Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4012.59.2025.3.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-30
Teza: Skutki podatkowe zawarcia umowy sprzedaży udziałów w
prawie własności nieruchomości.
Słowa kluczowe: nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
plan-plan zagospodarowania przestrzennego
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Opis zdarzenia przyszłego

ostatecznie sformułowany w uzupełnieniu wniosku
    Y oraz Z są, na zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej,
    współwłaścicielami - w udziale wynoszącym 2/12 części nieruchomości gruntowej o
                2powierzchni 7 373 m stanowiącej niezabudowaną działkę gruntu oznaczoną numerem
    ewidencyjnym (...), położonej w (...), dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy (...),
    prowadzi księgę wieczystą Kw (...) (dalej jako: „Nieruchomość”).
    Działka gruntu oznaczona numerem ewidencyjnym (...) stanowi użytki: grunty orne (Rlllb,
    RIVa i RIVb) i położona jest na terenie objętym planem miejscowego zagospodarowania
    przestrzennego przyjętym Uchwałą Nr (...), z dnia 7 marca 2019 roku w sprawie
    uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu (...) (dalej jako:
    „MPZP”), zgodnie z którym dla Nieruchomości plan przewiduje:
    a) 2 MW/U i 1 MW/U zabudowa wielorodzinna z usługami,
    b) 37 KD-D droga dojazdowa,
    c) 1 KD-G droga główna,
    d) 6 ZP zieleń parkowa (...).
    W miejscowym planie zagospodarowania terenu wyznaczono linie rozgraniczające na
    działce numer (...), oddzielające tereny o różnym przeznaczeniu. Linie te rozgraniczają
    przeznaczenie terenu działki na następujące cele:
      a) zabudowa wielorodzinna z usługami (2 MW/U i 1 MW/U)
      b) doga dojazdowa (37 KD-D),
      c) droga główna (1 KD-G), oraz
      d) zieleń parkowa (6 ZP) - (...).
    Teren zieleni parkowej (6 ZP) wyznaczony liniami rozgraniczającymi stanowi 5,8%
    powierzchni działki numer (...) i nie jest terenem przeznaczonym pod zabudowę.
    Natomiast teren zabudowy wielorodzinnej z usługami (2 MW/U i 1 MW/U), drogi
    dojazdowej (37 KD - D) i drogi głównej (1 KD-G), wyznaczony liniami rozgraniczającymi
    stanowi 94,2 % powierzchni działki numer (...) i jest terenem przeznaczonym pod
    zabudowę.
    X (dalej jako: „Sprzedający”) zawarł w dniu 24 stycznia 2025 r., przedwstępną umowę
    sprzedaży Nieruchomości na rzecz (...) spółka komandytowa z siedzibą w (...)(dalej jako:
    „(...)”), przy czym zgodę na sprzedaż Nieruchomości wyrazi w tym akcie notarialnym Z.
    (...) jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Sprzedający oraz Z nabyli Nieruchomość do działalności gospodarczej prowadzonej przez
    Sprzedającego na podstawie umowy sprzedaży udokumentowanej aktem notarialnym

    sporządzonym w dniu 1 czerwca 2021 roku (...), przy czym nabycie nie nastąpiło w wyniku
    czynności opodatkowanej podatkiem VAT i nie zostało udokumentowane fakturą z
    wykazaną kwotą podatku VAT.
    Na dzień zaistnienia zdarzenia przyszłego (dzień zawarcia przez Sprzedającego, przy
    zgodzie Z umowy sprzedaży Nieruchomości) Sprzedający oraz Z będą dalej małżeństwem
    a Nieruchomość będzie nadal stanowić współwłasność, na zasadach wspólności
    ustawowej majątkowej małżeńskiej. W umowie sprzedaży Nieruchomości, Sprzedający
    będzie sprzedającym Nieruchomość na co w umowie tej zgodę wyrazi Z.
    Sprzedający:
    a) prowadzi działalność gospodarczą i na dzień sprzedaży przez Sprzedającego
      Nieruchomości, czyli na dzień zaistnienia zdarzenia przyszłego, stan ten nie ulegnie
      zmianie;
    b) jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT i na dzień sprzedaży przez
      Sprzedającego Nieruchomości, czyli na dzień zaistnienia zdarzenia przyszłego, stan
      ten nie ulegnie zmianie;
    c) nie dokonywał kiedykolwiek sprzedaży ewentualnych płodów rolnych z Nieruchomości
      i na dzień sprzedaży przez Sprzedającego Nieruchomości, czyli na dzień zaistnienia
      zdarzenia przyszłego, stan ten nie ulegnie zmianie;
    d) nie jest i nie był rolnikiem ryczałtowym, o którym mowa w art. 2 pkt 19 ustawy z dnia
      11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, korzystającym ze zwolnienia od
      podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 tej ustawy i na dzień
      sprzedaży przez Sprzedającego Nieruchomości, czyli na dzień zaistnienia zdarzenia
      przyszłego, stan ten nie ulegnie zmianie;
    e) dokonywał w przeszłości sprzedaży innych nieruchomości w ramach prowadzonej
      przez siebie działalności gospodarczej i na dzień sprzedaży przez Sprzedającego
      Nieruchomości, czyli na dzień zaistnienia zdarzenia przyszłego, stan ten nie ulegnie
      zmianie;
    f) jest właścicielem lokali usługowych, które wynajmuje w ramach czynności
      opodatkowanych podatkiem od towarów i usług i na dzień sprzedaży przez
      Sprzedającego Nieruchomości, czyli na dzień zaistnienia zdarzenia przyszłego, stan
      ten nie ulegnie zmianie;
    g) nie podjął żadnych działań w celu sprzedaży Nieruchomości, w szczególności nie
      zawarł umowy pośrednictwa, nie zamieszczał ogłoszenia w prasie lub Internecie, nie
      umieszczał na działce nr (...) lub w jej pobliżu banerów, nie przygotowywał żadnej
      oferty z opisem stanu faktycznego i prawnego działki nr (...) i na dzień sprzedaży przez
      Sprzedającego Nieruchomości, czyli na dzień zaistnienia zdarzenia przyszłego, stan
      ten nie ulegnie zmianie;
    h) nie występował, również za pośrednictwem pełnomocnika, o uchwalenie dla działki nr
      (...) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ani o wydanie dla działki nr
      (...) decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i na dzień sprzedaży
      przez Sprzedającego Nieruchomości, czyli na dzień zaistnienia zdarzenia przyszłego,
      stan ten nie ulegnie zmianie;
    i) nie podejmował jakiekolwiek działań, od momentu nabycia Nieruchomości,
      zmierzających do zwiększenia wartości Nieruchomości, w szczególności:
        - nie występował samodzielnie o decyzję o zgodzie na wycinkę i pielęgnację
        istniejącej zieleni,
        - nie zlecał samodzielnie przeprowadzenie badań gruntowych i pomiarów
        geodezyjnych,

        - nie występował samodzielnie o wydanie decyzji wyłączającej działkę nr (...) z
        produkcji użytków rolnych,
        - nie występował samodzielnie z wnioskiem o wydanie decyzji o zabudowie i
        zagospodarowaniu terenu
        i na dzień sprzedaży przez Sprzedającego Nieruchomości, stan ten nie ulegnie
        zmianie.
    j) nie ponosił żadnych nakładów finansowych na działkę nr (...), w szczególności na
      uzbrojenie terenu, ogrodzenie, doprowadzenie mediów, drogi dojazdowej i na dzień
      sprzedaży przez Sprzedającego Nieruchomości, czyli na dzień zaistnienia zdarzenia
      przyszłego, stan ten nie ulegnie zmianie.
    Nieruchomość:
    a) nie była wykorzystywana przez Sprzedającego, od momentu nabycia, w prowadzonej
      działalności gospodarczej i na dzień sprzedaży przez Sprzedającego Nieruchomości,
      czyli na dzień zaistnienia zdarzenia przyszłego, stan ten nie ulegnie zmianie,
    b) od momentu nabycia nie była przez Sprzedającego oraz Z wykorzystywana na żadne
      potrzeby Sprzedającego oraz Z i na dzień sprzedaży przez Sprzedającego
      Nieruchomości, czyli na dzień zaistnienia zdarzenia przyszłego, stan ten nie ulegnie
      zmianie,
    c) od momentu nabycia, nie była wykorzystywana przez Sprzedającego oraz Z w
      działalności rolniczej zdefiniowanej w art. 2 pkt 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
      podatku od towarów i usług i na dzień sprzedaży przez Sprzedającego Nieruchomości,
      czyli na dzień zaistnienia zdarzenia przyszłego, stan ten nie ulegnie zmianie.
    Działka nr (...) była wykorzystywana wyłącznie do czynności zwolnionych z opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług przez cały okres posiadania przez Sprzedającego przez
    Sprzedającego i na dzień sprzedaży przez Sprzedającego Nieruchomości, czyli na dzień
    zaistnienia zdarzenia przyszłego, stan ten nie ulegnie zmianie.
    W dniu 1 grudnia 2021 r. Sprzedający oraz Z jako współwłaściciele Nieruchomości, na
    zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej, zawarli, jako wydzierżawiający,
    odpłatną umowę dzierżawy działki nr (...) z (...) jako prowadzącą działalność gospodarczą
    pod firmą (...), na czas nieokreślony z jednomiesięcznym okresem wypowiedzenia, zgodnie
    z którą wydzierżawiający (Sprzedający, Z oraz pozostali współwłaściciele działki nr (...)
    oddali na rzecz (...) działkę nr (...) do korzystania i pobierania pożytków z przeznaczeniem
    pod wypas koni i zbiór siana (dalej jako: „Umowa Dzierżawy”).
    Na podstawie tej umowy, Sprzedający, Z oraz pozostali współwłaściciele działki nr (...),
    otrzymywali od (...) (dzierżawca) czynsz. Umowa Dzierżawy została zmieniona aneksem z
    dnia 1 grudnia 2022 r. Umowa ta została rozwiązana w 2024 r., zatem na dzień zaistnienia
    zdarzenia przyszłego (dzień zawarcia przez Y umowy sprzedaży Nieruchomości)
    Nieruchomość nie będzie przedmiotem Umowy Dzierżawy.
    Działka nr (...) była wykorzystywana wyłącznie do czynności zwolnionych z opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług przez cały okres posiadania przez Y oraz Z Nieruchomości i
    na dzień sprzedaży Nieruchomości, czyli na dzień zaistnienia zdarzenia przyszłego, stan
    ten nie ulegnie zmianie.
    W przedwstępnej umowie sprzedaży, (...) oświadczył, że prowadzi badanie działki nr (...)
    pod względem faktycznym, prawnym, technicznym, ekonomicznym, środowiskowym oraz
    urbanistycznym („Badanie Due Diligence”), w celu weryfikacji możliwości realizacji
    Planowanej Inwestycji na działce nr (...) i sąsiednich nieruchomościach, które zobowiązał
    się do przeprowadzenia w imieniu i na własny koszt (...), w terminie do dnia 27 stycznia

