Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.205.2025.1.AG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-20
Teza: Obowiązek sporządzania informacji IFT; 2R w przypadku
płatności za oprogramowanie typu end; user.
Słowa kluczowe: informacja
oprogramowanie
podatek-podatek pobierany u źródła
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)-Deklaracje i informacje o dokonanych
wypłatach
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 3-pkt 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    ustalenia, czy są Państwo zobowiązani do sporządzania informacji IFT-2R w związku z
    zapłatą za udzielenie licencji na oprogramowanie typu end-user.
    Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca (dalej również „Bank” lub „Spółka”) jest bankiem krajowym w rozumieniu
    art. 4 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2024 r. poz.
    1646; dalej: „Prawo bankowe”) i podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych (CIT). Podstawowym
    przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest wykonywanie czynności
    bankowych w rozumieniu art. 5-6 Prawa bankowego.
    W związku z wykonywaną działalnością gospodarczą Bank zawiera i będzie zawierał
    umowy z zagranicznymi osobami prawnymi (nierezydenci podatkowi), będącymi
    dostawcami programów komputerowych (dalej: „Dostawcy”).
    Na podstawie zawieranych z nimi umów Banku, otrzymuje licencje do korzystania z
    programów komputerowych Dostawców (dalej jako: „Oprogramowanie”). Nabywane
    Oprogramowanie jest dostarczane w formie Software-as-a-service (tj. z ang.
    „oprogramowanie jako usługa”), czyli instalowanego w chmurze Dostawcy lub poprzez
    udostępnienie Oprogramowania na serwerach Banku jako nabywcy. Nabywane licencje
    na Oprogramowanie od Dostawców stanowią licencje użytkownika końcowego (tj. z ang.
    „end-user license”), tj. bez prawa do dalszego sublicencjonowania Oprogramowania w
    celach zarobkowych i bez przeniesienia na bank majątkowych praw autorskich.
    Ogólne warunki przedmiotowych umów z Dostawcami w zakresie licencji na
    Oprogramowanie zawierają stwierdzenie, iż dany dostawca udziela niewyłącznej i
    nieprzenośnej licencji na oprogramowanie (ang. „non-exclusive and non-transferable right
    to use the software”). Oprogramowania są nabywane od Dostawców niepowiązanych w
    żaden sposób z Bankiem oraz nie posiadających zagranicznego zakładu w Polsce.
    Przykładowe Oprogramowania:
    1) Customer Data Platform – aplikacja służącą do gromadzenia, ujednolicenia i
      zarządzania danymi klientów pochodzącymi z różnych systemów źródłowych Banku.
      Oprogramowanie to umożliwia tworzenie spójnych profili klientów, przy pomocy
      łączenia danych transakcyjnych, demograficznych i behawioralnych. Wpływa to na
      uzyskanie pełnego widoku na bazę klientów, ułatwiając personalizację komunikacji.
      Platforma ta pomaga również w przestrzeganiu regulacji w zakresie ochrony danych
      oraz kontroli ich przechowywania i udostępniania;
    2) Customer Decision Hub – aplikacja wykorzystująca sztuczną inteligencję do
      analizowania sygnałów od klientów w czasie rzeczywistym w celu przewidywania ich
      potrzeb. Oprogramowanie integruje dane z różnych kanałów umożliwiając Bankowi
      podejmowanie bardziej spersonalizowanych oraz skutecznych decyzji w komunikacji z
      klientami, co przyczynia się do dostosowania ofert Banku do ich indywidualnych
      potrzeb;
    3) Onfido – aplikacja oferująca kompleksowe rozwiązania do weryfikacji tożsamości i
      autentykacji biometrycznej, które wykorzystują zaawansowane technologie, takie jak
      Al i machinę learning, w celu zapewnienia bezpieczeństwa i zgodności z regulacjami.
      Oferując narzędzia do zarządzania i monitorowania procesów weryfikacyjnych,
      dostawca umożliwia integrację tych rozwiązań w systemach biznesowych klientów;
    4) BitSight Security Ratings – aplikacja dostarcza narzędzia do oceny i zarządzania
      ryzykiem cybernetycznym. Oprogramowanie umożliwia Bankowi ocenę i
      monitorowanie ryzyka cybernetycznego oraz jego zarządzanie;
    5) LeadTools – aplikacja zawierająca kompleksowe zestawy narzędzi dla programistów.
