Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.571.2025.2.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-03
Teza: Brak opodatkowania podatkiem VAT dostawy nieruchomości
zabudowanej będącej we współwłasności małżeńskiej.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
grunty-grunt niezabudowany
grunty-sprzedaż gruntów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,

    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 lipca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 10 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy braku opodatkowania podatkiem VAT dostawy
    nieruchomości zabudowanej będącej we współwłasności małżeńskiej. Uzupełnił go Pan
    pismem z 12 sierpnia 2025 r. (wpływ 12 sierpnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Podatnik wraz z żoną nabył w 2010 r. r. działkę budowlaną. W 2022 r. małżonkowie wraz z
    bratem Podatnika rozpoczęli budowę domu jednorodzinnego dwulokalowego na działce
    Podatnika i jego żony z przeznaczeniem na prywatne cele mieszkalne. Budowa rozpoczęła
    się po ustnych ustaleniach pomiędzy Podatnikiem i jego bratem i nie była potwierdzona w
    formie pisemnej. Po zakończeniu budowy miało nastąpić podzielenie domu i przeniesienie
    połowy nieruchomości na brata. Budowa była finansowana ze środków Podatnika i jego
    żony bez udziału finansowego brata, który miał dołączyć do budowy jak małżonkom
    skończą się środki finansowe. Również te ustalenia zostały zawarte ustnie. Nigdy nie
    doszło do realizacji tych ustaleń, ponieważ bratu Podatnika zmieniły się plany życiowe. Po
    kilku miesiącach od rozpoczęcia budowy brat Podatnika ożenił się i wraz ze swoją żoną
    rozpoczęli budowę domu w innej miejscowości. W tym momencie budowa była na etapie
    zbrojenia stropu nad parterem.
    Brat Podatnika nie prowadził i nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie
    sprzedaży nieruchomości lub budowy i sprzedaży nieruchomości na własnych gruntach.
    Nie nastąpiły również żadne rozliczenia z bratem z tytułu realizacji budowy oraz takie
    rozliczenie nie nastąpią. Budowa była realizowana z oszczędności Podatnika i jego żony
    metodą gospodarczą.
    Dodatkowe brakujące środki Podatnik i jego małżonka otrzymali w formie darowizny od
    rodziców Podatnika i jego teścia. Darowizny zostały zgłoszone w Urzędzie Skarbowym. W
    wyniku realizacji budowy został wybudowany dom jednorodzinny dwulokalowy, z
    osobnymi wejściami po prawej i lewej stronie budynku, lokale są rozdzielone w połowie
    ścianą między lokalową. Podatnik wraz z małżonką postanowili kontynuować budowę i w
    maju ubiegłego roku zgłosili ją do pozwolenia na użytkowanie, a następnie zamierzają
    sprzedać nieruchomość tj. dwa niezależne lokale.
    Oferta sprzedaży będzie dotyczyła dwóch wyodrębnionych lokali z udziałem w gruncie.
    Potencjalnych nabywców Podatnik oraz jego żona będą poszukiwać poprzez umieszczanie
    ogłoszeń na stronach internetowych. Dom stanowi współwłasność Podatnika i jego żony
    na zasadach współwłasności majątkowej małżeńskiej. Dom wymaga wykończenia i nie
    można w nim zamieszkać w obecnym stanie. Podatnik wraz z małżonką nie zamierzają
    mieszkać w wybudowanym domu ani w jego części ponieważ nie chcą mieszkać w
    sąsiedztwie obcych ludzi. Inne były założenia przy planowaniu budowy, tj. sąsiadem miał
    być brat Podatnika.
    Podatnik ani jego małżonka nie prowadzą działalności gospodarczej. Są zatrudnieni na
    umowę o pracę. Podatnik i jego małżonka wcześniej tylko raz sprzedali nieruchomości tj.
                      2w 2018 r. mieszkanie o pow. 40 m w (...), które nabyli w 2006 r.
    Doprecyzowanie i uzupełnienie zdarzenia przyszłego
    Nr ewidencyjny działki to: 1, (...).

