Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.567.2025.4.DM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-22
Teza: Planowany aport nie będzie objęty obowiązkiem w zakresie
opodatkowania podatkiem VAT.
Słowa kluczowe: aplikacja
aport
komputery-program komputerowy
utwory-utwór artystyczny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 9 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy niepodlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    planowanego aportu.
    Uzupełnił go Pan pismem z 22 października 2025 r. (wpływ 22 października 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest wspólnikiem w polskiej spółce (...) (dalej jako Spółka), jest także
    polskim, nieograniczonym rezydentem podatkowym opodatkowanym w Polsce od całości
    swoich dochodów.
    Wnioskodawca zamierza w celu podwyższenia kapitału zakładowego, wnieść do Spółki
    tytułem aportu oprogramowanie do programu komputerowego pod nazwą (...) (dalej jako
    Aplikacja).
    Aplikacja służy do (...). Oprogramowanie to (...).
    Aplikacja została w całości stworzona przez Wnioskodawcę i drugiego autora. Cały szereg
    prac obejmujący (...) zostało wykonane przez wyżej wskazane osoby. Wszystkie prawa
    związane ze stworzoną Aplikacją należą do Wnioskodawcy oraz drugiego autora. Cała
    aplikacja powstała poza strukturą Spółki w ramach prywatnych działań przywołanych osób.
    Aplikacja została wyceniona przez niezależną firmę doradczą wspierającą
    przedsiębiorstwa przede wszystkim w zakresie wyceny przedsiębiorstw oraz wartości
    niematerialnych.
    Wnioskodawca wniesie część Aplikacji przypadająca na jego prawo własności, wskazując w
    uchwale w przedmiocie podwyższenia kapitału zakładowego Spółki jej wartość godziwą z
    wyceny przypadającą proporcjonalnie na jego prawo własności. Wnioskodawca planuje
    wnieść część wartość godziwą Aplikacji częściowo na kapitał zakładowy, a częściowo na
    kapitał zapasowy, jako tzw. agio, obejmując udziały powyżej ich wartości nominalnej.
    Uzupełnienie zdarzenia przyszłego z 22 października 2025 r. (wpływ 22 października 2025
    r.)
        Ad. I
      1) Czy jest Pan czynnym podatnikiem podatku od towaru i usług? Jeśli tak, to od kiedy i
        tytułu wykonywania jakiej działalności?
    Pana odpowiedź:
    Aktualnie Wnioskodawca nie jest czynnym podatnikiem podatku VAT – do końca sierpnia
    Wnioskodawca prowadził jednoosobową działalność gospodarczą jako czynny podatnik,
    jednak z dniem 1 września 2025 r. wpisano przekształcenie jego działalności gospodarczej
    w spółkę (...), a zatem działalność Wnioskodawcy została wykreślona z CEIDG i nie ma on
    aktualnie statusu czynnego podatnika VAT.
      2) W jakim celu stworzył Pan oprogramowanie do programu komputerowego pod
        nazwą (...) (dalej jako „Aplikacja”), które planuje Pan wnieść do Spółki? Proszę opisać.
    Pana odpowiedź:

    Celem stworzenia Aplikacji była realizacja pomysłów Wnioskodawcy oraz drugiego autora,
    które pojawiły się w wyniku prywatnych zainteresowań (...).
      3) Czy wykonując Aplikację, działał Pan jako twórca/współtwórca w rozumieniu
        przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych
        (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 24 ze zm.)?
    Pana odpowiedź:
    Wykonując Aplikację Wnioskodawca działał jako współtwórca, bowiem ujawnił swoje
    autorstwo od samego początku powstawania Aplikacji. W kontekście prawa autorskiego
    Wnioskodawca stał się zatem współtwórcą Aplikacji wraz z jego drugim autorem, którym
    przysługuje wyłączne prawo do korzystania z utworu i rozporządzania nim na wszystkich
    polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia za korzystanie z utworu.
      4) Czy wykonana Aplikacja stanowi utwór, w rozumieniu przepisów ww. ustawy o
        prawie autorskim i prawach pokrewnych?
    Pana odpowiedź:
    Aplikacja stanowi przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze oraz została
    ustalona w rzeczywistej postaci (kod informatyczny), niezależnie od wartości,
    przeznaczenia i sposobu wyrażenia – w szczególności jest to utwór wyrażony słowem,
    symbolami matematycznym oraz znakami graficznymi (program komputerowy). Tym
    samym Aplikacja jest utworem.
      5) Czy w momencie tworzenia Aplikacji był Pan już wspólnikiem spółki (...) (dalej jako
        „Spółka”)?
    Pana odpowiedź:
    W momencie utworzenia Aplikacji Spółka nie istniała, a zatem Wnioskodawca nie był jej
    wspólnikiem.
      6) Czy Aplikacja była tworzona od początku z zamiarem wniesienia jej aportem do
        Spółki?
    Pana odpowiedź:
    Nie, Aplikacja nie była tworzona od początku z zamiarem wniesienia jej do Spółki,
    ponieważ na etapie jej tworzenia nie było planów powołania Spółki.
      7) W jaki sposób Aplikacja była/jest/będzie wykorzystywana przez Pana w całym okresie
        jej posiadania, tj. do momentu wniesienia jej aportem do Spółki?
    Pana odpowiedź:
    Aplikacja wykorzystana była oraz jest (a także zapewne również będzie) przez Spółkę do jej
    działalności operacyjnej, natomiast celem uregulowania jej statusu prawnego oraz
    dofinansowania Spółki planowane jest jej wniesienie do Spółki, aby mogła wykorzystywać
    ona Aplikację jako swój składnik majątku.
      8) Czy Aplikacja do momentu wniesienia jej aportem do Spółki była przedmiotem
        użyczenia, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze? Proszę wyjaśnić.
    Pana odpowiedź:
    Do momentu wniesienia Aplikacji do Spółki była i jest ona przez tę Spółkę użytkowana na
    podstawie ustnych uzgodnień o charakterze użyczenia oraz prawa do użytkowania
    Aplikacji.
      9) Czy Aplikacja była tworzona przy użyciu składników Spółki (np. sprzęt,
        oprogramowanie, dane Spółki)? Proszę wyjaśnić.
    Pana odpowiedź:

    Nie, Aplikacja była tworzona wyłącznie prywatnym wysiłkiem i zasobami autorów – w
    momencie jej tworzenia Spółka jeszcze nie istniała.
      10) Czy Spółka dostarczała jakiekolwiek wsparcie, konsultacje lub materiały podczas
        tworzenia Aplikacji? Proszę wyjaśnić.
    Pana odpowiedź:
    Nie, Spółka nie dostarczała jakiegokolwiek wsparcia, w tym jako konsultacje lub materiały
    podczas tworzenia Aplikacji (w momencie powstawania Aplikacji Spółka jeszcze nie
    istniała).
      11) Kto ponosił wydatki na powstanie Aplikacji?
    Pana odpowiedź:
    Wydatki ponosili prywatnie Wnioskodawca oraz drugi autor.
      12) Czy od ponoszonych ww. wydatków przysługiwało prawo do odliczenia podatku
        VAT naliczonego? Jeśli tak, to komu?
    Pana odpowiedź:
    Nie, od ponoszonych na powstanie Aplikacji wydatków autorom nie przysługiwało prawo
    do odliczenia naliczonego podatku od towarów i usług, bowiem nie byli oni w zakresie jej
    tworzenia podatnikami od towarów i usług.
      13) W jaki sposób Spółka będzie wykorzystywała otrzymaną w drodze aportu Aplikację?
        Proszę opisać.
    Pana odpowiedź:
    Spółka będzie wykorzystywała Aplikację w sposób komercyjny, tj. będzie wdrażała ją i jej
    rozwiązania dla swoich klientów.
      14) Czy planował Pan sprzedaż Aplikacji także poza aportem do Spółki?
    Pana odpowiedź:
    Nie, do tej pory Wnioskodawca nie planował sprzedaży Aplikacji.
      15) Czy Aplikacja mogłaby być sprzedana na rynku innym podmiotom w drodze umowy
        cywilnoprawnej za wynagrodzeniem?
    Pana odpowiedź:
    Z uwagi na to, że Aplikacja stanowi gotowe rozwiązanie, teoretycznie mogłaby podlegać
    sprzedaży. Aktualnie jednak Wnioskodawca nie byłby w stanie jej sprzedać, bowiem to
    wymaga podjęcia zorganizowanych działań akwizycyjnych i marketingowych, czego
    Wnioskodawca nie robił i nie planuje robić prywatnie.
      16) Czy oprócz Aplikacji wskazanej we wniosku tworzy Pan inne aplikacje, programy
        komputerowe, prawa majątkowe (np. w rodzaju know-how)? Proszę wyjaśnić.
    Pana odpowiedź:
    Wnioskodawca w sposób twórczy pracuje nad swoimi pomysłami, a zatem nie jest
    wykluczone, że w ramach prywatnych działań podejmie się utworzenia innego
    oprogramowania. Na chwilę obecną jednak brak jest innych aplikacji, programów
    komputerowych oraz innych praw majątkowych (np. w rodzaju know-how), które
    Wnioskodawca tworzy.
      17) Czy podejmował Pan działania w celu zwiększenia wartości rynkowej Aplikacji (np.
        marketing, reklama)? Proszę wyjaśnić.

    Pana odpowiedź:
    Nie, Wnioskodawca nie podejmował działań w celu zwiększenia wartości rynkowej
    Aplikacji (np. marketing, reklama).
      18) Czy w przeszłości wnosił Pan inne składniki majątkowe lub prawa majątkowe (np. w
        rodzaju know-how) do Spółki i/lub innych Spółek? Proszę wyjaśnić.
    Pana odpowiedź:
    Nie, Wnioskodawca nie wnosił w przeszłości innych składników lub praw majątkowych (np.
    w rodzaju know-how) do Spółki oraz (lub) innych spółek prawa handlowego.
      19) Czy planuje Pan tworzyć i wnosić aportem kolejne aplikacje, programy
        komputerowe lub inne prawa majątkowe (np. w rodzaju know-how)? Proszę
        wyjaśnić.
    Pana odpowiedź:
    Nie, Wnioskodawca nie planuje tworzyć i wnosić aportem kolejnych aplikacji, programów
    komputerowych czy innych praw majątkowych.
        Ad. II
      1) Czy wnoszone przez Pana oprogramowanie będzie stanowiło, a jeśli tak – to które z
        poniższych:
        a) patent, dodatkowe prawo ochronne na wynalazek, prawo ochronne na wzór
          użytkowy, prawo z rejestracji wzoru przemysłowego lub prawo z rejestracji
          topografii układu scalonego oraz prawo do uzyskania powyższych praw lub
          prawo z pierwszeństwa – określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. –
          Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 1170);
        b) autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego,
        c) równowartość udokumentowanej wiedzy (informacji) nadającej się do
          wykorzystania w działalności przemysłowej, naukowej lub handlowej (know-
          how),
        d) prawa do korzystania z praw lub wartości wymienionych w lit. a-c na podstawie
          umowy licencyjnej;
    Pana odpowiedź:
    Wnoszone oprogramowanie nie będzie stanowiło poniższych tytułów:
      a) patent, dodatkowe prawo ochronne na wynalazek, prawo ochronne na wzór
        użytkowy, prawo z rejestracji wzoru przemysłowego lub prawo z rejestracji
        topografii układu scalonego oraz prawo do uzyskania powyższych praw lub prawo z
        pierwszeństwa – określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności
        przemysłowej,
      b) równowartość udokumentowanej wiedzy (informacji) nadającej się do wykorzystania
        w działalności przemysłowej, naukowej lub handlowej (know-how),
      c) prawa do korzystania z praw lub wartości wymienionych powyżej na podstawie
        umowy licencyjnej.
    Jednocześnie wnoszone oprogramowanie będzie stanowiło autorskie prawo majątkowe
    do programu komputerowego – Aplikacja bowiem stanowi przejaw działalności twórczej o
    indywidualnym charakterze, ma swoją ustaloną postać oraz została wyrażona słowem,
    symbolami matematycznym oraz znakami graficznymi (program komputerowy). Tym
    samym Aplikacja jest utworem, a Wnioskodawcy i drugiemu autorowi przysługuje
    wyłączne prawo do korzystania z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach
    eksploatacji oraz do wynagrodzenia za korzystanie z utworu.

      2) Czy w stosunku do wnoszonego oprogramowania będzie Pan miał status twórcy w
        rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Pana odpowiedź:
    Aplikacja stanowi przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w
    jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia. Jest to
    zatem utwór wyrażony słowem, symbolami matematycznym oraz znakami graficznymi
    (program komputerowy). Tym samym Aplikacja jest utworem, a Wnioskodawca tworząc
    Aplikację działał jako współtwórca, bowiem ujawnił swoje autorstwo od samego początku
    powstawania Aplikacji. W kontekście prawa autorskiego Wnioskodawca stał się zatem
    współtwórcą Aplikacji wraz z jego drugim autorem, którym przysługuje wyłączne prawo do
    korzystania z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do
    wynagrodzenia za korzystanie z utworu.

