Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.583.2025.2.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-10
Teza: Skutki podatkowe umorzenia kwoty kredytu w wyniku
zawarcia ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: dług-zwolnienie z długu
kredyt-kredyt hipoteczny
lokal-lokal użytkowy
mieszkanie
opłata
ugody
umorzenie
zakup
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
zwolnienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25-pkt 1
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 czerwca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 9 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 12 sierpnia 2025 r. (wpływ 12 sierpnia 2025 r.)
    – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni wraz z mężem podlegają nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu od całości swoich dochodów w Polsce. Dnia 28 marca 2007 r. zawarli oni z
    Bankiem A Umowę o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych waloryzowany kursem CHF.
    Sumarycznie kwota kredytu wynosiła (...) zł, a walutą waloryzacji kredytu był frank
    szwajcarski. Okres kredytowania miał wynosić 360 miesięcy. Kredyt został udzielony na
    zakup na rynku wtórnym lokalu użytkowego (kwota (...) zł), refinansowanie kredytu
    hipotecznego udzielonego przez Bank B 13 lipca 2004 r. (kwota (...) zł) oraz pokrycie opłat
    związanych z udzieleniem kredytu (kwota (...) zł).
    Według zapisów umowy, kredyt oprocentowany był według zmiennej stopy procentowej,
    która w dniu wydania Decyzji kredytowej ustalona została na 4,03 %, marża C wynosiła
    1,25 %. Wysokość zmiennej stopy procentowej w dniu wydania Decyzji kredytowej,
    ustalona została jako stawka bazowa LIBOR 3 M dla danej waluty z dnia 27 września 2007
    wynosząca 2,78 % powiększona o stałą w całym okresie kredytowania marżę C w
    wysokości 1,25 %.
    Kredytobiorcy zobowiązali się do spłaty kapitału wraz z odsetkami miesięcznie w ratach
    kapitałowo-odsetkowych określonych w Umowie kredyt, w terminach i kwotach zawartych
    w Harmonogramie spłat. Raty kapitałowo-odsetkowe spłacane miały być w złotych po
    uprzednim ich przeliczeniu wg kursu sprzedaży z tabeli kursowej Banku A,
    obowiązującego na dzień spłaty z (...). Za dzień spłaty wg Umowy uznawano dzień wpływu
    środków na rachunek kredytowy w C. Kredytobiorcy upoważnili C do pobierania środków
    pieniężnych na spłatę kapitału i odsetek z tytułu udzielonego kredytu z rachunku x.
    Kredytobiorcy zobowiązali się m.in. do wykorzystania kredytu zgodnie z przeznaczeniem
    oraz dokonania terminowej spłaty kredytu.
    Prawne zabezpieczenie kredytu stanowiła wpisana do ksiąg wieczystych nr (...) i nr (...)
    prowadzonych przez Sąd Rejonowy na rzecz Banku A hipoteka łączna zwykła w kwocie (...)
    zł jako zabezpieczenie kwoty głównej kredytu oraz hipoteka łączna kaucyjna do kwoty (...)
    zł jako zabezpieczenie należności odsetkowej.
    5 października 2007 r. do Umowy kredytowej został zawarty Aneks nr 1, mocą którego
    zmieniono walutę waloryzacji kredytu z PLN na CHF oraz postanowiono, że prawnym
    zabezpieczeniem kredytu nadal pozostanie hipoteka na ww. nieruchomościach z tym, że
    została ona zmieniona z hipoteki łącznej zwykłej na łączną kaucyjną uwzględniającą w
    swojej kwocie również należność odsetkową.

