Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-753/09/AW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2009-08-12
Teza: Okazyjna sprzedaż działki budowlanej z majątku własnego jest zwolniona z podatku VAT
Słowa kluczowe: działki; grunty-sprzedaż gruntów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że Pana stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 20 lipca 2009r. (data wpływu 22 lipca 2009r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie opodatkowania sprzedaży działek – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 22 lipca 2009r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie opodatkowania sprzedaży działek.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

1.  Wnioskodawca nigdy nie prowadził, nie prowadzi i nie będzie prowadzić (jest schorowanym emerytem) sam ani w jakiejkolwiek spółce działalności gospodarczej.
2.  Wnioskodawca nie był i nie jest podatnikiem VAT.
3.  Wnioskodawca nie jest rolnikiem ryczałtowym.
4.  Gospodarstwo rolne, którego współwłasność Wnioskodawca nabył z żoną w 1976r. w 20/32 części, obejmuje pow. 2,0111 ha. Jedynie z całej powierzchni mogła być podzielona zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z 2003r., działka nr 394/34 o powierzchni 0,6125 ha, z której wydzielono sześć działek pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i jedną działkę pod drogę, którą przejęła Gmina na własność. Z tego podziału obowiązuje Wnioskodawcę i jego żonę jako współwłaścicieli opłata adiecencka.
5.  Obie działki będące we współwłasności z żoną Wnioskodawcy, wydzielone zostały z gospodarstwa rolnego, w którym to gospodarstwie Wnioskodawca pracuje od 1976r., chociaż emeryturę nabył z pełnego etatu poza rolnictwem. Zbiory Wnioskodawca wraz z żoną przeznaczał dla siebie i nigdy ich nie sprzedawał. Nie ma maszyn rolniczych.
6.  W 1976r., testamentem został zapisany na Wnioskodawcę i jego żonę przez babcię żony Wnioskodawcy grunt, z którego płody rolne (1 ha gruntów ornych klasy V i VI) zużywane były przez Wnioskodawcę i jego żonę i nigdy nie były sprzedawane nikomu.
7.  Zgodnie z zatwierdzonym w dniu 15 grudnia 2003r. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi, tylko jedna działka nr 394/34 o powierzchni 0,6125 ha, w tym planie została oznaczona symbolem MN pod zabudowę jednorodzinną mieszkaniową i D 1/2 na drogę dojazdową. Działka ta została podzielona na sześć działek pod tę zabudowę i jedną działkę na drogę dojazdową, którą przejęła Gmina na własność, ale nie ma pieniędzy, żeby za nią zapłacić. Działki pod zabudowę są we współwłasności z żoną.
8.  W momencie sprzedaży działki nie były zabudowane, jak i pozostałe również. Podatki za podzielone działki już są w wielkościach za nieruchomości, a nie podatku gruntowego, który jest nieporównywalnie niższy.
9.  Wnioskodawca nie występował na żadną działkę, w tym na sprzedane, o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.
10.  Działki przed sprzedażą wykorzystywane były rolniczo. Wnioskodawca nie zawierał sam ani z żoną jako współwłaścicielką, nigdy i z nikim umów dzierżawy, najmu czy innych o podobnym znaczeniu. Nie pobierał też żadnych pieniędzy od nikogo, ani korzyści nie czerpał.
11.  Przyczyną sprzedaży tych dwóch działek będących we współwłasności z żoną, jest brak pieniędzy na leczenie (oboje z żoną mają poważne choroby) i na remont bardzo starego domu (ma ponad 100 lat).
12.  Wnioskodawca sprzedał dwie działki. Są jeszcze cztery, ale te pozostawi dzieciom i wnukom.
13.  Poza tymi dwoma działkami Wnioskodawca nigdy żadnych gruntów będących we współwłasności z żoną nie sprzedał. Nigdy nie był i nie jest płatnikiem podatku VAT i też nigdy VAT-u nie płacił. Nie złożył zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R. Nigdy na własny rachunek nie prowadził działalności gospodarczej, w tym nie handlował działkami, a posiadane we współwłasności z żoną i sprzedane te dwie działki jako współwłasne, nie stanowią o działalności gospodarczej, nie jest to żaden obrót gospodarczy, bez zamiaru ciągłej sprzedaży, a jedynie na ratowanie zdrowia i domu.
14.  Pieniądze ze sprzedaży działek będących we współwłasności z żoną, Wnioskodawca przeznaczy na leczenie i remont domu.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy sprzedaż niezabudowanego udziału w prawie własności dwóch działek będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT? Współwłasność Wnioskodawca posiada z żoną.

