Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.11.2025.1.MR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-07
Teza: Moment powstania obowiązku podatkowego dla
wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa towarów
obowiązek-obowiązek podatkowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - zasada ogólna
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 2. Obowiązek podatkowy
w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów i
wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów -Obowiązek
podatkowy - wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Sposób wystawienia
faktur
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 1-pkt 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106i-ust. 7-pkt 1
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 3 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego dla
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawcą jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej jako: Spółka), której
    przeważający, ujawniony w KRS przedmiot działalności gospodarczej stanowi obróbka
    mechanicznych elementów metalowych (PKD: 25.62.Z). Spółka jest czynnym podatnikiem
    VAT. Spółka zajmuje się przede wszystkim produkcją maszyn i urządzeń technologicznych,
    przy czym specjalizuje się w projektowaniu i wytwarzaniu linii do produkcji (...). Oferta
    Wnioskodawcy, obejmuje kompleksowe usługi w zakresie dostarczania rozwiązań do
    branży (...), począwszy od projektu przez wykonanie, instalację, uruchomienie i techniczne
    wsparcie posprzedażowe.
    W związku ze specyfiką prowadzonej działalności, Spółka niejednokrotnie brała udział w
    różnego rodzaju projektach europejskich, czy też zagranicznych targach. Ponadto,
    dokonuje ona sprzedaży swoich produktów, czy też usług także na rynki inne niż Polska –
    np. na rzecz kontrahentów z innych krajów Unii Europejskiej.
    Złożony wniosek o interpretację dotyczy dostawy towarów dokonanej na rzecz
    kontrahenta z Rumunii (dalej jako: Kontrahent), na określone wyroby oferowane przed
    Wnioskodawcę.
    Dostawa towarów fizycznie została dokonana kontrahentowi w styczniu 2020 r., wtedy też
    towary fizycznie opuściły magazyn Spółki. W styczniu 2020 r. Spółka przeniosła także na
    kontrahenta prawo do dysponowania rzeczą jak właściciel. Spółka omyłkowo wystawiła
    przedwcześnie 3 faktury VAT dokumentujące ww. transakcję – już w dacie 30 grudnia 2019
    r. Zaznaczyć należy, że ww. faktury, wskazują jako datę dostawy dzień 28 stycznia 2020 r.

    Rumuński Kontrahent jest podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym
    na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium Rumunii – tj. państwa
    członkowskiego innego niż terytorium kraju.
    Spółka dokonuje rozliczeń podatku VAT w systemie miesięcznym. W ramach opisywanej
    transakcji, organizatorem transportu był rumuński Kontrahent, który to nie dostarczył
    przed upływem terminu do złożenia deklaracji VAT-7 za styczeń 2020 r. na rzecz
    Wnioskodawcy dokumentów, stanowiących dowody, że towary będące przedmiotem
    dostawy zostały wywiezione z terytorium Polski i dostarczone do nabywcy na terytorium
    kraju członkowskiego. Dowody potwierdzające wywóz towarów do innego kraju UE Spółka
    otrzymała dopiero po złożeniu deklaracji za styczeń 2020 r.
    Wobec powyższego, opisana transakcja została:
    1) początkowo, wykazana przez Spółkę jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów –
      w deklaracji VAT-7 za miesiąc luty 2020 r.;
    2) następnie dokonano korekty deklaracji za luty 2020 r. oraz za grudzień 2019 r. W
      deklaracji za luty 2020 r. Spółka usunęła wykazaną wcześniej wewnątrzwspólnotową
      dostawę towarów. W deklaracji za grudzień 2019 r. wykazano natomiast dostawę
      wewnątrzwspólnotową ze stawką 0%.
    Spółka nabrała jednak poważnych wątpliwości, czy taki sposób wykazania był prawidłowy,
    a w szczególności, czy dostawa wewnątrzwspólnotowa powinna być prawidłowo wykazana
    w deklaracji za grudzień 2019 r., czy też za styczeń 2020 r. lub luty 2020 r. Wątpliwości
    spółki wynikają z faktu, iż dostawa towarów miała miejsce dopiero w styczniu 2020 r.,
    natomiast faktura wystawiona w grudniu 2019 r. była fakturą przedwczesną (pustą
    fakturą).
