Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-685/10-2/JKa
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2010-08-06
Teza: Jaki kurs należy stosować do przeliczania faktur
Słowa kluczowe: faktura; kwota; obowiązek-obowiązek podatkowy; przeliczanie; waluta-kurs walut
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 31a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 7 maja 2010 r. (data wpływu 12 maja 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług jest:

*   **prawidłowe** w zakresie stosowania kursów walut do przeliczenia faktur na złote dla kontrahentów polskich,
*   **nieprawidłowe** w zakresie stosowania kursów walut do przeliczenia faktur na złote dla kontrahentów zagranicznych.

UZASADNIENIE

W dniu 12 maja 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stosowania kursów walut do przeliczenia faktur na złote dla kontrahentów polskich i zagranicznych.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca prowadzi firmę transportową i spedycyjną. Realizuje zlecenia transportowe zarówno dla kontrahentów z Polski jak i z zagranicy. Na każdym zleceniu transportowym widnieje zapis: do przeliczenia kursu proszę zastosować średni kurs NBP z dnia załadunku. Do chwili obecnej Zainteresowany wystawiał faktury VAT, na których widnieje informacja o przeliczniku kursu zgodnie ze zleceniem transportowym, czyli z dnia załadunku. Faktury wystawiane są prawidłowo przed powstaniem obowiązku podatkowego. Przy usługach spedycyjnych przelicza on walutę również z dnia załadunku, zgodnie z umową.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Jaki kurs prawidłowo powinien zostać wzięty pod uwagę przeliczając faktury dla polskiego kontrahenta a jaki dla zagranicznego kontrahenta?

Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowo winno być to przeliczane zgodnie z art. 31a ustawy o VAT, tj.: dla polskiego kontrahenta z dnia poprzedzającego dzień wystawienia faktury, natomiast dla zagranicznego z dnia poprzedzającego dzień rozładunku. Natomiast przy usługach spedycyjnych na zlecenie polskiego kontrahenta z dnia poprzedzającego dzień wystawienia faktury.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za:

*   **prawidłowe** w zakresie stosowania kursów walut do przeliczenia faktur na złote dla kontrahentów polskich,
*   **nieprawidłowe** w zakresie stosowania kursów walut do przeliczenia faktur na złote dla kontrahentów zagranicznych.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Z opisanego stanu faktycznego wynika, iż Zainteresowany prowadzi działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług transportowych i spedycyjnych. Usługi te świadczy m.in. na rzecz podmiotów krajowych.

Art. 106 ust. 1 ustawy stanowi, iż podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy (…).

W związku z powyższym, Wnioskodawca jest zobowiązany do udokumentowania świadczonych usług na rzecz podmiotów krajowych fakturami VAT, stosownie do art. 106 ust. 1 ustawy.

Na mocy art. 19 ust. 1 ustawy, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1.

Jeżeli dostawa towaru lub wykonanie usługi powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7. dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi (art. 19 ust. 4 ustawy).

Powołane przepisy określają zasady ogólne powstania obowiązku podatkowego. Jednakże ustawa określa także szczególne zasady powstania tego obowiązku.

Art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. a i b ustawy wskazuje, iż obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30. dnia, licząc od dnia wykonania usług transportu osób i ładunków kolejami, taborem samochodowym, statkami pełnomorskimi, środkami transportu żeglugi śródlądowej i przybrzeżnej, promami, samolotami i śmigłowcami oraz spedycyjnych i przeładunkowych.

Zatem, z tytułu świadczenia przez Zainteresowanego usług transportu i spedycji na rzecz kontrahentów polskich, obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z powołanym art. 19 ust. 13 pkt 2 ustawy.

Wnioskodawca poinformował, iż usługi będące przedmiotem pytania świadczy także na rzecz podmiotów zagranicznych.

W przypadku świadczenia usług, bardzo istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależy, czy dane świadczenie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.

