Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.743.2024.1.BS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-29
Teza: Dotyczy ustalenia, czy Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione na zakup prezentowanej przez Wnioskodawcę wyłącznie na jego stronie internetowej lub w social mediach Wnioskodawcy odzieży i elementów garderoby lub wykorzystywanej w celu prowadzenia szkoleń dla firm i instytucji, w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności, przy założeniu, że towary te są ewidencjonowane w sposób opisany w stanie faktycznym (winno być: stanie faktycznymi/ zdarzeniu przyszłym) nie są wykorzystywane na potrzeby inne niż działalność Wnioskodawcy.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; koszt-koszty uzyskania przychodów; odzież
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe

    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 29 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych w wysokości
    9% i prowadzi działalność gospodarczą w zakresie pozostałego doradztwa w zakresie
    prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania (70.22.Z), jak również działalność
    związaną z produkcją filmów, nagrań wideo i programów telewizyjnych (59.11.Z), ze
    sprzedażą detaliczną odzieży prowadzoną w wyspecjalizowanych sklepach (47.71.Z), ze
    sprzedażą detaliczną prowadzoną przez domy sprzedaży wysyłkowej lub internet (47.91.
    Z), czy działalność w obszarze stosunki międzyludzkie (public relations) i komunikacja (PKD
    70.21.Z). Wnioskodawca jest rezydentem Rzeczypospolitej Polskiej i posiada w Polsce
    nieograniczony obowiązek podatkowy.
    Główny zakres działalności Wnioskodawcy obejmuje świadczenie usług doradztwa
    wizerunkowego. W ramach realizacji usług doradztwa wizerunkowego Wnioskodawca
    oferuje m.in.:
    (...)
    W związku z prowadzeniem działalności w obszarze doradztwa wizerunkowego
    Wnioskodawca uzyskuje przychód z tytułu ww. opisanych usług i ponosi różnego rodzaju
    wydatki, w tym będące przedmiotem niniejszego wniosku wydatki na zakup odzieży (np.
    garnitury, koszule, sukienki, spódnice, bluzki, płaszcze i inne okrycia wierzchnie itd.) i
    elementów garderoby takich jak np.: muszki, paski do spodni, krawaty, poszetki, apaszki,
    torebki, obuwie, biżuteria, czy wszelkiego rodzaju akcesoria ubraniowe.
    Wskazane powyżej wydatki, które ponosi Wnioskodawca są niezbędne do wykonywanej
    działalności w celu osiągania i zwiększania przychodów. Generowanie dochodu
    uzależnione jest w dużej mierze od zrealizowania sesji wizerunkowych, czy
    przeprowadzenia szkoleń. Z uwagi na duży potencjał zarobkowy ww. działań
    Wnioskodawca zauważył, że w celu pozyskania większej ilości zleceń, spełniając przy tym
    aktualne wymagania Klientów niezbędne jest również publikowanie i reklamowanie już
    zrealizowanych usług, w tym przygotowywanie wpisów na stronie internetowej o tematyce
    modowej, czy w social mediach, opatrzonych zdjęciami przygotowanych stylizacji przy
    użyciu zakupionej w tych celach odzieży i elementów garderoby.
    Wnioskodawca zakłada, że zakupiona odzież i elementy garderoby przyniesie kilka źródeł
    dochodu:
      a) Odzież i elementy garderoby wykorzystywane będą w ramach realizowanych sesji
        wizerunkowych, czy realizowanych szkoleń, z tytułu których Wnioskodawca
        otrzymuje wynagrodzenie.
      b) Publikacja zdjęć ze zrealizowanych sesji wizerunkowych, czy samych elementów
        garderoby wykorzystywanych do świadczenia usług doradztwa wizerunkowego
        powinna zwiększyć zainteresowanie usługami świadczonymi przez Wnioskodawcę,
        a tym samym przełożyć się na zwiększenie sprzedaży oferowanych usług.
      c) W dalszej perspektywie stanowić może dodatkowe źródło przychodu z tytułu jej
        odsprzedaży. Odzież i elementy garderoby, których nie będzie można już
        wykorzystać przeznaczone będą do odsprzedaży.

    Wydatki na zakup odzieży i elementów garderoby nie mają charakteru wydatku na
    reprezentację, ponieważ nie taki jest cel ich poniesienia. Odzież i elementy garderoby są
    wykorzystywane do zaprezentowania przykładowych stylizacji, które następnie mogą być
    inspiracją w realizowanych usługach doradztwa wizerunkowego przez Wnioskodawcę już
    pod konkretnego Klienta.