      Narzędzia te umożliwiają integrację technologii rozpoznawania dokumentów w
      aplikacjach na platformach desktopowych, serwerowych, tabletowych i mobilnych.

## Pytanie

Czy Bank jest zobowiązany do wystawiania zgodnie z art. 26 ust 3 pkt 2 ustawy o podatku
    dochodowym informacji IFT-2R obejmujących wynagrodzenie Dostawców za udzielenie
    licencji na Oprogramowanie typu end-user zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym
    /zdarzeniem przyszłym?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, w związku z przedstawionym stanem faktycznym (winno być: stanem
    faktycznym/zdarzeniem przyszłym) we wniosku, Bank nie będzie miał obowiązku
    wystawienia informacji IFT-2R w związku z tym, że wynagrodzenie za licencję na
    Oprogramowanie typu end-user nie mieści się w przychodach ujętych w art. 21 ust 1 pkt 1
    UPDOP.
    Szczegółowe uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.
    Zgodnie z przepisem art. 26 ust. 1 UPDOP: „Osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które
    dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są
    obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania
    wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
    przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej
    umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką
    umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów
    podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków
    zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1,
    zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych
    lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do
    dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności
    uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania
    w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem”.
    Przepis ten reguluje obowiązki płatnika (będącego podmiotem polskim wypłacającym
    określone należności) związane z poborem zryczałtowanego podatku dochodowego od
    niektórych przychodów osiąganych na terytorium Polski (tzw. podatek „u źródła”) przez
    podatników CIT podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz składania
    stosownych deklaracji, tj. także IFT-2R.
    Przeprowadzając prawidłową kwalifikację opodatkowania i w związku z tym obowiązek
    poboru zryczałtowanego podatku dochodowego i w rezultacie prawidłową
    sprawozdawczość po stronie wypłacającego, tj. Banku, w pierwszej kolejności należy
    ustalić czy wypłata wynagrodzenia z tytułu nabycia przez Bank Oprogramowania stanowi
    tytuł należności, które rodzą po stronie wypłacającego obowiązek poboru podatku w myśl
    art. 26 ust. 1 UDPOD w zw. z art. 21 ust. 1 UPDOP. Tytuły te zostały enumeratywnie
    wymienione w art. 21 ust. 1 UDPOD: „Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2,
    przychodów:
    1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
      wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży
      tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu
      produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
      przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub
      naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie
      przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
    2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub
      sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą,

      organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących
      działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
    2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
      reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
      pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
      podobnym charakterze
    - ustala się w wysokości 20% przychodów;
    3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu w
      portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z
      wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych,
    4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne
      przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z
      lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga
      posiadania biletu lotniczego przez pasażera
    - ustala się w wysokości 10% tych przychodów.
    Stosownie natomiast do art. 21 ust. 2 UPDOP, przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem
    umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest
    Rzeczpospolita Polska (dalej jako: „UPO”).
    Mając na względzie powyższe, zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 20% należy
    ustalić m.in. od przychodów z praw autorskich osiągniętych na terenie Polski analizując
    jednocześnie zapisy właściwych UPO, które mają pierwszeństwo w kwestii sposobu
    opodatkowania (tj. stawki podatkowej, zwolnienia, braku obowiązku). Nie sposób jednak
    przy analizie nie odnieść się do przepisów określających zakres praw autorskich, które w
    analizowanym stanie faktycznym są kluczowe.
    Interpretując zapisy właściwych UPO należy wykonać to w korespondencji z tekstem
    Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku, który stanowi wzór
    umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz brzmienia Komentarza.
    Modelowa Konwencja oraz Komentarz nie są źródłem powszechnie obowiązującego
    prawa, jednakże państwa członkowskie OECD wypracowały go w celu interpretacji zapisów
    UPO i zobowiązały do bezwzględnego stosowania.
