Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP1/4512-37/16/KM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2016-03-29
Teza: Zastosowanie stawki podatku na roboty budowlane dotyczące rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego.
Słowa kluczowe: budynek-budynek mieszkalny; opodatkowanie-podstawa opodatkowania; stawka
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.) oraz § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 21 grudnia 2015 r. (data wpływu 15 stycznia 2016 r.), uzupełnionym w dniu 15 marca 2016 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania stawki podatku na roboty budowlane dotyczące rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 15 stycznia 2016 r. został złożony wniosek uzupełniony w dniu 15 marca 2016 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania stawki podatku na roboty budowlane dotyczące rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

W złożonym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Na podstawie decyzji Starosty G. zatwierdzony został projekt budowlany i udzielone J. (dalej: „Inwestor”) pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego, jednorodzinnego wraz z instalacjami: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, wentylacji mechanicznej, gazową i elektryczną o wskazanych danych technicznych. Jak wynika z opisu przeznaczenia i programu użytkowego obiektu, przedmiotem projektu i projektu zamiennego jest dodatkowa rozbudowa domu jednorodzinnego, mieszkalnego po części podpiwniczonego, jednopoziomowego z basenem oraz kręgielnią z zapleczem technicznym. Budynek ma postać jednej bryły architektonicznej. Z opisu technicznego do projektu architektoniczno-budowlanego, stanowiącego załącznik do pozwolenia na budowę planowane zestawienie zbiorcze zabudowy, z uwzględnieniem stanu przed rozbudową, prezentuje się następująco:


|  | Powierzchnia istniejącaprzed rozbudową | Powierzchnia planowana poostatecznej rozbudowie 
| Powierzchnia zabudowy | 283,76 m2 | 859,24 m2 
| Powierzchnia całkowita | 283,76 m2 | 859,24 m2 
| Powierzchnia użytkowa | 240,60 m2 | 755,18 m2 
| Kubatura | 1.116,95 m3 | 3.247,32 m3 

Zestawienie rozbudowy powierzchni parteru ma obejmować:

0/01 Korytarz - 19,45 m2

0/02 Łazienka - 12,50 m2,

0/03 Pokój - 17,23 m2,

0/04 Garderoba - 7,29 m2,

0/05 Pokój - 20,60 m2,

0/06 Pokój - 21,26 m2,

0/07 Pokój - 18,86 m2,

0/08 Bar - 72,21 m2,

0/09 Basen - 178,03 m2,

0/10 Fitness - 13,39 m2,

0/11 Sauna - 8,13 m2,

0/12 Natrysk/WC - 5,22 m2,

0/13 Pomieszczenie gospodarcze - 3,20 m2,

0/14 Kręgielnia - 101,89 m2,

0/15 Maszynownia kręgielni 15,32 m2,

0/16 Taras - 66,98 m2,

co daje wskazaną wyżej planowaną powierzchnię użytkową rozbudowy parteru liczoną od pomieszczeń od 0/01 - 0/15- 514,58 m2.

Na dotychczasową powierzchnię użytkową budynku, która wynosi 240,60 m2, składają się: część pełniąca funkcję typowo mieszkalną (4 pokoje, salon, 2 łazienki, kuchnia, przedsionek, hol, oranżeria i korytarz) wraz z kotłownią (3,80 m2) i pomieszczeniem gospodarczym (9,20 m2), to jest łącznie 202,30 m2, oraz garaż wbudowany o powierzchni 38,30 m2.

Inwestor zawarł z Wnioskodawcą (jako wykonawcą) umowę, której przedmiotem było wykonanie na zamówienie Inwestora kompleksu robót budowlano-montażowych, związanych z wykonaniem rozbudowy istniejącego budynku mieszalnego o dodatkową powierzchnię wraz z instalacjami: 1) wodociągową; 2) kanalizacji sanitarnej; 3) wentylacji mechanicznej; 4) elektrycznej (bez instalacji domofonowej TV i Internetu) oraz systemu grzewczego opartego na pompie ciepła.

Zakres robót do wykonania przez Wnioskodawcę obejmował: wykonanie stanu zerowego wraz z instalacjami sanitarnymi, stanu surowego (ściany), dachu i pokrycia dachowego, docieplenia dachu wraz z płytami gipsowo-kartonowymi, instalacji elektrycznej i odgromowej bez białego montażu, elewacji wraz z cegłą klinkierową, tynków wraz gładziami lub płytami kartonowo gipsowymi, hydroizolacji poziomej oraz posadzki, instalacji wentylacji mechanicznej, stolarki okiennej wraz z oknami dachowymi, żaluzji zewnętrznych, centralnego ogrzewania na bazie pompy ciepła z odwiertami. Umowa została wykonana.

