Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-259/08-2/JK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2008-06-17
Teza: Sprzedaż gruntu otrzymanego w drodze darowizny i wydzierżawianego spółdzielni produkcyjnej.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; grunty-sprzedaż gruntów; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 13 marca 2008 r. (data wpływu 17 marca 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży gruntu – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 17 marca 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży gruntu.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

W styczniu 1999 r. Wnioskodawca nabył nieruchomość gruntową rolną o powierzchni 4,47 ha, która stanowiła własność Zainteresowanego oraz jego byłej żony. W dniu 7 grudnia 2007 r. w związku z uprawomocnieniem się wyroku o rozwodzie, postanowił on podzielić majątek wspólny. Zgodnie z wolą obu stron, Zainteresowany pozostał właścicielem ww. gruntu. Nieruchomość ta nie była związana z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą. Wykorzystywał ją natomiast do uprawy jako rolnik. Od marca 2005 r. Zainteresowany oddał grunt w dzierżawę rolnikowi na cele rolnicze, ponieważ nie miał już czasu zajmować się rolą. Prowadzi bowiem działalność gospodarczą handel i usługi gastronomiczne, w związku z czym jest podatnikiem VAT. Zainteresowany ma zamiar sprzedać pole, które stanowi jego prywatny majątek, ponieważ po podziale majątku wspólnego zmienił plany życiowe.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy będąc podatnikiem VAT (działalność gospodarcza prowadzona przez wiele lat) Wnioskodawca ma obowiązek uiszczenia podatku od wysprzedaży majątku własnego, nie związanego z prowadzoną działalnością?

Zdaniem Wnioskodawcy, mimo iż jest podatnikiem VAT w prowadzonej działalności, z przepisu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) nie wynika, że będzie uznany za podatnika VAT w przypadku wysprzedaży majątku prywatnego (sprzedaży nieruchomości gruntowej). Dlatego uważa, że nie ma on obowiązku opodatkować sprzedaż nieruchomości gruntowej rolnej (w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczonej obecnie na cele przemysłowe). W związku z tym, że obecnie grunty są towarami w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, ich sprzedaż stanowi dostawę towaru (a więc czynność mieszczącą się w katalogu czynności opodatkowanych). Faktycznemu opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług określona czynność podlega wówczas, gdy czynność ta (mieszcząca się w katalogu czynności opodatkowanych – w tym przypadku sprzedaż działki) jest wykonywana przez podmiot działający dla tej czynności jako podatnik VAT. Osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, wysprzedająca majątek prywatny nie może być uznana za podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług mimo, iż ta sama osoba prowadząc działalność gospodarczą jest podatnikiem VAT.

Przełożenie definicji art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług na sytuację, w której osoba fizyczna dokonuje sprzedaży działek ze swego majątku (nie będąc formalnie przedsiębiorcą do tych czynności) wywołuje wiele kontrowersji. Ostatnio w praktyce zaczyna jednak zwyciężać pogląd, zgodnie z którym „Sprzedaży kilku lub więcej działek przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego pod budownictwo mieszkaniowe, jeżeli działki te stanowią majątek osobisty podatnika VAT i nie służą prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, nie można uznać za działalność gospodarczą w rozumieniu VI Dyrektywy VAT” (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2007 r., III SA/Wa 4176/06). W powoływanym wyroku Sądu obowiązek podatkowy w VAT nie powstaje w sytuacji, gdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą dokonuje czynności, która odnosi się do majątku osobistego niezwiązanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu odsprzedaży, lecz spożytkowania na potrzeby własne.

