Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.266.2025.2.MG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-01
Teza: Podatek od towarów i usług w zakresie ustalenia, czy przejęcie
przez Pana Przedsiębiorstwa do dalszego jego prowadzenia
jest neutralne na gruncie podatku VAT i czy jako jego nabywca
będzie Pan zobowiązany do dokonania korekty podatku
naliczonego.
Słowa kluczowe: korekta-korekta podatku naliczonego
obowiązek-obowiązek podatkowy
przedsiębiorstwa
przejęcie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 2.
Odliczenie częściowe podatku oraz korekta podatku
naliczonego -Korekta kwoty podatku naliczonego
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 17-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 17-ust. 1i
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 2
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 9

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 24 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia, czy
    przejęcie przez Pana Przedsiębiorstwa do dalszego jego prowadzenia jest neutralne na
    gruncie podatku VAT i czy jako jego nabywca będzie Pan zobowiązany do dokonania
    korekty podatku naliczonego. Uzupełnił go Pan pismem z 29 maja 2025 r. (wpływ 29 maja
    2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest synem zmarłego przedsiębiorcy A, (NIP (...)), prowadzącego działalność
    gospodarczą po firmą BC (data śmierci (...) 2024 r.). W dniu 1 października 2024 r.
    sporządzony został akt notarialny dokumentujący powołanie Wnioskodawcy na zarządcę
    sukcesyjnego dla zmarłego A (Wszyscy spadkobiercy wyrazili zgodę na powołanie zarządcy
    sukcesyjnego w osobie Wnioskodawcy). Zarząd sukcesyjny został wpisany do CEIDG.
    W dniu 1 października 2024 r. został sporządzony także akt poświadczenia dziedziczenia, a
    w terminie ustawowym została złożona do Urzędu Skarbowego (...) deklaracja SD-Z2 przez
    wszystkich spadkobierców; nabycie spadku objęte jest zwolnieniem od podatku od
    spadków i darowizn (art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn). Spadkobiercami

    zmarłego przedsiębiorcy są Wnioskodawca (syn Spadkodawcy) i trójka rodzeństwa
    Wnioskodawcy, którzy posiadają status właścicieli Przedsiębiorstwa w spadku w udziałach:
    każdy po ¼.
    Przedsiębiorstwem w spadku zarządza zarządca sukcesyjny – Wnioskodawca (syn
    zmarłego przedsiębiorcy, jeden ze spadkobierców). Działalność Przedsiębiorstwa w
    spadku stanowi kontynuację działalności zmarłego przedsiębiorcy – przeważająca
    działalność gospodarcza według (...) prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach.
    Przedsiębiorstwo w spadku jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych
    opłacającym podatek dochodowy – liniowy (Podatkowa Księga Przychodów i Rozchodów)
    oraz jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług – działalność opodatkowana
    jest podatkiem od towarów i usług (Przedsiębiorstwo, które prowadził Spadkobierca nie
    wykonywało czynności niepodlegających podatkiem od towarów i usług ani czynności
    zwolnionych od podatku od towarów i usług). Działalność prowadzonego przez
    Spadkodawcę przedsiębiorstwa pod firmą BC w spadku jest kontynuowana na zasadach
    zarządu sukcesyjnego, jako przedsiębiorstwo w spadku, pod zarządem sukcesyjnym
    Wnioskodawcy. Z chwilą powstania Przedsiębiorstwa w spadku objęło ono z mocy prawa
    składniki materialne i niematerialne, przeznaczone do wykonywania działalności
    gospodarczej Spadkodawcy, stanowiące mienie Spadkodawcy w chwili śmierci. Ponadto, z
    mocy prawa, Przedsiębiorstwo w Spadku obejmuje także składniki materialne i
    niematerialne, przeznaczone do wykonywania działalności gospodarczej, nabyte od chwili
    śmierci Spadkodawcę przez zarządcę sukcesyjnego albo na podstawie czynności, o
    których mowa w art. 13 ustawy o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby
    fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw.
    Ze względu na to, że zarząd sukcesyjny to rozwiązanie o charakterze tymczasowym,
    zgodnym zamiarem Wnioskodawcy i jego rodzeństwa jest ostateczne uregulowanie
    sytuacji prawnej Przedsiębiorstwa w spadku poprzez przekazanie go w całości
    Wnioskodawcy do dalszego prowadzenia w niezmienionym zakresie, w oparciu o
    wszystkie składniki materialne i niematerialne, które wchodzą w jego skład. W tym celu
    Wnioskodawca, który od roku 2014 prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą
    (wpisaną do CEIDG), opodatkowaną na zasadach ogólnych i jest zarejestrowany jako
    czynny podatnik VAT (czynności wyłącznie opodatkowane) poszerzy ją o działalność, którą
    prowadzi przedsiębiorstwo w spadku. Następnie Wnioskodawca i Jego rodzeństwo
    dokonają nieodpłatnego działu spadku (tj. bez obowiązku świadczenia spłat bądź dopłat
    przez którąkolwiek ze stron), w ramach którego Wnioskodawca nabędzie całość
    Przedsiębiorstwa w spadku do dalszego prowadzenia. W wyniku planowanego
    nieodpłatnego działu spadku Wnioskodawca otrzyma majątek, którego wartość będzie
    przekraczać wartość udziału Wnioskodawcy w spadku. Zgodnie z zamiarem
    Wnioskodawcy i jego rodzeństwa, powyższe czynności zostaną dokonane przed upływem
    dwóch lat od dnia śmierci Spadkodawcy. Po dokonaniu tych czynności Wnioskodawca
    będzie prowadzić działalność gospodarczą w tym, w celu kontynuacji działalności
    gospodarczej Spadkodawczyni, obecnie prowadzonej w formie Przedsiębiorstwa w
    spadku. Zakres działalności gospodarczej Wnioskodawcy w zakresie otrzymanego
    Przedsiębiorstwa w spadku będzie tożsamy z przedmiotem działalności gospodarczej
    prowadzonej przez Spadkodawczynię. Działalność ta będzie prowadzona w oparciu o
    wszystkie składniki materialne i niematerialne, przeznaczone do wykonywania działalności
    gospodarczej, wchodzące w skład Przedsiębiorstwa w spadku. W działalności
    gospodarczej Wnioskodawcy składniki te będą wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Przedsiębiorstwu, które zamierza przejąć
    Wnioskodawca, przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego. Wszystkie towary wchodzące w skład Przedsiębiorstwa będą
    wykorzystane do dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, co pozwoli na
    kontynuację prowadzonej w tym samym zakresie co Spadkodawca a następnie przez
    Przedsiębiorstwo w spadku działalności. Po przejęciu przez Wnioskodawcę składników
    majątku Przedsiębiorstwa w spadku nie dojdzie do zmiany sposobu ich wykorzystania i

    Wnioskodawca będzie je wykorzystywał wyłącznie do czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    1. Na pytanie o treści „Jakie składniki materialne i niematerialne stanowią
      Przedsiębiorstwo w Spadku, które Pan nabędzie (należy wymienić wszystkie rodzaje
      składników wchodzące w skład tego przedsiębiorstwa)?”, wskazał Pan, że:
      „Rodzaje składników wchodzących w skład Przedsiębiorstwa:
      a. składniki materialne:
        - nieruchomość,
        - środki trwałe, w tym maszyny, samochody ciężarowe, samochód osobowy, agregat
        prądotwórczy,
        - wyposażenie, w tym drobny sprzęt,
        - pieniądze;
      b. składniki niematerialne:
        - wierzytelności,
        - know how,
        - baza kontaktów,
        - umowy, w tym umowy z 3 pracownikami,
        - oprogramowanie”.
    2. Na pytanie o treści „Czy składniki, które nabędzie w Pan wyniku przejęcia całego
      Przedsiębiorstwa w spadku do dalszego prowadzenia w ramach działku spadku będą
                                1stanowiły przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 55 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
      Kodeks cywilny?”, wskazał Pan, że: „Tak”.

