Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.962.2024.1.PRP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-10
Teza: Brak opodatkowania podatkiem VAT przekształcenia prawa
użytkowania wieczystego działki nr 1 w prawo własności.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
przekształcanie-przekształcenie prawa-przekształcenie
prawa wieczystego użytkowania w prawo własności
użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste-
przeniesienie prawa użytkowania wieczystego
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 14 listopada 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie braku

    opodatkowania podatkiem VAT przekształcenia prawa użytkowania wieczystego działki nr
    1 w prawo własności.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Powiat jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. W zakresie czynności
    dokonywanych w myśl przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami w imieniu
    Skarbu Państwa przez starostę, podatnikiem podatku VAT obowiązanym do ewidencji i
    ujmowania w deklaracjach VAT czynności dotyczących własności Skarbu Państwa jest
    Powiat.
    Skarb Państwa jest właścicielem nieruchomości, a użytkowanie wieczyste zostało nabyte
    aktem notarialnym z dnia 11.12.1992 r. Wnioskiem z dnia 09.08.2024 r., użytkownik
    wieczysty wystąpił o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności
    gruntu zabudowanego garażem znajdującym się na działce nr 1 wybudowanym z
    własnych środków.
    Przedmiotem planowanego przekształcenia jest wyłącznie grunt będący przedmiotem
    użytkowania wieczystego.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania
    wieczystego w prawo własności nieruchomości (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 900, dalej ustawa
    o przekształceniu), osoby fizyczne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami
    wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych
    garażami albo przeznaczonych pod zabudowę na cele mieszkaniowe lub pod zabudowę
    garażami oraz nieruchomości rolnych mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa
    użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Przez nieruchomość
    rolną rozumie się nieruchomość rolną w rozumieniu Kodeksu cywilnego, z wyłączeniem
    nieruchomości przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego
    albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na cele inne niż rolne.
    Jak stanowi art. 3 ust. 1 pkt 1 Decyzję o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w
    prawo własności nieruchomości wydaje starosta wykonujący zadania z zakresu
    administracji rządowej – w przypadku nieruchomości stanowiących własność Skarbu
    Państwa, w tym również nieruchomości, w stosunku do których prawo własności Skarbu
    Państwa wykonują inne państwowe osoby prawne.
    Prawo użytkowania wieczystego przekształca się w prawo własności nieruchomości z
    dniem, w którym decyzja, o której mowa w ust. 1, stała się ostateczna. Decyzja ta stanowi
    podstawę wpisu do księgi wieczystej (art. 3 ust. 2 ustawy o przekształceniu)
    Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o przekształceniu, osoba, na rzecz której zostało
    przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, jest
    obowiązana do uiszczenia dotychczasowemu właścicielowi opłaty z tytułu tego
    przekształcenia, z zastrzeżeniem art. 5.
    Przepis art. 4 ust. 2 ustawy o przekształceniu wskazuje, że w decyzji administracyjnej, o
    której mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o przekształceniu, właściwy organ ustala opłatę z tytułu
    przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.
    Do ustalenia niniejszej opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w
    prawo własności stosuje się odpowiednio przepisy art. 67 ust. 3a i art. 69 ustawy z dnia 21
    sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2204 i 2348 oraz z
    2019 r. poz. 270, 492 i 801, dalej: u.g.n.).
    Powołany powyżej przepis z art. 67 ust. 3a u.g.n. wskazuje, że cenę nieruchomości ustala
    się w wysokości równej jej wartości, z kolei art. 69 u.g.n. nakazuje, aby na poczet ceny
    nieruchomości gruntowej zaliczyć kwotę równą wartości prawa użytkowania wieczystego
    tej nieruchomości, określoną według stanu na dzień sprzedaży.

