Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB1/415-1296/11/AK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2012-03-12
Teza: Czy zakupy nagród wydawanych nieodpłatnie w ramach sprzedaży premiowej są kosztem uzyskania przychodów w oparciu o art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; koszt-koszty uzyskania przychodów; nagrody; promocja; promocja-akcja promocyjna; sprzedaż-sprzedaż premiowa; spółki; towar; zakup
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 27 grudnia 2011 r. (data wpływu 30 grudnia 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów powadzonej działalności gospodarczej wartości towarów promocyjnych zakupionych przez Spółkę - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 30 grudnia 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wartości towarów promocyjnych zakupionych przez Spółkę.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest wspólnikiem spółki jawnej prowadzącej działalność polegającą na sprzedaży hurtowej artykułów hydraulicznych, instalacyjnych i łazienkowych. Spółka w celach maksymalizacji przychodów organizuje działania marketingowo sprzedażowe. W spółce występują promocje mające cechy sprzedaży premiowej t.j:

*   dochodzi do wydania nagrody z racji nabycia określonej ilości towaru,
*   nagroda przyznawana jest każdemu nabywcy, który spełnia określone przez sprzedającego warunki zakupu określane w regulaminie,
*   nagroda nie jest przyznawana w pieniądzach ani towarach lub usługach, które sprzedano nabywcy;
*   spółka posiada dowody potwierdzające, że wręczane gratisy faktycznie wspierają podstawową sprzedaż, np. regulamin, w którym określone zostaną warunki i adresaci promocji.

Spółka dokonuje zakupów towarów wydawanych nieodpłatnie w ramach sprzedaży premiowej np. telewizorów, aparatów fotograficznych, żelazek, kombinezonów itp.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy zakupy nagród wydawanych nieodpłatnie w ramach sprzedaży premiowej są kosztem uzyskania przychodów w oparciu o art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż premiowa polega na uatrakcyjnieniu zakupu danych towarów przez klientów Spółki t.j. maksymalizacji przychodów. Wydatki związane z takim uatrakcyjnieniem sprzedawanych towarów pozostają w bezpośrednim związku z przychodami ze sprzedaży, stanowią więc w całości, stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych koszty uzyskania przychodów.

Organizacja sprzedaży premiowej oznacza dla spółki ponoszenie określonych wydatków, przede wszystkim związanych z zakupem (sfinansowaniem) stosownych nagród dla klientów. Nagrody są więc wydatkami służącymi zachęceniu klientów do dokonywania zakupów w Spółce. Są to zatem wydatki poniesione „w celu uzyskania przychodu", o czym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wydatki na organizację sprzedaży premiowej są kosztami szeroko rozumianego marketingu, tzn. działalności zmierzającej do zachęcenia klienteli do korzystania z oferty organizatora sprzedaży premiowej. Wobec przedmiotowych kosztów nie znajdują zastosowania przepisy art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyłączające możliwość zaliczenia do kosztów podatkowych wydatków o charakterze reprezentacyjnym. Sprzedaż premiowa nie jest elementem reprezentacji, tzn. budowy wizerunku podatnika lecz klasycznym instrumentem marketingu, odnoszącym się do oferty sprzedaży konkretnego produktu lub usługi.

Sprzedaż premiowa polega więc na uatrakcyjnieniu zakupu danych towarów t.j. maksymalizacji przychodów. Wydatki związane z takim uatrakcyjnieniem sprzedawanych towarów pozostają w bezpośrednim związku z przychodami ze sprzedaży, stanowią więc w całości, stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych koszty uzyskania przychodów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23 i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości.

W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób, gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu nie dopuszczenia do utraty źródła przychodu w przyszłości.

Podatnik kwalifikując poniesione wydatki do kosztów uzyskania przychodów powinien kierować się podstawową zasadą zaistnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym kosztem, a możliwością osiągnięcia z tego tytułu przychodu, albowiem to na nim spoczywa ciężar udowodnienia, że jego poniesienie ma (lub może mieć) wpływ na wysokość osiąganych przychodów (lub na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów). Ustawodawca wyraźnie wiąże koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodu.