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Wnioskodawca zastosował stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 8% w stosunku do kwoty stanowiącej 11,54% sumy wynagrodzenia umownego, biorąc pod uwagę, że taki jest udział powierzchni 59,40 m2 – będącej różnicą pomiędzy powierzchnią określoną w art. 41 ust. 12b pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (300 m2), a powierzchnią budynku przed rozbudową - w całkowitej powierzchni użytkowej, o jaką budynek został rozbudowany (jak wyżej wskazano 514,58 m2).

W stosunku do pozostałej części wynagrodzenia umownego Wnioskodawca zastosował podatek od towarów i usług w stawce równej 23%. Tymczasem Inwestor domaga się od Wnioskodawcy korekty wystawionych faktur, obejmujących wynagrodzenia za wykonanie umowy, w taki sposób, aby podatek od towarów i usług w stawce 8% został zastosowany w stosunku do 39,72% kwoty wynagrodzenia, ponieważ taki jest udział powierzchni określonej w art. 41 ust. 12b pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (300 m2) w całkowitej powierzchni użytkowej budynku po jego rozbudowie przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca ma zamiar dokonać korekt faktur obejmujących wynagrodzenie zgodnie ze stanowiskiem Inwestora.

W uzupełnieniu wniosku wskazano, iż projekt budowlany wykonywany przez Wnioskodawcę dotyczył obiektu budowlanego w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, to jest budynku mieszkalnego jednorodzinnego, o którym mowa w art. 3 pkt 2a powołanej ustawy, który spełnia również kryteria budynku mieszkalnego określone w części I „Objaśnienia wstępne” pkt 2 „Pojęcia podstawowe” rozporządzenia Rady ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB). Budynek zarówno przed, jak i po wykonaniu robót przez Wnioskodawcę ma postać dwóch brył połączonych łącznikiem. Garaż jest wpisany w jedną z brył budynku. Obiekt zarówno przed rozbudową, jak i po rozbudowie jest parterowy.

Przedmiotowy obiekt przed rozbudową był budynkiem mieszkalnym w rozumieniu ww. rozporządzenia Rady Ministrów. Przed rozbudową był sklasyfikowany jako obiekt klasy 1110, grupy 111, działu 11. Klasyfikacja obiektu nie zmieniła się po jego rozbudowie.

Rozbudowa przedmiotowego budynku objęta robotami wykonanymi przez Wykonawcę, polegała na dobudowaniu do istniejącego obiektu drugiego obiektu i połączeniu obiektów łącznikiem. W miejscu starego istniejącego otworu okiennego w istniejącym budynku wybito otwór drzwiowy, wykorzystując istniejące nadproże i wstawiono drzwi łącząc obydwa budynki. Żadna inna ingerencja w bryłę obiektu ponad powyższe nie nastąpiła.

Pozwolenie na budowę, na podstawie którego Wnioskodawca wykonywał roboty na rzecz Inwestora, dotyczyła rozbudowy istniejącego budynku.

Obiekt przed rozbudową miał: 4 pokoje, salon, 2 łazienki, kuchnia, przedsionek, hol, oranżeria, korytarz wraz z kotłownią (3,80 m2) oraz pomieszczeniem gospodarczym (9,20 m2) o łącznej powierzchni 202.30 m2, a także garaż wbudowany w bryłę budynku o powierzchni 38,30 m2, co daje łączna powierzchnię całego obiektu 240, 60 m2. Powierzchnia użytkowa budynku sprzed rozbudowy została zatem określona właśnie jako 240,60 m2 i stanowi sumę powierzchni wskazanych wyżej pomieszczeń. Wielkość powierzchni użytkowej została ustalona z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z przepisami przedmiotowej ustawy powierzchnię użytkową budynku lub jego części stanowi powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni piwnic i klatek schodowych oraz szybów dźwigów, przy czym za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe.

Powierzchnia użytkowa budynku po rozbudowie dokonanej wskutek robót wykonanych przez Wnioskodawcę wynosi natomiast 755,18 m2. Powierzchnia użytkowa o jaką rozbudowano obiekt wynosi wobec tego 514,58 m2 i obejmuje nowopowstałe pomieszczenia, to jest:

