Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.315.2025.2.ST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-01
Teza: Zawarcie ugody z bankiem (zwrot nadpłaconego kredytu).
Słowa kluczowe: kredyt
kwota-kwota dodatkowa
odsetki
zwrot
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

    12 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem złożonym 29 maja 2025 r. – w odpowiedzi
    na wezwania. Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1) Zainteresowany będący stroną postępowania:
        ...;
    2) Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
        ...
    Opis stanu faktycznego
    W dniu 30 września 2006 r. ... – Zainteresowany będący stroną postępowania i ... (obecnie
    ...) – Zainteresowana niebędąca stroną postępowania zawarli z ... (zwanym dalej „Bankiem”),
    umowę kredytu mieszkaniowego ... hipoteczny nr ... (zwaną „Umową kredytu”). W Umowie
    kredytu kwotę kredytu Bank określił na 268 634,84 CHF (§ 2 ust. 1 Umowy kredytu).
    Wysokość kwoty kredytu w CHF została ustalona przez Bank po przeliczeniu
    wnioskowanej przez kredytobiorców kwoty w złotych na CHF według nieznanego
    kredytobiorcom kursu. Zgodnie z § 5 ust. 1, 3 i 4 Umowy kredytu, kwota kredytu miała być
    wypłacona w złotych, po przeliczeniu według kursu kupna dla dewiz obowiązującego w
    Banku, w dniu realizacji zlecenia płatniczego, według aktualnej tabeli kursów. Kwota
    kredytu miała być wypłacona w transzach w złotych. Kredyt powiązany był z walutą obcą –
    frankiem szwajcarskim.
    Kredyt przeznaczony był na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych kredytobiorców -
    zakup lokalu mieszkalnego nr ..., od dewelopera ... wraz z miejscem postojowym,
    położonych w ... przy ul. ..., oraz na pokrycie kosztów notarialnych (§ 2 ust. 1 Umowy
    kredytu). Ostateczny adres budynku, w którym znajduje się kredytowane mieszkanie
    ustalono na ..., co potwierdził notariusz w akcie notarialnym z dnia 25 lipca 2008 r., Rep. A
    Nr ..., na podstawie zawiadomienia wydanego w dniu 16 sierpnia 2007 r. z upoważnienia
    Prezydenta ... przez p.o. Naczelnika ..., znak: .... Właścicielem kredytowanego mieszkania
    jest .... Kredytobiorcy mieszkają w kredytowanym mieszkaniu do dnia dzisiejszego.
    Bank wypłacił kredytobiorcom kredyt w łącznej kwocie 617 760,82 zł, w 4 następujących
    transzach, co potwierdza zaświadczenie wydane przez Bank w dniu 17 maja 2023 r.:
    1) w dniu 13 października 2006 r. w kwocie 96 557,93 zł (którą Bank przeliczył na 39
      949,50 CHF po kursie 2,4170, niewskazanym w Umowie kredytu i nieznanym
      kredytobiorcom);
    2) w dniu 31 sierpnia 2006 r. w kwocie 353 137 zł (którą Bank przeliczył na 152 873,16
      CHF po kursie 2,3100, niewskazanym w Umowie kredytu i nieznanym kredytobiorcom);
    3) w dniu 10 września 2007 r. w kwocie 65 280,66 zł (którą Bank przeliczył na 28 358,24
      CHF po kursie 2,3020, niewskazanym w Umowie kredytu i nieznanym kredytobiorcom);
    4) w dniu 5 listopada 2007 r. w kwocie 102 785,23 zł (którą Bank przeliczył na 47 453,94
      CHF po kursie 2,1660 niewskazanym w Umowie kredytu i nieznanym kredytobiorcom).
    Bank wypłacił kredytobiorcom łączną kwotę 617 760,82 zł, na rachunek bankowy
    prowadzony w złotych - pomiędzy stronami nie nastąpił transfer pieniężny w innej walucie
    niż złote. W § 4 aktu notarialnego z 25 lipca 2008 r., Rep. A ... nabycia mieszkania,
    notariusz potwierdził zapłatę całej ceny deweloperowi w złotych.
    Kredyt został udzielony na okres 30 lat. Spłata kredytu miała trwać do dnia 1 września
    2036 r., w równych ratach kapitałowo-odsetkowych, poprzez pobieranie przez Bank kwot
    w złotych z rachunku kredytobiorcy ... prowadzonego w złotych. Wysokość rat stanowiła
    równowartość w złotych kwoty raty w CHF, według kursu sprzedaży dla dewiz
    obowiązującego w Banku w dniu wymagalności. Saldo kredytu w CHF było pomniejszane o