## Pytanie

Czy planowany aport będzie objęty obowiązkiem w zakresie opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług u Wnioskodawcy?
    Pana stanowisko w sprawie
    Przechodząc na grunt ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
    U. 2025 r. poz. 775 ze. zm., dalej jako VAT), kluczowym jest określenie definicji podatnika,
    który podlega podmiotowo w zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 15 VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Ust. 2 VAT wskazuje, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Z kolei art. 5 VAT określa zakres opodatkowania, któremu podlegają:
      · odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      · eksport towarów;
      · import towarów na terytorium kraju;
      · wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      · wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Zgodnie z art. 7 VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie
    się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Wnioskodawca dokonując aportu oprogramowania do Spółki, nie będzie jednak działać w
    charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Aport będzie co prawda wypełniać
    definicję dostawy towarów w rozumieniu art. 7 VAT, ponieważ nastąpi formalna zmiana
    właściciela, natomiast Wnioskodawca nie spełni przesłanki podatnika w rozumieniu art. 15
    VAT z uwagi na to, że wniesienie aportu nie jest działalnością gospodarczą zarówno ze
    swej istoty, jak również nie spełnia samej definicji działalności gospodarczej w rozumieniu
    art. 15 ust. 2 VAT,
    Potwierdzeniem powyższego jest interpretacja podatkowa z 25 sierpnia 2025 r. (znak:
    0113-KDIPT1-3.4012.694.2025.1.MK): „[...], aby uznać określoną sprzedaż za

    opodatkowaną podatkiem VAT nie wystarczy stwierdzić jedynie dostawy towarów, lecz
    wymagane jest określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku
    ze sprzedażą jako podatnika podatku od towarów i usług”.
    Analogiczne stanowisko zostało przedstawione w przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej w interpretacji z 15 lutego 2024 r. (znak: 0114-KDIP1-3.4012.643.2023.2.MPA):
    „[...] Tym samym, brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując sprzedaży
    /aportu, wystąpią Państwo w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy,
    prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Jak wcześniej
    wyjaśniono, aby uznać określoną sprzedaż za opodatkowaną podatkiem VAT nie
    wystarczy stwierdzić jedynie dostawy towarów, lecz wymagane jest określenie podmiotu
    dokonującego dostawy za występującego w związku ze sprzedażą jako podatnika podatku
    od towarów i usług”.
    W interpretacji z 15 lutego 2024 r., (znak: 0114-KDIP1-3.4012.643.2023.2.MPA) wyjaśniono:
    „[...] Wniesienie aportu rzeczowego do spółki prawa handlowego – w zależności od tego co
    jest jego przedmiotem – spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów w myśl art. 7
    (przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel) lub odpłatnego
    świadczenia usług, w świetle art. 8 (każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów, w
    szczególności przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych), a tym samym
    w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy, uznawane jest za sprzedaż. [...] Nie każda jednak
    czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ, aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. [...] Dla ustalenia, czy osoba
    dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT istotne jest
    stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Zatem, kiedy osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność
    ta, wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie
    oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. [...]
    Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje
    okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie
    prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie
    określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej,
    nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności”.
    Z kolei w interpretacji z 1 października 2024 r. (znak: 0114-KDIP4-1.4012.417.2024.1.RMA)
    wskazano: „[...] Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w
    przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących
    część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży lub
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. Nie jest podatnikiem
    podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub
    okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie
    prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np.
    wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza
    sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego
    podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. [...] Jak wskazano wyżej, istotnym dla
    określenia, czy w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem
    podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu
    przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady
    – mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy”.
    W interpretacji z 10 lutego 2020 r., (znak: 0114-KDIP4-2.4012.28.2019.2.WH) organ
    wyjaśnił: „[...] Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy lub świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, podlega jednak
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej

    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Podatnikami – według zapisu
    art. 15 ust. 1 ustawy – są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
    prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której
    mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W myśl art. 15 ust. 2
    ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
    lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
    także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Określony w ustawie
    zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie
    zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą
    opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako
    podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter
    uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem »podatnik« tych wszystkich podmiotów,
    które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku
    należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością
    lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje
    na prowadzenie działalności gospodarczej”.
    Z kolei w interpretacji z 26 listopada 2019 r., (znak: 0111-KDIB3-2.4012.514.2019.2.ASZ)
    wskazano: „[...] dostawa towarów i świadczenie usług podlega opodatkowaniu jedynie
    wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron
    transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym
    związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego
    płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że
    płatność następuje w zamian za to świadczenie. Zatem, gdy mamy do czynienia z
    czynnością przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również
    z aportem towarów, mamy do czynienia z odpłatną dostawą, która – co do zasady – na
    mocy art. 5 ust. 1 ustawy stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu
    art. 7 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana
    przez podatnika. [...] W myśl dyspozycji art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby
    prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne,
    wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu
    na cel lub rezultat takiej działalności. [...] opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których
    przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one
    realizowane przez »podatników« w rozumieniu ustawy i są wykonywane w ramach
    działalności gospodarczej”.
    W interpretacji z 25 stycznia 2017 r., (znak: 3063-ILPP1-2.4512.186.2016.2.JO) wyjaśniono:
    „[...] Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje,
    że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem »podatnik« tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Biorąc pod uwagę powyższe, nie zawsze wniesienie aportu rzeczowego
    stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu VAT. Wnoszenie aportów nie stanowi takiej
    czynności przede wszystkim wówczas, gdy są one wnoszone przez podmioty niebędące
    podatnikami VAT lub przez podmioty będące, co prawda takimi podatnikami, lecz
    niedziałające jako podatnicy w odniesieniu do tej czynności. [...] Nie jest podatnikiem
    podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub

    okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie
    prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie
    określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie
    pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności”.
    Z kolei w interpretacji wydanej 25 stycznia 2017 r. (znak: 3063-ILPP1-2.4512.185.2016.2.
    NF) wskazano: „[...] Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności
    konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej
    właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej,
    zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem »podatnik
    « tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w
    profesjonalnym obrocie gospodarczym. Biorąc pod uwagę powyższe, nie zawsze
    wniesienie aportu rzeczowego stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu VAT.
    Wnoszenie aportów nie stanowi takiej czynności przede wszystkim wówczas, gdy są one
    wnoszone przez podmioty niebędące podatnikami VAT lub przez podmioty będące, co
    prawda takimi podatnikami, lecz niedziałające jako podatnicy w odniesieniu do tej
    czynności. [...] Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba
    fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest
    przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza
    sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego
    podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
    Przywołane wyżej wnioski z interpretacji potwierdzają również orzeczenia Naczelnego
    Sądu Administracyjnego.
    Przykładowo w orzeczeniu z 14 czerwca 2019 r. (sygn. akt: sygn. I FSK 813/17) NSA
    wskazał: „[...] choć wniesienie aportu do spółki jawnej ma charakter odpłatnego
    świadczenia usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, [...], to samo
    stwierdzenie, że dana czynność stanowi odpłatne świadczenie usług [...] nie jest
    wystarczającą przesłanką skutkującą opodatkowaniem tej czynności podatkiem od
    towarów i usług. Dla wystąpienia opodatkowania przy wniesieniu aportu konieczne jest
    dodatkowo stwierdzenie dokonania tej czynności przez podatnika podatku od towarów i
    usług i to działającego w takim charakterze przy tej czynności. Określenie podatnika ma
    więc zasadnicze znaczenie dla zakresu opodatkowania. Wskazuje na podmiotowy zakres
    opodatkowania, któremu mogą podlegać te czynności, w przypadku których spełniony
    został zarówno podmiotowy, jak i przedmiotowy zakres opodatkowania, tzn. zaistniała
    czynność określona jako opodatkowana, która została wykonana przez podmiot mający
    cechę podatnika”.
    Z kolei w wyroku z 29 października 2007 r., (sygn. akt: I FPS 3/07) NSA wyjaśnił: „[...]
    Okoliczność, że VI Dyrektywa zezwala państwom członkowskim na uznanie za podatnika
    każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą, i że
    ustawa o podatku od towarów i usług opcję tę realizuje w końcowej części przepisu art. 15
    ust. 2 przez wymienienie »czynności wykonanej jednorazowo w okolicznościach
    wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy«, nie przesądza
    jednak, że tylko z tego powodu dany podmiot staje się podatnikiem podatku od towarów i
    usług. Z brzmienia bowiem przepisu art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy, jak również art. 15 ust. 1
    i 2 p.t.u. wynika nader wyraźnie, że warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu
    za podatnika VAT jest ustalenie, że działa on niezależnie jako producent, handlowiec,
    usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód. Innymi
    słowy, jeśli dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta,
    handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika czy wykonującego
    wolny zawód, to w świetle art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy z tytułu wykonania takiej czynności

    dany podmiot nie może być uznany za podatnika podatku od towarów i usług, i to bez
    względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących
    na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie”.
    Wyrokiem z 14 czerwca 2019 r. (sygn. akt: I FSK 911/17) NSA z kolei wskazał: „Zasadnie w
    tym kontekście Sąd I instancji odwołał się do definicji podatnika, zawartej w art. 15 ust. 1
    ustawy o podatku od towarów i usług oraz działalności gospodarczej z art. 15 ust. 2 tej
    ustawy, które to przepisy stanowią implementację art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE
    Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz.U.UE.L2006.347.1), z których wynika, że działalnością gospodarczą jest w
    zasadzie tylko ta aktywność, która jest wykonywana zawodowo, w sposób profesjonalny.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie nie pozwala na uznanie danego
    podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Innymi słowy, decydujące znaczenie dla
    zakwalifikowania, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa w
    charakterze podatnika od towarów i usług, ma zawodowy, nie zaś incydentalny
    (okazjonalny) charakter wykonywania danej czynności. Przez ciągłe wykorzystywanie
    składników majątku lub wartości niematerialnych, o którym mowa w definicji działalności
    gospodarczej zawartej we wskazanych przepisach, trzeba będzie rozumieć takie
    wykorzystanie majątku lub wartości niematerialnych, które charakteryzuje się
    powtarzalnością lub długim okresem trwania. [...] W tej sytuacji, gdy nie stwierdzono, aby
    poza samym wniesieniem prawa jako wkładu niepieniężnego do spółki, prawo to było w
    jakikolwiek sposób wykorzystywane, wnioskodawca nie prowadził działalności
    gospodarczej, uzyskał prawo do znaku towarowego w drodze darowizny do majątku
    osobistego, a dysponując tym prawem nie korzystał w jakiejkolwiek postaci z funkcji
    związanych ze znakiem, nie można zasadnie twierdzić, że czynność wniesienia aportu
    dokonywać się będzie w warunkach działalności gospodarczej wnioskodawcy, który – jak
    wskazano wyżej – co do zasady działalności takiej nie prowadzi. Prawidłowo też Sąd I
    instancji ocenił, że trudno również dostrzec, aby wykorzystywanie wartości niematerialnej
    i prawnej następowało w sposób ciągły do celów zarobkowych, skoro wniesienie aportu
    jest czynnością prawna jednorazową.
    W orzeczeniu z 28 marca 2014 r. (sygn. akt: I FSK 670/13) NSA uznał m.in.: „[...] czynności
    związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być
    uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej, sama liczba i zakres transakcji
    sprzedaży dokonanych nie ma charakteru decydującego. [...] Zwykłe nabycie lub sprzedaż
    rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania
    z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, jako że jedynym
    przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
    Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie rozumienia pojęcia podatnika na gruncie przepisów
    o podatku od towarów i usług potwierdza także wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 15
    września 2011 r. (sygn. akt: C-180/10), w którym Trybunał wskazał: „Zgodnie z tym
    przepisem pojęcie podatnika definiuje się w związku z pojęciem działalności gospodarczej.
    Fakt prowadzenia takiej działalności uzasadnia bowiem uznanie podmiotu za podatnika
    (zob. wyrok z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie C-32/03 Fini H, Zb.Orz. s. I-1599, pkt 19).
    Należy w tej kwestii przypomnieć, że pojęcie działalności gospodarczej jest zdefiniowane w
    art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT jako obejmujące wszelką działalność producentów,
    handlowców i usługodawców, w tym wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku
    rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Zgodnie
    z utrwalonym orzecznictwem zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi
    wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu
    dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT, jako że jedynym przychodem z takich
    transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Takie transakcje nie
    stanowią zaś same z siebie działalności gospodarczej w rozumieniu dyrektywy”.
    Wobec tego należy uznać, że po stronie Wnioskującego nie powstanie obowiązek
    ustalenia przychodu z tytułu przychodu z kapitałów pieniężnych zgodnie z art. 17 ust. 1e.,