0/01 Korytarz - 19,45 m2

0/02 Łazienka - 12,50 m2,

0/03 Pokój - 17,23 m2,

0/04 Garderoba - 7,29 m2,

0/05 Pokój - 20,60 m2,

0/06 Pokój - 21,26 m2,

0/07 Pokój - 18,86 m2,

0/08 Bar - 72,21 m2,

0/09 Basen - 178,03 m2,

0/10 Fitness - 13,39 m2,

0/11 Sauna - 8,13 m2,

0/12 Natrysk/WC - 5,22 m2,

0/13 Pomieszczenie gospodarcze - 3,20 m2,

0/14 Kręgielnia - 101,89 m2,

0/15 Maszynownia kręgielni 15,32 m2,

Wielkość powierzchni użytkowej przedmiotowego budynku po jego rozbudowie również określono przy uwzględnieniu przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. W konsekwencji powierzchnia obiektu po rozbudowie, to jest 755,18 m2, nie obejmuje tarasu, znajdującego się na zewnątrz budynku, którego powierzchnia nie została wliczona do wskazanej wyżej wartości.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy część wynagrodzenia z umowy zawartej przez Wnioskodawcę z Inwestorem za roboty dotyczące opisanej w stanie faktycznym rozbudowy domu jednorodzinnego, między innymi z basenem i kręgielnią, którego powierzchnia użytkowa po rozbudowie przekroczy 300 m2, jest opodatkowana obniżoną do 8% stawką podatku od towarów i usług?

Czy wobec takiego stanu faktycznego, dokonując korekt faktur zgodnie ze stanowiskiem inwestora, Wnioskodawca prawidłowo przyjmie za podstawę opodatkowania - do której ma mieć zastosowanie obniżona do 8% stawka podatku od towarów i usług - kwotę stanowiącą taką część całkowitej sumy wynagrodzenia umownego, która będzie odpowiadała udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym - to jest 300 m2 - w całkowitej powierzchni użytkowej, jaką budynek ma po rozbudowie?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: „ustawa VAT”), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zgodnie z art. 5a ustawy VAT, towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne. Artykuł 2 pkt 6 ustawy VAT stanowi, że przez towary rozumie się rzeczy ruchome oraz ich części, a także wszelkie postaci energii, natomiast przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`) - art. 7 ust. 1 ustawy VAT. Ponadto, art. 8 ust. 1 ustawy VAT określa, że przez świadczenie usług, o którym mowa w jej art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 przedmiotowej ustawy.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy VAT, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Na mocy obowiązującego od dnia 1 stycznia 2011 r. art. 146a ustawy w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f:

1.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%;
2.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy VAT, wynosi 8%.

Stosownie do art. 41 ust. 12 ustawy VAT, stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym - zgodnie z art. 41 ust. 12a ustawy VAT - rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi, starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem art. 41 ust. 12b ustawy VAT.

Art. 41 ust. 12b ustawy VAT stanowi, że do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonego w ust. 12a nie zalicza się:

1.  budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2,
2.  lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2.

W przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej limity określone w ust. 12b stawkę podatku w wysokości 8% stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej, na podstawie art. 41 ust. 12c ustawy VAT. Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęć budowa, remont modernizacja, termomodernizacja, przebudowa oraz roboty budowlane, dlatego też w tym zakresie należy odwołać się do przepisów prawa budowlanego. W myśl art. 3 ww. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, ilekroć w ustawie jest mowa o:

*   budowie - należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego,
*   robotach budowlanych należy przez to rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce,
*   przebudowie - należy przez to rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji,
*   remoncie - należy przez to rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych, polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnymi.

W znaczeniu słownikowym („Współczesny słownik języka polskiego”, red. Bogusław Dunaj, wyd. Langenschetdt Polska Sp. z o. o.): „remont” oznacza zespół czynności, w wyniku których przywraca się sprawność, wartość użytkową jakiegoś obiektu, urządzenia, natomiast „montaż” to składanie, łączenie, ustawianie z poszczególnych części maszyn, urządzeń, budowli: zakładanie instalacji. Z kolei „instalować” oznacza zakładać, montować jakieś urządzenia techniczne. Istotą remontu są więc wszystkie działania przywracające pierwotny stan techniczny i użytkowy w istniejącym obiekcie budowlanym lub lokalu mieszkalnym. Modernizacja to „unowocześnienie i usprawnienie czegoś”, natomiast „termomodernizacja” to modernizacja dotycząca ocieplenia budynku (pierwszy człon wyrazu wskazuje na związek z ciepłem tego, co oznacza człon drugi) - według internetowego słownika języka polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN S.A.).

Montaż - wg powyższego słownika - to „składanie maszyn, aparatów, urządzeń z gotowych części: zakładanie, instalowanie urządzeń technicznych, łączenie oddzielnych części w całość”. W związku z przytoczoną definicją stwierdzić należy, że pojęcie „montaż” odnosi się do takiego sposobu działania, w efekcie którego z niezależnie od siebie istniejących części powstaje wytwór będący zupełnie nową całością.