    Końcowo, wskazać należy, że płatność za wykonanie ww. dostawy, Wnioskodawca
    otrzymał w 3 transzach – w formie 2 zaliczek na etapie otrzymania od Kontrahenta
    zamówienia (w roku 2017 oraz 2018), do których nie zostały wystawione faktury oraz
    płatności końcowej, mającej miejsce już po dokonaniu dostawy, otrzymanej przez Spółkę
    w kwietniu 2020 r.
    Podsumowując, mając na uwadze powyższe okoliczności, Spółka powzięła wątpliwości
    odnośnie momentu, w którym powstał obowiązek podatkowy w związku z dokonaną
    transakcją wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na rzecz rumuńskiego Kontrahenta.

## Pytanie

Czy w związku z dokonaną przez Spółkę, opisaną na łamach stanu faktycznego
    wewnątrzwspólnotową dostawą towarów, za moment powstania obowiązku
    podatkowego uznać należy luty 2020 r.?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, w związku z dokonaną przez Spółkę, opisaną na łamach stanu
    faktycznego wewnątrzwspólnotową dostawą towarów, za moment powstania obowiązku
    podatkowego uznać należy luty 2020 r.
    Jak stanowi art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    podlegają.
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel (...).

    Zgodnie zaś z art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów,
    o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w
    wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż
    terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Jak stanowi art. 13 ust. 2 ustawy o VAT, przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że
    nabywca towarów jest:
      1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji
        wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż
        terytorium kraju;
      2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
        zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
        państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
      3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
        podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na
        terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi
        w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z
        przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy
        lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
      4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w
        innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem
        dostawy są nowe środki transportu.
    Jak już wskazano na łamach opisu stanu faktycznego, rumuński Kontrahent jest
    podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji
    wewnątrzwspólnotowych na terytorium Rumunii – tj. państwa członkowskiego innego niż
    terytorium kraju, zatem wypełniona została przesłanka, o której mowa w art. 13 ust. 2 pkt
    1 ustawy o VAT.
    Stosownie zaś do art. 13 ust. 6 ustawy o VAT, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
    występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego
    sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem
    ust. 7, natomiast jak już wskazano w opisie stanu faktycznego – Spółka jako dokonujący
    dostawy wypełnia ww. przesłanki, gdyż wykonywana przez nią sprzedaż nie jest zwolniona
    z VAT na podstawie wskazanych przepisów.
    Uznać należy zatem, że dostawa wewnątrzwspólnotowa oznacza dostawę towarów, a więc
    musi nastąpić przeniesienie prawa do rozporządzenia towarem jak właściciel, towar musi
    być transportowany pomiędzy dwoma państwami członkowskimi Wspólnoty, a transakcje
    muszą być dokonywane pomiędzy podatnikami tych państw członkowskich.
    Mając to na uwadze, opisaną na łamach złożonego wniosku transakcję uznać należy za
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o VAT.
    Obowiązek wystawienia faktury
    Jak już wskazano na łamach opisanego stanu faktycznego, Spółka w analizowanej sprawie
    dokonała przedwczesnego wystawienia faktury VAT.
    W tym miejscu, odnieść należy się do przepisów regulujących obowiązki podatnika
    odnośnie dokumentowania transakcji opodatkowanych fakturami.
    Jak stanowi art. 106b ust. 1 pkt 1) ustawy o VAT, podatnik jest obowiązany wystawić
    fakturę (dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których
    mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku,
    podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby
    prawnej niebędącej podatnikiem.
    Wspomnieć należy także art. 106b ust. 1 pkt 4) ustawy o VAT, w myśl którego obowiązek
    wystawienia faktury powoduje także otrzymanie przez podatnika całości lub części zapłaty

    przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy
    zapłata dotyczy:
      a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4,
      c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust.
        1b.
    Mając zatem na uwadze powyższe, Spółka nie była zobowiązana w analizowanym
    przypadku do wystawiania faktur dokumentujących otrzymanie w latach wcześniejszych
    zaliczek na poczet wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, której dotyczy złożony
    wniosek.
