Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.191.2020.1.AD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2020-04-30
Teza: Kwestia zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów rat leasingowych uiszczanych na rachunek wirtualny (techniczny) stanowiący subkonto przypisane do rachunku rozliczeniowego przedsiębiorcy leasingowego, który widnieje na tzw. białej liście.
Słowa kluczowe: biała lista; koszt-koszty uzyskania przychodów; rachunki-rachunek bankowy; zapłata
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a , art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.) oraz art. 15zzs ust. 7 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 7 lutego 2020 r. (data wpływu 28 lutego 2020 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów rat leasingowych uiszczanych na rachunek wirtualny (techniczny) stanowiący subkonto przypisane do rachunku rozliczeniowego przedsiębiorcy leasingowego, który widnieje na tzw. białej liście - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 28 lutego 2020 r. wpłynął do tutejszego organu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów rat leasingowych uiszczanych na rachunek wirtualny (techniczny) stanowiący subkonto przypisane do rachunku rozliczeniowego przedsiębiorcy leasingowego, który widnieje na tzw. białej liście.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jako podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych (jednoosobowy przedsiębiorca prowadzący kancelarię radcy prawnego) podpisał umowę leasingu operacyjnego na samochód osobowy (do 3,5 tony), gdzie kwota miesięcznego czynszu (rata) wynosi 3 000 zł wraz z kwotą podatku należnego PTU.

Przedsiębiorca leasingowy na fakturze przesyłanej podatnikowi podaje numer rachunku bankowego, który nie widnieje na tzw. białej liście - wykaz prowadzony przez Ministra Finansów.

Przedsiębiorca leasingowy posługuje się natomiast tzw. rachunkami wirtualnymi (technicznymi), które z informacji uzyskanych u tegoż przedsiębiorcy leasingowego są subkontami przypisanymi do rachunku rozliczeniowego, który widnieje na tzw. białej liście (wykazie prowadzonym przez Ministra Finansów).

Przedsiębiorca leasingowy argumentuje, powołując się na wyjaśnienia Ministerstwa Finansów, że rachunki wirtualne (techniczne) są stosowane w przypadku świadczenia usług masowych przez takie podmioty, jak między innymi przedsiębiorstwa zajmujące się świadczeniem usług w zakresie leasingu.

Rachunki wirtualne (techniczne) nie są z kolei uwidaczniane na tzw. białej liście (wykazie Ministra Finansów), gdyż nie są to rachunki rozliczeniowe w rozumieniu art. 49 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo bankowe. Jednak wpłaty na rachunki wirtualne, które są przypisane do rachunku rozliczeniowego będą traktowane jak wpłaty na rachunek rozliczeniowy, który podlega zgłoszeniu.

Wnioskodawca dokonuje od początku trwania umowy leasingu wpłat na rachunek wskazany w umowie z przedsiębiorcą leasingowym i zalicza wartość netto wynikającą z faktury do kosztów uzyskania przychodu w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.

Wnioskodawca przeprowadził samodzielnie weryfikację numerów wskazanych przez przedsiębiorcę i niezależnie od uzyskanych od niego informacji stwierdza, że rachunek na jaki zapłacił ratę (czynsz) z tytułu umowy leasingu, nie jest wskazany na wykazie prowadzonym przez Ministra Finansów.

W związku z powyższym opisem Wnioskodawca sformułował następujące pytanie.

Czy jednoosobowy przedsiębiorca, podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, ma prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu w podatku dochodowym od osób fizycznych wydatku odpowiadającego wartości netto faktury wystawionej przez przedsiębiorcę leasingowego z tytułu zawartej umowy leasingu na samochód osobowy, jeżeli wpłata jest dokonywana na rachunek wirtualny (techniczny) podany w umowie leasingu, który nie jest rachunkiem rozliczeniowym (w rozumieniu art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo bankowe) i nie jest zgłoszony i uwidoczniony na tzw. białej liście prowadzonej przez Ministra Finansów, a jest wedle informacji przedsiębiorcy leasingowego przypisany do rachunku rozliczeniowego zgłoszonego i uwidocznionego w wykazie prowadzonym przez Ministra Finansów?