    Dnia 5 stycznia 2024 r. Wnioskodawczyni wraz z mężem zawarli Ugodę do Umowy o
    kredyt hipoteczny. Z treści Ugody wynika, że Bank stoi na stanowisku, iż Umowa jest w
    całości skuteczna i ważna. W związku z czym Bank nie uznaje za zasadne ewentualnych
    roszczeń z tytułu uznania bezskuteczności Umowy w kwestii zasad ustalania kursu waluty
    oraz zasad waloryzacji do waluty obcej, które mogłyby zostać za takie uznane orzeczeniem
    sądowym.
    Kredytobiorcy podpisując Ugodę zgodzili się odstąpić od dochodzenia ww. roszczeń
    wobec Banku, wywodzonych z zarzutu nieważności Umowy, bezskuteczności Umowy lub
    niedozwolonego charakteru postanowień Umowy w brzmieniu sprzed zawarcia Ugody.
    Zarówno Bank jak i Kredytobiorcy zgodzili się, że nie będą dochodzić w przyszłości
    roszczeń związanych z zawarciem i wykonywaniem Umowy. Strony Ugody potwierdziły, że
    ich wolą było zawarcie Umowy oraz jest utrzymanie Umowy w mocy przez cały okres
    kredytowania, z uwzględnieniem zmian wynikających z Ugody.
    Na dzień zawarcia Ugody wysokość zadłużenia wskazano na kwotę (...) CHF, co po
    przeliczeniu na PLN po średnim kursie NBP wg Tabeli kursów średnich walut obcych z
    dnia 4 stycznia 2024 r. wynosiło (...) PLN. Odsetki wynosiły (...) CHF, po przeliczeniu na (...)
    PLN. Zawierając Ugodę strony zmieniły walutę zadłużenia na PLN i uzgodniły, że
    zadłużenie z tytułu salda kredytu oraz odsetek wynosiło łącznie (...) PLN.
    Następnie Bank zwolnił Kredytobiorców z długu (umorzenie zadłużenia) w kwocie (...) PLN,
    a Kredytobiorcy zwolnienie z długu przyjęli. W związku z tym, zadłużenie wobec Banku z
    tytułu Kredytu uznano za spłacone w całości. Bank poinformował, że postanowienia
    Umowy dotyczące ubezpieczenia niskiego wkładu własnego, w podobnych sprawach, z
    powództwa innych kredytobiorców, uznano za niedozwolone postanowienia umowne, a
    klauzula o tożsamej lub zbliżonej treści jak ta zawarta w Umowie została wpisana do
    rejestru klauzul niedozwolonych. Ponieważ Kredytobiorca wytoczył przeciwko Bankowi
    pozew indywidualny dotyczący Umowy (sygn. (...)), Kredytobiorca zobowiązał się do
    cofnięcia pozwu i zrzeczenia się roszczeń. W związku ze zwolnieniem z długu, wg Ugody,
    po stronie Kredytobiorców powstał przychód, dlatego Bank miał obowiązek informacyjny
    (wystawienie informacji PIT-11).
    Załącznikiem do Ugody było Oświadczenie Kredytobiorców o tym, że:
    - Kredyt został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku
      więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - wszystkie kredyty mieszkaniowe zostały
      zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, której celem jest
      zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego lub więcej
      niż jednego gospodarstwa domowego (zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a i/lub § 1 ust. 4
      Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania
      poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z
      kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 102
      ze zm.);
    - przed podpisaniem tego oświadczenia nie korzystali z zaniechania poboru podatku od
      kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zabezpieczonego
      hipotecznie, zaciągniętego na inną inwestycję mieszkaniową niż określona wyżej
      (zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 lit. b i/ lub § 1 ust. 4 ww. Rozporządzenia);
    - Kredyt hipoteczny został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1
      ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (zgodnie z § 3 pkt
      3 ww. Rozporządzenia);
    - aby zabezpieczyć prawidłowe wykonanie przez kredytobiorców obowiązków
      dotyczących kredytu hipotecznego ustanowiona została hipoteka (zgodnie z § 3 pkt 2
      ww. Rozporządzenia);
    - kredyt pierwotny A został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (zgodnie z § 3 pkt 3 i § 1 ust. 4 ww.

