Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.178.2025.3.DB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-28
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
wydatków na odszkodowanie wypłacone najemcom za
nakłady poniesione przez nich na wynajmowany lokal.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
najem
nieruchomości-wywłaszczenie nieruchomości
odszkodowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    kosztów uzyskania przychodów. Uzupełnił Pan wniosek – na wezwanie organu – 17 i 24
    kwietnia 2025 r. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą na podstawie
    wpisów do CEIDG pod firmą X w Y, ul. A1. Głównym przedmiotem prowadzonej
    działalności jest wynajem nieruchomości.
    14 stycznia 2021 r. na podstawie aktu notarialnego Rep. (...) zawarto umowę sprzedaży, na
    podstawie której Wnioskodawca nabył zabudowaną jednokondygnacyjnym budynkiem
    handlowo-usługowym działkę nr 1/1 o pow. (...) ha, dla której prowadzona jest księga
    wieczysta nr (...). Budynek handlowo-usługowy został wprowadzony do ewidencji środków
    trwałych 31 stycznia 2021 r. Lokale znajdujące się w przedmiotowym budynku zostały
    wynajęte na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą.
    Wojewoda (...) 2023 r. na wniosek Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad wydał
    decyzję nr (...) o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: (...), obejmującą
    inwestycję m.in. na działce 1/1.
    (...) 2023 r. przed Wojewodą (...) zawarto ugodę ze Skarbem Państwa - Generalnym
    Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad dotyczącą ustalenia odszkodowania za
    nieruchomość zabudowaną budynkiem handlowo-usługowym, oznaczoną jako działka o
    nr 1/1 o pow. (...) ha, na mocy której Wnioskodawcy przyznano odszkodowanie w
    wysokości (...) zł. Odszkodowanie to na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 29 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych korzysta ze zwolnienia przedmiotowego.
    W związku z wywłaszczeniem nieruchomości Wnioskodawca rozwiązał w drodze
    porozumienia umowy najmu zawarte z najemcami lokali znajdujących się w budynku
    handlowo-usługowym. W treści każdego porozumienia Wnioskodawca zobowiązał się do
    wypłaty na rzecz najemcy odszkodowania za poniesione przez najemcę nakłady na
    wynajmowany lokal. Wartość ustalonego odszkodowania z tego tytułu wyniosła od (...) zł
    do (...) zł i stanowiła część wartości nakładów poniesionych przez danego najemcę. Kwoty
    odszkodowania wynikające z zawartych porozumień zostały wypłacone najemcom.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Najemcy otrzymali lokale w stanie deweloperskim, które we własnym zakresie i za własne
    środki adaptowali na potrzeby prowadzonej przez nich działalności. Nakłady nie miały
    charakteru ulepszeń.
    W jednym przypadku umowa przewidywała zwrot poniesionych nakładów w przypadku,
    gdy Wynajmujący rozwiąże ją przed upływem terminu obowiązywania, natomiast
    pozostali Najemcy posiadali zapis, że po upływie okresu na jaki została zawarta umowa (w
    tym przypadku okresie 5 lat z możliwością przedłużenia o kolejne 5 lat) nie będą mieli
    prawa żądać odszkodowania za pozostawione nakłady. Niestety w związku z
    wywłaszczeniem Najemcy prowadzili działalność przez okres od roku do 2 lat.

    Najemcy otrzymali lokale w stanie „do wykończenia”. Prace, które mieli wykonać Najemcy
    zależały głównie od branż, którymi się zajmowali i dotyczyły m.in.: wykonania wewnętrznej
    instalacji elektrycznej, klimatyzacji, wykonania podłóg np. z płytek gresowych, ścian,
    sufitów, zaplecza socjalnego, toalet.
    Nakłady poniesione przez najemców na lokale nie zostały uwzględnione jako element,
    który podwyższył wartość nieruchomości dla potrzeb ustalenia odszkodowania z tytułu
    wywłaszczenia.
