Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP1/443-455/14-2/MPe
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2014-06-16
Teza: w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury wystawionej przez najemcę, dokumentującej zachętę finansową za przedłużenie umowy najmu
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane; najem; odliczenia-odliczenie od podatku; umowa
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 4 kwietnia 2014 r. (data wpływu 22 kwietnia 2014 r.), o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury wystawionej przez najemcę, dokumentującej zachętę finansową za przedłużenie umowy najmu **\- jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 22 kwietnia 2014 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury wystawionej przez najemcę, dokumentującej zachętę finansową za przedłużenie umowy najmu.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Sp. z o.o. („Spółka") prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wynajmu różnym najemcom powierzchni komercyjnych w budynkach biurowych. Na podstawie umowy najmu z dnia 1 lipca 2005 r. Spółka udostępniła spółce L. Sp. z o.o. („Najemca”) powierzchnię biurową, magazynową oraz miejsca parkingowe w budynku biurowym zwanym „J.", na potrzeby prowadzonej przez Najemcę działalności gospodarczej. W celu przedłużenia okresu obowiązywania umowy najmu z dnia 1 lipca 2005 r., który miał się zakończyć w dniu 21 lipca 2015 roku, w dniu 18 marca 2014 r. Spółka i Najemca podpisali nową umowę najmu („Nowa Umowa Najmu"). Nowa Umowa Najmu ma charakter długoterminowy - została zawarta na czas oznaczony do dnia 1 lutego 2023 r. Nowa Umowa Najmu zastąpiła umowę najmu z dnia 1 lipca 2005 r. i obejmuje te same powierzchnie, które obejmowała umowa najmu z dnia 1 lipca 2005 r. Na podstawie Nowej Umowy Najmu Spółka pobiera od Najemcy czynsz, określony jako równowartość w złotych polskich kwoty wyrażonej w euro, który podlega okresowej waloryzacji.

W związku z wyrażeniem przez Najemcę zgody na przedłużenie okresu najmu ustalonego w umowie najmu z dnia 1 lipca 2005 r. poprzez zawarcie Nowej Umowy Najmu, Spółka zobowiązała się zapłacić Najemcy jednorazowe wynagrodzenie. Wynagrodzenie jest płatne za wyrażenie przez Najemcę zgody na zawarcie Nowej Umowy Najmu i stanowi ono zachętę finansową dla Najemcy, w ustalonej przez Strony w drodze negocjacji wysokości („Zachęta Finansowa"). Zachęta Finansowa miała skłonić Najemcę do zawarcia Nowej Umowy Najmu i tym samym umożliwić Spółce osiąganie przychodów z tytułu prowadzonej działalności związanej z wynajmem Najemcy powierzchni. Zachęta Finansowa nie jest powiązana z innymi rozliczeniami Stron. W szczególności, Zachęta Finansowa nie jest przez Strony traktowana jako rabat. Kwestię, rabatu udzielonego Najemcy przez Spółkę, pomniejszającego czynsz za wynajem, regulują odrębne postanowienia Nowej Umowy Najmu.

Zgodnie z Nową Umową Najmu, Zachęta Finansowa jest płatna przez Spółkę na podstawie faktury VAT wystawionej przez Najemcę nie wcześniej niż po podpisaniu Nowej Umowy Najmu, w terminie 21 (dwudziestu jeden) dni od dnia otrzymania faktury VAT przez Spółkę. Zachęta Finansowa powiększona jest o podatek VAT obliczony według stawki 23%. Zarówno Spółka, jak i Najemca są czynnymi podatnikami podatku VAT.

Zachęta Finansowa zapłacona przez Spółkę na rzecz Najemcy ma charakter bezzwrotny, z zastrzeżeniem sytuacji, w której doszłoby do wcześniejszego rozwiązania Nowej Umowy Najmu z powodu naruszenia przez Najemcę istotnych postanowień Nowej Umowy Najmu wskazanych w Nowej Umowie Najmu. W takim przypadku Najemca będzie zobowiązany zwrócić Spółce proporcjonalnie taką część Zachęty Finansowej zapłaconej przez Spółkę, jaka przypadać będzie na okres od dnia wcześniejszego rozwiązania Nowej Umowy Najmu do końca przewidzianego w tej umowie okresu najmu, w stosunku do całego przewidzianego w tej umowie okresu najmu.