## Pytanie

Czy przejęcie przez Wnioskodawcę Przedsiębiorstwa do dalszego jego prowadzenia jest
    neutralne na gruncie podatku VAT i czy jako jego nabywca Wnioskodawca będzie
    zobowiązany do dokonania korekty podatku naliczonego?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, przekazanie przedsiębiorstwa będzie neutralne podatkowo na
    gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Obowiązek korekty nie pojawi
    się, ponieważ nie zmieni się przeznaczenie przekazanych składników Przedsiębiorstwa,
    które nadal będą wykorzystywane do czynności opodatkowanych.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (dalej: „ustawa o VAT”) – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Towarami, w myśl art. 2 pkt 6 ustawy, są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
    energii.
    Na mocy art. 6 pkt 1 ustawy, przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia
    przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

    Powyższy przepis odzwierciedla przepis tzw. „Dyrektywy VAT”. Jak stanowi art. 19
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej: W przypadku przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie lub
    jako aportu do spółki całości lub części majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że
    dostawa towarów nie miała miejsca i że w takim przypadku osoba, której przekazano
    towary, będzie traktowana jako następca prawny przekazującego. W przypadkach gdy
    odbiorca nie podlega w pełni opodatkowaniu, państwa członkowskie mogą przedsięwziąć
    środki niezbędne w celu uniknięcia zakłóceń konkurencji. Mogą także przyjąć wszelkie
    niezbędne środki, aby zapobiec uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu
    opodatkowania poprzez wykorzystanie przepisów niniejszego artykułu.
    Z powyższego przepisu wynika, że wprowadza on, tak samo jak ma to miejsce w ustawie o
    podatku od towarów i usług, możliwość wyłączenia z zakresu opodatkowania przekazania
    całości lub części majątku przedsiębiorstwa.
    Termin „transakcja zbycia” nie został zdefiniowany w ustawie, należy go jednak rozumieć
    jako czynność, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania
    przedmiotem jak właściciel, np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, nieodpłatne przekazanie,
    inną formę przeniesienia własności – nie jest istotna sama formą zbycia ale fakt
    zadysponowania.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie zawierają definicji „przedsiębiorstwa”,
    dlatego zgodnie z powszechnie przyjętym poglądem pojęcie „przedsiębiorstwo” na
    potrzeby ustawy o VAT należy rozumieć zgodnie z definicją przyjętą przez Kodeks cywilny.
            1Zgodnie art. 55 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, przedsiębiorstwo jest
    zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do
    prowadzenia działalności gospodarczej. Obejmuje ono w szczególności:
    1) oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa
      przedsiębiorstwa);
    2) własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i
      wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
    3) prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa
      do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków
      prawnych;
    4) wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
    5) koncesje, licencje i zezwolenia;
    6) patenty i inne prawa własności przemysłowej;
    7) majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
    8) tajemnice przedsiębiorstwa;
    9) księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
            2W myśl art. 55 Kodeksu cywilnego, czynność prawna mająca za przedmiot
    przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co
    innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych.
    Zatem, składniki materialne i niematerialne, wchodzące w skład przedsiębiorstwa,
    powinny pozostawać ze sobą we wzajemnych relacjach w ten sposób, że można mówić o
    nich jako o zespole, a nie zbiorze pewnych elementów. Istotne jest, aby w zbywanym
    przedsiębiorstwie zachowane zostały funkcjonalne związki pomiędzy poszczególnymi
    składnikami, tak żeby przekazana masa mogła posłużyć kontynuowaniu określonej
    działalności gospodarczej.

                                1Co podkreśla się także, wyliczenie zawarte w art. 55 KC, ma charakter przykładowy i
    oddaje jedynie intencję ustawodawcy uznania za przedsiębiorstwo składników
    funkcjonalnie i organizacyjnie powiązanych tak, aby przy ich wykorzystaniu można było
    prowadzić określoną działalność.
    Jednocześnie należy zaznaczyć, że własność tej samej rzeczy może przysługiwać
    niepodzielnie kilku osobom (współwłasność). Współwłasność nie jest instytucją
    samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy
    (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się –
    jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji -przepisy
    odnoszące się do własności. Współwłasność nie cechuje się fizycznym rozgraniczeniem
    własności w określonej rzeczy. Nie można przypisać jej określonego fizycznego składnika
    w rzeczy wspólnej. Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej
    istoty szczególną postacią prawną własności.
    Zgodnie z art. 196 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego: Współwłasność jest albo współwłasnością
    w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną. Współwłasność łączną regulują
    przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach
    ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    W przypadku współwłasności w częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli ma
    określony ułamkiem udział w rzeczy. Udział wyraża zakres uprawnień współwłaściciela
    względem rzeczy wspólnej. Współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję
    wyłącznego właściciela.
    Zasady kontynuowania działalności gospodarczej po śmierci przedsiębiorcy, który we
    własnym imieniu wykonywał działalność gospodarczą na podstawie wpisu do CEIDG, oraz
    instytucję zarządu sukcesyjnego reguluje ustawa z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie
    sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z
    sukcesją przedsiębiorstw.
    Z art. 2 ust. 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym wynika, że przedsiębiorstwo w spadku
    obejmuje składniki niematerialne i materialne, przeznaczone do wykonywania działalności
    gospodarczej przez przedsiębiorcę, stanowiące mienie przedsiębiorcy w chwili jego
    śmierci. Przedsiębiorstwo w spadku obejmuje także składniki niematerialne i materialne,
    przeznaczone do wykonywania działalności gospodarczej, nabyte przez zarządcę
    sukcesyjnego albo na podstawie czynności, o których mowa w art. 13, w okresie od chwili
    śmierci przedsiębiorcy do dnia wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego albo wygaśnięcia
    uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego.
    Zgodnie z art. 29 ustawy, od chwili ustanowienia zarządu sukcesyjnego zarządca
    sukcesyjny wykonuje prawa i obowiązki zmarłego przedsiębiorcy wynikające z
    wykonywanej przez niego działalności gospodarczej oraz prawa i obowiązki wynikające z
    prowadzenia Przedsiębiorstwa w spadku.
    Stosownie do art. 59 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, zarząd sukcesyjny wygasa z dniem
    uprawomocnienia się postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, zarejestrowania aktu
    poświadczenia dziedziczenia albo wydania europejskiego poświadczenia spadkowego,
    jeżeli jeden spadkobierca albo zapisobierca windykacyjny nabył przedsiębiorstwo w
    spadku w całości.
    W myśl art. 49 pkt 3 ww. ustawy, przedsiębiorstwo w spadku jest jednostką organizacyjną
    niemającą osobowości prawnej, będącą podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ust. 1a
    oraz art. 17 ust. 1i ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług Zgodnie z
    art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.