Przepisy podatkowe nie zawierają definicji „sprzedaży premiowej”. Zgodnie z definicją zawartą w słowniku Języka Polskiego PWN, premią jest „nagroda za coś, dodatkowe wynagrodzenie za wykonanie czegoś”. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż nagrody w sprzedaży premiowej są to nagrody za dokonanie zakupu mające na celu zachęcenie nabywców do zakupu towarów danej firmy, a tym samym wpływają na wzrost osiąganych przez nią przychodów.

Daną czynność można uznać za sprzedaż premiową jeżeli:

*   dochodzi do wydania nagrody z racji nabycia towaru lub usługi,
*   nagroda przyznawana jest każdemu nabywcy, który spełnia określone przez sprzedającego warunki zakupu,
*   nagroda nie zostaje przyznana w pieniądzach, ani towarach lub usługach, które sprzedano nabywcy.

Sprzedaż premiowa wiąże się z czynnościami mającymi na celu uatrakcyjnienie zakupu towarów poprzez gwarantowanie nagrody po spełnieniu określonych warunków, np. warunkiem może być zakup określonej ilości towaru. Sprzedaż premiową należy utożsamiać z transakcją, w ramach której obok sprzedaży towaru lub usługi dochodzi do wydania nabywcy premii (nagrody). Przy czym, dla sprzedaży premiowej charakterystyczne jest to, że nagrodą nie są pieniądze i wartości pieniężne, ani towary lub usługi świadczone przez sprzedawcę w ramach jego działalności.

Zgodnie z przepisami dotyczącymi uwzględnienia danych wydatków w kosztach uzyskania przychodów dany wydatek musi zostać poniesiony w celu osiągnięcia przychodu, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów. Wydatki na zorganizowanie sprzedaży premiowej, a w szczególności na zakup nagród wydawanych uczestnikom promocji, niewątpliwie spełniają ten warunek. Celem takiej akcji jest przede wszystkim pozyskiwanie nowych klientów i utrzymanie dotychczasowych, dzięki czemu ma zostać zwiększona sprzedaż, a co za tym idzie, także przychody przedsiębiorcy.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Spółka w której Wnioskodawca jest wspólnikiem, w celach maksymalizacji przychodów organizuje działania marketingowo – sprzedażowe. W spółce występują promocje mające cechy sprzedaży premiowej. Spółka dokonuje zakupów towarów wydawanych nieodpłatnie w ramach sprzedaży premiowej, np. telewizorów, aparatów fotograficznych, żelazek, kombinezonów itp.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że działania Spółki, której Wnioskodawca jest wspólnikiem, można traktować jako sprzedaż premiową, gdyż przy zakupie przez klienta określonej ilości towaru dochodzi do wydania nagrody. Stosując taką formę zachęty Spółka motywuje swoich kontrahentów do zwiększonych zakupów. Organizacja sprzedaży premiowej oznacza dla spółki ponoszenie określonych wydatków, przede wszystkim związanych z zakupem stosownych nagród (telewizorów, aparatów fotograficznych, żelazek, kombinezonów itp.). Mamy więc do czynienia z wydatkami służącymi zachęceniu klientów do dokonywania zakupów, a tym samym mającymi wpływ na zwiększenie przychodów. Są to zatem wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodów. Jednocześnie, przedmiotowe wydatki nie znajdują się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 cytowanej ustawy. W związku z tym wydatki te, jako pozostające w związku z przychodami ze sprzedaży, mogą stanowić w całości, stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, koszty uzyskania przychodów. Jednocześnie podatnik zobowiązany jest do prawidłowego udokumentowania wydatków zgodnie z odrębnymi przepisami.

W świetle powyższego, w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego prowadzona przez Spółkę, której Wnioskodawca jest wspólnikiem, promocja spełnia kryteria „sprzedaży premiowej”, zatem wydatki poniesione na zakup nagród, jako niewymienione w katalogu wyłączeń zawartych w art. 23 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej, pod warunkiem ich należytego udokumentowania.

Końcowo należy wskazać, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.