    W myśl art. 106i ust. 1 ustawy o VAT, fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca
    następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę, z
    zastrzeżeniem ust. 2-9.
    Wobec tego, Spółka winna wystawić fakturę dokumentującą wewnątrzwspólnotową
    dostawę towarów do 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, stanowiącej przedmiot złożonego wniosku.
    Ponieważ dostawa została dokonana w styczniu 2020 r. oznacza to, iż Spółka powinna była
    wystawić fakturę w przedziale czasowym 28 stycznia 2020 r. – 15 lutego 2020 r. Spółka w
    świetle obowiązujących przepisów nie mogła wystawić faktury w grudniu 2019 r., a więc
    fakturę tę należy w istocie uznać za pustą fakturę/przedwczesną fakturę.
    Określenie momentu dostawy towarów
    Dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, rozumiana jest przez
    ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel. W
    określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego
    przeniesienia władztwa nad rzeczą.
    W rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług „dostawa” oznacza wszelkiego
    rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamianę, darowiznę oraz każdą inną
    transakcję, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego rezultatu).
    Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie o sygn. C-320/88 określił co należy
    rozumieć przez „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel”. W tym
    orzeczeniu, odnosząc się do dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem
    przeniesienia „własności w sensie ekonomicznym”, podkreślając tym samym
    uniezależnienie opodatkowania od przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że
    na gruncie przedmiotowego przepisu, kluczowym elementem jest przeniesienie, w istocie
    rzeczy, praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości dysponowania nią.
    W związku z tym, uznać należy, iż w przedmiotowym stanie faktycznym, do dostawy
    towarów doszło w momencie, gdy zostały one fizycznie wydane na rzecz rumuńskiego
    Kontrahenta z magazynu Wnioskodawcy, gdyż to właśnie wtedy Kontrahent uzyskał
    ekonomiczne władztwo nad przedmiotem transakcji. Wobec tego – do dostawy doszło w
    styczniu 2020 r.
    Obowiązek podatkowy przy WDT
    Co do zasady, stosownie do art. 19a ust. 1 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje
    z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i
    7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f.
    Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności
    podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną
    czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego. Powyższy przepis formułuje
    zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania

    dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w
    rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie
    usług i powinien być rozliczony za ten okres.
    W odniesieniu do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów przewidziano jednak
    szczególny moment powstania obowiązku podatkowego.
    Jak stanowi art. 20 ust. 1 ustawy o VAT, w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów
    obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury przez podatnika, nie później
    jednak niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano tej dostawy,
    z zastrzeżeniem ust. 4.
    Powstanie obowiązku podatkowego może wywołać jednak jedynie tylko faktura
    wystawiona zgodnie z obowiązującymi przepisami. Obowiązek podatkowy nie może
    powstać w związku z wystawieniem przedwczesnej/pustej faktury. Odnosząc to do
    zaistniałego stanu faktycznego oznacza to w istocie, iż faktura przedwcześnie wystawiona
    w grudniu 2019 r. nie skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego. Ponieważ po
    dokonaniu dostawy podatnik nie wystawił prawidłowej faktury oznacza to w efekcie, iż
    obowiązek podatkowy powstał 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym
    dokonano dostawy. W stanie faktycznym będącym przedmiotem niniejszej interpretacji
    oznacza to, iż obowiązek podatkowy powstał 15 lutego 2020 r. Dokonując więc korekty
    deklaracji, po otrzymaniu dokumentów potwierdzających wywóz do innego kraju UE,
    Spółka powinna wykazać wewnątrzwspólnotową dostawę towarów ze stawką 0% w
    deklaracji za luty 2020 r. Wykazanie przez Spółkę wewnątrzwspólnotowej dostawy
    towarów w stawce 0% w deklaracji za grudzień 2019 r. było więc nieprawidłowe.
