Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.344.2025.5.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-30
Teza: Brak powstania przychodu w związku z realizacją obowiązku
Wnioskodawcy dotyczącego udzielania pomocy publicznej.
Słowa kluczowe: dopłata
energia-energia elektryczna
pomoc-pomoc de minimis
pomoc-pomoc publiczna
przychód
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia niestanowiące
przychodu
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie braku
    powstania przychodu w związku z realizacją „Obowiązku 1”, jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie − pismem z 8 sierpnia
    2025 r.

    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

X Sp. z o.o. (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca” lub „Podatnik”) jest czynnym podatnikiem
    podatku od towarów i usług oraz posiada nieograniczony obowiązek podatkowy w
    zakresie podatku dochodowego od osób prawnych na terytorium Rzeczypospolitej Polski.
    Istotą aktywności ekonomicznej Podatnika pozostaje sprzedaż energii elektrycznej i gazu
    do odbiorców biznesowych.
    Wnioskodawca, na mocy art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2022 roku o środkach
    nadzwyczajnych mających na celu ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej oraz
    wsparciu niektórych odbiorców w latach 2023 - 2025 (tekst jednolity Dz. U. z 2024 roku,
    poz. 1622 z późniejszymi zmianami; dalej: „Ustawy”), stał się „podmiotem uprawnionym”
    w rozumieniu przepisów normujących kwestię wsparcia udzielonego przez Skarb Państwa
    dla wybranych grup nabywców energii elektrycznej.
    W konsekwencji, na podstawie art. 37 ust. 2 oraz art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 23 maja 2024
    roku o bonie energetycznym oraz zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia cen
    energii elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego (tekst jednolity Dz. U. z 2024
    roku poz. 859 z późniejszymi zmianami; dalej: „Spec Ustawa”) w związku z art. 2 pkt 12
    ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 roku o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy
    publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2025 roku, poz. 468 z późniejszymi zmianami; dalej:
    „Ustawa pomocowa”), Wnioskodawcy przypisana została rola udzielającego pomocy
    publicznej.
    Podatnik otrzymując rolę udzielającego pomocy został jednocześnie zobowiązany − w
    imieniu Skarbu Państwa − do wykonania szeregu czynności nadzorczych pozwalających na
    ustalenie prawa beneficjentów do wsparcia w postaci ograniczenia cen energii
    elektrycznej (dalej: „Obowiązek 1”).
    Zakres przywołanych czynności zidentyfikować można w oparciu o przepisy zawarte w art.
    37 i 38 Spec Ustawy. W ramach tychże procedur Spółka zobowiązana została do:
    a) Odebrania od beneficjenta pomocy informacji na temat wartości pomocy wynikającej z
      ograniczenia ceny energii elektrycznej, jaką ten beneficjent uzyskał korzystając z Spec
      ustawy,
    b) Weryfikacji oświadczenia beneficjenta pod kątem prawa do skorzystania z takiej
      pomocy, w oparciu o przepisy reglamentujące wartość pomocy de minimis oraz
      pomocy publicznej wynikające z prawodawstwa Unii Europejskiej (w tym między
      innymi: art. 19c rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 roku,
      jak i rozporządzenia Komisji (UE) 2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie
      stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de
      minimis (Dz. Urz. UE L 2023/2831 z 15 grudnia 20230; itp.),
    c) W przypadku ustalenia, w trakcie weryfikacji, że w wyniku zastosowania ceny
      maksymalnej w rozliczeniach z beneficjentem doszło do naruszenia warunków
      unijnych udzielenia dopuszczalnej pomocy publicznej (pomocy de minimis), wezwania
      beneficjenta do zwrotu kwoty nienależnego wsparcia, ze wskazaniem kwoty
      podlegającej zwrotowi,
    d) Przekazania zwróconych kwot należnych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie
      na rachunek Zarządcy Rozliczeń.
    W konsekwencji, rola Spółki w procesie realizacji Obowiązku 1, sprowadza się do
    wykonania czterech zespołów czynności:
    1) Ustalenia, na podstawie analizy oświadczeń złożonych przez beneficjentów pomocy,
      podmiotów nieuprawnionych do uzyskania pomocy publicznej,
    2) Wezwania beneficjenta pomocy publicznej do zwrotu nieuprawnionego wsparcia,

    3) Przekazaniu zbiorczej informacji Zarządcy Rozliczeń - reprezentującego Skarb Państwa
      – o wysłanych wezwaniach do nieuprawnionych beneficjentów zobowiązujących ich do
      zwrotu pomocy publicznej oraz
    4) Poboru i przekazania, na rzecz Zarządcy Rozliczeń wyegzekwowanych środków wraz z
      ustawowymi odsetkami za opóźnienie w zawitym terminie 14 dni (art. 37 ust. 8a i ust.
      9 oraz art. 38 ust. 7a i ust. 8 Spec Ustawy).
    Tym samym zakres aktywności Podatnika w ramach Obowiązku 1 zostaje ograniczony do
    funkcji inkasenta, który pobiera w imieniu Skarbu Państwa zwrot nienależnej pomocy
    publicznej i przekazuje pobrane w ten sposób środki na rzecz Zarządcy Rozliczeń. W
    rezultacie, pobrane środki pieniężne, nigdy nie wchodzą w skład majątku Wnioskodawcy.
    Ww. Spec Ustawa nakłada na Spółkę również dodatkowy obowiązek (dalej: „Obowiązek
    2”), który dotyczy ponownego rozliczenia odbiorców energii elektrycznej, korzystających z
    wynikającej z Ustawy ceny maksymalnej, a którzy:
    a) nie złożyli w terminie wymaganym przepisami prawa, sporządzonej w formie, o której
      mowa w art. 38a ust. 1 Spec Ustawy, informacji o pomocy lub nieusunięcia w
      wyznaczonym terminie błędów, omyłek pisarskich lub rachunkowych lub braków
      formalnych w informacji o pomocy
    lub
    b) jeśli ze złożonej informacji o pomocy wynika, że beneficjent korzystający z ceny
      maksymalnej, o której mowa w Ustawie, nie spełnia warunków otrzymania pomocy
      publicznej lub pomocy de minimis.
    Kwintesencją ponownego rozliczenia w oparciu o Obowiązek 2 pozostaje zwrot przez
    beneficjenta różnicy pomiędzy ceną maksymalną, określoną mocą Ustawy, a ceną
    wynikającą z umowy sprzedaży, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo
    energetyczne, albo umowy kompleksowej, o której mowa w art. 5 ust. 3 tej ustawy, wraz z
    ustawowymi odsetkami naliczonymi od dnia rozliczenia z Podatnikiem.
    W ramach Obowiązku 2, Wnioskodawca jest zobowiązany do ponownego rozliczenia
    dostawy energii elektrycznej po cenie umownej, która co do zasady pozostaje ceną wyższą
    od ceny maksymalnej określonej na podstawie Ustawy.
    W odróżnieniu od Obowiązku 1, wykonując Obowiązek 2, Spółka dokonuje korekty swoich
    rozliczeń, działając jak podatnik podatku od towarów i usług. Wynika to z faktu, że
    Obowiązek 2 de facto referuje do sposobu określenia podstawy opodatkowania dostawy
    energii elektrycznej, jaką jest cena jednostkowa.
    Reasumując, w ramach obowiązków nałożonych na Podatnika mocą Spec Ustawy
    wymienić należy:
    1) Obowiązek 1 - który wiąże się działaniem w ramach quasi obowiązków administracji
      rządowej, związanej z kontrolą formalną i poborem niejako w imieniu Zarządcy
      Rozliczeń, nienależnej pomocy publicznej, która to wraz z należnymi odsetkami jest
      przekazywana Zarządcy Rozliczeń,
    oraz
    2) Obowiązek 2 - związany bezpośrednio z ponownym rozliczeniem zrealizowanych przez
      Spółkę dostaw energii elektrycznej, przy wykorzystaniu różnej od pierwotnie
      określonej w treści faktury ceny jednostkowej (ceny maksymalnej). W tym wypadku
      kwota różnicy pomiędzy ceną maksymalną a ceną wynikającą z umowy sprzedaży
      wraz z ustawowymi odsetkami należna jest podmiotowi udzielającemu pomocy, tj.
      Spółce.
    W oparciu o opisany wyżej stan faktyczny (powinno być: opisane wyżej zdarzenie przyszłe
    – dop. organu), Spółka powzięła wątpliwości co do sposobu rozliczeń.
    Doprecyzowanie i uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