    Przez sformułowanie, że „Wnioskodawca zobowiązał się do wypłaty na rzecz najemcy
    odszkodowania za poniesione przez najemcę nakłady na wynajmowany lokal” należy
    rozumieć, że Wnioskodawca jest przede wszystkim przedsiębiorcą i z uwagi na fakt, że
    nabył budynek, w którym inni przedsiębiorcy zainwestowali pieniądze, aby prowadzić
    swoje biznesy (niektórzy pierwsze) i zostało im to odebrane, a nie mieli podstawy do
    ubiegania się o odszkodowanie od Skarbu Państwa, rozwiązując na mocy porozumienia
    umowy najmu strony zgodnie ustaliły wysokość odszkodowania (poniesione nakłady
    pomniejszone o amortyzację).
    Odszkodowanie zostało wypłacone najemcom w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks Cywilny. W jednym przypadku takie świadczenie przewidziane było umową.
    Były to odszkodowania, o którym mowa w art. 679 par. 1 Kodeksu cywilnego.
    Wnioskodawca wypłacił odszkodowanie najemcom za rzeczywiste straty/utracone
    wartości w postaci poniesionych przez nich nakładów na dostosowanie lokalu w celu
    prowadzenia w nich działalności gospodarczej (prace budowlane, materiały budowlane
    itp.).
    Nakłady poniesione przez najemcę na wynajmowany lokal były związane z powstaniem
    szkody po stronie najemców, ponieważ:
    1. Utracili nakłady, jakie poczynili na adaptację lokalu (np. remont, wyposażenie
      techniczne, inwestycje trwałe);
    2. Utracili dochody, ponieważ wskutek wywłaszczenia nie mogli kontynuować działalności;
    3. Zostali pozbawieni posiadania lokalu, mimo że przysługiwała im umowa najmu na
      określony czas.

## Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym, w związku z przejęciem z mocy prawa
    nieruchomości należącej do Wnioskodawcy, skutkującym rozwiązaniem za
    porozumieniem zawartych umów najmu, poniesione przez Wnioskodawcę wydatki na
    odszkodowanie wypłacone najemcom za nakłady poniesione przez nich na wynajmowany
    lokal stanowić będą dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, z uwagi na przejęcie z mocy prawa nieruchomości należącej do
    Niego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej ma on prawo rozpoznać koszt
    uzyskania przychodów w wysokości odszkodowania zapłaconego najemcom,
    stanowiącego częściową rekompensatę za nakłady poczynione przez nich na
    wynajmowane lokale.

    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: u.p.d.o.
    f.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
    lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
    wymienionych w art. 23.
    Zasadniczo zatem każdy wydatek celowo poniesiony z zamiarem uzyskania przychodu,
    poza wyraźnie wskazanymi w art. 23 ust. 1 u.p.d.o.f., powinien być uznany za koszt
    uzyskania przychodu.
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie
    uważa się za koszty uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z tytułu wad
    dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru
    wolnego od wad lub zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług.
    W zawartym w art. 23 ust. 1 pkt 19 ww. ustawy zamkniętym katalogu wydatków
    niezaliczanych do kosztów uzyskania przychodów ustawodawca uwzględnił kary umowne i
    odszkodowania z tytułu:
    - wad dostarczonych towarów,
    - wad wykonanych robót,
    - wad wykonanych usług,
    - zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad,
    - zwłoki w usunięciu wad towarów,
    - zwłoki w usunięciu wad wykonanych usług.
    Jest to katalog zamknięty. Wymienione w treści przepisu kary umowne i odszkodowania
    wiążą się z nienależytym wykonaniem zobowiązań. Celem tego przepisu jest zatem
    uniemożliwienie pomniejszenia podstawy opodatkowania o koszty poniesione w związku z
    nienależytym wykonaniem zobowiązania.