    Z uwagi na tożsame brzmienie regulacji dotyczących wewnątrzwspólnotowego nabycia
    towarów, w drodze analogii, przywołać można stanowisko Dyrektora KIS odnoszące się do
    momentu powstania obowiązku podatkowego, np. w interpretacji indywidualnej z dnia 18
    maja 2020 r., znak 0111-KDIB3-3.4012.40.2020.2.JS, wskazuje on, iż: „Zaznaczenia wymaga,
    że moment powstania obowiązku podatkowego z tytułu WNT uzależniony jest od
    wystawienia faktury przez dostawcę, przy czym – ma to być faktura dokumentująca
    dokonaną dostawę. W przypadku natomiast wystawienia faktury przed faktyczną
    dostawą, nie powstaje obowiązek podatkowy – gdyż w momencie wystawienia faktury
    towary nie są wysyłane lub transportowane w wyniku dokonanej dostawy na terytorium
    państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa rozpoczęcia wysyłki lub transportu.
    Obowiązek podatkowy powstanie więc jedynie w stosunku do faktur wystawionych przez
    sprzedawcę po faktycznej (dokonanej) dostawie towarów. W przypadku, gdy faktura jest
    wystawiona pomiędzy dostawą towarów a 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu,
    w którym dokonano dostawy towaru, obowiązek podatkowy powstanie z chwilą
    wystawienia tej faktury. Natomiast w przypadku faktur wystawionych po 15. dniu miesiąca
    następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru, obowiązek podatkowy
    powstanie 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy
    towaru. Co istotne, powyższe odnosi się do daty wystawienia faktury przez sprzedawcę,
    nie dnia otrzymania jej przez podatnika”.
    Podsumowując, w analizowanej sytuacji, obowiązek podatkowy w związku z dokonaną
    wewnątrzwspólnotową dostawą towarów, mając na uwadze przedwcześnie
    /nieprawidłowo wystawioną fakturę, powstał 15. dnia miesiąca następującego po
    dokonaniu dostawy, a więc w dniu 15 lutego 2020 r.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 361, ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 ustawy:
      Przez terytorium kraju – rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    Zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy:
      Przez państwo członkowskie – rozumie się przez to państwo członkowskie Unii
      Europejskiej, a także Irlandię Północną w zakresie określonym w Protokole w
      sprawie Irlandii/Irlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego
      Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej
      Wspólnoty Energii Atomowej (Dz. Urz. UE L 29 z 31.01.2020, str. 7, z późn. zm.).
    Na mocy art. 2 pkt 3 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium Unii Europejskiej – rozumie się
      przez to terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej (...).
    Z kolei w myśl art. 2 pkt 4 ustawy:
      Przez terytorium państwa członkowskiego – rozumie się przez to terytorium państwa
      wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
      energii.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową
      dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zaznaczenia wymaga, że ww. przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa
    towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa
    własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego rodzaju czynności,
    które dają nabywcy prawo do postępowania z nimi jak właściciel. Chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym.
    Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia
    „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”.

    Należy ponadto wskazać, że czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi
    towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie
    ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W konsekwencji pojęcie
    „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze
    skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na
    uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na
    nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na
    odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie
    towaru.
    Według art. 13 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
      rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych
      w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Zatem dla uznania danej czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów musi
    zaistnieć wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa
    członkowskiego, w wyniku dokonania dostawy tych towarów (przeniesienia prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel).
    Ponadto należy wskazać, że jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku dokonania
    transakcji z ustalonym nabywcą, w celu dostawy, tj. przeniesienia na konkretny podmiot
    prawa do rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel, zachodzi wówczas
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, której po stronie nabywcy odpowiada
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie. Podkreślić należy, że
    zakwalifikowanie danej transakcji jako dostawy wewnątrzwspólnotowej, na podstawie art.
    13 ust. 1 ustawy, wymaga czasowego i materialnego związku pomiędzy dostawą danego
    towaru i jego transportem.
    Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
      1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby
        transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego
        innym niż terytorium kraju;
      2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
        zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
        państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
      3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
        podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na
        terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju,
        niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe,
        które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą
        zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych
        z zapłaconą akcyzą;
      4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w
        innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem
        dostawy są nowe środki transportu.
    Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy
      jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od
      podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem ust. 7.
    Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności
    podlegające opodatkowaniu VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w
    momencie powstania obowiązku podatkowego.

    Na mocy art. 19a ust. 1 ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
      ust. 1 i art. 138f.