      Rozporządzenia), w części, która odpowiadała 100% całkowitej kwoty kredytu
      pierwotnego A;
    - aby zabezpieczyć prawidłowe wykonanie przez kredytobiorców obowiązków
      dotyczących kredytu pierwotnego A ustanowiona została hipoteka (zgodnie z § 3 pkt 2
      i § 1 ust. 4 ww. Rozporządzenia). Kwota uzyskana z kredytu została wykorzystana przez
      Kredytobiorców na zakup mieszkania ((...) zł), lokalu użytkowego ((...) zł) i związane z
      nimi opłaty ((...) zł). Zakupione lokale posiadają dwie odrębne księgi wieczyste. Lokal
      użytkowy jest wynajmowany firmie Y.
    W związku z tym, Bank sporządził informację PIT-11 za 2024 r., w której wskazał, że
    Kredytobiorcy zobowiązani są do zapłaty podatku w wysokości ponad (...) zł.
    Zdaniem Banku jest to spowodowane tym, że część kredytu uwzględnionego w Ugodzie
    była przeznaczona na zakup lokalu użytkowego.
    W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że nieruchomość, która była kredytowana przez
    Bank B jest położona w Polsce.
    Kwota (...) zł była przeznaczona na opłacenie kosztów kredytu oraz ubezpieczenia kredytu
    wymaganego przez bank.

## Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym, a zwłaszcza mając na uwadze, że postanowienia
    Umowy dotyczące ubezpieczenia niskiego wkładu własnego, w podobnych sprawach, z
    powództwa innych kredytobiorców, uznano za niedozwolone postanowienia umowne, a
    klauzula o tożsamej lub zbliżonej treści jak ta zawarta w Umowie została wpisana do
    rejestru klauzul niedozwolonych (co Bank potwierdził w Ugodzie), zawarcie Ugody w 2024
    r. spowodowało powstanie przychodu po stronie Wnioskodawczyni i jej męża, który
    podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) (dalej: ustawa o PIT)
    osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
    podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez
    względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    Opodatkowaniu podatkiem, w myśl art. 9 ust. 1 ww. ustawy, podlegają wszelkiego rodzaju
    dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
    których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Według art. 9 ust. 1a ustawy o PIT, jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego
    źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem
    art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f,
    suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy, dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy
    art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie
    stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich
    uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę
    przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Przychodem określono wg art. 11
    ust. 1 ustawy o PIT otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W związku z powyższym, uzyskanie przychodu w rozumieniu ustawy o PIT wiąże się z
    sytuacją, gdy podatnik uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT, źródłami przychodu są inne źródła.

    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego
    funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej
    rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych,
    kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego
    oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
    dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z
    tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych
    w art. 12-14 i art. 17.
    Instytucja kredytu została opisana przez art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.):
    „Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
    oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
    kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie,
    zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty
    oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu”.
    W doktrynie przyjmuje się, że przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się, gdy kredyt,
    jego części lub odsetki zostają umorzone. Wówczas kredytobiorca osiąga przysporzenie
    majątkowe, więc i przychód w rozumieniu przepisów ustawy o PIT.
    Powyższe znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z
    18 maja 2012 r., sygn. II FSK 2633/10, gdzie Sąd stwierdził, że „gdy dochodzi do umorzenia
    wierzytelności przez kredytodawcę nie jest istotne, czy u podstaw uzyskanego
    nieodpłatnego świadczenia leży umowa o zwolnienie z długu, czy też decyzja wierzyciela o
    rezygnacji z dochodzenia należności. Zasadnicze znaczenie ma bowiem to, że w
    następstwie takich zdarzeń dłużnik zostaje zwolniony z obowiązku spłaty zadłużenia. Po
    jego stronie powstaje tym samym przychód stanowiący równowartość umorzonej kwoty
    zobowiązania, którego nie musi już świadczyć na rzecz wierzyciela. Faktyczna rezygnacja
    wierzyciela z dochodzenia należności prowadzi więc do powstania przychodu, podobnie
    jak w przypadku zawarcia umowy o zwolnienie z długu, albowiem w każdym z tych
    przypadków po stronie dłużnika ustaje obowiązek spełnia świadczenia. Należy bowiem
    zauważyć, że pojęcie "nieodpłatnego świadczenia" obejmuje wszystkie zjawiska
    gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem
    innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których
    skutkiem jest nieodpłatne, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy”.
    Następnie należałoby rozpatrzyć ewentualnie przysługujące zaniechanie poboru podatku
    dochodowego ukonstytuowane w Rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca
    2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t.j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.).
    Jednak sądy wielokrotnie orzekały, że umowy kredytu waloryzowanego kursem CHF były
    uznawane za nieważne z mocy prawa (ex tunc). W przedmiotowej sprawie Bank przyznał
    w Ugodzie, że zawarta Umowa kredytu zawierała niedozwolone postanowienia umowne
    wpisane do rejestru klauzul niedozwolonych. W związku z czym, Umowa powinna zostać
    uznana za nieważną z mocy prawa. Zawarta do niej Ugoda również nie powinna
    wywoływać skutków prawnych w sferze zobowiązań cywilnoprawnych. Z jej postanowień
    wynika, że głównym celem Banku było spowodowanie wycofania powództwa przez
    Kredytobiorców oraz zabezpieczenie się, przed wytaczaniem kolejnych powództw w
    przyszłości.

