Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPTPP1/443-548/14-4/MW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
Data wydania: 2014-10-21
Teza: określenie momentu powstania obowiązku podatkowego
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów; obowiązek-obowiązek podatkowy; obowiązek-obowiązek podatkowy-moment powstania obowiązku podatkowego
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 1-art. 19 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 1-art. 19a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 28 lipca 2014 r. (data wpływu 4 sierpnia 2014 r.), uzupełnionym pismem z dnia 8 października 2014r. (data wpływu 10 października 2014r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie określenia momentu powstania obowiązku podatkowego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 4 sierpnia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie określenia momentu powstania obowiązku podatkowego.

Wniosek został uzupełniony w dniu 10 października 2014r. w zakresie doprecyzowania przedmiotu wniosku, stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny (ostatecznie przedstawiony w uzupełnieniu wniosku).

S S.A. zajmuje się ubojem i przetwórstwem drobiu wodnego oraz grzebiącego. Przedmiotem sprzedaży w Spółce są wyroby mięsne oraz garmażeryjne produkowane na bazie ubitego drobiu. Sprzedaż w Spółce jest zorganizowana w ten sposób, że składowane w chłodni spółki wyroby są wydawane w oparciu o dowód WZ firmie przewozowej. Data wystawienia dowodu WZ pokrywa się z datą potwierdzenia przyjęcia przez przewoźnika wyrobów do przewozu. Fakturę VAT dokumentującą sprzedaż wystawia się pod datą wystawienia dowodu WZ. Spółka nie posiada własnego taboru przewozowego, dlatego całość dostaw przewożona jest przez firmy przewozowe, z którymi Spółka posiada zawarte umowy. Wyroby będące przedmiotem sprzedaży dostarczane są odbiorcom do ich siedziby lub pod inny wskazany przez odbiorców adres na koszt S S.A. W umowach zawartych z odbiorcami wyrobów nie uregulowano zagadnienia „daty dokonania dostawy”. Istnieją przypadki, że wyroby wydawane są przewoźnikom w ostatnim dniu miesiąca, natomiast do odbiorcy są dostarczane w pierwszym dniu miesiąca następnego.

Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.

Wnioskodawca przestaje ponosić odpowiedzialność za przypadkową utratę lub zniszczenie towaru w transporcie z chwilą ich wydania przewoźnikowi. Odpowiedzialność S S.A. przenosi na przewoźnika z chwilą wydania towarów z chłodni Spółki. Dostarczanie towaru za pośrednictwem firm przewozowych odbywa się na zlecenie dostawy towaru. Umowy zawarte z odbiorcami nie zawierają postanowień dotyczących momentu przeniesienia prawa do dysponowania towarem jak właściciel.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Jeżeli w umowie zawartej z odbiorcą wyrobów nie uregulowano zagadnienia dotyczącego daty dokonania dostawy oraz wyroby zostaną wydane w ostatnim dniu miesiąca przewoźnikowi trudniącemu się przewozem wyrobów tego rodzaju (na koszt dostawcy), natomiast wyroby dostarczone zostaną odbiorcy w miesiącu następnym, to obowiązek podatkowy w zakresie podatku od towarów i usług VAT powstaje w miesiącu wydania towaru, czy też w miesiącu dostarczenia ich odbiorcy?

Zdaniem Wnioskodawcy (doprecyzowanym w uzupełnieniu wniosku), jeżeli w zawartej umowie z odbiorcą wyrobów nie uregulowano zagadnienia dotyczącego daty dokonania dostawy oraz wyroby wydano w ostatnim dniu miesiąca przewoźnikowi trudniącemu się przewozem wyrobów tego rodzaju i ponoszącemu odpowiedzialność za te towary w trakcie przewozu, natomiast wyroby dostarczone zostaną w miesiącu następnym, to obowiązek podatkowy w zakresie podatku od towarów i usług VAT powstaje w miesiącu wydania wyrobów przewoźnikowi.

W zaprezentowanym wyżej stanie faktycznym oprócz dostawcy oraz odbiorcy występuje dodatkowo podmiot trzeci - przewoźnik, Powierzenie wyrobów przewoźnikowi nastąpiło na podstawie zawartej umowy przewozu. Oznacza to przekazanie firmie przewozowej władania nad wyrobami na okres przewozu. W myśl zasad określonych w przepisach kodeksu cywilnego (art. 544 § 1), jeżeli towar ma być przesłany do miejsca, które jest oznaczone w umowie poczytuje się, że wydanie zostało dokonane z chwilą, gdy w celu dostarczenia rzeczy na miejsce przeznaczenia sprzedawca powierzył ją przewoźnikowi trudniącemu się przewozem rzeczy tego rodzaju. Mimo że dostawa jest realizowana na koszt dostawcy to dostawca nie ponosi ryzyka utraty wyrobów. Ryzyko utraty spoczywa na przewoźniku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Towarami – stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy – są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Przez sprzedaż natomiast rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawę towarów – art. 2 pkt 22 ustawy.

Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 19a ust. 1 ustawy, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1.

Wskazać należy, że z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego. Powołany przepis art. 19a ust. 1 ustawy formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres.

Unormowanie zawarte w art. 19a ust. 1 ustawy pozostaje w zgodzie z art. 63 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 str. 1, z późn. zm.), zgodnie z którym zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego ma miejsce, a VAT staje się wymagalny w momencie dostarczenia towarów lub wykonania usług.

Zauważyć należy, że z wydaniem towaru przez dostawcę łączy się istotny skutek dokonania sprzedaży towarów, polegający m. in. na przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z towarem oraz ryzyka przypadkowej jego utraty lub uszkodzenia. Chwilą decydującą o przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z towarem oraz ryzyka przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru, jest - co do zasady - wydanie towaru. Dokonanie dostawy, o którym mowa w art. 19a ust. 1 ustawy, oznacza zatem faktyczne zrealizowanie dostawy. Jeżeli strony oznaczyły inną chwilę niż wydanie towaru dla przejścia korzyści i ciężarów, to w razie wątpliwości przyjmuje się, że ta sama chwila dotyczy przejścia ryzyka przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru.

Stosownie do art. 3531 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121), strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Z powyższej zasady wynika, że strony mogą dowolnie kształtować treść umowy w granicach wyznaczonych przez obowiązujące przepisy prawa, w tym także przepisy prawa podatkowego.

Ze wskazanego we wniosku opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca będący czynnym podatnikiem podatku VAT, zajmuje się ubojem i przetwórstwem drobiu wodnego oraz grzebiącego. Przedmiotem sprzedaży są wyroby mięsne oraz garmażeryjne produkowane na bazie ubitego drobiu. Sprzedaż jest zorganizowana w ten sposób, że składowane w chłodni Spółki wyroby są wydawane w oparciu o dowód WZ firmie przewozowej. Data wystawienia dowodu WZ pokrywa się z datą potwierdzenia przyjęcia przez przewoźnika wyrobów do przewozu. Fakturę VAT dokumentującą sprzedaż wystawią się pod datą wystawienia dowodu WZ. Spółka nie posiada własnego taboru przewozowego, dlatego całość dostaw przewożona jest przez firmy przewozowe, z którymi Spółka posiada zawarte umowy. Wyroby będące przedmiotem sprzedaży dostarczane są odbiorcom do ich siedziby lub pod inny wskazany przez odbiorców adres na koszt Wnioskodawcy. W umowach zawartych z odbiorcami wyrobów nie uregulowano zagadnienia „daty dokonania dostawy”. Istnieją przypadki, że wyroby wydawane są przewoźnikom w ostatnim dniu miesiąca, natomiast do odbiorcy są dostarczane w pierwszym dniu miesiąca następnego. Wnioskodawca przestaje ponosić odpowiedzialność za przypadkową utratę lub zniszczenie towaru w transporcie z chwilą ich wydania przewoźnikowi. Odpowiedzialność S S.A. przenosi na przewoźnika z chwilą wydania towarów z chłodni Spółki. Dostarczanie towaru za pośrednictwem firm przewozowych odbywa się na zlecenie dostawy towaru. Umowy zawarte z odbiorcami nie zawierają postanowień dotyczących momentu przeniesienia prawa do dysponowania towarem jak właściciel.

Mając na uwadze okoliczności sprawy należy stwierdzić, że Wnioskodawca przekazuje towar firmom przewozowym, które ten towar dostarczają odbiorcom lub pod wskazane przez nich adresy. Ponadto jak wskazał Zainteresowany, Wnioskodawca przenosi odpowiedzialność związaną z utratą lub zniszczeniem towaru na firmę dokonującą dostawy z chwilą wydania przewoźnikowi towaru z chłodni.

Analiza powołanych przepisów prawa w kontekście przedstawionych okoliczności sprawy prowadzi do wniosku, że w momencie wydania towaru z chłodni Spółki przewoźnikowi zostaje dokonana dostawa towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy. Zatem dla wskazanych dostaw dokonywanych za pośrednictwem firm przewozowych moment powstania obowiązku podatkowego winien być rozpoznawany zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy, tj. z chwilą wydania towaru z chłodni przewoźnikowi, który ponosi odpowiedzialność za towar od momentu jego otrzymania. Tym samym w sytuacji, gdy wyroby zostaną wydane przewoźnikowi w ostatnim dniu miesiąca, natomiast dostarczone zostaną odbiorcy w miesiącu następnym, to obowiązek podatkowy w zakresie podatku od towarów i usług VAT powstaje w miesiącu wydania towaru przewoźnikowi.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.