Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.343.2025.4.JG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-27
Teza: Zastosowanie zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT
sprzedaży lokalu użytkowego oraz brak obowiązku instalacji
kasy rejestrującej w związku z płatnością gotówkową.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane
kasa-kasa rejestrująca
limit-limit obrotu
lokal-sprzedaż lokalu
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 24 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy zastosowania zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT
    sprzedaży lokalu użytkowego oraz braku obowiązku instalacji kasy rejestrującej w związku
    z płatnością gotówkową. Uzupełnił go Pan w odpowiedzi na wezwanie pismem z 2 czerwca
    2025 r. (wpływ 5 czerwca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Aktem notarialnym rep. A numer (...) z 4 lipca 1995 r. Wnioskodawca kupił z żoną od
    Gminy Miasto (...) lokal użytkowy. Na podstawie faktury wystawionej przez sprzedającego,
    Wnioskodawca i Jego żona zobowiązani byli do uiszczenia 22% podatku VAT. Nie
    skorzystali z odliczenia tego podatku, ponieważ w 1995 r. oboje nie byli płatnikami
    podatku VAT.
    Budynek, w którym znajduje się ten lokal sklasyfikowany został zgodnie z PKOB pod nr
    1122 jako „Budynek o trzech i więcej mieszkaniach”. W okresie: 14 listopada 1996 r. – 31
    stycznia 1999 r. żona Wnioskodawcy prowadziła w nim jednoosobową działalność
    gospodarczą. Natomiast od maja 1999 r. do końca służył jej jako przedmiot najmu
    prywatnego (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o pdof). Przychody z najmu opodatkowane były
    tylko przez żonę. Wydatki poniesione na jego ulepszenie były niewielkie (malowanie,
    uzupełnienie ubytków w ścianach, itp.), nie przekroczyły 30% wartości początkowej tego
    lokalu. Lokal użytkowy nigdy nie był przez Wnioskodawcę wykorzystywany w Jego
    działalności gospodarczej, nie był wprowadzony do środków trwałych i nie stanowi
    podstawy do obliczenia kosztów uzyskania przychodu.
    Od 27 września 1995 r. Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą.
    Do 30 listopada 2020 r. Wnioskodawca był podatnikiem VAT zwolnionym. Od grudnia
    2000 r. do października 2017 r. był Pan czynnym podatnikiem VAT. Natomiast od 1
    listopada 2017 r. Wnioskodawca korzysta ze zwolnienia z art. 113 ust. 1 ustawy. W całym
    okresie prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawca nie wykonywał czynności, o
    których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy.

    Aktem notarialnym Rep. A (...) z 31 stycznia 2025 r. Wnioskodawca i Jego żona dokonali
    sprzedaży przedmiotowej nieruchomości za kwotę 70 000 zł. Płatność za nieruchomość
    nabywcy dokonali gotówką. Sprzedaż została dokonana prywatnie poza działalnością
    gospodarczą. Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie
    wystawił faktury na sprzedaż zwolnioną.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    Celem nabycia wraz z żoną lokalu użytkowego był zamiar prowadzenia przez żonę
    działalności gospodarczej – sklepu.
    Lokal użytkowy, o którym mowa nigdy, w całym okresie posiadania nie był przez
    Wnioskodawcę wykorzystywany w jakikolwiek sposób. Wnioskodawca prowadzi
    jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie usług geodezyjnych.
    Przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy nie jest ani nie był obrót
    nieruchomościami.
    Stroną umowy najmu lokalu użytkowego w latach 1999 - 2006 była żona Wnioskodawcy.
    Wnioskodawca nie dokonywał w przeszłości sprzedaży innych nieruchomości - oprócz
    wskazanej we wniosku, nie zamierza w przyszłości sprzedawać innych nieruchomości, niż
    wskazane we wniosku.
    Wnioskodawca nigdy nie był zobowiązany do ewidencjonowania sprzedaży na kasie
    rejestrującej ani nie przestał spełniać warunków do zwolnienia z obowiązku
    ewidencjonowania.
