Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.184.2025.1.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-13
Teza: W zakresie rozpoznania hipotetycznych odsetek w kosztach
uzyskania przychodów.
Słowa kluczowe: FIFO
kapitał-kapitał zapasowy
koszt-koszty uzyskania przychodów
strata
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Koszty
związane ze składnikami majątku
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15c-ust. 18
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15cb

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie rozpoznania
    hipotetycznych odsetek w kosztach uzyskania przychodów.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    X spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest
    spółką kapitałową z siedzibą w Polsce. Spółka jest polskim rezydentem podatkowym, tj.
    podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Spółka jest zarejestrowana jako
    podatnik VAT czynny. Głównym przedmiotem działalności Spółki jest (...).
    Rok podatkowy i obrotowy Spółki jest zgodny z rokiem kalendarzowym.
    W przeszłości, na przestrzeni wielu lat Spółka przekazywała zyski osiągane w
    poszczególnych latach obrotowych na kapitał zapasowy (w drodze uchwały Zgromadzenia
    Wspólników). Do końca 2023 r. środki zgromadzone na kapitale zapasowym Spółki
    wyniosły (...). Wnioskodawca pragnie przy tym nadmienić, że zyski przez niego osiągnięte
    w latach 2018 - 2022 (przekazane na kapitał zapasowy odpowiednio w latach 2019 - 2023)
    wyniosły łącznie (...). Oznacza to, że większość środków zgromadzonych na kapitale
    zapasowym Spółki pochodzi z zysków Spółki przekazanych na kapitał zapasowy przed
    2019 r.
    W 2023 r. Spółka osiągnęła stratę bilansową w wysokości (...). 28 czerwca 2024 r.
    Zgromadzenie Wspólników Spółki podjęło uchwałę o pokryciu straty bilansowej za 2023 r.
    kapitałem zapasowym. Uchwała ta przy tym nie precyzuje, z zysków z jakich lat strata ta
    miała zostać pokryta.
    Jednocześnie, w zeznaniu podatkowym CIT-8 za 2023 r. Spółka skorzystała z prawa do
    rozpoznania kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15cb ustawy o CIT
    (tzw. hipotetyczne odsetki). Hipotetyczne odsetki zostały obliczone na podstawie zysków
    przekazanych na podwyższenie kapitału zapasowego w latach 2021 - 2023. Spółka w
    zeznaniu podatkowym CIT-8 za 2023 r. rozpoznała koszty uzyskania przychodu z tytułu
    hipotetycznych odsetek w maksymalnej, dopuszczalnej wysokości, tj. 250 000 zł (zgodnie z
    art. 15cb ust. 3 ustawy o CIT).
    W przyszłości Spółka również rozważa skorzystanie z prawa do rozpoznania
    hipotetycznych odsetek w kosztach uzyskania przychodów, przy założeniu, że osiągane w
    kolejnych latach zyski będą przekazywane na kapitał zapasowy. Spółka nie może
    jednocześnie wykluczyć, że w przyszłości znajdzie się w podobnej sytuacji co w opisanej w
    stanie faktycznym, tj. że wystąpią u Spółki straty bilansowe, które będą podlegały pokryciu
    środkami zgromadzonymi na kapitale zapasowym
    Pytania

    1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym Spółka ma prawo do przyjęcia, że do
      rozliczenia poniesionej w 2023 r. straty bilansowej z kapitałem zapasowym powstałym
      z zysków z lat ubiegłych stosuje metodę FIFO (ang. first in, first out - pierwsze weszło,
      pierwsze wyszło)?
    2. Jeśli odpowiedź na pierwsze pytanie jest twierdząca, to czy w przedstawionym stanie
      faktycznym Spółka jest obowiązana do dokonania korekty kosztów uzyskania
      przychodów z tytułu hipotetycznych odsetek, które zostały wykazane w zeznaniu
      podatkowym CIT-8 za 2023 r. (poprzez rozpoznanie „na bieżąco” przychodu
      podatkowego w roku podjęcia uchwały o pokryciu straty bilansowej, tj. w 2024 r.)?
    3. Czy w przyszłości Spółka będzie miała prawo do przyjęcia, że w przypadku osiągnięcia w
      przyszłych latach obrotowych (podatkowych) strat bilansowych, do ich rozliczenia z
      kapitałem zapasowym powstałym z zysków z lat ubiegłych stosuje metodę FIFO (ang.
      first in, first out - pierwsze weszło, pierwsze wyszło)?
    4. Jeśli odpowiedź na trzecie pytanie jest twierdząca, to czy w przypadku poniesienia przez
      Spółkę w przyszłych latach obrotowych (podatkowych) strat bilansowych, które zostaną
      pokryte kapitałem zapasowym (zakładając przy tym, że te straty bilansowe będą
      pokrywane zyskami przekazanymi przez Spółkę na kapitał zapasowy przed 2019 r.)
      Spółka będzie obowiązana do dokonania korekty kosztów uzyskania przychodów z
      tytułu hipotetycznych odsetek, które zostaną wykazane w przyszłych zeznaniach
      podatkowych CIT-8 (poprzez rozpoznanie „na bieżąco” przychodu podatkowego w roku
      podjęcia uchwały o pokryciu straty bilansowej)?
    5. Jeśli odpowiedź na trzecie pytanie jest twierdząca, to czy w przypadku poniesienia przez
      Spółkę w przyszłych latach obrotowych (podatkowych) strat bilansowych, które zostaną
      pokryte kapitałem zapasowym (zakładając przy tym, że te straty bilansowe będą
      pokrywane zyskami przekazanymi na kapitał zapasowy po 31 grudnia 2018 r., dla
      których nie znajdzie zastosowania art. 15cb ust. 7 w zw. z art. 15cb ust. 5 ustawy o CIT)
      Spółka będzie obowiązana do dokonania korekty kosztów uzyskania przychodów z
      tytułu hipotetycznych odsetek, które zostaną wykazane w przyszłych zeznaniach
      podatkowych CIT-8 (poprzez rozpoznanie „na bieżąco” przychodu podatkowego w roku
      podjęcia uchwały o pokryciu straty bilansowej)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1
    W ocenie Wnioskodawcy, mając na uwadze, że przepisy ustawy o CIT nie zawierają
    szczegółowych regulacji w zakresie kolejności, w jakiej należy dokonać rozliczenia straty
    bilansowej z zyskami z lat ubiegłych przekazanymi na kapitał zapasowy Spółki, Spółka
    może w tym celu zastosować metodę FIFO.