    a także nie powstanie obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług z uwagi na
    fakt, że Wnioskodawca w planowanym aporcie nie będzie spełniał statusu podatnika.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Art. 8 ust. 1 ustawy stanowi, że:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które
    składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie
    (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy), w tym
    również przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych.
    Aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku spółki, który daje prawo do
    udziału w jej zyskach. Przedmiotem aportu mogą być pieniądze (aport pieniężny),
    rzeczy lub prawa (aport rzeczowy) oraz umiejętności, kompetencje techniczne czy
    zawodowe.
    Czynność wniesienia aportu (w zależności od jego przedmiotu) może spełniać
    przesłanki uznania jej za dostawę towarów na podstawie art. 7 (przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel) lub za świadczenie usług w świetle art. 8 (każde
    świadczenie, które nie jest dostawą towarów, w tym np. przeniesienie praw do wartości
    niematerialnych i prawnych).

    Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do
    zasady, podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT wówczas, gdy są wykonywane
    odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2
    ustawy).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    W ramach systemu podatku VAT czynnościami podlegającymi opodatkowaniu są
    transakcje między stronami, przewidujące zapłatę ceny lub inne wynagrodzenie. Zatem
    jeżeli czynność polega jedynie na świadczeniu jednej ze stron, bez bezpośredniego
    wynagrodzenia, nie ma podstawy opodatkowania, w związku z czym świadczenie takie
    nie podlega podatkowi VAT.
    Należy zauważyć, iż świadczenie usługi następuje „odpłatnie” w rozumieniu art. 5 ust. 1
    pkt 1, a zatem podlega opodatkowaniu, tylko jeżeli pomiędzy usługodawcą a
    usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana
    świadczeń wzajemnych, gdyż świadczenie otrzymywane przez usługodawcę stanowi
    rzeczywiste odzwierciedlenie wartości usługi świadczonej usługobiorcy. Świadczenie
    usług dokonywane odpłatnie w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT wymaga
    bezpośredniego związku między wyświadczoną usługą a otrzymanym wynagrodzeniem.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE przyjmuje się, że odpłatność ma
    miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub
    świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie
    jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie
    dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług
    bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została
    skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy
    została powiększona także o zysk sprzedającego. Skoro przepisy nie określają formy
    zapłaty za świadczoną usługę należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć
    postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej
    usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie
    którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz
    świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć bezpośredni związek o charakterze
    przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą, a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana
    zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.
    W myśl przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.):
      Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
      indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
      wartości przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
    Stosownie do postanowień art. 1 ust. 2 ww. ustawy:
      W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory:
      1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie,
        publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);
      2) plastyczne;
      3) fotograficzne;
      4) lutnicze;

      5) wzornictwa przemysłowego;
      6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;
      7) muzyczne i słowno-muzyczne;
      8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;
      9) audiowizualne (w tym filmowe).
    Na podstawie art. 1 ust. 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miał
      postać nieukończoną.
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.
    Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze
      uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej
      wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.
    Z kolei, zgodnie z art. 8 ust. 3 cyt. ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Dopóki twórca nie ujawnił swojego autorstwa, w wykonywaniu prawa autorskiego
      zastępuje go producent lub wydawca, a w razie ich braku – właściwa organizacja
      zbiorowego zarządzania prawami autorskimi.
    Ustawodawca posłużył się syntetyczną definicją utworu, określając w sposób generalny
    cechy konieczne wyróżniające utwór od innych rezultatów działalności człowieka.
    Zatem, aby określone dzieło mogło być przedmiotem prawa autorskiego musi posiadać
    następujące cechy:
      1) stanowić przejaw działalności człowieka (twórcy),
      2) stanowić przejaw działalności twórczej,
      3) mieć indywidualny charakter.
    Zaznaczyć należy, że twórcą w rozumieniu ustawy jest każda osoba prowadząca
    faktycznie działalność twórczą, czyli działalność, której efektem jest powstanie utworu w
    myśl ww. art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Natomiast użyte w art. 1 analizowanej ustawy określenie: przejaw działalności twórczej
    oznacza jakikolwiek uzewnętrzniony rezultat działalności człowieka o charakterze
    kreacyjnym. Przesłanka ta jest spełniona, gdy mamy do czynienia z subiektywnym
    nowym wytworem intelektu.
    Zgodnie z ustawą o prawie autorskim i prawach pokrewnych wyróżnia się dwa rodzaje
    praw:
      · autorskie prawa osobiste,
      · autorskie prawa majątkowe.
    Przepisy dotyczące praw osobistych zostały uregulowane w rozdziale trzecim ustawy o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Jak stanowi art. 16 ust. 1-5 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, autorskie prawa osobiste chronią nieograniczoną
      w czasie i niepodlegającą zrzeczeniu się lub zbyciu więź twórcy z utworem, a w
      szczególności prawo do:
      1) autorstwa utworu;