    Wypłacone najemcom odszkodowanie stanowiące częściową rekompensatę za
    poczynione przez nich nakłady na wynajmowany lokal w związku z rozwiązaniem umowy
    najmu za porozumieniem w wyniku wywłaszczenia nieruchomości nie jest objęte hipotezą
    powołanego art. 23 ust. 1 pkt 19 u.p.d.o.f. Wypłacone odszkodowania nie wiążą się
    bowiem z nienależytym wykonaniem zobowiązań. Wnioskodawca wskazuje, że w
    przedstawionym stanie faktycznym doszło do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację
    inwestycji drogowej. Na podstawie ugody zawartej przed Wojewodą (...) z dnia (...) 2023 r.
    doszło już do przyznania m.in. Wnioskodawcy odszkodowania za przejętą nieruchomość.
    Jak podkreśla się w interpretacjach podatkowych w zbliżonych stanach faktycznych oraz w
    doktrynie, „po stronie Wnioskodawcy powstanie przychód podatkowy w związku z
    otrzymaniem ww. odszkodowania. Przychód ten co prawda podlega zwolnieniu z
    opodatkowania na mocy art. 21 ust. 1 pkt 29 ustawy, jednak na mocy art. 14 ust. 1 i 2 tej
    ustawy zaliczany jest w dalszym ciągu do przychodów z tytułu pozarolniczej działalności
    gospodarczej”.
    Aby zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów poniesiony wydatek musi
    mieć bezpośredni lub pośredni związek z powstaniem przychodu, lub mieć na celu
    zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów. Nie powinno budzić wątpliwości w
    niniejszej sprawie, że wydatki poniesione na nabycie zabudowanej nieruchomości, o
    której to mowa we wniosku, zostały poniesione w celu uzyskania przychodów w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej, zwłaszcza biorąc pod uwagę, iż Wnioskodawca (w
    ramach swojej działalności) wynajmował lokale znajdujące w ww. budynku na rzecz osób
    trzecich (najemców). Istotne jest więc, aby kwalifikując dany wydatek jako koszt
    podatkowy uwzględniać również kwestię logicznego ciągu zdarzeń determinujących
    określone i konkretne działania podatnika począwszy od momentu zawarcia umów
    najmu.

    Należy zatem oceniać racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu, a fakt
    że podatnik nie oczekiwał określonego efektu gospodarczego nie dyskwalifikuje
    poniesionego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu. Podatnik nie może kwalifikować
    do kosztów uzyskania przychodów wydatków będących następstwem jego niewłaściwego
    lub nieracjonalnego działania albo niezachowania przez niego należytej staranności.
    Działalność podmiotu gospodarczego powinna cechować dbałość i zachowanie należytej
    staranności tak w procesie decyzyjnym, jak i wykonawczym. Ryzyko prowadzonej
    działalności gospodarczej ponosi podatnik i nie ma możliwości przenoszenia tego ryzyka
    na budżet państwa. Wyjątkiem mogą być jedynie nieprzewidywalne sytuacje, których
    uniknięcie było niemożliwe pomimo podjęcia przez podatnika wszelkich koniecznych
    działań w celu zapobieżenia im.
    Biorąc powyższe pod uwagę oraz fakt, że wydatek w postaci zapłaconego odszkodowania
    częściowo rekompensującego poczynione przez najemców nakłady w związku z
    wcześniejszym rozwiązaniem umowy najmu nie został wymieniony w katalogu wyłączeń
    zawartym w art. 23 ust. 1 u.p.d.o.f., przy dokonaniu oceny jego racjonalności oraz
    uzasadnienia gospodarczego należy stwierdzić, że spełnia ogólną przesłankę wynikającą z
    dyspozycji art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., z uwzględnieniem art. 23 ust. 1, tym samym może być
    uznany za koszt uzyskania przychodów.
    Lokale, na które nakłady ponieśli najemcy były wynajmowane w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej Wnioskodawcy i z tego tytułu osiągał on przychody z czynszu.
    Wypłaty odszkodowania są ściśle związane z konkretnym źródłem przychodów,
    stosunkiem najmu, zostały poniesione przez Wnioskodawcę i stanowią dla niego ciężar
    ekonomiczny, nie zaliczają się do grupy kosztów wymienionych w art. 23 ust. 1 u.p.d.o.f.
