Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.372.2025.2.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-01
Teza: Dostawa paliwa do statku, wykonywana na rzecz amatora
statku.
Słowa kluczowe: armator
morze
paliwo
strefy-wyłączna strefa ekonomiczna
terytorium-terytorium Polski
terytorium-terytorium państwa
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 4. Szczególne
przypadki zastosowania stawki 0%-Stawka podatku 0% -
dostawa towarów służących bezpośrednio zaopatrzeniu
statków używanych do żeglugi na pełnym morzu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 4-art. 83-ust. 1-pkt 10
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 4-art. 83-ust. 16-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 4-art. 83-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie prawa do zastosowania stawki 0% VAT do dostaw paliwa do statku, wykonywanej
    na rzecz amatora statku. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z
    21 lipca 2025 r. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. Sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest polską spółką kapitałową, której
    przedmiotem przeważającej działalności jest sprzedaż hurtowa paliw i produktów
    pochodnych. Spółka jest polskim rezydentem podatkowym, czynnym podatnikiem
    podatku VAT oraz zarejestrowanym podatnikiem VAT-UE.
    Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonuje wielu transakcji, nie
    tylko o charakterze krajowym, ale również międzynarodowym, w których udział biorą
    najczęściej podmioty mające siedzibę na terytorium Unii Europejskiej. Kontrahenci mający
    siedzibę na terenie Unii Europejskiej są zarejestrowani na VAT i VAT UE w państwach
    swoich siedzib.
    Przeważającym przedmiotem prowadzonej przez Spółkę działalności jest sprzedaż
    hurtowa paliw i produktów ropopochodnych. Oprócz dostarczania paliw w tradycyjny
    sposób, Spółka zajmuje się również bunkrowaniem, tj. procesem dostarczania paliwa do
    zbiorników statków morskich, które służy ich zaopatrzeniu, tj. jest wykorzystywane przez
    statki te do żeglugi. Statki tankowane są w polskim porcie.
    Paliwo (tj. wyroby akcyzowe – Paliwo żeglugowe MGO Kod CN: 2710 19 44; 2710 20 11;
    2710 19 46; 2710 19 47; 2710 19 48; 2710 19 62; 2710 19 66; 2710 19 67; 2710 20 32; 2710
    20 38; 2710 20 90 – zgodnie z zezwoleniem nr (...) (...), Numer akcyzowy podmiotu
    pośredniczącego: (...), dalej: „Paliwo”) jest sprzedawane przez Spółkę bezpośrednio na
    rzecz armatorów, tj. podmioty, które we własnym imieniu uprawiają żeglugę statkami
    morskimi, własnymi lub cudzymi.
    Statki, do których żeglugi Spółka sprzedaje Paliwo na rzecz armatorów używane są na
    morzu, gdzie wykonują różne usługi między innymi związane z budową morskich farm
    wiatrowych lub obsługą morskich farm wiatrowych i są to np. takie usługi jak układanie
    kabli na dnie morza, układanie rurociągów, pogłębianie, itp.
    Co istotne, mając na uwadze definicje zawarte w ustawie z dnia 21 marca 1991 r. o
    obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (dalej: „ustawa o

    obszarach morskich”), statki, do których Spółka dostarcza na rzecz armatorów Paliwo
    używane są na morzu (Morzu Bałtyckim), a dokładnie:
        na morzu terytorialnym, tj. zgodnie art. 5 ust. 1 ustawy o obszarach morskich, na
        obszarze wód morskich do szerokości 12 mil morskich (22 224 m) liczonych od linii
        podstawowej tego morza;
        w strefie przyległej do morza terytorialnego, tj. zgodnie z art. 13a ustawy o
        obszarach morskich, w strefie przyległej do morza terytorialnego Rzeczypospolitej
        Polskiej, której zewnętrzna granica jest oddalona nie więcej niż 24 mile morskie od
        linii podstawowej;
        w wyłącznej strefie ekonomicznej Polski, która zgodnie z art. 15 ustawy o obszarach
        morskich, jest położona na zewnątrz morza terytorialnego i przylega do tego
        morza, a zgodnie z art. 57 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza
        sporządzonej w Montego Bay dnia 10 grudnia 1982 r., nie może sięgać dalej niż 200
        mil morskich od linii podstawowych, od których mierzy się szerokość morza
        terytorialnego.
    Każdorazowa dostawa towaru jest potwierdzana tzw. kwitem bunkrowym (dalej: „Kwit
    Bunkrowy”, z ang. Bunkier delivery note), który stanowi handlowy dokument dostawy
    uregulowany przepisami Międzynarodowej Konwencji o Zapobieganiu Zanieczyszczaniu
    Morza przez Statki MARPOL sporządzonej w Londynie dnia 2 listopada 1973 r., zmienionej
    Protokołem sporządzonym w Londynie dnia 17 lutego 1978 r. oraz uzupełnionej
    Protokołem przyjętym w Londynie dnia 26 września 1997 r. (dalej: „Konwencja MARPOL”),
    w tym w Załączniku VI Konwencji MARPOL (szczególności regulacji prawidłowej 14 i 18).
    Dokument ten jest podpisywany przez obie strony, tj. osobę upoważnioną w imieniu
    Wnioskodawcy oraz nabywcy towaru (osoby upoważnionej w jego imieniu) i zawiera
    następujące informacje:
    a) nazwa i numer IMO statku bunkrowanego,
    b) data i port (miejsce) dostawy,
    c) nazwa, adres i telefon Sprzedającego paliwo,
    d) nazwa paliwa,
    e) ilość dostarczonego paliwa,
    f) gęstość w 15oC (kg/m3),
    g) zawartość siarki (% m/m),
    h) oświadczenie Sprzedającego, potwierdzające, że dostawa paliwa odbywa się zgodnie z
      Regulacją prawideł 14(1) lub 4(a) oraz Regulacją prawideł 18(1) Załącznika VI Konwencji
      MARPOL.
    Trzeba również wskazać, że w praktyce statek poruszający się po otwartym Morzu
    Bałtyckim, może chwilowo przekraczać daną strefę, np. z morza terytorialnego wypłynąć
    na chwilę na teren wyłącznej strefy ekonomicznej.
    A zatem, Spółka w ramach prowadzonej działalności dostarcza Paliwo na rzecz różnych
    podmiotów (armatorów) zarówno polskich, jak i unijnych, którzy wykorzystują statki do
    żeglugi na morzu (Morzu Bałtyckim), zarówno na morzu terytorialnym jak i w wyłącznej
    strefie ekonomicznej Polski, w celu świadczenia wskazanych wyżej usług związanych z
    budową lub serwisem farm wiatrowych.

