Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.174.2025.2.MR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-03
Teza: Stosowanie stawki VAT wg stawek stosowanych przez
dostawców mediów wystawiających faktury za poszczególne
media. Odzyskanie VATu naliczonego z faktur dostawców
mediów oraz prawo do pełnego odliczenie VAT.
Słowa kluczowe: media
odliczenia-odliczenie pełne
odzyskanie
refaktura
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Elementy faktury
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Sposób wystawienia
faktur
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Termin wystawienia
faktury
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Zakres stosowania
przepisów rozdziału
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 2a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 1
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 87-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106f-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 27 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy:
      · wskazania czy refakturując media powinni Państwo stosować stawki VAT wg stawek
        stosowanych przez dostawców mediów wystawiających faktury za poszczególne
        media oraz
      · wskazania czy mogą Państwo odzyskać VAT naliczony z faktur dostawców mediów
        oraz czy mogą Państwo stosować pełne odliczenie VAT, czy zobowiązani są
        Państwo do stosowania prewspółczynnika.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 5 czerwca 2025 r. (wpływ
    5 czerwca 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Gmina (...) (dalej jako: Gmina) jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług
    zgodnie z ustawą z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2024 r.
    poz. 361 ze zm.) (dalej jako: ustawa o VAT).
    Gmina jest właścicielem lokali mieszkalnych oraz lokali użytkowych (dalej łącznie jako:
    Lokale), które odpłatnie udostępnia na rzecz osób fizycznych nieprowadzących
    działalności gospodarczej oraz podmiotów gospodarczych prowadzących w tych Lokalach
    działalność (dalej łącznie jako: Najemcy), na podstawie stosownych umów najmu,
    pobierając od Najemców czynsz.
    Świadczone usługi najmu Lokali Gmina dokumentuje wystawianymi na Najemców
    fakturami VAT, które ujmuje w plikach JPK_V7M stosując odpowiednią stawkę VAT lub
    zwolnienie z VAT.
    Zawarte przez Gminę z Najemcami Lokali umowy najmu lokali mieszkalnych i lokali
    użytkowych w niektórych przypadkach przewidują odrębne od czynszu rozliczanie
    kosztów mediów zużytych przez Najemców.
    Z uwagi na fakt, że wartość zużytych przez Najemców mediów jest niezależna od Gminy,
    wartość dokonywanych obciążeń kalkulowana jest indywidualnie dla danej najmowanej
    nieruchomości, tj. wartość zużytych mediów jest ustalana w indywidualny sposób według
    wskazań liczników lub w oparciu o powierzchnię użytkową Lokalu – w przypadku braku
    osobnych liczników.
    Gmina otrzymuje faktury VAT od dostawców mediów wraz z wykazanymi na nich kwotami
    podatku naliczonego, dokumentujące opłaty za zużycie mediów w Lokalach. Gmina
    następnie obciąża przedmiotowymi wydatkami poszczególnych Najemców.
    W tym celu Gmina wystawia faktury VAT (dalej jako: Refaktury), stosując dla
    dokonywanych obciążeń każdorazowo stawkę właściwą dla refakturowanych mediów (co
    do zasady taką samą stawkę stosowaną przez dostawcę, wskazaną na fakturze
    wystawionej na Gminę).
    Gmina ujmuje wartość netto z tytułu tych obciążeń (Refaktur) wraz z podatkiem należnym
    w plikach JPK_V7M, uiszczając podatek należny.
    Gmina dokonuje odsprzedaży zakupionych mediów według stawek podatku VAT takich
    samych jak w fakturach dokumentujących nabycie tych mediów od dostawców. Gmina nie
    stosuje marży przy odsprzedaży mediów Najemcom Lokali.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

      1. Na pytanie: Jakich konkretnie mediów dostarczanych do lokali dotyczą umowy
        zawierane przez Państwa z ich dostawcami (czy np. energii elektrycznej, wody i
        odprowadzania ścieków, energii cieplnej, czy innych)? Proszę wskazać.
        Udzielono odpowiedzi:
        W ramach umów z dostawcami dostarczane są: energia elektryczna, gaz, woda oraz
        odprowadzanie ścieków.
