Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.786.2025.1.ALN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-23
Teza: Niepodleganie opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży
prawa użytkowania wieczystego działek niezabudowanych.
Słowa kluczowe: działki
grunty-dostawa gruntu
użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste-
przeniesienie prawa użytkowania wieczystego
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 lipca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 21 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług, który dotyczy niepodlegania
    opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży prawa użytkowania wieczystego działek
    niezabudowanych numer 1, 2, 3, 4.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

2.1 Pani A („Wnioskodawczyni”) jest osobą fizyczną, mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Polski.
    2.2 Wnioskodawczyni nie jest podatnikiem VAT ani nie prowadzi indywidualnej działalności
    gospodarczej.
    2.3 Wnioskodawczyni jest użytkownikiem wieczystym następujących działek
    niezabudowanych numer 1, 2, 3, 4 - księga wieczysta o numerze (...) („Działki",
    „Nieruchomość"). Działki są objęte obowiązującym planem zagospodarowania
    przestrzennego dla dzielnicy (...) jako tereny zieleni urządzonej.
    2.4 Działki nie były środkiem trwałym i nie podlegały ujęciu w ewidencji środków trwałych i
    wartości niematerialnych i prawnych.
    2.5 Przedmiotowe Działki nigdy nie były wykorzystywane na cele rolnicze ani w żadnej
    działalności gospodarczej.
    2.6 Nieruchomość nie była nieodpłatnie udostępniana osobom trzecim przez
    Wnioskodawczynię.
    2.7 Nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej
    Wnioskodawczyni.
    2.8 Wnioskodawczyni nie przejawiała dotychczas chęci zbycia Nieruchomości, w
    szczególności nie zamieszczała ofert, ogłoszeń, nie zawierała umów z pośrednikami.
    2.9 Wnioskodawczyni nigdy nie podejmowała w stosunku do Nieruchomości czynności,
    które kojarzone są z działaniami przedsiębiorców, w szczególności nie dokonywała zmian
    prowadzących do podwyższenia atrakcyjności bądź wartości Nieruchomości (podział na
    działki, uzbrajanie, wytyczanie dróg itp.).
    2.10 Wnioskodawczyni nie angażowała środków pieniężnych w celu zbycia Nieruchomości
    czy też podniesienia jej wartości.
    2.11 Nieruchomość przez cały czas nie zmieniła swojego podstawowego przeznaczenia -
    zarząd majątkiem prywatnym.
    2.12 Obecnie Wnioskodawczyni rozważa sprzedaż Nieruchomości na rzecz podmiotu
    trzeciego - Fundacji Rodzinnej.
    2.13 Użytkowanie wieczyste Działek zostało nabyte przez Wnioskodawczynię w 2018 roku.
    2.14 Przy nabyciu powyższych Działek Wnioskodawczyni nie odliczyła podatku VAT
    naliczonego.
    2.15 Wnioskodawczyni nie nabyła Nieruchomości w celu sprzedaży, nie występowała o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego, nie angażowała środków
    pieniężnych w celu zbycia nieruchomości, czy też podniesienia jej wartości poprzez
    zapewnienie dostępu do mediów, ani nie wnioskowała o wydanie warunków przyłączenia
    mediów. Wnioskodawczyni nie prowadzi usług deweloperskich, nie wnioskowała o
    wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Nie dokonywała żadnych przyłączeń mediów.
    Powyższa Nieruchomość stanowi majątek prywatny.
    2.16 Sprzedaż przedmiotowej Nieruchomości do Fundacji Rodzinnej mieści się w
    granicach zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

## Pytanie

Czy sprzedaż przez Wnioskodawczynię Nieruchomości do Fundacji Rodzinnej będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT?
    Pani stanowisko w sprawie
    a) W ocenie Wnioskodawczyni sprzedaż przez Wnioskodawczynię Nieruchomości do
      Fundacji Rodzinnej nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.
    b) Wnioskodawczyni nie jest podatnikiem VAT.
    c) Sprzedaż Nieruchomości do Fundacji Rodzinnej nie podlega zatem opodatkowaniu
      podatkiem VAT dla Wnioskodawczyni jako zarząd majątkiem prywatnym.
    d) Sprzedaż przedmiotowej działki mieści się w granicach zwykłego zarządu majątkiem
      prywatnym, a co za tym idzie - Wnioskodawczyni nie jest zobowiązana do zapłaty
      podatku VAT.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1 Ustawy o VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel.
    Art. 2 pkt 6 Ustawy o VAT stanowi, że Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach
    - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jak stanowi z kolei art. 2 pkt 22 Ustawy o VAT, Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o
    sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
    na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Art. 15 ust. 1 Ustawy o VAT stanowi, że podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Podkreślić należy, że nie każda czynność, która stanowi dostawę towarów w rozumieniu
    art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wyżej powołane
    przepisy pozwalają stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot
    mający status podatnika VAT, działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej
    transakcji. Istotne więc dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do
    czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność
    gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Definicja
    działalności gospodarczej zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma charakter
    uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem "podatnik" tych wszystkich podmiotów,
    które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym.
    Zbycie nieruchomości gruntowych (działek, udziałów w działkach), traktowane jest jako
    czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Nie każda
    jednak czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Określona czynność jest opodatkowana
    podatkiem VAT, jeśli została wykonana przez podatnika, a więc osobę prowadzącą