    Na podstawie art. 15 ust. 1a ustawy: Podatnikiem, o którym mowa w ust. 1, jest także
    jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej stanowiąca przedsiębiorstwo w
    spadku w okresie od otwarcia spadku do dnia wygaśnięcia: 1) zarządu sukcesyjnego albo
    2) uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego, jeżeli zarząd sukcesyjny nie został
    ustanowiony i dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1c ustawy z dnia 13
    października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników.
    Artykuł 15 ust. 1b ustawy wskazuje, że: Podatnika, o którym mowa w ust. 1a, uznaje się za
    podatnika kontynuującego prowadzenie działalności gospodarczej zmarłego podatnika.
    W art. 17 ust. 1i ustawy wskazano, że: Podatnikiem, o którym mowa w ust. 1, jest także
    jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej stanowiąca przedsiębiorstwo w
    spadku w okresie od otwarcia spadku do dnia wygaśnięcia: 1) zarządu sukcesyjnego albo
    2) uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego, jeżeli zarząd sukcesyjny nie został
    ustanowiony i dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1c ustawy z dnia 13
    października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników.
    Przepis art. 17 ust. 1j ustawy stanowi, że: Podatnika, o którym mowa w ust. 1 i, uznaje się
    za podatnika kontynuującego prowadzenie działalności gospodarczej zmarłego podatnika.
    Zasady dotyczące sposobu i terminu dokonywania korekt podatku naliczonego oraz
    podmiotu zobowiązanego do dokonywania korekty zostały określone w art. 91 ustawy.
    Stosownie do treści art. 91 ust. 1 ustawy: Po zakończeniu roku, w którym podatnikowi
    przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty
    podatku odliczonego zgodnie z art. 90 ust. 2-10a lub 10c-10g, z uwzględnieniem proporcji
    obliczonej w sposób określony w art. 90 ust. 2-6, 10, 10a lub 10c-10g lub przepisach
    wydanych na podstawie art. 90 ust. 11 i 12, dla zakończonego roku podatkowego.
    W myśl art. 91 ust. 2 ustawy: W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów
    o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw
    wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub
    wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość
    początkowa nie przekracza 15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik dokonuje
    w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania
    gruntów – w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do użytkowania. Roczna
    korekta w przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, dotyczy jednej piątej, a w
    przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów – jednej dziesiątej
    kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub wytworzeniu. W przypadku środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, których wartość początkowa nie
    przekracza 15 000 zł, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, z tym że korekty dokonuje się
    po zakończeniu roku, w którym zostały oddane do użytkowania.
    Jak stanowi art. 91 ust. 3 ustawy: Korekty, o której mowa w ust. 1 i 2, dokonuje się w
    deklaracji podatkowej składanej za pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po
    roku podatkowym, za który dokonuje się korekty, a w przypadku zakończenia działalności
    gospodarczej – w deklaracji podatkowej za ostatni okres rozliczeniowy.
    W świetle art. 91 ust. 4 ustawy: W przypadku gdy w okresie korekty, o której mowa w ust.
    2, nastąpi sprzedaż towarów lub usług, o których mowa w ust. 2, lub towary te zostaną
    opodatkowane zgodnie z art. 14, uważa się, że te towary lub usługi są nadal
    wykorzystywane na potrzeby czynności podlegających opodatkowaniu u tego podatnika,
    aż do końca okresu korekty.
    Zgodnie z art. 91 ust. 5 ustawy: W przypadku, o którym mowa w ust. 4, korekta powinna
    być dokonana jednorazowo w odniesieniu do całego pozostałego okresu korekty. Korekty
    dokonuje się w deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym nastąpiła
    sprzedaż, a w przypadku opodatkowania towarów zgodnie z art. 14 – w deklaracji

    podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym w stosunku do tych towarów powstał
    obowiązek podatkowy.
    Na mocy art. 91 ust. 6 ustawy: W przypadku gdy towary lub usługi, o których mowa w ust.
    4, zostaną:
    1) opodatkowane – w celu dokonania korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego
      towaru lub usługi jest związane z czynnościami opodatkowanymi;
    2) zwolnione od podatku lub nie podlegały opodatkowaniu – w celu dokonania korekty
      przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego towaru lub usługi jest związane wyłącznie z
      czynnościami zwolnionymi od podatku lub niepodlegającymi opodatkowaniu.
    Zgodnie z brzmieniem art. 91 ust. 7 ustawy: Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w
    przypadku, gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę
    podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał
    takiego obniżenia, albo nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub
    usługi.
    Na podstawie art. 91 ust. 7a ustawy: W przypadku towarów i usług, które na podstawie
    przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych
    oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i
    praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub
    wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość
    początkowa nie przekracza 15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się na
    zasadach określonych w ust. 2 zdanie pierwsze i drugie oraz ust. 3. Korekty tej dokonuje
    się przy każdej kolejnej zmianie prawa do odliczeń, jeżeli zmiana ta następuje w okresie
    korekty.
    W oparciu o art. 91 ust. 7b ustawy: W przypadku towarów i usług innych niż wymienione w
    ust. 7a, wykorzystywanych przez podatnika do działalności gospodarczej, korekty, o której
    mowa w ust. 7, dokonuje się na zasadach określonych w ust. 1, ust. 2 zdanie trzecie i ust.
    3, z zastrzeżeniem ust. 7c.
    Jak stanowi art. 91 ust. 7c ustawy: Jeżeli zmiana prawa do obniżenia podatku należnego
    wynika z przeznaczenia towarów lub usług, o których mowa w ust. 7b, wyłącznie do
    wykonywania czynności, w stosunku do których nie przysługuje prawo do obniżenia
    podatku należnego, lub wyłącznie do czynności, w stosunku do których takie prawo
    przysługuje – korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się w deklaracji podatkowej
    składanej za okres rozliczeniowy, w którym wystąpiła ta zmiana. Korekty tej nie dokonuje
    się, jeżeli od końca okresu rozliczeniowego, w którym wydano towary lub usługi do
    użytkowania, upłynęło 12 miesięcy.
    W myśl art. 91 ust. 7d ustawy: W przypadku zmiany prawa do obniżenia podatku
    należnego o podatek naliczony od towarów i usług, innych niż wymienione w ust. 7a i 7b,
    w szczególności towarów handlowych lub surowców i materiałów, nabytych z zamiarem
    wykorzystania ich do czynności, w stosunku do których przysługuje pełne prawo do
    obniżenia podatku należnego lub do czynności, w stosunku do których prawo do
    obniżenia podatku należnego nie przysługuje, i niewykorzystanych zgodnie z takim
    zamiarem do dnia tej zmiany, korekty podatku naliczonego dokonuje się w deklaracji
    podatkowej składanej za okresy rozliczeniowe, w których wystąpiła ta zmiana.
    Na podstawie art. 91 ust. 8 ustawy: Korekty, o której mowa w ust. 5-7, dokonuje się
    również, jeżeli towary i usługi nabyte do wytworzenia towaru, o którym mowa w ust. 2,
    zostały zbyte lub zmieniono ich przeznaczenie przed oddaniem tego towaru do
    użytkowania.