      2. Na pytanie: Czy zawarte przez Państwa z najemcami lokali umowy najmu lokali
        mieszkalnych i lokali użytkowych przewidują odrębne od czynszu rozliczanie
        kosztów zużytych przez najemców ww. mediów? Proszę wskazać.
        Udzielono odpowiedzi:
        Zawarte z najemcami lokali umowy najmu lokali mieszkalnych i lokali użytkowych
        przewidują odrębne od czynszu rozliczanie kosztów zużytych przez najemców
        mediów wymienionych w odpowiedzi na pytanie pkt 1 wg poniższego
        wyszczególnienia:
        1) koszty zużycia energii elektrycznej, gazu, wody i odprowadzenia ścieków
        refakturowane są w oparciu o powierzchnię użytkową Lokalu, w przypadku
        braku osobnych liczników,
        2) koszty zużycia energii elektrycznej, gazu, wody oraz odprowadzenia ścieków
        refakturowane na podstawie wskazań liczników.
        Każdorazowo Gmina ustala indywidualnie warunki najmu z najemcą. Najemca
        otrzymuje dwie oddzielne faktury: jedną za czynsz, a drugą za media –
        refakturowane na podstawie dokumentów otrzymanych od dostawców.
      3. Na pytanie: Czy w stosunku do wszystkich mediów, jakie wymienią Państwo w
        odpowiedzi na pkt 1 wezwania, wartość zużycia mediów jest ustalana w
        indywidualny sposób według wskazań liczników lub w oparciu o powierzchnię
        użytkową lokalu – w przypadku braku osobnych liczników?
        Udzielono odpowiedzi:
        W stosunku do wszystkich mediów, tj. energii elektrycznej, gazu, wody oraz
        odprowadzania ścieków, wartość zużycia jest ustalana w indywidualny sposób,
        według wskazań liczników lub w oparciu o powierzchnię użytkową lokalu – w
        przypadku braku osobnych liczników.
      4. Na pytanie: Czy najemcy lokali mają możliwość samodzielnego wyboru dostawcy
        mediów? Proszę opisać w odniesieniu do każdego z mediów, których dotyczy
        Państwa wniosek).
        Udzielono odpowiedzi:
        Umowy z dostawcami mediów (energia elektryczna, gaz, woda, odprowadzanie
        ścieków) zawiera Gmina.
      5. Na pytanie: Czy zakupione przez Państwa i udokumentowane fakturami
        wystawionymi na Państwa media, które są następnie refakturowane na najemców,
        są wykorzystywane przez Państwa wyłącznie do wykonywania czynności
        opodatkowanych podatkiem VAT?
        Udzielono odpowiedzi:
        Zakupione przez Gminę i udokumentowane fakturami wystawionymi na Gminę
        media, które są następnie refakturowane na najemców są wykorzystywane przez
        Gminę wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem VAT.
      6. Na pytanie: Czy są Państwo właścicielem lokali mieszkalnych tworzących w
        określonej nieruchomości wspólnotę mieszkaniową?

        Udzielono odpowiedzi: Gmina nie jest właścicielem lokali mieszkalnych tworzących
        w określonej nieruchomości wspólnotę mieszkaniową.
    Pytania
      1. Czy Gmina refakturując media powinna stosować stawki VAT wg stawek
        stosowanych przez dostawców wystawiających faktury za poszczególne media?
      2. Czy Gmina może odzyskać VAT naliczony z faktur dostawców mediów? Jeśli tak, czy
        może stosować pełne odliczenie VAT, czy zobowiązana jest do stosowania
        prewspółczynnika?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad.1.
    Gmina stoi na stanowisku, iż stawki VAT powinny być identyczne jakie zastosowano na
    fakturach przez dostawców wystawiających faktury za poszczególne media.
    Ad.2.
    Gmina stoi na stanowisku, iż może odzyskać VAT naliczony z faktur wystawionych na
    Gminę przez dostawców lecz maksymalnie do kwoty, którą jest VAT należny wynikający z
    faktur obciążeniowych wystawionych na Najemców.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
    U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W oparciu o art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.