    Uznając więc, że Umowa kredytu z 2007 r. była nieważna od samego początku, po stronie
    Kredytobiorców nie powstał obowiązek jej wykonania. Tym samym nie mogło dojść do
    umorzenia zobowiązania. Zawartą ugodę należy więc traktować jako potwierdzenie
    nieistnienia zobowiązania wynikającego z Umowy kredytu.
    Podsumowując, skoro Umowa kredytu była nieważna, to również zawarta do niej Ugoda
    nie mogła wywołać skutków prawnych. W konsekwencji, wynikające z Ugody umorzenie
    wierzytelności nie spowodowało powstania korzyści majątkowej po stronie
    Wnioskodawczyni i jej męża. Tym samym, umorzona kwota kredytu (wynikająca z
    nieważnej Umowy i nieważnej Ugody) nie skutkuje powstaniem przychodu podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z ustawą o PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163, ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
    · dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz
    · dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra
      właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy
      Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach
      uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i

    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, przysporzeniem majątkowym i przychodem w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych są nie tylko
    aktywa, które ulegają zwiększeniu u podatnika, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 – inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Z opisu sprawy wynika, że w 2007 r. zawarła Pani wraz z małżonkiem umowę o kredyt
    hipoteczny. Kredyt w kwocie (...) zł został udzielony na zakup na rynku wtórnym lokalu
    użytkowego, na refinansowanie kredytu hipotecznego zaciągniętego w 2004 r. w kwocie
    (...) zł na zakup mieszkania oraz na pokrycie opat związanych z udzieleniem kredytu w
    kwocie (...) zł.
    5 stycznia 2024 r. zawarła Pani wraz z mężem ugodę z Bankiem w sprawie kredytu
    hipotecznego.
    Wskazała Pani również, że: Kredytobiorcy podpisując Ugodę zgodzili się odstąpić od
    dochodzenia ww. roszczeń wobec Banku, wywodzonych z zarzutu nieważności Umowy,
    bezskuteczności Umowy lub niedozwolonego charakteru postanowień Umowy w
    brzmieniu sprzed zawarcia Ugody. Zarówno Bank jak i Kredytobiorcy zgodzili się, że nie
    będą dochodzić w przyszłości roszczeń związanych z zawarciem i wykonywaniem Umowy.
    Strony Ugody potwierdziły, że ich wolą było zawarcie Umowy oraz jest utrzymanie Umowy
    w mocy przez cały okres kredytowania, z uwzględnieniem zmian wynikających z Ugody.
    W odniesieniu do przedstawionego we wniosku opisu sprawy zaprezentowała Pani
    argumentację, że: (...) skoro Umowa kredytu była nieważna, to również zawarta do niej
    Ugoda nie mogła wywołać skutków prawnych. W konsekwencji, wynikające z Ugody
    umorzenie wierzytelności nie spowodowało powstania korzyści majątkowej po stronie