    Ad 2
    Jeśli odpowiedź na pierwsze pytanie jest twierdząca, to w ocenie Wnioskodawcy Spółka nie
    jest obowiązana do korekty kosztów uzyskania przychodów z tytułu hipotetycznych
    odsetek, które zostały wykazane w zeznaniu podatkowym CIT-8 za 2023 r. (poprzez
    rozpoznanie „na bieżąco” przychodu podatkowego w roku podjęcia uchwały o pokryciu
    straty bilansowej, tj. w 2024 r.), ponieważ strata bilansowa za 2023 r. została pokryta

    zyskami przekazanymi na kapitał zapasowy przed 2019 r., a więc sprzed wprowadzenia
    art. 15cb do ustawy o CIT.
    Ad 3
    W ocenie Wnioskodawcy, mając na uwadze, że przepisy ustawy o CIT nie zawierają
    szczegółowych regulacji w zakresie kolejności, w jakiej należy dokonać rozliczenia straty
    bilansowej z zyskami z lat ubiegłych przekazanymi na kapitał zapasowy Spółki, Spółka
    będzie mogła w tym celu zastosować również w przyszłości metodę FIFO.
    Ad 4
    Jeśli odpowiedź na trzecie pytanie jest twierdząca, to w ocenie Wnioskodawcy, przy
    założeniu, że przyszłe straty bilansowe będą pokrywane zyskami przekazanymi na kapitał
    zapasowy przed 2019 r. Spółka nie będzie obowiązana do korekty kosztów uzyskania
    przychodów z tytułu hipotetycznych odsetek, które będą wykazywane w przyszłych
    zeznaniach podatkowych CIT-8 (poprzez rozpoznanie „na bieżąco” przychodu
    podatkowego w roku podjęcia uchwały o pokryciu straty bilansowej), ponieważ straty
    bilansowe będą pokrywane zyskami przekazanymi na kapitał zapasowy przed 2019 r., a
    więc sprzed wprowadzenia art. 15cb do ustawy o CIT.
    Ad 5
    Jeśli odpowiedź na trzecie pytanie jest twierdząca, to w ocenie Wnioskodawcy, przy
    założeniu, że przyszłe straty bilansowe będą pokrywane zyskami przekazanymi na kapitał
    zapasowy po 31 grudnia 2018 r., dla których nie znajdzie zastosowania art. 15cb ust. 7 w
    zw. z art. 15cb ust. 5 ustawy o CIT, tj. zyskami, na podstawie których rozpoznano
    hipotetyczne odsetki zgodnie z art. 15cb ust. 1 ustawy o CIT, a pokrycie tych strat
    bilansowych nastąpi po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym te
    zyski zostały przekazane na kapitał zapasowy, to Spółka nie będzie obowiązana do korekty
    kosztów uzyskania przychodów z tytułu hipotetycznych odsetek, które będą wykazywane
    w przyszłych zeznaniach podatkowych CIT-8 (poprzez rozpoznanie „na bieżąco” przychodu
    podatkowego w roku podjęcia uchwały o pokryciu straty bilansowej), ponieważ straty
    bilansowe będą pokrywane zyskami przekazanymi na kapitał zapasowy po 31 grudnia
    2018 r., dla których upłynął 3 letni okres, o którym mowa w art. 15cb ust. 5 ustawy o CIT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Ad 1
    Ustawa o CIT nie określa, w jakiej kolejności (zyskami z jakich lat obrotowych/podatkowych
    przekazanymi na kapitał zapasowy) należy dokonać rozliczenia straty bilansowej. Brak jest
    szczegółowych regulacji w tym zakresie, co w ocenie Wnioskodawcy pozwala na przyjęcie,
    że  wybór  metody  takiego  rozliczenia  pozostaje  po  stronie  Spółki.  Spółka  może  więc
    samodzielnie przyjąć, że w zaistniałym stanie faktycznym do rozliczenia straty bilansowej z
    zyskami przekazanymi na kapitał zapasowy zastosuje rachunkową metodę FIFO. Spółka
    stoi na stanowisku, że metoda FIFO pozwala w sposób najbardziej właściwy zrealizować
    cele wprowadzenia rozwiązania określonego w art. 15cb ustawy o CIT.
    Metoda FIFO jest jedną z metod stosowanych m.in. w gospodarce magazynowej. Zgodnie
    z  tą  metodą,  w  przypadku  rozchodu  towarów  z  magazynu  do  wyceny  tych  towarów
    (zapasów)  przyjmuje  się  w  pierwszej  kolejności  te  towary,  które  zostały  przyjęte  na
    magazyn najwcześniej. Jest to metoda powszechnie stosowana dla celów bilansowych i

    cechująca się praktycznością - w pierwszej kolejności bowiem do rozchodu przeznaczone
    są pozycje najstarsze. Wnioskodawca pragnie również zaznaczyć, że metoda FIFO jest
    jedną z metod opisanych w przepisach rachunkowych (art. 34 ust. 4 pkt 2 ustawy o
    rachunkowości z dnia 29 września 1994 r., t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 120 z późn. zm.).
    Choć metoda FIFO, jak wyżej opisano, jest powszechnie stosowana do wyceny rozchodu
    aktywów  (zapasów),  w  ocenie  Wnioskodawcy  charakter  tej  metody  jest  na  tyle
    uniwersalny,  że  może  być  ona  zastosowana  również  w  innych  w  przypadkach,  gdzie
    niezbędne jest przyjęcie określonej metodyki wyceny czy kolejności rozliczenia.
    Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że stosowanie metody FIFO jest akceptowane przez
    organy  podatkowe.  W  sprawie  będącej  przedmiotem  niniejszego  wniosku  Spółka
    szczególnie zwraca uwagę na interpretację Dyrektora KIS z 4 października 2024 r., nr 0114-
    KDIP2-2.4010.137.2023.10.S/SP,  gdzie  wnioskodawca  nie  wskazał,  zyskami  z  jakich  lat
    zgromadzonymi  na  kapitale  zapasowym  zostanie  pokryta  strata  bilansowa  za  2022  r.
    Mimo to, organ podatkowy uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe (i odstąpił od
    wydania uzasadnienia), że „(...) Kwoty zysku przekazane na kapitał zapasowy, a wynikające
    z przedstawionego stanu faktycznego nie będą służyły pokryciu straty bilansowej jaką
    poniesie Spółka za 2022 rok, a to z uwagi na wielkość kapitału zapasowego Spółki na dzień
    31 grudnia 2022 r. wynoszącego 32.943.643,81 zł, a więc pokrycie straty nastąpi z zysków i
    innych kwot przelanych do kapitału zapasowego w latach wcześniejszych, wobec czego
    zapis ust. 4 ww. artykułu nie znajdzie tu zastosowania.” Spółka przy tym pragnie zauważyć,
    że choć metoda FIFO nie została w ww. interpretacji wymieniona wprost, to przytoczony
    fragment  wskazuje,  że  znalazła  ona  zastosowanie  (strata  bilansowa  za  2022  r.  miała
    bowiem podlegać rozliczeniu z zyskami zgromadzonymi w latach wcześniejszych).
    Spółka  pragnie  również  zwrócić  uwagę,  że  organy  podatkowe  akceptują  stosowanie
    metody FIFO także w kontekście kolejności ujmowania w kosztach uzyskania przychodów
    nadwyżki kosztów finansowania dłużnego z lat poprzednich (art. 15c ust. 18 ustawy o CIT)
    - pomimo, że podobnie jak w przypadku hipotetycznych odsetek, przepisy o kosztach
    finansowania dłużnego nie zawierają szczegółowych regulacji w tym zakresie.
    Takie też stanowisko wyraził np. Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 4 lipca 2024
    r., nr 0114-KDIP2-2.4010.217.2024.2.PK: „(...) Przepisy ustawy o CIT nie wskazują, w jakiej
    kolejności  należy  ujmować  w  kosztach  uzyskania  przychodów  nadwyżkę  kosztów
    finansowania dłużnego z lat poprzednich, co oznacza, że tego rodzaju techniczne kwestie
    odliczenia  pozostawione  zostały  swobodnemu  uznaniu  podatnika.  Przepisy  wskazują
    jedynie, że może to nastąpić wyłącznie w ramach przysługującego w danym roku Limitu. W
    przypadku rozliczania kosztów finansowania dłużnego nieodliczonych od przychodów w
    roku  podatkowym,  w  którym  koszty  te  powstały,  w  kolejnych  latach  podatkowych
    zastosowanie  może  znaleźć  tzw.  metoda  FIFO  („pierwsze  weszło,  pierwsze  wyszło”).
    Brzmienie art. 15c oraz pozostałych przepisów ustawy o CIT nie stoi na przeszkodzie
    stosowaniu  tej  metody  w  rozliczeniu  wyłączonych  w  poprzednich  latach  z  kosztów

    uzyskania przychodów kosztów finansowania dłużnego. Przepisy prawa podatkowego nie
    wykluczają też możliwości skorzystania z tej reguły dla potrzeb rozliczania w danym roku
    kosztów finansowania dłużnego z lat poprzednich.”
    Mając powyższe na uwadze Spółka stoi na stanowisku, że (ze względu na brak przepisów
    szczególnych w ustawie o CIT) może wybrać metodę FIFO do rozliczania strat bilansowych,
    co w opisanym stanie faktycznym oznacza, że Spółka rozliczy stratę bilansową za 2023 r. w
    pierwszej kolejności z zyskami przekazanymi na kapitał zapasowy najwcześniej.
    Ad 2
    Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy z 23 października 2018 r. o
    zmianie  ustawy  o  podatku  dochodowym  od  osób  fizycznych,  ustawy  o  podatku
    dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018 poz. 2159;
    dalej: „ustawa nowelizująca”), która to ustawa nowelizująca wprowadziła do ustawy o CIT
    przepisy w zakresie hipotetycznych odsetek (tj. art. 15cb ustawy o CIT), przepisy te stosuje
    się do zysków przekazanych na kapitał zapasowy po 31 grudnia 2018 r. Oznacza to, że
    regulacje dot. hipotetycznych odsetek nie mają zastosowania w odniesieniu do zysków
    przekazanych na kapitał zapasowy w latach wcześniejszych (tj. przed 2019 r.).
    Zgodnie z art. 15cb ust. 4 ustawy o CIT, przepisu ust. 1 nie stosuje się m.in. do zysków
    przeznaczonych na pokrycie straty bilansowej. Z kolei zgodnie z art. 15cb ust. 5, przepis
    ust. 1 stosuje się m.in. jeśli podział lub wypłata zysku nastąpi nie wcześniej niż po upływie
    3 lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym została podjęta uchwała o zatrzymaniu
    zysku w spółce. Jednocześnie, zgodnie z art. 15cb ust. 7, w przypadku naruszenia warunku
    z  ust.  5,  odliczone  w  poprzednich  latach  koszty  uzyskania  przychodów  podlegają
    rozpoznaniu jako przychody podatkowe „na bieżąco” (tj. w roku, w którym doszło do
    naruszenia warunku z art. 15cb ust. 5 ustawy o CIT, np. w wyniku podjęcia uchwały o
    pokryciu straty bilansowej kapitałem zapasowym czy o wypłacie dywidendy).
    Przenosząc  powyższe  na  grunt  sprawy  będącej  przedmiotem  niniejszego  wniosku  o
    wydanie interpretacji indywidualnej, Spółka byłaby obowiązana w roku podjęcia uchwały o
    pokryciu  straty  bilansowej  za  2023  r.  (tj.  w  2024  r.)  do  rozpoznania  przychodu
    podatkowego w wysokości uprzednio odliczonych w zeznaniu podatkowym CIT-8 za 2023
    r.  kosztów  uzyskania  przychodów  (tj.  250  000  zł),  jeżeli  strata  bilansowa  za  2023  r.
    zostałaby  pokryta  zyskami  wypracowanymi  przez  Spółkę  w  latach  2020  -  2022
    (przekazanymi na kapitał zapasowy odpowiednio w latach 2021 - 2023), które to zyski
    stanowiły podstawę do kalkulacji kosztów uzyskania przychodów z tytułu hipotetycznych
    odsetek w zeznaniu podatkowym CIT-8 za 2023 r.