    Wypłata odszkodowania najemcom w związku z utratą nieruchomości przez
    Wnioskodawcę przed okresem, na który zawarto umowy najmu, zabezpiecza go przed
    kosztami ewentualnych procesów cywilnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Zatem w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej kosztem uzyskania
    przychodów będzie taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki:
    · został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
    · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    · poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła
      przychodów,
    · został właściwie udokumentowany,
    · nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 cyt. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Przy czym należy pamiętać, że związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a
    osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy

    oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno
    wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia
    przychodów bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zatem
    kosztami uzyskania przychodów będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim
    związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli
    zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w tym celu, nawet
    wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty. Należy też
    przyjąć, że koszty związane z zachowaniem źródła przychodów to takie, które poniesione
    zostały, aby przychody z danego źródła w dalszym ciągu uzyskiwano, oraz aby takie źródło
    w ogóle dalej mogło istnieć. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła
    przychodów należy uznać te koszty, które zostały poniesione na ochronę istniejącego
    źródła przychodów, w sposób gwarantujący bezpieczne jego funkcjonowanie. Istotą tego
    rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu niedopuszczenia do utraty
    źródła przychodów w przyszłości.
    Kosztami uzyskania przychodu są więc wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów. Koszty ponoszone przez podatnika
    należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby
    określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym
    wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że
    poniesienie wydatku musi mieć wpływ na powstanie przychodu, ewentualnie na
    zwiększenie lub zabezpieczenie źródła tego przychodu.
    Tymczasem, zgodnie z treścią art. 23 ust. 1 pkt 19 ustawy PIT:
      Nie uważa się za koszt uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z tytułu
      wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu
      towaru wolnego od wad lub zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i
      usług.
    W konsekwencji każde odszkodowanie wypłacone na podstawie powyższych tytułów nie
    może stanowić kosztów podatkowych z uwagi na wyłączenie ustawowe.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika m.in., że:
    · w związku z wywłaszczeniem należącej do Pana nieruchomości, którą wykorzystywał
      Pan w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, rozwiązał Pan – za
      porozumieniem – umowy najmu zawarte z najemcami lokali znajdujących się w tej
      nieruchomości (budynku handlowo-usługowym);
    · w treści każdego porozumienia zobowiązał się Pan do wypłaty na rzecz najemcy
      odszkodowania za poniesione przez najemcę nakłady na wynajmowany lokal;
    · odszkodowanie zostało wypłacone najemcom w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia
      1964 r. Kodeks cywilny. Były to odszkodowania, o których mowa w art. 679 § 1
      Kodeksu cywilnego;
    · wypłacił Pan odszkodowanie najemcom za rzeczywiste straty/utracone wartości w
      postaci poniesionych przez nich nakładów na dostosowanie lokalu w celu
      prowadzenia w nich działalności gospodarczej (prace budowlane, materiały
      budowlane itp.).
    Na podstawie art. 679 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli wskutek wypowiedzenia najmu przez nabywcę rzeczy najętej najemca jest
      zmuszony zwrócić rzecz wcześniej, aniżeli byłby zobowiązany według umowy najmu,
      może on żądać od zbywcy naprawienia szkody.
    Tym samym w opisanej sprawie wydatki poniesione przez Pana na wypłatę odszkodowań
    dla najemców wynajmowanych przez Pana lokali zostały przez Pana poniesione w celu
    zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, bowiem – jak wskazał Pan we wniosku

    – ich wypłata pozwoli Panu uniknąć ewentualnych roszczeń ze strony najemców w związku
    z wcześniejszym rozwiązaniem z nimi umów najmu.
    Biorąc powyższe pod uwagę oraz fakt, że wydatek z tytułu wypłaty odszkodowania za
    wcześniejsze rozwiązanie umowy najmu nie został przez ustawodawcę wymieniony w
    katalogu wyłączeń zawartym w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, wydatki poniesione przez Pana na wypłatę odszkodowań dla najemców lokali
    wywłaszczonej nieruchomości może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu
    prowadzonej działalności gospodarczej, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.