Na podobnym stanowisku stanął Naczelny Sąd Administracyjny w niedawno wydanym wyroku z dnia 24 kwietnia 2007 r., I FSK 603/06, LEX nr 261626. W uzasadnieniu wyroku czytamy m.in.: „Pojęcie podatnika, zarówno w prawie polskim, jak i unijnym, uzależnione jest od prowadzenia działalności gospodarczej; wykonanie czynności podlegającej opodatkowaniu skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego tylko wtedy, jeżeli została wykonana w ramach działalności gospodarczej. Uzależnienie pojęcia podatnika od prowadzenia działalności gospodarczej jest profesjonalny obrót gospodarczy, a to z uwagi na charakter podatku od towarów i usług, który jest przecież szczególną formą podatku obrotowego. W tym zakresie uzasadnionym jest wykluczenie osób fizycznych (i instytucji) z grona podatników, nawet jeżeli wykonują czynności dostawy towarów (tym bardziej gdy sporadycznie), jeżeli dokonują sprzedaży majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, lecz spożytkowany w celach własnych przy spełnieniu przesłanki, o jakiej mowa w art. 2 ust. 1 VI Dyrektywy”. Stanowisko Wnioskodawcy potwierdza również wyrok składu 7 sędziów NSA z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt IFPS 3/07, z którego wynika, że podatek VAT płacą tylko osoby, które sprzedają ziemię w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. Sytuacja taka nie ma miejsca w opisywanym przypadku. Nabyta nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana przez Zainteresowanego do prowadzonej działalności. Przedmiotowa sprzedaż będzie w takiej sytuacji podlegała podatkowi od czynności cywilnoprawnych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…), natomiast przez świadczenie usług, stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy – każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej,
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji,
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Według art. 2 pkt 6 ustawy, towarami są rzeczy ruchome, wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Zgodnie z przedstawionymi przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Zakres opodatkowania VAT wyznacza nie tylko czynnik przedmiotowy – opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług, ale także czynnik podmiotowy – czynności musi wykonywać podatnik.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat tej działalności.

Działalność gospodarcza, stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy, obejmuje:

\- wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wtedy, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy;

\- czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca zamierza sprzedać grunt zakupiony w 1999 r. na potrzeby własne. Zainteresowany wykorzystywał przedmiotowy grunt do uprawy jako rolnik, a od 2005 r. oddał go w dzierżawę rolnikowi na cele rolnicze.

Biorąc pod uwagę definicję działalności gospodarczej – art. 15 ust. 2 ustawy – należy uznać, iż zamierzona transakcja ma związek z działalnością gospodarczą. Bowiem rolnik ryczałtowy, w świetle ustawy o podatku od towarów i usług, posiada status podatnika prowadzącego działalność gospodarczą (działalność rolniczą). Jednakże na mocy art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy, korzysta tylko ze zwolnienia od podatku w zakresie dostaw produktów rolnych pochodzących z własnej działalności oraz w zakresie świadczenia usług rolniczych. Jeśli więc osoba taka wykonuje inne czynności mieszczące się w zakresie przedmiotowym opodatkowania podatkiem od towarów i usług, brak jest podstaw prawnych do uznania, iż nie podlegają one opodatkowaniu.

Dzierżawa gruntu nierolniczego, rolniczego i leśnego podlega opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatne świadczenie (art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług). Wnioskodawca mógł jednak korzystać ze zwolnienia podmiotowego ze względu na wysokość obrotów (art. 113 ustawy) lub ze zwolnienia przedmiotowego (§ 8 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług – Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.).

Przedstawione okoliczności faktyczne sprawy wskazują ponadto, iż Wnioskodawca posiada już status podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, wskazaną w art. 15 ust. 2 ustawy (handel i usługi gastronomiczne). Jeśli więc Wnioskodawca będzie wykonywał inne czynności mieszczące się w zakresie przedmiotowym opodatkowania podatkiem od towarów i usług, brak jest podstaw prawnych do uznania, iż nie będą one podlegały opodatkowaniu. Nie można bowiem uznać, że opodatkowanie podatkiem od towarów i usług następuje w sposób wybiórczy, tzn. pewne czynności wskazane w ustawie jako podlegające opodatkowaniu realizowane przez podatnika są opodatkowane, a inne nie.

Reasumując, należy stwierdzić, że sprzedaż przez Wnioskodawcę gruntu, dotychczas wykorzystywanego w działalności rolniczej i wydzierżawianego rolnikowi, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Realizując przedmiotową sprzedaż Wnioskodawca nie zbywa bowiem majątku osobistego, ale majątek związany z prowadzoną działalnością. Dostawa gruntów przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego na cele przemysłowe, a takie grunty są przedmiotem dostawy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, według stawki 22%.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.