    Przyjmując, że stanowisko Spółki w zakresie pytania oznaczonego nr 1 jest prawidłowe, tj.
    że Spółka jest uprawniona do zastosowania metody FIFO, zgodnie z którą strata bilansowa
    za 2023 r. zostanie rozliczona z zyskami przekazanymi na kapitał zapasowy najwcześniej,

    wyżej opisane warunki obligujące Spółkę do rozpoznania w zeznaniu podatkowym CIT-8
    za 2024 r. przychodu podatkowego z tytułu uprzednio odliczonych hipotetycznych odsetek
    nie  zostaną  spełnione.  Jak  bowiem  wskazano  w  opisie  stanu  faktycznego,  większość
    zysków  zgromadzonych  na  kapitale  zapasowym  Wnioskodawcy  pochodzi  z  zysków
    przekazanych na ten kapitał przed 2019 r. Kwota tych zysków (przekazanych na kapitał
    zapasowy przed 2019 r.) jest również większa niż kwota straty bilansowej za 2023 r., co
    oznacza, że strata bilansowa 2023 r. w całości może zostać pokryta zyskami przekazanymi
    na kapitał zapasowy przed 2019 r.
    Uwzględniając dodatkowo treść regulacji art. 10 ust. 2 ustawy nowelizującej, prowadzi to
    do konkluzji, że strata bilansowa za 2023 r. została pokryta zyskami z lat, do których
    zastosowania nie mają przepisy o hipotetycznych odsetkach. W konsekwencji - Spółka nie
    jest obowiązana do rozpoznania w 2024 r. przychodu podatkowego w wysokości
    odpowiadającej uprzednio odliczonym (w zeznaniu podatkowym CIT-8 za 2023 r.) kosztom
    uzyskania przychodów z tytułu hipotecznych odsetek, o którym mowa w art. 15cb ust. 7
    ustawy o CIT.
    Powyższe podejście znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych
    wydawanych przez organy podatkowe, m.in.:
    - Interpretacja Dyrektora KIS z 4 października 2024 r., nr 0114-KDIP2-2.4010.137.2023.10.S
      /SP: „(...) Kwoty zysku przekazane na kapitał zapasowy, a wynikające z
      przedstawionego stanu faktycznego nie będą służyły pokryciu straty bilansowej jaką
      poniesie Spółka za 2022 rok, a to z uwagi na wielkość kapitału zapasowego Spółki na
      dzień 31 grudnia 2022 r. wynoszącego 32.943.643,81 zł, a więc pokrycie straty nastąpi
      z zysków i innych kwot przelanych do kapitału zapasowego w latach wcześniejszych
      wobec czego zapis ust. 4 ww. artykułu nie znajdzie tu zastosowania.”
    - Interpretacja Dyrektora KIS z 28 lipca 2022 r., nr 0111-KDIB1-3.4010.298.2022.1.AN: „(...)
      należy wskazać, że jeżeli w istocie, jak wskazuje Wnioskodawca, do pokrycia straty za
      2020 r. Spółka przeznaczyła część kapitału zapasowego utworzonego do 31 grudnia
      2018 r. z zysków lub części zysków z poszczególnych poprzednich lat finansowych i
      strata powstała na dzień 31 grudnia 2019 r. została rozliczona ze środkami z kapitału
      zapasowego Spółki powstałymi najwcześniej, a zatem, strata taka nie została w
      jakikolwiek sposób rozliczona z zyskiem Spółki za 2018 rok, wówczas Wnioskodawca
      ma prawo do ustalenia kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 15cb u.p.d.o.p.,
      w odniesieniu do wypracowanego za rok 2018 zysku i przekazanego uchwałą z 4
      kwietnia 2019 r. na kapitał zapasowy.”
    - Interpretacja Dyrektora KIS z 17 marca 2023 r., nr 0111-KDIB2-1.4010.98.2023.1.DD: „(...)
      Reasumując, mając na uwadze przedstawiony opis sprawy (z którego wynika, że rok
      podatkowy Spółki równa się rokowi kalendarzowemu) oraz przytoczone przepisy
      ustawy o CIT oraz ustawy nowelizującej, zgodnie z art. 15cb ustawy o CIT
      Wnioskodawca jest uprawniony w 2023 r., oraz w kolejnych dwóch bezpośrednio po
      sobie następujących latach podatkowych (tj. 2024 i 2025) do zaliczenia do kosztów

      uzyskania przychodu kwoty odpowiadającej iloczynowi stopy referencyjnej
      Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym
      poprzedzającym rok podatkowy powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty zysku
      przekazanego na kapitał zapasowy po 2018 r., tj. 2019-2023 w kwocie nie
      przekraczającej w roku podatkowym 250.000 zł. Bez znaczenia pozostaje fakt, że
      Spółka planuje w 2023 r. wypłacić akcjonariuszom dywidendy z zysków
      przeznaczonych na kapitał zapasowy w latach 1994-2018.”
    Ad 3
    Jak wskazała już Spółka w swoim uzasadnieniu do pytania pierwszego, Ustawa o CIT nie
    określa, w jakiej kolejności (zyskami z jakich lat obrotowych/podatkowych przekazanymi
    na kapitał zapasowy) należy dokonać rozliczenia straty bilansowej. Brak jest
    szczegółowych regulacji w tym zakresie, co w ocenie Wnioskodawcy pozwala na przyjęcie,
    że wybór metody takiego rozliczenia pozostaje po stronie Spółki.