      2) oznaczenia utworu swoim nazwiskiem lub pseudonimem albo do udostępniania
        go anonimowo;
      3) nienaruszalności treści i formy utworu oraz jego rzetelnego wykorzystania;
      4) decydowania o pierwszym udostępnieniu utworu publiczności;
      5) nadzoru nad sposobem korzystania z utworu.
    Zatem twórcy przysługują autorskie prawa osobiste obejmujące przede wszystkim
    prawo autora do wiązania z dziełem jego nazwiska. Prawo to nigdy nie wygasa i jest, z
    natury rzeczy, niezbywalne, nie można się go zrzec ani przenieść na inną osobę. W
    ramach ochrony dóbr osobistych autor ma prawo do przedstawienia utworu pod
    pseudonimem lub anonimowo. Można więc powiedzieć, że autorskie prawa osobiste
    chronią pewien „intelektualny” związek twórcy z dziełem. Autorskie prawa osobiste
    chronią więź twórcy z utworem i są z nim w sposób trwały związane. Są one
    bezterminowe oraz niezbywalne. Niezbywalność praw osobistych oznacza, że nie da się
    takiego prawa sprzedać, ani przekazać innej osobie.
    W myśl art. 17 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, twórcy przysługuje wyłączne prawo do korzystania
      z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do
      wynagrodzenia za korzystanie z utworu.
    Zatem, prawa te chronią godność twórcy, która wyraża się w jego intelektualnym
    związku z dziełem.
    Natomiast, autorskie prawo majątkowe to uprawnienie o charakterze majątkowym,
    które zostało ukształtowane na wzór prawa własności. Twórca ma wyłączne
    uprawnienie do korzystania z dzieła lub rozporządzania nim.
    Autorskie prawa majątkowe, w przeciwieństwie do osobistych są zbywalne. Wynika to z
    art. 41 ust. 1 pkt 1-2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej:
      1) autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia
        lub na podstawie umowy;
      2) nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba że
        umowa stanowi inaczej.
    Zatem, autorskie prawo majątkowe obejmuje wyłącznie prawo do korzystania z utworu
    i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia za
    korzystanie z utworu.
    Majątkowe prawa autorskie są przedmiotem obrotu w postaci umów zbycia tych praw
    lub umów licencyjnych. Po przeniesieniu majątkowych praw autorskich do utworu,
    prawa te przechodzą całkowicie na nabywcę.
    Zatem, w chwili powstania gotowego utworu, rodzą się prawa autorskie przysługujące
    osobie, która taki utwór stworzyła. Autor staje się właścicielem dzieła i może z nim
    robić, co tylko zechce. Posiada do niego prawa dwojakiego rodzaju – osobiste i
    majątkowe. Podsumowując – autor ma prawo podpisać dzieło swoim nazwiskiem
    (prawo autorskie osobiste) oraz na nim zarabiać (prawo autorskie majątkowe). To
    pierwsze prawo jest niezbywalne, tym drugim może się podzielić całkowicie lub w części.
    Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Współtwórcom przysługuje prawo autorskie wspólnie. Domniemywa się, że wielkości
      udziałów są równe. Każdy ze współtwórców może żądać określenia wielkości
      udziałów przez sąd, na podstawie wkładów pracy twórczej.
    W świetle art. 9 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

      Każdy ze współtwórców może wykonywać prawo autorskie do swojej części utworu
      mającej samodzielne znaczenie, bez uszczerbku dla praw pozostałych współtwórców.
    Na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Do wykonywania prawa autorskiego do całości utworu potrzebna jest zgoda
      wszystkich współtwórców. W przypadku braku takiej zgody każdy ze współtwórców
      może żądać rozstrzygnięcia przez sąd, który orzeka uwzględniając interesy
      wszystkich współtwórców.
    Jak stanowi art. 9 ust 4 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Każdy ze współtwórców może dochodzić roszczeń z tytułu naruszenia prawa
      autorskiego do całości utworu. Uzyskane świadczenie przypada wszystkim
      współtwórcom, stosownie do wielkości ich udziałów.
    Z kolei, art. 9 ust. 5 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych stanowi:
      Do autorskich praw majątkowych przysługujących współtwórcom stosuje się
      odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego o współwłasności w częściach
      ułamkowych.
    Tak więc, odwołując się do pojęcia „twórcy” w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych wskazać należy, że twórcą w rozumieniu ww. ustawy jest nie tylko
    jedyny twórca utworu, ale również osoby, które są współtwórcami stworzonego dzieła.
    Zgodnie z przywołanym wyżej art. 9 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych, współtwórcom przysługuje prawo autorskie wspólnie. Domniemywa się,
    że wielkości udziałów są równe. Utwór powstały w rezultacie współtwórczości jest
    zatem przedmiotem wspólnego prawa autorskiego niezależnie od tego, czy dają się w
    nim wyróżnić części stworzone przez poszczególnych twórców. Wykładnia systemowa
    zewnętrzna, oparta na zapisach ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych
    prowadzi do wniosku, że twórcą jest osoba fizyczna, która wykonała dany utwór sama
    lub z udziałem innych współtwórców.
    Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 14 ustawy o rachunkowości z dnia 17 grudnia 2020 r.
    (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.):
      Ilekroć w ustawie jest mowa o wartościach niematerialnych i prawnych – rozumie się
      przez to, z zastrzeżeniem pkt 17, nabyte przez jednostkę, zaliczane do aktywów
      trwałych, prawa majątkowe nadające się do gospodarczego wykorzystania, o
      przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, przeznaczone
      do używania na potrzeby jednostki, a w szczególności:
      a) autorskie prawa majątkowe, prawa pokrewne, licencje, koncesje,
      b) prawa do wynalazków, patentów, znaków towarowych, wzorów użytkowych oraz
        zdobniczych,
      c) know-how.
      W przypadku wartości niematerialnych i prawnych oddanych do używania na
      podstawie umowy najmu, dzierżawy lub leasingu, wartości niematerialne i prawne
      zalicza się do aktywów trwałych jednej ze stron umowy, zgodnie z warunkami
      określonymi w ust. 4. Do wartości niematerialnych i prawnych zalicza się również
      nabytą wartość firmy oraz koszty zakończonych prac rozwojowych.
    Autorskie prawa majątkowe w rodzaju utworu, które mogą być przenoszone na inne
    osoby, mają zdolność aportową, a więc mogą być przedmiotem wkładu.
    Należy jednakże wskazać, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z
    zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których
    przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one
    realizowane przez podatników w rozumieniu ustawy i są wykonywane w ramach
    działalności gospodarczej.

    Z treści art. 15 ust. 1 ustawy wynika, że:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” te wszystkie podmioty, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Powołane przepisy stanowią implementację art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z
    28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.
    Urz. UE L 347, s. 1, z późn. zm.), zgodnie z którym „podatnikiem” jest każda osoba
    prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą,
    bez względu na cel, czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza”
    obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z
    górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za
    takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób
    ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu
    dochodu. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter
    uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” te wszystkie podmioty, które
    prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    W orzecznictwie TSUE wskazuje się, że działalność gospodarczą stanowią również
    czynności, w wyniku których poczyniono nakłady na poczet jej prowadzenia, mimo że
    działalności tej nie rozpoczęto. Z orzecznictwa TSUE wynika, że sam zamiar
    prowadzenia działalności gospodarczej, potwierdzony obiektywnymi dowodami
    przesądza o potrzebie traktowania danego podmiotu jako podatnika VAT nawet wtedy,
    gdy organ skarbowy wie, że przewidywana działalność gospodarcza, która miała
    prowadzić do transakcji opodatkowanych, nie zostanie zrealizowana (zob. orzeczenie w
    sprawie C-400/98 pomiędzy Finanzamt Goslar a Brigitte Breitsohl).
    Prawo wspólnotowe wskazuje zatem, że podatnikiem podatku od towarów i usług może
    być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym
    czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność
    gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących
    usługi, włącznie z górnictwem i działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych
    zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności
    wykorzystywanie majątku rzeczowego i wartości niematerialnych w celu uzyskiwania z
    tego tytułu dochodu.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 29 lutego 2012 r., sygn. akt I FSK 704/11, w którym Sąd stwierdził:
    „(...) zgodnie ze wskazanym art. 15 ust. 2 zdanie drugie ustawy o VAT, »działalność
    gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu (...) wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych«. Tym samym to
    nie szeroko rozumiane okoliczności nabycia know-how (towarzyszący mu zamiar), a
    późniejsze wykorzystanie tej wiedzy ma kluczowe znaczenie dla kwalifikacji
    normatywnej czynności z nią związanych jako działalności gospodarczej, czego strona
    nie dostrzega, niejako utożsamiając przesłanki określone w zdaniu pierwszym i drugim