    2025 roku przy czym ocena wyniku przeprowadzonego Badania Due Diligence przysługuje
    wyłącznie (...) i nie będzie podważana przez Sprzedającego. Sprzedający zobowiązał się
    współpracować w celu wykonania Badania Due Diligence.
    W przedwstępnej umowie sprzedaży, Sprzedający zobowiązał się zawrzeć umowę
    sprzedaży, mocą której Sprzedający, za zgodą Z sprzeda Nieruchomość pod warunkiem
    spełnienia się wszystkich wymienionych niżej warunków:
    a) (...) nabędzie udziały (...) w działce nr (...), lub zawrze umowy przedwstępne sprzedaży
      w zakresie wymienionych udziałów,
    b) działka nr (...) wolna będzie od długów, zasadnych roszczeń i obciążeń, najemców,
      dzierżawców, posiadaczy samoistnych, posiadaczy zależnych oraz dzierżycieli pod
      innym tytułem prawnym, a działy I, II, III i IV księgi wieczystej dla działki nr (...) wolne
      będą od wzmianek i wpisów na rzecz osób trzecich, z wyłączeniem roszczeń,
      obciążeń i wpisów wynikających z przedwstępnej umowy sprzedaży,
    c) nie zostaną wszczęte żadne postępowania sądowe, administracyjne lub egzekucyjne,
      które mogłyby prowadzić do zakwestionowania tytułu prawnego Sprzedającego do
      Nieruchomości,
    d) wszystkie oświadczenia Sprzedającego zawarte w przedwstępnej umowie sprzedaży
      będą prawdziwe.
    W przedwstępnej umowie sprzedaży, Sprzedający nie ustanowił jakichkolwiek
    pełnomocnictw na rzecz osób wskazanych przez (...) lub na rzecz innych osób.
    W przedwstępnej umowie sprzedaży, Sprzedający nie wyraził zgody dla (...) ani innych
    podmiotów lub osób na dysponowanie działką nr (...) na jakiekolwiek cele.
    Na mocy umowy zawartej przez (...) z X w dniu 28 stycznia 2025 r. w formie aktu
    notarialnego (...) prawa i obowiązki (...) wynikające z przedwstępnej umowy sprzedaży
    zawartej przez Sprzedającego z (...) w dniu 24 stycznia 2025 r w formie aktu notarialnego
    (...), zostały przeniesione z (...) na X.
    Sprzedający w terminie do końca stycznia 2025 r. zawrze umowę sprzedaży
    Nieruchomości na rzecz X (dalej jako: „Wnioskodawca”).
    Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług i
    prowadzi działalność deweloperską w zakresie budownictwa mieszkaniowego
    wielorodzinnego.
    Wnioskodawca zamierza zrealizować na Nieruchomości oraz na działkach gruntów
    oznaczonych numerami ewidencyjnymi (...) inwestycję polegającą na budowie budynków
    mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, lokalami usługowymi i niezbędną
    infrastrukturą.
    Zdarzeniem przyszłym, którego dotyczy niniejszy wniosek jest sprzedaż Nieruchomości
    przez Sprzedającego, za zgodą Z, na rzecz Wnioskodawcy. Na dzień zaistnienia zdarzenia
    przyszłego Sprzedający oraz Z będą dalej małżeństwem a Nieruchomość będzie nadal
    stanowić współwłasność, na zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej.
    W uzupełnieniu wniosku ponadto wskazali Państwo, że:
    W opisanym zdarzeniu przyszłym sprzedającym udział wynoszący 2/12 części -
    nieruchomości gruntowej stanowiącej niezabudowaną działkę gruntu oznaczoną
    numerem ewidencyjnym (...), położoną (...), będzie Pan Y.
    Jak wskazano we wniosku o wydanie interpretacji podatkowej, udział wynoszący 2/12
    części - nieruchomości gruntowej stanowiącej niezabudowaną działkę gruntu oznaczoną
    numerem ewidencyjnym (...) znajduje się we wspólności ustawowej majątkowej
    małżeńskiej Pana Y oraz jego żony, Pani Z.
    Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami regulują przepisy ustawy z 25
    lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (dalej jako: „KRiO”).

    Zgodnie z art. 31 § 1 KRiO, z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z
    mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty
    majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich
    (majątek wspólny).
    Zatem istotą wspólności majątkowej małżeńskiej jest to, że każdy z małżonków jest
    współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na
    zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej). Tym samym zarówno Pan X jak i Pani Y
    jest współwłaścicielem udziału wynoszącego 2/12 części - nieruchomości gruntowej
    stanowiącej niezabudowaną działkę gruntu oznaczoną numerem ewidencyjnym (...), z tym,
    że jest to współwłasność łączna (bezudziałowa).
    Zgodnie z art. 36 § 1 KRiO, oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie
    majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie
    majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach
    obciążających majątek wspólny.
    Co istotne, na mocy art. 36 § 2 KRiO, każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać
    majątkiem wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu
    obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku
    wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego majątku. Natomiast zgodnie
    z art. 37 § 1 pkt 1 KRiO, zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności
    prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
    użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
    używania lub pobierania z niej pożytków.
    Jak wskazano we wniosku o wydanie interpretacji podatkowej, Y oraz Z nabyli udział
    wynoszący 2/12 części - nieruchomości gruntowej stanowiącej niezabudowaną działkę
    gruntu oznaczoną numerem ewidencyjnym (...) do działalności gospodarczej prowadzonej
    przez Y na podstawie umowy sprzedaży udokumentowanej aktem notarialnym
    sporządzonym w dniu 1 czerwca 2021 roku, (...), co nie ma wpływu na to, że tak nabyty
    udział wynoszący 2/12 części - nieruchomości gruntowej stanowiącej niezabudowaną
    działkę gruntu oznaczoną numerem ewidencyjnym (...) objęty jest współwłasnością łączną
    (bez udziałową) obojga małżonków, Y oraz Pani Z.
    W związku z powyższym Pan Y sprzeda udział wynoszący 2/12 części - nieruchomości
    gruntowej stanowiącej niezabudowaną działkę gruntu oznaczoną numerem
    ewidencyjnym (...) i będzie wskazany w akcie notarialnym dotyczącym tej sprzedaży jako
    sprzedający, natomiast Pani Z będzie również stroną tego aktu jako żona wyrażająca, w
    związku ze wspomnianym art. art. 37 § 1 pkt 1 KRiO, zgody na zbycie przez Pana Y udziału
    wynoszącego 2/12 części - nieruchomości gruntowej stanowiącej niezabudowaną działkę
    gruntu oznaczoną numerem ewidencyjnym (...).
    Zagadnienie poruszone we wniosku dotyczy sytuacji prawnopodatkowej Zainteresowanej
    niebędącej stroną postępowania - Pani Z i jej obowiązków lub uprawnień uregulowanych
    przepisami prawa podatkowego w związku z tym, że przedmiotem sprzedaży jest udział
    wynoszący 2/12 części - nieruchomości gruntowej stanowiącej niezabudowaną działkę
    gruntu oznaczoną numerem ewidencyjnym (...) znajdujący się we wspólności ustawowej
    majątkowej małżeńskiej Pana Y oraz jego żony, Pani Z, a tym samym Pani Z (tak samo jak
    Pan Y) jest współwłaścicielem udziału wynoszącego 2/12 części - nieruchomości gruntowej
    stanowiącej niezabudowaną działkę gruntu oznaczoną numerem ewidencyjnym (...), z tym,
    że jest to współwłasność łączna (bezudziałowa).
    W związku z powyższym, wobec faktu, że sprzedającym udział wynoszący 2/12 części -
    nieruchomości gruntowej stanowiącej niezabudowaną działkę gruntu oznaczoną
    numerem ewidencyjnym (...) znajdujący się we wspólności ustawowej majątkowej
    małżeńskiej Pana Y oraz jego żony, Z będzie Pan Y, celem złożenia wniosku jest
    potwierdzenie, że obowiązki podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług
    wynikające z planowanej transakcji sprzedaży tego udziału nie będą dotyczyć Pani Z.

