Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBII/1/415-335/11/MCZ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2011-07-05
Teza: Czy składki opłacone w Czechach na nieobowiązkowe ubezpieczenie emerytalne podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania w Polsce?
Słowa kluczowe: Czechy; emerytura; obowiązek-obowiązek podatkowy-nieograniczony obowiązek podatkowy; odliczenia-odliczenie od dochodu; składki; ubezpieczenia-ubezpieczenia społeczne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 26

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 22 marca 2011r. (data wpływu do tut. Biura 25 marca 2011r.), uzupełnionym w dniu 26 i 27 maja 2011r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości odliczenia opłaconych składek na ubezpieczenie społeczne w Czechach - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 25 marca 2011r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych m.in. w zakresie możliwości odliczenia opłaconych składek na ubezpieczenie społeczne w Czechach.

Z uwagi na stwierdzone braki formalne wniosku pismem z dnia 16 maja 2011r. Znak: IBPBII/2/415-402/11/HS i Znak: IBPB II/1/415-335/11/MCZ wezwano wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku. Wniosek uzupełniono w dniu 26 maja 2011r. (uiszczenie opłaty) oraz w dniu 27 maja 2011r. (pozostałe braki formalne).

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawczyni jest obywatelką Czech mieszkającą i pracującą w Polsce na podstawie umowy o pracę. Dochody z pracy w Polsce stanowią jej główne źródło dochodu. Jednocześnie wnioskodawczyni uzyskuje dochody z wynajmu mieszkania w Czechach. Centrum interesów osobistych (ośrodek interesów życiowych) wnioskodawczyni znajduje się w Polsce; wnioskodawczyni ma polskiego pracodawcę. Ze względu na charakter pracy (liczne służbowe podróże zagraniczne) wnioskodawczyni trudno jest określić dokładnie ilość dni w roku podatkowym, którą spędza na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Szacunkowo 170 dni w Polsce, 100 w Czechach, 70 na Węgrzech, 15 w Belgii, 10 na Słowacji. Składki płacone w Czechach na ubezpieczenie społeczne (fundusz emerytalny) są opłacane ze środków wnioskodawczyni uzyskanych z wynajmu mieszkania, dotyczą nieobowiązkowego ubezpieczenia społecznego i w Czechach podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Wnioskodawczyni wskazuje, iż przy tego rodzaju ubezpieczeniu składka jest stała i nie jest pochodną żadnego dochodu.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytania:

Czy składki opłacone w Czechach na fundusz emerytalny podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania w Polsce?

Zdaniem wnioskodawczyni, składki odprowadzane na ubezpieczenie społeczne podlegają odliczeniu od podatku płaconego w Czechach za wynajem mieszkania.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Na wstępie należy zaznaczyć, że przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej jest wyłącznie ocena stanowiska wnioskodawczyni zajętego w przedstawionym zdarzeniu przyszłym dotycząca podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości odliczenia od podatku składek opłacanych w Czechach. W pozostałym zakresie, odnoszącym się do zdarzenia przyszłego, tj. opodatkowania dochodów z wynajmu mieszkania w Czechach została wydana odrębna interpretacja.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 51, poz. 307 ze zm.) osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Polski, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (tzw. nieograniczony obowiązek podatkowy).

Natomiast przepis art. 3 ust. 2a ww. ustawy stanowi, że osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przepisy dotyczące nieograniczonego oraz ograniczonego obowiązku podatkowego – art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Stosownie do art. 4 ust. 1 umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Czeskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku sporządzonej w Warszawie dnia 24 czerwca 1993r. (Dz. U. z 1994r. Nr 47, poz. 189) określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na miejsce zamieszkania, jej miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze. Określenie to nie obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Umawiającym się Państwie, w zakresie dochodu lub zysków z majątku osiąganych ze źródeł znajdujących się tylko w tym Państwie.

Definicja ta odnosi się zatem bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Pojęcie „miejsca zamieszkania” zostało zdefiniowane w art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl tego przepisu za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1.  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2.  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

W związku z powyższym za osobę posiadającą w Polsce miejsce zamieszkania dla celów podatkowych uważa się taką, która spełnia jeden z warunków wskazanych w tym przepisie. Warunki te nie muszą być spełnione łącznie, o czym świadczy użycie słowa „lub”. To oznacza m.in., że osoba, która posiada w Polsce centrum interesów osobistych lub gospodarczych podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.

Z treści wniosku wynika, że wnioskodawczyni jest obywatelką Czech mieszkającą i pracującą w Polsce na podstawie umowy o pracę i w Polsce znajduje się jej centrum interesów życiowych. Ponadto w Czechach wnioskodawczyni posiada mieszkanie, które jest wynajmowane. Ze środków uzyskanych z wynajmu mieszkania wnioskodawczyni opłaca w Czechach składki na nieobowiązkowe ubezpieczenie społeczne (fundusz emerytalny), które w Czechach podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Składka jest stała i nie jest pochodną żadnego dochodu.