    kapitałową część pobranej raty. Kredyt mógł być spłacany wyłącznie w złotych.
    Kredytobiorcy nie znali zasad ustalania kursów walut stosowanych przez Bank, ponieważ
    ani Umowa kredytu, ani żaden ogólnie dostępny dokument Banku ich nie zawierał.
    Umowa kredytu nie była uzgodniona indywidualnie z kredytobiorcami. Kredytobiorcom
    przedstawiono propozycję wzorca umowy kredytu, który był stosowany przez Bank.
    Postanowienia umowne dotyczące denominacji kwoty kredytu w walucie obcej oraz
    sposobu spłaty i obliczania raty kredytowej, nie podlegały negocjacji. Umowa kredytu
    miała charakter adhezyjny, bowiem została zawarta na wzorcu umownym stworzonym
    przez Bank i używanym wielokrotnie w stosunkach z konsumentami. Warunki Umowy
    kredytu zostały ustalone przez Bank.
                                                    1 Kredytobiorcy w relacji z Bankiem występowali jako konsumenci w rozumieniu art. 22
    Kodeksu cywilnego. Umowa kredytu została zawarta w celu zaspokojenia ich potrzeb
    mieszkaniowych. Kredytobiorcy w kredytowanym mieszkaniu mieszkali i mieszkają do
    dnia dzisiejszego. Kredyt był regularnie spłacany.
    Spłata kredytu od dnia zawarcia Umowy kredytu przez cały okres jego trwania
    dokonywana była wyłącznie przez kredytobiorcę .... Żona Zainteresowanego będącego
    stroną postępowania, ... nie dokonywała spłaty kredytu. Raty pobierane były z rachunku
    bankowego kredytobiorcy .... Do pozwu kredytobiorcy ... i ... złożyli również zgodne
    oświadczenie złożone w dniu 12 stycznia 2024 r., potwierdzające, że ... dokonywał
    wyłącznej spłaty kredytu. Ponadto, raty spłacane w trakcie trwania postępowania
    sądowego po złożeniu pozwu w okresie od stycznia 2024 r. do kwietnia 2024 r. były
    płacone również wyłącznie przez kredytobiorcę ....
    Od dnia zawarcia Umowy kredytu w dniu 30 września 2006 r. do dnia 2 kwietnia 2024 r.
    kredytobiorca ..., zapłacił Bankowi:
    1) tytułem spłaty kapitału kwotę 513 295,93 zł;
    2) tytułem spłaty odsetek kwotę 196 019,97 zł;
    3) tytułem zapłaty kosztów kredytu, łączną kwotę 20 842,51 zł, w tym: 13 484,52 zł
      tytułem składki na ubezpieczenie do czasu ustanowienia hipoteki, 7 097,99 zł tytułem
      kosztów ubezpieczenia kredytowanego wkładu finansowego, 160 zł tytułem opłat za
      kontrole budowy, 100 zł za wydanie zaświadczeń.
    Łącznie tytułem spłaty kapitału, odsetek i kosztów kredytu kredytobiorca ... od dnia
    zawarcia Umowy kredytu do dnia 2 kwietnia 2024 r., zapłacił Bankowi kwotę 730 158,41 zł.
    Z zaświadczenia Banku z dnia 17 maja 2023 r. oraz z potwierdzeń wpłat za okres po
    wydaniu zaświadczenia, tj. od czerwca 2023 r. do kwietnia 2024 r., wynika, że Bank pobrał
    od kredytobiorcy ... w sumie kwotę 730 158,41 zł, z tytułu spłaty kredytu i jego kosztów,
    stosując mechanizm wykorzystujący sprzeczne z prawem i niedozwolone postanowienia
    umowne, w tym tytułem spłaty kapitału i odsetek 709 315,90 zł oraz 20 842,51 zł tytułem
    spłaty kosztów kredytu. Odnosząc kwotę wpłaconą przez kredytobiorcę na poczet Umowy
    kredytu 730 158,41 zł do kwoty wypłaconego kredytu 617 760,82 zł, kredytobiorca ...
    nadpłacił kwotę wypłaconego kredytu. Nadwyżka ponad kwotę wypłaconego kredytu
    wynosiła 112 397,59 zł (730 158,41 zł – 617 760,82 zł = 112 397,59 zł). Spłaty kredytu w
    całym okresie kredytowania dokonywane były wyłącznie przez kredytobiorcę ....
    Powyższe potwierdzają zaświadczenie Banku wydane dla kredytobiorcy w dniu 17 maja
    2023 r., potwierdzenia zapłaty rat kredytu po wydaniu ww. zaświadczenia za okres od
    czerwca 2023 r. do kwietnia 2024 r.
    Kredytobiorcy wystąpili do Banku o uregulowanie kwestii związanych z Umową kredytu
    kierując do Banku wezwanie do zapłaty z dnia 31 października 2023 r., doręczone Bankowi w dniu 7
    listopada 2023 r. Wezwanie kredytobiorców spotkało się z odmową Banku, który twierdził,
    że Umowa kredytu jest ważna i skuteczna, stąd koniecznym stało się wytoczenie
    powództwa sądowego.

