Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.68.2025.1.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-05
Teza: Podleganie opodatkowaniu sprzedaży prawa własności nieruchomości na rzecz jej użytkownika wieczystego.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu; nieruchomości; użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności niepodlegające opodatkowaniu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 16 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy niepodlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    sprzedaży prawa własności nieruchomości gruntowej zabudowanej na rzecz
    dotychczasowego użytkownika wieczystego.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Powiat (...) jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT.
    Na podstawie ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t. j. Dz. U. z
    2020 r. poz. 920, z 2021 r. poz. 1038), Powiat jest wyposażony w osobowość prawną i
    posiada zdolność do czynności cywilnoprawnych. Powiat wykonuje zadania własne
    (określone w art. 4 ustawy o samorządzie powiatowym) oraz zadania zlecone z zakresu
    administracji rządowej, samodzielnie lub poprzez powołane samorządowe jednostki
    budżetowe. W strukturze organizacyjnej Powiatu występują 21 jednostki budżetowe
    objęte centralizacją VAT. Jednostki te działają na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009
    r. o finansach publicznych (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 305, 1236, 1535).
    Starosta (...) reprezentujący Skarb Państwa na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia
    21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm.),
    prowadzi na wniosek użytkownika wieczystego postępowanie w sprawie sprzedaży w
    trybie bezprzetargowym na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości gruntowej na
    podstawie zapisów art. 198g Działu VIa przepisów epizodycznych dotyczących roszczenia
    o sprzedaż nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego ustawy o
    gospodarce nieruchomościami z 21 sierpnia 1997 r.
    Zgodnie z art. 37 ust.2 pkt 5 ww. ustawy, nieruchomość jest zbywana w drodze
    bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż nieruchomości następuje na rzecz jej użytkowania
    wieczystego.
    Na podstawie art. 198h ww. ustawy, w odniesieniu do nieruchomości gruntowych
    stanowiących własność Skarbu Państwa cenę nieruchomości ustala się:
    1) w przypadku zapłaty ceny jednorazowo – jako dwudziestokrotność kwoty stanowiącej
      iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowanie
      wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia
      umowy sprzedaży;
    2) w przypadku rozłożenia ceny na raty – jako dwudziestopięciokrotność kwoty
      stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
      użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień
      zawarcia umowy sprzedaży.
    Wartość nieruchomości określona jest w operacie szacunkowym sporządzony przez
    rzeczoznawcę majątkowego i jest wartością netto.
    Nieruchomość oznaczona jako działki nr: (...) o łącznej pow. (...) ha obr. (...) została oddana
    w użytkowanie wieczyste na podstawie decyzji Wojewody (...) z 1 września 1992 r., 5
    czerwca 1992 r., 28 września 1992 r., 19 listopada 1992 r. (...). Decyzje stwierdzały nabycie
    z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz prawa własności
    budynków i budowli zlokalizowanych na przedmiotowych działkach.
    Działka nr (...) uległa podziałowi na działki nr: (...) działka nr (...) podzieliła się na działki nr
    (...), następnie działka nr (...) podzieliła się na działki nr: (...), działka nr (...) podzieliła się na
    działki nr: (...).
    Działka nr (...) zabudowana jest budynkiem stacji (...), działki nr (...) są niezabudowane,
    działki nr (...) zabudowane są halami produkcyjnymi.
    Sprzedaż dotyczy działek nr: (...), których użytkownikiem wieczystym po sprywatyzowaniu
    (...) oraz zmianach nazw i przekształceniach spółki obecnie jest (...) sp. z o.o. Budynki
    stanowią odrębną nieruchomość i są własnością użytkownika wieczystego. Obecny
    użytkownik wieczysty prowadzi działalność gospodarczą na nieruchomości.