Analiza powołanych wyżej przepisów prawa podatkowego, w opinii Wnioskodawcy, prowadzi do wniosku, że warunkiem zastosowania stawki 8%, na podstawie art. 41 ust. 12 ustawy VAT, jest spełnienie dwóch przesłanek:

1.  zakres wykonywanych czynności musi dotyczyć budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji budynków lub ich dostawy,
2.  budynki lub ich części, których dotyczą ww. czynności, muszą być zaliczane do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Niespełnienie chociażby jednej ze wskazany wyżej przesłanek powoduje, że transakcja nie może korzystać z preferencyjnej, 8% stawki podatku.

Obiekty budownictwa mieszkaniowego to zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy VAT - budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 z póżn. zm.), w części I „Objaśnienia wstępne” pkt 2 „Pojęcia podstawowe” stanowi m.in., iż:

*   budynki to zadaszone obiekty budowlane wraz z wybudowanymi instalacjami i urządzeniami technicznymi, wykorzystywane dla potrzeb stałych, przystosowane są do przebywania ludzi, zwierząt lub ochrony przedmiotów,
*   budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego przeznaczeniem.

Całkowita powierzchnia użytkowa budynku obejmuje całą powierzchnię budynku, z wyjątkiem:

1.  powierzchni elementów budowlanych m.in. podpór, kolumn, filarów, szybów, kominów;
2.  powierzchni zajmowanych przez pomieszczenia techniczne instalacji ogólnobudowlanych;
3.  powierzchni komunikacji, np. klatki schodowe, dźwigi, przenośniki.

Część „mieszkaniowa” budynku mieszkalnego obejmuje pomieszczenia mieszkalne (kuchnie, pokoje wypoczynkowe, sypialnie), pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz pomieszczenia ogólnego użytkowania (np. wózkownie, suszarnie).

W ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych powierzchnię użytkową budynku lub jego części stanowi powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe.

Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego do powierzchni użytkowej lokalu zalicza powierzchnię wszystkich pomieszczeń znajdujących się w lokalu, a w szczególności pokoi, kuchni, spiżami, przedpokoi, alków, holi, korytarzy, łazienek oraz innych pomieszczeń służących mieszkalnym i gospodarczym potrzebom lokatora, bez względu na ich przeznaczenie i sposób używania; za powierzchnię użytkową lokalu nie uważa się powierzchni balkonów, tarasów, loggi, antresoli, szaf, schowków w ścianach, pralni, suszami, wózkami, strychów, piwnic i komórek przeznaczonych do przechowywania opału.

Natomiast w ustawie z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn za powierzchnię użytkową budynku (lokalu) uważa się powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian pomieszczeń na wszystkich kondygnacjach (podziemnych i naziemnych) z wyjątkiem powierzchni piwnic i klatek schodowych oraz szybów dźwigów.

Natomiast z uregulowań zawartych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wynika, że pod pojęciem obiektu budowlanego rozumie się budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Budynkiem zaś jest taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 3 pkt 1 lit. a) i pkt 2).

Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów, aby Wnioskodawca w stanie faktycznym niniejszej sprawy dokonał korekty wystawionych Inwestorowi faktur, w taki sposób, aby obniżona stawka podatkowa podstawie art. 41 ust. 12 ustawy VAT znalazła zastosowanie do takiej części wynagrodzenia umownego, która odpowiada udziałowi powierzchni kwalifikującej budynek mieszkalny jednorodzinny do budownictwa społecznego w całkowitej powierzchni użytkowej budynku należącego do Inwestora po jego rozbudowie przez Wnioskodawcę, to jest 39,72%, konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek;

1.  zakres wykonywanych czynności musi dotyczyć budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji budynków lub ich dostawy,
2.  budynki lub ich części, których dotyczą wskazane wyżej czynności, muszą być zaliczane do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Opisana rozbudowa istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, wentylacji mechanicznej, gazową i elektryczną zgodnie z definicją ustawową zawarta w art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane mieści się w kategoriach budowy budynku. Zdaniem Wnioskodawcy tym samym w opisanym stanie faktycznym przesłanka wskazana powyżej w pkt 1 jest spełniona. Świadczone na rzecz Inwestora usługi przy rozbudowie domu, zdaniem Wnioskodawcy należy uznać, biorąc pod uwagę przepisy prawa budowlanego, za budowę obiektu budowlanego - budynku.

Następnie konieczne jest ustalenie, czy budynek należący do Inwestora i objęty rozbudową lub jego część kwalifikuje się jako budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym lub budownictwo mieszkaniowe o powierzchni przekraczającej limity określone w przepisach i czy może - a jeśli tak, to do jakiej części podstawy opodatkowania - zastosowanie znaleźć obniżona 8% stawka podatku VAT. Jak wynika z przywołanych przepisów przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z włączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, przy czym jeśli chodzi o budynki mieszkalne jednorodzinne, których powierzchnia użytkowa nie przekracza 300 m2.

W przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej limit powierzchni użytkowej - dla domu jednorodzinnego 300 m2 - obniżoną stawkę podatku stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej. Powierzchnia użytkowa budynku Inwestora po rozbudowie przekroczyła 300 m2.

W ocenie Wnioskodawcy zarówno przed rozbudową, jak i po rozbudowie budynek opisany w stanie faktycznym zawartym w niniejszym wniosku o interpretację kwalifikuje się jako obiekt budownictwa mieszkaniowego. Stanowi on bowiem budynek mieszkalny stałego zamieszkania sklasyfikowany w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11. Jest zadaszonym obiektem budowlanym wraz z wbudowanymi instalacjami i urządzeniami technicznymi, wykorzystywanym dla potrzeb starych i przystosowanym do przebywania ludzi, zwierząt lub ochrony przedmiotów. W ocenie Wnioskodawcy co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej budynku jest oraz będzie wykorzystywana do celów mieszkalnych.

Z przepisów ustawy VAT (ani z pozostałych przepisów) nie wynika jak należy ustalać powierzchnię całkowitą budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz lokali mieszkalnych. Z udzielanych przez organy podatkowe wyjaśnień wynika, że w tej sytuacji należy kierować się definicją powierzchni użytkowej zawartej w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), bowiem do tego aktu odwołują się przepisy ustawy VAT (vide np. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 17 marca 2011 r. IPPPI/443-1324/10-2/1SZ). Jednakże z przepisów PKOB nie wynika, czy powierzchnię tarasów (jako powierzchni zewnętrznych niezamkniętych ze wszystkich stron) uwzględnia się w powierzchni użytkowej. Wobec tego Wnioskodawca odwołuje się do definicji powierzchni użytkowej określonych przepisami art. la ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 zpóżn.zm.), art. 16 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2009 r., Nr 93., poz. 768) oraz art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r., Nr 31, poz. 266 z późn. zm.). Zgodnie z definicjami zawartymi we wszystkich przywołanych przepisów powierzchni tarasów (jako powierzchni zewnętrznych niezamkniętych ze wszystkich stron) nie uwzględnia się w powierzchni użytkowej. Zdaniem Wnioskodawcy prowadzi to do wniosku, że również na gruncie ustawy VAT powierzchni tarasów (jako powierzchni zewnętrznych niezamkniętych ze wszystkich stron) nie uwzględnia się w powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz lokali mieszkalnych. Budynek mieszkalny jednorodzinny, zgodnie z art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, to wolno stojący budynek albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.

Ponadto zgodnie z PKOB grupa 111 - klasa 1110 obejmuje budynki mieszkalne jednorodzinne, w tym samodzielne budynki oraz domy bliźniacze lub szeregowe, w których każde mieszkanie ma swoje własne wejście z poziomu gruntu. W przypadku domu mieszkalnego jednorodzinnego powierzchnia użytkowa to powierzchnia wszystkich pomieszczeń służących mieszkalnym i gospodarczym potrzebom użytkowników, bez względu na ich przeznaczenie i sposób używania, mieszcząca się w bryle obiektu, takich jak garaże, kotłownie, wiatrołapy, hole, piwnice. W związku z interpretacją indywidualną znak IBPP2/443-1042/12/AB wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach dnia 8 stycznia 2013 r., zgodnie z którą „(\`(...)\`) garaż, kotłownia, strych, pomieszczenie gospodarcze znajdują się we wspólnej byle budynku, co przedmiotowy budynek mieszkalny. Tak więc, dodatkowe pomieszczenia tj. garaż, strych, pomieszczenie gospodarcze, jak również i kotłownia mają wspólną powierzchnię użytkową, która jest utożsamiana z powierzchnią użytkową budynku w rozumieniu art. 41 ust. 12-12b ustawy. Tym samym Wnioskodawca do wyliczenia 300 m2 powierzchni użytkowej budynku winien również doliczyć powierzchnię użytkową garażu, strychu, pomieszczenia gospodarczego jak również kotłowni”, do całkowitej powierzchni użytkowej budynku należącego do Inwestora zaliczył również powierzchnię pomieszczenia kotłowni (3,80 m2).

Tym samym zdaniem Wnioskodawcy całkowita powierzchnia użytkowa przedmiotowego budynku po jego rozbudowie obejmuje całą powierzchnię budynku z wyjątkiem:

*   powierzchni elementów budowlanych m.in. podpór, kolumn, filarów, szybów, kominów;
*   powierzchni zajmowanych przez pomieszczenia techniczne instalacji ogólnobudowlanych, do których nie zalicza się jednak kotłowni;
*   powierzchni komunikacji, np. klatki schodowe, dźwigi, przenośniki, do których nie zalicza się jednak przedsionków, korytarzy, holi;
*   tarasów - powierzchni zewnętrznych niezamkniętych ze wszystkich stron.