    Spółka stoi na stanowisku, że (ze względu na brak przepisów szczególnych w ustawie o
    CIT) może wybrać metodę FIFO do rozliczania strat bilansowych również w odniesieniu do
    zdarzeń przyszłych, co oznacza, że Spółka będzie mogła rozliczać przyszłe, potencjalne
    straty bilansowe w pierwszej kolejności z zyskami przekazanymi na kapitał zapasowy
    najwcześniej.
    Stanowisko Spółki w tym zakresie znajduje również potwierdzenie w interpretacjach
    indywidualnych wskazanych przez Wnioskodawcę w uzasadnieniu do pytania nr 1.
    Ad 4
    Przyjmując, że stanowisko Spółki w zakresie pytania oznaczonego nr 3 jest prawidłowe, tj.
    że Spółka jest uprawniona do stosowania metody FIFO w przyszłości, zgodnie z którą
    przyszłe, potencjalne straty bilansowe będą rozliczane z zyskami przekazanymi na kapitał
    zapasowy najwcześniej, warunki obligujące Spółkę do rozpoznania w przyszłych
    zeznaniach podatkowych CIT-8 przychodu podatkowego (art. 15cb ust. 7 w zw. z art. 15cb
    ust. 5 ustawy o CIT) z tytułu uprzednio odliczonych hipotetycznych odsetek nie zostaną
    spełnione. Zakładając bowiem, że zyski zgromadzone na kapitale zapasowym
    Wnioskodawcy, pochodzące z zysków przekazanych na ten kapitał przed 2019 r. będą
    wystarczały w całości na pokrycie przyszłych strat bilansowych, to - uwzględniając
    dodatkowo treść regulacji art. 10 ust. 2 ustawy nowelizującej - prowadzi do konkluzji, że
    przyszłe straty bilansowe zostaną pokryte zyskami z lat, do których zastosowania nie mają
    przepisy o hipotetycznych odsetkach. W konsekwencji - Spółka nie będzie obowiązana w
    przyszłości do rozpoznania przychodu podatkowego w wysokości odpowiadającej
    uprzednio odliczonym (w zeznaniach podatkowych CIT-8) kosztom uzyskania przychodów
    z tytułu hipotecznych odsetek, o którym mowa w art. 15cb ust. 7 ustawy o CIT.

    Stanowisko Spółki w tym zakresie znajduje również potwierdzenie w interpretacjach
    indywidualnych wskazanych przez Wnioskodawcę w uzasadnieniu do pytania nr 2.
    Ad 5
    Zgodnie z art. 15cb ust. 4 ustawy o CIT, przepisu ust. 1 nie stosuje się m.in. do zysków
    przeznaczonych na pokrycie straty bilansowej. Z kolei zgodnie z art. 15cb ust. 5, przepis
    ust. 1 stosuje się m.in. jeśli podział lub wypłata zysku nastąpi nie wcześniej niż po upływie
    3 lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym została podjęta uchwała o zatrzymaniu
    zysku w spółce. Jednocześnie, zgodnie z art. 15cb ust. 7, w przypadku naruszenia warunku
    z ust. 5, odliczone w poprzednich latach koszty uzyskania przychodów podlegają
    rozpoznaniu jako przychody podatkowe „na bieżąco” (tj. w roku, w którym doszło do
    naruszenia warunku z art. 15cb ust. 5 ustawy o CIT, np. w wyniku podjęcia uchwały o
    pokryciu straty bilansowej kapitałem zapasowym czy o wypłacie dywidendy).
    Przenosząc powyższe na grunt zdarzenia przyszłego będącego przedmiotem niniejszego
    wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i pytania oznaczonego nr 5, zakładając, że
    przyszłe straty bilansowe zostaną pokryte zyskami, na podstawie których uprzednio
    rozpoznano hipotetyczne odsetki zgodnie z art. 15cb ust. 1 ustawy o CIT, a pokrycie tych
    przyszłych, potencjalnych strat bilansowych nastąpi po upływie 3 lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym te zyski zostały przekazane na kapitał zapasowy, to w
    konsekwencji Spółka nie będzie obowiązana w przyszłości do rozpoznania przychodu
    podatkowego w wysokości odpowiadającej uprzednio odliczonym (w zeznaniach
    podatkowych CIT-8) kosztom uzyskania przychodów z tytułu hipotecznych odsetek, o
    którym mowa w art. 15cb ust. 7 ustawy o CIT.
    Stanowisko Spółki w tym zakresie znajduje również potwierdzenie w interpretacjach
    indywidualnych wskazanych przez Wnioskodawcę w uzasadnieniu do pytania nr 2.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pytań oznaczonych we
    wniosku Nr 3-5 jest prawidłowe, wobec czego stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonania oceny Państwa stanowiska
    w tym zakresie.
    Jednocześnie zauważyć należy, że Państwa stanowisko jest prawidłowe, o ile uchwała o
    pokryciu straty bilansowej za dany rok, w którym ta strata wystąpi, będzie precyzyjnie
    określać, z zysków jakich lat, przekazanych na kapitał zapasowy, strata będzie miała zostać
    pokryta oraz będziecie Państwo w stanie ponad wszelką wątpliwość udokumentować
    wysokość zysków przekazanych na kapitał zapasowy przed 1 stycznia 2019 r.
    W zakresie pytania Nr 1 - Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.
    Natomiast ocena Państwa stanowiska w zakresie pytania Nr 2 stała się bezzasadna w
    związku z uznaniem Państwa stanowiska w zakresie pytania Nr 1 za nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z treścią art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Natomiast treść art. 15 ust. 1 ustawy o CIT wskazuje, że:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty
      poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
      ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
      poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim
    został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli
    pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Na mocy przepisów ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz
    niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 2159, dalej jako: „ustawa nowelizująca”),
    nastąpiła nowelizacja przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy nowelizującej od 1 stycznia 2019 r. po art. 15ca dodano art.
    15cb ustawy o CIT.
    I tak, myśl art. 15cb ust. 1 ustawy o CIT:
    W spółce za koszt uzyskania przychodów uznaje się również kwotę odpowiadającą
    iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim
    dniu roboczym roku poprzedzającego rok podatkowy powiększonej o 1 punkt
    procentowy oraz kwoty:
        1) dopłaty wniesionej do spółki w trybie i na zasadach określonych w odrębnych
          przepisach lub
        2) zysku przekazanego na kapitał rezerwowy lub zapasowy spółki.