    W dniu 30 stycznia 2024 r. (data wpływu do sądu), kredytobiorcy wnieśli do Sądu
    Okręgowego w ... (dalej również „Sąd”) pozew o ustalenie i zapłatę wraz z wnioskiem o
    udzielenie zabezpieczenia. W pozwie, w ramach roszczenia głównego kredytobiorcy
    wnieśli o ustalenie, że Umowa kredytu jest nieważna oraz o zasądzenie od Banku na rzecz
    kredytobiorcy ..., który wyłącznie spłacał kredyt, zwrotu kwoty 714 983,76 zł, wpłaconej
    nienależnie przez kredytobiorcę na podstawie nieważnej Umowy kredytu, wraz z
    ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Pozwem objęte były kwoty zapłacone Bankowi
    tytułem spłaty kredytu i jego kosztów do 1 grudnia 2023 r. W pozwie kredytobiorcy
    zgodnie z teorią dwóch kondykcji, potwierdzoną przez Sąd Najwyższy, żądali zwrotu
    wszystkich wpłaconych spłat dokonanych na poczet nieważnej Umowy kredytu, w okresie
    od dnia zawarcia Umowy kredytu do dnia 1 grudnia 2023 r. W trakcie postępowania
    sądowego, do czasu udzielenia przez Sąd zabezpieczenia, kredytobiorca ... w obawie
    przed wypowiedzeniem przez Bank kredytu, nadal go spłacał. W okresie od stycznia 2024
    r. do 2 kwietnia 2024 r. Kredytobiorca wpłacił bankowi tytułem spłaty kredytu jeszcze
    kwotę 15 174,65 zł.
    W pozwie kredytobiorcy podnieśli, że Umowa kredytu jest nieważna. Brak określenia
    wysokości świadczenia zarówno Banku, jak i kredytobiorców przesądzał o sprzeczności
                      1treści Umowy kredytu z art. 353 Kodeksu cywilnego i art. 69 Prawa bankowego, w
    brzmieniu na dzień zawarcia Umowy kredytu. Zgodnie z art. 69 Prawa bankowego,
    Umowa o kredyt powinna w szczególności określać kwotę środków pieniężnych, którą
    bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorców (a nie tylko jej odpowiednik w
    walucie waloryzacji, który może być swobodnie przeliczany na rzeczywistą walutę kredytu
    przy jego wypłacie) oraz obowiązek zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu, a co za tym
    idzie wysokość rat, w których kredyt ma być spłacony. Tych wymogów Umowa kredytu nie
    spełniała. W Umowie kredytu zawartej przez kredytobiorców, Bank nie określił
    podstawowego obowiązku kredytodawcy, gdyż nie oznaczył kwoty udzielanego kredytu,
    poprzestając jedynie na wskazaniu wysokości odpowiednika tej kwoty w walucie obcej.
    Ponadto, kredytobiorcy zarzucili, że w Umowie kredytu znajdują się postanowienia
                        1niedozwolone w rozumieniu art. 385 § 1 Kodeksu cywilnego: § 2 ust. 1, § 5 ust. 3, § 5 ust.
    4, § 13 ust. 7, § 18 ust. 1, § 19, § 22 ust. 2 Umowy kredytu, po których usunięciu Umowa
    kredytu nie może dalej funkcjonować, co prowadzi do jej nieważności. Ponadto,
    kredytobiorcy zarzucili, że nie zostali pouczeni, że zaciągając zobowiązanie w postaci
    kredytu denominowanego do waluty obcej są narażeni na nieograniczone ryzyko zmiany
    kursów walutowych, konsekwencją którego jest ciągłe wahanie zarówno wysokości rat
    spłaty, jak i wysokości zadłużenia z tytułu kredytu w przeliczeniu na złote polskie.
    Kredytobiorcy w żaden sposób nie zostali pouczeni o nieograniczonym ryzyku kursowym,
    nie poinformowano ich o możliwej skali wzrostu zadłużenia i rat kredytu zależnie od
    kursów waluty. Kredytobiorcy zarzucili, że kwestionowane postanowienia Umowy kredytu
    kształtowały prawa i obowiązki kredytobiorców w sposób sprzeczny z dobrymi
    obyczajami, gdyż przyznawały profesjonalnej stronie umowy wpływ na wysokość
    świadczenia kredytobiorców w sposób dowolny, co wynikało z przyznanej Bankowi
    swobody we wskazywaniu kursu waluty obcej używanego w obu etapach denominacji.
    Abuzywność spornych postanowień wynikała z braku obiektywnych wskaźników, które
    pozwalałyby na wyliczenie kursu waluty potrzebnego do obu etapów denominacji, czego
    konsekwencją było pozostawienie Bankowi swobody w ich oznaczaniu. Taki zaś kształt
    umowy rażąco narusza interesy kredytobiorców, gdyż wyłącznie ich kontrahent - Bank
    decyduje o wysokości świadczeń pieniężnych wypłacanych przez Bank i spełnianych w
    ramach zwrotu kredytu. W konsekwencji, Bank nie był uprawniony do przeliczenia kwoty
    wypłacanego kredytu kredytobiorcom wedle przyjętego przez siebie kursu franka
    szwajcarskiego, a następnie do przeliczania spłaty rat kredytu wedle także przyjętego
    przez siebie kursu franka szwajcarskiego. W związku z tym, spełniona jest hipoteza normy
        1z art. 385 § 1 Kodeksu cywilnego. Wobec zawarcia w Umowie kredytu ww. postanowień
    niedozwolonych jest brak związania kredytobiorców tymi klauzulami. Po wyeliminowaniu
    z Umowy kredytu klauzul przeliczeniowych, nie jest możliwe utrzymanie takiej umowy w