Zdaniem Wnioskodawcy, kluczowym dla oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego jest treść art. 22p ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pozostający w związku z art. 19 ustawy Prawo przedsiębiorców.

Ustawodawca w treści art. 19 ustawy Prawo przedsiębiorców wskazuje, że gdy jednorazowa wartość transakcji przekracza kwotę 15 000 PLN, przedsiębiorca dokonujący płatności na rzecz innego przedsiębiorcy, zobligowany jest do rozliczeń za pośrednictwem rachunków płatniczych. Rachunek płatniczy został określony w treści art. 49 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo bankowe i pojęcie to odpowiada rachunkowi rozliczeniowemu, który stosowany jest przez przedsiębiorców w obrocie gospodarczym.

Zdaniem Wnioskodawcy, pojęcie „transakcja” wskazane w treści art. 22p ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy w przedmiotowej sprawie utożsamić z zawartą umową leasingu operacyjnego. Z kolei poszczególne czynsze (raty) leasingowe wynikające z umowy są płatnościami w rozumieniu tego przepisu. Zatem ze względu na wartość przedmiotu umowy leasingu przyjąć należy, że wartość transakcji przekracza kwotę 15 000 PLN, czyli kwotę o której mowa w art. 19 ustawy Prawo przedsiębiorców.

Z kolei treść art. 22p ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje, że jeżeli płatność jest dokonywana na rzecz usługodawcy, który jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, musi być dokonana na rachunek rozliczeniowy uwidoczniony w wykazie, o którym mowa w treści art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Wnioskując z przeciwieństwa, zapłata na rachunek inny niż wynika to z treści wskazanego powyżej przepisu, powodować będzie brak możliwości zaliczenia takiego wydatku do kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.

Stosując wykładnię literalną treści art. 22p ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych płatność dokonana na rachunek określany jako wirtualny lub techniczny, nie może być uznana za rachunek tożsamy z rachunkiem, o którym mowa w art. 49 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo bankowe. Jednakże wykładnia celowościowa przepisu wskazuje, że celem ustawodawcy było zwiększenie efektywności fiskalnej tegoż podatku, przy czym jeżeli przyjąć że rachunki wirtualne czy też techniczne stanowią w swej istocie subkonta do rachunku rozliczeniowego (głównego), to wpłaty na nie dokonywane mogą być w całości (w wartości netto wynikającej z faktury) uznane za koszty uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387, z późn. zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Kosztami uzyskania przychodu są więc wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku musi mieć wpływ na powstanie przychodu, ewentualnie na zwiększenie lub zabezpieczenie źródła tego przychodu.

Zatem, aby uznać wydatek za koszt uzyskania przychodów, muszą być spełnione następujące warunki:

*   poniesiony wydatek musi mieć bezpośredni lub pośredni wpływ na powstanie przychodu, lub mieć na celu zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów,
*   wydatek nie może znajdować się w katalogu kosztów określonych w art. 23 ust. 1 ustawy, wydatek musi być prawidłowo udokumentowany.

Jednocześnie, ciężar prawidłowego udokumentowania wydatku i wykazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem, a uzyskaniem (zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła) przychodów spoczywa na podatniku. To właśnie on musi wykazać, że poniósł koszt celowy i zasadny z punktu widzenia prowadzonej przez siebie działalności. Decydując się na poniesienie określonych wydatków musi sam dokonać oceny, czy wydatki, które poniósł, mają na celu uzyskanie przychodu albo zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów, a następnie podjąć decyzję o ich ewentualnym zakwalifikowaniu do kosztów podatkowych.

Zauważyć należy, że zdefiniowanie celu osiągnięcia przychodu nie może być traktowane jedynie w kategoriach formalnych, ponieważ ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych w przywołanym przepisie art. 22 ust. 1 ww. ustawy nie wymaga wykazania, że konkretny przychód jest skutkiem poniesienia określonego kosztu. Możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku, jako kosztu uzyskania przychodów, uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, że poniesiony wydatek przysporzy mu spodziewanego przychodu lub przyczyni się do zabezpieczenia źródła przychodów.

