Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.879.2024.1.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-14
Teza: Skutki podatkowe otrzymania w ramach ugody środków
pieniężnych; „wynagrodzenia dodatkowego”, stanowiącego w
istocie zwrot należności wpłaconych przez podatników w
ramach umów kredytów hipotecznych.
Słowa kluczowe: kapitał
kredyt-kredyt hipoteczny
kwota-kwota dodatkowa
odsetki-odsetki od kapitału
opodatkowanie
rata
umowa-umowa o kredyt
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.
1
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    14 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 14 listopada 2024 roku o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismami z 14 listopada 2024 r. (wpływ
    14 listopada 2024 r.) oraz pismem z 30 grudnia 2024 r. (wpływ 30 grudnia 2024 r.). Treść
    wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowana będąca stroną postępowania:
    - I.M.
    2. Zainteresowani niebędący stroną postępowania:
    - E.M.
    - K.M.
    Opis stanu faktycznego
    W dniu ... marca 2008 roku Państwo R. i I. M. zawarli z Bankiem Umowę Kredytu (...)
    hipoteczny NR ... (dalej jako: „Umowa nr 1”) następnie, dnia ... października 2008 roku
    zawarli z Bankiem Umowę Kredytu mieszkaniowego (...) hipoteczny nr (...) (dalej jako
    „Umowa nr 2”), a zatem powiązane z walutą obcą.
    Dnia ... 2012 roku zmarł Kredytobiorca - Pan R.M., po którym na podstawie ustawy
    dziedziczyli I.M., E.M. i K.M., wobec czego wstąpili oni w miejsce R.M. jako Kredytobiorcy i
    mają bezsprzeczny interes prawny z wystąpieniem z niniejszym wnioskiem. Dla
    przejrzystości niniejszego uzasadnienia, wskazuję, że w dalszej części obie Umowy będą
    zwane łącznie jako: „Umowy". W ocenie Wnioskodawców Umowy miały charakter
    adhezyjny, bowiem zostały zawarte na wzorcu umownym wykreowanym przez Bank i
    używanym wielokrotnie w stosunkach z konsumentami. Warunki Umów zostały ustalone
    przez stronę ekonomicznie silniejszą, tj. przez Bank, natomiast Wnioskodawcy mogli albo
    te warunki zaakceptować, albo całkowicie zrezygnować z zaciągnięcia kredytów. Nie było
    jednak możliwości zmiany spornych klauzul poprzez indywidualne negocjacje z Bankiem.
    Celem, dla którego Wnioskodawcy wstąpili w sporne stosunki umowne, było uzyskanie
    środków na finansowanie wykończenia domu jednorodzinnego i potrzeby własne.
    W ocenie Wnioskodawców Umowy zawierają postanowienia niedozwolone, co czyni je w
    całości nieważne i uzasadnia żądanie zwrotu wpłaconych na ich podstawie świadczeń.
    Wnioskodawcy skierowali sprawę na drogę postępowania sądowego celem ustalenia, że