    Pytania w zakresie podatku od towarów i usług ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu
    wniosku
    1. Czy planowana sprzedaż przez Sprzedającego Nieruchomości w części, wyznaczonej
    liniami rozgraniczającymi, oznaczonej w planie miejscowym symbolami 2 MW/U, 1MW
    /U, 37 KD-D i 1 KD-G (co stanowi 94,2% Nieruchomości) będzie opodatkowana
    podatkiem VAT, według właściwej stawki podatku od towarów i usług jako dostawa
    terenów budowlanych, przy czym z tytułu tej sprzedaży Z nie będzie podatnikiem
    podatku od towarów i usług?
    2. Czy planowana sprzedaż przez Sprzedającego Nieruchomości w części wyznaczonej
    liniami rozgraniczającymi przewidującymi w planie miejscowym wykorzystanie tej części
    jako 6 ZP (co stanowi 5,8 % Nieruchomości) będzie zwolniona od podatku na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług jako dostawa terenów innych
    niż budowlane?
    3. Czy faktura wystawiona przez Sprzedającego z tytułu sprzedaży Nieruchomości, która
    będzie dokumentować odpłatną dostawę na rzecz Wnioskodawcy Nieruchomości jako
    wartość sprzedaży wskazywać powinna wartość Nieruchomości w części, wyznaczonej
    liniami rozgraniczającymi, oznaczonej w planie miejscowym symbolami 2 MW/U, 1MW
    /U, 37 KD-D i 1 KD-G (co stanowi 94,2% Nieruchomości) i podatek od towarów i usług
    obliczony, według właściwej stawki tego podatku, od podstawy opodatkowania w
    wysokości wartości Nieruchomości w części, wyznaczonej liniami rozgraniczającymi,
    oznaczonej w planie miejscowym symbolami 2 MW/U, 1MW/U, 37 KD-D i 1 KD-G (co
    stanowi 94,2% Nieruchomości) natomiast Pani Z nie będzie zobowiązana do
    wystawienia z tytułu sprzedaży Nieruchomości przez Sprzedającego faktury VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie w zakresie podatku od towarów i usług ostatecznie
    sformułowane w uzupełnieniu wniosku
    Przeformułowane stanowisko w zakresie pytania pierwszego
    W pierwszej kolejności Wnioskodawca przedstawia własne stanowisko w zakresie
    działania przez Sprzedającego jako podatnika podatku od towarów i usług przy zbyciu na
    rzecz Wnioskodawcy Nieruchomości.
    Określony w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej jako:
    „Ustawa VAT”) zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego,
    aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie
    działał jako podatnik.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Definicja działalności gospodarczej zawarta w Ustawie VAT ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem podatnik tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym.
    Zatem, dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a
    dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym
    czynnikiem dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z
    podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że dokonujący dostawy
    prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów Ustawy VAT.
    W praktyce stosowania tych regulacji pojawiła się kwestia kryteriów jakie należy stosować
    dla ustalenia, czy w przypadkach odnoszących się do zbywania części majątku prywatnego
    czynności te są dokonywane w ramach zarządu tym majątkiem czy też wykonywane są
    profesjonalnie, jako działalność gospodarcza.

    W pierwszym wypadku, osoba fizyczna dokonująca takiego zarządu majątkiem prywatnym
    nie występowałaby jako podatnik podatku od towarów i usług.
    W drugim przypadku, osoba zbywająca majątek prywatny działałaby jako podatnik
    podatku od towarów i usług.
    W tym zakresie istotne znaczenia ma wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    (dalej jako TSUE) z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko
    Ministrowi Finansów (C- 180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko
    Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C- 181/10), z którego wynika, że czynności
    związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być
    uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji
    sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi
    prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy 2006/112/WE, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Natomiast, jak wyjaśnił TSUE w tym wyroku, inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE.
    Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntu
    angażuje podobne środki, wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości
    porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Analogiczne stanowisko było prezentowane przez TSUE również w wyrokach C-263/11, C-
    331/14 oraz C-72/137) a poglądy wyrażone przez TSUE zyskały pełną aprobatę Naczelnego
    Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny wyrażał w tym zakresie pogląd, że rozstrzygnięcie czy dany
    podmiot w odniesieniu do danej czynności, działa jako podatnik podatku od towarów i
    usług wymaga każdorazowo oceny dokonanej na gruncie stanu faktycznego konkretnej
    sprawy, albowiem odmienność stanów faktycznych zezwala jedynie na sformułowanie
    pewnych wskazań, bez możliwości tworzenia uniwersalnych wzorców kontroli. Zdaniem
    Naczelnego Sądu Administracyjnego, konieczne jest ustalenie w każdej konkretnej
    sprawie, że w odniesieniu do danej czynności podmiot występował w charakterze
    podatnika, tj. jako osoba angażująca środki podobne do wykorzystywanych przez
    handlowca, a nie osoba wykonująca prawo własności w stosunku do gruntu. Istotna jest
    więc ocena, czy z dokonanych w danej sprawie ustaleń wynika, że strona dokonując
    sprzedaży gruntów zachowywała się jak handlowiec (np. wyroki Naczelnego Sądu
    Administracyjnego: w składzie 7 sędziów z dnia 29.10.2007 r., I FPS 3/07; z dnia 22.10.2013
    r., I FSK 1323/12; z dnia 14.03.2014 r., I FSK 319/13; z dnia 16.04.2014 r. I FSK 781/13)
    Znaczenie pojęcia „majątku prywatnego” poszukiwać można poprzez odwołanie się do
    treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht). Z
    orzeczenia tego wynika, że „majątek prywatny” to taka część majątku danej osoby
    fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    Biorąc powyższe pod uwagę rozstrzygnąć można, czy Sprzedający dokonując odpłatnej
    dostawy (sprzedaży Nieruchomości) do Wnioskodawcy działać będą w ramach
    zarządzania swoim majątkiem prywatnym w postaci Nieruchomości, czy też dostawa
    (sprzedaż Nieruchomości) nastąpi w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art.
    15 ust. 2 Ustawy VAT, a Sprzedający będzie działać jako podatnik podatku od towarów i
    usług.
    W związku z tym należy zaznaczyć, jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, że
    sprzedaż Nieruchomości przez Sprzedającego (zdarzenie przyszłe) nastąpi w
    następujących okolicznościach:

    a) Sprzedający prowadzi działalność gospodarczą i na dzień sprzedaży Nieruchomości,
      czyli na dzień zaistnienia zdarzenia przyszłego, stan ten nie ulegnie zmianie;
    b) Sprzedający jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT i na dzień sprzedaży
      Nieruchomości, czyli na dzień zaistnienia zdarzenia przyszłego, stan ten nie ulegnie
      zmianie;
    c) Sprzedający nie dokonywał kiedykolwiek sprzedaży ewentualnych płodów rolnych z
      Nieruchomości i na dzień sprzedaży Nieruchomości, czyli na dzień zaistnienia
      zdarzenia przyszłego, stan ten nie ulegnie zmianie;
    d) Sprzedający nie jest i nie był rolnikiem ryczałtowym, o którym mowa w art. 2 pkt 19
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, korzystającym ze
      zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 tej ustawy
      i na dzień sprzedaży Nieruchomości, czyli na dzień zaistnienia zdarzenia przyszłego,
      stan ten nie ulegnie zmianie;
    e) Sprzedający dokonywał w przeszłości sprzedaży innych nieruchomości w ramach
      prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej i na dzień sprzedaży
      Nieruchomości, czyli na dzień zaistnienia zdarzenia przyszłego, stan ten nie ulegnie
      zmianie;
    f) Sprzedający jest właścicielem lokali usługowych, które wynajmuje w ramach czynności
      opodatkowanych podatkiem od towarów i usług i na dzień sprzedaży Nieruchomości,
      czyli na dzień zaistnienia zdarzenia przyszłego, stan ten nie ulegnie zmianie;
    g) Sprzedający nie podjął żadnych działań w celu sprzedaży Nieruchomości, w
      szczególności nie zawarł umowy pośrednictwa, nie zamieszczał ogłoszenia w prasie
      lub Internecie, nie umieszczał na działce nr (...) lub w jej pobliżu banerów, nie
      przygotowywał żadnej oferty z opisem stanu faktycznego i prawnego działki nr (...) i na
      dzień sprzedaży Nieruchomości, czyli na dzień zaistnienia zdarzenia przyszłego, stan
      ten nie ulegnie zmianie;
    h) Sprzedający nie występował, również za pośrednictwem pełnomocnika, o uchwalenie
      dla działki nr (...) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ani o wydanie
      dla działki nr (...) decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i na dzień
      sprzedaży Nieruchomości, czyli na dzień zaistnienia zdarzenia przyszłego, stan ten nie
      ulegnie zmianie;
    i) Sprzedający nie podejmował jakiekolwiek działań, od momentu nabycia
      Nieruchomości, zmierzających do zwiększenia wartości Nieruchomości, w
      szczególności:
        - nie występował samodzielnie o decyzję o zgodzie na wycinkę i pielęgnację
        istniejącej zieleni,
        - nie zlecał samodzielnie przeprowadzenie badań gruntowych i pomiarów
        geodezyjnych,
        - nie występował samodzielnie o wydanie decyzji wyłączającej działkę nr (...) z
        produkcji użytków rolnych,
        - nie występował samodzielnie z wnioskiem o wydanie decyzji o zabudowie i
        zagospodarowaniu terenu
        i na dzień sprzedaży Nieruchomości, stan ten nie ulegnie zmianie.
    j) Sprzedający nie ponosił żadnych nakładów finansowych na działkę nr (...), w
      szczególności na uzbrojenie terenu, ogrodzenie, doprowadzenie mediów, drogi
      dojazdowej i na dzień sprzedaży Nieruchomości, czyli na dzień zaistnienia zdarzenia
      przyszłego, stan ten nie ulegnie zmianie.