    Powyższy przepis formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy
    powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że
    podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa
    towarów bądź świadczenie usług.
    Natomiast, stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy:
      W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów obowiązek podatkowy powstaje z
      chwilą wystawienia faktury przez podatnika, nie później jednak niż 15. dnia miesiąca
      następującego po miesiącu, w którym dokonano tej dostawy, z zastrzeżeniem ust. 4.
    Z powołanego przepisu wynika, że dokonanie dostawy w ramach wewnątrzwspólnotowej
    dostawy towarów rozpoczyna bieg szczególnego rodzaju terminu wyznaczającego
    moment powstania obowiązku podatkowego. Termin ten kończy bieg w 15. dniu miesiąca
    następującego po miesiącu, w którym dokonano tej dostawy. Do czasu upływu tego
    terminu, wystawienie faktury dokumentującej przedmiotową transakcję skutkuje
    powstaniem obowiązku podatkowego w momencie jej wystawienia. Jeśli jednak do 15.
    dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy, faktura nie
    zostanie wystawiona, obowiązek podatkowy powstaje niezależnie od daty wystawienia
    faktury.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub
      transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
      trzecią – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu do nabywcy.
    Według art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów niewysyłanych ani
      nietransportowanych – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.
    Na mocy art. 41 ust. 3 ustawy:
      W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z
      zastrzeżeniem art. 42.
    Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki
      podatku 0%, pod warunkiem że:
      1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny
        numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez
        państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod
        stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;
      2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
        rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące
        przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium
        kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż
        terytorium kraju;
      3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów,
        jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
    Warunki wymienione w art. 42 ust. 1 ustawy, muszą być spełnione łącznie. Spełnienie
    pierwszego z nich ma zagwarantować, że czynność zostanie potraktowana jako
    wewnątrzwspólnotowe nabycie w kraju odbiorcy i zostanie faktycznie opodatkowana, a

    drugi wskazuje, że istotnie nastąpił wywóz towarów z jednego państwa członkowskiego (z
    kraju) i jego transport (przemieszczenie) do innego państwa członkowskiego. Istotą
    transakcji wewnątrzwspólnotowych jest faktyczne opodatkowanie dostawy towaru w
    państwie przeznaczenia (do którego towar jest docelowo przemieszczany). Dostawa, która
    następuje na terytorium państwa dostawcy towarów, jest opodatkowana stawką 0%, a w
    państwie nabywcy następuje opodatkowanie tej dostawy według stawki podatku tam
    właściwej. Transakcja opodatkowana w ten sposób ma na celu uniknięcie zakłócenia
    konkurencji, powodowanego podwójnym opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania.
    Na podstawie art. 42 ust. 12 ustawy:
      Jeżeli warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie został spełniony przed upływem
      terminu do złożenia deklaracji podatkowej za:
      1) okres kwartalny – podatnik nie wykazuje tej dostawy w ewidencji, o której mowa w
        art. 109 ust. 3, za ten okres; podatnik wykazuje tę dostawę w ewidencji, o której
        mowa w art. 109 ust. 3, za następny okres rozliczeniowy ze stawką właściwą dla
        dostawy danego towaru na terytorium kraju, jeżeli przed upływem terminu do
        złożenia deklaracji podatkowej za ten następny okres rozliczeniowy nie posiada
        dowodów, o których mowa w ust. 1 pkt 2;
      2) okres miesięczny – podatnik nie wykazuje tej dostawy w ewidencji, o której mowa
        w art. 109 ust. 3, za ten okres; podatnik wykazuje tę dostawę w ewidencji, o której
        mowa w art. 109 ust. 3, za kolejny po następnym okresie rozliczeniowym okres
        rozliczeniowy ze stawką właściwą dla dostawy danego towaru na terytorium
        kraju, jeżeli przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatnik za ten
        kolejny po następnym okresie rozliczeniowym okres rozliczeniowy nie posiada
        dowodów, o których mowa w ust. 1 pkt 2.
