Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.461.2025.2.END
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-06
Teza: Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów, o których mowa
w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT wydatków na zakup odzieży
formalnej dla pracowników w celach reprezentacyjnych.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
odzież
pracownik
reprezentacja
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 28

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 3 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 13 października 2025 r.
    (wpływ 15 października 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego (ostatecznie sformułowany w uzupełnieniu wniosku)
    Spółka X prowadzi działalność gospodarczą w zakresie (...). W ramach działalności spółki
    jej pracownicy i współpracownicy (...) uczestniczą w licznych spotkaniach z klientami,
    prezentacjach (...), negocjacjach handlowych oraz wydarzeniach branżowych.
    Z uwagi na charakter wykonywanych usług oraz konieczność utrzymywania
    profesjonalnego wizerunku firmy wobec klientów, spółka wprowadziła wewnętrzny
    regulamin dress code, który określa wymagany formalny strój służbowy. Zgodnie z
    regulaminem, pracownicy reprezentujący spółkę podczas czynności służbowych są
    zobowiązani do noszenia odzieży formalnej (garnitury, koszule, eleganckie obuwie, dla
    kobiet - odzież formalna dostosowana do sytuacji biznesowej).
    Zakup odzieży ma charakter służbowy - ubrania są wykorzystywane wyłącznie w celach
    reprezentacyjnych i zawodowych, zgodnie z polityką spółki. Ubrania te nie stanowią
    elementu prywatnej garderoby pracowników ani członków zarządu, a ich użycie jest
    ograniczone do realizacji czynności zawodowych w imieniu spółki. Spółka ponosi wydatki
    na zakup tej odzieży i ewidencjonuje je w księgach rachunkowych jako koszty działalności
    operacyjnej.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Czy wydatki ponoszone przez (...) na zakup odzieży służbowej (formalnej), zgodnej z
    obowiązującym w spółce regulaminem dress code i wykorzystywanej wyłącznie w celach
    zawodowych przez pracowników reprezentujących spółkę wobec klientów, mogą zostać
    uznane za koszty uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki na zakup odzieży służbowej - spełniającej kryteria
    określone w wewnętrznym regulaminie spółki i wykorzystywanej wyłącznie do celów
    zawodowych - mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, o których mowa
    w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
  Związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy ponoszonymi wydatkami a osiąganymi
    przychodami jest w tym przypadku oczywisty:
    - odzież służbowa stanowi element wizerunku profesjonalnego przedsiębiorcy, co wpływa
    na postrzeganie spółki przez klientów i ułatwia pozyskiwanie kontraktów,
    - ubiór służbowy jest wykorzystywany wyłącznie w działalności gospodarczej spółki, -
    wydatki te nie mają charakteru osobistego, ponieważ zakup i użytkowanie odzieży
    odbywa się zgodnie z polityką spółki i służy realizacji jej celów gospodarczych.
    Podobne stanowisko potwierdzają interpretacje indywidualne, m.in.:
    - interpretacja Dyrektora KIS z 14 kwietnia 2023 r., nr 0111-KDIB1-2.4010.81.2023.1.AW,
    - interpretacja Dyrektora KIS z 22 marca 2022 r., nr 0111-KDIB1-1.4010.18.2022.1.SG.
    W ocenie spółki, przedstawione wydatki spełniają kryteria racjonalności i gospodarczej
    celowości, dlatego stanowią koszty uzyskania przychodu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278, dalej: „ustawa o CIT”):
    Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
    ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
    pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
    podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż
    podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
    w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
    może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy
    nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodu.
    Generalnie należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i
    gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego
    źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych
    kosztów. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku a
    osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy
    oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno
    wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia
    przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważyć przy
    tym należy, że konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań
    lub sprzecznych z prawem działań podatnika.