    Rola udzielającego pomocy publicznej została przypisana Spółce z mocy prawa - na
    podstawie art. 37 ust. 2 oraz art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 23 maja 2024 roku o bonie
    energetycznym oraz zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia cen energii
    elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego (Dz. U. z 2024 roku, poz. 859 z
    późniejszymi zmianami, dalej Spec Ustawa) w związku z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 30
    kwietnia 2004 roku o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U.
    2025 roku, poz. 468 z zm.; dalej: „Spec Ustawa” oraz łącznie: „Ustawy”).
    Realizacja czynności w ramach „Obowiązku 1” wynika wyłącznie z przepisów ww. Spec
                        1Ustawy, w szczególności art. 37, 38, 38 oraz 38a. Wnioskodawca nie zawarł i nie zawrze
    żadnej umowy, która determinowałaby wykonywanie przez niego czynności wynikających
    z opisanego we wniosku „Obowiązku 1”.
    Pełniąc rolę udzielającego pomocy publicznej, Spółka jest zobowiązana przepisami Spec
    Ustawy do wykonywania pewnych czynności służących wyłącznie zapewnieniu
    prawidłowej realizacji obowiązków ustawowych. I tak, wśród nich (poza działaniami
    opisanymi w stanie faktycznym jako „Obowiązek 1”) wymienić można: (po wezwaniu – w
    ramach „Obowiązku 2” beneficjentów do poprawienia lub uzupełnienia informacji o
    pomocy) wskazanie czy udzielana pomoc przekracza dozwolone limity oraz wydanie
    beneficjentom zaświadczenia stwierdzającego wysokość pomocy publicznej (obowiązek
    spoczywający na udzielającym pomocy w przypadku pomocy de minimis, tj. dla małych i
    średnich przedsiębiorstw, mikroprzedsiębiorstwom otrzymującym pomoc publiczną,
    zgodnie z prawem, nie są wydawane zaświadczenia) udzielonej przez Wnioskodawcę, a
    także przygotowywanie i dostarczenie do Zarządcy Rozliczeń (lista beneficjentów i dane do
    zwrotu), Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz Ministerstwa Rolnictwa i
    Rozwoju Regionalnego wymaganych sprawozdań dotyczących wysokości udzielonej
    pomocy publicznej i ewentualnego przekroczenia jej limitów.
    Wszystkie powyższe czynności mają charakter techniczno-formalny i są realizowane
    wyłącznie w ramach ustawowo przypisanej Wnioskodawcy roli udzielającego pomocy
    (pomocy de minimis dla małych i średnich przedsiębiorstw, jak i pomocy publicznej dla
    mikroprzedsiębiorstw), wynikającej ze Spec Ustawy. Spółka nie wykonuje na rzecz
    beneficjentów ani innych podmiotów żadnych odrębnych świadczeń, nie pobiera
    wynagrodzenia za realizowane czynności oraz nie zawiera z beneficjentami umów w
    zakresie obsługi mechanizmu pomocy.
    W związku z tym, poza czynnościami wskazanymi we wniosku jako „Obowiązek 1”, Spółka
    nie realizuje żadnych dodatkowych usług – wszystkie podejmowane działania wynikają
    wyłącznie z przepisów prawa i nie mają charakteru świadczeń wykonywanych w ramach
    relacji cywilnoprawnych z beneficjentami.
    Wnioskodawca nie otrzymuje zapłaty/rekompensaty/dofinansowania za czynności
    wykonywane jako podmiot udzielający pomocy (otrzymywane środki finansowe od
    Zarządcy Rozliczeń nie są przekazywane w związku z realizacją czynności, lecz w związku z
    koniecznością zwrotu Wnioskodawcy różnicy pomiędzy ceną maksymalną a ceną
    wynikającą z umowy – na podstawie odpowiednich Ustaw).
    Wnioskodawca nie otrzymuje zapłaty/rekompensaty/dofinansowania za czynności
    wykonywane jako podmiot udzielający pomocy (otrzymywane środki finansowe od
    Zarządcy Rozliczeń nie są przekazywane w związku z realizacją czynności, lecz w związku z
    koniecznością zwrotu Wnioskodawcy różnicy pomiędzy tzw. ceną maksymalną i ceną
    wynikającą z umowy – na podstawie odpowiednich Ustaw).
    Wnioskodawca nie otrzymuje wynagrodzenia w związku z wykonywaniem czynności w
    ramach „Obowiązku 1” od Zarządcy Rozliczeń, jak również od innego podmiotu.
    Wykonywanie czynności przez Wnioskodawcę w ramach „Obowiązku 1” jest związane
    wyłącznie z pełnieniem przez niego roli podmiotu udzielającego pomocy publicznej na
    rzecz beneficjentów w rozumieniu przepisów Spec Ustawy. Obowiązki te wynikają wprost

    z regulacji ustawowych i realizowane są w ramach prowadzonej działalności gospodarczej
    w sektorze energetycznym. Spółka nie ponosi jednak kosztów ww. pomocy z własnych
    środków – jej udział ogranicza się wyłącznie do realizacji czynności technicznych
    związanych z procesem rozliczania udzielonej pomocy. Pomoc polega na stosowaniu
    wobec uprawnionych beneficjentów cen maksymalnych, niższych od cen wynikających z
    zawartych umów na dostawę energii elektrycznej, przy czym powstała różnica środków
    finansowych zwracana jest Spółce przez Zarządcę Rozliczeń.
    Jednocześnie należy podkreślić, że ww. rekompensata nie stanowi dla Wnioskodawcy
    wynagrodzenia za jakiekolwiek usługi, a także nie uwzględnia kosztów ponoszonych przez
    Spółkę w związku z obsługą procesu udzielania pomocy. Jej celem jest wyłącznie
    wyrównanie różnicy pomiędzy ceną umowną a ceną maksymalną stosowaną w okresie
    obowiązywania mechanizmu ustawowego.
    Kwotę pobranych środków wraz z odsetkami Spółka jest zobowiązana w całości przekazać
    Zarządcy Rozliczeń. Wnioskodawca nie pobiera z tego tytułu żadnego wynagrodzenia.
    Pomoc publiczna jest udzielana w formie obniżenia ceny za nabywaną przez odbiorców
    energię elektryczną. Zniżki dokonuje Spółka, której z tego tytułu przysługuje zwrot
    środków finansowych od Zarządcy Rozliczeń, który jest w tym zakresie dysponentem
    środków publicznych.
    W okresie referencyjnym 1 lipca - 31 grudnia 2024 r. Wnioskodawca wystawiał faktury na
    rzecz beneficjentów stosując ceny maksymalne zgodnie z odpowiednimi Ustawami.
    Spółka nie prowadzi wyodrębnionego rachunku bankowego przeznaczonego wyłącznie do
    rozliczeń związanych z udzieloną pomocą (pomocą publiczną oraz pomocą de minimis).
    Rozliczenia z beneficjentami dokonywane są w ramach standardowych rachunków
    rozliczeniowych prowadzonych dla poszczególnych kontrahentów, wykorzystywanych
    również do bieżących rozliczeń z tytułu sprzedaży energii elektrycznej.
    Ewentualne zwroty nienależnie udzielonej pomocy (w związku z „Obowiązkiem 1”)
    przekazywane przez beneficjentów wpływają na wskazany w wezwaniu rachunek
    prowadzony przez Spółkę, przypisany danemu beneficjentowi, a następnie są
    przekazywane do Zarządcy Rozliczeń zgodnie z procedurami wynikającymi z przepisów
    Spec Ustawy.
    Zwrot nieuprawnionej pomocy publicznej (w związku z „Obowiązkiem 1”) dokonywany jest
    przez beneficjentów bezpośrednio na rachunek bankowy prowadzony przez Spółkę,
    wskazany w wezwaniu. Wezwania te są kierowane przez Spółkę do beneficjentów na
    podstawie przepisów Spec Ustawy, po ustaleniu, że dana pomoc została przyznana osobie
    nieuprawnionej lub w wysokości przekraczającej dopuszczalne limity.
    Po wysłaniu wezwania do beneficjenta, ma on 14 dni na dokonanie zwrotu
    nieuprawnionej pomocy na rachunek bankowy wskazany w treści wezwania. Spółka
    przekazuje następnie do Zarządcy Rozliczeń zbiorczą informację o wysłanych wezwaniach
    (oraz przekazuje do Zarządcy Rozliczeń zwrócone od danego beneficjenta środki
    finansowe). Na tym etapie obowiązki Spółki się kończą – Spółka nie prowadzi żadnych
    dalszych działań mających na celu dochodzenie należności, w szczególności nie
    wystosowuje ponownych wezwań, nie podejmuje czynności windykacyjnych ani
    egzekucyjnych, i nie angażuje się w odzyskiwanie środków. Dalsze działania związane z
    ewentualnym brakiem zwrotu pozostają poza zakresem kompetencji Spółki i nie są objęte
    jej obowiązkami wynikającymi z przepisów Spec Ustawy.
    Weryfikacja, o której mowa w Spec Ustawie, w ramach tzw. „Obowiązku 1” polega na
    realizowaniu przez Spółkę – jako podmiot udzielający pomocy publicznej – czynności
    służących ustaleniu, czy dany beneficjent spełnia warunki do otrzymania pomocy, to jest,
    czy przyznane całkowite wsparcie nie prowadzi do przekroczenia limitów wynikających z
    przepisów odpowiednich Ustaw. W ramach tego obowiązku Spółka (po zrealizowanych w
    ramach „Obowiązku 2” czynności):