    Nieruchomość:
    a) nie była wykorzystywana przez Sprzedającego, od momentu nabycia, w prowadzonej
      działalności gospodarczej i na dzień sprzedaży przez Sprzedającego Nieruchomości,
      czyli na dzień zaistnienia zdarzenia przyszłego, stan ten nie ulegnie zmianie,
    b) od momentu nabycia nie była przez Sprzedającego oraz Z wykorzystywana na żadne
      potrzeby Sprzedającego oraz Z i na dzień sprzedaży przez Sprzedającego
      Nieruchomości, czyli na dzień zaistnienia zdarzenia przyszłego, stan ten nie ulegnie
      zmianie,
    c) od momentu nabycia, nie była wykorzystywana przez Sprzedającego oraz Z w
      działalności rolniczej zdefiniowanej w art. 2 pkt 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
      podatku od towarów i usług i na dzień sprzedaży przez Sprzedającego Nieruchomości,
      czyli na dzień zaistnienia zdarzenia przyszłego, stan ten nie ulegnie zmianie.
    Działka nr (...) była wykorzystywana wyłącznie do czynności zwolnionych z opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług przez cały okres posiadania przez Sprzedającego
    Nieruchomości i na dzień sprzedaży Nieruchomości, czyli na dzień zaistnienia zdarzenia
    przyszłego, stan ten nie ulegnie zmianie.
    W dniu 1 grudnia 2021 r. Sprzedający oraz Z jako współwłaściciele Nieruchomości, na
    zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej, oraz pozostali współwłaściciele
    działki nr (...) zawarli, jako wydzierżawiający, Umowę Dzierżawy.
    Na podstawie Umowy Dzierżawy, Sprzedający, Z oraz pozostali współwłaściciele działki nr
    (...), otrzymywali od (...) (dzierżawca) czynsz. Umowa Dzierżawy została zmieniona
    aneksem z dnia 1 grudnia 2022 r. Umowa ta została rozwiązana w 2024 r., zatem na dzień
    zaistnienia zdarzenia przyszłego Nieruchomość nie będzie przedmiotem Umowy
    Dzierżawy.
    Działka nr (...) była wykorzystywana wyłącznie do czynności zwolnionych z opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług przez cały okres posiadania przez Y oraz Z Nieruchomości i
    na dzień sprzedaży Nieruchomości, czyli na dzień zaistnienia zdarzenia przyszłego, stan
    ten nie ulegnie zmianie.
    Spośród wskazanych okoliczności istotne jest zawarcie w dniu 1 grudnia 2021 r. przez
    Sprzedającego i Z jako współwłaścicieli Nieruchomości, na zasadach wspólności
    ustawowej majątkowej małżeńskiej, oraz pozostałych współwłaścicieli działki nr (...), jako
    wydzierżawiających, odpłatnej umowę dzierżawy działki nr (...).
    Dzierżawa jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem
    świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.
    Warto w tym miejscu odnieść się do treści art. 15 ust. 2 Ustawy VAT:
    „Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.”
    W definicji tej wyraźnie wskazano, że działalnością gospodarczą jest również
    wykorzystywanie towarów (w tym nieruchomości) w sposób ciągły do celów zarobkowych.
    Takie wykorzystywanie towarów (w tym nieruchomości) ma miejsce poprzez oddanie ich w
    dzierżawę.
    W ramach umowy dzierżawy dochodzi do odpłatnego świadczenia usług przez właściciela
    na rzecz dzierżawcy. Dzierżawca za oddaną mu w dzierżawę rzecz płaci umówiony czynsz.
    Istnieje zatem bezpośredni związek między świadczoną usługą a przekazanym za nią
    wynagrodzeniem.

    W konsekwencji, dzierżawa nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym
    mowa w art. 8 ust. 1 Ustawy VAT i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT. Tym samym, dzierżawa nieruchomości spełnia,
    określoną w art. 15 ust. 2 Ustawy VAT, definicję działalności gospodarczej, bez względu na
    to, czy dzierżawa jest prowadzona w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne
    źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem Sprzedający dokona sprzedaży Nieruchomości, która była wykorzystywana w
    działalności gospodarczej, ponieważ Sprzedający oraz pozostali współwłaściciele działki nr
    (...) zawarli, jako wydzierżawiający, umowę dzierżawy działki nr (...) z (...), na czas
    nieokreślony i oddali jej działkę do korzystania i pobierania pożytków z przeznaczeniem
    pod wypas koni i zbiór siana w zamian za umówiony czynsz.
    Taki sposób wykorzystywania przez Sprzedającego Nieruchomości spowodował, że
    Nieruchomość nie była przez Sprzedającego wykorzystywany wyłącznie w ramach majątku
    prywatnego.
    W konsekwencji, występują przesłanki stanowiące podstawę do uznania Sprzedającego za
    działającego przez sprzedaży Nieruchomości w charakterze podatnika w rozumieniu art.
    15 ust. 1 Ustawy VAT, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 tej
    ustawy
    Zgodnie z art. 31 § 1 ustawy z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (dalej jako:
    „KRiO”), z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
    wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte
    w czasie jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny).
    Zatem istotą wspólności majątkowej małżeńskiej jest to, że każdy z małżonków jest
    współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na
    zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej). Tym samym zarówno Pan Y jak i Pani Z
    jest współwłaścicielem Nieruchomości, z tym, że jest to współwłasność łączna
    (bezudziałowa).
    Zgodnie z art. 36 § 1 KRiO, oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie
    majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie
    majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach
    obciążających majątek wspólny.
    Co istotne, na mocy art. 36 § 2 KRiO, każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać
    majątkiem wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu
    obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku
    wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego majątku. Natomiast zgodnie
    z art. 37 § 1 pkt 1 KRiO, zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności
    prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
    użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
    używania lub pobierania z niej pożytków.
    W związku z powyższym Sprzedający sprzeda Nieruchomości i będzie wskazany w akcie
    notarialnym dotyczącym tej sprzedaży jako sprzedający, natomiast Pani Z będzie również
    stroną tego aktu jako żona wyrażająca, w związku ze wspomnianym art. art. 37 § 1 pkt 1
    KRiO, zgody na zbycie przez Pana Y Nieruchomości.
    Jeżeli przedmiotem dokonywanej dostawy lub świadczonej usługi jest majątek wspólny
    małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w
    art. 15 Ustawy VAT jest ten małżonek, który dokonuje dostawy lub świadczy usługę we
    własnym imieniu (który jest stroną czynności prawnej). Natomiast współmałżonek nie
    będzie podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Na dzień zaistnienia zdarzenia przyszłego Y oraz Z będą dalej małżeństwem a
    Nieruchomość będzie nadal stanowić współwłasność, na zasadach wspólności ustawowej
    majątkowej małżeńskiej. W umowie sprzedaży Nieruchomości na rzecz Wnioskodawcy,