    Mając na względzie powyższe, Wnioskodawca powziął wątpliwość w zakresie skutków
    podatkowych planowanych transakcji na gruncie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. 2023 r. poz. 1570 z dnia 9 sierpnia 2023 r., dalej:
    „ustawa o VAT”).
    W uzupełnieniu wskazali Państwo, że w związku z wykonywanymi przez Spółkę dostawami
    paliwa na statki Spółka posiada dokumentację, z której jednoznacznie wynika, że dostawy
    te zostały wykonane przy zachowaniu warunków określonych w art. 83 ust. 1 pkt 10 lit. a)
    ustawy o VAT (tj. są to dostawy służące bezpośrednio zaopatrzeniu statków używanych do
    żeglugi na pełnym morzu oraz używanych do celów gospodarczych).
    Jak bowiem Spółka wskazała w treści Wniosku, każdorazowa dostawa towaru jest
    potwierdzana tzw. kwitem bunkrowym (z ang. Bunker delivery note), który stanowi
    handlowy dokument dostawy uregulowany przepisami Międzynarodowej Konwencji o
    Zapobieganiu Zanieczyszczaniu Morza przez Statki MARPOL sporządzonej w Londynie
    dnia 2 listopada 1973 r., zmienionej Protokołem sporządzonym w Londynie dnia 17 lutego
    1978 r. oraz uzupełnionej Protokołem przyjętym w Londynie dnia 26 września 1997 r.
    (dalej: „Konwencja MARPOL”), w tym w Załączniku VI Konwencji MARPOL (szczególności
    regulacji prawidła 14 i 18). Dokument ten jest podpisywany przez obie strony, tj. osobę
    upoważnioną w imieniu Wnioskodawcy oraz nabywcy towaru (osoby upoważnionej w jego
    imieniu) i zawiera następujące informacje: nazwa i numer IMO statku bunkrowanego, data
    i port (miejsce) dostawy, nazwa, adres i telefon Sprzedającego paliwo, nazwa paliwa, ilość
    dostarczonego paliwa, gęstość w 15oC (kg/m3), zawartość siarki (% m/m), oświadczenie
    Sprzedającego, potwierdzające, że dostawa paliwa odbywa się zgodnie z Regulacją
    prawideł 14(1) lub 4(a) oraz Regulacją prawideł 18(1) Załącznika VI Konwencji MARPOL.
    Powyższy dokument jest standardowym i jednocześnie najważniejszym dokumentem w
    branży Spółki dotyczącej dostawy paliwa na statki.
    Statki, do których dostarcza Spółka paliwo są wykorzystywane do wykonywania usług
    związanych z budową lub serwisem farm wiatrowych na morzu terytorialnym
    Rzeczypospolitej Polskiej, strefie do niego przyległej oraz w wyłącznej strefie ekonomicznej
    Rzeczypospolitej Polskiej.
    Spółka nie wyklucza, że w przyszłości będzie dostarczać paliwo na statki, które będą
    wykonywały inne usługi, niż te wskazane powyżej. Niemniej, w każdym przypadku będzie
    to paliwo dostarczane do statków używanych dla celów gospodarczych, przemysłowych
    lub do połowów, zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 10 lit. a) ustawy o VAT.
    Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu do wniosku)
    1. Czy dostawa Paliwa udokumentowana przez Spółkę Kwitem Bunkrowym na rzecz
      armatora (polskiego podatnika podatku od towarów i usług), do statku, który jest
      wykorzystywany na morzu terytorialnym Rzeczypospolitej Polskiej w celu świadczenia
      usług związanych z budową i obsługą morskich farm wiatrowych stanowi dostawę, o
      której mowa w art. 83 ust. 1 pkt 10) lit. a) ustawy o VAT, a w konsekwencji winna do
      niej znaleźć stawka podatku w wysokości 0%, czy też transakcja ta winna zostać
      opodatkowana zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt
      1) ustawy o VAT według zasad ogólnych, podstawową stawką VAT 23%?
    2. Czy dostawa Paliwa przez Spółkę udokumentowana Kwitem Bunkrowym na rzecz
      armatora (polskiego podatnika podatku od towarów i usług), do statku, który jest
      wykorzystywany na terenie wyłącznej strefy ekonomicznej Polski na Morzu Bałtyckim
      w celu świadczenia usług związanych z budową i obsługą morskich farm wiatrowych
      stanowi dostawę, o której mowa w art. 83 ust. 1 pkt 10) lit. a) ustawy o VAT, a w
      konsekwencji winna do niej znaleźć stawka podatku w wysokości 0%?
    3. Czy dostawa Paliwa udokumentowana przez Spółkę Kwitem Bunkrowym na rzecz
      armatora (polskiego podatnika podatku od towarów i usług), do statku, który jest
      wykorzystywany na terenie strefy przyległej do morza terytorialnego Rzeczypospolitej

      Polskiej w celu świadczenia usług związanych z budową i obsługą morskich farm
      wiatrowych stanowi dostawę, o której mowa w art. 83 ust. 1 pkt 10) lit. a) ustawy o
      VAT, a w konsekwencji winna do niej znaleźć zastosowanie stawka podatku w
      wysokości 0%?
    4. Czy dostawa Paliwa udokumentowana przez Spółkę Kwitem Bunkrowym na rzecz
      armatora (unijnego podatnika podatku od towarów i usług), do statku, który jest
      wykorzystywany na morzu terytorialnym Rzeczypospolitej Polskiej w celu świadczenia
      usług związanych z budową i obsługą morskich farm wiatrowych stanowi dostawę,
      która zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 10) lit. a) w zw. z art. 13 ust. 8 ustawy o VAT winna
      podlegać opodatkowaniu według stawki 0%, czy też transakcja ta winna zostać
      opodatkowana zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 3) w zw. z art. 41
      ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1) ustawy o VAT według zasad ogólnych, podstawową
      stawką VAT 23%?
    5. Czy dostawa Paliwa udokumentowana przez Spółkę Kwitem Bunkrowym na rzecz
      armatora (unijnego podatnika podatku od towarów i usług), do statku, który jest
      wykorzystywany na terenie wyłącznej strefy ekonomicznej Polski na Morzu Bałtyckim
      w celu świadczenia usług związanych z budową i obsługą morskich farm wiatrowych
      stanowi dostawę, która zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 10) lit. a) w zw. z art. 13 ust. 8
      ustawy o VAT winna podlegać opodatkowaniu według stawki 0%?
    6. Czy dostawa Paliwa udokumentowana przez Spółkę Kwitem Bunkrowym na rzecz
      armatora (unijnego podatnika podatku od towarów i usług), do statku, który jest
      wykorzystywany na terenie strefy przyległej do morza terytorialnego Rzeczypospolitej
      Polskiej w celu świadczenia usług związanych z budową i obsługą morskich farm
      wiatrowych stanowi dostawę, która zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 10) lit. a) w zw. z art. 13
      ust. 8 ustawy o VAT winna podlegać opodatkowaniu według stawki 0%?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu do wniosku)
    1. W ocenie Wnioskodawcy, dostawa Paliwa udokumentowana przez Spółkę Kwitem
      Bunkrowym na rzecz armatora (polskiego podatnika podatku od towarów i usług), do
      statku, który jest wykorzystywany na morzu terytorialnym Rzeczypospolitej Polskiej w
      celu świadczenia usług związanych z budową i obsługą morskich farm wiatrowych nie
      stanowi dostawy, o której mowa w art. 83 ust. 1 pkt 10) lit. a) ustawy o VAT, a w
      konsekwencji nie powinna do niej znaleźć stawka podatku w wysokości 0%, a
      transakcja ta winna zostać opodatkowana zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 41
      ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1) ustawy o VAT według zasad ogólnych, podstawową
      stawką VAT 23%.
    2. W ocenie Wnioskodawcy, dostawa Paliwa udokumentowana przez Spółkę Kwitem
      Bunkrowym na rzecz armatora (polskiego podatnika podatku od towarów i usług), do
      statku, który jest wykorzystywany na terenie wyłącznej strefy ekonomicznej Polski na
      Morzu Bałtyckim celu świadczenia usług związanych z budową i obsługą morskich
      farm wiatrowych stanowi dostawę, o której mowa w art. 83 ust. 1 pkt 10) lit. a) ustawy
      o VAT, a w konsekwencji winna do niej znaleźć stawka podatku w wysokości 0%.
    3. W ocenie Wnioskodawcy, dostawa Paliwa udokumentowana przez Spółkę Kwitem
      Bunkrowym na rzecz armatora (polskiego podatnika podatku od towarów i usług), do
      statku, który jest wykorzystywany na terenie strefy przyległej do morza terytorialnego
      Rzeczypospolitej Polskiej w celu świadczenia usług związanych z budową i obsługą
      morskich farm wiatrowych stanowi dostawę, o której mowa w art. 83 ust. 1 pkt 10) lit.
      a) ustawy o VAT, a w konsekwencji winna do niej znaleźć stawka podatku w wysokości
      0%.
    4. W ocenie Wnioskodawcy, dostawa Paliwa udokumentowana przez Spółkę Kwitem
      Bunkrowym na rzecz armatora (unijnego podatnika podatku od towarów i usług), do