Można więc jednoznacznie stwierdzić, że wnioskodawczyni w Polsce posiada miejsce zamieszkania, jest polskim rezydentem podatkowym oraz w związku z powyższym podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Rozważenia natomiast wymaga czy opłacane w Czechach składki na nieobowiązkowe ubezpieczenie społeczne (fundusz emerytalny), ze środków uzyskanych z wynajmu mieszkania znajdującego się w Czechach podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania w Polsce.

W myśl art. 26 ust. 1 pkt 2 wyżej powołanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30c oraz art. 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e,4, 4a-4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot: składek określonych w ustawie z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych:

1.  zapłaconych w roku podatkowym bezpośrednio na własne ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe oraz wypadkowe podatnika oraz osób z nim współpracujących,
2.  potrąconych w roku podatkowym przez płatnika ze środków podatnika, z tym że w przypadku podatnika osiągającego przychody określone w art. 12 ust. 6, tylko w części obliczonej, w sposób określony w art. 33 ust. 4, od przychodu podlegającego opodatkowaniu

\-odliczenie nie dotyczy składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód (przychód) zwolniony od podatku na podstawie ustawy, oraz składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód, od którego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Natomiast w świetle art. 26 ust. 1 pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29 – 30c oraz art. 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4, 4a – 4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot składek zapłaconych w roku podatkowym ze środków podatnika na obowiązkowe ubezpieczenie społeczne podatnika lub osób z nim współpracujących, zgodnie z przepisami dotyczącymi obowiązkowego ubezpieczenia społecznego obowiązującymi w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub Konfederacji Szwajcarskiej, z zastrzeżeniem ust. 13a – 13c.

Zgodnie z art. 26 ust. 13a ww. ustawy, wydatki m.in. na składki społeczne podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym lub od dochodu na podstawie ustawy z dnia 24 sierpnia 2006r. o podatku tonażowym albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

W świetle art. 26 ust. 13b ww. ustawy, odliczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2a, nie dotyczy składek:

1.  których podstawę wymiaru stanowi dochód (przychód) zwolniony od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska,
2.  odliczonych w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, lub w Konfederacji Szwajcarskiej od dochodu (przychodu) albo podatku osiągniętego w tym państwie, albo od podatku na podstawie art. 27b ust. 1 pkt 2.

Jak stanowi art. 26 ust. 13c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odliczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2a, stosuje się pod warunkiem istnienia podstawy prawnej wynikającej z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, do uzyskania przez organ podatkowy informacji podatkowych od organu podatkowego państwa, w którym podatnik opłacał składki na obowiązkowe ubezpieczenie społeczne.

Jak z powyższego wynika, możliwość odliczenia od dochodu w Polsce zapłaconych za granicą składek na ubezpieczenie społeczne została uzależniona przez ustawodawcę od łącznego spełnienia szeregu warunków, jak również podlega istotnym ograniczeniom.

Zgodnie z powyższym należy stwierdzić, że możliwość odliczenia od dochodu składek emerytalnych mają podatnicy, którzy zapłacili lub którym płatnik potrącił składki na ubezpieczenia emerytalne określone w ustawie z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ci podatnicy, którzy zapłacili za granicą składki na obowiązkowe ubezpieczenie społeczne w krajach wymienionych w treści przepisu art. 26 ust. 1 pkt 2a, z zastrzeżeniem ust. 13a – 13c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. To oznacza, że opłacenie składek z innego tytułu niż wskazane w cyt. wyżej przepisach ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uniemożliwia podatnikowi odliczenie od podstawy opodatkowania składek opłacanych na ubezpieczenie emerytalne. Biorąc pod uwagę fakt, iż wnioskodawczyni opłaca w Czechach składki na nieobowiązkowe ubezpieczenie społeczne opłacane ze środków wnioskodawczyni uzyskanych z wynajmu mieszkania w Czechach, podlegające w Czechach odliczeniu od podstawy opodatkowania, to w przedmiotowej sprawie nie będą spełnione przesłanki warunkujące zastosowanie odliczenia wynikającego z tego artykułu.

Reasumując, należy stwierdzić, iż brak jest podstaw do odliczenia od dochodu w Polsce składek płaconych na nieobowiązkowy fundusz emerytalny w Czechach.

Wobec powyższego stanowisko wnioskodawczyni należało uznać za prawidłowe.

Jednocześnie Organ pragnie podkreślić, że niniejsza interpretacja uznająca za prawidłowe stanowisko wnioskodawczyni z zakresie nie podlegania odliczeniu od podstawy opodatkowania w Polsce nieobowiązkowych składek emerytalnych opłacanych w Czechach, nie oznacza, że Organ potwierdza stanowisko wnioskodawczyni, iż składki te podlegają odliczeniu od podatku płaconego w Czechach. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów w interpretacji indywidualnej wydanej na podstawie art. 14b Ordynacji podatkowej, z braku stosownych uprawnień w tym zakresie, nie może bowiem dokonać interpretacji czeskich przepisów podatkowych.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.