    Sprzedający czyli Y będzie sprzedającym Nieruchomość czyli dokonującym odpłatnej
    dostawy towaru, Z wyrazi w umowie sprzedaży Nieruchomości na tę sprzedaż zgodę.
    Ponieważ stroną czynności prawnej - odpłatnej dostawy Nieruchomości, będzie
    Sprzedający czyli Y, to podatnikiem, w rozumieniu art. 15 Ustawy VAT będzie Sprzedający
    czyli Y, natomiast podatnikiem podatku od towarów i usług nie będzie Z.
    Zatem, sprzedaż przez Y Nieruchomości będzie dostawą dokonywaną przez
    Sprzedającego - podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu przepisu art.
    15 ust. 2 Ustawy VAT, a więc przez podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu
    art. 15 ust. 1 ustawy VAT i w konsekwencji sprzedaż Nieruchomości będzie stanowiła
    odpłatną dostawę towarów, która zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT będzie, co do
    zasady, podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, przy czym z tytułu tej
    sprzedaży Z nie będzie podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Jednakże z uwagi na fakt, że dla niezabudowanej działki gruntu nr (...) obowiązuje
    miejscowy plan zagospodarowania terenu, w którym wyznaczono linie rozgraniczające na
    działce numer (...), oddzielające tereny o różnym przeznaczeniu i linie te rozgraniczają
    przeznaczenie terenu działki nr (...) na następujące cele:
    a) zabudowa wielorodzinna z usługami (2 MW/U i 1 MW/U),
    b) doga dojazdowa (37 KD-D),
    c) droga główna (1 KD-G), oraz
    d) zieleń parkowa (6 ZP) - (...)
    przy czym teren zieleni parkowej (6 ZP) wyznaczony liniami rozgraniczającymi stanowi
    5,8% powierzchni działki numer (...) i nie jest terenem przeznaczonym pod zabudowę,
    natomiast teren zabudowy wielorodzinnej z usługami (2 MW/U i 1 MW/U), drogi
    dojazdowej (37 KD-D) i drogi głównej (1 KD-G), wyznaczony liniami rozgraniczającymi
    stanowi 94,2 % powierzchni działki numer (...) i jest terenem przeznaczonym pod
    zabudowę, to planowana sprzedaż Nieruchomości przez Sprzedającego w części,
    wyznaczonej liniami rozgraniczającymi, oznaczonej w planie miejscowym symbolami 2 MW
    /U, 1MW/U, 37 KD-D i 1 KD-G (co stanowi 94,2% Nieruchomości) będzie opodatkowana
    podatkiem od towarów i usług, według właściwej stawki tego podatku jako dostawa
    terenów niezabudowanych stanowiących teren budowlany.
    Zgodnie z art. 2 pkt 33 Ustawy VAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach
    budowlanych - rozumie się przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z
    miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego
    planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których
    mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Tym samym teren zabudowy wielorodzinnej z usługami (2 MW/U i 1 MW/U), drogi
    dojazdowej (37 KD- D) i drogi głównej (1 KD-G), wyznaczony liniami rozgraniczającymi
    stanowi 94,2 % powierzchni działki numer (...) i przeznaczony pod zabudowę jest terenem
    budowlanym w rozumieniu art. 2 pkt 33 Ustawy VAT, a tym samym jego dostaw jest
    opodatkowana ponieważ nie ma zastosowania zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 9
    Ustawy VAT.
    Ponieważ nabycie Nieruchomości nie nastąpiło w wyniku czynności opodatkowanej
    podatkiem VAT i nie zostało udokumentowane fakturą z wykazaną kwotą podatku od
    towarów i usług to nie można powiedzieć, że Sprzedający miał prawo do odliczenia
    podatku naliczonego z tytułu tego nabycia, bądź nie miała takiego prawa, bowiem nie było
    podatku, który mogłyby odliczyć. Zatem w przypadku sprzedaży Nieruchomości nie
    znajdzie zastosowania zwolnienie z opodatkowania VAT wskazane w art. 43 ust. 1 pkt 2
    Ustawy VAT.
    Odpowiadając zatem na pierwsze pytanie sformułowane w niniejszym wniosku:
    planowana sprzedaż przez Sprzedającego Nieruchomości w części, wyznaczonej liniami
    rozgraniczającymi, oznaczonej w planie miejscowym symbolami 2 MW/U, 1MW/U, 37 KD-D
    i 1 KD-G (co stanowi 94,2% Nieruchomości) będzie opodatkowana podatkiem od towarów

    i usług, według właściwej stawki tego podatku jako dostawa terenów niezabudowanych
    stanowiących teren budowlany, przy czym z tytułu tej sprzedaży Z nie będzie podatnikiem
    podatku od towarów i usług.
    Warto wspomnieć, że w analogicznej sprawie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
    zawarł tożsame stanowisko w interpretacji z dnia 16 października 2024 r., nr 0111-KDIB3-
    3.4012.361.2024.4.PJ.
    Przeformułowane stanowisko w zakresie pytania drugiego
    Jak już wskazano powyżej, dla niezabudowanej działki gruntu nr (...) obowiązuje miejscowy
    plan zagospodarowania terenu, w którym wyznaczono linie rozgraniczające na działce
    numer (...), oddzielające tereny o różnym przeznaczeniu i linie te rozgraniczają
    przeznaczenie terenu działki nr (...) na następujące cele:
      d) zabudowa wielorodzinna z usługami (2 MW/U i 1 MW/U),
      e) doga dojazdowa (37 KD-D),
      f) droga główna (1 KD-G), oraz
      e) zieleń parkowa (6 ZP) – (...)
    przy czym teren zieleni parkowej (6 ZP) wyznaczony liniami rozgraniczającymi stanowi
    5,8% powierzchni działki numer (...) i nie jest terenem przeznaczonym pod zabudowę.
    W związku z tym, odpowiadając na drugie pytanie sformułowane we wniosku, sprzedaż
    przez Sprzedającego Nieruchomości w części wyznaczonej liniami rozgraniczającymi
    przewidującymi w planie miejscowym wykorzystanie tej części jako 6 ZP (co stanowi 5,8 %
    Nieruchomości) będzie zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o
    podatku od towarów i usług jako dostawa terenów innych niż budowlane.
    Zgodnie z art. 2 pkt 33 Ustawy VAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach
    budowlanych - rozumie się przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z
    miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego
    planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których
    mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym teren
    zieleni parkowej (6 ZP) wyznaczony liniami rozgraniczającymi stanowi 5,8% powierzchni
    działki numer (...), który nie jest przeznaczony pod zabudowę, nie jest terenem
    budowlanym w rozumieniu art. 2 pkt 33 Ustawy VAT, a tym samym jego dostawa jest
    zwolniona z opodatkowana na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 Ustawy VAT.
    Warto wspomnieć, że w analogicznej sprawie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
    zawarł tożsame stanowisko w interpretacji z dnia 16 października 2024 r., nr 0111-KDIB3-
    3.4012.361.2024.4.PJ.
    Przeformułowane własne stanowisko w zakresie pytania trzeciego.
    Zgodnie z art. 106b ust.1 pkt 1 Ustawy VAT, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
    dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa
    w art. 106a pkt 2 tej ustawy, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku,
    podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby
    prawnej niebędącej podatnikiem.
    Ponieważ nabywcą Nieruchomości będzie Wnioskodawca zarejestrowany jako czynny
    podatnik podatku od towarów i usług, podatnik, dokonujący odpłatnej dostawy (sprzedaży
    Nieruchomości) jest zobowiązany do wystawienia faktury VAT. Oznacza to, że Sprzedający
    będzie zobowiązany, na podstawie art. 106b ust.1 pkt 1 Ustawy VAT, wystawić fakturę z
    tytułu sprzedaży Nieruchomości do Wnioskodawcy.
    Odpowiadając na trzecie pytanie sformułowane we wniosku, faktura wystawiona przez
    Sprzedającego czyli Y, dokumentująca odpłatną dostawę na rzecz Wnioskodawcy w
    postaci Nieruchomości, jako wartość sprzedaży wskazywać powinna wartość
    Nieruchomości w części, wyznaczonej liniami rozgraniczającymi, oznaczonej w planie
    miejscowym symbolami 2 MW/U, 1MW/U, 37 KD-D i 1 KD-G (co stanowi 94,2%
    Nieruchomości) i podatek od towarów i usług obliczony, według właściwej stawki tego

    podatku, od podstawy opodatkowania w wysokości wartości Nieruchomości w części,
    wyznaczonej liniami rozgraniczającymi, oznaczonej w planie miejscowym symbolami 2 MW
    /U, 1MW/U, 37 KD-D i 1 KD-G (co stanowi 94,2% Nieruchomości), natomiast Pani Z nie
    będzie zobowiązana do wystawienia z tytułu sprzedaży Nieruchomości przez
    Sprzedającego faktury VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w zakresie:
    - pytania nr 1 - nieprawidłowe;
    - pytania nr 2 - prawidłowe;
    - pytania nr 3 - nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich
    części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Należy zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana
    jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę
    faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy o podatku od
    towarów i usług „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem
    (sprzedaż, zamiana, darowizna, oraz każdą inną transakcję, która w aspekcie
    ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego rezultatu).
    Co należy rozumieć przez „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel” określił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-320/88. W
    orzeczeniu tym stwierdza się, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę
    towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa
    właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia
    prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym,
    że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet
    jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. W tym orzeczeniu, odnosząc się do
    dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie
    ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od
    przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że na gruncie przedmiotowego
    przepisu kluczowym elementem jest przeniesienie, w istocie rzeczy, praktycznej kontroli
    nad rzeczą i możliwości dysponowania nią.
    Innymi słowy pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel” dotyczy tego
    rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak
    właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą,
    a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem
    przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie
    można interpretować jako „prawa własności”.