    Obowiązek skorygowania podatku naliczonego od wcześniej nabytych towarów lub
    środków trwałych wykorzystywanych przez podatnika do wykonywania czynności
    opodatkowanych, które są następnie przedmiotem zbycia (aportu) przedsiębiorstwa lub
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa, reguluje art. 91 ust. 9 ustawy.
    Zgodnie z brzmieniem art. 91 ust. 9 ustawy: W przypadku transakcji zbycia
    przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa korekta określona w ust. 1-8
    jest dokonywana przez nabywcę przedsiębiorstwa lub nabywcę zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa.
    Zatem, korekta podatku naliczonego, o której mowa w art. 91 ust. 1-8 ustawy, dotyczy
    podatku naliczonego od zakupów związanych jednocześnie z czynnościami, w związku z
    którymi przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego oraz z czynnościami, w
    związku z którymi takie prawo nie przysługuje, jeżeli podatnik nie jest w stanie wyodrębnić
    całości lub części kwot podatku, które posłużyłyby tylko czynnościom opodatkowanym
    oraz gdy zmianie uległo przeznaczenie towaru, od którego podatek został odliczony lub
    nieodliczony w całości. Ponadto, korekta ta jest dokonywana przez nabywcę
    przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa, będącego następcą
    prawnym (beneficjentem praw i obowiązków zbywcy), który w tym zakresie przejmuje,
    wynikające z art. 91 ust. 1-8 ustawy, obowiązki zbywcy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do art. 7 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), dalej Ordynacja podatkowa:
      Podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna
      niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych
      obowiązkowi podatkowemu.
    Zatem, byt prawny podatnika – osoby fizycznej, na którego przepisy podatkowe nakładają
    obowiązek podatkowy ustaje z chwilą jego śmierci.
    W myśl art. 96 ust. 7 ustawy:
      W przypadku śmierci podatnika naczelnik urzędu skarbowego wykreśla z urzędu
      podatnika z rejestru jako podatnika VAT.
    Zgodnie z regulacją art. 96 ust. 7b ustawy:
      Naczelnik urzędu skarbowego wykreśla z urzędu podatnika, o którym mowa w art.
      15 ust. 1a, z rejestru jako podatnika VAT w przypadku:
      1) zaprzestania przez osobę, która dokonała zgłoszenia, o którym mowa w art. 12
      ust. 1c ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji
      podatników i płatników, prowadzenia Przedsiębiorstwa w spadku pod firmą
      zmarłego przedsiębiorcy albo
      2) wygaśnięcia uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego – w przypadku gdy
      zarząd sukcesyjny nie został ustanowiony i dokonano zgłoszenia, o którym mowa w
      art. 12 ust. 1c ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i
      identyfikacji podatników i płatników, albo
      3) zaprzestania pełnienia funkcji przez zarządcę sukcesyjnego, albo
      4) wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego.
    Należy również zaznaczyć, że na podstawie art. 97 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Spadkobiercy podatnika, z zastrzeżeniem § 1a, 2 i 2a, przejmują przewidziane w
      przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy.

    Według art. 97 § 1a cytowanej ustawy Ordynacja podatkowa:
      Przedsiębiorstwo w spadku, w przypadku gdy ustanowiono zarząd sukcesyjny,
      wstępuje w przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i
      obowiązki spadkodawcy związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, z
      wyjątkiem tych praw, które nie mogą być kontynuowane na podstawie odrębnych
      ustaw. Przepis art. 26 stosuje się odpowiednio.
    W świetle art. 97 § 1b ww. ustawy Ordynacja podatkowa:
      Do czasu wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego przewidziane w przepisach prawa
      podatkowego majątkowe i niemajątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy związane
      z prowadzoną działalnością gospodarczą, w tym również prawa nabyte przez
      przedsiębiorcę wynikające z decyzji wydanych na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 i 2, są
      wykonywane przez zarządcę sukcesyjnego.
    Na mocy art. 97 § 2 Ordynacji podatkowej:
      Jeżeli, na podstawie przepisów prawa podatkowego, spadkodawcy przysługiwały
      prawa o charakterze niemajątkowym, związane z prowadzoną działalnością
      gospodarczą, uprawnienia te przechodzą na spadkobierców pod warunkiem
      dalszego prowadzenia tej działalności na ich rachunek.
    Stosownie do art. 97 § 2a Ordynacji podatkowej:
      Przepis § 2 stosuje się odpowiednio w przypadku dalszego prowadzenia działalności
      przez przedsiębiorstwo w spadku i ustanowienia zarządu sukcesyjnego.
    Zatem, z art. 97 § 2 i art. 97 § 2a Ordynacji podatkowej wynika, że spadkobiercy
    przejmują wszelkie majątkowe prawa i obowiązki, a prawa niemajątkowe w zależności
    od tego czy kontynuują działalność spadkodawcy czy nie.
    W myśl art. 97 § 4 Ordynacji podatkowej wynika, że:
      Przepisy § 1-3 stosuje się również do praw i obowiązków wynikających z decyzji
      wydanych na podstawie przepisów prawa podatkowego.
    Zgodnie z art. 97a § 1 Ordynacji podatkowej:
      Odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe Przedsiębiorstwa w spadku ponoszą
      zapisobierca windykacyjny kontynuujący prowadzenie tego przedsiębiorstwa,
      spadkobiercy zmarłego przedsiębiorcy, jeżeli nie został uczyniony zapis windykacyjny
      obejmujący przedsiębiorstwo w spadku, a także małżonek zmarłego przedsiębiorcy,
      któremu przysługuje udział w przedsiębiorstwie w spadku. Przepis art. 98 stosuje się
      odpowiednio.
    Zaznaczenia wymaga, że powołany powyżej art. 97 ustawy Ordynacja podatkowa,
    stanowi o prawach i obowiązkach spadkobiercy, które były związane z prowadzoną
    przez spadkodawcę działalnością gospodarczą, natomiast art. 97a dotyczy zobowiązań
    podatkowych Przedsiębiorstwa w spadku.
    Przepis art. 98 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że:
      Do odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania podatkowe spadkodawcy
      stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego o przyjęciu i odrzuceniu spadku oraz o
      odpowiedzialności za długi spadkowe.
    Według art. 195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061 ze zm.):
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku

    podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
    Jak stanowi art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    W świetle art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Współwłasność nie cechuje się fizycznym rozgraniczeniem własności w określonej rzeczy.
    Nie można przypisać jej określonego fizycznego składnika w rzeczy wspólnej. Należy
    zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią
    prawną własności.
    W przypadku współwłasności w częściach ułamkowych każdy ze współwłaścicieli ma
    określony ułamkiem udział w rzeczy. Udział wyraża zakres uprawnień współwłaściciela
    względem rzeczy wspólnej. Współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję
    wyłącznego właściciela.
    Ze względu na charakter udziału, jako wyłącznego prawa współwłaściciela, zgodnie z art.
    198 Kodeksu cywilnego, zasadą jest, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Współwłaściciele są zatem odrębnymi podmiotami prawa.
    Na mocy art. 922 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną
      lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej.
    Stosownie do art. 924 Kodeksu cywilnego:
      Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.
    Zgodnie z art. 925 Kodeksu cywilnego:
      Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.
    Według art. 1051 Kodeksu cywilnego:
      Spadkobierca, który spadek przyjął, może spadek ten zbyć w całości lub w części. To
      samo dotyczy zbycia udziału spadkowego.
    Na podstawie art. 1025 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez
      spadkobiercę. Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych
      sporządza akt poświadczenia dziedziczenia. Domniemywa się, że osoba, która
      uzyskała stwierdzenie nabycia spadku albo poświadczenie dziedziczenia, jest
      spadkobiercą.
    Z treści przytoczonych przepisów Kodeksu cywilnego można wywieść, że z chwilą śmierci
    spadkodawcy wszystkie jego prawa i obowiązki, poza wyraźnie wskazanymi wyjątkami,
    ściśle związanymi z osobą spadkodawcy, przechodzą na spadkobierców.
    W świetle art. 1035 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli spadek przypada kilku spadkobiercom, do wspólności majątku spadkowego
      oraz do działu spadku stosuje się odpowiednio przepisy o współwłasności w
      częściach ułamkowych z zachowaniem przepisów niniejszego tytułu.