    Wnioskodawczyni i jej męża. Tym samym, umorzona kwota kredytu (wynikająca z
    nieważnej Umowy i nieważnej Ugody) nie skutkuje powstaniem przychodu podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z ustawą o PIT.
    Jednak w opisie sprawy wskazała Pani: Z treści Ugody wynika, że Bank stoi na stanowisku,
    iż Umowa jest w całości skuteczna i ważna (...).
    W tym miejscu wskazuję, że stosownie do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze
    strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że
    zobowiązanie wygasa.
    Zatem, aby możliwe było zawarcie przez Panią ugody z Bankiem konieczne było istnienie
    stosunku prawnego, który stanowił podstawę do zawarcia tej ugody.
    Skoro więc – jak sama wskazała Pani w sprawie – z treści ugody, którą Pani podpisała
    wynika, że umowa zawarta z Bankiem w całości jest skuteczna i ważna to wywiedzione w
    sprawie twierdzenie, że ugoda nie mogła wywołać skutków prawnych uznaję za
    bezpodstawne.
    Wskazała Pani również w sprawie, że zawierając ugodę strony zmieniły walutę zadłużenia
    na PLN i uzgodniły, że zadłużenie z tytułu salda kredytu oraz odsetek wynosiło łącznie (...)
    PLN. Następnie Bank zwolnił Kredytobiorców z długu (umorzenie zadłużenia) w kwocie (...)
    PLN, a Kredytobiorcy zwolnienie z długu przyjęli. W związku z tym, zadłużenie wobec
    Banku z tytułu Kredytu uznano za spłacone w całości. W związku ze zwolnieniem z długu,
    wg ugody, po stronie Kredytobiorców powstał przychód, dlatego Bank miał obowiązek
    informacyjny (wystawienie informacji PIT-11).
    Wątpliwość Pani budzi to, czy zawarcie ugody w 2024 r. spowodowało powstanie
    przychodu po Pani stronie, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych.
    W pierwszej kolejności należy dokonać analizy sprawy pod kątem oceny skutków
    podatkowych umorzenia przez Bank zadłużenia z tytułu salda kredytu oraz odsetek, które
    łącznie w momencie zawarcia ugody wynosiło (...) PLN.
    Wskazuję, że instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia
    1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646, ze zm.).
    Zgodnie z treścią przepisu art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych

      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze
    strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmuje, powoduje,
    że zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Tym samym, umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego zaciągniętego
    w 2007 r. należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Prawodawca jednak przewidział przy tym szczególne rozwiązanie dla określonych sytuacji
    umorzeń kredytów mieszkaniowych. Umożliwił zaniechanie poboru podatku od dochodów
    z tytułu takich umorzeń – na zasadach, które określa rozporządzenie Ministra Finansów z
    dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od
    niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na
    cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.).
    Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów:
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
        kwot:
      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
        mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
        mieszkaniowej;
      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;

      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
        niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
        dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.),
        zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z
        tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
        zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do
        całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
        lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
        którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
        wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
        się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      1) jednego gospodarstwa domowego albo
      2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
        gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
        albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z
        innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
        inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
        osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
        zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
      1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
      2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
      3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei § 4 ww. rozporządzenia zmieniony ww. rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia
    20 grudnia 2022 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 2743), które weszło w życie 24 grudnia 2022 r.
    stanowi, że:

      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2024 r.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
        lub udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
        również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu
        lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
        prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
        przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
        należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
        Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Z powołanych przepisów wynika, że zaniechanie poboru podatku znajduje zastosowanie
    do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na
    własne cele mieszkaniowe (wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych) i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych
    przed 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na
    podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy
    hipotecznego kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od
    kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
    realizację innej inwestycji mieszkaniowej.
    W przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
    określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    zaniechanie obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w
    jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25
    pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    Ponadto w przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem
    refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie
    obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub
    konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego.