    1.  Sumuje wartość całkowitej udzielonej pomocy w ramach poszczególnych limitów i
      weryfikuje czy wartość udzielonej całkowitej pomocy w ramach poszczególnych
      limitów nie przekracza ich maksymalnej wartości;
    2.  W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości – w szczególności przyznania pomocy
      nieuprawnionemu beneficjentowi – wystosowuje jednorazowe wezwanie do zwrotu
      nienależnie udzielonej pomocy;
    3.  Przekazuje Zarządcy Rozliczeń zbiorczą informację o wystosowanych wezwaniach
      oraz przetransferowuje odzyskane środki (wraz z ustawowymi odsetkami) na
      wskazany rachunek.
    Z kolei „Obowiązek 2”, o którym mowa w art. 38a ust. 8 pkt 2 Spec Ustawy, odnosi się do
    sytuacji, w której beneficjent nie spełnił formalnych lub materialnych warunków
    otrzymania pomocy publicznej – przykładowo: nie złożył oświadczenia w wymaganym
    terminie, nie uzupełnił braków formalnych lub złożył oświadczenie, z którego wynika, że
    nie kwalifikuje się do wsparcia. W takim przypadku Spółka zobowiązana jest do
    ponownego rozliczenia z takim odbiorcą energii elektrycznej – nie według ceny
    maksymalnej określonej w Spec Ustawie, lecz na zasadach ogólnych, tj. według wyższej
    ceny wynikającej z umowy z odbiorcą.
    Czynności realizowane przez Spółkę w ramach „Obowiązku 2” są każdorazowo
    dokumentowane, w szczególności poprzez prowadzenie rejestru odbiorców energii
    elektrycznej, którzy: (i) nie przekazali informacji niezbędnych do zastosowania ceny
    maksymalnej, (ii) nie uzupełnili tych informacji mimo wezwania lub (iii) których
    dokumentacja wskazuje na niespełnienie ustawowych warunków uprawniających do
    objęcia mechanizmem wsparcia. Rejestr ten nie jest udostępniany podmiotom trzecim ani
    przekazywany na zewnątrz, gdyż obowiązujące przepisy nie nakładają na Spółkę takiego
    obowiązku.
    Konsekwencją jest również korekta - zwrot zaliczek/rekompensaty otrzymanej na poczet
    ceny maksymalnej dla beneficjentów, których obejmą korekty w ramach „Obowiązku 2” w
    ramach rozliczenia końcowego.
    Zmiana ceny maksymalnej na cenę umowną w ramach realizacji tzw. „Obowiązku 2”,
    następuje po zakończeniu wewnętrznego procesu weryfikacji informacji o pomocy
    złożonej przez beneficjenta.
    W szczególności, przejście do rozliczenia według ceny umownej następuje w przypadku:
        braku złożenia przez beneficjenta wymaganej informacji o pomocy publicznej w
        terminie określonym ustawą,
        nieusunięcia przez beneficjenta błędów, omyłek lub braków formalnych w
        wyznaczonym terminie,
        lub gdy złożona informacja jednoznacznie wskazuje, że odbiorca nie spełnia
        warunków otrzymania pomocy publicznej lub pomocy de minimis.
    Dopiero po spełnieniu jednej z powyższych przesłanek i zakończeniu wewnętrznej
    procedury – obejmującej analizę dokumentacji oraz odpowiednią korektę w systemach
    rozliczeniowych – następuje zmiana podstawy rozliczenia z beneficjentem. W
    konsekwencji, pierwotnie zastosowana cena maksymalna zostaje zastąpiona ceną
    wynikającą z zawartej z odbiorcą umowy sprzedaży energii elektrycznej.

    W ramach realizacji tzw. „Obowiązku 2”, kwota odpowiadająca różnicy pomiędzy ceną
    maksymalną a ceną wynikającą z umowy sprzedaży energii elektrycznej – jest pobierana
    bezpośrednio od beneficjenta i pozostaje przychodem Spółki.
    Środki te nie są przekazywane do Zarządcy Rozliczeń – stanowią należność Spółki
    wynikającą z ponownego przeliczenia ceny sprzedaży energii elektrycznej zgodnie z
    zawartą z beneficjentem umową.
    − Opis procesu uzyskania i weryfikacji złożonych przez przedsiębiorców informacji o
    pomocy
    W ramach realizacji obowiązków określonych w Spec Ustawie, Spółka podejmuje działania
    mające na celu zapewnienie zgodności udzielonej pomocy z warunkami określonymi w
    przepisach prawa. Poniżej przedstawiony został chronologiczny przebieg tych czynności
    (na chwilę obecną Spółka nie jest w stanie podać precyzyjnie dat związanych z niektórymi
    ze wskazanych działań, ze względu na to, że termin na złożenie przez przedsiębiorców
    informacji o pomocy został wydłużony do dnia 30 czerwca 2025 r.):
    1. Otrzymanie dokumentu „Informacja o pomocy” i jego rejestracja
    Dokumenty „Informacja o pomocy” wpływają do Spółki w formie papierowej lub
    elektronicznej. W przypadku korekty, dokument jest dołączany do wcześniej złożonego
    zgłoszenia, natomiast nowa informacja otrzymuje unikalny numer porządkowy i trafia do
    rejestru prowadzonego przez dedykowany zespół (Zespół ARO). Na tym etapie dokument
    podlega formalnej rejestracji.
    2. Weryfikacja wstępna i wezwania do uzupełnienia braków
    Kolejnym krokiem jest merytoryczna weryfikacja dokumentu – badana jest kompletność
    danych, ich zgodność z danymi z systemów Spółki oraz autentyczność podpisu (w
    przypadku e-maili). W przypadku stwierdzenia braków formalnych lub merytorycznych,
    beneficjent otrzymuje wezwanie do poprawy – wysyłane w formie elektronicznej. Termin
    na odpowiedź wynosi 14 dni od doręczenia wezwania. Po otrzymaniu uzupełnionej
    informacji przeprowadzana jest ponowna weryfikacja. Jeśli dokument spełnia wymogi
    formalne, zostaje zarejestrowany jako prawidłowy.
    3. Ustalenie braków lub nadmiarów
    Równolegle z punktem 2 prowadzony jest monitoring – odpowiedzialny zespół (Zespół BI)
    identyfikuje beneficjentów, którzy nie złożyli informacji mimo obowiązku (również tych,
    którzy złożyli dokumenty niekompletne). Beneficjenci ci są informowani o konieczności
    złożenia brakujących dokumentów. W przypadku uzupełnienia dokumentów o brakujące
    informacje następuje ponowna formalna weryfikacja złożonego kompletu danych.
    4. Ustalenie niespełnienia warunków pomocy (Obowiązek 2)
    Jeśli w toku procesu zostanie ustalone, że klient nie złożył wymaganej informacji w ogóle
    lub nie złożył wymaganej informacji w terminie, nie uzupełnił informacji pomimo
    wezwania lub z treści złożonego dokumentu wynika, że nie kwalifikuje się do objęcia
    mechanizmem wsparcia, Spółka dokonuje ponownego rozliczenia beneficjenta.
    W takim przypadku należy uznać, że beneficjent nie miał prawa do zastosowania ceny
    maksymalnej określonej w Spec Ustawie – rozliczenie następuje na zasadach ogólnych, tj.
    według ceny wynikającej z zawartej umowy handlowej , Spółka dokonuje korekty faktur za
    II półrocze 2024 r. i uwzględnia ceny z obowiązującej umowy.
    5. Weryfikacja prawa do pomocy (Obowiązek 1)