      statku, który jest wykorzystywany na morzu terytorialnym Rzeczypospolitej Polskiej w
      celu świadczenia usług związanych z budową i obsługą morskich farm wiatrowych nie
      stanowi dostawy, która zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 10) lit. a) w zw. z art. 13 ust. 8
      ustawy o VAT winna podlegać opodatkowaniu według stawki 0%, a transakcja ta winna
      zostać opodatkowana zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 41 ust. 1 w zw. z art.
      146a pkt 1) ustawy o VAT według zasad ogólnych, podstawową stawką VAT 23%.
    5. W ocenie Wnioskodawcy, dostawa Paliwa udokumentowana przez Spółkę Kwitem
      Bunkrowym na rzecz armatora (unijnego podatnika podatku od towarów i usług), do
      statku, który jest wykorzystywany na terenie wyłącznej strefy ekonomicznej Polski na
      Morzu Bałtyckim w celu świadczenia usług związanych z budową i obsługą morskich
      farm wiatrowych stanowi dostawę, która zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 10) lit. a) w zw. z
      art. 13 ust. 8 ustawy o VAT winna podlegać opodatkowaniu według stawki 0%.
    6. W ocenie Wnioskodawcy, dostawa Paliwa udokumentowana przez Spółkę Kwitem
      Bunkrowym na rzecz armatora (unijnego podatnika podatku od towarów i usług), do
      statku, który jest wykorzystywany na terenie strefy przyległej do morza terytorialnego
      Rzeczypospolitej Polskiej w celu świadczenia usług związanych z budową i obsługą
      morskich farm wiatrowych stanowi dostawę, która zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 10) lit. a)
      w zw. z art. 13 ust. 8 ustawy o VAT winna podlegać opodatkowaniu według stawki 0%.
    Uzasadnienie ad 1, 2 i 3
    Zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 10) lit. a) ustawy o VAT stawkę podatku w wysokości 0% stosuje
    się do dostaw towarów służących bezpośrednio zaopatrzeniu statków używanych do
    żeglugi na pełnym morzu oraz przewożących pasażerów za opłatą lub używanych dla
    celów gospodarczych, przemysłowych lub do połowów.
    Niemniej, aby ww. przepis miał zastosowanie, muszą być spełnione w istocie trzy
    przesłanki w postaci:
        dostawy takiego towaru, który służy bezpośrednio zaopatrzeniu statku,
        statek musi być używany dla celów gospodarczych, przemysłowych lub do połowów,
        statek musi być używany do żeglugi na pełnym morzu.
    Dostawa takiego towaru, który służy bezpośrednio zaopatrzeniu statku
    W ocenie Wnioskodawcy, powyższą przesłankę należy uznać za spełnioną. Wnioskodawca
    bowiem dokonuje na rzecz armatorów dostawy Paliwa, które jest niezbędne do
    zaopatrzenia statku (statek nie jest w stanie pływać bez paliwa), zatem trudno wyobrazić
    sobie bardziej właściwy towar służący zaopatrzeniu statku, niż odpowiednie paliwo, które
    go napędza.
    Jak wskazał autor Adam Bartosiewicz: Bartosiewicz Adam, VAT. Komentarz, wyd. XVIII,
    Opublikowano: WKP 2024: „Na podstawie pkt 10 stawką 0% zostały objęte dostawy
    towarów służących bezpośrednio zaopatrzeniu statków: 1) używanych do żeglugi na
    pełnym morzu oraz przewożących pasażerów za opłatą lub używanych do celów
    gospodarczych, przemysłowych lub do połowów; (...) Odpowiednikiem powyższej regulacji
    jest art. 148 lit. a dyrektywy VAT z 2006 r. Wprowadza on jednakże zwolnienie z prawem
    do odliczenia w odniesieniu do dostaw paliwa i prowiantu. Mając to na uwadze, trzeba
    uznać, że przez termin „towary służące bezpośrednio zaopatrzeniu statków” należy
    rozumieć paliwo i prowiant.”
    Powyższe potwierdza również przykładowo interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z dnia 5 października 2018 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.492.2018.1.MC,
    który wskazał, że: „Odnosząc się do wątpliwości Wnioskodawcy dotyczących możliwości
    zastosowania do dokonanej na rzecz Fundacji dostawy paliwa żeglugowego stawki
    podatku w wysokości 0% wskazać należy, że zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 10 lit. a ustawy
    stawkę podatku w wysokości 0% stosuje się do dostaw towarów służących bezpośrednio

    zaopatrzeniu statków używanych do żeglugi na pełnym morzu oraz przewożących
    pasażerów za opłatą lub używanych dla celów gospodarczych, przemysłowych lub do
    połowów. Do towarów odjętych tym przepisem zalicza się te towary, które są niezbędne
    do eksploatacji statku (np. paliwo, produkty niezbędne do działania silników, maszyn i
    innych urządzeń statku).”
    Statek musi być używany dla celów gospodarczych, przemysłowych lub do połowów
    W ocenie Wnioskodawcy, powyższą przesłankę również należy uznać za spełnioną. Jak
    zostało wskazane w opisie stanu faktycznego, statek, do którego Wnioskodawca dostarcza
    paliwo jest użytkowany świadczenia różnych usług związanych z budową morskich farm
    wiatrowych lub obsługą morskich farm wiatrowym i są to np. takie usługi jak układanie
    kabli na dnie morza, układanie rurociągów, pogłębianie, itp., wobec czego trzeba uznać, iż
    cel gospodarczy/przemysłowy używania przedmiotowego statku również jest spełniony.
    Statek musi być używany do żeglugi na pełnym morzu
    Wnioskodawca wskazuje, że o ile dwie pierwsze przesłanki w ocenie Wnioskodawcy nie
    powinny nastręczać większych wątpliwości, to mogą one się pojawić w zakresie przesłanki
    trzeciej, tj. używania statku do żeglugi na pełnym morzu.
    Ustawa o VAT nie zawiera bowiem definicji „pełnego morza”. W takiej sytuacji wydaje się
    zasadne sięgnięcie do definicji tego pojęcia zawartego w Konwencji o morzu pełnym
    sporządzonej w Genewie dnia 29 kwietnia 1958 r. (dalej: „Konwencja Genewska”). I tak,
    zgodnie z art. 1 Konwencji Genewskiej, przez wyrażenie „morze pełne” rozumie się
    wszelkie części morza nie należące do morza terytorialnego ani do państwowych wód
    wewnętrznych. Oznaczałoby to zatem, wnioskując a contrario, że morzem pełnym jest
    również wyłączna strefa ekonomiczna, natomiast obszar morza terytorialnego już nie.
    Powyższe potwierdza przykładowo pismo wydane przez Izbę Skarbową w Szczecinie z dnia
    16 grudnia 2005 r., nr PP-1.8-4430-42/05: „W celu zdefiniowania pojęcia „morze pełne”
    należy odwołać się do Konwencji o morzu pełnym” sporządzonej w Genewie w dniu 29
    kwietnia 1958 r. (Dz. U. z 1963 r. Nr 33, poz. 187). Stosownie do artykułu 1 powyższej
    Konwencji, przez wyrażenie „morze pełne” rozumie się wszelkie części morza nie należące
    do morza terytorialnego ani do państwowych wód wewnętrznych.”
    Brak objęcia morza terytorialnego definicją morza pełnego wydaje się być w pełni
    zasadne, mając na uwadze, że morze terytorialne stanowi terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej. Jak bowiem wynika z art. 2 ust. 2 ustawy o obszarach morskich, morskie wody
    wewnętrzne i morze terytorialne wchodzą w skład terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Dodatkowo, niezależnie od ww. definicji, w ocenie Wnioskodawcy, skoro ustawodawca w
    ustawie o VAT posłużył się jedynie pojęciem pełnego morza, mając świadomość, że pojęcie
    to nie jest zdefiniowane w ustawie o VAT, to pojęcie to należy rozumieć w sposób
    potoczny. Wówczas, mając na uwadze definicję zawartą w internetowym słowniku języka
    polskiego PWN przez pełne morze należy rozumieć przestrzeń mórz i oceanów poza
    obrębem wód terytorialnych otwartą dla żeglugi wszystkich państw - źródło: (https://sjp.
    pwn.pl/slowniki/pe%C5%82ne%20morze.html)
    Jednocześnie, zgodnie z art. 13a ust. 1 ustawy o obszarach morskich, ustanawia się strefę
    przyległą do morza terytorialnego Rzeczypospolitej Polskiej, której zewnętrzna granica jest
    oddalona nie więcej niż 24 mile morskie od linii podstawowej. Mając na uwadze art. 15
    ust. 1 ustawy o obszarach morskich, zgodnie z którym wyłączna strefa ekonomiczna jest
    położona na zewnątrz morza terytorialnego i przylega do tego morza. Obejmuje ona
    wody, dno morza i znajdujące się pod nim wnętrze ziemi, to strefa przyległa stanowi w
    istocie obszar wchodzący wyłącznej strefy ekonomicznej, a zatem strefę przyległą
    należałoby traktować tak, jak wyłączną strefę ekonomiczną.
    Tym samym, przez pełne morze należy w ocenie Wnioskodawcy rozumieć obszar do
    morza terytorialnego włącznie.