    Punkt 13.1 Komentarza do art. 12 Modelowej Konwencji OECD (należności licencyjne)
    wskazuje, iż program komputerowy może być traktowany jako utwór literacki, artystyczny
    lub naukowy, przy czym, o ile ustawodawstwo krajowe nie stanowi inaczej, najbardziej
    uzasadnione jest traktowanie programów komputerowych jako dzieła naukowego. Stąd, w
    przypadku braku wymienienia dochodów z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania
    programów komputerowych w definicji „należności licencyjnych”, należy uznać program
    komputerowy za utwór literacki, artystyczny lub naukowy i dochód uzyskiwany z tytułu
    użytkowania takich programów traktować dla celów podatkowych jak „należność
    licencyjną”, której opodatkowanie powinno być rozpatrywane na gruncie
    międzynarodowego prawa podatkowego.
    Z kolei pkt 14 do art. 12 Komentarza Modelowej Konwencji wskazuje, że prawa
    umożliwiające jedynie faktyczne korzystanie z programu, nie stanowią tytułu do naliczania
    opłat licencyjnych. Według Komentarza do transakcji dotyczących wytworów cyfrowych, tj.
    obrazy, dźwięki lub teksty, należy stosować odpowiednio konstrukcje przewidziane dla
    programów komputerowych. Zgodnie z punktem 14.2 Komentarza wykorzystywanie
    programów komputerowych wyłącznie dla własnych potrzeb, w tym powielanie w celu
    zapewnienia możliwości korzystania z programu, nie stanowi należności licencyjnej.
    Prawidłowa kwalifikacja opodatkowania nabywanego Oprogramowania przez Bank zależy
    zatem od właściwego zdefiniowania czy przedmiotowe licencje na Oprogramowanie

    mieszczą się w pojęciu należności licencyjnych podlegających zryczałtowanemu
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Kluczowe zatem jest ich wykorzystanie, bowiem
    zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji, zawartym w pkt 14 do art. 12, prawa
    umożliwiające jedynie faktyczne korzystanie z programu, nie stanowią tytułu do naliczania
    opłat licencyjnych.
    Jak przedstawiono w stanie faktycznym (winno być: stanie faktycznym/zdarzeniu
    przyszłym) Bank nabywa od Dostawców licencje na wykorzystanie na użytek własny
    Oprogramowania, tzw. licencje użytkownika końcowego. W ramach licencji nie nastąpi
    przeniesienie na Spółkę jakichkolwiek majątkowych praw autorskich do przedmiotowych
    Oprogramowań, Bank nie będzie miał prawa do rozporządzania tymi licencjami czy też
    dokonywania jakichkolwiek zmian w Oprogramowaniu.
    Mając na uwadze powyższe Bank nie będzie zobowiązany do składania deklaracji IFT-2R
    na mocy art. 26 ust. 3, 3a i 3d UPDOP, ponieważ wypłata należności dokonywana na rzecz
    Dostawców zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym (winno być: stanem faktycznym
    /zdarzeniem przyszłym) nie będzie uznana za „należności licencyjne” mieszczące się w
    katalogu art. 21 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 UPDOP. W konsekwencji nie będzie w ogóle
    kwestii poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych i wystawienia
    informacji IFT-2R.
    Powyższe stanowisko zostało potwierdzone w licznych interpretacjach indywidualnych
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (DKIS):
    „Interpretacja indywidualna DKIS z 23 kwietnia 2025 r. (sygn.0114-KDIP2-
    1.4010.112.2025.1.DK), w której organ zgodził się, iż wynagrodzenie z tytułu licencji na
    oprogramowanie typu end-user nie mieści się w katalogu określonym w art. 21 ust. 1 pkt 1
    ustawy o CIT, w związku z czym wypłata należności dostawcy, będącym podmiotem
    zagranicznym nie powoduje powstania obowiązku poboru podatku u źródła”.
