Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.753.2024.1.SG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-07
Teza: Ustalenia, czy przy zapłacie przez Wnioskodawcę zobowiązań wynikających z faktur krajowych wystawionych w walucie obcej, w sytuacji gdy płatność zarówno kwoty netto, jak i podatku od towarówi usług, jest dokonywana w walucie obcej, powstają różnice kursowe - w rozumieniu art. 15a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - od tej części płatności, która odpowiada wartości podatku od towarów i usług, które to różnice stanowią dla Wnioskodawcy przychód lub koszt uzyskania przychodu na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych.
Słowa kluczowe: faktura; podatek-podatek od towarów i usług; różnica-różnice kursowe; różnica-różnice kursowe-dodatnie różnice kursowe; różnica-różnice kursowe-ujemne różnice kursowe; waluta-waluta obca
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ustalanie różnic kursowych – metoda podatkowa
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15a-ust. 2-pkt 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15a-ust. 2-pkt 2; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15a-ust. 3-pkt 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15a-ust. 3-pkt 2; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15a-ust. 4

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy ustalenia, czy przy zapłacie przez Wnioskodawcę zobowiązań
    wynikających z faktur krajowych wystawionych w walucie obcej, w sytuacji gdy płatność
    zarówno kwoty netto, jak i podatku od towarów i usług, jest dokonywana w walucie obcej,
    powstają różnice kursowe - w rozumieniu art. 15a ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych - od tej części płatności, która odpowiada wartości podatku od towarów i
    usług, które to różnice stanowią dla Wnioskodawcy przychód lub koszt uzyskania
    przychodu na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca, (...) z siedzibą w (...) (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest polskim
    rezydentem podatkowym i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    prawnych (dalej: „CIT”) w Polsce od całości osiąganych dochodów niezależnie od miejsca
    ich uzyskania. Wnioskodawca jest również zarejestrowanym czynnym podatnikiem
    podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”). Spółka oblicza różnice kursowe dla celów
    podatkowych stosując zasady wynikające z art. 15a ustawy o CIT.
    Głównym przedmiotem działalność Wnioskodawcy jest produkcja maszyn do obsługi
    procesów w przemyśle (...) (PKD (...). Wnioskodawca zakupuje towary handlowe w kraju
    oraz z Państw członkowskich Unii Europejskiej.
    W przypadku transakcji krajowych Spółka otrzymuje od części swoich kontrahentów
    faktury VAT dokumentujące zakup towarów, na których zobowiązanie wyrażone jest w
    walucie EUR. Kontrahent otrzymuje płatność w walucie PLN za faktury wystawione w EUR.
    Przeliczenie na PLN jest dokonywane na podstawie średniego kurs ogłaszanego przez NBP
    (Tabela Kursów A) z dnia poprzedzającego obciążenie rachunku przez Spółki regulującej
    zobowiązanie. Wskutek przeliczenia rozliczenia przedmiotowej transakcji powstają różnice
    kursowe na kwocie podatku VAT, tzw. „ekonomiczna różnica kursowa”.
    Spółka przyjęła, że zapłata faktury wyrażonej w walucie obcej w innej wysokości niż
    określona na fakturze ze względu na zmianę kursów walut nie wywiera skutków w
    zakresie VAT oraz, że różnice kursowe dotyczące tej części płatności, która odpowiada
    wartości podatku VAT, nie są uwzględniane jako przychód lub koszt uzyskania przychodu
    w CIT.

## Pytanie

Czy przy zapłacie przez Wnioskodawcę zobowiązań wynikających z faktur krajowych
    wystawionych w walucie obcej, w sytuacji gdy płatność zarówno kwoty netto, jak i podatku
    od towarów i usług, jest dokonywana w walucie obcej, powstają różnice kursowe - w
    rozumieniu art. 15a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych - od tej części płatności, która odpowiada wartości podatku od towarów i usług,
    które to różnice stanowią dla Wnioskodawcy przychód lub koszt uzyskania przychodu na
    gruncie podatku dochodowego od osób prawnych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania
    przychodów określają art. 15 i art. 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawa o
    CIT”).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania
      przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w stosownych przepisach ustawy o CIT mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodów.

