Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.819.2025.1.OS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-10
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży nieruchomości.
Słowa kluczowe: nieruchomości-nieruchomości wspólne
podatnik-podatnik czynny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 sierpnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy braku uznania Pani za podatnika podatku od towarów i usług w związku ze
    sprzedażą udziału w prawie wieczystego użytkowania działki nr A będącego we wspólności
    małżeńskiej.
    Uzupełnił go Pani pismem z 11 sierpnia 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

... (dalej jako „Wnioskodawczyni”) posiada miejsce zamieszkania na terytorium Polski i
    podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Wnioskodawczyni
    prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, zarejestrowaną w Centralnej Ewidencji i
    Informacji o Działalności Gospodarczej pod numerem ..., pod firmą .... Zgodnie z wpisem
    do CIEDG przeważającym przedmiotem działalności Wnioskodawczyni jest Produkcja
    wyrobów dla budownictwa z tworzyw sztucznych. W ramach prowadzonej jednoosobowej
    działalności gospodarczej Wnioskodawczyni zarejestrowana jest jako czynny podatnik VAT.
    Wnioskodawczyni 12 września 2023 r. nabyła w drodze darowizny ½ prawa użytkowania
    wieczystego nieruchomości niezabudowanej – działki nr A położonej w ... przy ul. ... (obręb
    ..., jednostka rejestrowa ...) o powierzchni 1,4688 ha (dalej jako „Nieruchomość”) – nabycie
    do majątku wspólnego w sposób opisany niżej. Wnioskodawczyni pozostaje w związku
    małżeńskim z .... Wnioskodawczynię i małżonka łączy wspólność ustawowa majątkowa
    małżeńska. ... (małżonek Wnioskodawczyni) wszedł w posiadanie Nieruchomości w
    rezultacie rozwiązania spółki jawnej ... (dalej jako „Spółka jawna”), w której małżonek
    Wnioskodawczyni pozostawał Wspólnikiem. Rozwiązanie Spółki jawnej nastąpiło w trybie
    art. 67 w zw. z art. 58 Kodeksu spółek handlowych – bez przeprowadzania likwidacji,
    poprzez podział majątku Spółki między wspólników. W wyniku przeprowadzenia likwidacji
    Spółki jawnej, ... stał się jedynym użytkownikiem wieczystym Nieruchomości. Nabycie
    nastąpiło do majątku osobistego małżonka Wnioskodawczyni. W odniesieniu do
    Nieruchomości po stronie spółki ... Spółka Jawna nie powstał obowiązek, o którym mowa
    w art. 14 ust. 1 ustawy o VAT. Tym samym nabycie przez małżonka Wnioskodawczyni
    Nieruchomości będącej przedmiotem zapytania, nastąpiło w ramach transakcji
    niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, co oznacza, że transakcja ta nie została
    udokumentowana fakturą z wykazaną kwotą podatku VAT. Małżonek Wnioskodawczyni
    nie dokonywał odliczenia podatku naliczonego przy wejściu w posiadanie Nieruchomości.
    Następnie, 12 września 2023 r. małżonek Wnioskodawczyni dokonał następujących
    darowizn:
    - darowizna ½ udziału w prawie użytkowania wieczystego Nieruchomości na rzecz syna,
      ...;
    - darowizna ½ udziału w prawie użytkowania wieczystego Nieruchomości do majątku
      wspólnego małżonków.
    Darowizny były rezultatem osobistej decyzji małżonka Wnioskodawczyni w zakresie
    zarządu majątkiem – podziału pomiędzy najbliższą rodzinę. Przedmiotem niniejszego
    wniosku jest planowana sprzedaż ½ udziału w prawie użytkowania wieczystego
    Nieruchomości z majątku wspólnego Wnioskodawczyni na rzecz osoby trzeciej (dalej:
    Nabywca). Jednocześnie Wnioskodawczyni informuje, że sprzedaż ta nie była jeszcze
    planowana na etapie wspomnianej darowizny z 12 września 2023 r. ½ udziału w prawie
    użytkowania wieczystego Nieruchomości stanowi majątek wspólny Wnioskodawczyni i jej
    małżonka, który stanowi ich majątek prywatny. Nieruchomość nie stanowi majątku
    wykorzystywanego przez Wnioskodawczynię do prowadzenia jednoosobowej działalności
    gospodarczej. W szczególności, prawo do użytkowania wieczystego Nieruchomości nie
    zostało ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    informacji jednoosobowej działalności gospodarczej Wnioskodawczyni. Dokonana
    darowizna i planowana przez Wnioskodawczynię jako osobę fizyczną sprzedaż
    Nieruchomości nastąpiła i następować będzie wyłącznie w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym.
    Z zaświadczenia wydanego 8.05.2023 r. z upoważnienia Prezydenta Miasta ... wynika, że
    Nieruchomość położona jest na terenie, dla którego brak jest aktualnego miejscowego
    planu zagospodarowania przestrzennego. Z wypisu z rejestru gruntów wydanego
    2.05.2023 r. z upoważnienia Prezydenta Miasta ... wynika, że Nieruchomość oznaczona
    jest symbolem rodzaju użytków Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie

    zabudowy). Dla Nieruchomości została wydana decyzja o warunkach zabudowy
    (Wnioskodawczyni nie występowała o wydanie tej decyzji - została ona wydana dla .... w
    okresie, gdy dzierżawiła Nieruchomość od ...).
    Od momentu nabycia Nieruchomości w drodze darowizny, Wnioskodawczyni nie
    dokonywała żadnych zmian związanych z ich przeznaczeniem. W okresie po dokonaniu
    wskazanych darowizn do momentu ich zbycia na rzecz Nabywcy Nieruchomość nie była i
    nie jest przedmiotem działalności zarobkowej, w szczególności nie była i nie jest
    przedmiotem umowy najmu, dzierżawy czy odpłatnego korzystania. Wnioskodawczyni nie
    osiągała i nie osiąga przychodów z tej nieruchomości. Na działce nie jest i nie była
    prowadzona również działalność rolnicza. Wnioskodawczyni nie jest rolnikiem
    ryczałtowym w myśl art. 2 ust. 19 ustawy o VAT. Nieruchomość jest niezabudowana,
    nieogrodzona, nieuzbrojona i posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, w której
    poprowadzone są media. W Nieruchomości nie znajdują się jakiekolwiek przyłącza do
    mediów. Wnioskodawczyni nie ponosiła i nie zamierza ponosić żadnych nakładów
    finansowych, które mogłyby uatrakcyjnić Nieruchomość ani nie zawierała żadnych umów,
    które prowadziłyby do uatrakcyjnienia Nieruchomości oraz podniesienia ich wartości. W
    szczególności Wnioskodawczyni wskazuje, że:
    - nie występowała o podział Nieruchomości,
    - nie dokonywała uzbrojenia terenu,
    - nie wnioskowała o przyłączenie Nieruchomości do mediów, przyłącza do sieci
      wodociągowej, gazowej, elektrycznej,
    - nie dokonywała ogrodzenia Nieruchomości,
    - nie występowała o decyzję o warunkach zabudowy, zmianę miejscowego planu
      zagospodarowania przestrzennego.
    Wnioskodawczyni nie wyklucza ogłoszenia sprzedaży w środkach masowego przekazu
    (Internet, prasa) lub zaangażowanie pośrednika w sprzedaży nieruchomości - w zakresie
    typowym dla osoby prywatnej zbywającej nieruchomość (np. mieszkanie). Nieruchomość
    jest niezabudowana budynkami ani budowlami i w momencie sprzedaży również będzie
    niezabudowana. Wnioskodawczyni nie będzie zobowiązana do podejmowania żadnych
    czynności przed zbyciem Nieruchomości. W szczególności Wnioskodawczyni nie będzie
    zobowiązana do uzyskania prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy obejmującej
    Nieruchomość umożliwiającej uzyskanie przez Nabywcę ostatecznej i prawomocnej
    decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę na
    Nieruchomości. Wnioskodawczyni nie udzieliła i nie planuje udzielać Nabywcy ani żadnej
    innej osobie pełnomocnictwa bądź innego umocowania prawnego do występowania w jej
    imieniu dotyczących przedmiotowej nieruchomości – w szczególności Wnioskodawczyni
    nie udzielała i nie zamierza udzielać upoważnienia w zakresie uzyskania zgód, pozwoleń,
    opinii, decyzji itp. dotyczących Nieruchomości. Nabywca jako strona kupująca przed
    nabyciem nie będzie dokonywać na Nieruchomości inwestycji infrastrukturalnych, które
    zwiększałyby ich atrakcyjność jak np. uzbrojenie terenu w media, ogrodzenie, budowa lub
    utwardzenie drogi. Wnioskodawczyni przyjmuje, że w przypadku uznania stanowiska
    Wnioskodawczyni w zakresie pytania za nieprawidłowe, dostawa Nieruchomości na rzecz
    Nabywcy nie będzie zwolniona z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ani też na podstawie
    przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, w związku z czym sprzedaż Nieruchomości
    będzie w całości podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według
    właściwej dla tej czynności stawki VAT.