    Po pozytywnej weryfikacji (Obowiązek 2) Zespół ARO dokonuje analizy spełnienia przez
    beneficjenta materialnych warunków uzyskania pomocy, w szczególności poprzez
    wyliczenie całkowitych limitów pomocy oraz weryfikację, czy limity te nie zostały
    przekroczone.
    W przypadku, gdy limit nie został przekroczony, beneficjent otrzymuje zaświadczenie o
    udzielonej pomocy (obowiązek spoczywający na udzielającym pomocy w przypadku
    pomocy de minimis, tj. dla małych i średnich przedsiębiorstw; mikroprzedsiębiorstwom
    otrzymującym pomoc publiczną, zgodnie z prawem, nie są wydawane zaświadczenia). W
    sytuacji negatywnej weryfikacji, tj. przekroczenia limitu, Spółka sporządza i przekazuje
    beneficjentowi stosowny komunikat o konieczności zwrotu nadmiarowej kwoty pomocy
    wraz z wezwaniami do zwrotu oraz notami księgowymi. Po zwrocie nadmiarowej pomocy,
    wraz z ewentualnymi ustawowymi odsetkami, środki te w całości są przekazywane
    Zarządcy Rozliczeń.
    Opis procesu złożenie wniosku o rozliczenie rekompensaty do Zarządcy Rozliczeń
    Zgodnie z przepisami Ustaw, po spełnieniu przez odbiorcę uprawnionego warunków
    otrzymania pomocy publicznej, Wnioskodawca jest uprawniony do wystąpienia z
    wnioskiem o wypłatę rekompensaty. Poniżej Wnioskodawca przedstawia kolejne etapy
    realizowanego procesu, prowadzącego do prawidłowego złożenia wniosku o rozliczenie i
    wypłatę rekompensaty:
    1. Przygotowanie danych wejściowych niezbędnych do sporządzenia wniosku
    Na początku każdego roku kalendarzowego Wnioskodawca przygotowuje zestawienie
    danych w formie arkusza kalkulacyjnego (Excel), które zawiera informacje dotyczące
    stosowanej ceny maksymalnej w rozliczeniach z odbiorcami uprawnionymi oraz ceny
    wynikającej z zawartej umowy handlowej z danym odbiorcą – z podziałem na każdy punkt
    poboru energii. Po sporządzeniu zestawienia, następuje jego wewnętrzna weryfikacja pod
    kątem poprawności danych źródłowych oraz prawidłowości kalkulacji. W przypadku
    stwierdzenia nieprawidłowości, plik zostaje przekazany do korekty. Po naniesieniu
    poprawek, przeprowadzana jest ponowna weryfikacja. Jeśli dane zostaną zatwierdzone,
    dokument zostaje podpisany zgodnie z reprezentacją Spółki ujawnioną w Krajowym
    Rejestrze Sądowym.
    2. Złożenie wniosku za pośrednictwem Portalu Zarządcy Rozliczeń
    Po podpisaniu przygotowanego arkusza, Wnioskodawca przystępuje do sporządzenia
    właściwego wniosku o rozliczenie rekompensaty w systemie teleinformatycznym Zarządcy
    Rozliczeń, tj. na dedykowanym koncie Spółki na Portalu. Wniosek ten, wraz z wymaganymi
    załącznikami, jest podpisywany kwalifikowanym podpisem elektronicznym, zgodnie z
    zasadami reprezentacji Wnioskodawcy wskazanymi w Krajowym Rejestrze Sądowym.
    Następnie wniosek zostaje formalnie złożony poprzez przesłanie go za pośrednictwem
    portalu. W przypadku pozytywnej weryfikacji formalnej i merytorycznej, Zarządca
    Rozliczeń zatwierdza wniosek oraz dokonuje wypłaty rekompensaty. W sytuacji, gdy
    wniosek zawiera braki formalne, błędy obliczeniowe lub inne nieprawidłowości budzące
    uzasadnione wątpliwości co do zgodności ze stanem faktycznym, Zarządca Rozliczeń
    wzywa Wnioskodawcę do ich usunięcia lub złożenia dodatkowych wyjaśnień. Wówczas
    Wnioskodawca dokonuje analizy informacji zwrotnej, koryguje wniosek lub uzupełnia
    dokumentację i ponownie składa poprawioną wersję. Po pozytywnej weryfikacji
    skorygowanego wniosku, wypłata rekompensaty następuje w terminie określonym w
    przepisach.
                          1Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 38 Spec Ustawy, termin na złożenie przez
    przedsiębiorców informacji o pomocy został wydłużony do dnia 30 czerwca 2025 r. (na
    mocy nowelizacji przepisów, tj. ustawy z dnia 21 lutego 2025 r. o zmianie ustawy o rynku
    mocy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 290). Pomijając jednak fakt przesunięcia
    wskazanych dat, zakres wykonywanych działań.

    Z uwagi na przesunięcie terminu na złożenie informacji o pomocy do dnia 30 czerwca
    2025 r., Spółka nie realizowała przed tą datą (jak również przed 28 lutego 2025)
    konkretnych czynności w ramach właściwej weryfikacji formalnej ani merytorycznej w
    rozumieniu „Obowiązku 1” oraz „Obowiązku 2”.
    Jednocześnie, mając na uwadze zakres przyszłych obowiązków, Spółka prowadzi i
    prowadziła działania przygotowawcze, w tym analizę przepisów wykonawczych,
    przygotowanie i publikację materiałów informacyjnych na stronie internetowej (w tym
    sekcji „Q&A”), organizację wsparcia informacyjnego poprzez infolinię oraz bieżącą obsługę
    zapytań w ramach Biura Obsługi Klienta.
    Pobór oraz przekazanie na rzecz Zarządcy Rozliczeń środków wraz z ustawowymi
    odsetkami, w ramach „Obowiązku 1”, nie stanowi zwrotu rekompensaty, lecz dotyczy
    zwrotu pomocy publicznej otrzymanej przez beneficjenta w wysokości przekraczającej
    dopuszczalne limity wynikające z obowiązujących przepisów Spec Ustawy. Rola Spółki w
    tym zakresie ogranicza się do technicznego przyjęcia wpłaty od beneficjenta (dokonywanej
    na rachunek wskazany w wezwaniu), a następnie przekazania jej do Zarządcy Rozliczeń.
    Przekazanie wskazanych środków do Zarządcy Rozliczeń nie ma bezpośredniego związku z
    rekompensatami otrzymywanymi od Zarządcy Rozliczeń.
    Pytania
    1. Czy Spółka wykonując Obowiązek 1 wynikający ze Spec Ustawy działa jako podatnik i
      w związku z tym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    2. Czy środki pieniężne pobierane przez Podatnika i w dalszej kolejności przekazywane
      do Zarządcy Rozliczeń, w związku z realizacją Obowiązku 1, stanowią przychód
      podatkowy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 CIT?
    3. Czy wykonanie Obowiązku 2, wiąże się z koniecznością wystawienia w trybie
      przewidzianym w art. 106j ust. 1 pkt 1 VAT, faktury korygującej okres rozliczeniowy, w
      którym następuje zmiana ceny maksymalnej na cenę umowną?
    Interpretacja dotyczy zagadnienia wynikającego z pytania nr 2 w przedmiocie podatku
    dochodowego od osób prawnych. W zakresie podatku od towarów i usług (pytania nr 1 i 3)
    zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Istotą identyfikacji obowiązków nałożonych na Wnioskodawcę mocą Spec Ustawy
    pozostaje określenie roli jaką Wnioskodawca pełni w oparciu o przepisy art. 37 jak i art. 38
    Spec Ustawy. Obie wskazane normy prawa przypisują Spółce funkcje quasi
    administracyjne. Należy bowiem wskazać, iż Wnioskodawca przyjmując role Udzielającego
    pomocy (art. 37 ust. 2 oraz art. 38 ust. 3 Spec Ustawy), zostaje niejako inkorporowany do
    systemu administracyjnego Skarbu Państwa, a rola przypisana w procesie weryfikacji
    uprawnień beneficjentów pomocy publicznej (w tym również pomocy de minimis), jest de
    facto rolą kontrolującego, jak i inkasenta.
    Żadna z przywołanych norm prawa zawarta w Spec Ustawie nie referuje do jakiejkolwiek
    zmiennej wynikającej z wcześniejszej dostawy energii elektrycznej, która stanowiła
    podstawę udzielonego nabywcom tejże energii wsparcia. Przepisy prawa nie wskazują na
    konieczność zmiany ceny jednostkowej i nie zobowiązują Podatnika do ponownego
    rozliczenia sprzedaży.
    Wnioskodawca zobowiązany jest jedynie do wezwania odbiorcy ówcześnie sprzedanej
    energii elektrycznej, który w oparciu o kryteria prawne, nie powinien korzystać (w całości
    lub części) z pomocy publicznej, do zwrotu nienależnie otrzymanego świadczenia.
    Świadczenia, które de facto finansowane jest bezpośrednio ze Skarbu Państwa, za
    pośrednictwem Zarządcy Rozliczeń. Tym samym otrzymane przez Spółkę transfery
    pieniężne nie stanowią stałego przysporzenia Wnioskodawcy, nie stanowią też należnego
    Spółce wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług. Podatnik bowiem