    mocy. Brakuje niezbędnego elementu konstrukcyjnego stosunku prawnego i niemożliwe
    jest jego uzupełnienie. W konsekwencji Umowa kredytu jest nieważna. W pozwie
    kredytobiorcy wnieśli również o udzielenie zabezpieczenia roszczenia niepieniężnego o
    ustalenie nieważności Umowy kredytu poprzez unormowanie praw i obowiązków stron na
    czas trwania postępowania sądowego, poprzez m.in. wstrzymanie obowiązku
    dokonywania przez kredytobiorców wpłat rat kredytu w wysokości i terminach
    wskazanych Umową kredytu, w okresie od dnia udzielenia przez Sąd zabezpieczenia do
    dnia uprawomocnienia się wyroku w sprawie sądowej. Sprawa kredytobiorców została
    zarejestrowana przez Sąd Okręgowy w ... pod sygn. akt ....
    Postanowieniem z dnia ... Sąd udzielił kredytobiorcom zabezpieczenia roszczenia o
    ustalenie nieważności Umowy kredytu przez unormowanie praw i obowiązków stron
    postępowania na czas jego trwania poprzez wstrzymanie obowiązku dokonywania przez
    kredytobiorców spłat wszelkich płatności, w szczególności rat kredytu w wysokości i
    terminach spłat określonych ww. umową, w okresie od dnia udzielenia zabezpieczenia
    roszczenia do dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego wydanego w niniejszej
    sprawie. Sąd Okręgowy uznał, że kredytobiorcy zarówno uprawdopodobnili roszczenie o
    ustalenie nieważności Umowy kredytu, jak również interes prawny w uzyskaniu
    zabezpieczenia. Bank nie złożył zażalenia na ww. postanowienie o zabezpieczeniu.
    W ramach toczącego się postępowania sądowego, strony - Kredytobiorcy i Bank doszli do
    porozumienia i w dniu 27 września 2024 r. zawarli ugodę sądową przed Sądem
    Okręgowym w ..., w ww. sprawie, sygn. akt ... („Ugoda sądowa”). Zamiarem Banku i
    Kredytobiorców było polubowne zakończenie sporu i uchylenie stanu niepewności co do
    roszczeń wynikających z Umowy kredytu, poprzez przyjęte w Ugodzie sądowej
    rozwiązania, w tym zmianę Umowy kredytu w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty
    wierzytelności kredytowej. Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia kredytobiorców
    strony przyjęły, iż kredyt udzielony na podstawie Umowy kredytu zostanie rozliczony tak,
    jakby od daty zawarcia Umowy kredytu, tj. od dnia 30 września 2006 r., stanowił kredyt
    złotowy udzielony na warunkach określonych w Ugodzie sądowej. Na mocy Ugody
    sądowej, Bank umorzył kredytobiorcom zadłużenie z tytułu Umowy kredytu w kwocie 612
    246,99 zł wskazanej przez Bank w Ugodzie po przewalutowaniu kredytu na kredyt złotowy,
    na podstawie Ugody sądowej oraz zobowiązał się wypłacić kredytobiorcy ... kwotę 90 000
    zł w terminie 14 dni od dnia podpisania Ugody sądowej, na rachunek bankowy ... nr ...,
    prowadzony przez Bank. Zawarcie ugody nie stanowiło odnowienia w rozumieniu art. 506
    Kodeksu cywilnego. Bank wskazał w Ugodzie sądowej, że środki wypłacone z Ugody
    sądowej w kwocie 90 000 zł, stanowią przychód Kredytobiorcy i podlegają opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a na Banku ciąży wypełnienie obowiązku
    informacyjnego (tj. sporządzenie informacji PIT-11). Tymczasem, kwota 90 000 zł
    wypłacona ... przez Bank, w ramach Ugody sądowej, stanowi w istocie zwrot należności
    wpłaconych przez kredytobiorcę na poczet Umowy kredytu i jako taka nie podlega
    opodatkowaniu ww. podatkiem.
    Na dzień zawarcia Ugody sądowej, tj. na 27 września 2024 r. (z uwzględnieniem
    udzielonego zabezpieczenia w spłacie rat kredytu), kredytobiorca ... spłacił na rzecz Banku
    w wykonaniu Umowy kredytu kwotę 730 158,41 zł tytułem rat kapitałowo-odsetkowych
    oraz innych kosztów kredytu. Natomiast kapitał wypłacony przez Bank na podstawie
    Umowy kredytu wynosił 617 760,82 zł. Zatem, po stronie kredytobiorcy ... powstała
    nadpłata kredytu w kwocie 112 397,59 zł (730 158,41 zł – 617 760,82 zł = 112 397,59 zł).
    Zatem, kwota 90 000 zł, która została wypłacona kredytobiorcy ... na podstawie Ugody
    sądowej w rzeczywistości stanowi nadpłatę kredytu ponad wypłacony w ramach
    kwestionowanej Umowy kredytu kapitał. Natomiast, kredytobiorca ... wyłącznie dokonywał
    wszystkich wpłat na poczet kredytu w całym okresie kredytowania.
    Ugoda sądowa została zrealizowana, Bank wypłacił kredytobiorcy ... kwotę 90 000 zł.
    Ponadto, Bank wydał zgodę na wykreślenie hipoteki.