    Zgodnie z art. 15cb ust. 2 ustawy o CIT:

      Koszt, o którym mowa w ust. 1, przysługuje w roku wniesienia dopłaty lub
      podwyższenia kapitału rezerwowego lub zapasowego oraz w kolejnych dwóch
      bezpośrednio po sobie następujących latach podatkowych.
    W świetle art. 15cb ust. 3 ustawy o CIT:
      Łączna kwota kosztów uzyskania przychodów odliczona w roku podatkowym z
      tytułów wymienionych w ust. 1 nie może przekroczyć kwoty 250 000 zł.
    W myśl art. 15cb ust. 4 ustawy o CIT:
      Przepisu ust. 1 nie stosuje się do dopłat i zysków przeznaczonych na pokrycie straty
      bilansowej.
    Zgodnie z art. 15cb ust. 5 ustawy o CIT:
      Przepis ust. 1 stosuje się, jeżeli zwrot dopłaty lub podział i wypłata zysku nastąpi nie
      wcześniej niż po upływie 3 lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym ta
      dopłata została wniesiona do spółki albo została podjęta uchwała o zatrzymaniu
      zysku w spółce.
    W myśl art. 15cb ust. 6 ustawy o CIT:
      Za rok podatkowy, w którym dopłata została wniesiona do spółki, uznaje się rok, w
      którym dopłata wpłynęła na rachunek płatniczy spółki.
    W świetle art. 15cb ust. 7 ustawy o CIT:
      Jeżeli dopłata, o której mowa w ust. 1, zostanie zwrócona przed upływem terminu
      wskazanego w ust. 5, w roku podatkowym, w którym dokonano zwrotu, przychodem
      jest wartość odpowiadająca odliczonym, zgodnie z ust. 1, kosztom uzyskania
      przychodów.
    W myśl art. 15cb ust. 8 ustawy o CIT:
      Przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio do przychodów spółki proporcjonalnie
      odpowiadających tej części kosztów uzyskania przychodów, która odpowiada
      zwróconej kwocie dopłaty - w przypadku zwrotu części dopłaty, o której mowa w ust.
      1.
    Przepis art. 15cb ust. 9 ustawy o CIT wskazuje, że:
      W przypadku gdy spółka, o której mowa w ust. 1, zostanie przejęta w wyniku łączenia
      albo podziału albo przekształcona w spółkę niebędącą osobą prawną przed
      upływem terminu, o którym mowa w ust. 5, na dzień poprzedzający dzień przejęcia
      albo przekształcenia ustala się przychód w wysokości odpowiadającej odliczonym,
      zgodnie z ust. 1, kosztom uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 15cb ust. 10 ustawy o CIT:
      Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli podatnik lub podmiot z nim powiązany w
      rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 dokonał czynności prawnej albo powiązanych
      czynności prawnych bez uzasadnionych przyczyn ekonomicznych, głównie w celu
      uznania kwoty określonej w ust. 1 za koszt uzyskania przychodów. Do
      uzasadnionych przyczyn ekonomicznych nie zalicza się przypadku, gdy korzyść
      uzyskana w roku podatkowym lub w latach następnych wynika z zaliczenia do
      kosztów uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy nowelizującej:
      Art. 15cb stosuje się po raz pierwszy do roku podatkowego rozpoczętego po dniu 31
      grudnia 2019 r.
    Natomiast, art. 10 ust. 2 tej ustawy wskazuje, że:

      Przepis art. 15cb stosuje się również do wniesionych dopłat oraz zysku
      przekazanego na kapitał rezerwowy lub zapasowy po dniu 31 grudnia 2018 r. W
      takim przypadku za rok wniesienia dopłaty lub przekazania zysku, o którym mowa w
      art. 15cb ust. 2 i 5 ustawy, przyjmuje się rok podatkowy rozpoczęty po dniu 31
      grudnia 2019 r.
    Możliwość zastosowania preferencji określonej w art. 15cb ust. 1 ustawy o CIT (zaliczenia
    w ciężar kosztów podatkowych hipotetycznych odsetek) jest warunkowana m.in. okresem,
    w którym powstał zysk przekazany następnie na kapitał rezerwowy/zapasowy, albowiem z
    preferencji tej mogą korzystać jedynie te środki, które powstały w okresie wskazanym w
    art. 15cb ust. 1 cyt. ustawy, w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy nowelizującej, tj. od 2018 r.
    Powyższe ma istotne znaczenie, gdyż w świetle powołanych wyżej przepisów
    przejściowych zastosowanie art. 15cb ustawy o CIT, możliwe jest najwcześniej w
    odniesieniu do zysku przekazanego na kapitał rezerwowy lub zapasowy po dniu 31
    grudnia 2018 r.
    Co istotne, co do zasady, rozliczenie kosztu na podstawie art. 15cb ustawy o CIT, możliwe
    jest najwcześniej w 2020 r. Przepis art. 15cb ww. ustawy stosuje się bowiem po raz
    pierwszy do roku podatkowego rozpoczętego po dniu 31 grudnia 2019 r. Oznacza to, że
    możliwość zaliczenia hipotetycznych odsetek do kosztów podatkowych nie ma
    zastosowania do zysku wypracowanego przed 2018 rokiem.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Spółka, na przestrzeni wielu lat, przekazywała
    zyski osiągane w poszczególnych latach obrotowych na kapitał zapasowy (w drodze
    uchwały Zgromadzenia Wspólników). Większość środków zgromadzonych na kapitale
    zapasowym Spółki pochodzi z zysków Spółki przekazanych na kapitał zapasowy przed
    2019 r. W 2023 r. Spółka osiągnęła stratę bilansową. 28 czerwca 2024 r. Zgromadzenie
    Wspólników Spółki podjęło uchwałę o pokryciu straty bilansowej za 2023 r. kapitałem
    zapasowym. Uchwała ta przy tym nie precyzuje, z zysków z jakich lat strata ta miała zostać
    pokryta.