    Dla działki nr 1 został sporządzony operat szacunkowy przez rzeczoznawcę majątkowego
    określający wartość prawa własności oraz prawa użytkowania wieczystego. Wartość prawa
    własności gruntu wynosi ..... zł. Wartość prawa użytkowania wieczystego wynosi ..... zł.
    Na podstawie art. 69 u.g.n., na poczet ceny nieruchomości gruntowej sprzedawanej jej
    użytkownikowi wieczystemu zalicza się kwotę równą wartości prawa użytkowania
    wieczystego tej nieruchomości, określoną według stanu na dzień sprzedaży, zatem
    należną Skarbowi Państwa opłatę stanowić będzie kwota .... zł.
    Pytania
    W związku z przekształceniem prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na
    podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przekształceniu prawa użytkowania
    wieczystego czy dla ww. działki na podstawie decyzji administracyjnej, na wniosek
    użytkownika wieczystego czy przekształcenie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem
    VAT? Czy ustalona w decyzji opłata z tytułu przekształcenia nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy planowane przekształcenie prawa użytkowania wieczystego ww.
    nieruchomości na podstawie decyzji administracyjnej, na wniosek użytkownika
    wieczystego nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 685 z późn. zm.; dalej: ustawa o VAT) opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
    świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT przez towary należy rozumieć rzeczy oraz ich części, a
    także wszelkie postacie energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art.
    5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel, w tym również zbycie prawa użytkowania wieczystego.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza - według ust. 2 powołanego artykułu - obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o VAT ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem "podatnik" tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy czym, w
    świetle przytoczonych wyżej przepisów status podatnika podatku od towarów i usług
    wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.
    Dla ustalenia, czy podmiot dokonujący transakcji sprzedaży nieruchomości jest
    podatnikiem podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność
    gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Aby jednak dostawę towarów uznać za
    działalność gospodarczą należy wykazać, że w momencie jej realizacji sprzedający
    zachowywał się jak podatnik, a sprzedawane towary zostały nabyte w celu wykorzystania
    w działalności gospodarczej.

    Określony w cytowanej ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne
    jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie
    czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w
    ustawie o VAT, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem "podatnik"
    tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w
    profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, nie uznaje się za podatnika organów władzy
    publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z treści powyższego przepisu art. 15 ust. 6 ustawy o VAT wynika, że wyłączenie z kategorii
    podatników VAT organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy ma
    miejsce wówczas, gdy spełnione zostaną łącznie dwie przesłanki:
      1. podmiotem dokonującym czynności jest organ władzy publicznej lub urząd
        obsługujący ten organ i
      2. czynność mieści się w zakresie zadań nałożonych odrębnymi przepisami na ten
        podmiot (wymieniony w 1), dla realizacji których został on powołany i jednocześnie
        czynność ta nie jest wykonywana na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Innymi słowy organ będzie uznany za podatnika VAT w dwóch przypadkach - gdy
    wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego zadań oraz gdy
    wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Stąd też, aby uznać, że organ działa w zakresie swoich funkcji
    ustawowych i jednocześnie nie korzysta z formy cywilistycznej musi zaistnieć sytuacja tego
    rodzaju, że przy realizacji danego zadania organ ten wyposażony jest we władztwo
    publiczne, tj. występuje w pozycji nadrzędnej w stosunku do innych podmiotów
    uczestniczących w danej czynności.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika więc, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami VAT jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter
    cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą
    to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy) czynności w sferze ich
    aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany nieruchomości i
    ruchomości, wynajmu, dzierżawy itd., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych).
    W świetle powołanych wyżej przepisów aby dana czynność podlegała opodatkowaniu
    podatkiem VAT musi być ona wymieniona w art. 5 ust. 1 w związku z art. 7 i 8 ustawy o
    VAT oraz podmiot działający w zakresie tej czynności musi występować w charakterze
    podatnika VAT.
    Grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, a jego sprzedaż, jak
    również oddanie w użytkowanie, stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy o VAT.
    Wskazać należy, że art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, definiujący pojęcie "dostawa towarów" nie
    odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności,
    stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o VAT z
    przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego.
    W celu właściwego zinterpretowania pojęcia "przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel" należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego rodzaju czynności,
    które dają nabywcy prawo do postępowania z nim jak właściciel. Chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności,
    zatem wyrażenia "prawo do rozporządzania jak właściciel" nie można interpretować jako
    "prawo własności". Należy ponadto wskazać, że czynności przejęcia własności
    ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem

    "dostawa towarów" nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W
    konsekwencji pojęcie "dostawa towarów" oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą
    wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala
    to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na
    nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na
    odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie
    towaru.
    Wobec powyższego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie
    pojęcia "przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel", ustawodawca
    uznał, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów,
    wymieniając tę czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT. W wyniku ustanowienia prawa
    użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad
    gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak
    właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z
    niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    Należy podkreślić, iż ustanowienie prawa użytkowania wieczystego przed dniem 1 maja
    2004 r. nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż na podstawie
    obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i
    usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50, z późn. zm.), grunt nie był
    towarem i ustanowienie jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy towarów.
    Dopiero ustanowienie prawa użytkowania wieczystego po dniu 30 kwietnia 2004 r.
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w
    zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT.
    W rozpatrywanej sprawie wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą opodatkowania VAT
    przekształcenia użytkowania wieczystego ustanowionego w 1992 r. w prawo własności, w
    sytuacji, gdy dotychczasowy użytkownik wieczysty, na podstawie decyzji administracyjnej,
    nabędzie prawo własności gruntu oddanego mu wcześniej w użytkowanie wieczyste.
    W świetle dokonanej powyżej analizy przepisów ustawy o VAT oraz wskazanych w opisie
    zdarzenia przyszłego przepisów ustawy o przekształceniu, w ocenie Wnioskodawcy należy
    stwierdzić, iż czynność przekształcenia prawa wieczystego użytkowania gruntu w prawo
    własności, dokonana w drodze decyzji administracyjnej nie może być traktowana jako
    ponowna dostawa tej samej nieruchomości, w rozumieniu ustawy o VAT. Przekształcenie
    prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na podstawie decyzji administracyjnej,
    wydanej przez właściwy organ, stanowi jedynie zmianę formy prawnej faktycznego prawa
    do nieruchomości. Nabycie prawa do nieruchomości nastąpiło bowiem już z chwilą
    zawarcia umowy o ustanowienie prawa wieczystego użytkowania, tj. w 1992 r.
    Zatem, planowana czynność przekształcenia prawa wieczystego użytkowania gruntu w
    prawo własności, dokonana w drodze decyzji administracyjnej nie będzie stanowiła
    dostawy nieruchomości, tym samym nie wypełnia określonych w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy
    o VAT przesłanek uprawniających do uznania tej czynności za podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, zaś art. 7 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy o VAT nie będą miały
    zastosowania do czynności przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo
    własności. Czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności,
    dokonana w formie decyzji administracyjnej, nie podlega opodatkowaniu VAT.
    Tym samym Wnioskodawca, jako jednostka samorządu terytorialnego dla czynności
    przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na podstawie wydanej
    decyzji o przekształceniu nie będzie występował w charakterze podatnika podatku VAT z
    tytułu dokonania tej czynności należącej do zakresu administracji publicznej.
    W związku z powyższym ustalona w decyzji opłata z tytułu przekształcenia nie będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów
        w zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
        umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy
        sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w
        następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
        ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
        komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
        jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
        przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na
        spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz
        członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub
        lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni
        własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie w użytkowanie wieczyste, stanowi
    dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Zaznaczenia wymaga, że ww. przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa
    towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa
    własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego rodzaju czynności,
    które dają nabywcy prawo do postępowania z nimi jak właściciel. Chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym.
    Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia
    „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”.

    Należy ponadto wskazać, że czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi
    towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie
    ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W konsekwencji pojęcie
    „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze
    skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na
    uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na
    nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na
    odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie
    towaru.
    Wobec powyższego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie
    pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel”, ustawodawca
    uznał, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów,
    wymieniając tę czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa
    użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad
    gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak
    właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z
    niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Aby określić możliwość zastosowania art. 15 ust. 6 ustawy, który wyłącza organy władzy
    publicznej z grona podatników podatku od towarów i usług, konieczne jest określenie, czy
    zadania realizowane przez te organy (np. gminę) są zadaniami, dla których zostały
    powołane w ramach reżimu publicznoprawnego, czy też są to czynności wykonywane na
    podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Powyższe oznacza, że decydującą
    przesłanką przesądzającą o uznaniu, bądź nieuznaniu organu władzy publicznej za
    podatnika tego podatku jest zachowanie się tego organu jako organu władzy publicznej,
    bądź jako podatnika w stosunku do określonych świadczeń.

    Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatników
    ma charakter wyłączenia podmiotowo-przedmiotowego.
    Aby to wyłączenie miało miejsce, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:
      1) podmiotem jest wyłącznie organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ,
      2) wykonywane są czynności, które związane są wyłącznie z realizacją zadań
        nałożonych na ten podmiot przepisami prawa, do realizacji których został on
        powołany.
    Innymi słowy, organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach – gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań (co wynika z pierwszej części art. 15 ust. 6 ustawy) oraz gdy wykonuje czynności
    mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Wyłączenie z grona podatników podatku od towarów i usług organów władzy publicznej
    jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im
    specyficznych zadań i funkcji państwowych, np. w zakresie administracji, sądownictwa,
    obrony narodowej. Wówczas wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia
    zasady konkurencji.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne Kodeksu Cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237) kształtujące
    uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak również długi
    czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i §2 Kodeksu cywilnego) wskazują, że
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do rozporządzania
    tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie wynika, że
    użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    Art. 235 § 1 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
      Budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie
      należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez
      wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i
      innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami
      przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
    Stosownie do § 2 tego artykułu:
      Przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na
      użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.
    W myśl art. 237 ww. Kodeksu cywilnego:
      Do przeniesienia użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy o
      przeniesieniu własności nieruchomości.
    W świetle ww. przepisów użytkownik wieczysty jest właścicielem budynków i urządzeń
    znajdujących się na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do gmin bądź ich
    związków, które sam wzniósł albo nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu
    umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.