    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że w dniu 17 października 2024 r. Bank
    wypłacił kredytobiorcy, ... kwotę 90 000 zł z Ugody sądowej, na rachunek bankowy ... nr ....
    Bank wskazał w Ugodzie sądowej, że środki wypłacone z Ugody sądowej w kwocie 90 000
    zł stanowią przychód kredytobiorcy i podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych, a na Banku ciąży wypełnienie obowiązku informacyjnego (tj.
    sporządzenie informacji PIT-11).
    Kwota 90 000 zł wypłacona ... przez Bank w ramach Ugody sądowej, nie stanowi
    przysporzenia ponad kwoty uiszczone przez ... tytułem spłaty kredytu dokonane w oparciu
    o Umowę kredytu.
    Bank wypłacił kredyt w kwocie 617 760,82 zł, natomiast ... zapłacił Bankowi kwotę 730
    158,41 zł tytułem spłaty kredytu i kosztów kredytu w wykonaniu nieważnej Umowy
    kredytu, w tym tytułem spłaty kapitału i odsetek 709 315,90 zł oraz 20 842,51 zł tytułem
    spłaty kosztów kredytu. Czyli nadwyżka ... ponad kwotę wypłaconego kredytu wynosiła
    112 397,59 zł (730 158,41 zł – 617 760,82 zł = 112 397,59 zł). Zatem, wypłacona przez Bank
    kwota z Ugody sądowej 90 000 zł nie stanowiła przysporzenia ponad kwotę wypłaconego
    kredytu.
    Bank nie dokonał ani na rzecz ... ani na rzecz ..., zwrotu żadnych kwot z tego co świadczył
    ... na rzecz Banku, na poczet spłaty umowy kredytu. Jedynym zwrotem była kwota z Ugody
    sądowej 90 000 zł.