    Spółka w rozliczeniu za 2023 r. skorzystała z prawa do rozpoznania kosztów uzyskania
    przychodów, o których mowa w art. 15cb ustawy o CIT (tzw. hipotetyczne odsetki).
    Hipotetyczne odsetki w maksymalnej, dopuszczalnej wysokości 250 000 zł, zostały
    obliczone na podstawie zysków przekazanych na podwyższenie kapitału zapasowego w
    latach 2021 - 2023.
    W przyszłości Spółka również rozważa skorzystanie z prawa do rozpoznania
    hipotetycznych odsetek w kosztach uzyskania przychodów, przy założeniu, że osiągane w
    kolejnych latach zyski będą przekazywane na kapitał zapasowy. Spółka nie może
    jednocześnie wykluczyć, że w przyszłości znajdzie się w podobnej sytuacji, co w opisanej w
    stanie faktycznym, tj. że wystąpią u Spółki straty bilansowe, które będą podlegały pokryciu
    środkami zgromadzonymi na kapitale zapasowym.
    Państwa wątpliwości dotyczą w pierwszej kolejności kwestii ustalenia, czy w
    przedstawionym stanie faktycznym Spółka ma prawo do rozliczenia metodą FIFO, tj. „first
    in - first out, pierwsze weszło, pierwsze wyszło” poniesionej w 2023 r. straty bilansowej,
    kapitałem zapasowym powstałym z zysków z lat ubiegłych, jak również, czy metodę tą
    Spółka będzie miała prawo stosować w przyszłości, w przypadku rozliczenia strat
    bilansowych, osiągniętych w przyszłych latach obrotowych, z kapitału zapasowego
    powstałego z zysków z lat ubiegłych.
    W Państwa ocenie, mogą Państwo wybrać metodę FIFO do rozliczenia strat bilansowych.
    Tym samym mogą Państwo rozliczyć zarówno stratę bilansową za 2023 r., jak również w
    przyszłości potencjalne straty bilansowe, w pierwszej kolejności z zysków przekazanych na
    kapitał zapasowy najwcześniej.

    W myśl art. 15cb ust. 4 ustawy o CIT, przepisu ust. 1 nie stosuje się do dopłat i zysków
    przeznaczonych na pokrycie straty bilansowej. Innymi słowy, podstawy kalkulacji kosztu
    uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15cb ust. 1 ustawy o CIT nie mogą stanowić
    dopłaty wniesione do Spółki w celu pokrycia straty bilansowej, a także zyski przeznaczone
    na pokrycie takiej straty. Przepis art. 15cb ust. 4 ustawy CIT nie wskazuje na termin, w
    jakim zysk nie może zostać przeznaczony na pokrycie straty bilansowej.
    Należy zauważyć, że ustawodawca nie wprowadził żadnych przepisów szczególnych, które
    pozwoliłyby na dokładne określenie, w jakiej kolejności, tj. zyskami z jakich lat
    obrotowych/ podatkowych, przekazanymi na kapitał zapasowy, należy dokonać rozliczenia
    straty bilansowej. Ani przepis art. 15cb ustawy o CIT (ani inne regulacje zawarte w tej
    ustawie), ani przepisy ustawy zmieniającej nie wskazują, w jakiej kolejności Spółka
    powinna rozliczać zyski zgromadzone na kapitale zapasowym. Ponieważ brak jest w tym
    zakresie szczegółowych regulacji, wybór metody takiego rozliczenia pozostaje po stronie
    Spółki.
    Przepis art. 15cb ust. 4 ustawy o CIT nie wskazuje na termin w jakim zysk nie może zostać
    przeznaczony na pokrycie straty bilansowej. Potencjalnie wskazać można dwa
    scenariusze, w których zysk przeznaczony może być przez Spółkę na pokrycie straty
    bilansowej:
    1. w ramach podjęcia uchwały Zgromadzenia Wspólników o pokryciu straty bilansowej z
      zysku, który nie został wcześniej w żaden sposób rozdysponowany;
    2. w ramach podjęcia uchwały Zgromadzenia Wspólników o pokryciu straty bilansowej z
      kapitału zapasowego bądź rezerwowego, na który przeznaczone zostały wcześniej
      zyski osiągnięte przez Spółkę.
    W pierwszym przypadku, Spółka nie ma w ogóle możliwości uwzględnienia kosztu
    uzyskania przychodu, o którym mowa w art. 15cb ustawy o CIT, którego podstawę
    kalkulacji stanowią zyski przekazane na pokrycie straty bilansowej.
    Z kolei w drugim przypadku, Spółka będzie uprawniona do uwzględnienia kosztu
    uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15cb ust. 1 w roku wniesienia dopłaty lub
    podwyższenia kapitału rezerwowego lub zapasowego oraz w kolejnych dwóch
    bezpośrednio po sobie następujących latach podatkowych, którego podstawę kalkulacji
    stanowią zyski przekazane na kapitał zapasowy bądź rezerwowy, pod warunkiem, iż przed
    upływem terminu, o którym mowa w art. 15cb ust. 2 ustawy o CIT, tj. w roku wniesienia
    dopłaty lub podwyższenia kapitału rezerwowego lub zapasowego oraz w kolejnych dwóch
    bezpośrednio po sobie następujących latach podatkowych, zyski te (wchodzące w skład
    kapitału zapasowego albo rezerwowego) nie zostaną przekazane na pokrycie straty
    bilansowej.
    Powiązanie ograniczenia, o którym mowa w art. 15cb ust. 4 ustawy o CIT z terminem, o
    którym mowa w art. 15cb ust. 2 znajduje uzasadnienie m.in. w odpowiedzi na interpelację
    poselską z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. DD5.8201.4.2020.AM:
    „Jeśli chodzi o kwestię przekazania zysku na pokrycie straty bilansowej przed upływem
    terminu określonego w art. 15cb ust. 2 ustawy o CIT, to wskazać należy, iż przedmiotowa
    preferencja w ogóle nie ma zastosowania do dopłat i zysków przeznaczonych na pokrycie
    straty bilansowej (vide art. 15 ust. 4 ustawy o CIT). W sytuacji zatem, gdy podatnik
    najpierw zatrzyma dopłaty i zysk w spółce i rozliczy koszt podatkowy hipotetycznych
    odsetek, a następnie po upływie roku przeznaczy zysk na pokrycie straty finansowej, to
    naruszy warunki ulgi i będzie musiał skorygować dokonane odliczenie poprzez
    rozpoznawanie na bieżąco przychodu w wysokości wartość hipotetycznych odsetek
    uprzednio zaliczonych do KUP”.