Na mocy art. 2 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 12 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1018) ustawodawca wprowadził w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych zmiany w art. 22p ust. 1 i ust. 2, które obowiązują od 1 stycznia 2020 r.

I tak stosowanie do art. 22p ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2020 r. podatnicy prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą nie zaliczają do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców:

1.  została dokonana bez pośrednictwa rachunku płatniczego lub
2.  została dokonana przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług - w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, potwierdzonych fakturą, dokonanych przez dostawcę towarów lub usługodawcę zarejestrowanego na potrzeby podatku od towarów i usług jako podatnik VAT czynny, lub
3.  pomimo zawarcia na fakturze wyrazów :mechanizm podzielonej płatności” zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy o podatku od towarów i usług, została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności określonego w art. 108a ust. 1a tej ustawy.

W przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców została dokonana z naruszeniem ust. 1, podatnicy prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą w tej części:

1.  zmniejszają koszty uzyskania przychodów albo
2.  w przypadku braku możliwości zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów - zwiększają przychody

*   w miesiącu, w którym odpowiednio została dokonana płatność bez pośrednictwa rachunku płatniczego albo został zlecony przelew albo płatność została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielnej płatności. (art. 22p ust. 2 ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2020 r.).

Jednocześnie na mocy art. 2 pkt 2 lit. b) ww. nowelizacji dodany został art. 22p ust. 4, zgodnie z którym w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2020 r. - przepisów ust. 1 pkt 2 i ust. 2 nie stosuje się, w przypadku gdy podatnik dokonujący płatności dokonał zapłaty należności przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, i złożył zawiadomienie, o którym mowa w art. 117ba § 3 Ordynacji podatkowej, do naczelnika urzędu skarbowego właściwego dla wystawcy faktury w terminie trzech dni od dnia zlecenia przelewu.

Stosownie do art. 19 ustawy Prawo przedsiębiorców, dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku płatniczego przedsiębiorcy, w każdym przypadku gdy:

1.  stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz
2.  jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza 15 000 zł lub równowartość tej kwoty, przy czym transakcje w walutach obcych przelicza się na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień dokonania transakcji.

Zgodnie z treścią art. 96b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 106) Szef Krajowej Administracji Skarbowej prowadzi w postaci elektronicznej wykaz podmiotów:

1.  w odniesieniu do których naczelnik urzędu skarbowego nie dokonał rejestracji albo które wykreślił z rejestru jako podatników VAT;
2.  zarejestrowanych jako podatnicy VAT, w tym podmiotów, których rejestracja jako podatników VAT została przywrócona.

W myśl art. 96b ust. 2 ww. ustawy, wykaz jest udostępniany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych w sposób umożliwiający sprawdzenie, w tym automatycznie, czy podmiot znajduje się w wykazie na wybrany dzień, przypadający nie wcześniej niż w okresie 5 lat poprzedzających rok, w którym podmiot jest sprawdzany. Dane tego podmiotu są udostępniane według stanu na wybrany dzień, z wyjątkiem danych, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3, które są udostępniane według stanu na dzień sprawdzenia.

Wykaz zawiera następujące dane podmiotów, o których mowa w ust. 1:

1.  firmę (nazwę) lub imię i nazwisko;
2.  numer, za pomocą którego podmiot został zidentyfikowany na potrzeby podatku, jeżeli taki numer został przyznany; 2a. status podmiotu:
    1.  w odniesieniu do którego nie dokonano rejestracji albo który wykreślono z rejestru jako podatnika VAT,
    2.  zarejestrowanego jako „podatnik VAT czynny” albo „podatnik VAT zwolniony”, w tym podmiotu, którego rejestracja została przywrócona;
3.  numer identyfikacyjny REGON, o ile został nadany;
4.  numer PESEL, o ile podmiot posiada;
5.  numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile został nadany;
6.  adres siedziby - w przypadku podmiotu niebędącego osobą fizyczną;
7.  adres stałego miejsca prowadzenia działalności albo adres miejsca zamieszkania, w przypadku nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności - w odniesieniu do osoby fizycznej;
8.  imiona i nazwiska osób wchodzących w skład organu uprawnionego do reprezentowania podmiotu oraz ich numery identyfikacji podatkowej lub numery PESEL;
9.  imiona i nazwiska prokurentów oraz ich numery identyfikacji podatkowej lub numery PESEL;
10.  imię i nazwisko lub firmę (nazwę) wspólnika oraz jego numer identyfikacji podatkowej lub numer PESEL;
11.  daty rejestracji, odmowy rejestracji albo wykreślenia z rejestru oraz przywrócenia zarejestrowania jako podatnika VAT;
12.  podstawę prawną odpowiednio odmowy rejestracji, wykreślenia z rejestru oraz przywrócenia zarejestrowania jako podatnika VAT;
13.  numery rachunków rozliczeniowych, o których mowa w art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, lub imiennych rachunków w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której podmiot jest członkiem, otwartych w związku z prowadzoną przez członka działalnością gospodarczą - wskazanych w zgłoszeniu identyfikacyjnym lub zgłoszeniu aktualizacyjnym i potwierdzonych przy wykorzystaniu STIR w rozumieniu art. 119zg pkt 6 Ordynacji podatkowej (art. 96b ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług).

Z opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej podpisał umowę leasingu operacyjnego. Kwota miesięcznego czynszu (rata) wynosi 3 000 zł wraz z kwotą podatku należnego PTU. Przedsiębiorca leasingowy na fakturze przesyłanej Wnioskodawcy podaje numer rachunku bankowego, który nie widnieje na tzw. białej liście - wykazie prowadzonym przez Ministra Finansów. Posługuje się natomiast tzw. rachunkami wirtualnymi (technicznymi), które z informacji uzyskanych u tegoż przedsiębiorcy leasingowego są subkontami przypisanymi do rachunku rozliczeniowego, który z kolei widnieje na ww. liście. Wnioskodawca dokonuje od początku trwania umowy leasingu wpłat na rachunek wskazany w umowie z przedsiębiorcą leasingowym i zalicza wartość netto wynikającą z faktury do kosztów uzyskania przychodu w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytuły prowadzonej działalności gospodarczej.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny wątpliwości Wnioskodawcy budzi kwestia możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów uiszczanych przez niego rat leasingowych na rachunek wskazany w umowie z przedsiębiorcą leasingowym, tzw. Rachunek wirtualny techniczny.

Pojęcie rachunku płatniczego zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 25 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 659, z późn. zm.), zgodnie z którym rachunek płatniczy jest to rachunek prowadzony dla jednego lub większej liczby użytkowników służący do wykonywania transakcji płatniczych, przy czym przez rachunek płatniczy rozumie się także rachunek bankowy oraz rachunek członka spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jeżeli rachunku te służą do wykonywania transakcji płatniczych.

Rodzaje rachunków bankowych określone zostały w rozdziale 3 ustawie z 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (t. j. Dz .U. z 2018 r., poz. 2187, z późn. zm.). Art. 49 ust. 1 pkt 1 Prawa bankowego stanowi, że jako rachunki bankowe należy rozumieć rachunki rozliczeniowe, w tym bieżące i pomocnicze oraz prowadzone dla nich na zasadach określonych w rozdziale 3a rachunki VAT.

W praktyce gospodarczej zdarza się, że podmioty wykorzystują usługę rachunków wirtualnych/technicznych, gdzie w tej usłudze każdy pojedynczy kontrahent sprzedawcy towaru lub usługi otrzymuje przypisany wyłącznie do niego niepowtarzalny numer rachunku, który to numer wykorzystuje przelewając zapłatę za towar lub usługę, jednak środki pieniężne wpływają (i są księgowane przez bank) na jeden rachunek rzeczywisty, do którego te wirtualne numery są przyporządkowane. Numer wirtualny stosowany jest w celu zautomatyzowania rozliczeń – użycie go przez wpłacającego powoduje, że system sam rozpoznaje wszystkie parametry przelewu i dokonywane jest jego automatyczne księgowanie na rachunku bieżącym prowadzonym na rzecz sprzedawcy. Bank nie dokonuje fizycznych księgowań na rachunkach wirtualnych ani nie generuje dla nich wyciągów bankowych.