Część „mieszkaniowa” budynku mieszkalnego obejmuje natomiast pomieszczenia mieszkalne (kuchnie, pokoje wypoczynkowe, sypialnie), pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz pomieszczenia ogólnego użytkowania (np. wózkarnie, suszarnie).

Wobec tego należy uznać, że dla potrzeb dokonania prawidłowej korekty wystawionych faktur w zakresie rozliczenia podatku VAT dotychczasowa powierzchnia użytkowa budynku Inwestora to 240,60 m2, na którą składają się: 4 pokoje, salon, 2 łazienki, kuchnia, przedsionek, hol, oranżeria, korytarz wraz z kotłownią (3,80 m2) oraz pomieszczeniem gospodarczym (9,20 m2) o łącznej powierzchni 202.30 m2, a także garaż wbudowany w bryłę budynku o powierzchni 38,30 m2.

Rozbudowa całkowitej powierzchni użytkowej parteru obejmuje tymczasem w ocenie Wnioskodawcy powierzchnię 514,58 m2 (bez uwzględnienia powierzchni tarasu). W związku z tym całkowita powierzchnia użytkowa rozbudowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wynosi 755,18 m2.

Aby zakwalifikować budynek jako mieszkalny co najmniej połowa jego powierzchni musi być klasyfikowana jako część „mieszkalna”. Wnioskodawca uznaje, że powierzchni mieszkalnej nie stanowią: powierzchnia garażu i kotłowni, które nie pełnią funkcji mieszkaniowych. Stanowią jednak składową część budynku mieszkalnego i nie mogą być odrębnym przedmiotem sprzedaży. W ocenie Wnioskodawcy do części mieszkaniowej należy zaliczyć w niniejszej sprawie pomieszczenia typowo mieszkalne (kuchnia, bar, pokoje wypoczynkowe, w tym pokój wypoczynkowy do ćwiczeń fitness, salon wraz z oranżerią, sypialnie, garderoba, łazienki, w tym natrysk/WC, sauna) o łącznej powierzchni po rozbudowie 349,99 m2, a także pomieszczenia pomocnicze (basen, kręgielnia, maszynownia kręgielni) o łącznej powierzchni po rozbudowie 295,24 m2 oraz pomieszczenia ogólnego użytkowania (przedsionek, korytarz, hol, pomieszczenia gospodarcze) o łącznej powierzchni po rozbudowie 67,85 m2 - co daje łączną powierzchnię mieszkalną 713,08 m2, a zatem powierzchnię znacznie przekraczającą połowę całkowitej powierzchni użytkowej budynku po rozbudowie (755,18 m2). Nawet wyłączając wskazane wyżej pomieszczenia pomocnicze (basen, kręgielnia, maszynownia kręgielni), to budynek jednorodzinny po rozbudowie nadal ma charakter mieszkalny w rozumieniu przepisów o VAT, bowiem i tak co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej budynku tj. 417,84 m2 – ma charakter mieszkalny.

Jak wynika z powyższego rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego nie kwalifikuje się jako budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym określone w art. 41 ust. 12a ustawy o VAT. Niezależnie jednak od tego, w przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej limity określone w art. 41 ust. 12b ustawy VAT stawkę podatku w wysokości 8% stosuje się do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej (art. 41 ust. 12c ustawy VAT).

Skoro zatem w niniejszej sprawie całkowita powierzchnia użytkowa budynku po rozbudowie wynosi 755,18 m2 (zgodnie z projektem architektonicznym i powyższymi ustaleniami), a powierzchnia użytkowa kwalifikująca się do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym wynosi 300 m2, to stawkę podatku w wysokości 8% należy stosować do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej, a zatem do 39,72% wynagrodzenia z umowy z wykonawcą wskazanej w stanie faktycznym niniejszego wniosku o interpretację indywidualną. W konsekwencji, ponieważ Wnioskodawca zastosował stawkę 8% jedynie do 11,54% podstawy opodatkowania, konieczna jest w tym zakresie korekta wystawionych Inwestorowi faktur. Podatek od towarów i usług w stawce 23% winien być bowiem zastosowany odnośnie części wynagrodzenia umownego równej 60,28%.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Stawka podatku, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy, wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku – stosownie do art. 41 ust. 2 ustawy – wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1.

Przy czym zgodnie z art. 146a ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f:

1.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%;
2.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%.