## Pytanie

Czy w związku z planowaną sprzedażą nieruchomości Wnioskodawczyni będzie
    występować w ramach tej sprzedaży w charakterze podatnika podatku od towarów i usług
    w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT?
    Pani stanowisko w sprawie

    Zdaniem Wnioskodawczyni, w związku z planowaną sprzedażą nieruchomości
    Wnioskodawczyni nie będzie występować w ramach tej sprzedaży w charakterze
    podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Zakres
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług wyznaczają dwie przesłanki: przedmiotowa
    (opodatkowana jest dostawa towarów i świadczenie usług) oraz podmiotowa (dostawy te i
    usługi muszą być dokonywane przez podatnika, który działa w takim charakterze).
    Dostawa towarów podlega opodatkowaniu VAT wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest
    przez podmiot mający status podatnika VAT i działającego w takim charakterze w
    odniesieniu do danej transakcji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    W świetle powyższych przepisów uznanie, że osoba fizyczna dokonując sprzedaży gruntów
    działa jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą, wymaga ustalenia, że jej
    działalność ma charakter zawodowy (profesjonalny), stały (charakteryzujący się
    powtarzalnością czynności) i zorganizowany. Według ww. przepisów dostawa towarów
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy
    dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po
    zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT - co do zasady-mają dla określenia jego praw
    i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o VAT.
    Stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako
    podatnik podatku od towarów i usług wymaga każdorazowo oceny dokonanej na gruncie
    stanu faktycznego konkretnej sprawy. Oznacza to, że do oceny charakteru działania
    danego podmiotu w konkretnej sprawie, niezbędne jest każdorazowo ustalenie, czy
    zbywca podjął aktywne działania angażując środki podobne do wykorzystywanych przez
    producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    W doktrynie wskazuje się, że w kwestii opodatkowania sprzedaży nieruchomości istotne
    jest, czy w danej sprawie w celu dokonania sprzedaży podmiot podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami angażując
    środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy co skutkowałoby koniecznością uznania sprzedającego
    nieruchomość za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego
    przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż następuje w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym. Nie jest zaś działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Kryteria
    rozróżnienia działalności gospodarczej od zarządu majątkiem prywatnym wynikają z
    orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (m.in. wyrok składu 7 sędziów
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, wyrok
    z 27 października 2009 r., sygn. akt I FSK 1043/08). NSA wskazuje, że warunkiem
    koniecznym uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od
    towarów i usług jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca,
    pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód. Ani więc

    formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że
    dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo lecz z zamiarem
    częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego
    ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w
    charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Zatem dostawa towarów podlegać
    będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy
    dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w
    takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotne dla określenia, że w
    odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest
    stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług. Zasadne jest zatem wykluczenie osób fizycznych z grona
    podatników VAT w przypadku, gdy dokonują sprzedaży towarów stanowiących część
    majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W kontekście
    powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna
    dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana
    ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej
    działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie
    określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej,
    również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych
    czynności. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter
    uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem podatnika tych wszystkich podmiotów,
    które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego
    w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia TSUE z 15 września
    2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10)
    oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w
    Warszawie (C-181/10). TSUE orzekł w tej sprawie, że czynności związane ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie
    działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić
    kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się
    poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Podobnie - zdaniem Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą
    zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej
    sama z siebie nie jest decydująca. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić
    się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast -
    wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
    przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi
    Dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo
    na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu
    majątkiem prywatnym. W przedstawionych okolicznościach nie sposób przypisać
    Wnioskodawczyni zachowań handlowca, który działa w sposób profesjonalny, ciągły i
    zorganizowany, ani angażowania środków porównywalnych do działań podmiotów
    zajmujących się profesjonalnie obrotem nieruchomościami. W szczególności, następujące
    okoliczności przemawiają za uznaniem, że w tym przypadku Wnioskodawczyni nie działa
    jako podatnik VAT:
    - Nieruchomość od dnia wejścia w posiadanie przez Wnioskodawczynię do dnia zbycia
      nie była przez Wnioskodawczynię wykorzystywana do celów zarobkowych, nie była
      przedmiotem umowy najmu, dzierżawy, bądź umowy o podobnym charakterze,