## Pytanie

Czy sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej zabudowanej na rzecz
    dotychczasowego użytkownika wieczystego, jest czynnością podlegającą opodatkowaniu

    podatkiem od towarów i usług w świetle przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1570 ze zm.)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, zgodnie z art. 198g ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
    nieruchomościami, użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12
    miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o
    samorządzie gminnym, ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o gospodarce
    nieruchomości, ustawy o podatku od podatku od czynności cywilnoprawnych oraz
    niektórych innych ustaw może wystąpić z żądaniem sprzedaży tej nieruchomości na jego
    rzecz.
    Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje, jeżeli m.in. nieruchomość
    została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia 1997 r., użytkownik wieczysty
    nie wykona zobowiązania określonego w umowie o oddanie nieruchomości gruntowej
    niezabudowanej.
    W przedstawionym przypadku wszystkie konieczne warunki zostały spełnione.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1570 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
    świadczenie usług na terytorium kraju.
    Przez dostawę towarów w świetle art. 7 ust. 1, pkt 1, 6 i 7 ustawy, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w
    tym również przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego
    w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za
    odszkodowanie, oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste czy zbycie tych praw.
    Sprzedaż nieruchomości na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego, nie może
    być traktowana jako ponowna dostawa towarów. Sprzedaż należy traktować jako zmianę
    tytułu prawnego do nieruchomości, nie wpływająca na władztwo nią, które użytkownik
    wieczysty uzyskał w dacie ustanowienia tego prawa.
    Nie została spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie
    do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W świetle przepisów
    art. 7 ust. 6 i 7 ustawy, doszło już do dostawy tej nieruchomości na rzecz wieczystego
    użytkowania.
    Oznacza to, że w sytuacji gdy prawo użytkowania wieczystego na rzecz pierwotnego
    użytkownika wieczystego nieruchomości, które następnie zostało przeniesione na rzecz
    kolejnych użytkowników, sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntu aktualnemu
    użytkownikowi wieczystemu nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy o VAT, ani żadnej innej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Należy zwrócić uwagę na fakt, że przedmiotowa nieruchomość została oddana w
    użytkowanie wieczyste z dniem 5 grudnia 1990 r., a do dnia 30 kwietnia 2004 r. czynność
    ustanowienia użytkowania wieczystego nie podlega opodatkowaniu VAT. Dopiero z chwilą
    wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, zmieniła się
    definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W
    konsekwencji od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego stanowi
    czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Zgodnie z powyższym, Starosta (...) stoi na stanowisku, że sprzedaż prawa własności
    nieruchomości gruntowej na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego, dla
    którego prawo użytkowania wieczystego ustanowiono przed 1 maja 2004 r., nie będzie
    stanowić czynności podlegającej opodatkowaniu VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów
        w zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
        umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy
        sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w
        następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
        ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
        komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
        jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
        przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na
        spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka
        spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o
        innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności
        lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie w użytkowanie wieczyste, stanowi
    dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Zaznaczenia wymaga, że ww. przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa
    towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa
    własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego rodzaju czynności,
    które dają nabywcy prawo do postępowania z nimi jak właściciel. Chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w

    sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności,
    zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako
    „prawo własności”.
    Należy ponadto wskazać, że czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi
    towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie
    ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W konsekwencji pojęcie
    „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze
    skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na
    uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na
    nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na
    odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie
    towaru.
    Wobec powyższego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie
    pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel”, ustawodawca
    uznał, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów,
    wymieniając tę czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa
    użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad
    gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak
    właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z
    niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Aby określić możliwość zastosowania art. 15 ust. 6 ustawy, który wyłącza organy władzy
    publicznej z grona podatników podatku od towarów i usług, konieczne jest określenie, czy
    zadania realizowane przez te organy są zadaniami, dla których zostały powołane w
    ramach reżimu publicznoprawnego, czy też są to czynności wykonywane na podstawie
    zawartych umów cywilnoprawnych. Oznacza to, że decydującą przesłanką przesądzającą o
    uznaniu, bądź nieuznaniu organu władzy publicznej za podatnika tego podatku jest
    zachowanie się tego organu jako organu władzy publicznej, bądź jako podatnika w
    stosunku do określonych świadczeń.
    Wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatników ma charakter wyłączenia
    podmiotowo-przedmiotowego.
    Aby to wyłączenie miało miejsce, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:
    1) podmiotem jest wyłącznie organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ,