Stawkę podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2 ustawy, stosuje się – w myśl art. 42 ust. 12 ustawy – do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym, zgodnie z ust. 12a tego artykułu, rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b.

Według art. 2 pkt 12 ustawy przez obiekty budownictwa mieszkaniowego rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11.

Zgodnie z art. 41 ust. 12b ustawy, do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonego w ust. 12a nie zalicza się:

1.  budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2;
2.  lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2.

W myśl ust. 12c powołanego artykułu, w przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej limity określone w ust. 12b stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej.

Jak wynika z ww. art. 2 pkt 12, ustawa o podatku od towarów i usług, poprzez podanie klasyfikacji, odwołuje się do Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, która stanowi usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych. Zatem, dla celów podatku od towarów i usług stosuje się przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.), stanowiącego usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych.

Budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11, o których mowa w cyt. art. 2 pkt 12 ustawy o podatku od towarów i usług, to:

*   budynki mieszkalne jednorodzinne (PKOB 111), czyli samodzielne budynki takie jak: pawilony, wille, domki wypoczynkowe, leśniczówki, domy mieszkalne w gospodarstwach rolnych (bez budynków gospodarstw rolnych), rezydencje wiejskie, domy letnie itp., a także domy bliźniacze lub szeregowe, w których każde mieszkanie ma swoje własne wejście z poziomu gruntu;
*   budynki o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe (PKOB 112), w tym: budynki o trzech i więcej mieszkaniach (PKOB 1122),
*   budynki zbiorowego zamieszkania (PKOB 113), czyli domy opieki społecznej, internaty i bursy szkolne, domy studenckie, domy dziecka, domy dla bezdomnych, budynki mieszkalne na terenie koszar, zakładów karnych i poprawczych, aresztów śledczych, budynki kościołów i innych związków wyznaniowych, klasztory, domy zakonne, plebanie, kurie, rezydencje biskupie oraz rezydencje Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

Wskazać należy także, że w powołanym rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, w Objaśnieniach wstępnych, w pkt 2 - Pojęcia podstawowe - wskazano - budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego przeznaczeniem.

Całkowita powierzchnia użytkowa budynku obejmuje całą powierzchnię budynku z wyjątkiem:

*   powierzchni elementów budowlanych m.in. podpór, kolumn, filarów, szybów, kominów,
*   powierzchni zajmowanych przez pomieszczenia techniczne instalacji ogólnobudowlanych,
*   powierzchni komunikacji, np. klatki schodowe, dźwigi, przenośniki.

Część „mieszkaniowa” budynku mieszkalnego obejmuje pomieszczenia mieszkalne (kuchnie, pokoje wypoczynkowe, sypialnie), pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz pomieszczenia ogólnego użytkowania (np. wózkarnie, suszarnie).

Ponadto należy zauważyć, że budynek mieszkalny jednorodzinny, zgodnie z art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z późn. zm.), to wolno stojący budynek albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.

W przypadku domu mieszkalnego jednorodzinnego powierzchnia użytkowa to powierzchnia wszystkich pomieszczeń służących mieszkalnym i gospodarczym potrzebom użytkowników, bez względu na ich przeznaczenie i sposób używania, mieszcząca się w bryle obiektu, takich jak garaże, kotłownie, wiatrołapy, hole, piwnice.

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęć: budowa, remont modernizacja, termomodernizacja oraz przebudowa, dlatego też w tym zakresie należy przywołać przepisy Prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego.

Z kolei zgodnie z pkt 7a tego artykułu przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca zrealizował rozbudowę istniejącego obiektu, stanowiącego budynek mieszkalny jednorodzinny, o dodatkową powierzchnię wraz z instalacjami. Jego aktualna powierzchnia użytkowa (po rozbudowie), zgodnie z treścią projektu budowlanego oraz pozwoleniem na budowę przekracza 300 m2. Zakres robót wykonanych przez Wnioskodawcę obejmował: wykonanie stanu zerowego wraz z instalacjami sanitarnymi, stanu surowego (ściany), dachu i pokrycia dachowego, docieplenia dachu wraz z płytami gipsowo-kartonowymi, instalacji elektrycznej i odgromowej bez białego montażu, elewacji wraz z cegłą klinkierową, tynków wraz gładziami lub płytami kartonowo gipsowymi, hydroizolacji poziomej oraz posadzki, instalacji wentylacji mechanicznej, stolarki okiennej wraz z oknami dachowymi, żaluzji zewnętrznych, centralnego ogrzewania na bazie pompy ciepła z odwiertami.

Wątpliwości Wnioskodawcy odnoszą się do zastosowania właściwej stawki podatku dla świadczonych usług rozbudowy przedmiotowego budynku.