    Umowy są nieważne i zasądzenia zwrotu wszelkich należności wpłaconych na poczet ich
    wykonania. Sprawa toczyła się przed Sądem Okręgowym, Wydział I Cywilny, pod sygnaturą
    akt (...). W ramach roszczenia głównego o zapłatę, Wnioskodawcy domagali się zasądzenia
    od Banku kwoty ... zł i ... CHF, tytułem wszelkich należności wpłaconych tytułem
    kwestionowanej Umowy nr 1 do dnia ... października 2023 roku, oraz kwoty ... zł tytułem
    wszelkich należności wpłaconych tytułem kwestionowanej Umowy nr 2 do dnia ... stycznia
    2024 roku. W toku postępowania sądowego, strony doszły do porozumienia i 23
    października 2024 roku zawarły ugodę sądową (dalej jako „Ugoda”). Zamiarem Banku i
    Kredytobiorców było polubowne zakończenie sporu i uchylenie stanu niepewności co do
    roszczeń wynikających z Umów kredytowych, poprzez przyjęte w ugodzie rozwiązania, w
    tym zmianę Umów kredytowych w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności
    kredytowej.
    Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia kredytobiorców Strony przyjęły, iż kredyty
    udzielone na podstawie Umów kredytowych zostaną rozliczone tak, jakby stanowiły
    kredyty Złotowe udzielone na warunkach określonych w Ugodzie. Na mocy Ugody Bank
    umorzył zadłużenie Wnioskodawców z tytułu Umów kredytowych oraz w terminie 21 dni
    od daty zawarcia Ugody, zapłacił im kwotę ... zł tytułem „kwoty dodatkowej” oraz kwotę ...
    zł z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w ww. postępowaniu sądowym, oraz
    kwotę ... zł z tytułu zwrotu połowy opłaty od pozwu. W Ugodzie nie wskazano podstawy
    otrzymania przez kredytobiorców ww. kwoty, a jedynie stwierdzenie, że Bank ją „wypłaci”.
    Bank nie zastrzegł, że zapłata nastąpi pod warunkiem spełnienia przez Wnioskodawców
    jakiegokolwiek świadczenia względem kredytodawcy. Zawarcie ugody nie stanowi
    odnowienia w rozumieniu art. 506 Kodeksu cywilnego. Jednocześnie wskazano, że
    Kredytobiorcy przyjmują do wiadomości, że w związku z wypłatą ww. kwoty, powstaje po
    jego stronie przychód, a na Banku ciąży wypełnienie obowiązku informacyjnego (tj.
    sporządzenie informacji PIT-11). Bank stoi bowiem na stanowisku, że środki wypłacone
    pod tytułem „kwoty dodatkowej” w wysokości ... zł stanowią przychód kredytobiorców i
    podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Tymczasem, kwota wypłacona w ramach ugody, stanowi w istocie zwrot należności
    wpłaconych przez Wnioskodawców na poczet Umów kredytu i jako taka nie podlega
    opodatkowaniu ww. podatkiem.
    Na dzień złożenia niniejszego wniosku, Wnioskodawcy wpłacili łącznie na rzecz Banku
    kwotę ... zł i ... CHF tytułem rat kapitałowo - odsetkowych oraz innych kosztów uiszczonych
    na poczet Umowy nr 1. Kapitał wypłacony przez Bank w ramach Umowy nr 1 wynosił ... zł.
    Łącznie, po stronie Wnioskodawcy powstała nadpłata kredytu w kwocie (...). Z kolei, w
    ramach Umowy nr 2 Wnioskodawcy wpłacili łącznie na rzecz Banku kwotę ... zł tytułem rat
    kapitałowo - odsetkowych oraz innych kosztów, co spowodowało nadpłatę w wysokości
    (...).
    Zatem, kwota wskazana jako „wynagrodzenie dodatkowe" stanowi w rzeczywistości
    nadpłatę kredytu ponad wypłacony w ramach kwestionowanych Umów kapitał.

## Pytanie

Czy wypłacone przez Bank w ramach ugody środki pod tytułem „wynagrodzenie
    dodatkowe”, stanowiące w istocie zwrot należności wpłaconych przez podatników w
    ramach Umów kredytów hipotecznych, są przychodem i powstał po stronie podatnika
    obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie przepisów
    ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.:
    Dz. U. z 2024 r. poz. 836 ze zm.)?
    Państwa stanowisko w sprawie