Spółka jednocześnie informuje, iż zgodnie z posiadaną wiedzą, Najemca również wystąpił do tutejszego organu z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w odniesieniu do opisanego wyżej stanu faktycznego w zakresie dotyczącym opodatkowania Zachęty Finansowej podatkiem VAT.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy w świetle opisanego wyżej stanu faktycznego Spółka prawidłowo przyjęła, że Zachęta Finansowa podlega opodatkowaniu podatkiem VAT i Spółce przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego, wykazanego na fakturze VAT dokumentującej Zachętę Finansową, wystawionej przez Najemcę na Spółkę, w rozliczeniu za okres, w którym została podpisana Nowa Umowa Najmu?

Zdaniem Wnioskodawcy, Jednorazowa Zachęta Finansowa wypłacana przez Spółkę na rzecz Najemcy podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według stawki 23%.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług („Ustawa o VAT"), opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT, przez odpłatną dostawę towarów na terytorium kraju rozumie się w szczególności przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 Ustawy o VAT, przez odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju rozumie się w szczególności każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi odpłatnej dostawy towarów.

Art. 8 ust. 1 Ustawy o VAT jest niejako dopełnieniem art. 7 ust. 1 tej ustawy i ma on na celu objęcie opodatkowaniem każdej transakcji wykonywanej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, która nie stanowi odpłatnej dostawy towarów. Realizowana jest w ten sposób zasada powszechności opodatkowania podatkiem VAT.

Pojęcie „świadczenia", o którym mowa w art. 8 ust. 1 Ustawy o VAT, jest zasadniczo zgodne z cywilistycznym jego rozumieniem. Zgodnie z art. 353 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.-Kodeks cywilny, świadczenie może polegać na działaniu (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innego podmiotu) albo zaniechaniu (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Może ono również składać się z zachowań, które przybierają postać zarówno działania, jak i zaniechania. Przez świadczenie należy zatem rozumieć każde zachowanie się na rzecz innego podmiotu.

Na gruncie Ustawy o VAT, biorąc pod uwagę reguły konstrukcyjne systemu tego podatku, usługa jest takim świadczeniem, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, beneficjent świadczenia odnoszący z niego korzyść. Ponadto świadczenie jest opodatkowane, jeżeli jest odpłatne, czyli odbywa się za wynagrodzeniem. Przy czym musi istnieć związek pomiędzy świadczeniem a otrzymanym wynagrodzeniem, tj. ze stosunku prawnego musi wynikać korzyść otrzymującego świadczenie i związane z tą korzyścią wynagrodzenie.

Zgodnie z art. 29a ust. 1 Ustawy o VAT, podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej. Otrzymane wynagrodzenie za świadczenie wzajemne jest zapłatą. Zapłata ta stanowi kwotę należną od nabywcy z tytułu świadczenia, która to kwota pomniejszona o kwotę należnego podatku VAT stanowi podstawę opodatkowania.

W przedstawionym stanie faktycznym, w związku z zawarciem Nowej Umowy Najmu stanowiącej przedłużenie dotychczasowego stosunku najmu, niezależnie od zawarcia tej umowy doszło do zawiązania innego stosunku zobowiązaniowego. W ramach tego innego stosunku Najemca zaakceptował warunki Spółki co do kontynuowania dotychczasowego stosunku najmu w zamian za wypłaconą jednorazowo kwotę pieniężną, tj. Zachętę Finansową. Należy zwrócić uwagę, że Zachęta Finansowa nie jest wypłacana każdemu oferentowi, ale Najemcy, czyli podmiotowi, który przystąpił do negocjacji Nowej Umowy Najmu i który jednocześnie zgodził się ją zawrzeć, a zatem na rzecz którego Spółka z pewnością będzie świadczyła usługę najmu. W takiej sytuacji występuje wyraźny związek wypłaconej przez Spółkę Zachęty Finansowej ze wzajemnym zachowaniem kontrahenta - przyjęciem zaproponowanych przez Spółkę warunków dotyczących zawarcia Nowej Umowy Najmu.

Tak więc otrzymana przez Najemcę od Spółki kwota stanowiąca Zachętę Finansową jest związana z określonym zachowaniem Najemcy, a zatem świadczeniem przez niego usługi. Wypłacona kwota jest jedną z form zachęcania kontrahenta do zaakceptowania proponowanych przez Spółkę warunków wynikających z przedstawionej długoterminowej Nowej Umowy Najmu, stanowiącej przedłużenie dotychczasowego stosunku najmu. Zatem występuje konieczny element wzajemności, wystarczający do uznania, że płatność Zachęty Finansowej jest wynagrodzeniem za świadczoną usługę. Ponadto, brak takiego wzajemnego świadczenia pomiędzy Spółką a Najemcą mógłby wiązać się dla obu Stron z koniecznością ponoszenia dodatkowych kosztów związanych przykładowo z szukaniem kontrahenta do wynajmu przez Spółkę oraz szukaniem powierzchni do prowadzenia działalności przez Najemcę.