    zobowiązany jest do przekazania w całości przedmiotowych środków bezpośrednio do
    Zarządcy Rozliczeń.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 CIT, za przychód podatkowy uznaje się w szczególności:
    a) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne,
    b) wartość otrzymanych rzeczy i praw, a także innych świadczeń w naturze.
    Co istotne, przywołany katalog przysporzeń nie ma charakteru zamkniętego. W doktrynie,
    powszechną pozostaje teza, w myśl której przychód podatkowy musi mieć charakter
    definitywny, skutkujący zwiększeniem aktywów lub zmniejszeniem pasywów Podatnika.
    Wskazać należy, że sama ustawa nie definiuje ściśle pojęcia przychodu. Jednakże, na
    podstawie treści art. 12 CIT można określić przychód jako wszelkie trwałe, bezzwrotne i
    definitywne przysporzenia majątkowe w postaci środków pieniężnych, dóbr majątkowych
    oraz świadczeń w naturze, niezależnie od tytułu prawnego ich uzyskania przez podatnika;
    wyjątki od tej zasady określone są w ust. 4 i 4a tego artykułu. Definitywne przysporzenie
    majątkowe należy rozumieć w ten sposób, że w sposób trwały i ostateczny zwiększa ono
    aktywa osoby prawnej.
    Analogiczne zdanie w przedmiotowym zakresie − już od lat − prezentuje również
    judykatura. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2003 roku,
    sygn. III SA 3382/02, czytamy m.in.: „(...) do przychodów zaliczyć można tylko takie
    wartości, które określają definitywny przyrost majątku podatnika”, czy też orzeczenie z
    dnia 30 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 1602/12, w którym NSA stwierdził, że: „(...) Z istoty
    podatku dochodowego wynika, ze jest on ciężarem publicznoprawnym od przyrostu
    majątkowego (dochodu), a zatem przychodem − jako źródłem dochodu − jest tylko ta
    wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa.
    Otrzymanymi pieniędzmi lub wartościami pieniężnymi są zatem w rozumieniu art. 12 ust.
    1 pkt 1 u.p.d.o.p. tylko takie wartości, które powiększają aktywa majątkowe podatnika, a
    więc takie, którymi może on rozporządzać jak własnymi (podobnie wyrok NSA z 14 maja
    1998 r. SA/Sz 1305/97)”.
    Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że w sytuacji gdy Podatnik realizuje
    funkcję inkasenta − będąc podmiotem zobowiązanym do pobrania i wpłaty do Zarządcy
    Rozliczeń wyegzekwowanej nienależnej pomocy publicznej − Wnioskodawca nie uzyskuje
    przysporzenia o charakterze definitywnym. Finalnie zatem, nie uzyskuje przychodu
    podatkowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na
      miejsce ich osiągania.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o CIT:
      Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    W myśl art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:
      Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego

      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Ustawa o CIT nie zawiera definicji przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w
    tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 przykładowych przysporzeń zaliczanych do tej
    kategorii. W myśl z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:
      1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Na podstawie ww. art. 12 ust. 1 ustawy o CIT można zatem stwierdzić, że co do zasady,
    przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego
    aktywa.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „otrzymane” oznacza, że momentem
    powstania przychodu pieniężnego jest moment otrzymania, czyli wpływu bezpośrednio do
    majątku podatnika – względnie na jego rachunek – wymienionych środków, skutkującego
    powstaniem po stronie podatnika możliwości dysponowania tymi środkami. Co do zasady
    więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby
    prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób
    ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, którymi może rozporządzać.
    Na podstawie przywołanego art. 12 ust. 1 ww. ustawy można stwierdzić, że podatek
    dochodowy od osób prawnych obejmuje swoim zakresem wszelkie wpływy majątkowe
    powstałe przy prowadzeniu działalności gospodarczej, a także otrzymane z innych tytułów.
    Jednocześnie stwierdzić należy, że podatek dochodowy od osób prawnych posiada cechy
    podatku powszechnego, tj. podatku, który jest ciężarem publicznoprawnym od przyrostu
    majątkowego (dochodu), a zatem przychodem – jako źródłem dochodu – jest tylko ta
    wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa.
    Ustawodawca nie zastrzega, że przychodem są tylko wymienione w art. 12 ustawy o CIT
    pożytki, które są wprost wynikiem realizacji celu działalności gospodarczej osoby prawnej.
    Wszelkie wpłaty pieniężne, o ile spełniają inne wymagania podane w rozdziale 2 ustawy,
    mogą być uznane za przychód osoby prawnej zwłaszcza, że listę pożytków – stanowiącą
    katalog zamknięty, którego zakres nie podlega rozszerzeniu, czy też zawężeniu – które nie
    mogą być zaliczone do przychodów zawarto w ust. 4 cytowanego przepisu.
    Jednocześnie wskazać należy, że za przychód podatkowy w rozumieniu przepisów prawa
    podatkowego mogą zostać uznane tylko takie przysporzenia podatnika, które mają
    charakter definitywny, tj. w sposób bezzwrotny i trwały powiększają jego majątek.
    Przychody należne to bowiem wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje
    podatnikowi uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego
    stosunku prawnego. „Należność” odnosi się zarówno do możliwości dochodzenia
    konkretnego świadczenia oraz do powinności jego spełnienia.
    Przepisy ustaw podatkowych nie definiują pojęcia przychód należny, w związku z tym
    wyjaśnienia powyższego pojęcia należy szukać na gruncie tej gałęzi prawa, która zajmuje
    się problematyką zobowiązań między podmiotami prowadzącymi działalność
    gospodarczą. Regulację prawną w tym zakresie zawierają przepisy prawa cywilnego,
    zgodnie z którymi świadczenie staje się wymagalne, a tym samym należne, w momencie,
    który przewiduje umowa zawarta pomiędzy stronami. Zatem zgodnie z zasadami wykładni
    systemowej, powyższa interpretacja pojęcia świadczenia należnego będzie miała
    zastosowanie na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób porawnych.
    Oznacza to, że przychodem należnym jest przychód, którego na podstawie umowy
    podatnik może żądać od swojego dłużnika. Zatem powstanie przychodów należnych
    związane jest z powstaniem wierzytelności. Ponieważ wierzytelność to termin wywodzący
    się z prawa cywilnego, to przychodami należnymi są przychody wymagalne w rozumieniu
    prawa cywilnego, tj. możliwe do prawnie skutecznego ich dochodzenia.

    Stanowisko to potwierdzają także przedstawiciele doktryny, w ocenie których
    „przychodem podatkowym są wyłącznie tylko takie wartości, które definitywnie
    powiększają aktywa osoby prawnej” (tak: P. Małecki, M. Mazurkiewicz, Komentarz do art.
    12 updop, CIT. Komentarz, Lex, 2012).
    Stosownie do art. 12 ust. 4 pkt 6 ustawy o CIT:
      Do przychodów nie zalicza się:
      6) zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.
    Ustawodawca nie zastrzega, że przychodem są tylko wymienione w art. 12 ustawy CIT
    przysporzenia, które są wprost wynikiem realizacji celu działalności gospodarczej osoby
    prawnej.
    Wszelkie wpłaty pieniężne, o ile spełniają inne wymagania podane w Rozdziale 2 ustawy o
    CIT, mogą być uznane za przychód osoby prawnej − zwłaszcza, że listę przysporzeń (jako
    katalog zamknięty, którego zakres nie podlega rozszerzeniu, czy też zawężeniu), które nie
    mogą być zaliczone do przychodów − zawarto w ust. 4 cytowanego przepisu.
    Jak wynika z opisanej przez Państwa sprawy, otrzymując rolę udzielającego pomocy na
    podstawie przepisów ustawy o bonie energetycznym oraz zmianie niektórych ustaw w
    celu ograniczenia cen energii elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego („Spec
    Ustawa”) oraz ustawy o Pomocy publicznej („Ustawa pomocowa”), zostali Państwo
    jednocześnie zobowiązani − w imieniu Skarbu Państwa − do wykonania szeregu czynności
    nadzorczych pozwalających na ustalenie prawa beneficjentów do wsparcia w postaci
    ograniczenia cen energii elektrycznej („Obowiązek 1”).
    Zostali Państwo zobowiązani, na podstawie przepisów zawartych w art. 37 i 38 ustawy o
    bonie energetycznym oraz zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia cen energii
    elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego, do:
    a) Odebrania od beneficjenta pomocy informacji na temat wartości pomocy wynikającej z
      ograniczenia ceny energii elektrycznej, jaką ten beneficjent uzyskał korzystając z Spec
      ustawy,
    b) Weryfikacji oświadczenia beneficjenta pod kątem prawa do skorzystania z takiej
      pomocy, w oparciu o przepisy reglamentujące wartość pomocy de minimis oraz
      pomocy publicznej wynikające z prawodawstwa Unii Europejskiej (w tym między
      innymi: art. 19c rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 roku,
      jak i rozporządzenia Komisji (UE) 2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie
      stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de
      minimis (Dz. Urz. UE L 2023/2831 z 15 grudnia 2023, itp.),
    c) W przypadku ustalenia, w trakcie weryfikacji, że w wyniku zastosowania ceny
      maksymalnej w rozliczeniach z beneficjentem doszło do naruszenia warunków
      unijnych udzielenia dopuszczalnej pomocy publicznej (pomocy de minimis), wezwania
      beneficjenta do zwrotu kwoty nienależnego wsparcia, ze wskazaniem kwoty
      podlegającej zwrotowi,
    d) Przekazania zwróconych kwot należnych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie
      na rachunek Zarządcy Rozliczeń.
    W konsekwencji, Państwa rola w procesie realizacji Obowiązku 1, sprowadza się do
    wykonania czterech zespołów czynności:
    1. ustalenia, na podstawie analizy oświadczeń złożonych przez beneficjentów pomocy,
      podmiotów nieuprawnionych do uzyskania pomocy publicznej,
    2. wezwania beneficjenta pomocy publicznej do zwrotu nieuprawnionego wsparcia,
    3. przekazaniu zbiorczej informacji Zarządcy Rozliczeń - reprezentującego Skarb Państwa
      – o wysłanych wezwaniach do nieuprawnionych beneficjentów zobowiązujących ich do
      zwrotu pomocy publicznej oraz