    Należy wskazać, że czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć
    przejście własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się
    wyłącznie do prawa własności rzeczy. Jednocześnie należy podkreślić, że dla celów
    powstania obowiązku podatkowego dokonanie czynności następuje z chwilą jej
    faktycznego dokonania, za wyjątkiem przypadków, w których przepisy ustawy określają
    wprost ten moment. W konsekwencji postanowienia umów cywilnoprawnych o uznaniu
    dostawy towarów za dokonaną pozostają bez znaczenia dla celów powstania obowiązku
    podatkowego, mogą pełnić jedynie funkcję pomocniczą w przypadku zaistnienia
    wątpliwości.
    Wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny stoją na
    stanowisku, że pojęcie „przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel”
    oznacza przede wszystkim możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, czyli władania
    nią jak właściciel. Powyższe jest określane jako przeniesienie faktycznej kontroli nad
    towarem i możliwość dysponowania nim (tzw. władztwo ekonomiczne) a nie możliwość
    rozporządzania lub władania rzeczą w sensie prawnym (prawo własności).
    W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
    dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W świetle powołanych powyżej przepisów budynki, budowle oraz grunt spełniają definicję
    towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której
    mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
    Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      1. określone udziały w nieruchomości,
      2. prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      3. udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług,
    również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości) stanowi odpłatną
    dostawę towarów. Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z dnia 24 października
    2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
    W świetle art. 195 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061 ze zm.):
    Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom.
    Do współwłasności stosuje się - jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych
    specjalnie tej instytucji - przepisy odnoszące się do własności. Należy zatem uznać, że
    udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną
    własności.
    Art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
    Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych
    współwłaścicieli.

    Podkreślić należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego
    właściciela.
    Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Zatem w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, należy przyjąć, że zbycie
    nieruchomości gruntowej (działki) traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Należy  w  tym  miejscu  zauważyć,  że  kwestie  stosunków  majątkowych  pomiędzy
    małżonkami reguluje ustawa z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z
    2023 r. poz. 2809 ze zm.), zwana dalej K.R.O.
    Stosownie do art. 31 § 1 K.R.O.:
    Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność
    majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej
    trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty
    majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego
    z małżonków.
    Zatem istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W myśl art. 36 § 1 oraz § 2 K.R.O.:
    Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
    szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
    wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek
    wspólny.
    Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
    przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
    dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności
    zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 K.R.O.:
    Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna m.in. do dokonania czynności prawnej
    prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania
    wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub
    pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne np. w akcie notarialnym dokumentującym nabycie
    nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa
    wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 K.R.O.:
    Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega
    jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:

    Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
    ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą
    sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego
    posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością
    gospodarczą.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    W myśl art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
    „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
    jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
    działalności.
    „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych
    zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności
    wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w
    celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie, w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że
    państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
    transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
    szczególności dostawy terenu budowlanego. „Teren budowlany” to każdy grunt
    nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie
    (art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady).
    Opodatkowaniu VAT podlega, na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE
    Rady, odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika
    działającego w takim charakterze.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana

    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby
    w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają
    formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego
    uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu
    sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o
    warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania
    przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w
    zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
    Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej
    przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z
    nich.
    Zatem w kwestii opodatkowania sprzedaży działki istotne jest, czy zbywca w celu
    dokonania sprzedaży działki podjął/podejmie aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością
    uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu,
    a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach
    zarządu majątkiem prywatnym.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego
    w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia z 15 września 2011
    r. TSUE w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10.
    Z orzeczenia tego wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium
    rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza
    zakresem zastosowania Dyrektywy 2006/112/WE Rady, a czynnościami stanowiącymi
    działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed
    sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej
    ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania
    majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w

    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Zatem za podatnika
    należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki
    wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań
    podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Należy zatem
    sięgnąć do wykładni wynikającej z orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen
    V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę,
    będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla celów działalności gospodarczej. Ze wskazanego
    orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości czy jej części w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być, np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie
    podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.
    Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, dostawa towarów (np. nieruchomości)
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy
    dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po
    zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT - co do zasady - mają dla określenia jego
    praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.
    W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku
    od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy podmiot dokonujący transakcji
    sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że
    prowadzi on działalność gospodarczą.
    W świetle powyższego, aby wyjaśnić Państwa wątpliwości należy w pierwszej kolejności
    ustalić, czy w okolicznościach niniejszej sprawy Sprzedający oraz małżonka Sprzedającego
    będą działali w charakterze podatników VAT, zgodnie z definicją zawartą w art. 15 ust. 1
    ustawy.
    Wskazać również należy, że małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów
    wymienionych w cytowanym wyżej art. 15 ust. 1 ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków
    prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Żaden z przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności
    gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy
    małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.
    W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 693 § 1 cyt. Ustawy:
    Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do
    używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca
    zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.

    Tak więc dzierżawa jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną; odpowiednikiem
    świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.
    W kontekście niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę na treść zdania drugiego definicji
    pojęcia „działalność gospodarcza”, w której mówi się o wykorzystywaniu m.in. towarów w
    sposób ciągły do celów zarobkowych. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce
    poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem, dzierżawa, leasing itp.).
    Istota umowy dzierżawy wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego
    świadczenia usług przez właściciela na rzecz dzierżawcy. Dzierżawca za oddaną mu w
    dzierżawę rzecz płaci umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między
    świadczoną usługą a przekazanym za nią wynagrodzeniem.
    W konsekwencji, dzierżawa nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym
    mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na
    mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym wypełnia ona określoną w art. 15
    ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, bez względu na to, czy dzierżawa jest
    prowadzona w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w
    rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Należy wskazać, że przedmiotem wniosku jest sprzedaż udziału w wysokości 2/12 udziału
                                          2we współwłasności nieruchomości gruntowej o powierzchni 7 373 m stanowiącej
    niezabudowaną działkę gruntu oznaczoną numerem ewidencyjnym (...), będącego we
    wspólności ustawowej małżeńskiej małżonków Pana Y oraz Pani Z.
    Podali Państwo, że nabycie Nieruchomości zostało dokonane do działalności gospodarczej
    Sprzedającego i jednocześnie, zgodnie z Państwa wskazaniem, nie była wykorzystywana
    przez Sprzedającego od momentu nabycia w prowadzonej działalności gospodarczej.
    Z wniosku wynika natomiast, że Sprzedający, a także małżonka sprzedającego - Pani Z
    oraz pozostali współwłaściciele działki nr (...) zawarli, jako wydzierżawiający, odpłatną
    umowę dzierżawy działki nr (...) z (...), na czas nieokreślony i oddali jej działkę do
    korzystania i pobierania pożytków z przeznaczeniem pod wypas koni i zbiór siana w
    zamian za czynsz.
    Ponadto w opisie zdarzenia przyszłego wskazali Państwo, że działka nr (...) była
    wykorzystywana wyłącznie do czynności zwolnionych z opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług przez cały okres posiadania przez Sprzedającego Udziału Sprzedającego i
    na dzień sprzedaży Udziału Sprzedającego, czyli na dzień zaistnienia zdarzenia przyszłego,
    stan ten nie ulegnie zmianie. Należy zauważyć, że zwolnione od podatku mogą być tylko
    czynności podlegające opodatkowaniu. Zatem Sprzedający wykorzystywał posiadany
    udział we własności działki nr (...) do czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług, a więc w ramach działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15
    ust. 2 ustawy.
    Taki sposób wykorzystywania przez Sprzedającego działki spowodował, że działka nie była
    przez niego wykorzystywana wyłącznie w ramach majątku prywatnego.
    Co istotne i co jednoznacznie wynika z opisu sprawy, małżonka sprzedającego Pani Y - jak
    wskazano wyżej - była również stroną umowy dzierżawy - jako wydzierżawiająca - na
    podstawie odpłatnej umowy dzierżawy działki nr (...) z (...) zawartej na czas nieokreślony i
    na podstawie tej umowy otrzymywała czynsz.
    Skoro zatem małżonka sprzedającego dzierżawiła przedmiotową Nieruchomość, to
    wykorzystywała ją w działalności gospodarczej i jednocześnie dokonującej jej sprzedaży
    traci władztwo ekonomiczne nad Nieruchomością.

    Zatem również małżonka Sprzedającego - Pani Y wykorzystywała posiadany wraz z mężem
    udział we własności działki nr (...) do czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług, a więc w ramach działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15
    ust. 2 ustawy.
    W nawiązaniu do przywołanego wyżej wyroku TSUE, dzierżawa nieruchomości przez
    obojga małżonków sprawia, że nie była ona w całym okresie posiadania wykorzystywania
    przez nich w ramach majątku osobistego, a w prowadzonej działalności gospodarczej.
    Tym samym oboje małżonków dysponowało przedmiotową nieruchomością, nie tylko na
    gruncie prawa cywilnego lecz, również na gruncie podatku VAT, inaczej mówiąc posiadali
    władztwo ekonomiczne na opisaną nieruchomością, którą wykorzystywali w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    Skoro oboje małżonków wykorzystywało ww. nieruchomość do działalności gospodarczej,
    to w momencie jej sprzedaży, oboje też zbywają (w zakresie ich udziałów) prawo do
    dysponowania tą nieruchomości na rzecz Kupującego.
    Zatem, sprzedaż przez Sprzedającego oraz małżonkę Sprzedającego udziału w wysokości 2
    /12 będącego we wspólności majątkowej małżeńskiej, w działce gruntu nr (...), będzie
    dostawą dokonywaną przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą w rozumieniu
    przepisu art. 15 ust. 2 ustawy, a więc przez podatników podatku od towarów i usług,
    stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy i w konsekwencji sprzedaż ww. udziału w wysokości 2
    /12 w działce nr (...) będzie stanowiła – wskazaną w art. 7 ust. 1 ustawy – dostawę
    towarów, która zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej
    ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienie od podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
    Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której
    przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż
    budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o
    charakterze rolnym, leśnym, itp.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 33 ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się przez to
    grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach
    zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym.
    Jednocześnie należy wskazać, że kluczowa dla sprawy regulacja stanowi implementację
    art. 135 ust. 1 lit. k Dyrektywy 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym państwa członkowskie
    zwalniają dostawy terenów niezabudowanych, inne niż dostawy terenów budowlanych, o
    których mowa w art. 12 ust. 1 lit. b.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 - Gemeente Emmen przeciwko
    Belastingdienst Grote Ondernemingen - „teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony
    lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod
    zabudowę”. Tym samym, również
    w świetle orzeczeń TSUE za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami
    prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.