    Wydatki takie ponoszone są w szczególności na potrzeby realizacji sesji zdjęciowych (sesje
    wizerunkowe), których efekty Wnioskodawca zamieszczać będzie na swojej stronie
    internetowej lub w social mediach, czy dla celów przeprowadzenia szkoleń dla firm i
    instytucji, w tym dla stylistów i doradców wizerunkowych oraz w ramach (...), jak również w
    związku z oferowaniem Klientom indywidualnych konsultacji wizerunkowych, co z kolei
    przekłada się na osiągane przez Wnioskodawcę przychody.
    Wnioskodawca wskazuje, że zakup ten ma przy tym na celu reklamę działalności
    Wnioskodawcy, gdyż poprzez publikowanie na stronie internetowej Wnioskodawcy lub w
    social mediach przykładowych stylizacji Wnioskodawca pozwala zapoznać się Klientowi ze
    sposobem realizowanych przez Wnioskodawcę usług (przyjętym stylem), co przekłada się
    na zainteresowanie współpracą właśnie z Wnioskodawcą, a tym samym pozyskanie
    nowych zamówień.
    Wszelkie zakupione przez Wnioskodawcę towary są finansowane z jego środków własnych.
    Zakupione na ww. potrzeby towary są przez Wnioskodawcę ewidencjonowane w sposób
    umożliwiający ich identyfikację i przypisane jako wydatku wykorzystywanego na
    budowanie portfolio, gdy odzież służy przygotowaniu przykładowej stylizacji publikowanej
    na stronie/social mediach w celu zachęcenia klientów do współpracy.
    Zakupiona odzież i elementy garderoby nie są wykorzystywane dla celów innych niż
    działalność Wnioskodawcy. Faktury dokumentujące zakupy produktów są dodatkowo
    opisywane wraz z załączeniem zdjęcia zakupionych towarów, co umożliwia wykazanie, że
    towary są wykorzystywane do prowadzenia działalności Wnioskodawcy.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione
    na zakup prezentowanej przez Wnioskodawcę wyłącznie na jego stronie internetowej lub
    w social mediach Wnioskodawcy odzieży i elementów garderoby lub wykorzystywanej w
    celu prowadzenia szkoleń dla firm i instytucji, w ramach prowadzonej przez
    Wnioskodawcę działalności, przy założeniu, że towary te są ewidencjonowane w sposób
    opisany w stanie faktycznym (winno być: stanie faktycznymi/ zdarzeniu przyszłym) nie są
    wykorzystywane na potrzeby inne niż działalność Wnioskodawcy?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki poniesione na zakup prezentowanej przez
    Wnioskodawcę wyłącznie na jego stronie internetowej lub social mediach odzieży i
    elementów garderoby lub wykorzystywanej w celu prowadzenia szkoleń dla firm i
    instytucji, może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, w ramach prowadzonej
    działalności, przy założeniu, że towary te są ewidencjonowane w sposób opisany w stanie
    faktycznym i nie są wykorzystywane na potrzeby inne, aniżeli w ramach prowadzonej
    działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 (przypis Organu) ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., zwanej dalej:
    „Ustawa o CIT”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
    przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
    wymienionych w art. 16.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
    pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
    podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez podmioty inne
    niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
    w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
    może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 Ustawy o CIT, nie
    uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Generalnie należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i
    gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego
    źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych
    kosztów. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku a
    osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy
    oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku.
    Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może
    przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu
    źródła przychodów. Zauważyć przy tym należy, że konieczność poniesienia danego
    wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z prawem działań podatnika.
    Koszty związane z zachowaniem źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały, aby
    przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło
    w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów
    należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób
    gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest
    więc ich obligatoryjne poniesienie w celu niedopuszczenia do utraty źródła przychodu w
    przyszłości.
    Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością, po wyłączeniu
    zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku
    przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź
    zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Wnioskodawca wskazuje, że w celu pozyskiwania Klientów, dla których realizowane są
    usługi doradztwa biznesowego musi zakupić odzież i inne elementy garderoby, aby
    przedstawić skomponowaną przez siebie stylizację Klientom wykorzystując ją w ramach
    sesji zdjęciowych, czy podczas prowadzenia szkoleń dla firm i instytucji, w tym także dla
    stylistów i doradców wizerunkowych oraz w ramach (...). Z dokonanego przez
    Wnioskodawcę przeglądu konkurencyjnych działalności gospodarczych o podobnym
    zakresie działania wynika, że przyciągnięcie Klientów i uzyskanie ugruntowanej pozycji na
    rynku wymaga ciągłego podążania za trendami, a przy tym tworzenia oryginalnych i
    atrakcyjnych dla Klientów stylizacji zachęcających do rozpoczęcia współpracy z
    konkretnym doradcą wizerunkowym. Ponadto, im więcej przykładowych stylizacji z

    wykorzystaniem zakupionej odzieży jest publikowanych na stronie Wnioskodawcy, czy
    szeroko rozumianych social mediach, tym większe zainteresowanie usługami
    oferowanymi przez Wnioskodawcę.