    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W świetle zapisów art. 15 ust.
    1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
    prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą o której
    mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność
    gospodarcza, zgodnie z ust. 2 powyższego artykułu, obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Określony
    w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby
    faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności działa jako
    podatnik.
    Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z
    podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność
    gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Właściwym zatem jest wykluczenie osób
    fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź
    darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został
    nabyty w celu jego odprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach
    działalności gospodarczej.
    "Majątek prywatny" to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez
    nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.
    Jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta
    wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza
    to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku
    od towarów i usług. W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i
    usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji,
    za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej,
    czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza
    sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego
    podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
    Za podatnika podatku należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów
    angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości
    porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy
    (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy), jako że jedynym przychodem z takich transakcji może
    być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Dodatkowo należy wskazać, że działalność
    gospodarcza powinna cechować się stałością powtarzalnością i niezależnością jej
    wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest
    natomiast działalnością handlową a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego,
    który nie został nabyty w celu jego odprzedaży i nie jest związany z prowadzoną
    działalnością gospodarczą.
    Jeśli osoba fizyczna dokonuje zbycia swojego majątku osobistego, a czynność ta
    wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza
    to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT. W
    kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako
    osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest
    przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza
    sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego
    podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
    Biorąc pod uwagę powyższe:

    • planowana sprzedaż Działki będącej w użytkowaniu wieczystym, nie będzie podlegała
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż stanowi ona majątek prywatny i
      nie była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art.
      15 ust. 2 Ustawy o VAT.
    • Na tle niniejszego zdarzenia przyszłego Wnioskodawczyni nie wystąpi dla tej czynności
      w charakterze podatnika, tym samym planowana sprzedaż ww. działki będzie
      sprzedażą majątku osobistego, do której unormowania Ustawy o VAT nie znajdą
      zastosowania.
    • Zatem planowana sprzedaż ww. działki nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem
      od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT, a tym samym nie
      będzie Wnioskodawczyni zobowiązana do zapłaty podatku VAT przy sprzedaży ww.
      działek.
    Przedmiotowa sprzedaż stanowi jedynie czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności.
    Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe oraz powołane powyżej przepisy
    prawa należy stwierdzić, że sprzedaż Nieruchomości przez Wnioskodawczynię na rzecz
    Fundacji Rodzinnej, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    gdyż Nieruchomość stanowi majątek prywatny Wnioskodawczyni, który nie jest
    wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2
    Ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
      imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian
      za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
      umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży
      na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie
      normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty
      prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
      komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
      jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
      ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie
      spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni

      mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym
      przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub
      własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie w użytkowanie wieczyste, stanowi
    dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Zaznaczenia wymaga, że ww. przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa
    towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa
    własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego rodzaju czynności,
    które dają nabywcy prawo do postępowania z nimi jak właściciel. Chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności,
    zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako
    „prawo własności”.
    Należy ponadto wskazać, że czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi
    towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie
    ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W konsekwencji pojęcie
    „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze
    skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na
    uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na
    nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na
    odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie
    towaru.
    Wobec powyższego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie
    pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel”, ustawodawca
    uznał, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów,
    wymieniając tę czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa
    użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad
    gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak
    właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z
    niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej

      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Zgodnie z przedstawionymi przepisami, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów
    na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie
    wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem
    trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie
    działalności gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT, jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006 r. str. 1
    ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku
    od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających

    opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia czy podmiot dokonujący transakcji
    sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że
    prowadzi on działalność gospodarczą.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży prawa użytkowania wieczystego
    działek niezabudowanych numer 1, 2, 3, 4 istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego
    opisu sprawy, w celu dokonania tej sprzedaży, podjęła Pani aktywne działania w zakresie
    obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez
    producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje
    koniecznością uznania Pani za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    W tym miejscu należy przywołać orzeczenie z 15 września 2011 r. TSUE w sprawach
    połączonych C-180/10 i C-181/10, w którym TSUE wskazał, że:
      „(...) czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same
      z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Należy dodać, że
      sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych w niniejszej sprawie nie ma
      charakteru decydującego. Jak orzekł Trybunał, zakres transakcji sprzedaży nie może
      stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie,
      które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami
      stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji
      sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych. Podobnie
      okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w

      celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma
      takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani
      wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może
      bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego”.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005
    r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu
    dokonania sprzedaży.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości
    gruntowych) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji,
    gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona
    prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego
    statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce
    również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za
    wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość
    jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności, w jakich ją
    wykonano. Oznacza to, że w tej sprawie należy przeanalizować całokształt działań, jakie
    Pani podjęła/podejmie w odniesieniu do Nieruchomości będących przedmiotem
    sprzedaży.
    Z opisu sprawy wynika, że nie jest Pani podatnikiem VAT ani nie prowadzi Pani
    indywidualnej działalności gospodarczej. Jest Pani użytkownikiem wieczystym działek
    niezabudowanych numer 1, 2, 3, 4. Użytkowanie wieczyste działek nabyła Pani w 2018
    roku. Nieruchomość stanowi Pani majątek prywatny. Nie nabyła Pani Nieruchomości w
    celu sprzedaży. Działki nie były środkiem trwałym i nie podlegały ujęciu w ewidencji
    środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Nigdy nie były też
    wykorzystywane na cele rolnicze ani w żadnej działalności gospodarczej. Nie były
    nieodpłatnie udostępniane osobom trzecim. Nie przejawiała Pani dotychczas chęci zbycia
    Nieruchomości, w szczególności nie zamieszczała ofert, ogłoszeń, nie zawierała umów z
    pośrednikami. Nigdy nie podejmowała Pani w stosunku do Nieruchomości czynności,

    które kojarzone są z działaniami przedsiębiorców, w szczególności nie dokonywała Pani
    zmian prowadzących do podwyższenia atrakcyjności bądź wartości Nieruchomości
    (podział na działki, uzbrajanie, wytyczanie dróg itp.). Nie występowała Pani o opracowanie
    planu zagospodarowania przestrzennego, nie angażowała środków pieniężnych w celu
    zbycia nieruchomości, czy też podniesienia jej wartości poprzez zapewnienie dostępu do
    mediów, ani nie wnioskowała o wydanie warunków przyłączenia mediów. Nie prowadzi
    Pani usług deweloperskich, nie wnioskowała Pani o wydanie decyzji o warunkach
    zabudowy. Nie dokonywała Pani żadnych przyłączeń mediów. Obecnie rozważa Pani
    sprzedaż Nieruchomości na rzecz podmiotu trzeciego - Fundacji Rodzinnej.
    Aby rozstrzygnąć, czy sprzedaż działek podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, należy ustalić, czy w odniesieniu do tej czynności będzie spełniała Pani przesłanki
    do uznania za podatnika podatku od towarów i usług.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy w świetle powołanych przepisów prawa prowadzi
    do wniosku, że sprzedaż prawa użytkowania wieczystego działek niezabudowanych numer
    1, 2, 3, 4, nie będzie stanowiła działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT,
    gdyż brak jest przesłanek świadczących o takiej Pani aktywności w przedmiocie zbycia tej
    Nieruchomości, która to aktywność byłaby porównywalna do działań podmiotów
    zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego –
    stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności).
    Należy zauważyć, że nie podejmowała Pani żadnych działań, które mogą przesądzać o
    zakwalifikowaniu sprzedaży prawa użytkowania wieczystego działek niezabudowanych
    numer 1, 2, 3, 4, jako dostawy dokonanej w ramach prowadzenia działalności
    gospodarczej, podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Nie podejmowała Pani działań w związku ze sprzedażą prawa użytkowania wieczystego
    działek niezabudowanych numer 1, 2, 3, 4, które stanowiłyby ciąg zdarzeń, które
    jednoznacznie przesądzają, że dostawa przez Panią prawa użytkowania wieczystego
    działek wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Jak wynika z całokształtu
    okoliczności sprawy, nie podejmowała Pani aktywnych działań w zakresie obrotu
    nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do
    wykorzystywanych przez handlowców.
    W tej sprawie brak jest zatem przesłanek pozwalających uznać, że dokonując sprzedaży
    prawa użytkowania wieczystego działek niezabudowanych numer 1, 2, 3, 4 wystąpi Pani w
    charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Z tytułu sprzedaży prawa użytkowania
    wieczystego działek niezabudowanych numer 1, 2, 3, 4 będzie korzystała Pani z
    przysługującego Pani prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność
    oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od
    towarów i usług nie mają zastosowania.
    Skoro w tej sprawie nie wystąpiły przesłanki stanowiące podstawę uznania Pani za
    podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, o
    której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, to sprzedaż prawa użytkowania wieczystego działek
    niezabudowanych numer 1, 2, 3, 4, nie będzie stanowiła czynności podlegającej
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zatem sprzedaż prawa użytkowania wieczystego działek niezabudowanych numer 1, 2, 3,
    4 na rzecz podmiotu trzeciego - Fundacji Rodzinnej, nie będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Tym samym Pani stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego we (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.