    Jak stanowi art. 42 ust. 12a ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 12, otrzymanie dowodów, o których mowa w
      ust. 1 pkt 2, upoważnia podatnika do wykazania wewnątrzwspólnotowej dostawy
      towarów ze stawką 0% w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3, za okres
      rozliczeniowy, w którym dostawa ta została dokonana, i dokonania korekty deklaracji
      podatkowej oraz odpowiednio informacji podsumowującej, o której mowa w art. 100
      ust. 1.
    Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym
      deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca
      następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c,
      art. 133 i art. 138g ust. 2.
    Stosownie do art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 15, zarejestrowani jako podatnicy VAT UE, są
      obowiązani składać w urzędzie skarbowym zbiorcze informacje o dokonanych
      wewnątrzwspólnotowych dostawach towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 i 3, do
      których ma zastosowanie art. 42 ust. 1, na rzecz podatników podatku od wartości
      dodanej lub osób prawnych niebędących takimi podatnikami, zidentyfikowanych na
      potrzeby podatku od wartości dodanej, zwane dalej „informacjami
      podsumowującymi”.
    W myśl art. 109 ust. 3 ustawy:
      Podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
      ust. 3 oraz podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie
      art. 113 ust. 1 lub 9, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą dane
      pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku i sporządzenie informacji
      podsumowującej, w szczególności dane dotyczące:

      1) rodzaju sprzedaży i podstawy opodatkowania, wysokości kwoty podatku
        należnego, w tym korekty podatku należnego, z podziałem na stawki podatku;
      2) kwoty podatku naliczonego obniżającego kwotę podatku należnego, w tym korekty
        podatku naliczonego;
      3) kontrahentów;
      4) dowodów sprzedaży i zakupów.
    Na mocy art. 106b ust. 1 pkt 4) lit. a) ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą otrzymanie przez niego
      całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z
      wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
    Na podstawie art. 106b ust. 3 pkt 1a) lit. b) ustawy:
      Na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
      dokumentującą otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem czynności, o
      których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust.
      1, z wyjątkiem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
    W świetle wyżej przytoczonych przepisów stwierdzić należy, obowiązek wystawienia
    faktury dokumentującej otrzymanie całości lub części zapłaty przed dokonaniem
    czynności (tzw. faktury zaliczkowej) nie dotyczy wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
    W myśl art. 106i ust. 1 ustawy:
      Fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w
      którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę, z zastrzeżeniem ust. 2-9.
    Według art. 106i ust. 7 ustawy:
      Faktury nie mogą być wystawione wcześniej niż 60. dnia przed:
      1) dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi,
      2) otrzymaniem, przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi, całości
        lub części zapłaty.
    Natomiast zgodnie z art. 106i ust. 7 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia
    2021 r.:
      Faktury nie mogą być wystawione wcześniej niż 30. dnia przed:
      1) dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi,
      2) otrzymaniem, przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi, całości
        lub części zapłaty.
    Należy wskazać, że z powołanych wyżej przepisów wynika, że dopuszczalne jest
    wystawianie faktur przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi bądź też
    przed otrzymaniem (przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi) całości
    lub części zapłaty. Jednak z powołanych przepisów wynika, że faktura może być
    wystawiona maksymalnie na 60 dni (natomiast, w stanie prawnym obowiązującym do 31
    grudnia 2021 r., nie wcześniej niż 30 dnia) przed dokonaniem dostawy towaru,
    wykonaniem usługi lub otrzymaniem całości lub części zapłaty.
    Zatem, jeżeli podatnik wystawił fakturę przed dostawą towarów i w ciągu 60 dni (w stanie
    prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2021 r., w ciągu 30 dni) od dnia wystawienia
    faktury doszło do dostawy towarów, świadczenia usług lub zapłaty zaliczki (przedpłaty itp.)
    wskazanych na fakturze, uznać należy, że faktura została wystawiona zgodnie z art. 106i
    ust. 7 ustawy.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca (Spółka), dokonał
    dostawy towarów na rzecz Kontrahenta z Rumunii. Rumuński Kontrahent jest
    podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji
    wewnątrzwspólnotowych na terytorium Rumunii – tj. państwa członkowskiego innego niż
    terytorium kraju. Dokonują Państwo rozliczeń podatku VAT w systemie miesięcznym. W

    ramach opisywanej transakcji, organizatorem transportu był rumuński Kontrahent.