    2) wykonywane są czynności, które związane są wyłącznie z realizacją zadań nałożonych
      na ten podmiot przepisami prawa, do realizacji których został on powołany.
    Innymi słowy, organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach – gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań (co wynika z pierwszej części art. 15 ust. 6 ustawy) oraz gdy wykonuje czynności
    mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Wyłączenie z grona podatników podatku od towarów i usług organów władzy publicznej
    jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im
    specyficznych zadań i funkcji państwowych, np. w zakresie administracji, sądownictwa,
    obrony narodowej. Wówczas wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia
    zasady konkurencji.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237) kształtujące
    uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak również długi
    czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i §2 Kodeksu cywilnego) wskazują, że
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do rozporządzania
    tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie wynika, że
    użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    Przepis art. 235 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
      § 1. Budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie
      należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez
      wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i
      innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami
      przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
      § 2. Przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na
      użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.
    W myśl art. 237 ww. Kodeksu cywilnego:
      Do przeniesienia użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy o
      przeniesieniu własności nieruchomości.
    W świetle ww. przepisów użytkownik wieczysty jest właścicielem budynków i urządzeń
    znajdujących się na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do gmin bądź ich
    związków, które sam wzniósł albo nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu
    umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (
    t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz
      odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
      gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu
      administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu
      terytorialnego są ich organy wykonawcze.

    Przepis art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że:
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Z art. 31 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że:
      Oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej zabudowanej następuje
      z równoczesną sprzedażą położonych na tej nieruchomości budynków i innych
      urządzeń.
    Na mocy art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż
      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej
      w użytkowanie wieczyste.
    W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
      użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga
      sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art.
      51 ust. 2 i art. 57 ust. 1.
    Stosownie do art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa,
      uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu
      cywilnego nie stosuje się.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Według art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż
      nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Na podstawie art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Cenę nieruchomości gruntowej niewykorzystywanej do prowadzenia działalności
      gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się jako
      dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej
      opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości
      gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży. Przepisy art. 68 i art. 68a
      stosuje się odpowiednio.
      2. Cenę nieruchomości gruntowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności
      gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się w wysokości
      nie niższej niż dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki
      procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości
      nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie
      wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia umowy
      sprzedaży.
      3. Jeżeli dotychczas nie obowiązywała opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego
      nieruchomości gruntowej, właściwy organ ustala cenę, o której mowa w ust. 1 i 2,
      przyjmując stawkę procentową określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do celu
      wynikającego ze sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej.

    Stosownie natomiast do art. 71 ust. 1 – ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się
      pierwszą opłatę i opłaty roczne.
      2. Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
      umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
      3. Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach tych
      stosuje się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2-4.
      4. Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do
      dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za
      rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy organ,
      na wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed upływem
      terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający danego roku
      kalendarzowego.
    Na podstawie art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
    gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
    innych ustaw (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1463) zostały wprowadzone zmiany w ustawie o
    gospodarce nieruchomościami. W ustawie o gospodarce nieruchomościami dodano Dział
    VI a Przepisy epizodyczne dotyczące roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na
    rzecz jej użytkownika wieczystego, tj. od art. 198g do art. 198l ustawy o gospodarce
    nieruchomościami.
    W myśl art. 198g ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia
      wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
      gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o
      gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych
      oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z żądaniem sprzedaży
      tej nieruchomości na jego rzecz.
    W świetle art. 198g ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
      1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia
        1997 r.;
      2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
        oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste;
      3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
        rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach
        morskich (Dz.U. z 2023 r. poz. 1796);
      4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego
        w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach
        działkowych;
      5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.
    Jak stanowi art. 198g ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nie zawiera się umowy sprzedaży nieruchomości, o której mowa w ust. 1, jeżeli toczy
      się postępowanie o rozwiązanie umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie
      wieczyste.
    W myśl art. art. 198g ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

      Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do użytkowania wieczystego powstałego w
      inny sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.
    Na podstawie art. 198h ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. W odniesieniu do nieruchomości gruntowych stanowiących własność Skarbu
      Państwa cenę nieruchomości ustala się:
      1) w przypadku zapłaty ceny jednorazowo - jako dwudziestokrotność kwoty
      stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
      użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na
      dzień zawarcia umowy sprzedaży;
      2) w przypadku rozłożenia ceny na raty - jako dwudziestopięciokrotność kwoty
      stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
      użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na
      dzień zawarcia umowy sprzedaży.
      2. W odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu
      terytorialnego cenę nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż
      dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej
      opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości
      gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż
      wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
      3. Jeżeli w dniu wystąpienia z żądaniem zawarcia umowy nie obowiązywała opłata
      roczna z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej albo toczy się
      postępowanie w sprawie aktualizacji stawki procentowej opłaty rocznej, właściwy
      organ ustala cenę, o której mowa w ust. 1 i 2, przyjmując stawkę procentową
      określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do celu wynikającego ze sposobu korzystania z
      nieruchomości gruntowej.
    Stosownie do art. 198i ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Odpowiednia rada albo sejmik w terminie 4 miesięcy od dnia wejścia w życie
      ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o
      społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
      nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
      innych ustaw określi, w drodze uchwały, szczegółowe warunki sprzedaży
      nieruchomości gruntowych na rzecz ich użytkowników wieczystych albo zobowiąże,
      w drodze uchwały, organ wykonawczy do indywidualnego określania tych warunków
      w drodze zarządzenia.
      2. W razie niepodjęcia uchwał w terminie, o którym mowa w ust. 1, przepis art. 198h
      ust. 1 stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z art. 198j ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Jeżeli w okresie 12 miesięcy przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja
      2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach
      rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku
      od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw użytkownik wieczysty
      przyjął ofertę nowej wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego
      zawartą w wypowiedzeniu albo właściwy organ nie odmówił aktualizacji tej opłaty na
      żądanie użytkownika wieczystego, do ustalenia ceny nieruchomości gruntowej
      sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu przyjmuje się wartość nieruchomości,
      która była podstawą ustalenia zaktualizowanej opłaty rocznej z tytułu użytkowania
      wieczystego.
      2. Przepis ust. 1 stosuje się także w przypadku, gdy w okresie 12 miesięcy przed
      dniem wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
      gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o

      gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych
      oraz niektórych innych ustaw wartość nieruchomości została określona na potrzeby
      ustalenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego.
    Jak wynika z powołanych wyżej przepisów prawa, oddanie w użytkowanie wieczyste
    gruntu jest czynnością odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce
    nieruchomościami przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę
    oraz opłaty roczne.
    Przy czym podkreślenia wymaga, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    przed 1 maja 2004 r. nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż
    na podstawie obowiązującej przed tym dniem ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od
    towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był
    towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy
    towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług.
    W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Potwierdza to m.in. treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2007
    r., sygn. akt I FPS 1/06, w której uznano, iż:
      „Konsekwencją stanowiska, że oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste
      stanowi dostawę towarów będzie stwierdzenie, że w przypadku gdy taka czynność
      nastąpiła przed dniem 1 maja 2004 r. (tj. przed tym dniem dokonano wpisu prawa
      użytkowania wieczystego w księdze wieczystej na podstawie zawartej w formie aktu
      notarialnego umowy o ustanowieniu tego prawa) nie podlega ona obecnie
      podatkowi od towarów i usług. (...) Wobec powyższego należy uznać, że opłata roczna
      z tytułu użytkowania wieczystego gruntów, ustanowionego przed dniem 1 maja 2004
      r., gdy taka czynność nie podlegała podatkowi od towarów i usług po wejściu w życie
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. w sprawie podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54
      poz. 535 ze zm.) ani nie zawiera w sobie należnego podatku, ani też nie powinna być
      powiększona o taki podatek na podstawie przepisów tej ustawy”.
    Uwzględniając powołane wyżej przepisy stwierdzić należy, że w wyniku oddania gruntu w
    użytkowanie wieczyste (ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu) dochodzi
    do przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co pozwala
    mu rozporządzać nim jak właściciel. Użytkownik wieczysty może więc swobodnie korzystać
    z gruntu oraz czerpać z niego pożytki w sposób taki, jak w przypadku właściciela gruntu,
    może również „przenieść władztwo na inny podmiot” w taki sam sposób, w jaki właściciel
    dokonuje sprzedaży gruntu.
    Na gruncie przepisów ustawy, opodatkowaniu podatkiem VAT może podlegać czynność
    (dostawa towarów lub świadczenie usług), a nie kwota należna z tytułu dokonania tej
    czynności.
    Wskazali Państwo, że działka nr (...) zabudowana jest budynkiem stacji redukcyjno-
    pomiarowej gazu, działki nr (...) są niezabudowane, działki (...) zabudowane są halami
    produkcyjnymi.
    Jednocześnie Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia kwestii, czy sprzedaż prawa
    własności nieruchomości gruntowej zabudowanej na rzecz dotychczasowego użytkownika
    wieczystego jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W Państwa sprawie, w odniesieniu do zabudowanych działek nr: (...) dostawą towaru w
    rozumieniu przepisów ustawy było ustanowienie prawa użytkowania wieczystego