Z uwagi na powyższe, w przedstawionych okolicznościach zachowanie Najemcy, w świetle art. 8 ust. 1 Ustawy o VAT, uznać należy za usługę świadczoną odpłatnie i w związku z tym podlegającą opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT, według stawki 23%. Powinna więc zostać ona udokumentowana wystawioną przez Najemcę fakturą VAT (art. 106b Ustawy o VAT).

Stanowisko analogiczne do zaprezentowanego przez Spółkę zostało wyrażone m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 12 stycznia 2012 r. IPPP2/443-1202/11-2/KOM, interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 13 marca 2012 r. IPPP1/443-100/12-2/AW, interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 7 marca 2013 r. IPPP2/443-1305/12-5/RR, interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 29 maja 2013 r, IPPP1/443-216/13-4/AS.

W ocenie Spółki, Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego, wykazanego na fakturze VAT obejmującej Zachętę Finansową, wystawionej przez Najemcę na rzecz Spółki.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 Ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Kwotę podatku naliczonego stanowi w szczególności suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) Ustawy o VAT).

Prawo do odliczenia podatku naliczonego wynika z samej konstrukcji podatku VAT i zapewnia neutralność tego podatku dla czynnych podatników VAT. Ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, m.in. tego że zakupy będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 Ustawy o VAT.

W przedstawionym stanie faktycznym spełniona została przesłanka pozytywna warunkująca odliczenie. Zakupiona przez Spółkę usługa, która zostaje wyświadczona przez Najemcę, polegająca na przyjęciu zaproponowanych przez Spółkę warunków dotyczących zawarcia Nowej Umowy Najmu, służy bowiem Spółce do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT, polegających na udostępnieniu Najemcy powierzchni w budynku biurowym w ramach długoterminowej umowy. W konsekwencji, istnieje bezpośredni związek między wypłatą Zachęty Finansowej a świadczonymi przez Spółkę usługami wynajmu powierzchni. Kwota podatku VAT wykazana na wystawionej przez Najemcę fakturze VAT obejmującej Zachętę Finansową stanowi więc dla Spółki podatek naliczony, który może ona odliczyć. Jednocześnie, nie zachodzą żadne przesłanki negatywne, które uniemożliwiałyby dokonanie odliczenia. Jedna z takich przestanek została wskazana w art. 88 ust. 3a pkt 2 Ustawy o VAT, zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku VAT. Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku VAT, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze VAT, jednak transakcja nie podlega opodatkowaniu. Cytowany wyżej przepis nie będzie moał jednak zastosowania w przedstawionym przez Spółkę stanie faktycznym, bowiem faktura wystawiana Spółce przez Najemcę, obejmująca Zachętę Finansową, dokumentuje czynność stanowiącą odpłatne świadczenie usług, opodatkowaną podatkiem VAT.

Zgodnie z art. 86 ust. 10 Ustawy o VAT, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy. Zgodnie natomiast z art. 19a ust. 1 Ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi. W omawianym przypadku należy uznać, że Najemca wykona usługę, za którą otrzyma wynagrodzenie w postaci Zachęty Finansowej, w dniu podpisania Nowej Umowy Najmu. A zatem Spółce będzie przysługiwać prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego w rozliczeniu za okres, w którym została podpisana Nowa Umowa Najmu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

**

Z art. 7 ust. 1 ww. ustawy wynika, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, należy rozumieć każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).

Należy jednak zaznaczyć, że nie każde działanie, powstrzymanie się od działania, czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać uznane za usługę, w rozumieniu przepisów ustawy. Aby tak się stało muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:

*   w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
*   świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.

W myśl art. 15 ust.1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych ( art. 15 ust. 2 ustawy).

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 19a ust. 1 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1.

Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego. Powyższy przepis formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wynajmu różnym najemcom powierzchni komercyjnych w budynkach biurowych. Na podstawie umowy najmu z dnia 1 lipca 2005 r. Spółka udostępniła Najemcy powierzchnię biurową, magazynową oraz miejsca parkingowe w budynku biurowym. W związku z wyrażeniem przez Najemcę zgody na przedłużenie okresu najmu ustalonego w umowie najmu z dnia 1 lipca 2005 r. poprzez zawarcie Nowej Umowy Najmu, Spółka zobowiązała się zapłacić Najemcy jednorazowe wynagrodzenie. Wynagrodzenie jest płatne za wyrażenie przez Najemcę zgody na zawarcie Nowej Umowy Najmu i stanowi ono zachętę finansową dla Najemcy, w ustalonej przez Strony w drodze negocjacji wysokości. Zachęta Finansowa miała skłonić Najemcę do zawarcia Nowej Umowy Najmu i tym samym umożliwić Spółce osiąganie przychodów z tytułu prowadzonej działalności związanej z wynajmem Najemcy powierzchni. Zgodnie z Nową Umową Najmu, Zachęta Finansowa jest płatna przez Spółkę na podstawie faktury VAT wystawionej przez Najemcę. Zachęta Finansowa powiększona jest o podatek VAT obliczony według stawki 23%. Zarówno Spółka, jak i Najemca są czynnymi podatnikami podatku VAT.