    Jednocześnie trzeba zwrócić uwagę, że art. 83 ust. 2 ustawy o VAT, opodatkowaniu stawką
    podatku w wysokości 0% podlegają czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 7-18 i 20-22, w
    przypadku prowadzenia przez podatnika dokumentacji, z której jednoznacznie wynika, że
    czynności te zostały wykonane przy zachowaniu warunków określonych w tym przepisie.
    Jak wskazał Wnioskodawca w stanie faktycznym niniejszego wniosku, każda dostawa
    Paliwa realizowana przez Spółkę do zbiornika paliwa statku jest potwierdzana Kwitem
    Bunkrowym, a zatem Wnioskodawca spełnia wymagania nałożone ww. przepisem art. 83
    ust. 2 ustawy o VAT. Stanowisko takie, co prawda na gruncie uznania dostawy paliwa do
    statku przeznaczonego do żeglugi międzynarodowej za eksport, potwierdza interpretacja
    indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 kwietnia 2020 r., nr 0114-
    KDIP1-2.4012.37.2020.1.JŻ, który wskazał, że: „Zatem Wnioskodawca prawidłowo opisaną
    dostawę paliwa udokumentowaną kwitem bunkrowym oraz potwierdzoną w systemie
    celnym zgłoszeniem wywozu, zakończonym komunikatem IE 599, rozpoznał jako eksport
    towarów podlegający opodatkowaniu stawką w wysokości 0%.”
    Przenosząc powyższe teoretyczne rozważania na grunt niniejszej sprawy, należałoby
    zatem w ocenie Wnioskodawcy dojść do wniosku, że:
        dostawa Paliwa przez Spółkę na rzecz armatora (polskiego podatnika podatku od
        towarów i usług), do statku, który jest wykorzystywany na morzu terytorialnym
        Morza Bałtyckiego w celu świadczenia usług związanych z budową i obsługą
        morskich farm wiatrowych nie stanowi dostawy, o której mowa w art. 83 ust. 1 pkt
        10) lit. a) ustawy o VAT, a w konsekwencji nie powinna do niej znaleźć stawka
        podatku w wysokości 0%, a transakcja ta winna zostać opodatkowana zgodnie z art.
        5 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1) ustawy o VAT według
        zasad ogólnych, podstawową stawką VAT 23%;
        dostawa Paliwa przez Spółkę na rzecz armatora (polskiego podatnika podatku od
        towarów i usług), do statku, który jest wykorzystywany na terenie wyłącznej strefy
        ekonomicznej Polski na Morzu Bałtyckim w celu świadczenia usług związanych z
        budową i obsługą morskich farm wiatrowych stanowi dostawę, o której mowa w
        art. 83 ust. 1 pkt 10) lit. a) ustawy o VAT, a w konsekwencji winna do niej znaleźć
        stawka podatku w wysokości 0%;
        dostawa Paliwa przez Spółkę na rzecz armatora (polskiego podatnika podatku od
        towarów i usług), do statku, który jest wykorzystywany na terenie strefy przyległej
        do morza terytorialnego Morza Bałtyckiego w celu świadczenia usług związanych z
        budową i obsługą morskich farm wiatrowych stanowi dostawę, o której mowa w
        art. 83 ust. 1 pkt 10) lit. a) ustawy o VAT, a w konsekwencji winna do niej znaleźć
        stawka podatku w wysokości 0%.
    Końcowo Spółka wskazuje, że statek poruszający się po otwartym Morzu Bałtyckim, może
    chwilowo przekraczać daną strefę, np. z morza terytorialnego wypłynąć na chwilę na teren
    wyłącznej strefy ekonomicznej, niemniej kluczowe w ocenie Wnioskodawcy jest, gdzie
    będą świadczone dane usługi, niezależnie od chwilowego przekroczenia danej strefy.
    Uzasadnienie ad 4.
    Wnioskodawca wskazuje, że przepis art. 83 ust. 1 pkt 10 lit. a) ustawy o VAT ma
    zastosowanie do dostawy towaru dokonywanej przez polskiego podatnika podatku od
    towarów i usług, niezależnie na czyją rzecz dostawa taka jest dokonywana. Innymi słowy,
    przepis ten może mieć zastosowanie zarówno do dostawy towarów realizowanej przez
    polskiego podatnika od towarów i usług na rzecz innego polskiego podatnika (tak jak ma

    to miejsce w pytaniu nr 1, 2 i 3), jak również na rzecz podatnika unijnego (jak w pytaniu nr
    4, 5 i 6).
    Tym samym, uzasadnienie stanowiska w zakresie analizy stosowania przepisu art. 83 ust.
    1 pkt 10 lit. a) ustawy o VAT zachowuje aktualność również w przypadku pytania nr 4, 5 i 6,
    wobec czego Wnioskodawca uznaje za niezasadne powtarzanie tego uzasadnienia,
    przyjmując, że przez pełne morze należy rozumieć obszar do morza terytorialnego
    włącznie.
    Jednocześnie, jak wskazał Wnioskodawca w stanie faktycznym niniejszego wniosku, każda
    dostawa Paliwa realizowana przez Spółkę do zbiornika paliwa statku jest potwierdzana
    Kwitem Bunkrowym.
    Niemniej, wobec okoliczności, że w przypadku (pytaniu) nr 4 statek, do którego w celu
    świadczenia usługi związanych z budową oraz obsługą morskich farm wiatrowych, Spółka
    dostarcza na rzecz armatora (unijnego podatnika podatku od towarów i usług), Paliwo,
    jest wykorzystywany na morzu terytorialnym Morza Bałtyckiego, to nie można mówić, że
    jest spełniona trzecia przesłanka, o której mowa powyżej, tj., że statek musi być używany
    do żeglugi na pełnym morzu.
    Dodatkowo trzeba zwrócić uwagę, że w przypadku sprzedaży paliwa na rzecz
    zagranicznego kontrahenta z Unii Europejskiej przez polskiego podatnika VAT, kluczowe
    jest ustalenie czy paliwo jest wysyłane lub transportowane do innego państwa
    członkowskiego UE. Jeśli paliwo jest dostarczane na terytorium Polski i nie jest wysyłane
    ani transportowane do innego kraju UE, transakcja ta będzie traktowana jako dostawa
    krajowa i podlega opodatkowaniu VAT w Polsce. Zgodnie bowiem z art. 22 ust. 1 pkt 3)
    ustawy o VAT, miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów niewysyłanych lub
    nietransportowanych – miejsce, w którym znajdują się w momencie dostawy.
    Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy i przedstawionego zagadnienia w ramach
    niniejszego pytania, skoro towary (Paliwo) w momencie dostawy znajdują się na terenie
    Polski, bowiem w świetle przedstawionej wcześniej definicji, zarówno z art. 2 ust. 2 ustawy
    o obszarach morskich, jak i art. 1 Konwencji Genewskiej, także morze terytorialne stanowi
    terytorium Polski, to dostawa ta jest opodatkowana na terytorium Polski, niezależnie od
    tego, że jest dokonywana na rzecz zagranicznego (unijnego) podatnika od towarów i usług.
    Stanowisko takie znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 grudnia 2023 r., sygn. I SA/Kr 977/23: „Energia
    elektryczna nie jest wysyłana ani transportowana przez skarżącą, gdyż jest dostarczana do
    stacji (punktów) ładowania znajdujących się w Polsce. Nie ma przy tym znaczenia status
    nabywcy energii elektrycznej (w tym przypadku podmiot zagraniczny). Zgodnie bowiem z
    art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy miejscem dostawy towarów w przypadku towarów
    niewysyłanych ani nietransportowanych jest miejsce, w którym towary znajdują się w
    momencie dostawy. Zatem dostawa energii elektrycznej przez skarżącą podlega
    opodatkowaniu w Polsce.”
    Wobec powyższego, w ocenie Wnioskodawcy, zastosowanie powinny znaleźć zasady
    ogólne, a zatem dostawa ta będzie traktowana jak dostawa krajowa, która zgodnie z art. 5
    ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 3) w zw. z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1) ustawy
    o VAT będzie opodatkowana podstawową stawką tego podatku, tj. 23%.
    Końcowo Spółka wskazuje, że statek poruszający się po otwartym Morzu Bałtyckim, może
    chwilowo przekraczać daną strefę, np. z morza terytorialnego wypłynąć na chwilę na teren
    wyłącznej strefy ekonomicznej, niemniej kluczowe w ocenie Wnioskodawcy jest, gdzie
    będą świadczone dane usługi, niezależnie od chwilowego przekroczenia danej strefy.
    Uzasadnienie ad 5 i 6.
    Wnioskodawca wskazuje, że przepis art. 83 ust. 1 pkt 10 lit. a) ustawy o VAT ma
    zastosowanie do dostawy towaru dokonywanej przez polskiego podatnika podatku od
    towarów i usług, niezależnie na czyją rzecz dostawa taka jest dokonywana. Innymi słowy,