    Na mocy art 1036 ustawy Kodeks cywilny:
      Spadkobierca może za zgodą pozostałych spadkobierców rozporządzić udziałem w
      przedmiocie należącym do spadku. W braku zgody któregokolwiek z pozostałych
      spadkobierców rozporządzenie jest bezskuteczne o tyle, o ile naruszałoby
      uprawnienia przysługujące temu spadkobiercy na podstawie przepisów o dziale
      spadku.
    Przepis art. 1037 § 1 ustawy Kodeks cywilny stanowi natomiast, że:
      Dział spadku może nastąpić bądź na mocy umowy między wszystkimi
      spadkobiercami, bądź na mocy orzeczenia sądu na żądanie któregokolwiek ze
      spadkobierców.
    W myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.
    j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają: odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy stanowi, że:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Dostawa towaru mieści się w definicji sprzedaży określonej w art. 2 pkt 22 ustawy,
    według którego:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Należy zaznaczyć, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art.
    7 ustawy, podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby
    dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W świetle art. 15 ust. 1a ustawy:
      Podatnikiem, o którym mowa w ust. 1, jest także jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej stanowiąca przedsiębiorstwo w spadku w okresie od otwarcia
      spadku do dnia wygaśnięcia:
      1) zarządu sukcesyjnego albo

      2) uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego, jeżeli zarząd sukcesyjny nie
        został ustanowiony i dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1c
        ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji
        podatników i płatników.
    Na mocy art. 15 ust. 1b ustawy wskazuje, że:
      Podatnika, o którym mowa w ust. 1a, uznaje się za podatnika kontynuującego
      prowadzenie działalności gospodarczej zmarłego podatnika.
    W oparciu o art. 17 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne (...).
    Według art. 17 ust. 1i ustawy:
      Podatnikiem, o którym mowa w ust. 1, jest także jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej stanowiąca przedsiębiorstwo w spadku w okresie od otwarcia
      spadku do dnia wygaśnięcia:
      1) zarządu sukcesyjnego albo
      2) uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego, jeżeli zarząd sukcesyjny nie
        został ustanowiony i dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1c
        ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji
        podatników i płatników.
    Stosownie do art. 17 ust. 1j ustawy:
      Podatnika, o którym mowa w ust. 1i, uznaje się za podatnika kontynuującego
      prowadzenie działalności gospodarczej zmarłego podatnika.
    Przepisy ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby
    fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (t. j. Dz. U. z 2021 r.
    poz. 170), zwaną dalej ustawą o zarządzie sukcesyjnym, wprowadziły specyficzny rodzaj
    podatnika, jaki stanowi przedsiębiorstwo w spadku.
    Ponadto przepisy ustawy o zarządzie sukcesyjnym wprowadziły także zmiany m.in. w
    ustawie o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników oraz w ustawie o
    podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:
      Przedsiębiorstwo w spadku obejmuje składniki niematerialne i materialne,
      przeznaczone do wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę,
      stanowiące mienie przedsiębiorcy w chwili jego śmierci.
    Na mocy art. 2 ust. 2 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:
                                                1Jeżeli w chwili śmierci przedsiębiorcy przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 55 ustawy
      z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740) stanowiło w całości
      mienie przedsiębiorcy i jego małżonka, przedsiębiorstwo w spadku obejmuje całe to
      przedsiębiorstwo.
    Stosownie do art. 2 ust. 3 ustawy o zarządzie sukcesyjnym wskazuje, że:
      Przedsiębiorstwo w spadku obejmuje także składniki niematerialne i materialne,
      przeznaczone do wykonywania działalności gospodarczej, nabyte przez zarządcę
      sukcesyjnego albo na podstawie czynności, o których mowa w art. 13, w okresie od
      chwili śmierci przedsiębiorcy do dnia wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego albo
      wygaśnięcia uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego.
    Jak stanowi art. 3 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:
      Właścicielem Przedsiębiorstwa w spadku w rozumieniu ustawy jest:

      1) osoba, która zgodnie z prawomocnym postanowieniem o stwierdzeniu nabycia
        spadku, zarejestrowanym aktem poświadczenia dziedziczenia albo europejskim
        poświadczeniem spadkowym, nabyła składniki niematerialne i materialne, o
        których mowa w art. 2 ust. 1, na podstawie powołania do spadku z ustawy albo
        testamentu albo nabyła przedsiębiorstwo albo udział w przedsiębiorstwie na
        podstawie zapisu windykacyjnego;
      2) małżonek przedsiębiorcy w przypadku, o którym mowa w art. 2 ust. 2, któremu
        przysługuje udział w przedsiębiorstwie w spadku;
      3) osoba, która nabyła przedsiębiorstwo w spadku albo udział w przedsiębiorstwie w
        spadku bezpośrednio od osoby, o której mowa w pkt 1 lub 2, w tym osoba
                                          1prawna albo jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 33 § 1 ustawy z dnia
        23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, do której wniesiono przedsiębiorstwo
        tytułem wkładu – w przypadku gdy po śmierci przedsiębiorcy nastąpiło zbycie
        tego przedsiębiorstwa albo udziału w tym przedsiębiorstwie.
    Według art. 9 ust. 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:
      Przedsiębiorca może powołać zarządcę sukcesyjnego w ten sposób, że:
      1) wskaże określoną osobę do pełnienia funkcji zarządcy sukcesyjnego albo
      2) zastrzeże, że z chwilą jego śmierci wskazany prokurent stanie się zarządcą
        sukcesyjnym.
    Na podstawie art. 29 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:
      Od chwili ustanowienia zarządu sukcesyjnego zarządca sukcesyjny wykonuje prawa i
      obowiązki zmarłego przedsiębiorcy wynikające z wykonywanej przez niego
      działalności gospodarczej oraz prawa i obowiązki wynikające z prowadzenia
      Przedsiębiorstwa w spadku.
    Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:
      Zarząd sukcesyjny wygasa z:
      1) upływem dwóch miesięcy od dnia śmierci przedsiębiorcy, jeżeli w tym okresie
        żaden ze spadkobierców przedsiębiorcy nie przyjął spadku ani zapisobierca
        windykacyjny nie przyjął zapisu windykacyjnego, którego przedmiotem jest
        przedsiębiorstwo albo udział w przedsiębiorstwie, chyba że zarządca sukcesyjny
        działa na rzecz małżonka przedsiębiorcy, któremu przysługuje udział w
        przedsiębiorstwie w spadku;
      2) dniem uprawomocnienia się postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku,
        zarejestrowania aktu poświadczenia dziedziczenia albo wydania europejskiego
        poświadczenia spadkowego, jeżeli jeden spadkobierca albo zapisobierca
        windykacyjny nabył przedsiębiorstwo w spadku w całości;
      3) dniem nabycia Przedsiębiorstwa w spadku w całości przez jedną osobę, o której
        mowa w art. 3 pkt 3;
      4) upływem miesiąca od dnia wykreślenia zarządcy sukcesyjnego z CEIDG, chyba że w
        tym okresie powołano kolejnego zarządcę sukcesyjnego;
      5) dniem ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy;
      6) dniem dokonania działu spadku obejmującego przedsiębiorstwo w spadku;
      7) upływem dwóch lat od dnia śmierci przedsiębiorcy.
    W myśl art. 49 pkt 3 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:

      Przedsiębiorstwo w spadku jest jednostką organizacyjną niemającą osobowości
      prawnej, będącą podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ust. 1a oraz art. 17 ust. 1i
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r. poz.
      106, 568, 1065, 1106 i 1747).
    Na mocy art. 6 pkt 1 ustawy:
      Przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub
      zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Ze względu na szczególny charakter przepisu art. 6 pkt 1 ustawy, powinien on być
    interpretowany ściśle, co oznacza, że ma zastosowanie wyłącznie w przypadku zbycia (a
    zatem wszelkich czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel) przedsiębiorstwa (w rozumieniu Kodeksu
    cywilnego).
    Pojęcie „transakcja zbycia” należy rozumieć w sposób zbliżony do terminu „dostawa
    towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, tzn. „zbycie” obejmuje wszelkie czynności, w
    ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel,
    np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu
    niepieniężnego, czyli aportu.
    Pojęcie „przedsiębiorstwa” nie zostało zdefiniowane w ustawie. Zgodnie z poglądem
    przyjętym powszechnie w doktrynie prawa podatkowego, orzecznictwie sądowym oraz
    interpretacjach organów podatkowych – dla celów VAT – pojęcie przedsiębiorstwa
                                        1powinno być rozumiane zgodnie z jego definicją zawartą w art. 55 Kodeksu cywilnego.
                        1W świetle regulacji zawartej w art. 55 Kodeksu cywilnego:
      Przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i
      materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. Obejmuje
      ono w szczególności:
      1) oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części
        (nazwa przedsiębiorstwa);
      2) własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i
        wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
      3) prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz
        prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych
        stosunków prawnych;
      4) wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
      5) koncesje, licencje i zezwolenia;
      6) patenty i inne prawa własności przemysłowej;
      7) majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
      8) tajemnice przedsiębiorstwa;
      9) księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
              2Stosownie do art. 55 Kodeksu cywilnego:
      Czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co
      wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności
      prawnej albo z przepisów szczególnych.
    Na podstawie art. 2 pkt 27e ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o zorganizowanej części przedsiębiorstwa –
      rozumie się przez to organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym

      przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym
      zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który
      zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te
      zadania.
    Jak stanowi art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 str. 1 ze zm.), zwanej
    dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:
      W przypadku przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako aportu do spółki
      całości lub części majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów
      nie miała miejsca i że w takim przypadku osoba, której przekazano towary, będzie
      traktowana jako następca prawny przekazującego. W przypadkach gdy odbiorca nie
      podlega w pełni opodatkowaniu, państwa członkowskie mogą przedsięwziąć środki
      niezbędne w celu uniknięcia zakłóceń konkurencji. Mogą także przyjąć wszelkie
      niezbędne środki, aby zapobiec uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu
      opodatkowania poprzez wykorzystanie przepisów niniejszego artykułu.
    Z powyższego przepisu wynika, że wprowadza on, tak samo jak ma to miejsce w ustawie o
    podatku od towarów i usług, możliwość wyłączenia z zakresu opodatkowania przekazania
    całości lub części majątku przedsiębiorstwa.
    Zakres powyższego wyłączenia zdefiniował w wyrokach Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej. W wyroku z 27 listopada 2003 r. sprawa C-497/01, Zita Modes Sàrl stwierdził,
    że celem ww. opcji jest uproszczenie rozliczeń związanych z przeniesieniem majątku
    przedsiębiorstwa lub jego części, bądź wniesieniem ich aportem. W wyroku tym przyjęto,
    że jeżeli państwo członkowskie wprowadziło do swojego systemu VAT opcję zawartą w
    pierwszym zdaniu art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy uznając, że w przypadku wydania całości
    majątku nie ma miejsca dostawa towarów w rozumieniu regulacji VAT, to zasada ta ma
    zastosowanie – nie wyłączając możliwości ograniczenia jej stosowania do okoliczności
    zawartych w zdaniu drugim tego samego paragrafu – do każdego wydania
    przedsiębiorstwa lub samodzielnej części przedsiębiorstwa, włączając składniki materialne
    i niematerialne, które łącznie stanowią przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa,
    mogącego samodzielnie prowadzić działalność gospodarczą. Nabywca musi jednak
    wyrazić zamiar dalszego prowadzenia nabytego przedsiębiorstwa lub jego części, a nie
    jego bezpośredniej likwidacji i sprzedaży zapasów. TSUE wskazał, że biorąc pod uwagę cel
    dyrektywy, pojęcia w niej użyte powinny być interpretowane w sposób jednolity i
    niezależny (autonomiczny), uwzględniając kontekst i cel regulacji. W wyroku tym,
    dokonując wykładni funkcjonalnej art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy, TSUE uznał, że celem
    wyłączenia zbycia przedsiębiorstwa z opodatkowania jest zapewnienie neutralności
    podatkowej takiej czynności, która obciążając stronę istotnym zobowiązaniem
    podatkowym i tak rodziłaby prawo do odliczenia lub zwrotu podatku naliczonego.
    Trybunał podkreślił, że przeniesienie, o jakim mowa w art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE
    Rady, dotyczy między innymi części przedsiębiorstwa, a istotne znaczenie ma
    funkcjonalne powiązanie składników majątkowych umożliwiające realizację określonego
    zadania gospodarczego.
    Należy zauważyć, że o tym czy zbycie składników majątku powinno być do celów podatku
    od towarów i usług traktowane jako zbycie przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 6 pkt 1
    ustawy, decydują każdorazowo okoliczności faktyczne związane z konkretną transakcją.
    Zbycie przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy, ma miejsce wówczas, gdy cały
    majątek przedsiębiorstwa przechodzi na własność nabywcy, który kontynuuje działalność
    gospodarczą zbywcy. Podkreślić należy przy tym, że kontynuacja działalności przez
    nabywcę jest warunkiem wyłączenia spod działania ustawy zbycia przedsiębiorstwa.
    Z opisu sprawy wynika, że:
    · Wnioskodawca jest synem zmarłego przedsiębiorcy (data śmierci (...) 2024 r.)
      prowadzącego działalność gospodarczą.

    · W dniu 1 października 2024 r. sporządzony został akt notarialny dokumentujący
      powołanie Wnioskodawcy na zarządcę sukcesyjnego dla zmarłego przedsiębiorcy
      (wszyscy spadkobiercy wyrazili zgodę na powołanie zarządcy sukcesyjnego w osobie
      Wnioskodawcy). Zarząd sukcesyjny został wpisany do CEIDG. W dniu 1 października
      2024 r. został sporządzony także akt poświadczenia dziedziczenia, a w terminie
      ustawowym została złożona do Urzędu Skarbowego deklaracja SD-Z2 przez wszystkich
      spadkobierców; nabycie spadku objęte jest zwolnieniem od podatku od spadków i
      darowizn (art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn).
    · Spadkobiercami zmarłego przedsiębiorcy są Wnioskodawca (syn Spadkodawcy) i trójka
      rodzeństwa Wnioskodawcy, którzy posiadają status właścicieli Przedsiębiorstwa w
      spadku w udziałach: każdy po ¼.
    · Przedsiębiorstwem w spadku zarządza zarządca sukcesyjny – Wnioskodawca (syn
      zmarłego przedsiębiorcy, jeden ze spadkobierców).
    · Działalność Przedsiębiorstwa w spadku stanowi kontynuację działalności zmarłego
      przedsiębiorcy. Przedsiębiorstwo w spadku jest podatnikiem podatku dochodowego
      od osób fizycznych opłacającym podatek dochodowy – liniowy oraz jest czynnym
      podatnikiem podatku od towarów i usług – działalność opodatkowana jest podatkiem
      od towarów i usług (Przedsiębiorstwo, które prowadził Spadkobierca nie wykonywało
      czynności niepodlegających podatkiem od towarów i usług, ani czynności zwolnionych
      od podatku od towarów i usług).
    · Ze względu na to, że zarząd sukcesyjny to rozwiązanie o charakterze tymczasowym,
      zgodnym zamiarem Wnioskodawcy i jego rodzeństwa jest ostateczne uregulowanie
      sytuacji prawnej Przedsiębiorstwa w spadku poprzez przekazanie go w całości
      Wnioskodawcy do dalszego prowadzenia w niezmienionym zakresie, w oparciu o
      wszystkie składniki wchodzące w skład Przedsiębiorstwa, tj. składniki materialne
      [nieruchomość; środki trwałe, w tym maszyny, samochody ciężarowe, samochód
      osobowy, agregat prądotwórczy; wyposażenie, w tym drobny sprzęt; pieniądze oraz
      składniki niematerialne (wierzytelności; know how; baza kontaktów; umowy, w tym
      umowy z 3 pracownikami; oprogramowanie)].
    · Składniki, które nabędzie Wnioskodawca w wyniku przejęcia całego Przedsiębiorstwa w
      spadku do dalszego prowadzenia w ramach działku spadku będą stanowiły
                          1przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 55 ustawy Kodeks cywilny.
    · W tym celu Wnioskodawca, który od roku 2014 prowadzi jednoosobową działalność
      gospodarczą (wpisaną do CEIDG), opodatkowaną na zasadach ogólnych i jest
      zarejestrowany jako czynny podatnik VAT (czynności wyłącznie opodatkowane)
      poszerzy ją o działalność, którą prowadzi Przedsiębiorstwo w Spadku.
    · Następnie Wnioskodawca i jego rodzeństwo dokonają nieodpłatnego działu spadku (tj.
      bez obowiązku świadczenia spłat bądź dopłat przez którąkolwiek ze stron), w ramach
      którego Wnioskodawca nabędzie całość Przedsiębiorstwa w spadku do dalszego
      prowadzenia.
    · W wyniku planowanego nieodpłatnego działu spadku Wnioskodawca otrzyma majątek,
      którego wartość będzie przekraczać wartość udziału Wnioskodawcy w spadku. Zgodnie
      z zamiarem Wnioskodawcy i jego rodzeństwa, powyższe czynności zostaną dokonane
      przed upływem dwóch lat od dnia śmierci Spadkodawcy.
    · Po dokonaniu tych czynności Wnioskodawca będzie prowadzić działalność gospodarczą
      w celu kontynuacji działalności gospodarczej Spadkodawcy, obecnie prowadzonej w
      formie Przedsiębiorstwa w spadku. Działalność ta będzie prowadzona w oparciu o
      wszystkie składniki materialne i niematerialne, przeznaczone do wykonywania
      działalności gospodarczej, wchodzące w skład Przedsiębiorstwa w spadku.