Tzw. rachunki wirtualne nie są rachunkami rozliczeniowymi w rozumieniu art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo bankowe i tym samym nie będą uwidaczniane w wykazie podatników VAT czynnych.

Powyższe znajduje potwierdzenie w uzasadnienie do ustawy (Druk 3301), gdzie wskazano, że w przypadku tych podmiotów, np. banków, które ze względu na specyfikę swojej działalności wykorzystują dla celów rozliczeń własnych związanych z zakupami i sprzedażą służących realizacji ich działalności tzw. rachunki techniczne, rachunki te nie stanowią rachunków rozliczeniowych w rozumieniu ustawy – Prawo bankowe i w związku z tym nie będą podlegały obowiązkowi ich zgłaszania celem zamieszczenia w wykazie.

Problem wpłat dokonywanych na m.in. wirtualny rachunek bankowy, który nie jest uwzględniany na tzw. białej liście podatników, był również przedmiotem interpelacji grupy Posłów Nr 32747 z dnia 19 lipca 2019 r.

W odpowiedzi Nr PT8.054.5.2019.WLI.451E z dnia 19 sierpnia 2019 r., Ministerstwo Finansów potwierdziło, że „rachunki te nie będą uwidaczniane w wykazie podatników VAT, gdyż nie są to rachunki rozliczeniowe w rozumieniu art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe”. Jednocześnie wskazało jednak, że „Wpłaty na rachunki wirtualne, które są przypisane do rachunku rozliczeniowego, będą traktowane jak wpłaty na rachunek rozliczeniowy, który podlega zgłoszeniu do urzędu skarbowego”.

Biorąc zatem pod uwagę przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego oraz powołane przepisy prawne należy stwierdzić, że Wnioskodawca dokonując płatności z tytułu rat leasingowych na rzecz przedsiębiorcy leasingującego, na wskazany przez niego rachunek wirtualny przypisany do rachunku głównego, zgłoszonego do wykazu, o którym jest mowa w art. 96b ustawy o podatku od towarów i usług, może zaliczyć dane wpłaty do kosztów uzyskania przychodów. Przy czym Wnioskodawca powinien mieć w swoich dokumentach dowody potwierdzające to, że wpłata na konto, o którym mowa w złożonym wniosku (rachunek wirtualny) jest w istocie wpłatą na rachunek znajdujący się w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Podkreślić również należy, że przepisy rozdziału 1a ustawy Ordynacja podatkowa stanowią, że interpretacja indywidualna wydana w tym trybie, może dotyczyć tylko przepisów prawa podatkowego, przy czym Wnioskodawca jest zobowiązany wskazać je w złożonym wniosku.

Zakres żądania Wnioskodawcy wyznacza natomiast w szczególności:

*   stan faktyczny przedstawiony we wniosku o indywidualną interpretację prawa podatkowego,
*   stan prawny (przepisy prawa) wskazany przez wnioskodawcę oraz
*   zagadnienie prawne, które ma być przedmiotem interpretacji, a które wskazuje pytanie (pytania) wnioskodawcy.

Ze względu zatem na zakres żądania Wnioskodawcy ocenie interpretacyjnej organu podlegało wyłącznie zagadnienia przedstawione w pytaniu interpretacyjnym dotyczące możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów opisanych we wniosku rat leasingowych, bez rozstrzygania momentu ich zaliczenia do tych kosztów.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Bieg powyższego terminu nie rozpoczyna się do dnia zakończenia okresu stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID (art. 15zzs ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - Dz. U. z 2020 r., poz. 374, z późn. zm.).

Jednocześnie, stosownie do art. 15zzs ust. 7 ww. ustawy z dnia 2 marca 2020 r., czynności dokonane w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID są skuteczne. Tym samym, Strona może skutecznie wnieść skargę pomimo wstrzymania biegu powyższego terminu.

W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.