    W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod
    pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła
    przychodów.
    Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:
    a) „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”,
    „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one
    do określonego celu”,
    b) „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub
    szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w
    dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie
    zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast
    c) „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym
    stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed
    zapomnieniem”.
    Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty,
    które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być
    widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany
    cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie
    źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła
    przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło
    w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się
    przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki
    sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po
    wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w
    związku przyczynowo - skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź
    zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Zatem, kosztami uzyskania przychodów z danego źródła przychodów są wszelkie
    racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie i zachowanie
    danego źródła przychodów.
    Katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku z
    przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą zawarty został w art. 16 ust. 1
    ustawy o CIT. Należy jednak pamiętać, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się
    za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że wszelkie pozostałe koszty,
    które nie są zamieszczone w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, zostaną ex lege uznane za koszty
    uzyskania przychodów.
    Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego
    poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu
    zaistnieje związek przyczynowy.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo działalność gospodarczą wymagającą
    budowania profesjonalnego wizerunku firmy. W tym celu wprowadzili Państwo dress
    code, który obejmuje formalny strój służbowy - garnitury, koszule, eleganckie obuwie oraz
    odpowiednio dostosowaną odzież formalną dla kobiet. Strój ten jest niezbędny dla
    utrzymywania profesjonalnego wizerunku firmy wobec klientów. Ubrania są
    wykorzystywane wyłącznie w celach reprezentacyjnych i zawodowych, zgodnie z polityką
    Spółki. Ubrania te nie stanowią elementu prywatnej garderoby pracowników, a ich użycie
    jest ograniczone do realizacji czynności zawodowych w imieniu Spółki. Spółka ponosi
    wydatki na zakup tej odzieży i ewidencjonuje je w księgach rachunkowych jako koszty
    działalności operacyjnej.

    Państwa wątpliwość dotyczą ustalenia, czy wydatki ponoszone przez Państwa na zakup
    odzieży służbowej (formalnej), zgodnej z obowiązującym w Spółce regulaminem dress
    code i wykorzystywanej wyłącznie w celach zawodowych przez pracowników
    reprezentujących Spółkę wobec klientów, mogą zostać uznane za koszty uzyskania
    przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Wyjaśnić należy, że ocena prawna kosztów zakupu opisanej w Państwa wniosku odzieży
    służbowej dla pracowników wymaga powiązania jej zakupu z celem reklamy bądź
    reprezentacji.
    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, do kategorii wydatków mających na celu osiągnięcie
    przychodów zalicza się między innymi koszty reklamy. Wydatki poniesione na reklamę,
    jako niewymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, w pełnej wysokości mogą stanowić
    koszty uzyskania przychodów, pod warunkiem, że wydatki te spełniają kryteria określone
    w art. 15 ust. 1 tej ustawy.
    Pod pojęciem reklamy należy rozumieć działania podmiotu gospodarczego, mające na
    celu kształtowanie popytu na dane towary, usługi lub markę, poprzez zachęcenie jak
    największej liczby potencjalnych klientów do nabywania towarów i usług tego podmiotu
    gospodarczego. Może być ona realizowana za pomocą rozmaitych środków wyrazu oraz
    przy użyciu zróżnicowanych środków przekazu, w tym poprzez prezentowanie danego
    towaru lub usługi, jego cech jakościowych, użytkowych lub konsumpcyjnych, zalet
    technicznych, estetycznych lub zdrowotnych, rozwiązań nowoczesnych czy modnych, a
    także poprzez rozpowszechnianie logo firmy. Można wobec tego wyróżnić reklamę
    towaru, usługi, a także reklamę firmy (przedsiębiorstwa). Wydatki poniesione na reklamę,
    w pełnej wysokości podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, pod
    warunkiem, że wydatki te pozostają w związku z przychodami uzyskiwanymi przez
    podatnika.
    Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów:
    Kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup
    żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.
    Należy zauważyć, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera
    legalnej definicji terminu reprezentacja. Próbę zdefiniowania tego pojęcia podejmowały
    wielokrotnie sądy administracyjne, w tym Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z
    dnia 17 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 702/11. Sąd ten stwierdził, że celem kosztów
    reprezentacyjnych jest stworzenie pewnego wizerunku podatnika, stworzenie dobrego
    obrazu jego firmy, działalności etc., wykreowanie pozytywnych relacji z kontrahentami
    (klientami).
    Oceniając, czy dane koszty mają charakter reprezentacyjny, należy patrzeć właśnie przez
    pryzmat ich celu. Jeśli wyłącznym bądź dominującym celem ponoszonych kosztów jest
    wykreowanie takiego obrazu podatnika, to koszty te mają charakter reprezentacyjny.
    Wymienienie jako przykładowych kosztów reprezentacyjnych wydatków na usługi
    gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych, nie oznacza, że
    wydatki te zawsze muszą zostać wyłączone z kosztów uzyskania przychodów. Nie są one
    kosztami jedynie wówczas, gdy mają charakter reprezentacyjny.
    Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne odwołanie się do etymologii
    terminu reprezentacja. Wyraz „reprezentacja” pochodzi od łacińskiego „repraesentatio”
    oznaczającego wizerunek. Upływ czasu nie zmienił jego znaczenia i formy. Oznacza to, że ,,
    reprezentacja” w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych stanowi działanie w celu wykreowania oraz utrwalenia pozytywnego wizerunku
    podatnika wobec innych podmiotów. W podanym znaczeniu reprezentacja to przede
    wszystkim każde działanie skierowane do istniejących lub potencjalnych kontrahentów
    podatnika lub osoby trzeciej w celu stworzenia oczekiwanego wizerunku podatnika dla
    potrzeb ułatwienia zawarcia umowy lub stworzenia korzystnych warunków jej zawarcia. W