    - Nieruchomość nie została ujęta w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych w jednoosobowej działalności gospodarczej
      Wnioskodawczyni,
    - Właściciele, w tym Wnioskodawczyni nie poczynili w stosunku do Nieruchomości
      jakichkolwiek działań dotyczących zwiększenia wartości czy też uatrakcyjnienia
      nieruchomości.
    W związku ze sprzedażą Nieruchomości do dnia dzisiejszego Wnioskodawczyni nie
    udzieliła Nabywcy ani innemu podmiotowi pełnomocnictwa (zgody, upoważnienia) w celu
    występowania w sprawach dotyczących Nieruchomości.
    Zdaniem Wnioskodawczyni, dotychczasowe aktywności stanowią jedynie racjonalny
    sposób zagospodarowania posiadanego mienia i nie przekraczają granic zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym. Powyższe okoliczności pozwalają uznać, że czynności
    podejmowane przez Wnioskodawczynię nie mają charakteru profesjonalnego działania
    przypisywanego przedsiębiorcy i mieszczą się w zwykłych działaniach związanych z
    właściwym zarządem własnym majątkiem. W ocenie Wnioskodawczyni również fakt, że
    prowadzi działalność gospodarczą i jest zarejestrowana jako podatnik VAT w związku z
    jednoosobową działalnością gospodarczą pozostaje bez znaczenia dla kwalifikacji
    podatkowej transakcji będącej przedmiotem wniosku. Jak wynika z wyroku Naczelnego
    Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 552/20: „Przedsiębiorca ma
    możliwość zbycia składników majątku prywatnego bez związku z prowadzoną
    działalnością gospodarczą, podejmując przy tym czynności mające na celu zwiększenie
    zysku (np. podział działek).” W kontekście tej sprawy należy zwrócić uwagę na treść zdania
    drugiego definicji pojęcia "działalność gospodarcza", w której mówi się o wykorzystywaniu
    m.in. towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych. Zatem czerpanie dochodów ze
    składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Takie
    wykorzystywanie towarów ma miejsce poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem,
    dzierżawa, leasing itp.). Przy czym istotne jest, aby to wykorzystywanie następowało w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Jak wskazano w stanie faktycznym, w okresie po nabyciu Nieruchomości do dnia zbycia na
    rzecz Zainteresowanego, Nieruchomość nie była przedmiotem działalności zarobkowej, w
    szczególności przedmiotem najmu, dzierżawy lub umów o podobnym charakterze.
    Nieruchomość nie stanowi majątku wykorzystywanego w jednoosobowej działalności
    Wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni dokona zbycia Nieruchomości bez związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Zdaniem Wnioskodawczyni, okoliczności rozpatrywanej sprawy opisane we wniosku o
    udzielenie interpretacji indywidualnej wprost wskazują, że Wnioskodawczyni przez cały
    okres posiadania Nieruchomości wykazywała zamiar ich zachowania w swym majątku
    prywatnym w stanie niepogorszonym i nie podejmowała działań w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów,
    handlowców i usługodawców. Nie można tym samym uznać sprzedaży Nieruchomości za
    działalność gospodarczą.
    Zdaniem Wnioskodawczyni na podstawie okoliczności opisanych we wniosku o udzielenie
    interpretacji nie można jej przypisać cech osoby prowadzącej działalność gospodarczą w
    zakresie obrotu nieruchomościami. Podejmowane przez nią czynności odpowiadają
    zarządowi majątkiem prywatnym, a ich wąski zakres nie wypełnia definicji działalności
    gospodarczej z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Tym samym w ocenie Wnioskodawczyni, nie
    dokona zbycia nieruchomości jako podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o
    VAT. Skutkiem powyższego transakcja sprzedaży udziałów w Nieruchomość nie będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie gruntu
    traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy. Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale 7
    sędziów z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.), zwanej
    dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości;
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
      prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Należy w tym miejscu wyjaśnić, że prawo dopuszcza, aby własność tej samej rzeczy
    przysługiwała niepodzielnie kilku osobom. Na tym polega współwłasność w świetle art.
    195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
    Na mocy art. 195 ustawy Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Jak stanowi art. 196 § 1 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych
      współwłaścicieli.