    przepis ten może mieć zastosowanie zarówno do dostawy towarów realizowanej przez
    polskiego podatnika od towarów i usług na rzecz innego polskiego podatnika (tak jak ma
    to miejsce w pytaniu nr 1, 2 i 3), jak również na rzecz podatnika unijnego (jak w pytaniu nr
    4, 5 i 6).
    Tym samym, uzasadnienie stanowiska w zakresie analizy stosowania przepisu art. 83 ust.
    1 pkt 10 lit. a) ustawy o VAT zachowuje aktualność również w przypadku pytania nr 4, 5 i 6,
    wobec czego Wnioskodawca uznaje za niezasadne powtarzanie tego uzasadnienia,
    przyjmując, że przez pełne morze należy rozumieć obszar do morza terytorialnego
    włącznie.
    Należy również zwrócić uwagę, że art. 83 ust. 2 ustawy o VAT, opodatkowaniu stawką
    podatku w wysokości 0% podlegają czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 7-18 i 20-22, w
    przypadku prowadzenia przez podatnika dokumentacji, z której jednoznacznie wynika, że
    czynności te zostały wykonane przy zachowaniu warunków określonych w tym przepisie.
    Jak wskazał Wnioskodawca w stanie faktycznym niniejszego wniosku, każda dostawa
    Paliwa realizowana przez Spółkę do zbiornika paliwa statku jest potwierdzana Kwitem
    Bunkrowym, a zatem Wnioskodawca spełnia wymagania nałożone ww. przepisem art. 83
    ust. 2 ustawy o VAT. Stanowisko takie, co prawda na gruncie uznania dostawy paliwa do
    statku przeznaczonego do żeglugi międzynarodowej za eksport, potwierdza interpretacja
    indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 kwietnia 2020 r., nr 0114-
    KDIP1-2.4012.37.2020.1.JŻ, który wskazał, że: „Zatem Wnioskodawca prawidłowo opisaną
    dostawę paliwa udokumentowaną kwitem bunkrowym oraz potwierdzoną w systemie
    celnym zgłoszeniem wywozu, zakończonym komunikatem IE 599, rozpoznał jako eksport
    towarów podlegający opodatkowaniu stawką w wysokości 0%.”
    Jednocześnie, zgodnie z art. 13a ust. 1 ustawy o obszarach morskich, ustanawia się strefę
    przyległą do morza terytorialnego Rzeczypospolitej Polskiej, której zewnętrzna granica jest
    oddalona nie więcej niż 24 mile morskie od linii podstawowej. Mając na uwadze art. 15
    ust. 1 ustawy o obszarach morskich, zgodnie z którym wyłączna strefa ekonomiczna jest
    położona na zewnątrz morza terytorialnego i przylega do tego morza. Obejmuje ona
    wody, dno morza i znajdujące się pod nim wnętrze ziemi, to strefa przyległa stanowi w
    istocie obszar wchodzący wyłącznej strefy ekonomicznej, a zatem strefę przyległą
    należałoby traktować tak, jak wyłączną strefę ekonomiczną.
    Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy i przedstawionego zagadnienia:
        dostawa Paliwa przez Spółkę na rzecz armatora (unijnego podatnika podatku od
        towarów i usług), do statku, który jest wykorzystywany na terenie wyłącznej strefy
        ekonomicznej Polski na Morzu Bałtyckim celu świadczenia usług związanych z
        budową i obsługą morskich farm wiatrowych stanowi dostawę, która zgodnie z art.
        83 ust. 1 pkt 10) lit. a) w zw. z art. 13 ust. 8 ustawy o VAT winna podlegać
        opodatkowaniu według stawki 0%;
        dostawa paliwa przez Spółkę na rzecz armatora (unijnego podatnika podatku od
        towarów i usług), do statku, który jest wykorzystywany na terenie strefy przyległej
        do morza terytorialnego Morza Bałtyckiego celu świadczenia usług związanych z
        budową i obsługą morskich farm wiatrowych stanowi dostawę, która zgodnie z art.
        83 ust. 1 pkt 10) lit. a) w zw. z art. 13 ust. 8 ustawy o VAT winna podlegać
        opodatkowaniu według stawki 0%.
    Końcowo Spółka wskazuje, że statek poruszający się po otwartym Morzu Bałtyckim, może
    chwilowo przekraczać daną strefę, np. z morza terytorialnego wypłynąć na chwilę na teren
    wyłącznej strefy ekonomicznej, niemniej kluczowe w ocenie Wnioskodawcy jest, gdzie
    będą świadczone dane usługi, niezależnie od chwilowego przekroczenia danej strefy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe oraz w
    części nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775) – zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatne świadczenie usług oraz odpłatna
    dostawa towarów, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na
    podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jak stanowi art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów niewysyłanych ani
      nietransportowanych – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.
    Stosownie do treści art. 41 ust. 1 ustawy:
      Stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art.
      120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1 ustawy.
    Zgodnie z treścią art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy:
      W okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla
      którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia
      2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której
      mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6% stawka podatku, o
      której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110 i art. 138i ust. 4 wynosi 23%.
    Podkreślić należy, że zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych do niej,
    ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi.
    Na mocy art. 83 ust. 1 pkt 10 ustawy:
      Stawkę podatku w wysokości 0% stosuje się do dostaw towarów służących
      bezpośrednio zaopatrzeniu statków:
      a) używanych do żeglugi na pełnym morzu oraz przewożących pasażerów za opłatą
      lub używanych dla celów gospodarczych, przemysłowych lub do połowów,

      b) używanych do ratownictwa lub do udzielania pomocy na morzu, lub do połowów
      przybrzeżnych, z wyłączeniem dostaw prowiantu na pokład statków do połowów
      przybrzeżnych,
      c) marynarki wojennej, wypływających z kraju do zagranicznych portów i przystani;
    Jednocześnie stosownie do art. 83 ust. 2 ustawy:
      Opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0% podlegają czynności, o których
      mowa w ust. 1 pkt 7-18 i 20-22, w przypadku prowadzenia przez podatnika
      dokumentacji, z której jednoznacznie wynika, że czynności te zostały wykonane przy
      zachowaniu warunków określonych w tym przepisie.
    Z kolei art. 83 ust. 16 pkt 4 ustawy stanowi, że:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze
      rozporządzenia dokumenty, dane, które powinna zawierać dokumentacja, o której
      mowa w ust. 2 – uwzględniając specyfikę wykonywania niektórych czynności,
      konieczność zapewnienia prawidłowej identyfikacji usługi na potrzeby rozliczenia
      podatku oraz przepisy Unii Europejskiej.
    Jak wynika z powyższych przepisów stawka podatku VAT w wysokości 0% na podstawie
    art. 83 ust. 1 pkt 10 lit. a) ustawy ma zastosowanie tylko względem usług polegających
    na dostawie towarów służących bezpośrednio zaopatrzeniu statków używanych do
    żeglugi na pełnym morzu oraz przewożących pasażerów za opłatą lub używanych dla
    celów gospodarczych, przemysłowych lub do połowów. Przy tym podatnik świadczący
    te usługi musi prowadzić dokumentację, z której jednoznacznie wynika, że usługi
    zostały wykonane przy zachowaniu warunków określonych w art. 83 ust. 1 pkt 10 lit. a)
    ustawy.
    Wobec braku w tym zakresie rozporządzenia wykonawczego do ustawy, warunkiem
    koniecznym jest posiadanie dokumentu potwierdzającego, że stawkę 0% zastosowano
    do dostawy towarów służącej bezpośrednio zaopatrzeniu statków, o których mowa w
    art. 83 ust. 1 pkt 10, z tym że dokumenty potwierdzające dokonanie ww. dostaw muszą
    mieć rangę dowodów, w związku z czym muszą w sposób nie budzący wątpliwości
    potwierdzać okoliczność faktycznie przez nie dowodzoną. Aby skorzystać ze stawki 0%
    podatnik powinien posiadać w swojej dokumentacji dowody wiarygodne i
    potwierdzające faktyczne dokonanie transakcji.
    Istotne znaczenie ma w tym przypadku użyte pojęcie „towarów służących bezpośrednio
    zaopatrzeniu statków”, które pozwala na zastosowanie 0% stawki podatku od towarów i
    usług wyłącznie do tych towarów, które dostarczone zostały bezpośrednio nabywcy (nie
    obejmuje to dostaw na wcześniejszym etapie obrotu, tj. dostaw na rzecz innego
    podmiotu niż podmiot używający dany statek) i które są niezbędne do eksploatacji
    statku traktowanego jako środek transportu.
    W przypadku kryterium rodzaju statku i jego przeznaczenia wskazać należy, że stawka
    podatku w wysokości 0% znajduje zastosowanie jedynie w przypadku, gdy dostawa
    towarów służy bezpośrednio zaopatrzeniu statków przewożących pasażerów za opłatą
    lub używanych dla celów gospodarczych, przemysłowych lub do połowów, pod
    warunkiem, że statki te używane są do żeglugi na pełnym morzu.
    Stosownie do dyspozycji przepisu art. 148 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz.
    UE L 347 z 11.12.2006 str. 1, ze zm.), zwanej dalej dyrektywą 2006/112/WE:
      Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:
      a) dostawy towarów w celu zaopatrzenia w paliwo i zaopatrzenia ogólnego jednostek
        pływających przeznaczonych do żeglugi na pełnym morzu i przewożących
        odpłatnie pasażerów lub używanych do celów handlowych, przemysłowych lub
        do połowów, jak również statków ratowniczych i udzielających pomocy na morzu