    Nabywcami lokalu było małżeństwo. Małżonka Wnioskodawcy prowadzi działalność
    gospodarczą (usługi fryzjerskie).
    Pytania
      1. Czy uzyskany przez Pana przychód ze sprzedaży wskazanego we wniosku lokalu,
        będzie podlegał zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług?
      2. Czy uzyskany przez Pana przychód wlicza się do limitu sprzedaży zwolnionej w 2025
        r., tj. do kwoty 200 000 zł?
      3. Czy uzyskany przez Pana przychód opodatkuje się po przekroczeniu limitu
        uprawniającego Pana do zwolnienia w 2025 r.?
      4. Czy ma Pan obowiązek instalacji kasy rejestrującej w związku z płatnością
        gotówkową?
  Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem uzyskany przez Pana przychód będzie podlegał zwolnieniu z
      opodatkowania podatkiem od towarów i usług - art. 43 ust. 1 pkt 10a.
    Pana zdaniem uzyskany przez Pana przychód nie wlicza się do kwoty limitu zwolnienia
      podmiotowego - art. 113 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Pana zdaniem uzyskany przychód ze sprzedaży opodatkuje Pan w momencie
      przekroczenia limitu zwolnienia podmiotowego w 2025 r. - art. 113 ust. 5 ustawy o
      podatku VAT.
    Pana zdaniem w związku z zaistniałą sprzedażą gotówkową nie ma Pan obowiązku
    instalacji kasy rejestrującej - Rozporządzenie Min. Fin. w sprawie zwolnień z obowiązku
    prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących (załącznik do
    rozporządzenia - poz. 40).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie natomiast do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zatem zgodnie z powołanymi przepisami, zarówno grunty, jak i budowle spełniają
    definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako
    czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości;
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej
        części.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie zarówno
    gruntu jak też udziału w prawie własności gruntu traktowane jest jako czynność odpłatnej
    dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z art. 195 wyżej powołanej ustawy Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje

    kilku podmiotom.
    Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych
    specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
    Zgodnie z art. 196 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Przepis art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze
    względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim
    udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na
    tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa dnia z 25
    lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.),
    zwanej dalej „Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym”.
    Na mocy art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej,
    jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników
    majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    Na podstawie art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Jak stanowi art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
    Jak wynika z art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    W myśl art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    W akcie notarialnym dokumentującym tego rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani
    są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa.
    Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną
    uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w
    czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.
    Ustawa o podatku od towarów i usług nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii
    podatników. Stwarza to dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą
    szczególną sytuację prawną. Żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom
    prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym
    przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała
    ustawowa wspólność majątkowa.
    W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który
    dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Jeżeli zatem przedmiotem dostawy jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem
    podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten
    małżonek, który dokonuje dostawy we własnym imieniu (który jest stroną czynności
    prawnej) – jako podatnik VAT.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega
    jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Jak stanowi art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jeżeli, przedmiotem dostawy jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem podatku
    od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten małżonek,
    który dokonuje dostawy we własnym imieniu (który jest stroną czynności prawnej) – jako
    podatnik VAT.
    W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku
    od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy podmiot dokonujący transakcji
    sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że
    prowadzi on działalność gospodarczą.
    Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.

    W świetle powyższego stwierdzić należy, że każdy, kto dokonuje czynności, które
    zmierzają do przyszłego wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej
    w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od
    towarów i usług. Tym samym, wykorzystywanie majątku prywatnego przez osobę fizyczną
    stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Zatem, podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku
    nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie towarów
    w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został na potrzeby własne, czy
    też z przeznaczeniem do działalności handlowej.