    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego
    1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Jak stanowi art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    Jak wynika z art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Zgodnie z art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
    W myśl art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    W świetle art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    W oparciu o art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Jednakże nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi być
    wykonywana przez podmiot o statusie podatnika działającego w takim charakterze w
    odniesieniu do tej czynności.
    Według art. 15 ust. 1 ustawy:

      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie
    działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego

    w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław
    Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Z ww. orzeczenia wynika m.in., że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na
    gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym
    wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w
    grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości
    dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą
    2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.
    Ponadto, Trybunał orzekł, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru
    decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.
    Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Zatem przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.:
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Aby ocenić czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymagana jest ocena każdorazowo odnosząca się do
    okoliczności faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim
    działania, jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.
    Jak wynika z opisu sprawy, że pozostaje Pani w związku małżeńskim, z mężem łączy Panią
    wspólność ustawowa majątkowa małżeńska. Pani mąż wszedł w posiadanie
    Nieruchomości (prawa użytkowania wieczystego nieruchomości niezabudowanej – działki
    nr A) w rezultacie rozwiązania spółki jawnej, w której pozostawał Wspólnikiem. W wyniku
    przeprowadzenia likwidacji Spółki jawnej, mąż stał się jedynym użytkownikiem wieczystym
    Nieruchomości. Nabycie nastąpiło do majątku osobistego małżonka Wnioskodawczyni.
    Stała się Pani współwłaścicielem nieruchomości w związku z dokonaniem przez Pani męża
    12 września 2023 r. darowizny ½ udziału w prawie użytkowania wieczystego
    Nieruchomości do majątku wspólnego małżonków. Przedmiotem wniosku jest planowana
    sprzedaż ½ udziału w prawie użytkowania wieczystego Nieruchomości z majątku
    wspólnego na rzecz osoby trzeciej. Sprzedaż ta nie była planowana na etapie
    wspomnianej darowizny z 12 września 2023 r. ½ udziału w prawie użytkowania
    wieczystego Nieruchomości. Nieruchomość ta:

    - nie stanowi majątku wykorzystywanego przez Panią do prowadzenia jednoosobowej
      działalności gospodarczej, w szczególności, prawo do użytkowania wieczystego
      nieruchomości nie zostało ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych informacji Pani jednoosobowej działalności gospodarczej;
    - nie występowała Pani o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej
      nieruchomości ani o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
    - od momentu nabycia nieruchomości w drodze darowizny, nie dokonywała Pani żadnych
      zmian związanych z ich przeznaczeniem;
    - w okresie po dokonaniu wskazanych darowizn do momentu ich zbycia na rzecz
      Nabywcy nieruchomość nie była i nie jest przedmiotem działalności zarobkowej, w
      szczególności nie była i nie jest przedmiotem umowy najmu, dzierżawy czy odpłatnego
      korzystania; nie osiągała Pani i nie osiąga przychodów z tej nieruchomości;
    - na działce nie jest i nie była prowadzona również działalność rolnicza;
    - nieruchomość jest niezabudowana, nieogrodzona, nieuzbrojona i posiada bezpośredni
      dostęp do drogi publicznej, w której poprowadzone są media. Na nieruchomości nie
      znajdują się jakiekolwiek przyłącza do mediów. Nie ponosiła Pani i nie zamierza
      ponosić żadnych nakładów finansowych, które mogłyby uatrakcyjnić nieruchomość ani
      nie zawierał żadnych umów, które prowadziłyby do uatrakcyjnienia nieruchomości
      oraz podniesienia ich wartości;
    - nie występowała Pani o podział nieruchomości,
    - nie dokonywała Pani uzbrojenia terenu,
    - nie wnioskowała Pani o przyłączenie nieruchomości do mediów, przyłącza do sieci
      wodociągowej, gazowej, elektrycznej,
    - nie dokonywała Pani ogrodzenia nieruchomości,
    - przed zbyciem nie będzie Pani zobowiązana do podejmowania żadnych czynności, w
      szczególności nie będzie Pani zobowiązana do uzyskania prawomocnej decyzji o
      warunkach zabudowy obejmującej nieruchomość umożliwiającej uzyskanie przez
      Nabywcę ostatecznej i prawomocnej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i
      udzielającej pozwolenia na budowę na nieruchomości.
    - nie udzieliła Pani i nie planuje udzielać Nabywcy ani żadnej innej osobie
      pełnomocnictwa bądź innego umocowania prawnego do występowania w jego imieniu
      dotyczących przedmiotowej nieruchomości – w szczególności nie udzielała Pani i nie
      zamierza udzielać upoważnienia w zakresie uzyskania zgód, pozwoleń, opinii, decyzji
      itp. dotyczących nieruchomości. Nabywca jako strona kupująca przed nabyciem nie
      będzie dokonywać na nieruchomości inwestycji infrastrukturalnych, które
      zwiększałyby ich atrakcyjność jak np. uzbrojenie terenu w media, ogrodzenie, budowa
      lub utwardzenie drogi.
    Jak już wyżej wskazano, istotnym dla określenia, czy w odniesieniu do konkretnej dostawy
    mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on
    działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu
    podmiotu jako podatnika VAT - co do zasady - mają dla określenia jego praw i obowiązków
    zastosowanie przepisy ustawy. Należy zatem ustalić, czy w odniesieniu do sprzedaży
    udziału w prawie wieczystego użytkowania działki nr A spełni Pani przesłanki do uznania
    Pani za podatnika podatku od towarów i usług.
    W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy wynika, że podjęła Pani działania charakterystyczne dla
    profesjonalnego obrotu nieruchomościami.
    Z okoliczności sprawy wynika, że nie podejmowała Pani czynności, które mogły by
    przesądzać o sprzedaży przez Panią ww. udziałów w prawie wieczystego użytkowania w

    ramach działalności gospodarczej. Nie poczyniła Pani jakichkolwiek działań dotyczących
    zwiększenia wartości ww. nieruchomości. W analizowanej sprawie brak jest przesłanek
    świadczących o takiej Pani aktywności w przedmiocie sprzedaży opisanych udziałów w
    działce, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie
    tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego
    charakteru takiej działalności).
    Mając na uwadze powołane przepisy oraz opis sprawy należy stwierdzić, że w związku z
    planowaną sprzedażą udziału w prawie wieczystego użytkowania działki nr A, nie podjęła
    Pani aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o
    angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców.
    Wobec powyższego należy uznać, że w okolicznościach wskazanych w opisie sprawy,
    dokonując sprzedaży udziału w prawie wieczystego użytkowania działki nr A będącego we
    wspólności majątkowej, nie będzie Pani występowała w charakterze podatnika w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, gdyż – w świetle wskazanych przez Panią okoliczności
    sprawy – brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności Pani w przedmiocie zbycia
    opisanej nieruchomości, która to aktywność byłaby porównywalna do działań podmiotów
    zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego –
    stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności).
    W przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek przesądzających o uznaniu Pani w zakresie
    sprzedaży udziału w prawie wieczystego użytkowania działki nr A będącego we wspólności
    majątkowej, za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Zatem, w rozpatrywanej sprawie w związku ze
    sprzedażą udziału w prawie wieczystego użytkowania działki nr A będącego we wspólności
    majątkowej nie będzie Pani działać jako podatnik podatku od towarów i usług w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zaznaczam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi
    Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym
    przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana
    interpretacja traci swą aktualność.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pani wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie
    mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.