    · Przedsiębiorstwu, które zamierza przejąć Wnioskodawca, przysługiwało prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    · Po przejęciu przez Wnioskodawcę składników majątku Przedsiębiorstwa w spadku nie
      dojdzie do zmiany sposobu ich wykorzystania i Wnioskodawca będzie je wykorzystywał
      wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    Pana wątpliwość w pierwszej części pytania dotyczą ustalenia, czy przejęcie przez Pana
    Przedsiębiorstwa do dalszego jego prowadzenia jest neutralne na gruncie podatku VAT.
    Odnosząc się do powyższych wątpliwości należy wskazać, że dostawa towarów, o której
    mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa
    do rozporządzania towarami jak właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się
    możliwość uznania za dostawę faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W
    rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju
    rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamiana, darowizna, oraz każda inna transakcja,
    która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego rezultatu).
    Co należy rozumieć przez „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel” określił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-320/88. W
    orzeczeniu tym stwierdza się, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę
    towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa
    właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia
    prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym,
    że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet
    jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. W tym orzeczeniu, odnosząc się do
    dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie
    ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od
    przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że na gruncie przedmiotowego
    przepisu kluczowym elementem jest przeniesienie, w istocie rzeczy, praktycznej kontroli
    nad rzeczą i możliwości dysponowania nią.
    Innymi słowy pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel” dotyczy tego
    rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak
    właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą,
    a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem
    przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie
    można interpretować jako „prawa własności”.
    Co do zasady, aby można było mówić o przedsiębiorstwie, składniki materialne i
    niematerialne tworzące to przedsiębiorstwo powinny pozostawać ze sobą we wzajemnych
    relacjach w sposób tworzący zespół. Istotne jest, aby w zbywanym przedsiębiorstwie
    zachowane zostały funkcjonalne związki pomiędzy poszczególnymi składnikami, tak żeby
    mogły posłużyć kontynuowaniu określonej działalności gospodarczej.
    W przypadku współwłasności każdy ze współwłaścicieli jest odrębnym podmiotem, każdy
    może rozporządzać swoim udziałem w oderwaniu od pozostałych współwłaścicieli. Jednak
    nie dochodzi przy tym do fizycznego wyodrębnienia masy majątkowej stanowiącej tę
    współwłasność.
    Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy zasadniczo należałoby uznać, że każdy ze
    spadkobierców ma zamiar przekazać na Pana rzecz część, a nie całość Przedsiębiorstwa w
    spadku, tj. każde z trojga rodzeństwa po 1/4 udziału. Co do zasady, udział w
    przedsiębiorstwie nie posiada cech fizycznie wyodrębnionych samodzielnych składników
    majątkowych i niemajątkowych, tym samym nie może być uznany za przedsiębiorstwo w
              1rozumieniu art. 55 Kodeksu cywilnego, ani też zorganizowaną jego część w rozumieniu
    art. 2 pkt 27e ustawy.
    Nie można jednak w przedmiotowej konkretnej sprawie pominąć specyficznych regulacji
    wynikających z ustawy o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej.

    Celem wprowadzenia tych przepisów było zachowanie ciągłości prowadzenia
    przedsiębiorstwa w okresie, gdy trwają jeszcze procedury spadkowe. Ustawa obejmuje
    kwestie tymczasowego zarządzania przedsiębiorstwem po śmierci przedsiębiorcy
    wykonującego we własnym imieniu działalność gospodarczą na podstawie wpisu do
    CEIDG oraz kontynuowania tej działalności gospodarczej.
    W analizowanej sprawie Przedsiębiorstwo w spadku, które kontynuuje działalność
    zmarłego Przedsiębiorcy i w dotychczasowym zakresie, odziedziczyło czworo
    spadkobierców we współwłasności ułamkowej wskazanej powyżej, stając się jednocześnie
    właścicielami Przedsiębiorstwa w spadku. Zatem, Spadkobiercy przed przekazaniem na
    Pana rzecz udziałów prowadzą działalność gospodarczą zmarłego Przedsiębiorcy.
    Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że przejęcie przez Pana od trójki
    rodzeństwa udziałów w Przedsiębiorstwie w spadku – które w momencie nabycia będą
    stanowiły całość przejmowanego majątku, a zatem będą spełniały definicję
                        1przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55 Kodeksu cywilnego – podlegać będzie wyłączeniu
    od opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy. Dla ww. transakcji
    będzie Pan występował jako nabywca.
    W świetle przedstawionych okoliczności sprawy i przywołanych przepisów należy
    stwierdzić, że ww. czynność nie kreuje po Pana stronie obowiązku podatkowego, gdyż nie
    będzie miała miejsca dostawa towarów dokonana przez Pana lub też wykonana przez
    Pana jakakolwiek usługa.
    W konsekwencji, odpowiadając na Pana pierwszą część pytania stwierdzić należy, że
    przejęcie przez Pana, jako jednego ze Spadkobierców Przedsiębiorstwa w spadku, do
    dalszego jego prowadzenia jest dla Pana neutralne na gruncie podatku VAT.
    Z kolei, w drugiej części pytania Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy jako jego nabywca
    będzie Pan zobowiązany do dokonania korekty podatku naliczonego.
    Zasady dotyczące sposobu i terminu dokonywania korekt podatku naliczonego oraz
    podmiotu zobowiązanego do dokonywania korekty zostały określone w art. 91 ustawy o
    podatku od towarów i usług.
    Stosownie do treści art. 91 ust. 1 ustawy:
      Po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86
      ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z
      art. 90 ust. 2-10a lub 10c-10g, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób
      określony w art. 90 ust. 2-6, 10, 10a lub 10c-10g lub przepisach wydanych na
      podstawie art. 90 ust. 11 i 12, dla zakończonego roku podatkowego.
    Zgodnie z art. 91 ust. 2 ustawy:
      W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku
      dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw
      wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość
      początkowa nie przekracza 15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik
      dokonuje w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego
      użytkowania gruntów – w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do
      użytkowania. Roczna korekta w przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym,
      dotyczy jednej piątej, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania
      gruntów – jednej dziesiątej kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub
      wytworzeniu. W przypadku środków trwałych oraz wartości niematerialnych i