    Określony w cytowanej ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne
    jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie
    czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w
    ustawie o podatku od towarów i usług, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie
    pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność,
    występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pan wraz z żoną właścicielem lokalu użytkowego. Celem
    nabycia wraz z żoną lokalu użytkowego był zamiar prowadzenia przez żonę działalności
    gospodarczej – sklepu. Od maja 1999 r. lokal był przedmiot najmu. Przychody z najmu
    opodatkowane były tylko przez żonę. Prowadzi Pan jednoosobową działalność
    gospodarczą w zakresie usług geodezyjnych. Przedmiotowego lokalu nie wykorzystywał
    Pan do prowadzenia swojej działalności gospodarczej. Sprzedał Pan wraz z żoną lokal
    użytkowy, płatność za nieruchomość nabywcy dokonali gotówką. Sprzedaż została
    dokonana prywatnie poza działalnością gospodarczą.
    Pana wątpliwością dotyczą m.in. tego, czy uzyskany przez Pana przychód ze sprzedaży
    wskazanego we wniosku lokalu, będzie podlegał zwolnieniu z opodatkowania podatkiem
    od towarów i usług.

    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów, dostawa towarów (w tym lokali) podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu
    dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności
    gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w
    tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do
    czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach
    działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz
    zamiar z jakim została zrealizowana i okoliczności w jakich ją wykonano.
    W kontekście powyższych rozważań, istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy wynika, że podejmował Pan działania charakterystyczne dla
    profesjonalnego obrotu nieruchomościami.
    Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy
    stwierdzić, że z przedstawionych okoliczności sprawy nie wynika taka Pana aktywność,
    która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności w stosunku do sprzedanego lokalu. Wskazał Pan, że zbywany lokal był
    wykorzystywany w działalności gospodarczej Pana żony (handel oraz najem lokalu). W
    rozpatrywanej sprawie, pomimo że lokal stanowił majątek wspólny małżonków, to jednak
    lokal był wykorzystywany wyłącznie przez Pana żonę na cele prowadzonej przez nią
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Nabyli Państwo lokal z
    zamiarem wykorzystywania go przez żonę. Pan nie wykorzystywał lokalu w związku z
    prowadzoną przez siebie działalnością – usługi geodezyjne.
    Wobec powyższego, dla sprzedaży lokalu użytkowego za zbywcę (stronę transakcji
    sprzedaży) należy uznać wyłącznie Pana żonę. W związku z faktem, że lokal był
    wykorzystywany wyłącznie przez Pana żonę w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej – to sprzedaż lokalu w całości podlega po stronie Pana żony opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, jako odpłatna dostawa towarów, na podstawie art. 5 ust. 1
    pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Po Pana stronie brak jest przesłanek świadczących o takiej Pana aktywności, która to
    aktywność byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie
    tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego
    charakteru takiej działalności).
    Sprzedając ww. lokal będący we współwłasności majątkowej małżeńskiej nie wypełnia Pan
    przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy i nie wystąpi w roli podatnika
    podatku od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą.
    Zatem Pana stanowisko w zakresie zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży
    lokalu uznaję za nieprawidłowe.
    Pana stanowisko uznałem za nieprawidłowe z uwagi na fakt, że wskazał Pan, że uzyskany
    przez Pana przychód ze sprzedaży lokalu będzie podlegał zwolnieniu z opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług, natomiast w niniejszej interpretacji zostało wywiedzione,
    że z tytułu transakcji sprzedaży lokalu użytkowego nie będzie Pan podatnikiem podatku
    VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.
    Z uwagi na fakt, że w odniesieniu do transakcji sprzedaży lokalu użytkowego nie będzie
    Pan występował w roli podatnika podatku VAT, rozpatrzenie zwolnienia z tego podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, jak również rozpatrzenie obowiązku instalacji kasy
    rejestrującej w związku z płatnością gotówkową jest bezzasadne.
    Jednocześnie bezzasadna stała się odpowiedź w zakresie pytania nr 2 ponieważ, jak wyżej
    wskazano, z tytułu transakcji sprzedaży lokalu użytkowego nie będzie Pan traktowany jako
    podatnik podatku VAT. Oznacza to, że dokonywana przez Pana czynność nie będzie
    czynnością podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Wskazuję, że w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane
    odrębne rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.