    Z treści powołanego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa
    towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT
    wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    Jak wynika z powołanego wyżej art. 2 pkt 6 ustawy, towarami są między innymi wszelkie
    postacie energii. Oznacza to, że w przypadku wykonywania świadczeń dotyczących energii
    na gruncie podatku od towarów i usług będziemy mieć do czynienia z dostawą towarów.
    Jeśli chodzi o inne media (objęte zakresem opodatkowania), będzie to świadczenie usług.
    Na podstawie art. 8 ust. 2a ustawy,
      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
      trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam
      otrzymał i wyświadczył te usługi.
    Przepis ten jest źródłem praw i obowiązków podatników w odniesieniu do świadczeń
    określanych mianem „odsprzedaży” lub „refakturowania” usług. W związku z tym należy
    stwierdzić, że nabycie usług oraz ich późniejsza odsprzedaż (z marżą czy bez) powinny być
    zawsze traktowane jako dwie odrębne transakcje usługowe.
    Powyższy przepis jest odpowiednikiem art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L Nr 347 s. 1 ze zm.), który stanowi, że:
      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
      trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten sam
      otrzymał i wyświadczył te usługi.
    Oznacza to, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą we własnym
    imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a
    następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną osobę
    nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako świadczenie usługi w tym
    samym zakresie.
    Przepis ten reguluje zatem takie sytuacje, kiedy podatnik działając we własnym imieniu
    zawiera umowę, na podstawie której zobowiązuje się do zrealizowania pewnego
    świadczenia, jednak faktycznie świadczenie to realizowane jest przez podmiot trzeci. W
    takim przypadku, gdy podmiot nabywa usługę, a następnie odsprzedaje ją kontrahentowi
    w tzw. „stanie nieprzetworzonym”, uznawany jest za podatnika, który taką usługę
    świadczy.
    Podkreślenia wymaga, że aby dana czynność – stanowiąca dostawę towarów lub
    świadczenie usług w rozumieniu ustawy – podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług musi być wykonywana przez podmiot działający w charakterze podatnika.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność

      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy)
    czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany
    (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego
    (nazwanych i nienazwanych) – tylko w tym zakresie ich czynności mają charakter
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Z powyższego wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z zasadą
    powszechności opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest
    dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
    W tym miejscu należy zauważyć, że kwestię zawierania umów reguluje ustawa z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
                              (1)Zasada swobody umów zapisana jest w art. 353 Kodeksu cywilnego:
      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Strony mogą dowolnie ustalać stosunki cywilnoprawne, jednakże postanowienia umów
    nie mogą pozostawać w sprzeczności z innymi przepisami prawa, do stosowania których
    strony są zobowiązane. Umowa najmu jest cywilnoprawną umową, która nakłada
    zarówno wynajmującego, jak i najemcę określone przepisami obowiązki.
    Natomiast stosownie do art. 106b ust. 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
      1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art.
        106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku,
        podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz
        osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
      2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik
        korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
      3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany
        w pkt 1;
      4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
        których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
      a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5
      pkt 4,

      c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a
      ust. 1b.
    W myśl art. 106b ust. 2 ustawy:
      Podatnik nie jest obowiązany do wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży
      zwolnionej od podatku na podstawie art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9, art. 113a ust. 1
      lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3.
    Faktury są dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze
    dokonywane przez podatnika. Faktura pełni szczególną rolę dowodową w prawidłowym
    wymiarze podatku od towarów i usług, dlatego też niezwykle istotne jest prawidłowe
    oznaczenie wszystkich elementów faktury, które zostały wskazane w treści art. 106e
    ust. 1 ustawy, w tym m.in.:
      Faktura powinna zawierać:
      1) datę wystawienia;
      2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób
        jednoznaczny identyfikuje fakturę;
      3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
        adresy;
      4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z
        zastrzeżeniem pkt 24 lit. a oraz pkt 25;
      5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
        potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on
        towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;
      6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę
        otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest
        określona i różni się od daty wystawienia faktury;
      7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
      8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
      9) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
      10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu
        wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej
        netto;
      11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez
        kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
      12) stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku
        korzystania z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach
        6a, 7 i 9;
      13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
        stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
      14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty
        dotyczące poszczególnych stawek podatku;
      15) kwotę należności ogółem (...).