## Pytanie

Czy wypłacona przez Bank w ramach Ugody sądowej kredytobiorcy, ... kwota 90 000 zł,
    stanowiąca w istocie zwrot należności wpłaconych przez kredytobiorcę ... w ramach
    Umowy kredytu hipotecznego i nie stanowiąca przysporzenia ponad kwoty uiszczone
    przez ... tytułem spłaty kredytu w oparciu o Umowę kredytu, jest przychodem podatnika i
    powstanie po Jego stronie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych
    na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163)?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    W Państwa ocenie, kwota 90 000 zł wypłacona kredytobiorcy ... na podstawie Ugody
    sądowej, w istocie stanowi zwrot należności wpłaconych przez ... w ramach Umowy
    kredytu i nie jest przychodem podlegającym podatkowaniem podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych.
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163), opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,
    52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy, jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego
    źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem
    art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f,
    suma dochodów ze wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dochodem
    ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art.
    30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego
    źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania
    przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust.
    1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości

    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega - co do zasady - każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik - czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też, gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów - uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie
    do przepisów tej ustawy, odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt
    9 - inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego
    funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej
    rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych,
    kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego
    oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
    dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z
    tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych
    w art. 12-14 i art. 17. Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”,
    wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma
    przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w
    przepisie art. 20 ust. 1 ww. ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy
    mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych wypłaty przez Bank kredytobiorcy ... kwoty
    90 000 zł, na podstawie zawartej Ugody sądowej wskazujecie Państwo, że instytucja
    kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo
    bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 Prawa bankowego, w brzmieniu na dzień zawarcia Umowy
    kredytu, przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy
    na czas oznaczony w umowie, kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
    cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
    umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
    terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku

    dochodowym od osób fizycznych). Kwestia ta jest jednak uregulowana Rozporządzeniem Ministra
    Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od
    niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na
    cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 102, ze zm.).
    Stosownie natomiast do treści art. 917 Kodeksu cywilnego, przez ugodę strony czynią
    sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym
    celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić
    ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać. Powołana definicja
    ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne. Po pierwsze, ugoda jest zawierana w
    sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do
    roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną
    przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a
    jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę
    powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Odnosząc się do skutków podatkowych wypłaty ustalonej w ugodzie kwoty wskazujecie
    Państwo, że zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Jednakże, definicja przychodu podatkowego zawarta w art. 11
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    W niniejszej sprawie, Bank i Kredytobiorcy zawarli Ugodę sądową, Bank dokonał
    rozliczenia wpłaconych przez kredytobiorcę ... należności (który wyłącznie spłacał kredyt) z
    własnym roszczeniem Banku o zwrot wypłaconego kapitału kredytu. Kwota 90 000 zł
    wypłacona przez Bank, na podstawie Ugody sądowej dla kredytobiorcy ... to zwrot
    świadczenia, które ... wpłacił do Banku na podstawie Umowy kredytu zmienionej Ugodą
    sądową.
    Zatem, w niniejszej sprawie po stronie Kredytobiorcy nie doszło do przysporzenia
    majątkowego w związku z wypłatą przez Bank kwoty 90 000 zł .... Reasumując, ... otrzymał
    świadczenie będące zwrotem wydatków, które były uprzednio poniesione z Jego własnych
    środków. Kwota otrzymana na podstawie Ugody sądowej z Bankiem, nie spowodowała
    więc faktycznego przyrostu w majątku kredytobiorcy, .... Wypłata ta jest dla kredytobiorcy
    ... neutralna podatkowo. Wypłata ta jest również neutralna podatkowo dla ..., gdyż
    małżonkowie ... i ... pozostają w rozdzielności majątkowej, a wypłata kwoty 90 000 zł była
    dokonana przez Bank ....
    Na mocy Ugody sądowej, Bank umorzył zadłużenie kredytobiorców z tytułu Umowy
    kredytu oraz wypłacił ... kwotę 90 000 zł, która to kwota stanowiła w istocie zwrot
    należności wpłaconych przez ... na poczet Umowy kredytu i jako taka nie podlega
    opodatkowaniu ww. podatkiem. Zatem, kwota wypłacona z Ugody sądowej stanowi w
    rzeczywistości nadpłatę kredytu ponad wypłacony w ramach kwestionowanej Umowy
    kredytu kapitał.
    Wypłaconą ... kwotą 90 000 zł objęte zostały środki pieniężne wpłacone wcześniej przez ...
    do Banku w celu wykonania Umowy kredytu. Wypłata 90 000 zł stanowiąca element
    rozliczeń, mający na celu zwrot ... uprzednio wpłaconych przez Niego do Banku kwot,
    mieści się w kwocie nadpłaty kapitału wpłaconej przez ... podczas spłaty kredytu
    hipotecznego na podstawie Umowy kredytu.
    Ugoda sądowa stanowi w istocie rozliczenie dokonanych przez Kredytobiorcę wpłat, które
    pochodziły z Jego majątku, który był już wcześniej opodatkowany. W ramach rozliczenia
    stron Umowy kredytu, dochodzi zatem do zwrotu należności wpłaconych przez podatnika,
    który nie otrzyma z tego tytułu dodatkowych korzyści, przysporzenia majątkowego. Na