        oraz jednostek pływających przeznaczonych do rybołówstwa przybrzeżnego, z
        wyłączeniem, w przypadku tych ostatnich, dostaw prowiantu na pokład;
    Wskazać również należy – co wielokrotnie podkreślał Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej – że zakres zwolnień przewidzianych w dyrektywie 2006/112/WE nie może
    być interpretowany w sposób rozszerzający. Czynności zwolnione zgodnie z dyrektywą
    2006/112/WE stanowią autonomiczne pojęcia prawa wspólnotowego, a ich
    ujednolicona interpretacja ma służyć unikaniu rozbieżności w stosowaniu systemu
    podatku od wartości dodanej w poszczególnych państwach członkowskich. Zgodnie z
    utrwalonym orzecznictwem „pojęcia używane do opisania zwolnień wymienionych w
    art. 13 Szóstej Dyrektywy powinny być interpretowane w sposób ścisły, ponieważ
    stanowią one odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT objęta jest
    każda dostawa towarów i każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika” (wyrok
    TSUE z dnia 19 listopada 2009 r. C-461/08 w sprawie Don Bosco Onroerend Goed BV).
    Ustawa o podatku od towarów i usług nie precyzuje co należy rozumieć przez „pełne
    morze”, w związku z czym należy sięgnąć do zapisów innych ustaw. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i
    2 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i
    administracji morskiej (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1125 ze zm.), zwanej dalej „ustawą o
    obszarach morskich”:
      1. Obszarami morskimi Rzeczypospolitej Polskiej są:
      1) morskie wody wewnętrzne,
      2) morze terytorialne,
      3) strefa przyległa,
      4) wyłączna strefa ekonomiczna
      – zwane dalej „polskimi obszarami morskimi”.
      2. Morskie wody wewnętrzne i morze terytorialne wchodzą w skład terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o obszarach morskich:
      1. Morzem terytorialnym Rzeczypospolitej Polskiej jest obszar wód morskich o
      szerokości 12 mil morskich (22 224 m), liczonych od linii podstawowej tego morza.
      2. Linię podstawową morza terytorialnego, zwaną dalej „linią podstawową”, stanowi
      linia łącząca odpowiednie punkty wyznaczające najniższy stan wody wzdłuż wybrzeża
      albo inne punkty wyznaczone zgodnie z zasadami określonymi w Konwencji
      Narodów Zjednoczonych o prawie morza, sporządzonej w Montego Bay dnia 10
      grudnia 1982 r. (Dz. U. z 2002 r. poz. 543).
    Natomiast zgodnie z art. 13a ust. 1 ustawy o obszarach morskich:
      Ustanawia się strefę przyległą do morza terytorialnego Rzeczypospolitej Polskiej,
      której zewnętrzna granica jest oddalona nie więcej niż 24 mile morskie od linii
      podstawowej.
    Zgodnie z art. 15 ustawy o obszarach morskich:
      Wyłączna strefa ekonomiczna jest położona na zewnątrz morza terytorialnego i
      przylega do tego morza. Obejmuje ona wody, dno morza i znajdujące się pod nim
      wnętrze ziemi.
    Zgodnie z art. 17 ustawy o obszarach morskich:
    Rzeczypospolitej Polskiej przysługują w wyłącznej strefie ekonomicznej:

      1) suwerenne prawa w celu rozpoznawania, zarządzania i eksploatacji zasobów
      naturalnych, zarówno żywych, jak i mineralnych, dna morza i wnętrza ziemi pod nim
      oraz pokrywających je wód, a także ochrona tych zasobów oraz suwerenne prawa w
      odniesieniu do innych gospodarczych przedsięwzięć w strefie;
      2) władztwo w zakresie:
      a. budowania i użytkowania sztucznych wysp, konstrukcji i innych urządzeń,
      b. badań naukowych morza,
      c. ochrony i zachowania środowiska morskiego;
      3) inne uprawnienia przewidziane w prawie międzynarodowym.
    Natomiast art. 22 ust. 1 ustawy o obszarach morskich stanowi, że:
      Rzeczpospolita Polska ma wyłączne prawo wznoszenia, udzielania pozwoleń na
      wznoszenie i wykorzystywanie w wyłącznej strefie ekonomicznej sztucznych wysp,
      wszelkiego rodzaju konstrukcji i urządzeń przeznaczonych do przeprowadzania
      badań naukowych, rozpoznawania lub eksploatacji zasobów, jak również w
      odniesieniu do innych przedsięwzięć w zakresie gospodarczego badania i
      eksploatacji wyłącznej strefy ekonomicznej, w szczególności wykorzystania w celach
      energetycznych wody, prądów morskich i wiatru.
    Natomiast na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy o obszarach morskich:
      Sztuczne wyspy, konstrukcje i urządzenia, o których mowa w ust. 1, podlegają prawu
      polskiemu.
    Ponadto art. 23 ust. 1 ustawy o obszarach morskich stanowi, że:
      Wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich
      obszarach morskich wymaga uzyskania pozwolenia ustalającego ich lokalizację oraz
      określającego warunki ich wykorzystania na tych obszarach.
    Również zgodnie z treścią art. 56 ust. 1 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie
    morza sporządzonej w Montego Bay dnia 10 grudnia 1982 r. (Dz. U. z 2002 r. nr 59, poz.
    543; dalej: „Konwencja o prawie morza”) ratyfikowanej przez Polskę w dniu 6 listopada
    1998 r.:
      Państwo nadbrzeżne ma w wyłącznej strefie ekonomicznej:
      a) suwerenne prawa w celu badania, eksploatacji i ochrony zasobów naturalnych,
      zarówno żywych, jak i nieożywionych, wód morskich pokrywających dno, a także dna
      morskiego i jego podziemia oraz w celu gospodarowania tymi zasobami, jak również
      w odniesieniu do innych przedsięwzięć w zakresie gospodarczego badania i
      eksploatacji strefy, takich jak wytwarzanie energii poprzez wykorzystanie wody,
      prądów i wiatrów;
      b) jurysdykcję przewidzianą w odpowiednich postanowieniach Konwencji o prawie
      morza w odniesieniu do:
      (i) budowania i wykorzystywania sztucznych wysp, instalacji i konstrukcji;
      (ii) badań naukowych morza;
      (iii) ochrony i zachowania środowiska morskiego;
      c) inne prawa i obowiązki przewidziane w niniejszej konwencji.
    Ponadto, na podstawie art. 60 ust. 1 Konwencji o prawie morza:
      Państwo nadbrzeżne ma w wyłącznej strefie ekonomicznej wyłączne prawo
      budowania oraz wydawania pozwoleń i przepisów dotyczących budowy, eksploatacji
      i wykorzystywania:

      a) sztucznych wysp;
      b) instalacji i konstrukcji dla celów przewidzianych w artykule 56 i dla innych celów
      gospodarczych;
      c) instalacji i konstrukcji, które mogą zakłócać wykonywanie przez państwo
      nadbrzeżne swoich uprawnień w strefie.
    Ponadto stosownie do art. 60 ust. 2 Konwencji o prawie morza:
      Państwo nadbrzeżne posiada wyłączną jurysdykcję nad takimi sztucznymi wyspami,
      instalacjami i konstrukcjami, łącznie z jurysdykcją w zakresie wydawania ustaw i
      innych przepisów prawnych w sprawach celnych, skarbowych, sanitarnych i
      imigracyjnych, a także w sprawach bezpieczeństwa.
    Zgodnie z art. 86 Konwencji o prawie morza, w części VII dotyczącej morza pełnego:
      Postanowienia niniejszej części stosuje się do wszystkich części morza, które nie
      należą ani do wyłącznej strefy ekonomicznej, morza terytorialnego lub do wód
      wewnętrznych państwa ani do wód archipelagowych państwa archipelagowego.
      Niniejszy artykuł nie pociąga za sobą jakiegokolwiek ograniczenia wolności, z jakich
      korzystają wszystkie państwa w wyłącznej strefie ekonomicznej zgodnie z artykułem
      58.
    Z opisu sprawy wynika, że jesteście Państwo polską spółką kapitałową, zarejestrowaną
    jako czynny podatnik podatku VAT oraz zarejestrowaną jako podatnik VAT-UE.
    Przedmiotem Państwa działalności jest sprzedaż hurtowa paliw i produktów pochodnych.
    Oprócz dostarczania paliw w tradycyjny sposób, Spółka zajmuje się również
    bunkrowaniem, tj. procesem dostarczania paliwa do zbiorników statków morskich, które
    służy ich zaopatrzeniu, tj. jest wykorzystywane przez statki te do żeglugi. Statki tankowane
    są w polskim porcie.
    Państwa kontrahentami są podmioty z Polski oraz podmioty mające siedzibę na
    terytorium Unii Europejskiej. Kontrahenci mający siedzibę na terenie Unii Europejskiej są
    zarejestrowani jako podatnicy VAT i VAT UE w państwach swoich siedzib. Paliwo jest
    sprzedawane przez Spółkę bezpośrednio na rzecz armatorów, tj. podmioty, które we
    własnym imieniu uprawiają żeglugę statkami morskimi, własnymi lub cudzymi. Statki, do
    których żeglugi Spółka sprzedaje Paliwo na rzecz armatorów używane są na morzu, gdzie
    wykonują różne usługi między innymi związane z budową morskich farm wiatrowych lub
    obsługą morskich farm wiatrowym na morzu terytorialnym Rzeczypospolitej Polskiej,
    strefie do niego przyległej oraz w wyłącznej strefie ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej
    i są to np. takie usługi jak układanie kabli na dnie morza, układanie rurociągów,
    pogłębianie, itp.
    Statki, do których Spółka dostarcza na rzecz armatorów Paliwo używane są na morzu
    (Morzu Bałtyckim), a dokładnie na morzu terytorialnym, w strefie przyległej do morza
    terytorialnego oraz w wyłącznej strefie ekonomicznej Polski. W praktyce statek
    poruszający się po otwartym Morzu Bałtyckim, może chwilowo przekraczać daną strefę,
    np. z morza terytorialnego wypłynąć na chwilę na teren wyłącznej strefy ekonomicznej.
    Każdorazowa dostawa towaru jest potwierdzana tzw. kwitem bunkrowym, który stanowi
    handlowy dokument dostawy uregulowany przepisami Międzynarodowej Konwencji o
    Zapobieganiu Zanieczyszczaniu Morza przez Statki MARPOL sporządzonej w Londynie
    dnia 2 listopada 1973 r., zmienionej Protokołem sporządzonym w Londynie dnia 17 lutego
    1978 r. oraz uzupełnionej Protokołem przyjętym w Londynie dnia 26 września 1997 r.
    Spółka posiada dokumentację, z której jednoznacznie wynika, że dostawy te zostały
    wykonane przy zachowaniu warunków określonych w art. 83 ust. 1 pkt 10 lit. a) ustawy o
    VAT (tj. są to dostawy służące bezpośrednio zaopatrzeniu statków używanych do żeglugi
    na pełnym morzu oraz używanych do celów gospodarczych).

    Mają Państwo wątpliwości w zakresie skutków podatkowych planowanych transakcji na
    gruncie ustawy o VAT.
    We wniosku wskazali Państwo, że dokonujecie dostaw paliwa na rzecz armatorów, którzy
    są polskimi lub unijnymi podatnikami podatku VAT oraz że statki są tankowane w polskim
    porcie. Tym samym dostawa paliwa będzie stanowić dostawę towarów opodatkowaną na
    terytorium Polski na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy,
    niezależnie od tego, czy armatorzy są podatnikami podatku VAT czy unijnymi podatnikami
    podatku od wartości dodanej.
    Przechodząc natomiast do opodatkowania tej dostawy właściwą stawką podatku VAT
    należy w pierwszej kolejności zauważyć, że dostawy towarów (paliwa) dokonują Państwo
    za każdym razem bezpośrednio na rzecz armatora statku. Statki te są wykorzystywane do
    świadczenia usług związanych z budową i obsługą morskich farm wiatrowych na morzu
    terytorialnym Rzeczypospolitej Polskiej, strefie do niego przyległej oraz w wyłącznej strefie
    ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej, a więc użytkowanych do celów gospodarczych.
    Ponadto paliwo należy uznać za towar służący bezpośrednio zaopatrzeniu tych statków.
    Tym samym dwie przesłanki warunkujące możliwość zastosowania stawki 0% VAT na
    podstawie art. 83 ust. 1 pkt 10 lit a) są spełnione, gdyż dostawa towaru jakim jest paliwo
    służy niewątpliwie do bezpośredniego zaopatrzenia statku, wykorzystywanego do celów
    gospodarczych/przemysłowych. W opisanej sytuacji wątpliwość dotyczy wykorzystywania
    statku do żeglugi na pełnym morzu. Choć ustawa o podatku VAT nie posługuje się
    definicją „morza pełnego”, to zgodnie z przytoczonymi w tej interpretacji definicjami
    „morza pełnego” zarówno morze terytorialne Rzeczypospolitej Polskiej jak i wyłączną
    strefę ekonomiczną Polski na Morzu Bałtyckim należy uznać za terytorium Polski.
    Natomiast strefa przyległa do morza terytorialnego Rzeczypospolitej Polski, jako że nie
    stanowi terytorium Polski, w świetle ustawy o podatku VAT należy uznać za „morze pełne”.
    Na podstawie powołanych przepisów odnośnie uznania określonych stref za terytorium
    Polski należy zauważyć, że wyłączna strefa ekonomiczna stanowi obszar znajdujący się
    poza terytorium państwa, w którym jednak państwo może wykonywać ograniczoną
    jurysdykcję (określone prawa suwerenne). Wyłączna strefa ekonomiczna jest obszarem o
    specjalnym statusie prawnym, który z jednej strony polega na sprawowaniu w niej przez
    państwa nadbrzeżne praw suwerennych, zaś z drugiej strony na równoległym istnieniu
    praw innych państw (w tym państw trzecich), a konkretnie praw wynikających z
    postanowień Konwencji o prawie morza odnoszących się do morza otwartego i
    mówiących o wolności mórz. W wyłącznej strefie ekonomicznej obowiązuje określony
    reżim prawny określający jurysdykcję i prawa państwa nadbrzeżnego oraz prawa i
    wolności innych państw w tym obszarze. Zgodnie z art. 56 ust. 1 lit. b Konwencji o prawie
    morza państwo nadbrzeżne ma w wyłącznej strefie ekonomicznej jurysdykcję
    przewidzianą w odpowiednich postanowieniach niniejszej konwencji w odniesieniu do
    budowania i wykorzystania sztucznych wysp, instalacji i konstrukcji. Zakres tej jurysdykcji
    został wskazany m.in. w art. 60 ust. 1 Konwencji, z kolei w prawie krajowym uprawnienia
    przyznane państwu nadbrzeżnemu w tym artkule zostały dookreślone w art. 23 ust. 1
    ustawy o obszarach morskich. Jednocześnie należy uznać, ze morska farma wiatrowa
    zalicza się do konstrukcji, o których mowa w art. 60 ust. 1 Konwencji o prawie morza i art.
    23 ust. 1 ustawy o obszarach morskich. Zatem, realizowanie uprawnień przez państwo
    nadbrzeżne w zakresie przyznanej mu jurysdykcji wobec sztucznych wysp, instalacji i
    konstrukcji, zlokalizowanych w wyłącznej strefie ekonomicznej, uzależnione jest od
    obowiązywania w prawie krajowym odpowiednich przepisów, mających zastosowanie w
    jego wyłącznej strefie ekonomicznej.
    Należy zauważyć, że kwestia opodatkowania czynności wykonywanych na terenie
    wyłącznej strefie ekonomicznej była przedmiotem orzecznictwa Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w sprawie C-111/05 Aktiebolaget NN. W sprawie C-111
    /05 TSUE ocenił traktowanie do celów podatku VAT kładzenie kabla światłowodowego,
    którego część przebiegała przez wyłączną strefę ekonomiczną i szelf kontynentalny (wyrok