    „Interpretacja indywidualna DKIS z 28 listopada 2024 r. (sygn. 0111-KDIB1-
    2.4010.533.2024.2.EJ), w której organ odstąpił od uzasadnienia prawnego dokonanej
    oceny stanowiska Wnioskodawcy, przyznając tym samym, iż nabywana od niemieckiego
    Dostawcy licencja na wykorzystanie na użytek własny Oprogramowania (tzw. licencje
    użytkownika końcowego) nie stanowią należności licencyjnych w rozumieniu art. 21 ust. 1
    pkt 1 UPDOP, stąd spółka nie jest zobowiązania do potrącenia od nich zryczałtowanego
    podatku dochodowego”.
    „Interpretacja indywidualna DKIS z 8 października 2021 r. (sygn. 0111-KDIB1-
    1.4010.431.2021.1 NL), w której odstąpił on od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny
    stanowiska Wnioskodawcy, potwierdzając tym samym jego stanowisko, że:
    Wynagrodzenie wypłacane z tytułu Licencji użytkownika końcowego nie jest objęte
    zakresem art. 21 ust. 1 UPDOP, wobec czego zapłata takiego wynagrodzenia nie pociąga
    za sobą konieczności pobrania podatku u źródła od wypłacanych należności”.
    „Interpretacja indywidualna DKIS z 3 stycznia 2020 r. (sygn. 0114-KDIP2-1.4010.448.2019.2.
    MR), w której potwierdził on stanowisko wnioskodawcy, że: Podatkowi u źródła podlegają
    m.in. przychody z praw autorskich lub praw pokrewnych. W konsekwencji, w
    przedmiotowej sprawie należy ustalić, czy zapłata za udzielenie Licencji stanowi przychody
    z praw autorskich lub praw pokrewnych, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 UPDOO.
    [...] W opinii Wnioskodawcy, wskazany wyżej przepis nie obejmuje swoim zakresem
    przypadku nabycia licencji typu end user. Zatem pobór podatku u źródła nie dotyczy
    sytuacji udostępniania „egzemplarza” danego utworu dla własnych potrzeb nabywcy, tj.
    sytuacji udzielenia licencji użytkownika końcowego – czyli wyłącznie do korzystania z
    Oprogramowania we własnym zakresie”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawy o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl art. 3 ust. 3 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
      1) wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny
      zakład;
      2) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
      takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
      jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
      3) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
      niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w
      tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z
      nich wynikających;
      4) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
      w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
      inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o
      podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania
      tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli
      co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego
      funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej,
      bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
      4a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
      uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
      5) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
      potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
      nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
      zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
      umowy i wykonania świadczenia;
      6) niezrealizowanych zysków, o których mowa w rozdziale 5a.
    Zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
      wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów
      (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    W stosunku do niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku spoczywa na
    podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu.
    Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT.
    Na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:

      1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
      wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze
      sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu
      produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
      przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub
      naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie
      przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
      2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej
      lub sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą,
      organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących
      działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych,
      usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
      pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
      podobnym charakterze
      - ustala się w wysokości 20% przychodów;
      3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu
      w portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z
      wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych,
      4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne
      przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z
      lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga
      posiadania biletu lotniczego przez pasażera
      - ustala się w wysokości 10% tych przychodów.
    Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:
      Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
      podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    W art. 21 ustawy o CIT, wymienione zostały określone rodzaje należności wypłacane przez
    podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku uzyskania których, podmiot
    zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a obowiązanym
    do jego naliczenia, potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego jest podmiot
    polski. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób
    jego poboru, który dokonywany jest przez polski podmiot wypłacający określone
    należności na rzecz nierezydenta, w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o
    CIT.
    W myśl art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:
      Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
      pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
      przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
      właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
      zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby
      podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.
      Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21
      ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających
      z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik
      jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania

      należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez
      płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
    Zgodnie z art. 26 ust. 3 ustawy o CIT:
      Płatnicy, o których mowa w ust. 1, przekazują kwoty podatku w terminie do 7 dnia
      miesiąca następującego po miesiącu, w którym zgodnie z ust. 1, 2-2b, 2d i 2e
      pobrano podatek, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik
      urzędu skarbowego właściwy według siedziby podatnika wykonuje swoje zadania,
      albo - w przypadku dochodu, o którym mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. f - na rachunek
      urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy
      według siedziby płatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników
      wymienionych w art. 3 ust. 2 oraz podatników będących osobami uprawnionymi z
      papierów wartościowych zapisanych na rachunkach zbiorczych, których tożsamość
      nie została płatnikowi ujawniona w trybie przewidzianym w ustawie, o której mowa w
      art. 4a pkt 15, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik
      urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych
      wykonuje swoje zadania. Płatnicy są obowiązani przesłać podatnikom, o których
      mowa w:
      1) art. 3 ust. 1 - informację o wysokości pobranego podatku,
      2) art. 3 ust. 2, oraz urzędowi skarbowemu - informację o dokonanych wypłatach i
      pobranym podatku
      - sporządzone według ustalonego wzoru.
      Obowiązek przesłania tych informacji podatnikom oraz urzędowi skarbowemu nie
      powstaje w przypadku i w zakresie określonych w ust. 2a zdanie pierwsze.
    W myśl art. 26 ust. 3a ustawy o CIT:
      Płatnicy są obowiązani przesłać informację, o której mowa w ust. 3 pkt 1, w terminie
      przekazania kwoty pobranego podatku, a informację, o której mowa w ust. 3 pkt 2, w
      terminie do końca trzeciego miesiąca roku następującego po roku podatkowym, w
      którym dokonano wypłat, o których mowa w ust. 1, również wówczas, gdy płatnik w
      roku podatkowym sporządzał i przekazywał informacje w trybie przewidzianym w
      ust. 3b.
    Art. 26 ust. 3d ustawy o CIT stanowi natomiast, że:
      Informację, o której mowa w ust. 3 pkt 2, sporządzają i przekazują również podmioty,
      które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art.
      22 ust. 1, gdy na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub
      ustawy nie są obowiązane do poboru podatku. Przepisy ust. 3b i 3c stosuje się
      odpowiednio.
    Ustawa o CIT (ani inne ustawy podatkowe) nie zawierają definicji praw autorskich i z tego
    względu na potrzeby ustalenia zakresu tego pojęcia konieczne jest odniesienie się do
    ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 24 ze zm., dalej: „ustawa o prawie autorskim”).
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim:
      Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
      indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
      wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
    Jednocześnie jak stanowi art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o prawie autorskim:
      W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory wyrażone słowem,
      symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne,
      naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe).

    W art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim, zawarto ogólną normę, opisującą utwór,
    będący przedmiotem prawa autorskiego, natomiast ust. 2 tegoż artykułu ma charakter
    pomocniczy. Dla uznania danego dzieła za przedmiot prawa autorskiego nie wystarcza
    ustalenie, że mieści się ono w jednej z nazwanych ustawowo kategorii, podanych jako
    katalog otwarty. Ustawodawca, wyszczególniając przykładowe kategorie utworów,
    posłużył się porządkującym kryterium przedmiotu twórczości i użytych w niej środków
    wyrazu. Oznacza to, że niektóre dzieła chronione mogą być przyporządkowane do więcej
    niż jednego przedziału klasyfikacyjnego. Utwory wyrażone w sposób określony w art. 1
    ust. 2 pkt 1 stanowią niejednorodną grupę utworów będących przedmiotem prawa
    autorskiego. Grupa ta została wyodrębniona ze względu na stosowane przez twórcę
    techniczne środki wyrazu, czyli utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi,
    znakami graficznymi. W grupie tej wyodrębniono podkategorie wg przedmiotu twórczości,
    czyli literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe.
    Zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o prawie autorskim:
      Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej:
      1) autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia
      lub na podstawie umowy;
      2) nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba że
      umowa stanowi inaczej.
      Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z
      utworu, zwana dalej "licencją", obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej
      wymienione.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 i 2 ustawy o prawie autorskim:
      Jeżeli z umowy nie wynika, że przeniesienie autorskich praw majątkowych lub
      udzielenie licencji nastąpiło nieodpłatnie, twórcy przysługuje prawo do
      wynagrodzenia.
      Jeżeli w umowie nie określono wysokości wynagrodzenia autorskiego, wysokość
      wynagrodzenia określa się z uwzględnieniem zakresu udzielonego prawa oraz
      korzyści wynikających z korzystania z utworu.