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż udziału w dwóch działkach nie powinna być opodatkowana podatkiem VAT. Wnioskodawca nie prowadził i nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, nie handluje też działkami, a pieniądze ze sprzedaży udziału przeznaczyć musi na leczenie i remont starego domu. Pozostałe działki – ich udział wprawie własności – sa przeznaczone dla dzieci i wnuków.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty (art. 2 pkt 6 ustawy o VAT).

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy o VAT).

Powyższe oznacza, że dostawa towarów, w tym także gruntów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonana będzie przez podmiot mający status podatnika tj. prowadzącego samodzielną działalność gospodarczą w rozumieniu powołanej wyżej definicji.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto podatnikiem staje się również ten, kto wykonał czynność, podlegającą opodatkowaniu, jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Chociaż ustawa nie definiuje pojęcia „częstotliwości”, przez zamiar wykonywania danej czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonych czynności, składających się na istotę prowadzenia działalności. O kwestii częstotliwości nie decyduje czasookres wykonywania czynności (rok, dwa czy pięć lat) ani ilość dokonanych transakcji. Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności. Dlatego też, w każdym przypadku należy indywidualnie rozstrzygnąć, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne było dokonywanie tej czynności wielokrotnie.

W kontekście powyższego należy stwierdzić, iż nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Z przedstawionych przepisów wynika więc, że jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży ze swojego majątku prywatnego nieruchomości gruntowej przeznaczonej pod zabudowę, a czynność ta wykonywana jest jednorazowo lub okazjonalnie, w warunkach wskazujących, iż działanie to nie jest czynione z zamiarem jego powtarzania (kontynuowania) i nie zmierza do nadania mu stałego charakteru, transakcja taka nie może być uznana za działalność gospodarczą, w rozumieniu cytowanego wyżej art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

W przedmiotowej sprawie okoliczności będące przyczyną transakcji sprzedaży nieruchomości gruntowych, nie wskazują, iż miałyby być one czynione z zamiarem wykonywania w sposób częstotliwy.

Jak wynika z treści wniosku:

1.  Wnioskodawca nigdy nie prowadził, nie prowadzi i nie będzie prowadzić (jest schorowanym emerytem) sam ani w jakiejkolwiek spółce działalności gospodarczej.
2.  Wnioskodawca nie był i nie jest podatnikiem VAT.
3.  Wnioskodawca nie jest rolnikiem ryczałtowym.
4.  Gospodarstwo rolne, którego współwłasność Wnioskodawca nabył z żoną w 1976r. w 20/32 części, obejmuje pow. 2,0111 ha. Jedynie z całej powierzchni mogła być podzielona zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z 2003r., działka nr 394/34 o powierzchni 0,6125 ha, z której wydzielono sześć działek pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i jedną działkę pod drogę, którą przejęła Gmina na własność. Z tego podziału obowiązuje Wnioskodawcę i jego żonę jako współwłaścicieli opłata adiecencka.
5.  Obie działki będące we współwłasności z żoną Wnioskodawcy, wydzielone zostały z gospodarstwa rolnego, w którym to gospodarstwie Wnioskodawca pracuje od 1976r., chociaż emeryturę nabył z pełnego etatu poza rolnictwem. Zbiory Wnioskodawca wraz z żoną przeznaczał dla siebie i nigdy ich nie sprzedawał. Nie ma maszyn rolniczych.
6.  W 1976r., testamentem został zapisany na Wnioskodawcę i jego żonę przez babcię żony Wnioskodawcy grunt, z którego płody rolne (1 ha gruntów ornych klasy V i VI) zużywane były przez Wnioskodawcę i jego żonę i nigdy nie były sprzedawane nikomu.
7.  Zgodnie z zatwierdzonym w dniu 15 grudnia 2003r. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi, tylko jedna działka nr 394/34 o powierzchni 0,6125 ha, w tym planie została oznaczona symbolem MN pod zabudowę jednorodzinną mieszkaniową i D 1/2 na drogę dojazdową. Działka ta została podzielona na sześć działek pod tę zabudowę i jedną działkę na drogę dojazdową, którą przejęła Gmina na własność, ale nie ma pieniędzy, żeby za nią zapłacić. Działki pod zabudowę są we współwłasności z żoną.
8.  W momencie sprzedaży działki nie były zabudowane, jak i pozostałe również. Podatki za podzielone działki już są w wielkościach za nieruchomości, a nie podatku gruntowego, który jest nieporównywalnie niższy.
9.  Wnioskodawca nie występował na żadną działkę, w tym na sprzedane, o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.
10.  Działki przed sprzedażą wykorzystywane były rolniczo. Wnioskodawca nie zawierał sam ani z żoną jako współwłaścicielką, nigdy i z nikim umów dzierżawy, najmu czy innych o podobnym znaczeniu. Nie pobierał też żadnych pieniędzy od nikogo, ani korzyści nie czerpał.
11.  Przyczyną sprzedaży tych dwóch działek będących we współwłasności z żoną, jest brak pieniędzy na leczenie (oboje z żoną mają poważne choroby) i na remont bardzo starego domu (ma ponad 100 lat).
12.  Wnioskodawca sprzedał dwie działki. Są jeszcze cztery, ale te pozostawi dzieciom i wnukom.
13.  Poza tymi dwoma działkami Wnioskodawca nigdy żadnych gruntów będących we współwłasności z żoną nie sprzedał. Nigdy nie był i nie jest płatnikiem podatku VAT i też nigdy VAT-u nie płacił. Nie złożył zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R. Nigdy na własny rachunek nie prowadził działalności gospodarczej, w tym nie handlował działkami, a posiadane we współwłasności z żoną i sprzedane te dwie działki jako współwłasne, nie stanowią o działalności gospodarczej, nie jest to żaden obrót gospodarczy, bez zamiaru ciągłej sprzedaży, a jedynie na ratowanie zdrowia i domu.
14.  Pieniądze ze sprzedaży działek będących we współwłasności z żoną, Wnioskodawca przeznaczy na leczenie i remont domu.

Mając na uwadze powyższe, sprzedaż przedmiotowych gruntów, jako dokonaną z majątku osobistego należy uznać za niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż Wnioskodawcy nie można w tym zakresie uznać za podatnika podatku VAT, a okoliczności dokonania okazjonalnej transakcji zbycia gruntu nie można przypisać znamion częstotliwości. Wnioskodawca sprzedając grunt korzysta zatem z przysługującego mu prawa do rozporządzenia własnym majątkiem.

Wnioskodawca nabył bowiem przedmiotowe działki we współwłasności z żoną w 1976r. w drodze spadku jako grunty rolne. Płody rolne pochodzące z ww. gruntu zużywane były przez Wnioskodawcę i jego żonę i nigdy nie były sprzedawane nikomu. Wnioskodawca nie prowadził działalności gospodarczej, nie jest i nie był rolnikiem ryczałtowym. Grunty nie były nigdy przedmiotem dzierżawy, najmu lub umów o podobnym charakterze. Wnioskodawca nie jest podatnikiem podatku VAT. Środki uzyskane z ich sprzedaży zostaną przeznaczone na leczenie oraz na remont domu mieszkalnego.

Zatem w ocenie tut. organu nie można uznać przedmiotowej sprzedaży z majątku osobistego udziałów w dwóch działkach za częstotliwą dostawę gruntów, a więc czynność ta w przedstawionym stanie faktycznym nie mieści się w definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy, a co za tym idzie sprzedaż przedmiotowych udziałów nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Interpretacja traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego lub zmiany stanu prawnego.

Ponadto tut. organ zauważa, że niniejsza interpretacja dotyczy Pana jako Wnioskodawcy. Zgodnie bowiem z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną), zatem interpretację wydać można na rzecz jednej osoby fizycznej, a nie dla małżonków.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, ul. Kośnego 70, 45-372 Opole po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.