    z 29 marca 2007 r.). W ww. sprawie TSUE stwierdził, że suwerenność państwa
    nadbrzeżnego w wyłącznej strefie ekonomicznej oraz w odniesieniu do szelfu
    kontynentalnego ma charakter tylko funkcjonalny i jako taki ogranicza się do prawa
    prowadzenia badań i eksploatacji, o których mowa w art. 56 i 77 konwencji o prawie
    morza. Skoro dostawy i układania podmorskiego kabla nie ma pośród rodzajów
    działalności wymienionych enumeratywnie w tych przepisach, część czynności
    wykonywana w wyłącznej strefie ekonomicznej i na szelfie kontynentalnym nie jest objęta
    zakresem suwerenności państwa nabrzeżnego. Z powyższego wynika, że ta część
    transakcji nie może być uznana za wykonaną na terytorium kraju w rozumieniu art. 2 pkt
    1 Szóstej dyrektywy.
    Z orzeczenia tego należy wywnioskować zatem, że dla celów dostaw i świadczenia usług
    bezpośrednio związanych z rodzajami działalności, o których mowa w Konwencji o prawie
    morza, do których państwa członkowskie mają suwerenne prawo, wyłączna strefa
    ekonomiczna jest uznawana za część ich terytorium.
    Zatem, z powołanych powyżej przepisów wynika, że w zakresie działalności dotyczącej
    budowy i wykorzystania m.in. elektrowni wiatrowych wykonanie jurysdykcji odbywa się na
    podstawie przepisów obowiązujących w prawie krajowym, a tym samym w zakresie tej
    działalności wyłączną strefę ekonomiczną należy uznać za część terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej.
    Jak bowiem wynika z art. 22 ustawy o obszarach morskich wyłączne prawo Rzeczpospolitej
    Polskiej w wolnej strefie ekonomicznej dotyczy nie tylko wznoszenia i udzielania pozwoleń
    na wznoszenie i wykorzystanie określonych obiektów do przeprowadzania badań
    naukowych, rozpoznawania lub eksploatacji zasobów, ale dotyczy również przedsięwzięć
    w zakresie gospodarczego badania i eksploatacji wyłącznej strefy ekonomicznej (np.
    wykorzystania w celach energetycznych wiatru).
    Analizując przedstawione okoliczności sprawy w kontekście przywołanych przepisów
    prawa należy zauważyć, że statki po zatankowaniu (dostarczonym przez Państwa
    paliwem), wykorzystywane do wykonywania usług związanych z budową lub serwisem
    farm wiatrowych na morzu terytorialnym lub w wyłącznej strefie ekonomicznej Polski, nie
    będą wykonywać czynności na pełnym morzu. Rodzaj i charakter pracy, do której
    wykorzystywane będą statki m.in. w wyłącznej strefie ekonomicznej Polski wskazuje, że w
    zakresie tej działalności wyłączną strefę ekonomiczną i morze terytorialne należy uznać za
    część terytorium kraju. Nie jest to morze pełne, o którym mowa w art. 83 ust. 1 pkt 10
    ustawy.
    Odnośnie zaś dokumentacji dotyczącej dostaw paliwa na statki wskazali Państwo, że
    posiadacie kwit bunkrowy, który stanowi handlowy dokument dostawy uregulowany
    przepisami Międzynarodowej Konwencji o Zapobieganiu Zanieczyszczaniu Morza przez
    Statki MARPOL sporządzonej w Londynie dnia 2 listopada 1973 r., zmienionej Protokołem
    sporządzonym w Londynie dnia 17 lutego 1978 r. oraz uzupełnionej Protokołem przyjętym
    w Londynie dnia 26 września 1997 r. (Konwencja MARPOL), w tym w Załączniku VI
    Konwencji MARPOL (szczególności regulacji prawidła 14 i 18). Dokument ten jest
    podpisywany przez obie strony, tj. osobę upoważnioną w imieniu Wnioskodawcy oraz
    nabywcy towaru (osoby upoważnionej w jego imieniu) i zawiera następujące informacje:
    nazwa i numer IMO statku bunkrowanego, data i port (miejsce) dostawy, nazwa, adres i
    telefon Sprzedającego paliwo, nazwa paliwa, ilość dostarczonego paliwa, gęstość w 15oC
    (kg/m3), zawartość siarki (% m/m), oświadczenie Sprzedającego, potwierdzające, że
    dostawa paliwa odbywa się zgodnie z Regulacją prawideł 14(1) lub 4(a) oraz Regulacją
    prawideł 18(1) Załącznika VI Konwencji MARPOL.
    W związku z powyższym dostawa paliwa udokumentowana kwitem bunkrowym na rzecz
    armatora (zarówno polskiego jak i unijnego podatnika podatku od towarów i usług) do
    statku, który jest wykorzystywany na morzu terytorialnym Rzeczypospolitej Polskiej oraz w
    wyłącznej strefie ekonomicznej Polski na Morzu Bałtyckim (która, jak ustaliłem, nie jest
    morzem pełnym w kontekście charakteru świadczonych usług w tej strefie), w celu

    świadczenia usług związanych z budową i obsługą morskich farm wiatrowych nie spełnia
    warunków do zastosowania stawki 0% VAT na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 10 lit a) ustawy i
    należy ją opodatkować stawką podatku właściwą dla tego typu dostaw, na podstawie art.
    41 ust. 1 ustawy. Natomiast dostawa paliwa udokumentowana kwitem bunkrowym na
    rzecz armatora (zarówno polskiego jak i unijnego podatnika podatku od towarów i usług)
    do statku, który jest wykorzystywany na strefie przyległej do morza terytorialnego
    Rzeczypospolitej Polskiej, w celu świadczenia usług związanych z budową i obsługą
    morskich farm wiatrowych będzie spełniała warunki, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt
    10 lit a) w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy. Tym samym będzie opodatkowana stawką 0% VAT.
    Tym samym Państwa stanowisko należy uznać za prawidłowe w zakresie:
        opodatkowania dostawy paliwa udokumentowanej kwitem bunkrowym na rzecz
        armatora (polskiego podatnika podatku od towarów i usług) do statku, który jest
        wykorzystywany na morzu terytorialnym Rzeczypospolitej Polskiej, w celu
        świadczenia usług związanych z budową i obsługą morskich farm wiatrowych
        podstawową stawką podatku VAT (pytanie nr 1);
        opodatkowania dostawy paliwa udokumentowanej kwitem bunkrowym na rzecz
        armatora (polskiego podatnika podatku od towarów i usług) do statku, który jest
        wykorzystywany na strefie przyległej do morza terytorialnego Rzeczypospolitej
        Polskiej, w celu świadczenia usług związanych z budową i obsługą morskich farm
        wiatrowych stawką podatku w wysokości 0% VAT (pytanie nr 3);
        opodatkowania dostawy paliwa udokumentowanej kwitem bunkrowym na rzecz
        armatora (unijnego podatnika podatku od towarów i usług) do statku, który jest
        wykorzystywany na morzu terytorialnym Rzeczypospolitej Polskiej, w celu
        świadczenia usług związanych z budową i obsługą morskich farm wiatrowych
        podstawową stawką podatku VAT (pytanie nr 4);
        opodatkowania dostawy paliwa udokumentowanej kwitem bunkrowym na rzecz
        armatora (unijnego podatnika podatku od towarów i usług) do statku, który jest
        wykorzystywany na strefie przyległej do morza terytorialnego Rzeczypospolitej
        Polskiej, w celu świadczenia usług związanych z budową i obsługą morskich farm
        wiatrowych stawką podatku w wysokości 0% VAT (pytanie nr 6);
    oraz nieprawidłowe w zakresie:
        opodatkowania dostawy paliwa udokumentowanej kwitem bunkrowym na rzecz
        armatora (polskiego podatnika podatku od towarów i usług) do statku, który jest
        wykorzystywany w wyłącznej strefie ekonomicznej Polski na Morzu Bałtyckim, w
        celu świadczenia usług związanych z budową i obsługą morskich farm wiatrowych
        stawką podatku 0% VAT (pytanie nr 2);
        opodatkowania dostawy paliwa udokumentowanej kwitem bunkrowym na rzecz
        armatora (unijnego podatnika podatku od towarów i usług) do statku, który jest
        wykorzystywany w wyłącznej strefie ekonomicznej Polski na Morzu Bałtyckim, w
        celu świadczenia usług związanych z budową i obsługą morskich farm wiatrowych
        stawką podatku 0% VAT (pytanie nr 5).

    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych nr 0114-
    KDIP1-2.4012.492.2018.1.MC oraz 0114-KDIP1-2.4012.37.2020.1.JŻ należy zauważyć, że
    interpretacje indywidualne są wydawane w indywidualnych sprawach i nie wiążą w
    sprawach innych podatników, co jest zrozumiałe zważywszy na różnorodność i
    odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw
    podlegających rozstrzygnięciu. Ponadto wskazać należy, że stanowisko w nich zawarte
    nie jest sprzeczne z rozstrzygnięciem zawartym w niniejszej interpretacji. Przywołane
    interpretacje dotyczyły stosowania preferencyjnej stawki podatku VAT w wysokości 0%
    na wcześniejszym etapie obrotu, tj. w odniesieniu do dostawy towarów na rzecz innego
    podmiotu, niż podmiot używający dany statek oraz rozpoznania dostawy paliwa jako
    eksport towarów podlegający opodatkowaniu stawką w wysokości 0%, co nie było
    przedmiotem wątpliwości w Państwa przypadku.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.