    Zgodnie z art. 67 ustawy o prawie autorskim:
      Twórca może udzielić upoważnienia do korzystania z utworu na wymienionych w
      umowie polach eksploatacji z określeniem zakresu, miejsca i czasu tego korzystania.
      Jeżeli umowa nie zastrzega wyłączności korzystania z utworu w określony sposób
      (licencja wyłączna), udzielenie licencji nie ogranicza udzielenia przez twórcę
      upoważnienia innym osobom do korzystania z utworu na tym samym polu
      eksploatacji (licencja niewyłączna).
      Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, licencjobiorca nie może upoważnić innej osoby do
      korzystania z utworu w zakresie uzyskanej licencji.
      Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, uprawniony z licencji wyłącznej może dochodzić
      roszczeń z tytułu naruszenia autorskich praw majątkowych, w zakresie objętym
      umową licencyjną.
      Umowa licencyjna wyłączna wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem
      nieważności.
    W myśl art. 74 ust. 1 ustawy o prawie autorskim:
      Programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy
      niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.
    Zgodnie z art. 74 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy o prawie autorskim:

      Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego
      wyrażenia.
    Jak wskazuje powołany przepis, program komputerowy podlega ochronie niezależnie od
    formy (sposobu) wyrażenia, a więc w postaci „programu źródłowego” i „programu
    maszynowego”, „programu wpisanego do pamięci stałej komputera” itd. Podlega on
    ochronie również wówczas, gdy jest utrwalony w odręcznie sporządzonych notatkach, w
    dokumentacji projektowej, wytwórczej i użytkowej.
    Reasumując, należy stwierdzić, że w rozumieniu polskich przepisów o prawie autorskim,
    przedmiotem tego prawa są wszelkie przejawy działalności twórczej o indywidualnym
    charakterze bez względu na to, czy są to dzieła artystyczne, utwory naukowe lub literackie.
    Program komputerowy został wymieniony przez ustawodawcę jako przedmiot prawa
    autorskiego.
    Fakt, że program komputerowy jest utworem stanowiącym przedmiot prawa autorskiego
    jest czynnikiem wystarczającym do włączenia oprogramowania do definicji należności
    licencyjnych odnoszących się do wszelkich praw autorskich dzieła literackiego,
    artystycznego lub naukowego.
    Dochód z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania programów komputerowych
    należy traktować jako należności licencyjne, albowiem program komputerowy stanowi
    utwór będący przedmiotem prawa autorskiego.
    W tym miejscu należy zwrócić uwagę na tekst Modelowej Konwencji w sprawie podatku od
    dochodu i majątku OECD, stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej. Zostały one
    wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które
    zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w niej postanowień. Modelowa
    Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa,
    natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania.
    Zatem, obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy
    rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem.
    I tak, pkt 13.1 Komentarza do art. 12 Modelowej Konwencji OECD (należności licencyjne),
    wyraźnie stwierdza, że program komputerowy może być traktowany jako utwór literacki,
    artystyczny lub naukowy, przy czym, o ile ustawodawstwo krajowe nie stanowi inaczej,
    najbardziej uzasadnione jest traktowanie programów komputerowych jako dzieła
    naukowego. Zatem, w przypadku braku wymienienia dochodów z tytułu użytkowania lub
    prawa do użytkowania programów komputerowych w definicji „należności licencyjnych”,
    należy uznać program komputerowy za utwór literacki, artystyczny lub naukowy i dochód
    uzyskiwany z tytułu użytkowania takich programów traktować dla celów podatkowych jak
    „należność licencyjną”, której opodatkowanie powinno być rozpatrywane na gruncie
    międzynarodowego prawa podatkowego.
    Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że brak wyraźnego wskazania kategorii
    programów komputerowych jako utworów, w związku z którymi wypłacane należności
    objęte są zakresem dyspozycji art. 12 Konwencji, nie przesądza o wyłączeniu tego rodzaju
    dochodu spod postanowień tego artykułu.
    Wobec powyższego, odnosząc się do ww. przepisów oraz definicji należności licencyjnych
    należy stwierdzić, że programy komputerowe są objęte zakresem art. 12 ww. Konwencji.