    Prawo do zaniechania poboru podatku jest wyjątkiem od zasady powszechności
    opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających to prawo należy
    stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie przepisów.
    W 2007 r. zawarła Pani wraz z małżonkiem umowę o kredyt hipoteczny. Kredyt w kwocie
    (...) zł został udzielony na zakup na rynku wtórnym lokalu użytkowego, na refinansowanie
    kredytu hipotecznego zaciągniętego w 2004 r. w kwocie (...) zł na zakup mieszkania oraz
    na pokrycie opat związanych z udzieleniem tego kredytu w kwocie (...) zł.
    Jak już wcześniej wskazano, aby umorzone kwoty wierzytelności z tytułu kredytu mogły
    korzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie
    rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r., umorzenie musi dotyczyć
    takiego kredytu refinansowego lub takiego kredytu konsolidacyjnego, który został
    zaciągnięty na spłatę kredytu mieszkaniowego, o którym mowa w § 3 ww. rozporządzenia.
    Z § 1 ust. 4 ww. rozporządzenia jednoznacznie wynika bowiem, że w przypadku, gdy
    kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę
    został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie obejmuje odpowiednio kwotę
    wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części
    odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
    W przedmiotowej sprawie na zobowiązanie z tytułu kredytu hipotecznego udzielonego 13
    lipca 2004 r. przez Bank B na zakup mieszkania został zaciągnięty 28 marca 2008 r. kredyt
    w Banku A. Celem tego kredytu nie było wyłącznie refinansowanie kredytu
    mieszkaniowego, lecz sfinansowanie zakupu na rynku wtórnym lokalu użytkowego oraz
    pokrycie opłat związanych z udzieleniem tego kredytu.
    Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz powołane przepisy
    prawa stwierdzam, że umorzenie przez Bank zadłużenia dotyczącego kredytu
    hipotecznego zaciągniętego w 2007 r., stanowić będzie dla Pani przychód w rozumieniu
    art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych
    świadczeń klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20
    ust. 1 tej ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Jednakże, w stosunku do uzyskanego przez Panią przychodu związanego z umorzeniem
    przez Bank wierzytelności w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego udzielonego przez Bank B znajdzie zastosowanie zaniechanie poboru
    podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra
    Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego
    od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym
    na cele mieszkaniowe.
    Zaniechanie to nie będzie miało natomiast zastosowania do tej części przychodu
    związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego, jaka nie będzie
    odpowiadała kwocie wierzytelności z tytułu ww. kredytu w Banku B.
    Pani stanowisko uznałem za nieprawidłowe, gdyż uważa Pani, że umorzona kwota kredytu
    nie skutkuje powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z ustawą PIT.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie ze wskazaniem we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Pani jest
    wnioskodawcą w niniejszej sprawie. Tym samym wystąpiła Pani o interpretację przepisów
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako jeden ze współkredytobiorców.

    Dlatego niniejsza interpretacja stanowi odpowiedź na pytanie w niej zawarte tylko w
    odniesieniu do Pani osoby. Nie wywiera ona skutku prawnego dla drugiego
    współkredytobiorcy (Pani małżonka).
    Należy zastrzec, że interpretacja indywidualna dotyczy wyłącznie sprawy będącej
    przedmiotem wniosku w kontekście sformułowanych pytań interpretacyjnych, natomiast
    nie rozstrzyga innych kwestii opisanych we wniosku.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis stanu faktycznego przedstawiony we
    wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to
    bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania
    dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku
    do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak
    ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez
    wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie
    opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas
    wydana interpretacja nie będzie Pani chroniła.
    Wskazać także należy, iż przedstawione we wniosku orzeczenie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, zostało wydane w indywidualnej sprawie w określonym, odrębnym
    stanie faktycznym i tylko do niego się odnosi. Natomiast organy, mimo że w ocenie
    indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie mają
    możliwości zastosowania ich wprost. Nie są wiążące dla tut. Organu, który wydał
    przedmiotową interpretację indywidualną. Każdą sprawę Organ podatkowy jest
    zobowiązany traktować indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      2) z zastosowaniem art. 119a;
      3) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      4) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.