W odniesieniu do przedstawionego opisu sprawy stwierdzić należy, że podczas negocjacji umowy najmu niezależnie od zawarcia umowy najmu dochodzi do zawiązania innego stosunku zobowiązaniowego, w którym najemca jest w stanie zaakceptować warunki Spółki w zamian za wypłaconą kwotę pieniężną. Należy zwrócić uwagę, że kwota „na zachętę” ma skłonić najemcę do zawarcia nowej umowy najmu i tym samym umożliwić Spółce osiąganie przychodów z tytułu prowadzonej działalności związanej z wynajmem najemcy powierzchni. W takiej sytuacji występuje wyraźny związek wypłaconego przez Spółkę wynagrodzenia za wzajemne zachowanie najemcy — przedłużenie umowy najmu i wyrażenie zgody na proponowane przez Spółkę warunki wynikające z jej treści. Tak więc, otrzymana kwota przez najemcę od Spółki jest związana z jego określonym zachowaniem, a zatem świadczeniem przez niego usługi. Wypłacona kwota jest formą zachęcania najemcy do zawarcia długoterminowej umowy najmu. Zatem występuje konieczny element wzajemności, wystarczający do uznania, że płatność jest wynagrodzeniem za świadczoną usługę.

W przestawionych okolicznościach zachowanie najemcy w świetle art. 8 ust. 1 ustawy o VAT uznać należy za usługę świadczoną odpłatnie i w związku z tym podlegającą opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy. W myśl tego przepisu, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Kwotę podatku naliczonego – na podstawie art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy, stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Zgodnie z art. 86 ust. 10 ustawy o VAT, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy.

Stosownie natomiast do art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy o VAT prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a - powstaje nie wcześniej niż w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument celny.

Oznacza to, że z odliczenia podatku na podstawie art. 86 ust. 10 i 10b pkt 1 ustawy można skorzystać dopiero w rozliczeniu za okres, w którym spełnione są łącznie trzy przesłanki:

*   powstał obowiązek podatkowy w odniesieniu do nabywanych towarów i usług,
*   doszło do faktycznego nabycia tych towarów i usług,
*   podatnik jest w posiadaniu faktury dokumentującej tę transakcję.

Stosownie do art. 86 ust. 11 ustawy o VAT, jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego w terminach określonych w ust. 10, 10d i 10e, może obniżyć kwotę podatku należnego w deklaracji podatkowej za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych.

Termin „dwóch kolejnych okresów rozliczeniowych” do odliczenia podatku będzie liczony dopiero od okresu, w którym zostaną spełnione łącznie wskazane wyżej przesłanki do odliczenia.

Natomiast zgodnie z art. 86 ust. 13 ustawy o VAT, jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10, 10d, 10e i 11, może on obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za okres, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego (tj. za pierwszy okres rozliczeniowy, w którym spełnił wszystkie warunki do dokonania odliczenia), nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 13a.

Wyłączenia stosowania obniżenia podatku należnego zostały zawarte w art. 88 ustawy.

I tak, w myśl art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku. W myśl art. 88 ust. 4 ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.

Z uwagi na wskazany wyżej przepis art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz przedstawione we wniosku okoliczności stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie został spełniony podstawowy warunek uprawniający Wnioskodawcę do odliczenia podatku VAT, gdyż wydatek związany z zachętą finansową jest związany niewątpliwie z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy (podatnika podatku VAT) w zakresie wynajmu powierzchni komercyjnych, a przesłanki ograniczające prawo do odliczania w omawianej sprawie nie zaistnieją.

Zatem, Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o kwotę podatku VAT naliczonego wykazanego na fakturze VAT dokumentującej Zachętę Finansową, wystawionej przez Najemcę na Spółkę - zgodnie z art. 86 ust. 1, ust. 10 i 10b ustawy o VAT, tj. w rozliczeniu za okres, w którym doszło do faktycznego nabycia usługi, w odniesieniu do której powstał obowiązek podatkowy a Wnioskodawca będzie w posiadaniu faktury dokumentującej tę transakcję.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Jednocześnie należy wskazać, że w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.

**