    Zgodnie z punktem 14.2 Komentarza do Modelowej Konwencji wykorzystywanie
    programów komputerowych wyłącznie dla własnych potrzeb, w tym powielanie w celu
    zapewnienia możliwości korzystania z programu, nie stanowi należności licencyjnej a
    contrario należności licencyjne stanowi wykorzystywanie programów komputerowych dla
    celów komercyjnych, powielanie ich w celu odsprzedaży.

    A zatem, naliczenie lub nie podatku u źródła w przypadku programu komputerowego
    zależy przede wszystkim od tego, jakie dokładnie prawa uzyskuje polska firma oraz w jaki
    sposób zamierza zakupione materiały wykorzystać.
    Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wynika, że
    zawierają Państwo umowy z zagranicznymi osobami prawnymi (nierezydenci podatkowi)
    będącymi dostawcami programów komputerowych koniecznych w prowadzonej przez
    Państwa działalności. Na podstawie tych umów otrzymują Państwo licencje do korzystania
    z programów komputerowych. Nabywane oprogramowanie jest dostarczane w modelu
    SaaS, czyli instalowane w chmurze dostawcy lub udostępniane na Państwa serwerach,
    jako nabywcy. Nabywane licencje stanowią licencje użytkownika końcowego (end-user
    license), tj. bez prawa do dalszego sublicencjonowania oprogramowania w celach
    zarobkowych i bez przeniesienia na Państwa majątkowych praw autorskich. Ogólne
    warunki przedmiotowych umów zawierają stwierdzenie, że udzielana licencja na
    oprogramowanie ma charakter licencji niewyłącznej i nieprzenośnej.
    Zauważyć należy iż, tzw. licencja użytkownika końcowego oznacza w szczególności, że:
    1) Licencja ma charakter ograniczony oraz niewyłączny;
    2) Spółka uprawniona jest do wykorzystywania Oprogramowania (programu
      komputerowego) wyłącznie do własnego użytku wewnętrznego i użytku podmiotów
      powiązanych ze Spółką, na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej oraz dla
      wewnętrznych celów biznesowych;
    3) Spółka nie ma prawa do dalszego udostępniania, odsprzedaży, cedowania,
      przenoszenia, dystrybucji Licencji i udzielania sublicencji podmiotom trzecim;
    4) Spółka nie ma prawa do wprowadzania jakichkolwiek zmian lub modyfikacji w
      Oprogramowaniu (programie komputerowym) w ramach zakupionego modelu
      subskrypcyjnego.
    Jak wcześniej wskazano zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji, zawartym w
    pkt 14 do art. 12, prawa umożliwiające jedynie faktyczne korzystanie z programu, nie
    stanowią tytułu do naliczania opłat licencyjnych, a zatem płatności dokonywane przez
    Państwa w związku z korzystaniem z ww. oprogramowania nie stanowią należności
    licencyjnych.
    Oznacza to, że dokonując wypłaty takich należności nie są Państwo zobowiązani do
    potrącenia od nich zryczałtowanego podatku dochodowego, a zatem nie znajduje
    zastosowania również art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, tj. obowiązek pobrania przez płatnika
    zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych bowiem dotyczy on wypłat
    należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami art. 26 ust. 3a w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy o CIT,
    płatnik zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, który dokonuje wypłat
    należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust 1 ustawy o CIT
    zobowiązany jest sporządzić na formularzu IFT-2/IFT-2R informację o wysokości przychodu
    (dochodu) uzyskanego przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych
    niemających siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Skoro jednak, jak wskazano powyżej, opłaty dokonywane przez Państwa na rzecz
    podmiotów zagranicznych w związku z wykorzystywaniem ww. oprogramowania nie
    stanowią należności licencyjnych, to nie powstaje po Państwa stronie obowiązek
    sporządzania informacji IFT-2R.
    W związku z powyższym, Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:

    - stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
      dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
    - zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w
      dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, iż
    rozstrzygnięcie w nich zawarte nie są dla Organu wiążące. Interpretacje organów
    podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych
    w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach
    rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.