Zgodnie z art. 28a ustawy, na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:

1.  ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
    1.  podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
    2.  osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana do celów podatku lub podatku od wartości dodanej;
2.  podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza - na mocy ust. 2 powołanego artykułu - obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1, art. 28g ust. 1, art. 28i, 28j i 28n.

Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika, iż Zainteresowany świadczy na rzecz podmiotów zagranicznych usługi spedycji i transportu. Dokonując analizy przepisu art. 28b ust. 1 ustawy stwierdzić należy, że zawarte w nim wyłączenia nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Miejsce świadczenia przedmiotowych usług należy ustalić więc na podstawie zasady ogólnej, wyrażonej w tym artykule.

Zatem, usługi będące przedmiotem pytania, wykonywane przez Wnioskodawcę na rzecz podatników zagranicznych, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium kraju.

Na mocy art. 106 ust. 2 ustawy, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do dostawy towarów lub świadczenia usług, dokonywanych przez podatników zarejestrowanych jako podatnicy VAT czynni lub zwolnieni, jeżeli miejscem opodatkowania tych czynności jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego i dla tych czynności podatnicy ci nie są zidentyfikowani dla podatku od wartości dodanej lub w - przypadku terytorium państwa trzeciego - podatku o podobnym charakterze.

W związku z powyższym, Zainteresowany jest zobowiązany do udokumentowania świadczonych usług na rzecz kontrahentów zagranicznych fakturami VAT, stosownie do art. 106 ust. 2 ustawy.

Zgodnie z art. 100 ust. 11 ustawy, na potrzeby określenia momentu powstania obowiązku podatkowego, o którym mowa w ust. 3 i 4, w zakresie świadczenia usług wymienionych w ust. 1 pkt 4, przepisy art. 19 ust. 19a i 19b stosuje się odpowiednio.

Natomiast stosownie do art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, zarejestrowani jako podatnicy VAT UE, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym zbiorcze informacje o dokonanych usługach, do których stosuje się art. 28b, na rzecz podatników podatku od wartości dodanej lub osób prawnych niebędących takimi podatnikami, zidentyfikowanych na potrzeby podatku od wartości dodanej, świadczonych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, innych niż zwolnionych od podatku od wartości dodanej lub opodatkowanych stawką 0%, dla których zobowiązanym do zapłaty podatku od wartości dodanej jest usługobiorca - zwane dalej „informacjami podsumowującymi”.

Regulacja zawarta w art. 100 ust. 11 ustawy, dotyczy obowiązku podatkowego dla usług, które nie podlegają opodatkowaniu na terytorium kraju i powiązana została z art. 19a ustawy.

Z kolei art. 19 ust. 19a ustawy wskazuje, iż w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b, stanowiących import usług, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wykonania usług, z tym że:

1.  usługi, dla których, w związku z ich świadczeniem, ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonane z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te rozliczenia lub płatności, do momentu zakończenia świadczenia tych usług;
2.  usługi świadczone w sposób ciągły przez okres dłuższy niż rok, dla których, w związku z ich świadczeniem, w danym roku nie upływają terminy rozliczeń lub płatności, uznaje się za wykonane z upływem każdego roku podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tych usług.

Biorąc pod uwagę opis sprawy stwierdzić należy, iż obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia przez Wnioskodawcę usług na rzecz kontrahentów zagranicznych, dla których miejsce świadczenia ustala się zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy, powstaje zgodnie z zasadą ogólną, wyrażoną w art. 19 ust. 19a ustawy, czyli z chwilą wykonania usługi.

W myśl § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, fakturę wystawia się nie później niż siódmego dnia od dnia wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem § 10-12.

Na mocy § 11 ust. 1 rozporządzenia, w przypadkach określonych w art. 19 ust. 10, ust. 13 pkt 1-5 i 7-11, ust. 16a i 16b oraz ust. 19a ustawy fakturę wystawia się nie później niż z chwilą powstania obowiązku podatkowego.