    mocy zawartej Ugody sądowej, ... otrzymał bowiem zwrot środków pieniężnych, które
    wcześniej przekazał na rzecz Banku w ramach spłaty udzielonego kredytu hipotecznego.
    Zatem, otrzymana przez ... od Banku - w ramach rozliczenia nadpłaconego kapitału -
    kwota 90 000 zł, w związku z zawarciem Ugody sądowej z Bankiem, nie spowoduje
    dodatkowego przysporzenia majątkowego. Wypłata ta będzie neutralna podatkowo.
    Wobec powyższego, zwrot ... przez Bank w wyniku Ugody sądowej części kwoty uiszczonej
    przez Niego tytułem spłaty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego, nie stanowi dla ...
    przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem, wypłata dla ... przez Bank w ramach Ugody sądowej kwoty 90 000 zł nie spowoduje
    powstania przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20
    ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych. W Państwa ocenie, ... nie będzie miał więc obowiązku zapłaty podatku od
    wypłaconej przez Bank kwoty 90 000 zł. Obowiązku takiego nie będzie miała również ...,
    gdyż wypłata kwoty 90 000 zł była dla ....
    Tożsame stanowisko zostało wyrażone przykładowo w interpretacji indywidulanej
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 lipca 2024 r., nr 0112-KDIL2-
    1.4011.514.2024.2.DJ, z dnia 1 sierpnia 2024 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.535.2024.3.DJ. oraz z
    dnia 1 marca 2024 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.6.2024.1.JK.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
    · dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz
    · dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra
      właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy
      Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach
      uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka

      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone
      pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. I tak zgodnie z ww. przepisem:
      Źródłami przychodów są:
        1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
          członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej
          się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
        2) działalność wykonywana osobiście;
        3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
        4) działy specjalne produkcji rolnej;

        5) (uchylony)
        6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
          charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych
          produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele
          nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z
          wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą;
        7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw
          majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;
        8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
        a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
        b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
          oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
        c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
        d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy -
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;
      8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
      8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;
        9) inne źródła.
    Przychody z poszczególnych źródeł przychodów i zasady ich ustalania zostały
    uregulowane w art. 12-20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Na mocy art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c
      oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej

      zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na
      podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić
      informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
      podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Skutki podatkowe zwrotu przez bank na rzecz Zainteresowanego będącego stroną
    postępowania określonej w ugodzie kwoty
    Jak stanowi art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z
    którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć
    strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze
    wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu
    istniejącego lub mogącego powstać.
    Z kolei instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o

    podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.
    Wobec powyższego, skoro jak Państwo wskazali we wniosku i jego uzupełnieniu – kwota,
    którą bank wypłacił Zainteresowanemu będącemu stroną postępowania (Panu ...) stanowi
    nadpłatę kredytu ponad wypłacony w ramach kwestionowanej Umowy kredytu kapitał i w
    istocie zwrot należności wpłaconych przez Kredytobiorcę na poczet Umowy kredytu oraz
    nie stanowi przysporzenia ponad kwotę wypłaconego kredytu, to stwierdzam, że zwrot
    ten nie stanowi dla Państwa przychodu.
    Czynność ta nie spowodowała uzyskania przez Państwa przysporzenia majątkowego,
    wzrostu Państwa majątku. Otrzymana przez Zainteresowanego będącego stroną
    postępowania kwota stanowi zwrot własnych pieniędzy, które nienależnie wpłacił
    wcześniej do banku.
    Pieniądze te nie są Państwa przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym, nie mają Państwo obowiązku rozliczenia tych środków pieniężnych dla celów
    podatkowych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Należy zastrzec, że interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w
    kontekście przedstawionego pytania i własnego stanowiska, natomiast nie rozstrzyga
    innych kwestii wynikających z opisu sprawy, które nie były przedmiotem pytania i
    własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej.
    Podkreślam, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub
    zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania
    dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu
    wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego
    materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem
    interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą
    postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie
    jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne.
    Wyjaśniam również, że wydając interpretacje w trybie art. 14b ustawy Ordynacja
    podatkowa nie odnoszę się do kwot i nie dokonuję wyliczeń. Zgodnie bowiem z zasadą
    samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na podatniku
    spoczywa obowiązek dokonania oceny własnej sytuacji prawnopodatkowej, a po jej

    dokonaniu zachowania się zgodnie z przepisami prawa podatkowego, bowiem
    prawidłowość takiego wyliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w
    postępowaniu podatkowym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan ... (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.