    Tym samym, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wszystkie opisane w ramach zdarzenia
    przyszłego koszty należy uznać za ponoszone w celu osiągnięcia przychodu, które nie
    zawierają się w katalogu wyłączeń zawartych w art. 16 ustawy o CIT.
    W szczególności tego rodzaju wydatków nie można uznać za koszty reprezentacji, o
    których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 28 (winno być: „art. 16 ust. 1 pkt 28) ustawy o CIT, gdyż
    nie taki jest ich cel. Zakupiona odzież i elementy garderoby nie będą w żaden sposób
    używane w celach innych niż działalność gospodarcza Wnioskodawcy. Zakupione towary
    są niezbędne w celu realizacji działalności Wnioskodawcy, a ich brak wyklucza możliwość
    osiągania przychodów. Nie sposób bowiem zrealizować usług polegających na doradztwie
    biznesowym, gdy Wnioskodawca nie posiada portfolio prezentującego przykładowe
    stylizacje świadczące o podejściu do realizowanych przez Wnioskodawcę usług,
    prezentujące przy tym własny styl Wnioskodawcy, który jest często powodem, dla którego
    to właśnie z Wnioskodawcą dany kontrahent rozpoczyna współpracę. Celem bowiem
    realizowanej działalności gospodarczej jest w szczególności zaproponowanie konkretnych
    stylizacji wykorzystywanych na potrzeby realizowanych sesji. Podobnie w zakresie, w jakim
    Wnioskodawca oferuje specjalistyczne szkolenia, posiadanie dostępu do przygotowanych
    stylizacji pozwala przeprowadzić efektywne szkolenia, podczas których Klienci mają
    możliwość uzyskania praktycznych porad w zakresie doboru odpowiednich tkanin,
    wzorów, czy dodatków. Odzież i elementy garderoby zakupione przez Wnioskodawcę są
    ewidencjonowane w sposób umożliwiający ich przypisanie do realizowanych przez Spółkę
    usług lub wykorzystanie na potrzeby wpisów na stronie www Wnioskodawcy, czy w social
    mediach Wnioskodawcy.
    Fakturę dokumentującą każdy zakup na potrzeby prowadzonej działalności
    Wnioskodawca dokładnie opisuje oraz załącza do niej zdjęcia zakupionych na jej
    podstawie towarów. Umożliwia to wykazanie, że są one przez Wnioskodawcę
    wykorzystywane jedynie do realizacji usług doradztwa biznesowego w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto, towary te są przez Wnioskodawcę
    osobno przechowywane.
    W orzecznictwie wskazuje się, że zachowane muszą być istotne cechy, takie jak
    bezpośredni związek kosztu z prowadzoną działalnością, a jego poniesienie miało lub
    mogło mieć bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu dla danego rodzaju
    prowadzonej działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2001 r., sygn. akt
    III SA 3269/99). Istotnym z punktu widzenia możliwości zaliczenia wydatku do kosztów
    uzyskania przychodów jest również ocena celowości jego poniesienia w kontekście
    uzyskania przychodu. Jak trafnie podsumował to NSA w wyroku z dnia 17 października
    2014 r., sygn. akt II FSK 2304/12, LEX nr 1518227: Kryterium celowości nie wyznacza w
    sposób ostry granicy pozwalającej odróżnić wydatki, które można uznać za koszy
    uzyskania przychodów, od tych, które już nimi nie są. Niemniej jednak kryterium to nie
    może służyć rekonstruowaniu otwartego ciągu zdarzeń, które poprzedziły uzyskanie
    przychodów, a równocześnie były niezbędne do ich osiągnięcia – tworząc w ten sposób
    niekończący się związek skutkowo-przyczynowy.
    Należy wskazać, że wydatki poniesione na odzież i elementy garderoby wskazane we
    wniosku, wykorzystywane w działalności gospodarczej Wnioskodawcy spowodują
    osiągnięcie przychodu z tytułu usług doradztwa wizerunkowego. Tym samym uzasadnione
    i celowe są wydatki Wnioskodawcy na zakup odzieży i elementów garderoby.
    W konsekwencji, z uwagi na pozostawanie w związku przyczynowo-skutkowym oraz
    wypełnieniem kryterium celowości Wnioskodawca stoi na stanowisku, że będzie
    uprawniony do zaliczania wydatków związanych z realizacją usług doradztwa biznesowego
    do koszów uzyskania przychodów na gruncie ustawy o podatku dochodowym w związku z
    prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym
    oraz dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku orzeczeń sądów administracyjnych należy
    stwierdzić, iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach podmiotów, które o ich
    wydanie wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu wydającego przedmiotową
    interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
    z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej, zgodnie z którym
      interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku
      stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy
      wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia
      prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.