    ww. przepisu (...). Oceniając natomiast spełnienie ww. przesłanki »wykorzystywania (...)
    wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych«, przez
    wniesienie aportu w postaci know-how do spółki komandytowej (przez
    komandytariusza), uznać należy, że nie nasuwa ono zastrzeżeń. Przy tym w zasadzie nie
    budzi wątpliwości żadnej ze stron zarobkowy cel ww. działania; jest on w stanie
    faktycznym sprawy oczywisty, bowiem w zamian za wniesiony aport komandytariusz
    nabywa udział w spółce, który uprawnia go do uczestniczenia w zysku spółki (art. 123 §
    1 Kodeksu spółek handlowych). Spór koncentruje się natomiast wokół kwestii »ciągłości
    wykorzystywania« know-how. W tym zakresie wyjaśniono z kolei stronie w zaskarżonym
    wyroku, że nie można podzielić poglądu, iż ww. czynność (wniesienia aportem know-
    how do spółki komandytowej) ma skutek jednorazowy (s. 14 uzasadnienia) i jest to
    stanowisko (Sądu) zasługujące na aprobatę. Niewątpliwie bowiem mamy w tej sytuacji
    do czynienia z udostępnieniem ww. wiedzy (know-how) do działalności spółki; innymi
    słowy działalność ta opiera się m.in. na wykorzystywaniu tej wartości niematerialnej i
    prawnej. Stosownie też do powyższego, komandytariusz uzyskuje w sposób ciągły
    dochody z tytułu wykorzystywania know-how w działalności spółki, tj. co do zasady w
    każdym kolejnym roku obrotowym (art. 123 § 2 Kodeksu spółek handlowych). Z tych
    powodów nie można uwzględnić poglądu strony, że wniesienie ww. wkładu
    niepieniężnego do spółki należy traktować jako element zarządu majątkiem prywatnym
    wspólnika – komandytariusza (...). Twierdzeniu temu sprzeciwia się zarówno art. 8 ust. 1
    pkt 1, jak i art. 15 ust. 2 zdanie drugie ustawy o VAT. Przepisy te nakazują bowiem
    traktować jako świadczenie usług podlegające opodatkowaniu przeniesienie praw do
    wartości niematerialnych i prawnych, jeżeli następuje ono w ramach działalności
    gospodarczej, tj. ma charakter ciągły i zarobkowy. Nie budzi zaś wątpliwości w niniejszej
    sprawie, że wskazane przesłanki spełnia wniesienie aportem know-how do spółki
    komandytowej (...)”.
    Z opisu sprawy wynika, aktualnie nie jest Pan czynnym podatnikiem podatku VAT – do
    końca sierpnia prowadził Pan jednoosobową działalność gospodarczą jako czynny
    podatnik, jednak z dniem 1 września 2025 r. wpisano przekształcenie Pana działalności
    gospodarczej w spółkę (...) a zatem Pana działalność została wykreślona z CEIDG i nie
    ma Pan aktualnie statusu czynnego podatnika VAT. Jest Pan wspólnikiem w polskiej
    spółce (...) (dalej jako Spółka), jest także polskim, nieograniczonym rezydentem
    podatkowym opodatkowanym w Polsce od całości swoich dochodów. Zamierza Pan, w
    celu podwyższenia kapitału zakładowego, wnieść do Spółki tytułem aportu
    oprogramowanie do programu komputerowego pod nazwą (...) (dalej jako Aplikacja).
    Aplikacja służy do (...). Oprogramowanie to wspiera (...). Aplikacja została w całości
    stworzona przez Pana i drugiego autora. Cały szereg prac obejmujący (...) zostało
    wykonane przez wyżej wskazane osoby. Wszystkie prawa związane ze stworzoną
    Aplikacją należą do Pana oraz drugiego autora. Cała aplikacja powstała poza strukturą
    Spółki w ramach prywatnych działań przywołanych Pana i drugiego autora. Aplikacja
    została wyceniona przez niezależną firmę doradczą wspierającą przedsiębiorstwa
    przede wszystkim w zakresie wyceny przedsiębiorstw oraz wartości niematerialnych.
    Wniesie Pan część Aplikacji przypadająca na Pana prawo własności, wskazując w
    uchwale w przedmiocie podwyższenia kapitału zakładowego Spółki jej wartość godziwą
    z wyceny przypadającą proporcjonalnie na Pana prawo własności. Planuje Pan wnieść
    część wartości godziwej Aplikacji – częściowo na kapitał zakładowy, a częściowo na
    kapitał zapasowy, jako tzw. agio, obejmując udziały powyżej ich wartości nominalnej.
    Celem stworzenia Aplikacji była realizacja Pan pomysłów oraz drugiego autora, które
    pojawiły się w wyniku prywatnych zainteresowań (...). Wykonując Aplikację działał Pan
    jako współtwórca. W kontekście prawa autorskiego Pan stał się zatem współtwórcą
    Aplikacji wraz z drugim autorem, którym przysługuje wyłączne prawo do korzystania z
    utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia
    za korzystanie z utworu. Aplikacja stanowi przejaw działalności twórczej o
    indywidualnym charakterze oraz została ustalona w rzeczywistej postaci (kod
    informatyczny), niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia – w