    Nabycie działki nie było czynnością opodatkowaną podatkiem VAT i z tego tytułu nie
    przysługiwało Podatnikowi prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego. Nabycie nastąpiło pomiędzy osobami fizycznymi nie prowadzącymi
    działalności gospodarczej i niebędącymi zarejestrowanymi podatnikami podatku VAT.
    Nabyta działka była wykorzystywana na cele prywatne tj. ogródek od momentu nabycia do
    rozpoczęcia budowy. Nie była przedmiotem umów najmu, dzierżawy lub innych umów o
    podobnym charakterze i nie była udostępniana osobom trzecim.
    Podatnik nie prowadził i nie prowadzi działalności gospodarczej. Nie jest również czynnym
    podatnikiem VAT.
    Sprzedaż mieszkania w 2018 r. nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Żadnemu podmiotowi Podatnik nie udzielał pełnomocnictwa do przygotowania
    nieruchomości do sprzedaży. Nie korzystał z usług innych osób ani podmiotów w celu
    przygotowania i dokonania sprzedaży.
    Ponieważ Podatnik planuje sprzedaż przedmiotowej nieruchomości w 2025 r. to od
    zakończenia budowy i otrzymania pozwolenia na użytkowanie, które zostało wydane 24
    maja 2024 r., to lokale znajdujące się w budynku jednorodzinnym nie będą użytkowane
    przez Podatnika ani przez inne podmioty przez co najmniej 2 lata przed ostateczna
    sprzedażą.
    Pytania
      1) Czy sprzedaż przedmiotowej nieruchomości podlega opodatkowaniu podatkiem od
        towarów i usług?
      2) Czy w przypadku uznania, że przedmiotowa sprzedaż podlega opodatkowaniu
        podatkiem od towarów i usług, to jest ona zwolniona na podstawie art. 43 ust. 1 pkt
        10a) ustawy o podatku od towarów i usług?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (dalej jako „ustawa VAT”) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10) ustawy VAT zwalnia się od podatku dostawę budynków,
    budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
      a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
      b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
        upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Zgodnie z art. 2 pkt 14) ustawy VAT ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pierwszym
    zasiedleniu - rozumie się przez to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub
    użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub
    ich części, po ich:
      a) wybudowaniu lub
      b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
        podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10a) zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub
    ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:
      a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do
        obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,

      b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
        których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
        początkowej tych obiektów.
    Dokonując budowy przedmiotowego budynku, Podatnikowi oraz jego żonie nie
    przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Podatnik oraz jego małżonka nie prowadzą działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy VAT zgodnie z którym, działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Budowa domu była przeznaczona na ich prywatne cele mieszkalne. W związku z tym
    zbycie przedmiotowych nieruchomości nie nastąpi w wykonaniu działalności gospodarczej.
    Podatnicy nabyli nieruchomości w 2010 r. W 2022 r. rozpoczęli wraz z bratem Podatnika
    budowę domu jednorodzinnego dwulokalowego na działce Podatnika i jego żony z
    przeznaczeniem na prywatne cele mieszkaniowe. Zmiana planów życiowych brata
    Podatnika (zmiana stanu cywilnego oraz plany budowy domu mieszkalnego w innej
    miejscowości) spowodowały, że zmianie uległy również plany Podatnika i jego małżonki.
    Postanowili oni dokończyć budowę domu a następnie sprzedać go jako dwa niezależne
    lokale. Podatnik i jego małżonka ukończyli budowę w 2024 r. Ponadto, Podatnik i jego
    małżonka nie prowadzą i nie prowadzili działalności gospodarczej.
    W wyroku TSUE z 15 września 2011 r. C-180/10, C-181/10 w połączonych sprawach Słaby i
    Kuć przeciwko polskim organom podatkowym, TSUE stwierdził, że „Dostawę gruntu
    przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej na
    podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z
    możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej, niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz
    od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy,
    pod warunkiem że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności.
    Osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem
    z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu
    zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony
    pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu
    art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112 kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu,
    jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.
    Natomiast jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112, należy uznać ją za podmiot prowadzący
    „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od
    wartości dodanej.
    W stanie faktycznym, którego dotyczą ww. wyroki podatnik dokonywał kilku transakcji
    sprzedaży, co wskazywało, że ma zamiar dokonywać tych transakcji w sposób
    powtarzalny. W przypadku Podatnika sprzedaż dotyczy dwóch lokali w jednej
    nieruchomości, która została wybudowana na własne cele mieszkaniowe. Fakt, że z racji