    W świetle art. 106f ust. 1 ustawy:

      Faktura, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, powinna zawierać:
      1) dane, o których mowa w art. 106e ust. 1 pkt 1-6;
      2) otrzymaną kwotę zapłaty;
      3) kwotę podatku wyliczoną według wzoru:
                  ZB x SP
              KP = -----------------
                  100 + SP
      gdzie:
      KP - oznacza kwotę podatku,
      ZB - oznacza kwotę otrzymanej całości lub części zapłaty,
      SP - oznacza stawkę podatku;
      4) dane dotyczące zamówienia lub umowy, a w szczególności: nazwę (rodzaj) towaru
      lub usługi, ilość zamówionych towarów, wartość zamówionych towarów lub usług
      bez kwoty podatku, stawki podatku, kwoty podatku oraz wartość zamówienia lub
      umowy z uwzględnieniem kwoty podatku.
    Należy podkreślić, że celem faktury jest przede wszystkim udokumentowanie
    rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, zarówno pod względem przedmiotu
    transakcji, jak i podmiotów biorących w niej udział.
    Faktury są dokumentem o charakterze sformalizowanym. Zatem, co do zasady, faktury
    muszą być wystawione zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.
    Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe
    zdarzenie gospodarcze. Oznacza to, że nie można uznać za prawidłową fakturę, gdy
    sprzecznie z jej treścią wskazuje ona zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie
    zaistniało bądź zaistniało w innych rozmiarach albo między innymi podmiotami. Faktura
    potwierdza zaistniałe zdarzenia gospodarcze, a jej elementy formalne – wymagane
    przez art. 106e ust. 1 ustawy – mają wyłącznie znaczenie dowodowe. Jedynie braki
    merytoryczne faktury mogą wywołać skutek materialny w postaci zmian w przedmiocie
    lub podstawie opodatkowania, a także doprowadzić do niewłaściwego określenia
    wysokości podatku.
    Z powyższego wynika zatem, że faktury są dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste
    transakcje gospodarcze dokonywane przez podatnika. Faktura pełni szczególną rolę
    dowodową w prawidłowym wymiarze podatku od towarów i usług, dlatego też
    niezwykle istotne jest prawidłowe oznaczenie wszystkich jej elementów, w
    szczególności w części dotyczących danych obligatoryjnych umieszczonych na fakturze.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów – co do zasady – podatnik VAT jest
    zobowiązany wystawiać fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz
    innego podatnika. Generalnie ustawodawca nie nakłada na podatników obowiązku
    wystawiania faktur dokumentujących sprzedaż zwolnioną od podatku na podstawie
    przepisów ustawy lub rozporządzeń wykonawczych do niej oraz sprzedaż realizowaną
    na rzecz podmiotów niebędących podatnikami VAT. Jednakże nie ma przeszkód, aby w
    powyższych sytuacjach podatnik wystawiał fakturę.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Są Państwo właścicielem lokali mieszkalnych oraz lokali użytkowych, które odpłatnie
    udostępniają Państwo na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności

    gospodarczej oraz podmiotów gospodarczych prowadzących w tych Lokalach działalność,
    na podstawie stosownych umów najmu, pobierając od Najemców czynsz. Świadczone
    usługi najmu Lokali dokumentują Państwo wystawianymi na Najemców fakturami VAT,
    stosując odpowiednią stawkę VAT lub zwolnienie z VAT. Zawarte z najemcami lokali
    umowy najmu lokali mieszkalnych i lokali użytkowych przewidują odrębne od czynszu
    rozliczanie kosztów zużytych przez najemców mediów (energia elektryczna, gaz, woda
    oraz odprowadzanie ścieków) na podstawie wskazań liczników oraz w oparciu o
    powierzchnię użytkową Lokalu, w przypadku braku osobnych liczników. Otrzymują
    Państwo faktury VAT od dostawców mediów wraz z wykazanymi na nich kwotami podatku
    naliczonego, dokumentujące opłaty za zużycie mediów w Lokalach. Dokonują Państwo
    odsprzedaży zakupionych mediów według stawek podatku VAT takich samych jak w
    fakturach dokumentujących nabycie tych mediów od dostawców. Nie stosują Państwo
    marży przy odsprzedaży mediów Najemcom Lokali. Następnie obciążają Państwo
    przedmiotowymi wydatkami poszczególnych Najemców. W tym celu wystawiają Państwo
    faktury VAT (dalej jako: Refaktury), stosując dla dokonywanych obciążeń każdorazowo
    stawkę właściwą dla refakturowanych mediów. Najemca otrzymuje dwie oddzielne
    faktury: jedną za czynsz, a drugą za media – refakturowane na podstawie dokumentów
    otrzymanych od dostawców. Państwo zawierają umowy z dostawcami mediów (energia
    elektryczna, gaz, woda, odprowadzanie ścieków). Jak Państwo wskazują zakupione media,
    które są następnie refakturowane na Najemców są wykorzystywane przez Państwa
    wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem VAT.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy refakturując media powinni Państwo stosować
    stawki VAT wg stawek stosowanych przez dostawców wystawiających faktury za
    poszczególne media (pytanie oznaczone we wniosku nr 1).