    4. poboru i przekazania, na rzecz Zarządcy Rozliczeń wyegzekwowanych środków wraz z
      ustawowymi odsetkami za opóźnienie w zawitym terminie 14 dni (art. 37 ust. 8a i ust.
      9 oraz art. 38 ust. 7a i ust. 8 Spec Ustawy).
    Jeżeli weryfikacja wykaże, że w wyniku zastosowania przez Państwa ceny maksymalnej w
    rozliczeniach z danym przedsiębiorcą doszło do przekroczenia progów pomocy publicznej
    i pomocy de minimis, mają Państwo obowiązek wezwać przedsiębiorcę do zwrotu
    nienależnie otrzymanej pomocy, wskazując odpowiednio w tym wezwaniu kwotę zwrotu
    (art. 37 ust. 8, art. 38 ust. 7 Spec Ustawy).
    W stosunku do beneficjentów pomocy publicznej, w odniesieniu do których dokonują
    Państwo czynności w ramach „Obowiązku 1” były wystawiane faktury, gdzie stosowane
    były ceny maksymalne energii elektrycznej, o których mowa w Ustawie o Środkach
    Nadzwyczajnych.
    Państwa wątpliwości dotyczą powstania przychodu na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 CIT w
    sytuacji pobierania przez Państwa środków pieniężnych i przekazywania ich do Zarządcy
    Rozliczeń w związku z realizacją „Obowiązku 1”.
    Jak wynika z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2022 r. o środkach nadzwyczajnych
    mających na celu ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu
    niektórych odbiorców w latach 2023 - 2025 (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1622 ze zm.), zwana
    dalej „ustawą o środkach nadzwyczajnych”:
      Przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w zakresie
      obrotu energią elektryczną lub wytwarzania energii elektrycznej, zwane dalej
      "podmiotem uprawnionym", stosuje cenę maksymalną w rozliczeniach z odbiorcami
      uprawnionymi, przyłączonymi do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej, o których
      mowa w:
      1) art. 2 pkt 2 lit. a:
      a) wynoszącą 693 zł/MWh w okresie od dnia przekroczenia limitu zużycia energii
        elektrycznej, o którym mowa w art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1
        ustawy z dnia 7 października 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących
        ochronie odbiorców energii elektrycznej w 2023 roku oraz w 2024 roku w związku
        z sytuacją na rynku energii elektrycznej, do dnia 31 grudnia 2023 r.,
      b) wynoszącą 693 zł/MWh w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 30 czerwca
        2024 r., od dnia przekroczenia limitu zużycia energii elektrycznej, o którym mowa
        w art. 3 ust. 3, art. 4 ust. 4, art. 5 ust. 5 i art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 7 października
        2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie odbiorców energii
        elektrycznej w 2023 roku oraz w 2024 roku w związku z sytuacją na rynku energii
        elektrycznej,
      c) wynoszącą 500 zł/MWh w okresie od dnia 1 lipca 2024 r. do dnia 31 grudnia 2024
        r.,
      d) wynoszącą 500 zł/MWh w okresie od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia 30 września
        2025 r.;
      2) art. 2 pkt 2 lit. b-f, w okresie od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 30 czerwca 2024 r.,
        na podstawie umów zawartych, zmienionych lub których cena została określona
        zgodnie z ust. 2 pkt 3, po dniu 23 lutego 2022 r.;
      3) art. 2 pkt 2 lit. b-f, wynoszącą 693 zł/MWh w okresie od dnia 1 lipca 2024 r. do dnia
        31 grudnia 2024 r.;
      4) art. 2 pkt 2 lit. d-f, wynoszącą 693 zł/MWh, przy czym cenę tę stosuje się w
        rozliczeniach za dostawy energii elektrycznej zrealizowane w okresie od dnia 1
        stycznia 2025 r. do dnia 31 marca 2025 r.
    Jak wynika z art. 2 pkt 1), pkt 2) lit. b) i c) ustawy o środkach nadzwyczajnych:

      Użyte w ustawie określenia oznaczają:
      1) cena maksymalna - cenę energii elektrycznej wynoszącą:
      a) 693 zł/MWh albo 500 zł/MWh - w przypadku odbiorców uprawnionych, o których
        mowa w pkt 2 lit. a, z wyłączeniem odbiorców, którzy zawarli umowę z ceną
        dynamiczną energii elektrycznej w rozumieniu art. 3 pkt 6d ustawy z dnia 10
        kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 266, 834 i 859), zwanej
        dalej "ustawą - Prawo energetyczne",
      b) 693 zł/MWh - w przypadku odbiorców uprawnionych, o których mowa w pkt 2 lit. b-
        f
      - przy czym cena ta nie zawiera podatku od towarów i usług, o którym mowa w
      ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz.
      1570, 1598 i 1852), oraz podatku akcyzowego, o którym mowa w ustawie z dnia 6
      grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1542, 1598 i 1723);
      2) odbiorca uprawniony:
      b) przedsiębiorcę będącego mikroprzedsiębiorstwem, małym przedsiębiorstwem
        albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu art. 2 załącznika nr 1 do
        rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego
        niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art.
        107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn. zm.), w zakresie,
        w jakim zużywa energię elektryczną na potrzeby podstawowej działalności,
      c) innego niż podmiot określony w lit. a, będącego małym albo średnim
        przedsiębiorstwem w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady (UE) 2022/1854
        z dnia 6 października 2022 r. w sprawie interwencji w sytuacji nadzwyczajnej w
        celu rozwiązania problemu wysokich cen energii (Dz. Urz. UE LI 261 z 07.10.2022,
        str. 1), producenta rolnego będącego osobą fizyczną wpisaną do ewidencji
        producentów, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o
        krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz
        ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2023 r. poz. 885), lub osobą
        fizyczną prowadzącą dział specjalny produkcji rolnej w rozumieniu art. 2 ust. 3 i 3a
        ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z
        2024 r. poz. 226, 232, 854, 858, 859 i 863), w zakresie, w jakim zużywa energię
        elektryczną na potrzeby prowadzonej działalności.
    Z art. 37 ustawy z dnia 23 maja 2024 r. o bonie energetycznym oraz o zmianie niektórych
    ustaw w celu ograniczenia cen energii elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego
    (Dz. U. z 2024 r. poz. 859 ze zm.), zwanej dalej „ustawą o bonie energetycznym” wynika, że:
        1. Cena maksymalna w odniesieniu do przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 2 pkt
          2 lit. b i c ustawy zmienianej w art. 23, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
          będącym małym lub średnim przedsiębiorstwem stanowi pomoc de minimis w
          rozumieniu art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w
          sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2023 r. poz. 702 oraz z 2024
          r. poz. 1635), zwanej dalej "ustawą o pomocy publicznej", albo pomoc de
          minimis w rolnictwie lub rybołówstwie w rozumieniu art. 2 pkt 10a ustawy o
          pomocy publicznej, i jest udzielana zgodnie z przepisami:
        1) rozporządzenia Komisji (UE) 2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie
          stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do
          pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 2023/2831 z 15.12.2023), zwanego dalej
          "rozporządzeniem Komisji";