    efektywnego zarządzania majątkiem, większa szansa jest na sprzedaż dwóch lokali, niż
    całości nieruchomości nie powoduje, że Podatnik prowadzi działalność gospodarczą i ma
    zamiar dokonywać sprzedaży w sposób powtarzalny.
    W przywołanym wyroku TSUE wskazał również, że: „37. Należy dodać, że sama liczba i
    zakres transakcji sprzedaży dokonanych w niniejszej sprawie nie ma charakteru
    decydującego. Jak orzekł Trybunał, zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić
    kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się
    poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać
    również jako czynności osobistych (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Wellcome Trust,
    pkt 37). 38. Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału
    gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca.
    Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani
    wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem
    odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. 39. Inaczej jest
    natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie
    obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez
    producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi
    dyrektywy VAT. 40. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu
    terenu albo na działaniach marketingowych.
    41. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w
    związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za
    czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    42. W wypadku gdyby sąd odsyłający stwierdził, że Rzeczpospolita Polska nie skorzystała z
    możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy VAT, należy zbadać, czy transakcje
    będące przedmiotem sporu w postępowaniach głównych podlegają opodatkowaniu na
    podstawie art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT.
    43. Zgodnie z tym przepisem pojęcie podatnika definiuje się w związku z pojęciem
    działalności gospodarczej. Fakt prowadzenia takiej działalności uzasadnia bowiem uznanie
    podmiotu za podatnika (zob. wyrok z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie C-32/03 Fini H, Zb.
    Orz. s. I-1599, pkt 19). 44. Należy w tej kwestii przypomnieć, że pojęcie działalności
    gospodarczej jest zdefiniowane w art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT jako obejmujące
    wszelką działalność producentów, handlowców i usługodawców, w tym wykorzystywanie,
    w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z
    tego tytułu dochodu.
    45. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi
    wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu
    dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT, jako że jedynym przychodem z takich
    transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Takie transakcje nie
    stanowią zaś same z siebie,działalności gospodarczej w rozumieniu dyrektywy (zob. wyroki
    z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie,C-77/01 EDM, Rec. s. I-4295, pkt 58; z dnia 21
    października 2004 r. w sprawie C-8/03 BBL, Zb.Orz. s. I-10157, pkt 39). 46. Znajdują tu
    zastosowanie kryteria omówione w pkt 37-41 niniejszego wyroku.”
    Biorąc pod uwagę przywołane regulacje ustawy VAT oraz orzecznictwo TSUE, należy
    uznać, że dokonanie przez Podatnika oraz jego małżonkę incydentalnej sprzedaży
    przedmiotowej nieruchomości nie mieści się w definicji działalność gospodarczej, o której
    mowa w art. 15 ust. 2 ustawy VAT. Wynika to z faktu, że zarówno nabycie jak i sprzedaż
    przedmiotowych nieruchomości nie następowała w sposób zorganizowany i ciągły w celu
    osiągnięcia zarobku, ale była wynikiem okoliczności niezależnych od Podatnika i jego
    małżonki tj. wycofania się brata Podatnika ze wspólnej realizacji budowy domu na własne
    cele mieszkaniowe. Podjęte przez Podatnika oraz jego żonę działania tj. nabycie działki,
    wybór projektu, rozpoczęcie budowy miały na celu zaspokojenie własnych potrzeb
    mieszkaniowych ich rodziny oraz brata Podatnika. Wycofanie się przez brata Podatnika z

    realizacji tego celu spowodował, że zaniechanie rozpoczętej inwestycji naraziłoby
    Podatnika oraz jego żonę na konkretne straty, a ewentualne środki uzyskane ze sprzedaży
    rozpoczętej budowy nie pozwalałaby na realizację własnych celów mieszkaniowych
    poprzez nabycie innej nieruchomości. Zasadne więc z punktu widzenia ekonomicznego
    oraz prawidłowego zarządzają majątkiem było dokończenie budowy, a następnie
    sprzedanie gotowego budynku, dwulokalowego aby zrealizować własne cele
    mieszkaniowe.
    Tym samym działania Podatnika nie stanowią działalności gospodarczej, a są realizacją
    racjonalnego zarządzania własnym majątkiem prywatnym, wynikającym z okoliczności
    zewnętrznych na które Podatnik nie miał wpływu i jako takie nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, a w przypadku uznania, że sprzedaż ta podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług to zdaniem Podatnika jest ona zwolniona
    na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a) ustawy VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775) zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
        a) określone udziały w nieruchomości;
        b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
      prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych (działek) jak również udział w nieruchomości, traktowane jest
    jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    W myśl art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U.
    z 2023 r. poz. 2809 ze zm.):
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe

      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Natomiast zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 ww. Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    W świetle art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Ustawa nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii podatników. Powyższe stwarza
    dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną.
    Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia
    działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby
    pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność
    majątkowa.
    W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który
    dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Jeżeli zatem, przedmiotem dostawy jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem
    podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten
    małżonek, który dokonuje dostawy we własnym imieniu (który jest stroną czynności
    prawnej) – jako podatnik VAT.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.

    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
      handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
      wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność
      gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku
      rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy
    o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest

    odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter
    Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze
    wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w
    ramach majątku osobistego.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem
    Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Całość
    powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE. Przykładowo podane zostały działania
    polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie
    należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając Nieruchomość działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży zabudowanej działki, istotne jest,
    czy w celu dokonania jej dostawy podjął Pan aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to
    koniecznością uznania Pana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.

    Pana wątpliwości na tle przedstawionego opisu sprawy w pierwszej kolejności dotyczą
    kwestii, czy sprzedaż przedmiotowej nieruchomości podlega opodatkowaniu podatkiem
    od towarów.
    Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej
    czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po
    pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że sprzedaż
    Nieruchomości zabudowanej nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług, gdyż brak jest przesłanek, aby w związku z tą transakcją uznać Pana za podatnika
    tego podatku. Z zawartego we wniosku opisu sprawy nie wynika bowiem taka Pana
    aktywność, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności. Nie wystąpił bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie
    przesądzają, że sprzedaż Nieruchomości zabudowanej będzie wypełniać przesłanki
    działalności gospodarczej. Nabyta działka od 2010 r. do 2022 r. była wykorzystywana na
    cele prywatne tj. ogródek od momentu nabycia do rozpoczęcia budowy. Nie była
    przedmiotem umów najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze i nie
    była udostępniana osobom trzecim. W 2022 r. rozpoczął Pan budowę domu finansowaną
    z własnych środków pieniężnych na cele mieszkaniowe, jednak z uwagi na zmianę planów
    życiowych zdecydował się Pan sprzedać Nieruchomość. Ponadto w związku ze sprzedażą
    Nieruchomości potencjalnych nabywców będzie Pan poszukiwać poprzez umieszczanie
    ogłoszeń na stronach internetowych. Nie prowadził i nie prowadzi Pan działalności
    gospodarczej. Nie jest również czynnym podatnikiem VAT. Sprzedaż mieszkania w 2018 r.
    nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Zatem nie podjął Pan aktywnych działań w
    zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób
    podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Tym samym w odniesieniu do
    sprzedaży Nieruchomości nie będzie zachowywał się Pan jak handlowiec.
    Dokonując sprzedaży Nieruchomości zabudowanej będzie Pan korzystać z
    przysługującego Panu prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, która to czynność
    oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o
    podatku od towarów i usług i nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy. Tym samym, nie będzie Pan podatnikiem podatku VAT, o którym mowa w
    art. 15 ust. 1 ustawy, w odniesieniu do powyższej transakcji, a dostawa ta nie będzie
    podlegała opodatkowaniu VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W konsekwencji, sprzedaż przez Pana Nieruchomości zabudowanej będącej we
    współwłasności małżeńskiej nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług. W związku z powyższym, nie znajduje uzasadnienia rozstrzygnięcie
    kwestii korzystania ze zwolnienia dla ww. czynności na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a)
    ustawy.
    Tym samym, Pana stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Powyższe rozstrzygnięcie obejmuje zakresem tylko Pana sytuację przedstawioną w
    zdarzeniu przyszłym i jednocześnie nie wywiera skutku prawnego dla Pana żony.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.