    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz
      odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
      gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu
      administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu
      terytorialnego są ich organy wykonawcze.
    Przepis art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że:
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Z art. 31 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że:
      Oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej zabudowanej następuje
      z równoczesną sprzedażą położonych na tej nieruchomości budynków i innych
      urządzeń.
    Na mocy art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż
      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej
      w użytkowanie wieczyste.
    W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
      użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga
      sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art.
      51 ust. 2 i art. 57 ust. 1.
    Stosownie do art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa,
      uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu
      cywilnego nie stosuje się.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Według art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż
      nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Na podstawie art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Cenę nieruchomości gruntowej niewykorzystywanej do prowadzenia działalności
        gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się jako
        dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki
        procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości
        nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
        Przepisy art. 68 i art. 68a stosuje się odpowiednio.
      2. Cenę nieruchomości gruntowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności
        gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się w
        wysokości nie niższej niż dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn
        dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania

        wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia
        umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej
        określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
      3. Jeżeli dotychczas nie obowiązywała opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego
        nieruchomości gruntowej, właściwy organ ustala cenę, o której mowa w ust. 1 i 2,
        przyjmując stawkę procentową określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do celu
        wynikającego ze sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej.
    Przepis art. 69a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami mówi, że:
      W przypadku nieruchomości gruntowej wykorzystywanej do prowadzenia
      działalności gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, za dzień
      udzielenia pomocy publicznej uznaje się dzień zawarcia umowy sprzedaży. Wartość
      pomocy publicznej odpowiada różnicy między wartością nieruchomości gruntowej a
      ceną tej nieruchomości.
    Z przepisu art. 69a ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że:
      W przypadku gdy wartość pomocy publicznej przekracza limit pomocy de minimis,
      pomocy udziela się do tego limitu i stosuje się dopłatę do wartości nieruchomości
      gruntowej przyjętej do ustalenia jej ceny. Wysokość dopłaty jest ustalana w umowie
      sprzedaży nieruchomości gruntowej.
    Na mocy art. 71 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą
      opłatę i opłaty roczne.
    Na podstawie art. 71 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
      umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
    Jak stanowi art. 71 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach tych
      stosuje się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2-4.
    Zgodnie z art. 71 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do
      dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za
      rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy organ,
      na wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed upływem
      terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający danego roku
      kalendarzowego.
    Na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa
    użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (t. j. Dz.U. 2024 r., poz. 900):
      Osoby fizyczne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi
      nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami
      albo przeznaczonych pod zabudowę na cele mieszkaniowe lub pod zabudowę
      garażami oraz nieruchomości rolnych mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia
      prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Przez
      nieruchomość rolną rozumie się nieruchomość rolną w rozumieniu Kodeksu
      cywilnego, z wyłączeniem nieruchomości przeznaczonych w miejscowym planie
      zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i
      zagospodarowania terenu na cele inne niż rolne.
    W świetle art. 1 ust. 1a ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo
    własności nieruchomości:

      Z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności
      nieruchomości mogą wystąpić również osoby fizyczne będące w dniu 13
      października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości, jeżeli użytkowanie
      wieczyste uzyskały:
      1) w zamian za wywłaszczenie lub przejęcie nieruchomości gruntowej na rzecz
      Skarbu Państwa na podstawie innych tytułów, przed dniem 5 grudnia 1990 r.;
      2) na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i
      użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. poz. 279 oraz z 1985 r. poz.
      99).
    W myśl art. 1 ust. 2 ww. ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w
    prawo własności nieruchomości:
      Z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, o
      którym mowa w ust. 1, w prawo własności nieruchomości, mogą również wystąpić:
      1) osoby fizyczne i prawne będące właścicielami lokali, których udział w
      nieruchomości wspólnej obejmuje prawo użytkowania wieczystego;
      2) spółdzielnie mieszkaniowe będące właścicielami budynków mieszkalnych lub
      garaży.
    Stosownie do art. 1 ust. 3 ww. ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w
    prawo własności nieruchomości:
      Z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności
      nieruchomości mogą również wystąpić osoby fizyczne będące następcami prawnymi
      osób, o których mowa w ust. 1 i 1a, oraz osoby fizyczne i prawne będące następcami
      prawnymi osób, o których mowa w ust. 2.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo
    własności nieruchomości:
      Decyzję o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności
      nieruchomości wydaje:
      1) starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej - w przypadku
      nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, w tym również
      nieruchomości, w stosunku do których prawo własności Skarbu Państwa wykonują
      inne państwowe osoby prawne;
      2) wójt, burmistrz, prezydent miasta, zarząd powiatu albo zarząd województwa -
      odpowiednio w przypadku nieruchomości stanowiących własność jednostek
      samorządu terytorialnego.
    Stosownie do art. 3 ust. 2 ww. ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w
    prawo własności nieruchomości:
      Prawo użytkowania wieczystego przekształca się w prawo własności nieruchomości z
      dniem, w którym decyzja, o której mowa w ust. 1, stała się ostateczna. Decyzja ta
      stanowi podstawę wpisu do księgi wieczystej.
    W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo
    własności nieruchomości:
      Osoba, na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w
      prawo własności nieruchomości, jest obowiązana do uiszczenia dotychczasowemu
      właścicielowi opłaty z tytułu tego przekształcenia, z zastrzeżeniem art. 5.
    Według art. 4 ust. 2 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo
    własności nieruchomości:
      W decyzji, o której mowa w art. 3 ust. 1, właściwy organ ustala opłatę z tytułu
      przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości,
      którą stanowi różnica wartości nieruchomości gruntowej i wartości prawa
      użytkowania wieczystego tej nieruchomości, określonych według stanu na dzień
      wydania decyzji. Do określania wartości nieruchomości gruntowej i wartości prawa