    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera jednak legalnej definicji
    przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art.
    12 ust. 1 ustawy o CIT przykładowych przysporzeń zaliczanych do tej kategorii. W myśl art.
    12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w
    szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o CIT, można stwierdzić, że o zaliczeniu danego
    przysporzenia majątkowego do przychodów decyduje definitywny jego charakter w tym
    sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika. Otrzymane
    świadczenie może być uznane za przychód, jeżeli ma ono charakter definitywny,
    ostateczny oraz pewny w tym znaczeniu, że podatnik uzyskuje swobodę dysponowania
    określonym świadczeniem lub środkami pieniężnymi.
    Zgodnie z art. 9b ust. 1 ustawy o CIT podatnicy ustalają różnice kursowe na podstawie:
    1) art. 15a, albo
    2) przepisów o rachunkowości, pod warunkiem że w okresie, o którym mowa w ust. 3,
      sporządzane przez podatników sprawozdania finansowe będą badane przez firmy
      audytorskie.
    W myśl art. 15a ust. 1 ustawy o CIT różnice kursowe zwiększają odpowiednio przychody
    jako dodatnie różnice kursowe albo koszty uzyskania przychodów jako ujemne różnice
    kursowe w kwocie wynikającej z różnicy między wartościami określonymi w ust. 2 i 3.
    Stosownie do art. 15a ust. 2 ustawy o CIT, dodatnie różnice kursowe powstają, m.in. jeżeli
    wartość:
    1) przychodu należnego wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według
      kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest niższa od wartości tego
      przychodu w dniu jego otrzymania, przeliczonej według faktycznie zastosowanego
      kursu waluty z tego dnia;
    2) poniesionego kosztu wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według
      kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest wyższa od wartości
      tego kosztu w dniu zapłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu
      waluty z tego dnia.
    Stosownie do art. 15a ust. 3 ustawy o CIT, ujemne różnice kursowe powstają, m.in. jeżeli
    wartość:
    1) przychodu należnego wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według
      kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest wyższa od wartości
      tego przychodu w dniu jego otrzymania, przeliczonej według faktycznie
      zastosowanego kursu waluty z tego dnia;
    2) poniesionego kosztu wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według
      kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest niższa od wartości tego
      kosztu w dniu zapłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z
      tego dnia.
    Natomiast na mocy art. 15a ust. 4 ustawy o CIT przy obliczaniu różnic kursowych, o
    których mowa w ust. 2 i 3, uwzględnia się kursy faktycznie zastosowane w przypadku
    sprzedaży lub kupna walut obcych oraz otrzymania należności lub zapłaty zobowiązań. W
    pozostałych przypadkach, a także gdy do otrzymanych należności lub zapłaty zobowiązań
    nie jest możliwe uwzględnienie faktycznie zastosowanego kursu waluty w danym dniu,
    stosuje się kurs średni ogłaszany przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
    poprzedzającego ten dzień.
    Powołane powyżej przepisy art. 15a ust. 2 i ust. 3 ustawy o CIT wyraźnie określają
    sytuacje, kiedy powstają różnice kursowe mające wpływ na wysokość podstawy
    opodatkowania, a mianowicie m.in.:

    - gdy wartość przychodu należnego w walucie obcej w dniu jego powstania dla celów
      podatkowych jest inna niż jego wartość w dniu faktycznego otrzymania,
    - gdy wartość kosztu podatkowego w walucie obcej w dniu jego zarachowania jest inna
      niż jego wartość w dniu zapłaty.
    Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 9 ustawy o CIT, za przychody nie uważa się należnego podatku
    od towarów i usług. Przychodem nie jest również, zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 10 tej
    ustawy, zwrócona, na podstawie odrębnych przepisów, różnica podatku od towarów i
    usług.
    Stosownie natomiast do postanowień art. 16 ust. 1 pkt 46 ustawy o CIT, podatku od
    towarów i usług (poza enumeratywnie wyliczonymi wyjątkami) nie uważa się za koszty
    uzyskania przychodów, ponieważ, postanowienia art. 15a ust. 2 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 1 i
    2 mają zastosowanie do ustalania różnic kursowych od przychodów należnych i
    otrzymanych w walutach obcych oraz kosztów poniesionych i zapłaconych w walutach
    obcych, nie znajdą zastosowania w odniesieniu do kwot podatku od towarów i usług.
    Reasumując, ustawodawca w art. 15a ustawy o CIT, wyraźnie wskazał sytuacje, w których
    możliwe jest ustalanie różnic kursowych dla celów podatkowych. Różnice kursowe,
    powstałe w sytuacjach, które nie mieszczą się w przedmiotowym katalogu, nie mogą
    wpływać na wysokość osiąganych przychodów oraz ponoszonych kosztów.
    W związku z powyższym, z uwagi na to, że dla potrzeb CIT przychodem i kosztem
    podatkowym są - co do zasady - kwoty netto, kwota podatku od towarów i usług nie ma
    wpływu na dochód podlegający opodatkowaniu. W konsekwencji, w tym zakresie,
    Wnioskodawca nie rozpoznaje podatkowych różnic kursowych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają art. 15 i art.
    16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ustawy z
    dnia 15 lutego 1992 r. (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT,
    kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze
    źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania
      przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w stosownych przepisach ustawy o CIT mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodów.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera jednak legalnej definicji
    przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art.
    12 ust. 1 przykładowych przysporzeń zaliczanych do tej kategorii.
    I tak w myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
    przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
    pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o CIT, można stwierdzić, że o zaliczeniu danego
    przysporzenia majątkowego do przychodów decyduje definitywny jego charakter w tym
    sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika. Otrzymane
    świadczenie może być uznane za przychód, jeżeli ma ono charakter definitywny,
    ostateczny oraz pewny w tym znaczeniu, że podatnik uzyskuje swobodę dysponowania
    określonym świadczeniem lub środkami pieniężnymi.
    Różnice kursowe, jako kategoria ekonomiczna, najogólniej oznaczają różnice wynikające z
    wartości walut obcych wyrażonych w walucie polskiej w różnych momentach czasu.
    Powstają na skutek wahań kursów (kurs – cena jednej waluty w jednostkach innej waluty)
    kupna i sprzedaży waluty krajowej w stosunku do walut obcych, wzajemnych zmian
    poziomów kursów innych walut oraz wystąpienia odchyleń między kursem średnim walut
    obcych, ogłaszanym przez bank centralny (NBP) a faktycznymi, najczęściej bankowymi
    kursami sprzedaży lub zakupu poszczególnych walut.
    Zatem w świetle ww. przepisów, różnice kursowe stanowią, co do zasady, przychody lub
    koszty uzyskania przychodów. Jednocześnie, przywoływana ustawa o podatku
    dochodowym od osób prawnych przewiduje dwie metody prowadzące do ustalenia
    przychodów i kosztów z tego tytułu.
    Zgodnie z art. 9b ust. 1 ustawy o CIT,
    1) art. 15a, albo
    2) przepisów o rachunkowości, pod warunkiem że w okresie, o którym mowa w ust. 3,
    sporządzane przez podatników sprawozdania finansowe będą badane przez firmy
    audytorskie.

    Jak wynika z powyższego, ustalanie różnic kursowych na podstawie przepisów
    podatkowych‚ należy uznać za podstawowy sposób wykazywania przychodów i kosztów
    podatkowych z tytułu różnic kursowych, nie wymagający zawiadomienia urzędu
    skarbowego.
    W myśl art. 15a ust. 1 ustawy o CIT,
    różnice kursowe zwiększają odpowiednio przychody jako dodatnie różnice kursowe albo
    koszty uzyskania przychodów jako ujemne różnice kursowe w kwocie wynikającej z różnicy
    między wartościami określonymi w ust. 2 i 3.
    Stosownie do art. 15a ust. 2 ww. ustawy, dodatnie różnice kursowe powstają, m.in. jeżeli
    wartość:
    1) przychodu należnego wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według
    kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest niższa od wartości tego
    przychodu w dniu jego otrzymania, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu
    waluty z tego dnia;
    2) poniesionego kosztu wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według kursu
    średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest wyższa od wartości tego kosztu w
    dniu zapłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia.
    Stosownie do art. 15a ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ujemne
    różnice kursowe powstają, m.in. jeżeli wartość:
    1) przychodu należnego wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według
    kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest wyższa od wartości tego
    przychodu w dniu jego otrzymania, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu
    waluty z tego dnia;
    2) poniesionego kosztu wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według kursu
    średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest niższa od wartości tego kosztu w
    dniu zapłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tego dnia.
    Natomiast na mocy art. 15a ust. 4 ustawy o CIT,
    przy obliczaniu różnic kursowych, o których mowa w ust. 2 i 3, uwzględnia się kursy
    faktycznie zastosowane w przypadku sprzedaży lub kupna walut obcych oraz otrzymania
    należności lub zapłaty zobowiązań. W pozostałych przypadkach, a także gdy do
    otrzymanych należności lub zapłaty zobowiązań nie jest możliwe uwzględnienie faktycznie
    zastosowanego kursu waluty w danym dniu, stosuje się kurs średni ogłaszany przez
    Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego ten dzień.
    Biorąc pod uwagę powyższe w przypadku, gdy przedsiębiorca dokonuje zapłaty
    zobowiązań i w przeliczeniu na PLN kwota dokonanej zapłaty jest wyższa od wartości
    wynikającej z faktury zakupu - powstanie koszt (ujemna różnica kursowa). W sytuacji
    odwrotnej będziemy mieć do czynienia z przychodem (dodatnia różnica kursowa).
    W przepisach art. 15a ust. 2 i 3 ww. ustawy ustawodawca przewidział zamknięty katalog
    przypadków, w których powstają różnice kursowe dla celów podatkowych. Zatem, dla
    podatników ustalających różnice kursowe na podstawie art. 15a ustawy o CIT (różnice
    kursowe podatkowe), różnice kursowe powiększające odpowiednio przychody albo koszty
    uzyskania przychodów powstają w przypadkach wskazanych w ww. przepisach.
    Powołane powyżej przepisy określają sytuacje, kiedy powstają podatkowe różnice
    kursowe mające wpływ na wysokość podstawy opodatkowania, m.in.:
    - gdy wartość przychodu należnego w walucie obcej w dniu jego powstania dla celów
      podatkowych jest inna niż jego wartość w dniu faktycznego otrzymania,
    - gdy wartość kosztu podatkowego w walucie obcej w dniu jego zarachowania jest inna
      niż jego wartość w dniu zapłaty.