    Przepisy ustawy o CIT nie zawierają szczegółowych regulacji odnoszących się do sposobu
    postępowania w sytuacji zaliczenia hipotetycznych odsetek do kosztów na podstawie art.
    15cb ust. 1 ustawy o CIT, a następnie przeznaczenia zysku na pokrycie straty bilansowej
    przed upływem 3 lat licząc od końca roku podatkowego, w którym została podjęta
    uchwała o zatrzymaniu zysku. Brak jest w takiej sytuacji podstaw aby korygować te koszty

    wstecz. Korekty należy dokonać na bieżąco, to jest w dacie przeznaczenia zatrzymanego
    zysku na pokrycie straty bilansowej przed upływem 3 letniego terminu, poprzez
    zwiększenie przychodów stosownie do treści art. 15cb ust. 7 ustawy o CIT.
    W przypadku przekazania zysku na pokrycie straty bilansowej przed upływem terminu
    określonego w art. 15cb ust. 5 ustawy o CIT, wskazać należy, iż zgodnie z art. 15cd ust. 4
    ustawy o CIT brak jest podstawy do naliczania hipotetycznych odsetek od dopłat i zysków
    zatrzymanych, przeznaczonych na pokrycie straty bilansowej. Dopłaty i zyski zatrzymane
    rozliczone spełniające przesłanki z art. 15cb ust. 1 ustawy o CIT w pierwszym roku
    podatkowym, mogą w kolejnych latach podatkowych utracić ten status na skutek
    przeznaczenia ich na pokrycie straty bilansowej. Wówczas w zależności od tego, czy
    zmiana charakteru „podatkowego” tych dopłat lub zysków zatrzymanych została
    dokonana z naruszeniem okresu 3-letniego wymienionego w ust. 5 art. 15cb ustawy o CIT,
    wystąpi albo nie obowiązek rozpoznania przychodu na bieżąco w okresie rozliczeniowym,
    w którym podjęto uchwałę o przekazaniu zysku na pokrycie straty bilansowej.
    Uprawnienie do uwzględnienia kosztu uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15cb
    ust. 1 ustawy o CIT przysługuje w roku podniesienia kapitału zapasowego oraz w kolejnych
    dwóch bezpośrednio po sobie następujących latach podatkowych, którego podstawę
    kalkulacji stanowi zysk przekazany na kapitał zapasowy, pod warunkiem, iż przed
    upływem terminu, o którym mowa w art. 15cb ust. 2 ustawy o CIT, tj. w roku podwyższenia
    kapitału zapasowego oraz w kolejnych dwóch bezpośrednio po sobie następujących latach
    podatkowych, zysk ten (wchodzący w skład kapitału zapasowego) nie zostanie przekazany
    na pokrycie straty bilansowej. W przypadku przekazania zysku na pokrycie straty, to z
    uchwały powinno wynikać, z której części zysków pokrywana będzie strata bilansowa.
    Mając na uwadze przytoczone przepisy ustawy o CIT oraz ustawy nowelizującej należy, co
    do zasady, zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że Spółka może rozliczać straty bilansowe
    zyskami przekazanymi na kapitał zapasowy rachunkową metodą FIFO. Tym samym,
    potencjalne straty bilansowe, o których mowa w opisie zdarzenia przyszłego, będą mogli
    Państwo rozliczać w pierwszej kolejności zyskami przekazanymi na kapitał zapasowy
    najwcześniej. Warunkiem uprawniającym Spółkę do pokrycia straty bilansowej kapitałem
    zapasowym powstałym z zysków lat ubiegłych jest jednak precyzyjne określenie w
    uchwale o pokryciu straty bilansowej - jakim dokładnie kapitałem zapasowym, tj.
    kapitałem zapasowym kiedy powstałym (z zysków za który rok podatkowy / które lata
    podatkowe) strata ta miałaby zostać pokryta.
    Z opisu zdarzenia przedstawionego we wniosku wynika, że zgromadzenie wspólników
    Spółki podjęło uchwałę o pokryciu straty bilansowej za 2023 r. kapitałem zapasowym,
    jednak uchwała ta nie precyzuje, z zysków z jakich lat ta strata miała zostać pokryta.
    Nie można więc zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że w przypadku rozliczenia starty za
    2023 r. Spółka może zastosować metodę FIFO, tj. rozliczyć stratę bilansową zyskiem
    przekazanym na kapitał zapasowy przed 2019 r., bowiem uchwała zgromadzenia
    wspólników Spółki o pokryciu straty bilansowej za 2023 r. kapitałem zapasowym nie
    precyzuje, z zysków z jakich lat strata ta miała zostać pokryta.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytanie Nr 1 należało uznać za nieprawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do pytania oznaczonego we wniosku Nr 2 zauważyć należy, iż
    pytanie to miało charakter warunkowy i uzależnione było od uznania za prawidłowe
    stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego we wniosku Nr 1. Z uwagi na
    uznanie Państwa stanowiska dot. pytania Nr 1 za nieprawidłowe, pytanie Nr 2 stało się
    bezprzedmiotowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    opisem zdarzenia przyszłego/stanu faktycznego podanym przez Spółkę w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Niniejsza interpretacja została wydana w oparciu o przedstawiony we wniosku opis stanu
    faktycznego, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego,
    kontroli podatkowej, bądź skarbowej zostanie ustalony odmienny stan faktyczny,
    interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy
    stwierdzić, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla Organu
    wydającego przedmiotową interpretację. Powołane interpretacje nie stanowią źródła
    prawa, wiążą strony w konkretnych indywidualnych sprawach, więc zawartego w nich stan
    owiska organu podatkowego nie można wprost przenosić na grunt niniejszej sprawy.
    Każdą sprawę Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
    będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
    przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje

    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do z
    astosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.