    Dostawa towarów fizycznie została dokonana Kontrahentowi w styczniu 2020 r., wtedy też
    towary fizycznie opuściły magazyn Spółki. W styczniu 2020 r. zostało przez Państwa
    przeniesione także na Kontrahenta prawo do dysponowania rzeczą jak właściciel.
    Wystawili Państwo przedwcześnie 3 faktury VAT dokumentujące ww. transakcję – w dacie
    30 grudnia 2019 r. Ww. faktury, wskazują jako datę dostawy dzień 28 stycznia 2020 r.
    Dowody potwierdzające wywóz towarów do innego kraju UE otrzymali Państwo dopiero
    po złożeniu deklaracji za styczeń 2020 r.
    Wobec powyższego, opisana transakcja została:
    1) początkowo, wykazana przez jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów – w
      deklaracji VAT-7 za miesiąc luty 2020 r.;
    2) następnie dokonano korekty deklaracji za luty 2020 r. oraz za grudzień 2019 r. W
      deklaracji za luty 2020 r. usunęli Państwo wykazaną wcześniej
      wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. W deklaracji za grudzień 2019 r.
      wykazano natomiast dostawę wewnątrzwspólnotową ze stawką 0%.
    Płatność za wykonanie ww. dostawy, otrzymali Państwo w 3 transzach – w formie 2
    zaliczek na etapie otrzymania od Kontrahenta zamówienia (w roku 2017 oraz 2018), do
    których nie zostały wystawione faktury oraz płatności końcowej, mającej miejsce już po
    dokonaniu dostawy, otrzymanej przez Spółkę w kwietniu 2020 r.
    Państwa wątpliwości dotyczą określenia momentu powstania obowiązku podatkowego
    dla opisanej we wniosku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że obowiązek podatkowy z tytułu WDT powstaje
    zasadniczo z chwilą wystawienia faktury albo 15. dnia miesiąca następującego po
    miesiącu, w którym dokonano dostawy towarów, jeżeli do tej daty nie została wystawiona
    faktura. Zatem, w sytuacji gdy faktura dokumentująca wewnątrzwspólnotową transakcję
    zostanie wystawiona przed dokonaniem dostawy towarów, to wystawienie tej faktury
    spowoduje powstanie obowiązku podatkowego z tytułu WDT.
    Jednocześnie wskazać należy, że ustawodawca odstąpił od określenia momentu
    powstania obowiązku podatkowego z tytułu otrzymania całości lub części zapłaty przed
    dokonaniem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Przepisy dotyczące obowiązku
    podatkowego w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów nie opisują przypadku
    otrzymania całości lub części ceny, tzw. zaliczki/przedpłaty. Tym samym otrzymanie
    zapłaty w trybie zaliczkowym, jak i otrzymanie całości zapłaty przed dokonaniem
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, nie rodzi obowiązku podatkowego.
    Wskazali Państwo, że dostawa towarów została fizycznie dokonana na rzecz Kontrahenta
    w styczniu 2020 r., wtedy też towary fizycznie opuściły Państwa magazyn. 30 grudnia 2019
    r. Wystawili Państwo 3 faktury VAT dokumentujące ww. transakcję. Ww. faktury, wskazują
    jako datę dostawy dzień 28 stycznia 2020 r. Płatność za wykonanie ww. dostawy, otrzymali
    Państwo w 3 transzach – w formie 2 zaliczek na etapie otrzymania od Kontrahenta
    zamówienia w 2017 r. i w 2018 r. (do których nie zostały wystawione faktury, oraz
    płatności końcowej, mającej miejsce już po dokonaniu dostawy), otrzymanej przez
    Państwa w kwietniu 2020 r. Kontrahent nie dostarczył przed upływem terminu do złożenia
    deklaracji VAT-7 za styczeń 2020 r. na Państwa rzecz dokumentów, stanowiących dowody,
    że towary będące przedmiotem dostawy zostały wywiezione z terytorium Polski i
    dostarczone do nabywcy na terytorium kraju członkowskiego. Dowody potwierdzające
    wywóz towarów do innego kraju UE otrzymali Państwo dopiero po złożeniu deklaracji za
    styczeń 2020 r.
    Biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności, należy wskazać, że wystawiona przez
    Państwa 30 grudnia 2019 r. faktura dokumentująca sprzedaż dotyczy konkretnych
    towarów, które były przeznaczone do wywozu do innego kraju członkowskiego.
    Jednocześnie, towary te nie zmieniły miejsca przechowywania, tj. pozostawały w Polsce.
    Dostawa towarów została dokonana 28 stycznia 2020 r., wtedy też towary opuściły
    Państwa magazyn. Zauważyć również należy, że ww. faktura została wystawiona przed

    upływem 30 dni przed faktyczną dostawą. W styczniu 2020 r. Przenieśli Państwo także na
    kontrahenta prawo do dysponowania rzeczą jak właściciel.
    Zaznaczyć należy, że zgodnie z powołanym wyżej art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy, miejscem
    dostawy towarów niewysyłanych ani nietransportowanych jest miejsce, w którym towary
    znajdują się w momencie dostawy.
    Zatem w okolicznościach analizowanej sprawy, w chwili wystawienia przez Państwa
    faktury dokumentującej sprzedaż towarów, które nie zmieniły miejsca swojego
    przechowywania (tj. pozostały na terytorium kraju), transakcja ta nie spełniała łącznie
    wszystkich przesłanek do uznania jej za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Wówczas bowiem nie nastąpił wywóz tych towarów z terytorium kraju w wykonaniu
    dostawy towarów.
    W przypadku niedokonania fizycznego wywozu towarów, miejscem dostawy towarów jest
    terytorium kraju, w którym znajdują się towary. Transakcja, w której towary nie zostają
    wywiezione na terytorium innego państwa członkowskiego niż Polska, ma zatem charakter
    dostawy krajowej. Tym samym, na podstawie powołanych wyżej przepisów, transakcję
    sprzedaży towarów na rzecz Kontrahenta powinni Państwo opodatkować jako dostawę
    towarów na terytorium kraju oraz wykazać ją w deklaracji za miesiąc grudzień 2019 r.
    Dopiero po dokonaniu rzeczywistego wywozu (przemieszczenia) towarów z Polski na
    terytorium innego państwa członkowskiego UE, opisana transakcja wypełnia znamiona
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że przed upływem terminu do złożenia deklaracji za styczeń 2020
    r. nie posiadali Państwo dokumentów, stanowiących dowody, że towary będące
    przedmiotem dostawy zostały wywiezione z terytorium Polski i dostarczone do nabywcy
    na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Dowody potwierdzające
    wywóz towarów do innego kraju UE otrzymali Państwo dopiero po złożeniu deklaracji za
    styczeń 2020 r.
    Zatem, po dokonaniu faktycznego wywozu towarów z terytorium kraju, dostarczeniu ich
    do nabywcy oraz otrzymaniu dokumentów stanowiących dowody, że towary będące
    przedmiotem dostawy zostały wywiezione z terytorium Polski i dostarczone do nabywcy
    na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, byli Państwo uprawnieni
    do skorygowania deklaracji i uwzględnienia (wykazania) wewnątrzwspólnotowej dostawy
    towarów ze stawką 0% za miesiąc, w którym dostawa ta została wykazana, tj. za grudzień
    2019 r.
    Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz powołane regulacje prawne, należy stwierdzić, że w
    analizowanym przypadku, powinni Państwo rozpoznać obowiązek podatkowy z tytułu
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w dacie wystawienia faktur dokumentujących tą
    dostawę, tj. w grudniu 2019 r.
    Należy dodatkowo zaznaczyć, że nie wystawia się faktur dokumentujących otrzymanie
    zaliczek dotyczących wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru. Wynika to wprost z treści
    art. 106b ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy, który stanowi, że podatnik jest obowiązany wystawić
    fakturę dokumentującą otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed
    dokonaniem czynności, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
    W konsekwencji, w związku z dokonaną przez Spółkę wewnątrzwspólnotową dostawą
    towarów, za moment powstania obowiązku podatkowego uznać należy moment
    wystawienia faktur, tj. grudzień 2019 r.
    Tym samym, Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.