    W tym miejscu należy zauważyć, że w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o
    planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1130):
    Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie
    studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz
    miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód
    wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów
    zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
    Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
    określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
    miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    W myśl art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
    W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie
    sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji
    o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
      1. lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
        inwestycji celu publicznego;
      2. sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala
        się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
    W planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie
    rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania.
    Zatem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się obowiązkowo
    przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub
    różnych zasadach zagospodarowania. Tak więc charakter danego terenu wyznacza ww.
    plan miejscowy, wskazując czy teren jest budowlany, czy też szerzej – przeznaczony pod
    zabudowę.
    Przy czym, w sytuacji gdy w planie zagospodarowania przestrzennego dla danej działki
    wyznaczono dokładnie linie rozgraniczające miejsce zabudowy, to teren taki tylko w tej
    części, w której przeznaczony jest pod zabudowę będzie uznany za teren budowlany,
    pozostała część działki będzie uznana za teren inny niż budowlany.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.
    W konsekwencji, generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których
    przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w
    przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny
    budowlane, czyli tereny przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z
    decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach
    o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe natomiast dostawy gruntów
    niezabudowanych, dla których nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego
    oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy – są zwolnione od podatku VAT. Ustawa o
    podatku od towarów i usług w kontekście zastosowania właściwej stawki podatku VAT
    lub zwolnienia od podatku od towarów i usług przy sprzedaży gruntu nakazuje oceniać
    przeznaczenie tego gruntu wyłącznie na podstawie istniejącego planu zagospodarowania
    przestrzennego oraz wydanych decyzji o warunkach zabudowy.

    Zgodnie z opisem sprawy przedmiotem planowanej sprzedaży jest 2/12 udziału
    Sprzedającego w części, wyznaczonej liniami rozgraniczającymi, oznaczonej w planie
    miejscowym symbolami 2 MW/U, 1MW/U, 37 KD-D i 1 KD-G (co stanowi 94,2% Udziału
    Sprzedającego), oraz 2/12 Udziału Sprzedającego w części wyznaczonej liniami
    rozgraniczającymi oznaczonej w planie miejscowym jako 6 ZP (co stanowi 5,8 % Udziału
    Sprzedającego), które stanowią działkę gruntu oznaczoną numerem ewidencyjnym (...).
    Działka położona jest na terenie objętym planem miejscowego zagospodarowania
    przestrzennego zgodnie z którym przewidziano dla niej przeznaczenie:
    a) 2 MW/U i 1 MW/U zabudowa wielorodzinna z usługami,
    b) 37 KD-D droga dojazdowa,
    c) 1 KD-G droga główna,
    d) 6 ZP zieleń parkowa (...).
    W miejscowym planie zagospodarowania terenu wyznaczono linie rozgraniczające na
    działce numer (...), oddzielające tereny o różnym przeznaczeniu. Linie te rozgraniczają
    przeznaczenie terenu działki na następujące cele:
    a) zabudowa wielorodzinna z usługami (2 MW/U i 1 MW/U),
    b) doga dojazdowa (37 KD-D),
    c) droga główna (1 KD-G),
    oraz
    d) zieleń parkowa (6 ZP) – (...).
    Teren zieleni parkowej (6 ZP) wyznaczony liniami rozgraniczającymi stanowi 5,8%
    powierzchni działki numer (...) i nie jest terenem przeznaczonym pod zabudowę.
    Natomiast teren zabudowy wielorodzinnej z usługami (2 MW/U i 1 MW/U), drogi
    dojazdowej (37 KD-D) i drogi głównej (1 KD-G), wyznaczony liniami rozgraniczającymi
    stanowi 94,2 % powierzchni działki numer (...) i jest terenem przeznaczonym pod
    zabudowę.
    Odnosząc się do części działki wyznaczonej liniami rozgraniczającymi, oznaczonej
    symbolami 2 MW/U i 1 MW/U, dla której dopuszcza się posadowienie na działkach
    zabudowy wielorodzinnej z usługami, a więc określonych obiektów budowlanych jak i
    części działki wyznaczonej liniami rozgraniczającymi oznaczonej symbolami 37 KD-D i 1 KD-
    G (co stanowi 94,2% Udziału Sprzedającego) dla których dopuszcza się zabudowę w
    postaci drogi dojazdowej i drogi głównej, należy wskazać, że stanowią one w myśl art. 2
    pkt 33 ustawy o VAT grunty niezabudowane budowlane.
    Wobec powyższego do sprzedaży Udziału w wysokości 2/12 w prawie własności działki
    oznaczonej nr (...), w części oznaczonej w planie miejscowym jako 2 MW/U, 1 MW/U, KD-D i
    1 KD-G nie znajdzie zastosowanie zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Natomiast część wyznaczoną liniami rozgraniczającymi, oznaczona symbolem 6 ZP (co
    stanowi 5,8 % Udziału Sprzedającego), która – jak Państwo wskazali – zgodnie z MPZP nie
    jest terenem przeznaczonym pod zabudowę, należy uznać za teren niezabudowany inny
    niż budowlany. Wobec tego do sprzedaży Udziału w prawie własności działki oznaczonej
    nr (...), w części oznaczonej w planie miejscowym jako 6 ZP (co stanowi 5,8 % Udziału
    Sprzedającego) znajdzie zastosowanie zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9
    ustawy.
    W tym miejscu należy wskazać, że jeżeli przy zbyciu nieruchomości niezabudowanej
    wystąpią przesłanki uniemożliwiające zastosowanie zwolnienia od podatku VAT, o którym
    mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, to należy przeanalizować możliwość zwolnienia
    dostawy w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT:

    Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
    działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych
    towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni,
    miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    W celu zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy,
    dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym
    przepisie, tj.:
    - towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
      działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
      przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
    - przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu
      ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że „zwolnienie, o
    którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art.
    43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia
    podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.
    u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88
    ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie
    obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por.
    wyrok ETS z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy
    podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie
    skorzystał”.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów,
    w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle
    określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy
    2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w
    ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia
    VAT.
    Jak wskazali Państwo w opisie zdarzenia przyszłego Sprzedający oraz Z nabyli
    Nieruchomość na podstawie umowy sprzedaży udokumentowanej aktem notarialnym
    sporządzonym 1 czerwca 2021 roku, (...), przy czym nabycie nie nastąpiło w wyniku
    czynności opodatkowanej podatkiem VAT i nie zostało udokumentowane fakturą z
    wykazaną kwotą podatku VAT.
    W takiej sytuacji nie można powiedzieć, że Sprzedający mieli prawo do odliczenia podatku
    naliczonego z tytułu tego nabycia, bądź nie mieli takiego prawa, bowiem nie było podatku,
    który mogliby odliczyć.
    W związku z powyższym, sprzedaż przez Sprzedających udziału w wysokości 2/12 w
    działce nr (...) w części, która w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego
    została oznaczona symbolami 2 MW/U, 1MW/U, 37 KD-D i 1 KD-G (co stanowi 94,2%