    Z analizy zapisów ww. art. 15a ust. 2 i ust. 3 ustawy o CIT wypływa wniosek, że z różnicami
    kursowymi w znaczeniu podatkowym (tj. określanym w ustawie o CIT) mamy do czynienia
    tylko wtedy, gdy równocześnie, spełnione są następujące przesłanki:
    - należność (przychód) lub zobowiązanie (koszt uzyskania przychodów) są wyrażone w
      walucie obcej;
    - uregulowanie (realizacja) zobowiązania lub otrzymanie należności następuje również w
      walucie obcej;
    - między dniem powstania zobowiązania i należności a dniem spłaty tego zobowiązania
      lub otrzymania należności wystąpiła różnica w kursie waluty.
    Powyższe oznacza, że nie są uznawane za różnice kursowe dla celów podatkowych różnice
    wynikające z kursów walut, jeśli, np. zobowiązanie czy należność wyrażone są w walucie
    obcej a uregulowanie następuje w polskich złotych lub odwrotnie - zobowiązanie bądź
    należność wyrażone są w polskich złotych a zapłata dokonywana jest w walucie obcej. Tym
    samym, nie wszystkie różnice kursowe – w wymiarze ekonomicznym – ustalane dla celów
    rachunkowych i traktowane odpowiednio jako koszt/przychód finansowy w rachunku
    wyników, uznawane są przez prawo podatkowe za różnice kursowe, bowiem dla celów
    podatkowych różnice te powstają wyłącznie w przypadkach wymienionych
    enumeratywnie w art. 15a ust. 2 i 3 ustawy o CIT.
    Mając na uwadze, że ustawowy katalog zdarzeń prowadzących do realizacji podatkowych
    różnic kursowych ma charakter zamknięty, wszelkie inne zdarzenia niż wymienione w tym
    przepisie nie mogą skutkować powstaniem różnic kursowych dla celów podatkowych.
    Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 9 ustawy o CIT,
    za przychody nie uważa się należnego podatku od towarów i usług.
    Przychodem nie jest również, zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 10 tej ustawy,
    zwrócona, na podstawie odrębnych przepisów, różnica podatku od towarów i usług.
    Stosownie natomiast do postanowień art. 16 ust. 1 pkt 46 ww. ustawy, podatku od
    towarów i usług (poza enumeratywnie wyliczonymi wyjątkami) nie uważa się za koszty
    uzyskania przychodów. Ponieważ, postanowienia art. 15a ust. 2 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 1 i
    2 ustawy o CIT mają zastosowanie do ustalania różnic kursowych od przychodów
    należnych i otrzymanych w walutach obcych oraz kosztów poniesionych i zapłaconych w
    walutach obcych, nie znajdą one zastosowania w odniesieniu do kwot podatku od
    towarów i usług.
    Reasumując, ustawodawca w art. 15a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
    wyraźnie wskazał sytuacje, w których możliwe jest ustalanie różnic kursowych dla celów
    podatkowych. Różnice kursowe, powstałe w sytuacjach, które nie mieszczą się w
    przedmiotowym katalogu, nie mogą wpływać na wysokość osiąganych przychodów oraz
    ponoszonych kosztów.
    W związku z powyższym, z uwagi na to, że dla potrzeb podatku dochodowego
    przychodem i kosztem podatkowym są – co do zasady – kwoty netto, kwota podatku od
    towarów i usług nie ma wpływu na dochód podlegający opodatkowaniu. W konsekwencji,
    w tym zakresie, nie rozpoznaje się podatkowych różnic kursowych.
    W świetle powyższego Państwa stanowisko, należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Niniejsze rozstrzygnięcie dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych, natomiast w
    zakresie podatku od towarów i usług zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego
    obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz

    zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w
    dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące
    przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
    przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.