    Przypomnieć należy, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą we
    własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca,
    a następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną
    osobę (w opisywanym przypadku na osobę trzecią) nie może być zatem w żaden inny
    sposób potraktowane niż jako świadczenie usługi w tym samym zakresie. Celem
    obciążenia kosztami podmiotu, który faktycznie korzystał z usługi (osoby trzeciej) jest
    odsprzedaż tej usługi przez podmiot uczestniczący pośrednio w świadczeniu, pomimo że
    pośrednik danej usługi nie wykonał. Przenoszenie kosztów jest więc świadczeniem
    pomiędzy podmiotem pośredniczącym pomiędzy właściwym usługodawcą, a rzeczywistym
    nabywcą tej usługi.
    W analizowanej sprawie – jak Państwo wskazują – w związku z wynajmem lokali nabywają
    Państwo i rozliczają odrębnie od czynszu koszty zużytych przez Najemców mediów
    (energia elektryczna, gaz, woda oraz odprowadzanie ścieków) na podstawie wskazań
    liczników oraz w oparciu o powierzchnię użytkową Lokalu, w przypadku braku osobnych
    liczników. Odsprzedaży zakupionych mediów dokonują Państwo według stawek podatku
    VAT takich samych jak w fakturach dokumentujących nabycie tych mediów od dostawców.
    Nie stosują Państwo marży przy odsprzedaży mediów Najemcom Lokali. Najemca
    otrzymuje dwie oddzielne faktury: jedną za czynsz, a drugą za media – refakturowane na
    podstawie dokumentów otrzymanych od dostawców.
    W analizowanej sprawie występuje zatem tzw. fikcja prawna przewidziana w art. 8 ust. 2a
    ustawy, w świetle której występują Państwo w roli odsprzedającego przedmiotowe usługi
    dostawy mediów (energia elektryczna, gaz, woda oraz odprowadzanie ścieków) nabyte we
    własnym imieniu, lecz na rzecz osób trzecich. Osoby trzecie (Najemcy) w opisywanym
    przypadku są/będą beneficjentami ww. usług i to na ich rzecz dostarczanie ww. mediów
    jest/będzie realizowane. Zatem, na gruncie ustawy, są Państwo traktowani najpierw jako
    usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi w zakresie dostawy mediów.
    Konsekwencją uznania Państwa – biorących udział w odsprzedaży usług w zakresie
    dostarczania mediów (energia elektryczna, gaz, woda oraz odprowadzanie ścieków) – za
    świadczącego te usługi, obowiązani są/będą Państwo do wystawienia faktur

    dokumentujących wyświadczenie tych usług rzecz osób trzecich (Najemców). Odsprzedaż
    na rzecz osób trzecich (Najemców) ww. mediów powinni Państwo fakturować jako usługi
    opodatkowane stawką VAT właściwą dla danego towaru lub usługi (składających się na
    koszty mediów), zgodnie z fakturami otrzymanymi od dostawców mediów.