        2) rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie
          stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do
          pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013, str. 9, z
          późn. zm.);
        3) rozporządzenia Komisji (UE) nr 717/2014 z dnia 27 czerwca 2014 r. w sprawie
          stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do
          pomocy de minimis w sektorze rybołówstwa i akwakultury (Dz. Urz. UE L 190 z
          28.06.2014, str. 45, z późn. zm.).
        2. Podmiotem udzielającym pomocy w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy o pomocy
          publicznej jest podmiot uprawniony w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy
          zmienianej w art. 23, zwany dalej "podmiotem udzielającym pomocy".
        3. Wartością pomocy de minimis udzielonej danemu przedsiębiorcy, o którym
          mowa w ust. 1, jest równowartość łącznej kwoty rekompensat z tytułu
          stosowania ceny maksymalnej w rozliczeniach z tym przedsiębiorcą, pobranej
          przez podmiot udzielający pomocy za okres od dnia 1 lipca 2024 r. do dnia 31
          grudnia 2024 r.
        4. Do celów ustalenia dopuszczalnego pułapu pomocy de minimis przez
          przedsiębiorcę, o którym mowa w ust. 1, rozumie się jedno przedsiębiorstwo, o
          którym mowa w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji.
        5. Dniem udzielenia pomocy de minimis jest dzień zatwierdzenia przez Zarządcę
          Rozliczeń wniosku o rozliczenie rekompensaty, o którym mowa w art. 13 ust. 1a
          pkt 2 ustawy zmienianej w art. 23, za stosowanie ceny maksymalnej wobec
          przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1.
        6. Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, uprawniony do rozliczeń za energię
          elektryczną po cenie maksymalnej w okresie od dnia 1 lipca 2024 r. do dnia 31
          grudnia 2024 r., w terminie do dnia 28 lutego 2025 r. składa do podmiotu
          udzielającego pomocy informację o pomocy udzielanej na podstawie ustawy
          zmienianej w art. 23, zwaną dalej "informacją o pomocy".
        7. Podmiot udzielający pomocy na podstawie informacji o pomocy weryfikuje
          możliwość udzielenia pomocy publicznej, w tym, czy pomoc publiczna, o której
          mowa w ust. 1, przyznana danemu przedsiębiorcy, o którym mowa w tym
          przepisie, nie przekracza dopuszczalnych limitów pomocy de minimis, pomocy
          de minimis w rolnictwie albo pomocy de minimis w rybołówstwie.
        8. Jeżeli weryfikacja, o której mowa w ust. 7, wykaże, że w wyniku zastosowania
          ceny maksymalnej w rozliczeniach z przedsiębiorcą, o którym mowa w ust. 1,
          dochodzi do naruszenia warunków określonych w art. 3 rozporządzenia
          Komisji, podmiot udzielający pomocy wzywa tego przedsiębiorcę do zwrotu
          kwoty pomocy de minimis, określonej zgodnie z ust. 3, wskazując w tym
          wezwaniu kwotę zwrotu.
        8a. Zwrot pomocy, o którym mowa w ust. 8, jest dokonywany w ramach rozliczeń
        za energię elektryczną w kolejnych okresach rozliczeniowych, a w przypadku gdy
        podmiot udzielający pomocy nie posiada zawartej z przedsiębiorcą, o którym
        mowa w ust. 1, umowy sprzedaży, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy -
        Prawo energetyczne, albo umowy kompleksowej, o której mowa w art. 5 ust. 3 tej
        ustawy, zwrot pomocy, o którym mowa w ust. 8, jest dokonywany na rachunek
        bankowy wskazany przez podmiot udzielający pomocy w wezwaniu, o którym
        mowa w ust. 8, w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego wezwania. Podmiot
        udzielający pomocy przekazuje do Zarządcy Rozliczeń zbiorczą informację o
        wysłanych wezwaniach.

        9. Podmiot udzielający pomocy dokonuje przekazania zwróconych kwot należnych
          wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, na zasadach określonych w art.
          13 ustawy zmienianej w art. 23 dla zwrotu nienależnie otrzymanej
          rekompensaty, w terminie 14 dni od ich otrzymania na rachunek rekompensaty
          ceny maksymalnej, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 23.
    Natomiast art. 38 ustawy o bonie energetycznym wskazuje, że:
        1. Cena maksymalna w odniesieniu do przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 2 pkt
          2 lit. b i c ustawy zmienianej w art. 23, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
          będącym mikroprzedsiębiorstwem stanowi pomoc publiczną udzielaną na
          podstawie art. 19c rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca
          2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym
          w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z
          późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem 651/2014", i po spełnieniu
          określonych w nim warunków.
        2. Pomoc publiczna, o której mowa w ust. 1:
        1) nie może zostać udzielona w przypadkach, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. c i
          d, ust. 3 lit. c i d oraz ust. 4 i 5 rozporządzenia 651/2014;
        2) będzie podlegała kumulacji na zasadach określonych w art. 8 rozporządzenia
          651/2014;
        3) nie może zostać udzielona powyżej progów, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit.
          ea rozporządzenia 651/2014.
        3. Podmiotem udzielającym pomocy w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy o pomocy
          publicznej w odniesieniu do pomocy publicznej, o której mowa w ust. 1, jest
          podmiot udzielający pomocy.
        4. Wartością pomocy publicznej, o której mowa w ust. 1, udzielonej danemu
          przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1, jest równowartość łącznej kwoty
          rekompensat z tytułu stosowania ceny maksymalnej w rozliczeniach z tym
          przedsiębiorcą, pobranej przez podmiot udzielający pomocy za okres od dnia 1
          lipca 2024 r. do dnia 31 grudnia 2024 r
        5. Dniem udzielenia pomocy publicznej, o której mowa w ust. 1, w odniesieniu do
          przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1, jest dzień zatwierdzenia przez
          Zarządcę Rozliczeń wniosku o rozliczenie rekompensaty, o którym mowa w art.
          13 ust. 1a pkt 2 ustawy zmienianej w art. 23, za stosowanie ceny maksymalnej
          wobec przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1.
      5a. Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, uprawniony do rozliczeń za energię
      elektryczną po cenie maksymalnej w okresie od dnia 1 lipca 2024 r. do dnia 31
      grudnia 2024 r., w terminie do dnia 28 lutego 2025 r., składa do podmiotu
      udzielającego pomocy informację o pomocy.
        6. Podmiot udzielający pomocy na podstawie informacji o pomocy weryfikuje
          możliwość udzielenia pomocy publicznej, w tym, czy pomoc publiczna, o której
          mowa w ust. 1, przyznana danemu przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1, nie
          przekracza limitu określonego w art. 4 ust. 1 lit. ea rozporządzenia 651/2014.
        7. Jeżeli weryfikacja, o której mowa w ust. 6, wykaże, że w wyniku zastosowania
          ceny maksymalnej w rozliczeniach z przedsiębiorcą, o którym mowa w ust. 1,
          pomoc publiczna została udzielona powyżej progów, o których mowa w art. 4
          ust. 1 lit. ea rozporządzenia 651/2014, podmiot udzielający pomocy wzywa tego
          przedsiębiorcę do zwrotu kwoty pomocy publicznej, określonej zgodnie z ust. 4,
          wskazując w tym wezwaniu kwotę zwrotu.

        7a. Zwrot pomocy, o którym mowa w ust. 7, jest dokonywany w ramach rozliczeń
        za energię elektryczną w kolejnych okresach rozliczeniowych, a w przypadku gdy
        podmiot udzielający pomocy nie posiada zawartej z przedsiębiorcą, o którym
        mowa w ust. 1, umowy sprzedaży, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy -
        Prawo energetyczne, albo umowy kompleksowej, o której mowa w art. 5 ust. 3 tej
        ustawy - zwrot pomocy, o którym mowa w ust. 7, jest dokonywany na rachunek
        bankowy wskazany przez podmiot udzielający pomocy w wezwaniu, o którym
        mowa w ust. 7, w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego wezwania. Podmiot
        udzielający pomocy przekazuje do Zarządcy Rozliczeń zbiorczą informację o
        wysłanych wezwaniach.
        8. Podmiot udzielający pomocy dokonuje przekazania zwróconych kwot należnych
          wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, na zasadach określonych w art.
          13 ustawy zmienianej w art. 23 dla zwrotu nienależnie otrzymanej
          rekompensaty, w terminie 14 dni od ich otrzymania na rachunek rekompensaty
          ceny maksymalnej.
    Z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących
    pomocy publicznej (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 468), zwanej dalej „ustawą o pomocy
    publicznej” wynika, że:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o podmiocie udzielającym pomocy - należy przez to
      rozumieć organ administracji publicznej lub inny podmiot, który jest uprawniony do
      udzielania pomocy publicznej, w tym przedsiębiorcę publicznego, o którym mowa w
      art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 22 września 2006 r. o przejrzystości stosunków
      finansowych pomiędzy organami publicznymi a przedsiębiorcami publicznymi oraz o
      przejrzystości finansowej niektórych przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 2205).
    Natomiast art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 22 września 2006 r. o przejrzystości stosunków
    finansowych pomiędzy organami publicznymi a przedsiębiorcami publicznymi oraz o
    przejrzystości finansowej niektórych przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 2205) stanowi,
    że:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o przedsiębiorcy publicznym – należy przez to rozumieć
      każdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą, bez względu na sposób
      działania oraz formę organizacyjno-prawną, w szczególności spółkę handlową,
      spółdzielnię, przedsiębiorstwo państwowe, towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych
      oraz bank państwowy, na którego działalność organ publiczny wywiera decydujący
      wpływ, niezależnie od wpływu wywieranego na niego przez inne podmioty
    Zostali Państwo zobowiązani do weryfikacji, czy odbiorcom uprawnionym (beneficjentom)
    przysługuje pomoc, polegająca na stosowaniu w rozliczeniach z nimi ceny maksymalnej.
    Zgodnie z ustawą o bonie energetycznym mikro-, mali i średni przedsiębiorcy, którzy byli
    uprawnieni i skorzystali z rozliczenia za energię elektryczną po cenach maksymalnych w
    okresie od 1 lipca 2024 r. do 31 grudnia 2024 r., zobowiązani są do przekazania stosownej
    informacji o przyznanej pomocy do swojego sprzedawcy energii o w terminie do 28 lutego
    2025 r. (art. 37 ust. 6 oraz art. 38 ust. 5a ustawy o bonie energetycznym).
    Sprzedawca energii zweryfikuje przekazaną informację o pomocy, a w przypadku, gdy
    zostanie stwierdzone naruszenie warunków przyznania pomocy de minimis, lub
    informacja nie zostanie przekazana w terminie lub nie zostaną nieusunięte w
    wyznaczonym terminie błędy, omyłki pisarskie lub rachunkowe lub braki formalne w
    informacji o pomocy, sprzedawca energii wezwie przedsiębiorcę do zwrotu przyznanej
    pomocy za okres od 1 lipca 2024 r. do 31 grudnia 2024 r.
    Obowiązek zwrotu przez przedsiębiorcę przyznanej pomocy wynika z art. 38a ust. 8
    ustawy o bonie energetycznym. W takiej sytuacji przedsiębiorca będzie musiał zwrócić do
    swojego sprzedawcy energii, różnicę między ceną maksymalną a ceną, która wynika z
    zawartej umowy sprzedaży energii elektrycznej wraz z ustawowymi odsetkami, które