    Udziału Sprzedających) nie będzie mogła korzystać ze zwolnienia o którym mowa w art. 43
    ust. 1 pkt 2 ustawy, ponieważ nie został spełniony co najmniej jeden z warunków
    wskazanych w tym przepisie, a warunki te muszą zostać spełnione łącznie.
    Zatem sprzedaż przez Sprzedających 2/12 Udziału Sprzedających w prawie własności
    działki nr (...) w części, wyznaczonej liniami rozgraniczającymi, oznaczonej w planie
    miejscowym symbolami 2 MW/U, 1MW/U, 37 KD-D i 1 KD-G (co stanowi 94,2% Udziału
    Sprzedających) będzie opodatkowana podatkiem VAT, według stawki podatku od towarów
    i usług właściwej dla towaru będącego przedmiotem sprzedaży.
    Natomiast sprzedaż przez Sprzedających Udziału Sprzedających 2/12 Udziału w prawie
    własności działki oznaczonej nr (...), w części wyznaczonej liniami rozgraniczającymi
    oznaczonej w planie miejscowym jako 6 ZP (co stanowi 5,8 % Udziału Sprzedającego)
    będzie zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1, oceniane całościowo, należało
    uznać za nieprawidłowe.
    Natomiast Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe, stwierdzili
    bowiem Państwo, że sprzedaż Nieruchomości w części wyznaczonej liniami
    rozgraniczającymi przewidującymi w planie miejscowym wykorzystanie tej części jako 6 ZP
    (co stanowi 5,8 % Nieruchomości) będzie zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług jako dostawa terenów innych niż budowlane.
    Państwa wątpliwości wyrażone w pytaniu nr 3 dotyczą kwestii ustalenia, czy faktura
    wystawiona przez Sprzedającego z tytułu sprzedaży Nieruchomości, jako wartość
    sprzedaży wskazywać powinna wartość Nieruchomości w części, wyznaczonej liniami
    rozgraniczającymi, oznaczonej w planie miejscowym symbolami 2 MW/U, 1MW/U, 37 KD-D
    i 1 KD-G (co stanowi 94,2% Nieruchomości) i podatek od towarów i usług obliczony,
    według właściwej stawki tego podatku, od podstawy opodatkowania w wysokości wartości
    Nieruchomości w części, wyznaczonej liniami rozgraniczającymi, oznaczonej w planie
    miejscowym symbolami 2 MW/U, 1MW/U, 37 KD-D i 1 KD-G (co stanowi 94,2%
    Nieruchomości) natomiast Pani Z nie będzie zobowiązana do wystawienia z tytułu
    sprzedaży Nieruchomości przez Sprzedającego faktury VAT.
    Jak stanowi art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
    Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę
    towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego
    na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o
    podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.
    Przy czym w myśl art. 106b ust. 2 ustawy:
    Podatnik nie jest obowiązany do wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży
    zwolnionej od podatku na podstawie art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9 lub przepisów
    wydanych na podstawie art. 82 ust. 3.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów – co do zasady – podatnik VAT jest
    zobowiązany wystawiać fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz innego
    podatnika.
    W myśl art. 106e ust. 1 ustawy:
    1. Faktura powinna zawierać:
      1) datę wystawienia;
      2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób
        jednoznaczny identyfikuje fakturę;
      3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
        adresy;

      4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z
        zastrzeżeniem pkt 24 lit. a oraz pkt 25;
      5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
        potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on
        towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;
      6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę
        otrzymania zapłaty, o której mowa w , o ile taka data jest określona i różni się od
        daty wystawienia faktury;
      7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
      8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
      9) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
      10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu
        wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej
        netto;
      11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez
        kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
      12) stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku
        korzystania z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach
        6a, 7 i 9;
      13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
        stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
      14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty
        dotyczące poszczególnych stawek podatku;
      15) kwotę należności ogółem;
      16) w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, w odniesieniu do których:
          a) obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 1 lub art. 21
            ust. 1, lub
          b) w przepisach wydanych na podstawie art. 19a ust. 12 określono termin
            powstania obowiązku podatkowego z chwilą otrzymania całości lub części
            zapłaty
          - wyrazy „metoda kasowa”;
      17) w przypadku faktur, o których mowa w art. 106d ust. 1 -wyraz
        „samofakturowanie”;
      18) w przypadku dostawy towarów lub wykonania usługi, dla których obowiązanym
        do rozliczenia podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym
        charakterze jest nabywca towaru lub usługi - wyrazy „odwrotne obciążenie”;
      18a) w przypadku faktur, w których kwota należności ogółem przekracza kwotę 15
        000 zł lub jej równowartość wyrażoną w walucie obcej, obejmujących dokonaną
        na rzecz podatnika dostawę towarów lub świadczenie usług, o których mowa w
        załączniku nr 15 do ustawy - wyrazy „mechanizm podzielonej płatności”, przy
        czym do przeliczania na złote kwot wyrażonych w walucie obcej stosuje się
        zasady przeliczania kwot stosowane w celu określenia podstawy opodatkowania;
      19) w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku na
        podstawie art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9, art. 113a ust. 1 albo przepisów
        wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 - wskazanie:
          a. przepisu ustawy albo aktu wydanego na podstawie ustawy, na podstawie
            którego podatnik stosuje zwolnienie od podatku,

          b. przepisu dyrektywy 2006/112/WE, który zwalnia od podatku taką dostawę
            towarów lub takie świadczenie usług, lub
          c. innej podstawy prawnej wskazującej na to, że dostawa towarów lub
            świadczenie usług korzysta ze zwolnienia;
      20) w przypadku, o którym mowa w art. 106c - nazwę i adres organu egzekucyjnego
        lub imię i nazwisko komornika sądowego oraz jego adres, a w miejscu
        określonym dla podatnika - imię i nazwisko lub nazwę dłużnika oraz jego adres;
      21) w przypadku faktur wystawianych w imieniu i na rzecz podatnika przez jego
        przedstawiciela podatkowego - nazwę lub imię i nazwisko przedstawiciela
        podatkowego, jego adres oraz numer, za pomocą którego jest on
        zidentyfikowany na potrzeby podatku;
      22) w przypadku gdy przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy są nowe środki
        transportu - datę dopuszczenia nowego środka transportu do użytku oraz:
          a. przebieg pojazdu - w przypadku pojazdów lądowych, o których mowa w art. 2
            pkt 10 lit. a,
          b. liczbę godzin roboczych używania nowego środka transportu - w przypadku
            jednostek pływających, o których mowa w art. 2 pkt 10 lit. b, oraz statków
            powietrznych, o których mowa w art. 2 pkt 10 lit. c;
      23) w przypadku faktur wystawianych przez drugiego w kolejności podatnika, o
        którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 4 lit. b i c, w wewnątrzwspólnotowej transakcji
        trójstronnej (procedurze uproszczonej) - dane określone w art. 136;
      24) w przypadkach, o których mowa w art. 97 ust. 10 pkt 2 i 3:
          a) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby
            podatku, poprzedzony kodem PL,
          b) numer, za pomocą którego nabywca towaru lub usługi jest zidentyfikowany
            na potrzeby podatku od wartości dodanej w danym państwie
            członkowskim, zawierający dwuliterowy kod stosowany na potrzeby
            podatku od wartości dodanej właściwy dla tego państwa członkowskiego;
      25) w przypadku podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a
        ust. 1 - indywidualny numer identyfikacyjny, o którym mowa w art. 113a ust. 2
        pkt 2.
    Zatem, zgodnie z wyżej powołanymi przepisami, konieczne jest, aby faktury, jako
    dokumenty potwierdzające rzeczywiste transakcje gospodarcze, zawierały m.in. nazwę
    (rodzaj) towaru lub usługi, wartość netto dostarczonych towarów lub wykonanych usług,
    stawkę podatku i kwotę podatku.
    W analizowanej sprawie z tytułu sprzedaży udziału w wysokości 2/12 w nieruchomości –
    działce nr (...), Sprzedający oraz małżonka Sprzedającego będą stronami dokonującymi
    czynności podlegającej opodatkowaniu tym podatkiem i Sprzedający oraz małżonka
    Sprzedającego będą występować w charakterze podatników podatku VAT, o którym mowa
    w art. 15 ust. 1 ustawy.
    Mając zatem na uwadze powyższe oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy należy
    stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie oboje Sprzedający - Pan Y oraz Pani Z będą
    zobowiązani wystawić faktury VAT w związku ze sprzedażą udziału w działce nr (...),
    wykazując jako wartość sprzedaży wartość Nieruchomości w części, wyznaczonej liniami
    rozgraniczającymi, oznaczonej w planie miejscowym symbolami 2 MW/U, 1MW/U, 37 KD-D
    i 1 KD-G (co stanowi 94,2% Nieruchomości) oraz nie są zobowiązani do wystawienia faktur
    VAT w odniesieniu do części nieruchomości korzystającej ze zwolnienia od podatku VAT na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 (w części wyznaczonej liniami rozgraniczającymi oznaczonej
    w planie miejscowym jako 6 ZP - co stanowi 5,8 % Udziału Sprzedających). Ustawa o
    podatku od towarów i usług nie reguluje sytuacji przeprowadzania transakcji przez

    małżonków, w odniesieniu do majątku stanowiącego wspólność małżeńską. Jednakże z
    uwagi na fakt, że ustrój ten określa równe prawa majątkowe dla obydwu małżonków,
    należy stwierdzić, że wystawiając faktury dokumentujące sprzedaż Nieruchomości (udziału
    w wysokości 2/12 w działce nr (...), powinien Sprzedający i małżonka Sprzedającego,
    uwzględnić w fakturze sprzedaż w części przypadającej każdemu Sprzedającemu.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3, oceniane całościowo,
    należy uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie podatku od towarów i usług. W zakresie podatku
    od czynności cywilnoprawnych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Wydana interpretacja dotyczy skutków podatkowych planowanej sprzedaży przez
    Sprzedających 2/12 Udziału Sprzedających w działce nr (...) dla Państwa i Sprzedających
    (Pana Y i Z), nie rozstrzyga dla pozostałych współwłaścicieli Nieruchomości.
    Zaznaczenia wymaga, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek
    o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.
    Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego.
    Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
    będzie zgodna (tożsama) z zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli
    skorzystać ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych
      w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej,
      interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    X (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    ustawy – Ordynacja podatkowa.