    takiej sytuacji wydatki na reprezentację to koszty, jakie ponosi podatnik w celu
    wykreowania swojego pozytywnego wizerunku, uwypuklenie swojej zasobności,
    profesjonalizmu. Przy tak zdefiniowanym terminie „reprezentacji” kwestia wystawności,
    okazałości czy też ponadprzeciętności nie ma żadnego znaczenia.
    Dokonując zatem oceny zakresu pojęciowego „reprezentacji” i „reklamy” (marketingu)
    wywieść z powyższego należy, że reprezentacja dotyczy działań zmierzających do
    kształtowania i rozpowszechniania wizerunku podatnika, jako podmiotu gospodarczego,
    natomiast reklama dotyczy działań zmierzających do kształtowania, rozpowszechniania
    wizerunku nie samego podatnika, lecz jego produktów (towarów i usług). Podnosi się
    także, że reklama polega na przedstawianiu towarów i usług oraz nakłanianiu do ich
    nabycia w sposób bezpośredni, zaś reprezentacja pośrednio promuje podmiot
    gospodarczy poprzez stworzenie dobrego wizerunku firmy. Ocena charakteru wydatku
    (cel reprezentacyjny, czy reklamowy) możliwa jest na podstawie całokształtu działalności
    prowadzonej przez podatnika, rozmiarów wydatków, ich jednostkowej wartości, ustalenia
    kręgu osób, do których jest skierowana, okoliczności wręczania prezentów, itp. I powinna
    być dokonywana każdorazowo przez podatnika, który prowadząc działalność gospodarczą
    może najlepiej dokonać właściwej kwalifikacji danego wydatku pod kątem funkcji jaką
    będzie spełniać w firmie.
    Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że zakupiona przez Państwa odzież
    służbowa dla pracowników nie spełnia warunków pozwalających na zaliczenie wydatków
    na jej zakup do kosztów uzyskania przychodów.
    Jak wskazano wyżej, w myśl art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT nie uważa się za koszty
    uzyskania przychodów kosztów reprezentacji.
    Z opisu sprawy wynika, że zakupiona odzież służbowa stanowi element Państwa
    profesjonalnego wizerunku jako przedsiębiorcy, co wpływać ma na postrzeganie Spółki
    przez klientów i ma ułatwiać pozyskiwanie kontraktów. We wniosku stwierdzają Państwo
    wprost, że ubrania są wykorzystywane wyłącznie w celach reprezentacyjnych i
    zawodowych, zgodnie z polityką Spółki.
    Z uwagi na charakter wykonywanych usług oraz konieczność utrzymywania
    profesjonalnego wizerunku firmy wobec klientów Spółka wprowadziła wewnętrzny
    regulamin dress code. Pracownicy reprezentują Spółkę uczestnicząc w licznych
    spotkaniach z klientami, prezentacjach, negocjacjach handlowych oraz wydarzeniach
    branżowych.
    Obowiązek noszenia formalnej odzieży przez pracowników reprezentujących Spółkę
    wynika z ustalonego przez Państwa wyłącznie w celach reprezentacyjnych i zawodowych,
    wewnętrznego regulamin dress code.
    Okoliczność, że ubrania nie stanowią elementu prywatnej garderoby pracowników, a ich
    użycie jest ograniczone do realizacji czynności zawodowych w imieniu Spółki nie zmienia
    oceny, iż wydatki poniesione przez Państwa na zakup odzieży służbowej (formalnej) dla
    pracowników służą celom reprezentacji i związku z powyższym podlegają wyłączeniu z
    kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT.
    Zatem Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych stwierdzić
    należy, że interpretacje o wskazanych sygnaturach i dacie wydania nie widnieją w
    Systemie Informacji Celno-Skarbowej Eureka.

    Ponadto wskazać należy, że zgodnie z zakresem przedmiotowym interpretacji określonym
    w art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa - Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na
    wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretację
    przepisów prawa podatkowego. Wydane w indywidualnych sprawach interpretacje nie
    mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu
    faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.