    zostaną naliczone od dnia rozliczenia, tj. od 1 lipca 2024 r. Zwrot odbywa się w ramach
    bieżących rozliczeń za energię elektryczną z podmiotem uprawnionym.
    W ustawie o środkach nadzwyczajnych określone zostały maksymalne ceny energii
    elektrycznej, które stosowane są przy jej dostawach na rzecz określonych kręgów
    odbiorców.
    Państwo jako podmiot prowadzący sprzedaż m.in. energii elektrycznej są zobowiązani do
    stosowania maksymalnych cen energii. Jednocześnie przysługuje Państwu prawo do
    otrzymywania odpowiednich rekompensat z tytułu stosowania maksymalnych cen energii
    (art. 8 ust. 1 ustawy o środkach nadzwyczajnych).
    Zgodnie z art. 10 ust. 4 ustawy o środkach nadzwyczajnych, rekompensata stanowi
    przychód podmiotu uprawnionego ze sprzedaży energii elektrycznej lub usług.
    Jak Państwo wskazali we wniosku, jednym z Państwa obowiązków jest weryfikacja
    składanych przez przedsiębiorców będących odbiorcami uprawnionymi informacji o
    udzieleniu pomocy. Celem weryfikacji jest ustalenie, czy pomoc publiczna (wynikająca ze
    stosowania wobec przedsiębiorców ceny maksymalnej), o której mowa w art. 37 ust. 1
    ustawy o bonie energetycznym, przyznana małemu lub średniemu przedsiębiorcy oraz
    pomoc publiczna, o której mowa w art. 38 ust. 1 ww. ustawy, przyznana przedsiębiorcy
    będącemu mikroprzedsiębiorstwem nie przekracza dopuszczalnych limitów pomocy
    publicznej lub pomocy de minimis określonych w odrębnych przepisach.
    Zgodnie z art. 37 ust. 8 oraz art. 38 ust. 7 ustawy o bonie energetycznym, jeśli weryfikacja
    o której mowa powyżej wykaże, że w wyniku zastosowania ceny maksymalnej w
    rozliczeniach z małym lub średnim przedsiębiorcą doszło do naruszenia warunków
    określonych w art. 3 Rozporządzenia Komisji (UE) 2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r. w
    sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy
    de minimis lub w przypadku mikroprzedsiębiorcy pomoc publiczna została udzielona
    powyżej progów, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. ea Rozporządzenia Komisji nr 651
    /2014, podmiot udzielający pomocy wzywa tego przedsiębiorcę do zwrotu kwoty pomocy
    de minimis lub kwoty pomocy publicznej, wskazując w tym wezwaniu kwotę do zwrotu.
    Sposób zwrotu pomocy de minimis lub kwoty pomocy publicznej ustawodawca określił
    odpowiednio art. 37 ust. 8a ustawy o bonie energetycznym oraz art. 38 ust. 7a tejże
    ustawy. Zwrot ten jest dokonywany w ramach rozliczeń za energię elektryczną w kolejnych
    okresach rozliczeniowych, a w przypadku gdy podmiot udzielający pomocy nie posiada
    zawartej z przedsiębiorcą umowy sprzedaży, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy -
    Prawo energetyczne, albo umowy kompleksowej, o której mowa w art. 5 ust. 3 tej ustawy,
    zwrot pomocy, jest dokonywany na rachunek bankowy wskazany przez podmiot
    udzielający pomocy w wezwaniu, w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego wezwania.
    Podmiot udzielający pomocy przekazuje do Zarządcy Rozliczeń zbiorczą informację o
    wysłanych wezwaniach.
    Z kolei z art. 37 ust. 9 ustawy o bonie energetycznym oraz art. 38 ust. 8 tejże ustawy
    wynika, że podmiot udzielający pomocy dokonuje przekazania zwróconych kwot
    należnych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie na zasadach określonych w art. 13
    ustawy o środkach nadzwyczajnych dla zwrotu nienależnie otrzymanej rekompensaty, w
    terminie 14 dni od ich otrzymania na rachunek rekompensaty ceny maksymalnej.
    Mając powyższe na uwadze, w mojej ocenie w zakresie zgłoszonej przez Państwa
    wątpliwości w zakresie podatku CIT, Państwa stanowisko należy ocenić jako prawidłowe.
    Wskutek weryfikacji przewidzianej w art. 37 ust. 8 i 38 ust. 7 ustawy o bonie
    energetycznym, podmiot udzielający pomocy wzywa przedsiębiorcę do zwrotu kwoty
    pomocy publicznej lub pomocy de minimis (wskazując kwotę zwrotu) ze względu na
    przekroczone limity takiej pomocy. Zwrot taki jest dokonywany w ramach rozliczeń za
    dostarczaną energię elektryczną w kolejnych okresach rozliczeniowych albo na rachunek
    bankowy wskazany przez podmiot udzielający pomocy (art. 37 ust. 8a i 38 ust. 7a ustawy o

    bonie energetycznym). Następnie podmiot udzielający pomocy dokonuje przekazania
    zwróconych kwot należnych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, na zasadach
    określonych w art. 13 ustawy o środkach nadzwyczajnych dla zwrotu nienależnie
    otrzymanej rekompensaty, w terminie 14 dni od ich otrzymania na rachunek
    rekompensaty ceny maksymalnej (art. 37 ust. 9 i art. 38 ust. 8 ustawy o bonie
    energetycznym).
    Oznacza to, że Państwo jako podmiot udzielający pomocy wypełniają jedynie przypisany
    Państwu ustawowo obowiązek pobrania nienależnej pomocy od przedsiębiorcy i
    następnie są zobowiązani do jej przekazania na rzecz Zarządcy Rozliczeń do wysokości
    nienależnie otrzymanej rekompensaty (stosownie do uzupełnienia wniosku w zakresie
    pyt. 3 i 8). Opisany zwrot pomocy, w domyśle rekompensuje Zarządcy Rozliczeń
    wypłaconą wcześniej na Państwa rzecz i zaliczoną do przychodów Spółki rekompensatę.
    Wskazane we wniosku i w ustawie o bonie energetycznym ww. okoliczności wskazują, że
    realizacja przez Państwa opisanego obowiązku pobrania i dalszego przekazania do
    Zarządcy Rozliczeń nienależnej pomocy uzyskanej przez przedsiębiorców (tzw.
    „Obowiązku 1”), nie daje podstaw do uznania, że uzyskują Państwo jakiekolwiek
    definitywne przysporzenie.
    Tym samym, realizacja opisanych czynności nie powoduje powstania przychodu
    podatkowego dla Państwa. Do przychodów została już zaliczona otrzymana wcześniej
    rekompensata (art. 10 ust. 4 ustawy o środkach nadzwyczajnych).
    Podsumowując, środki pieniężne pobierane przez Państwa i w dalszej kolejności
    przekazywane do Zarządcy Rozliczeń, w związku z realizacją „Obowiązku 1”, nie stanowią
    przychodu podatkowego, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 CIT.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie braku powstania przychodu w związku z
    realizacją „Obowiązku 1”, należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Rozstrzygnięcie dotyczy tylko przedmiotu wniosku zawartego w pytaniach i nie odnosi się
    do innych kwestii.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.