      prawnych, których wartość początkowa nie przekracza 15 000 zł, przepis ust. 1
      stosuje się odpowiednio, z tym że korekty dokonuje się po zakończeniu roku, w
      którym zostały oddane do użytkowania.
    Na podstawie art. 91 ust. 3 ustawy:
      Korekty, o której mowa w ust. 1 i 2, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej
      za pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po roku podatkowym, za który
      dokonuje się korekty, a w przypadku zakończenia działalności gospodarczej – w
      deklaracji podatkowej za ostatni okres rozliczeniowy.
    W świetle art. 91 ust. 4 ustawy:
      W przypadku gdy w okresie korekty, o której mowa w ust. 2, nastąpi sprzedaż
      towarów lub usług, o których mowa w ust. 2, lub towary te zostaną opodatkowane
      zgodnie z art. 14, uważa się, że te towary lub usługi są nadal wykorzystywane na
      potrzeby czynności podlegających opodatkowaniu u tego podatnika, aż do końca
      okresu korekty.
    Według art. 91 ust. 5 ustawy:
      W przypadku, o którym mowa w ust. 4, korekta powinna być dokonana jednorazowo
      w odniesieniu do całego pozostałego okresu korekty. Korekty dokonuje się w
      deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym nastąpiła sprzedaż, a w
      przypadku opodatkowania towarów zgodnie z art. 14 – w deklaracji podatkowej za
      okres rozliczeniowy, w którym w stosunku do tych towarów powstał obowiązek
      podatkowy.
    Na mocy art. 91 ust. 6 ustawy:
      W przypadku gdy towary lub usługi, o których mowa w ust. 4, zostaną:
      1) opodatkowane – w celu dokonania korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie
        tego towaru lub usługi jest związane z czynnościami opodatkowanymi;
      2) zwolnione od podatku lub nie podlegały opodatkowaniu – w celu dokonania
        korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego towaru lub usługi jest
        związane wyłącznie z czynnościami zwolnionymi od podatku lub
        niepodlegającymi opodatkowaniu.
    W myśl art. 91 ust. 7 ustawy:
      Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy podatnik miał prawo do
      obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od
      wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo
      nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku
      należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi.
    Stosownie do art. 91 ust. 7a ustawy:
      W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku
      dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw
      wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość
      początkowa nie przekracza 15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się
      na zasadach określonych w ust. 2 zdanie pierwsze i drugie oraz ust. 3. Korekty tej
      dokonuje się przy każdej kolejnej zmianie prawa do odliczeń, jeżeli zmiana ta
      następuje w okresie korekty.
    Na mocy art. 91 ust. 7b ustawy:
      W przypadku towarów i usług innych niż wymienione w ust. 7a, wykorzystywanych
      przez podatnika do działalności gospodarczej, korekty, o której mowa w ust. 7,

      dokonuje się na zasadach określonych w ust. 1, ust. 2 zdanie trzecie i ust. 3, z
      zastrzeżeniem ust. 7c.
    Na podstawie art. 91 ust. 7c ustawy:
      Jeżeli zmiana prawa do obniżenia podatku należnego wynika z przeznaczenia
      towarów lub usług, o których mowa w ust. 7b, wyłącznie do wykonywania czynności,
      w stosunku do których nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego, lub
      wyłącznie do czynności, w stosunku do których takie prawo przysługuje – korekty, o
      której mowa w ust. 7, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej za okres
      rozliczeniowy, w którym wystąpiła ta zmiana. Korekty tej nie dokonuje się, jeżeli od
      końca okresu rozliczeniowego, w którym wydano towary lub usługi do użytkowania,
      upłynęło 12 miesięcy.
    Według art. 91 ust. 7d ustawy:
      W przypadku zmiany prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od
      towarów i usług, innych niż wymienione w ust. 7a i 7b, w szczególności towarów
      handlowych lub surowców i materiałów, nabytych z zamiarem wykorzystania ich do
      czynności, w stosunku do których przysługuje pełne prawo do obniżenia podatku
      należnego lub do czynności, w stosunku do których prawo do obniżenia podatku
      należnego nie przysługuje, i niewykorzystanych zgodnie z takim zamiarem do dnia
      tej zmiany, korekty podatku naliczonego dokonuje się w deklaracji podatkowej
      składanej za okresy rozliczeniowe, w których wystąpiła ta zmiana.
    Stosownie do art. 91 ust. 8 ustawy:
      Korekty, o której mowa w ust. 5-7, dokonuje się również, jeżeli towary i usługi nabyte
      do wytworzenia towaru, o którym mowa w ust. 2, zostały zbyte lub zmieniono ich
      przeznaczenie przed oddaniem tego towaru do użytkowania.
    Obowiązek skorygowania podatku naliczonego od wcześniej nabytych towarów lub
    środków trwałych wykorzystywanych przez podatnika do wykonywania czynności
    opodatkowanych, które są następnie przedmiotem zbycia przedsiębiorstwa lub
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa, reguluje art. 91 ust. 9 ustawy.
    Zgodnie z brzmieniem art. 91 ust. 9 ustawy:
      W przypadku transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części
      przedsiębiorstwa korekta określona w ust. 1-8 jest dokonywana przez nabywcę
      przedsiębiorstwa lub nabywcę zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Zatem, korekta podatku naliczonego, o której mowa w art. 91 ust. 1-8 ustawy, dotyczy
    podatku naliczonego od zakupów związanych jednocześnie z czynnościami, w związku z
    którymi przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego oraz z czynnościami, w
    związku z którymi takie prawo nie przysługuje, jeżeli podatnik nie jest w stanie wyodrębnić
    całości lub części kwot podatku, które posłużyłyby tylko czynnościom opodatkowanym
    oraz gdy zmianie uległo przeznaczenie towaru, od którego podatek został odliczony lub
    nieodliczony w całości.
    Ponadto, korekta ta jest dokonywana przez nabywcę przedsiębiorstwa lub zorganizowanej
    części przedsiębiorstwa, będącego następcą prawnym (beneficjentem praw i obowiązków
    zbywcy), który w tym zakresie przejmuje, wynikające z art. 91 ust. 1-8 ustawy, obowiązki
    zbywcy.
    Tym samym, nabywca przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa,
    będący następcą prawnym, co do zasady, przejmuje obowiązki swojego poprzednika.
    Jak wynika z opisu sprawy, po przejęciu przez Pana składników majątku Przedsiębiorstwa
    w spadku nie dojdzie do zmiany sposobu ich wykorzystania i będzie Pan je wykorzystywał
    wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

                                                  1Zatem, w stosunku do Pana – jako nabywcy Przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55
    Kodeksu cywilnego – znajdzie, co do zasady, zastosowanie art. 91 ust. 9 ustawy, przy czym
    ze względu na brak zmiany przeznaczenia nabytych towarów – dalsze wykorzystywanie do
    czynności opodatkowanych –nie ciąży na Panu obowiązek dokonania korekty na
    podstawie ww. przepisu.
    W efekcie, po dokonaniu działu spadku i zniesieniu współwłasności, nie będzie na Panu
    ciążył obowiązek dokonania korekty naliczonego podatku od towarów i usług, odliczonego
    od nabytych towarów w ramach Przedsiębiorstwa przez Spadkodawcę, ponieważ ww.
    majątek w dalszym ciągu będzie służył Panu do czynności opodatkowanych podatkiem od
    towarów i usług.
    Podsumowanie
    Przejęcie przez Pana Przedsiębiorstwa do dalszego jego prowadzenia jest neutralne na
    gruncie podatku VAT i jako jego nabywca nie będzie Pan zobowiązany do dokonania
    korekty podatku naliczonego.
    Tym samym, Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), co oznacza, że
    w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli
    celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w
    tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.