Faktury, o których mowa w ust. 1, nie mogą być wystawione wcześniej niż 30. dnia przed powstaniem obowiązku podatkowego - § 11 ust. 2 rozporządzenia.

W opisie sprawy Zainteresowany wskazał, iż świadczone przez siebie usługi dokumentuje wystawiając faktury VAT prawidłowo, przed powstaniem obowiązku podatkowego.

Zgodnie z § 5 ust. 6 rozporządzenia, kwoty podatku wykazuje się w złotych bez względu na to, w jakiej walucie określona jest kwota należności w fakturze. Kwoty wykazywane w fakturze zaokrągla się do pełnych groszy, przy czym końcówki poniżej 0,5 grosza pomija się, a końcówki 0,5 grosza i wyższe zaokrągla się do 1 grosza.

Pytanie Wnioskodawcy dotyczy kursu jaki prawidłowo powinien zostać wzięty pod uwagę przy przeliczaniu faktur dla kontrahentów krajowych i zagranicznych.

Art. 31a ust. 1 ustawy, wskazuje, iż w przypadku gdy kwoty stosowane do określenia podstawy opodatkowania są określone w walucie obcej, przeliczenia na złote dokonuje się według kursu średniego danej waluty obcej ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na ostatni dzień roboczy poprzedzający dzień powstania obowiązku podatkowego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

W myśl art. 31a ust. 2 ustawy, w przypadku gdy zgodnie z przepisami ustawy lub przepisami wykonawczymi do ustawy podatnik może wystawić fakturę przed powstaniem obowiązku podatkowego i wystawi ją w przewidzianym przepisami terminie, a kwoty stosowane do określenia podstawy opodatkowania są określone w walucie obcej na tej fakturze, przeliczenia na złote dokonuje się według kursu średniego danej waluty obcej ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na ostatni dzień roboczy poprzedzający dzień wystawienia faktury.

Mając na uwadze cytowane wyżej przepisy należy stwierdzić, iż podatnicy dokonujący przeliczania kwot wyrażonych w walutach obcych nie mają dowolności co do wyboru sposobu przeliczania waluty, gdyż zasady przeliczania tych kwot zostały wyraźnie określone w przywołanych przepisach. Kwoty wyrażone w walucie obcej przelicza się na złote według wyliczonego i ogłoszonego przez NBP bieżącego kursu średniego waluty obcej na ostatni dzień roboczy poprzedzający dzień wystawienia faktury, o ile podatnik może zgodnie z przepisami wystawić ją przed powstaniem obowiązku podatkowego i jest ona wystawiona w terminie, lub na ostatni dzień roboczy poprzedzający dzień powstania obowiązku podatkowego. Zasada ta ma zastosowanie do wszystkich usług świadczonych zarówno w odniesieniu do faktur wystawianych na rzecz kontrahentów polskich jak i zagranicznych.

Reasumując, w sytuacji gdy faktury, dokumentujące świadczenie usług transportowych i spedycyjnych, wystawiane są przez Zainteresowanego przed powstaniem obowiązku podatkowego i wystawione zostały w przewidzianym przepisami terminie, przeliczenia na złote winien on dokonać według kursu średniego danej waluty obcej ogłoszonego przez NBP na ostatni dzień roboczy poprzedzający dzień wystawienia faktury, zarówno dla kontrahentów polskich jak i zagranicznych.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy, w myśl którego kwoty na wystawionych fakturach dla kontrahentów polskich winny być przeliczone wg kursu z dnia poprzedzającego dzień wystawienia faktury należy uznać za prawidłowe.

Natomiast stanowisko Zainteresowanego, zgodnie z którym kwoty na wystawionych fakturach dla kontrahentów zagranicznych winny być przeliczone wg kursu z dnia poprzedzającego dzień rozładunku, w sytuacji gdy zgodnie z powołanymi przepisami rozporządzenia w tym dniu nie wystawił on faktury, uznać należy za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.