Analiza powołanych wyżej przepisów prawa podatkowego prowadzi do wniosku, że skoro jak wynika z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, przez budowę należy uznać również rozbudowę, to na gruncie przepisów ustawy o VAT, które w art. 41 ust. 12 wymieniają „budowę” i jednocześnie nie zawierają własnej definicji ustawowej, nie ma podstaw do kwestionowania stawki preferencyjnej dla rozbudowy obiektu budownictwa mieszkaniowego.

Tym samym biorąc pod uwagę przedstawiony we wniosku opis sprawy, a także przywołane powyżej przepisy prawa należy stwierdzić, iż Wnioskodawca świadcząc usługi rozbudowy przedmiotowego budynku jednorodzinnego zaliczanego do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym powinien zastosować art. 41 ust. 12 ustawy w związku z art. 146a pkt 2 ustawy, przy uwzględnieniu zapisów art. 41 ust. 12b i 12c ustawy.

Oznacza to jednak, że do prac budowlanych związanych z rozbudową istniejącego budynku o dotychczasowej powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 300 m2, Wnioskodawca może stosować obniżoną stawkę 8% zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy w odniesieniu do tej części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym – w tym konkretnym przypadku powierzchnią użytkową będzie różnica pomiędzy powierzchnią określoną w art. 41 ust. 12b pkt 1 ustawy, a powierzchnią budynku przed rozbudową - w całkowitej powierzchni użytkowej, o jaką budynek został rozbudowany. Tak wyliczona proporcja w odniesieniu do rozbudowanego budynku będzie wskazywać w jakiej części Wnioskodawca powinien zastosować obniżoną stawkę w stosunku do świadczonych usług, a w jakiej części świadczenie usług opodatkować stawką 23%.

Zatem za nieprawidłowe należy uznać stanowisko Wnioskodawcy, że za podstawę opodatkowania, do której ma mieć zastosowanie obniżona do 8% stawka podatku należy przyjąć „kwotę stanowiącą taką część całkowitej sumy wynagrodzenia umownego, która będzie odpowiadała udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym - to jest 300 m2 - w całkowitej powierzchni użytkowej, jaką budynek ma po rozbudowie”

Należy podkreślić, że rozbudowa przedmiotowego budynku sklasyfikowanego - jak wskazano w uzupełnieniu wniosku - w PKOB 111, polegała na dobudowaniu do istniejącego obiektu o powierzchni użytkowej 240,60 m2 drugiego obiektu i połączeniu ich łącznikiem, tzn. w miejscu starego istniejącego otworu okiennego w istniejącym budynku wybito otwór drzwiowy, wykorzystując istniejące nadproże i wstawiono drzwi łącząc obydwa budynki i „żadna inna ingerencja w bryłę obiektu ponad powyższe nie nastąpiła”. Przedmiotem projektu budowlanego i udzielonego pozwolenia na budowę jest „dodatkowa rozbudowa domu jednorodzinnego, mieszkalnego po części podpiwniczonego, jednopoziomowego z basenem oraz kręgielnią z zapleczem technicznym”. Skoro zatem w tym przypadku mamy do czynienia z jednym budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym i faktycznie klasyfikacja PKOB obiektu nie zmieniła się po jego rozbudowie, to uznać należy, że każdorazowo ustalenie obniżonej stawki podatku dla robót budowlanych dotyczących rozbudowy istniejącego obiektu powinno uwzględniać dotychczasowe wykorzystanie limitów określonych w art. 41 ust. 12b ustawy.

Ponadto należy podkreślić, że niniejsza interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Wnioskodawcy, natomiast przedstawiona w opisie stanu faktycznego i stanowisku Wnioskodawcy kwestia dotycząca sposobu obliczania powierzchni użytkowej obiektu, która nie została objęta pytaniem i nie stanowiła istoty problemu interpretacyjnego - nie może być zgodnie z art. 14b § 1 oraz art. 14c ust. 1 Ordynacji podatkowej - rozpatrzona. Oznacza to, że w przedstawionym stanie faktycznym, powierzchnię użytkową budynku, o której mowa w art. 41 ust. 12c ustawy o VAT przyjęto zgodnie z treścią projektu architektoniczno-budowlanego, stanowiącego załącznik do pozwolenia na budowę.

Jednocześnie w niniejszym rozstrzygnięciu nie dokonano oceny prawidłowości przedstawionych wyliczeń, bowiem ocena ta może nastąpić jedynie w drodze przeprowadzonego postępowania podatkowego przez właściwy organ pierwszej instancji.

Końcowo wskazać należy, że niniejsza interpretacja została wydana w oparciu o przedstawiony we wniosku stan faktyczny, co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.