      użytkowania wieczystego stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o
      gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344, z późn. zm.).
    Na mocy art. 4 ust. 2a ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo
    własności nieruchomości:
      Opłatę, o której mowa w ust. 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia, w którym
      decyzja, o której mowa w art. 3 ust. 1, stała się ostateczna.
    Zgodnie z art. 4 ust. 3 ww. ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w
    prawo własności nieruchomości:
      Opłatę, o której mowa w ust. 1, rozkłada się, na wniosek użytkownika wieczystego,
      na raty, na czas nie krótszy niż 10 lat i nie dłuższy niż 20 lat, chyba że wnioskodawca
      wystąpi o okres krótszy niż 10 lat.
    Jak wynika z powołanych wyżej przepisów oddanie w użytkowanie wieczyste gruntu jest
    czynnością odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce nieruchomościami
    przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę oraz opłaty
    roczne. Przy czym należy podkreślić, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego
    gruntu przed dniem 1 maja 2004 r. nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, gdyż na podstawie obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r.
    o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11 poz. 50 ze
    zm.), grunt nie był towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie
    stanowiło dostawy towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca
    2004 r. o podatku od towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT.
    W wyniku oddania gruntu w użytkowanie wieczyste (ustanowienie prawa użytkowania
    wieczystego gruntu) dochodzi do przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz
    użytkownika wieczystego, co pozwala mu rozporządzać nim jak właściciel. Użytkownik
    wieczysty może więc swobodnie korzystać z gruntu oraz czerpać z niego pożytki w sposób
    taki, jak w przypadku właściciela gruntu, może również „przenieść władztwo na inny
    podmiot” w taki sam sposób, w jaki właściciel dokonuje sprzedaży gruntu.
    Należy zatem stwierdzić, że użytkownik wieczysty otrzymuje prawo do faktycznego
    dysponowania nieruchomością, jak gdyby był jej właścicielem, z chwilą ustanowienia
    prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości.
    Zatem sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego nie może być
    traktowana jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości, bowiem nie została
    spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do
    przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W świetle przepisów art. 7
    ust. 1 pkt 6 i pkt 7 ustawy o VAT doszło już do dostawy tej nieruchomości na rzecz
    użytkownika wieczystego.
    Wobec tego sprzedaż nieruchomości na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego,
    będąca w istocie przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo własności
    nieruchomości stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, nie wpływa
    natomiast na „władztwo rzeczy”, które użytkownik wieczysty uzyskał i nie może być
    traktowana jako sprzedaż tego samego towaru.
    Należy podkreślić, że czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu
    będącego wcześniej przedmiotem użytkowania wieczystego, dla którego prawo to
    ustanowiono przed 1 maja 2004 r. nie podlega opodatkowaniu jako ponowna dostawa
    towarów, ani żadna inna czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zatem, w analizowanej sprawie przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo
    własności dotyczące działki nr 1, na podstawie przepisów ustawy z 29 lipca 2005 r. o

    przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości,
    oddanej w użytkowanie wieczyste przed 1 maja 2004 r. nie będzie podlegało
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W konsekwencji, ustalona w decyzji opłata z tytułu przekształcenia prawa użytkowania
    wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowych, ustanowionego przed 1 maja
    2004 r., na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania
    wieczystego w prawo własności nieruchomości, nie będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.