    Podsumowując stwierdzam, że refakturując media powinni Państwo stosować stawki VAT
    właściwe dla poszczególnych mediów, zgodnie ze stawkami podatku VAT z faktur
    otrzymanych od dostawców mediów.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego nr 1 należało uznać za
    prawidłowe.
    Kolejna Państwa wątpliwość dotyczy możliwości odzyskania VAT naliczonego z faktur
    dostawców mediów oraz wskazania czy mogą Państwo stosować pełne odliczenie VAT, czy
    zobowiązani są Państwo do stosowania prewspółczynnika.
    Odnosząc się natomiast do kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur
    dokumentujących wydatki za zużycie mediów, które są następnie refakturowane na
    Najemców Lokali, wskazać należy, że podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku
    naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy. W myśl tego przepisu:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z
    prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi
    czynnościami opodatkowanymi.
    Przedstawiona powyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które
    nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy,
    uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:

      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Natomiast na podstawie przepisu art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Art. 87 ust. 1 ustawy stanowi, że:
      W przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w
      okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do
      obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu
      różnicy na rachunek bankowy.
    Zasady dokonywania zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy podatnika określone
    zostały w art. 87 ust. 2-6l ustawy.
    Zatem, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek
    naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności winien
    spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej czynności – za podatnika podatku od
    towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    Jak wynika z opisu sprawy są Państwo czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Odpłatnie udostępniają Państwo lokale będące Państwa własnością. Zakupują Państwo
    media (energia elektryczna, gaz, woda, odprowadzanie ścieków), które następnie Państwo
    odsprzedają ma rzecz Najemców lokali. W tym celu w odniesieniu do kosztów zużytych
    przez Najemców mediów wystawiają Państwo faktury VAT, stosując dla dokonywanych
    obciążeń każdorazowo stawkę właściwą dla refakturowanych mediów. Jak Państwo
    wskazują zakupione media, które są następnie refakturowane na Najemców są
    wykorzystywane przez Państwa wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem VAT.
    Analiza przedstawionych okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa
    prowadzi do wniosku, że skoro dokonują Państwo odsprzedaży zakupionych mediów
    Najemcom według stawek podatku VAT takich samych, jak w fakturach dokumentujących
    nabycie tych mediów od dostawców, nie stosując żadnej marży przy odsprzedaży mediów,
    wystawiając tzw. refakturę, to przysługuje Państwu prawo do pełnego odliczenia podatku
    VAT ujętego w fakturach zakupowych dokumentujących te wydatki. Powyższe wynika z
    faktu, że w analizowanym przypadku będą spełnione – wskazane w art. 86 ust. 1 ustawy –
    przesłanki warunkujące prawo do odliczenia podatku naliczonego, tj. dokonując
    odsprzedaży zakupionych mediów działają Państwo jako podatnik VAT, a media
    refakturowane na Najemców wykorzystywane są przez Państwa do wykonywania
    czynności opodatkowanych tym podatkiem (odsprzedaż mediów Najemcom).
    Tym samym, w odniesieniu do ww. wydatków przysługuje Państwu także prawo do zwrotu
    różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1 ustawy. Przepis ten umożliwia otrzymanie
    przez podatnika rzeczywistego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego. Warunkiem, który
    musi spełnić podatnik, by domagać się zwrotu, jest powstanie w okresie rozliczeniowym
    różnicy pomiędzy kwotą podatku naliczonego a kwotą podatku należnego.

    Podsumowując stwierdzam, że przysługuje Państwu prawo do pełnego odliczenia podatku
    VAT wykazanego na fakturach zakupowych dokumentujących zużycie mediów, które
    następnie są refakturowane na rzecz Najemców Lokali.
    W przypadku, gdy kwota podatku naliczonego w okresie rozliczeniowym jest wyższa niż
    kwota podatku należnego, będą Państwo uprawnieni do obniżenia o tę różnicę kwoty
    podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy,
    zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy.
    Wobec powyższego, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego nr 2 należało
    uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
      · stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał
        w dacie zaistnienia zdarzenia oraz
      · zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje
        w dniu wydania interpretacji.
    W myśl art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym i zdarzeniem
    przyszłym. Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym ich przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację
    oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego i zdarzenia
    przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej,
    bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie
    wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.