    W Państwa ocenie, zdaniem Wnioskodawców, środki wypłacone przez Bank w ramach
    ugody - pod tytułem kwoty dodatkowej - które w istocie stanowią zwrot należności
    wpłaconych przez podatników w ramach umowy kredytu, nie są przychodem
    podlegającym opodatkowaniem podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W pierwszej kolejności wskazać trzeba na przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
    podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 836 ze zm.,
    dalej jako „u.p.d.”), zgodnie z którymi: opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,52, 52a i 52c
    oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku (vide art. 9 ust. 1 u.p.d.).
    Ponadto, jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
    opodatkowania w danym roku, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art.
    30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów ze wszystkich źródeł
    przychodów (vide art. 9 ust. 1a u.p.d.).
    Dalej, ustawa stanowi, że dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art.
    23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej,
    jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w
    roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
    stratą ze źródła przychodów, (vide na art. 9 ust. 2 u.p.d.).
    Zgodnie zaś z przepisem art. 11 ust. 1 ww. ustawy: przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-
    15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych
    instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Z treści przetoczonych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega - co do zasady - każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu - jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, w art. 11 ust. 1 u.p.d. jako otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, niemające charakteru zwrotnego. O uzyskaniu przychodu w rozumieniu
    ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji,
    gdy podatnik - czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków
    pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na
    skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych
    podmiotów - uzyskuje określone przysporzenie majątkowe. Ustawa o podatku
    dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób
    opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 u.p.d. - inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 u.p.d. za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1
    pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
    emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
    rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
    uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
    wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na
    rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z

    ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o
    pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty,
    nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-
    14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 u.p.d.
    Konkludując, przychód podatkowy z innych źródeł powstanie w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe. W dniu ... marca 2008 roku
    Wnioskodawcy zawarli Umowę Kredytu (...) hipoteczny NR (...) na potrzeby własne. W
    ramach umowy, podatnicy dokonali łącznej wpłaty w wysokości ..., a zatem w kwocie o ... zł
    przewyższającej wartość wypłaconego kapitału. Następnie, w dniu ... października 2008
    roku Wnioskodawcy zawarli Umowę Kredytu mieszkaniowego (...) hipoteczny nr (...) na
    finansowanie wykończenia domu jednorodzinnego. W ramach umowy, podatnicy dokonali
    łącznej wpłaty w wysokości ... zł, a zatem w kwocie o ... zł przewyższającej wartość
    wypłaconego kapitału.
    Wobec kwestionowania ważności zawartych Umów oraz wytoczenia na tej podstawie
    powództwa o ustalenie oraz zapłatę, Bank wystosował propozycję ugodowego
    zakończenia sporu. Stosownie do treści ugody, Bank w całości umorzył zadłużenie
    Wnioskodawców, a nadto zobowiązał się do zapłaty na jego rzecz kwoty ... zł pod tytułem
    „wynagrodzenia dodatkowego”. Bank stoi przy tym na stanowisku, że wskazana należność,
    stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych i w związku z tym sporządził formularz PIT-11. Co jednak istotne, Bank pomija,
    że ugoda stanowi w istocie rozliczenie dokonanych przez Wnioskodawców wpłat, które
    pochodziły z ich majątku, który był już wcześniej opodatkowany. W ramach rozliczenia
    stron Umów, dochodzi zatem do zwrotu należności wpłaconych przez podatnika, który nie
    otrzyma z tego tytułu dodatkowych korzyści, przysporzenia majątkowego. Przy ocenie
    skutków podatkowych otrzymania przez Wnioskodawców kwoty dodatkowej wskazać
    trzeba także na przepis art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe
    (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 2488 z późn. zm., dalej jako „Pr.Bank.”), z którego wynika,
    że przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
    oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
    kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie,
    zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty
    oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Otrzymanie kredytu i jego spłata na
    warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po
    stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu,
    jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie
    majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Kwestia ta jest jednak uregulowana Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 11 marca
    2022 roku w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz.
    U. 2024 poz. 102).
    W kontekście niniejszej sprawy warto także zwrócić uwagę na treść art. 917 ustawy z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1061), zgodnie z którą
    przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi
    stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z
    tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący
    powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne. Po pierwsze, ugoda
    jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność
    albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody
    jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia

    celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne
    ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się
    szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku
    prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego
    podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody. Odnosząc się zatem do
    skutków podatkowych otrzymania przez Wnioskodawców dodatkowej kwoty na podstawie
    ugody zawartej z Bankiem, wskazać trzeba, że nie podlega ona opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie bowiem z definicją dochodu jest nim nadwyżka
    przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania.
    Z kolei za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego. W związku z zawarciem Ugody, Bank dokonał rozliczenia wpłaconych przez
    Wnioskodawców należności z własnym roszczeniem o zwrot wypłaconego kapitału.
    Wnioskodawcy zatem otrzymali zwrot świadczenia, które wpłacili do Banku na podstawie
    Umowy zmienionej Ugodą.
    Zatem, w przedmiotowej sprawie, po stronie Wnioskodawców nie doszło do
    przysporzenia majątkowego w związku z otrzymaniem od Banku „wynagrodzenia
    dodatkowego”. Na mocy zawartej ugody Wnioskodawcy otrzymali bowiem zwrot środków
    pieniężnych, które wcześniej przekazali na rzecz Banku w ramach spłaty udzielonego
    kredytu hipotecznego. Konkludując, Wnioskodawcy otrzymali świadczenie będące
    ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z ich własnych środków. Kwota
    dodatkowa otrzymana na podstawie ugody z bankiem nie spowoduje więc faktycznego
    przyrostu w majątku Wnioskodawców. Wypłata ta jest dla Wnioskodawców neutralna
    podatkowo. Wobec powyższego, zwrot przez bank części kwoty uiszczonej tytułem spłaty
    zaciągniętego kredytu mieszkaniowego, nie stanowi dla Wnioskodawców przychodu w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Tożsame stanowisko zostało wyrażone w interpretacji indywidulanej Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z dnia 29 lipca 2024 roku, 0112-KDIL2-1.4011.514.2024.2.DJ oraz z
    dnia 1 sierpnia 2024 roku, 0112-KDIL2-1.4011.535.2024.3.DJ.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów ze wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 – inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

    Przystępując do oceny skutków podatkowych wypłaty przez Bank kwoty dodatkowej, na
    podstawie zawartej ugody wskazuję, że instytucja kredytu uregulowana została
    przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646
    ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Odnosząc się do skutków podatkowych wypłaty ustalonej w ugodzie kwoty wyjaśniam,
    że zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami
    jego uzyskania. Jednakże jak wyżej wyjaśniłem definicja przychodu podatkowego
    zawarta w art. 11 ust. 1 wskazuje, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że ... października 2024 r. zawarli Państwo ugodę z
    bankiem. W ugodzie postanowiono m.in. dokonać zapłaty na Państwa rzecz kwoty ... zł
    tytułem „kwoty dodatkowej”. Podali Państwo m.in., że: kwota wypłacona w ramach
    ugody, stanowi w istocie zwrot należności wpłaconych przez Wnioskodawców na poczet
    Umów kredytu i jako taka nie podlega opodatkowaniu ww. podatkiem. (...) Zatem,
    kwota wskazana jako „wynagrodzenie dodatkowe” stanowi w rzeczywistości nadpłatę
    kredytu ponad wypłacony w ramach kwestionowanych Umów kapitał.
    Wypłaconą na Państwa rzecz „kwotą dodatkową” objęte zostały środki pieniężne
    wpłacone wcześniej przez Państwa do Banku w celu wypełnienia wiążącej Państwa z
    bankiem umowy kredytowej. Wypłata „kwoty dodatkowej” stanowiącej element
    rozliczeń pomiędzy Państwem a Bankiem, mający na celu zwrot na Państwa rzecz
    uprzednio wpłaconych przez Państwa do Banku kwot, mieści się w kwocie kapitału
    wpłaconej przez Państwa podczas spłaty kredytu hipotecznego.

    Zatem, otrzymanie od Banku – w ramach rozliczenia nadpłaconego kapitału – „kwoty
    dodatkowej” w wysokości ... zł, w związku z zawarciem przez Państwa Ugody z Bankiem,
    nie spowoduje po Państwa stronie dodatkowego przysporzenia majątkowego. Wypłata
    ta będzie dla Państwa neutralna podatkowo.
    Zatem, w analizowanej sprawie wypłata przez Bank „kwoty dodatkowej” w wysokości ...
    zł nie spowoduje u Państwa powstania przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa
    w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Nie będą mieli Państwo więc obowiązku
    zapłaty podatku od wypłaconej przez Bank kwoty ... zł.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pani I.M. (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.