    szczególności jest to utwór wyrażony słowem, symbolami matematycznym oraz
    znakami graficznymi (program komputerowy). Tym samym Aplikacja jest utworem.
    Aplikacja wykorzystana była oraz jest (a także zapewne również będzie) przez Spółkę do
    jej działalności operacyjnej, natomiast celem uregulowania jej statusu prawnego oraz
    dofinansowania Spółki planowane jest jej wniesienie do Spółki, aby Spółka mogła
    wykorzystywać Aplikację jako swój składnik majątku. Do momentu wniesienia Aplikacji
    do Spółki była i jest ona przez tę Spółkę użytkowana na podstawie ustnych uzgodnień o
    charakterze użyczenia oraz prawa do użytkowania Aplikacji. Spółka będzie
    wykorzystywała Aplikację w sposób komercyjny, tj. będzie wdrażała ją i jej rozwiązania
    dla swoich klientów. Wskazał pan, że w sposób twórczy pracuje Pan nad swoimi
    pomysłami, a zatem nie jest wykluczone, że w ramach prywatnych działań podejmie się
    Pan utworzenia innego oprogramowania. Na chwilę obecną jednak brak jest innych
    aplikacji, programów komputerowych oraz innych praw majątkowych (np. w rodzaju
    know-how), które Pan tworzy.
    Pana wątpliwości dotyczą kwestii niepodlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług planowanego aportu Aplikacji do Spółki.
    Mając na uwadze opis sprawy w kontekście powołanych przepisów, należy stwierdzić,
    że wniesienie przez Pana do Spółki w zamian za udziały wkładu niepieniężnego w
    postaci części utworu należy uznać – zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy – za działalność
    gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a Pana za podatnika podatku od towarów i
    usług.
    Opis sprawy nie pozwala wywieść – wbrew Pana stwierdzeniu – że utwór został
    opracowany w celach osobistych. Nie przedstawił Pan przekonujących przesłanek
    pozwalających uznać, że utwór powstał w celu zaspokojenia Pana osobistych potrzeb.
    We wniosku wskazał Pan, że celem stworzenia Aplikacji była realizacja pomysłów Pana
    oraz drugiego autora w wyniku prywatnych zainteresowań (...). Stworzona Aplikacja
    służy do (...). Oprogramowanie to wspiera (...).
    Biorąc pod uwagę charakter stworzonej m.in. przez Pana Aplikacji oraz specyfikę prawa
    majątkowego jakim jest utwór nie sposób uznać, że został on stworzony w celu
    zaspokojenia potrzeb osobistych. Spełniona zostanie więc przesłanka podmiotowa do
    uznania wniesienia wkładu niepieniężnego w postaci części Aplikacji – przypadającej na
    Pana prawo własności Aplikacji – za czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług.
    Przechodząc do spełnienia przesłanki przedmiotowej, należy wskazać, że w związku z
    wniesieniem części Aplikacji do Spółki z jednej strony przenosi Pan na Spółkę, do której
    dokonuje wkładu, prawo do rozporządzania określonymi składnikami majątku, w
    zamian za co otrzymuje pewne uprawnienia – obejmuje udziały, których wartość będzie
    powyżej ich wartości nominalnej, tzw. agio. W związku z tym, powyższa transakcja bez
    wątpienia ma charakter odpłatny.
    Wyjaśnić bowiem należy, że z odpłatnością za dostawę towarów lub świadczenie usług
    mamy do czynienia w sytuacji, gdy pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem
    usługi a zapłatą istnieje adekwatny związek. Odpłatność może przybierać różne formy –
    nie jest warunkiem to, aby została ustalona lub dokonana w pieniądzu. Odpłatnością
    jest więc także np. otrzymanie udziałów spółki, w związku z którym wnoszący uzyskuje
    pewną, wymierną korzyść.
    Wobec tego należy uznać, że w przedmiotowej sprawie wystąpi związek przyczynowo-
    skutkowy pomiędzy wniesieniem wkładu niepieniężnego (tj. części Aplikacji) a
    otrzymaniem zapłaty za dokonaną czynność. Bowiem Pan, jako wspólnik Spółki, wniesie
    do niej w drodze aportu oprogramowanie do programu komputerowego pod nazwą (...)
    – część Aplikacji przypadająca na Pana prawo własności.

    Natomiast w zamian za wniesiony wkład, jak wyjaśniono w opisie sprawy, otrzyma Pan
    udziały powyżej ich wartości nominalnej. Należy zaważyć, że aport to wkład na
    utworzenie lub powiększenie majątku spółki, który daje prawo do udziału w jej zyskach
    Zatem wniesienie przez Pana wkładu niepieniężnego w postaci części Aplikacji
    spowoduje dokonanie świadczenia wzajemnego. W tym zakresie strony transakcji będą
    świadczyć wobec siebie usługę za wynagrodzeniem.
    Mając na uwadze powołany stan prawny oraz okoliczności wskazane we wniosku należy
    przyjąć, że w opisanej sytuacji będzie Pan występować w charakterze podatnika, o
    którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy a wniesienie przez Pana wkładu niepieniężnego
    (części Aplikacji), będzie stanowić odpłatne świadczenie usług, w rozumieniu art. 8 ust. 1
    ustawy, które na podstawie w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy będzie podlegać opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Podsumowując, stwierdzam, że planowany aport będzie podlegał opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Tym samym, Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Niniejsze rozstrzygnięcie dotyczy wyłącznie podatku od towarów i usług, jednocześnie
    informuję, że wniosek w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych podlega
    odrębnemu rozpatrzeniu.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Pan
    ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem
    we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Pana w złożonym wniosku.
    W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy lub stanu prawnego, udzielona odpowiedź
    traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Odnośnie natomiast powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych, należy
    zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych
    podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą
    konkretnych stanów faktycznych i nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego
    co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Natomiast odnośnie przywołanych przez Pana wyroków sądów należy zauważyć, że
    wyroki sądów to rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie, osadzonej w określonym stanie
    faktycznym. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78,
    poz. 483 ze zm.) w swoim rozdziale III określa zamknięty katalog źródeł prawa

    powszechnie obowiązującego. Nie przewiduje on takiej mocy dla orzecznictwa
    sądowego, w tym orzecznictwa sądów administracyjnych (w Polsce nie obowiązuje
    system precedensów sądowych). W związku z powyższym, nie negując orzecznictwa,
    jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa
    podatkowego, należy zauważyć, że moc obowiązująca wyroku zamyka się w obrębie
    sprawy, w której została wydana.
    Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pana wniosku (pytania). Inne
    kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być –
    zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. W szczególności dotyczy to
    kwestii, czy wartość nominalna udziałów faktycznie odzwierciedla rzeczywistą sytuację
    gospodarczą i handlową i nie jest wynikiem praktyki stanowiącej nadużycie prawa.
    Należy również zaznaczyć, że niniejsza interpretacja dotyczy tylko Pana i nie wywołuje
    skutków podatkowych dla drugiego Współwłaściciela.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      4) z zastosowaniem art. 119a;
      5) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      6) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.