    nieruchomości dla pierwotnego użytkownika wieczystego – z tą chwilą nastąpiło
    przeniesienie na użytkownika wieczystego prawa do rozporządzania nieruchomościami
    jak właściciel.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy oraz treści powołanych przepisów prowadzi do
    stwierdzenia, że skoro prawo użytkowania wieczystego w odniesieniu do ww.
    nieruchomości gruntowych ustanowiono przed dniem 1 maja 2004 r., a więc przed
    wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął tę czynność opodatkowaniem, to
    nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niemniej jednak
    nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel.
    W odniesieniu do ww. nieruchomości, użytkownik wieczysty otrzymał już prawo do
    faktycznego dysponowania tymi nieruchomościami, jak gdyby był ich właścicielem, z
    chwilą ustanowienia tego prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel
    (...). Okoliczności faktyczne sprawy świadczą, że przeniesienie na użytkownika wieczystego
    prawa do rozporządzania nieruchomością jak właściciel w odniesieniu do przedmiotowych
    nieruchomości nastąpiło w chwili objęcia przez pierwotnego użytkownika prawa
    wieczystego użytkowania tych nieruchomości.
    Jak już wcześniej wspomniano, czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego
    gruntu, będącego wcześniej przedmiotem użytkowania wieczystego, dla którego prawo to
    ustanowiono do 30 kwietnia 2004 r. nie podlega opodatkowaniu jako ponowna dostawa
    towarów, ani jako żadna inna czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zatem sprzedaż nieruchomości gruntowych zabudowanych nr (...) na rzecz użytkownika
    wieczystego nie może być traktowana jako ponowna dostawa tych samych nieruchomości,
    bowiem nie została spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy, tj. w opisanej transakcji nie
    dojdzie do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W świetle
    przepisów art. 7 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 ustawy doszło już do dostawy tych nieruchomości na
    rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego.
    Wobec tego sprzedaż nieruchomości gruntowych zabudowanych nr (...) na rzecz
    użytkownika wieczystego, będąca w istocie przekształceniem prawa wieczystego
    użytkowania w prawo własności nieruchomości, stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego
    do tych nieruchomości, nie wpływa natomiast na „władztwo rzeczy”, które pierwotny
    użytkownik wieczysty uzyskał przed 1 maja 2004 r. W konsekwencji, sprzedaż ww.
    nieruchomości na rzecz aktualnego użytkownika wieczystego, nie może być traktowana
    jako sprzedaż tego samego towaru.
    Podsumowanie
    Sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowych zabudowanych oznaczonych jako
    działki nr: (...) na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego nie będzie stanowiła
    dostawy towarów i nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo
    ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem

    we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym
    przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana
    interpretacja traci swą aktualność.
    Inne kwestie przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego bądź we własnym stanowisku,
    które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej – rozpatrzone. Dotyczy to w szczególności podlegania opodatkowaniu
    podatkiem VAT sprzedaży prawa własności nieruchomości gruntowej niezabudowanej nr
    (...), gdyż jak wynika z treści pytania, Państwa wątpliwości dotyczą sprzedaży prawa
    własności nieruchomości gruntowej zabudowanej.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.