Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IP-PB3-423-307/08-3/JG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2008-04-28
Teza: Czy Bank, którego usługi są zwolnione z podatku VAT, a przychód ze sprzedaży za rok 2006 wyniósł 2.366.824,90 zł - jest małym podatnikiem zgodnie z art. 4a pkt 10 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i w związku z tym mógł dokonać jednorazowego odpisu amortyzacyjnego?
Słowa kluczowe: amortyzacja-amortyzacja jednorazowa; bankomat; przychód-powstanie przychodu; sprzedaż; środek-środek trwały
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16k

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Banku przedstawione we wniosku z dnia 14 marca 2008 r. (data wpływu 17 marca 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie dokonania jednorazowego odpisu amortyzacyjnego - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 17 marca 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie dokonania jednorazowego odpisu amortyzacyjnego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Bank zgodnie z art. 16k ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dokonał jednorazowego odpisu amortyzacyjnego bankomatu w kwocie \`(...)\`\`(...)\` zł. Bankomat stanowi odrębny środek trwały i zaliczony został do grupy \`(...)\`\`(...)\`. KŚT. Bankomat zainstalowany został w wynajmowanym lokalu użytkowym na podstawie umowy najmu i bankomat nie stanowi inwestycji w obcym środku trwałym.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Bank, którego usługi są zwolnione z podatku VAT, a przychód ze sprzedaży za rok 2006 wyniósł 2.366.824,90 zł - jest małym podatnikiem zgodnie z art. 4a pkt 10 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i w związku z tym mógł dokonać jednorazowego odpisu amortyzacyjnego?

Zdaniem Banku jest on „małym podatnikiem” mimo, że jego usługi są zwolnione z podatku VAT. Przychód ze sprzedaży za rok 2006 jest mniejszy niż \`(...)\`\`(...)\` euro oraz jednorazowy odpis amortyzacyjny jest mniejszy niż \`(...)\`.. euro. Według Banku jednorazowy odpis amortyzacyjny bankomatu jest zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam, co następuje:

Zgodnie z art. 16k ust. 7 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), podatnicy w roku podatkowym, w którym rozpoczęli działalność, z zastrzeżeniem ust. 11 oraz mali podatnicy, mogą dokonywać jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych zaliczonych do grupy 3-8 Klasyfikacji, z wyłączeniem samochodów osobowych, w roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, do wysokości nie przekraczającej w roku podatkowym równowartości kwoty 50.000 euro łącznej wartości tych odpisów amortyzacyjnych.

Jak wynika z wyżej przytoczonego przepisu od 1 stycznia 2007 r. niektórzy podatnicy mogą dokonywać jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych zaliczonych do grupy 3-8 Klasyfikacji Środków Trwałych, z wyłączeniem samochodów osobowych do wartości nie przekraczającej w roku podatkowym równowartości kwoty 50.000 euro łącznie (w 2007 r. \`(...)\`\`(...)\`. euro = \`(...)\`\`(...)\`. PLN).

Z tej metody amortyzacji, polegającej na możliwości jednorazowego zaliczenia w koszty uzyskania przychodów, wydatków na nabycie środków trwałych do wartości 50.000 euro mogą korzystać dwie grupy podmiotów:

1.  podatnicy, którzy rozpoczęli działalność,
2.  mali podatnicy.

Metoda ta ma zastosowanie do podatników rozpoczynających działalność gospodarczą, w pierwszym roku podatkowym jej prowadzenia. Mając na uwadze ust. 11 art. 16k, wspomniana możliwość nie dotyczy jednak podatników, którzy zostali utworzeni:

*   w wyniku przekształcenia, połączenia lub podziału podatników albo

*   w wyniku przekształcenia spółki lub spółki nie mającej osobowości prawnej albo

*   przez osoby fizyczne, które wniosły na poczet kapitału nowo utworzonego podmiotu uprzednio prowadzone przez siebie przedsiębiorstwo albo składniki majątku tego przedsiębiorstwa o wartości przekraczającej łącznie równowartość \`(...)\`\`(...)\` euro.

Druga grupa podmiotów, które mogą korzystać z metody jednorazowej amortyzacji to mali podatnicy. Małym podatnikiem – stosownie do art. 4a pkt 10 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – jest podatnik, u którego wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości \`(...)\`\`(...)\`. euro. Przeliczenia kwot wyrażonych w euro dokonuje się według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku podatkowego, w zaokrągleniu do \`(...)\`\`(...)\` zł.

Mały podatnik może dokonać jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych do wysokości nie przekraczającej w roku podatkowym łącznej wartości \`(...)\`\`(...)\` euro. Odpisu tego dokonuje się (art. 16k ust. 8 ustawy) nie wcześniej niż w miesiącu, w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Ustawodawca ograniczył możliwość dokonywania jednorazowych odpisów amortyzacyjnych tylko do środków trwałych z grup 3-8 Klasyfikacji, za wyjątkiem samochodów osobowych. W przypadku środków trwałych klasyfikowanych do innych grup oraz w przypadku wszystkich wartości niematerialnych i prawnych nie ma możliwości skorzystania z dokonania specjalnego jednorazowego odpisu.

Limit \`(...)\`\`(...)\` euro jest limitem rocznym. Tak więc, jeżeli Bank w kolejnych latach będzie spełniał definicję małego podatnika, każdego roku będzie mógł dokonać jednorazowych odpisów do łącznej wysokości \`(...)\`\`(...)\` euro. Nie ma przy tym znaczenia ilość środków trwałych, od których podatnik dokonał takich specjalnych odpisów. Warto również pamiętać, iż zgodnie z art. 16k ust. 9 ustawy, przy obliczaniu wspomnianego limitu nie uwzględnia się odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych o wartości początkowej nie przekraczającej \`(...)\`\`(...)\` zł.

Określony w ust. 7 art. 16k sposób amortyzacji w postaci jednorazowego odpisu amortyzacyjnego stanowi pomoc de minimis udzielaną w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy de minimis.

Zasady de minimis w ramach Wspólnoty określa rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. Wspólnoty Europejskiej L 379/5 z dnia 28 grudnia 2006 r.). Przez pomoc de minimis rozumie się pomoc przyznaną temu samemu podmiotowi gospodarczemu w ciągu bieżącego roku budżetowego oraz dwóch poprzedzających go lat budżetowych, która nie przekroczy równowartości \`(...)\`\`(...)\`. euro.

Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, iż Bankowi jako „małemu podatnikowi” w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w przypadku nabycia środka trwałego o nazwie bankomat i wartości początkowej \`(...)\`\`(...)\`\`(...)\`\`(...)\` zł, służy prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu jednorazowo odpisów amortyzacyjnych w danym okresie rozliczeniowym, po przyjęciu środka trwałego do używania.

Zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy z 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2004 r. Nr 123, poz. 1291 ze zm.) podmioty udzielające wsparcia mają obowiązek wydawania beneficjentowi zaświadczeń stwierdzających, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis.

Z kolei rozporządzenie Rady Ministrów z 20 marca 2007 r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. Nr 53, poz. 354) w § 4 ust. 1 mówi, że zaświadczenie wydaje się z urzędu w dniu udzielenia pomocy publicznej będącej pomocą de minimis, a w przypadku pomocy:

1.  udzielanej na podstawie decyzji – wraz z ta decyzją w dniu jej wydania;
2.  w formie ulgi podatkowej udzielanej na podstawie aktu normatywnego bez wymogu wydania decyzji – w terminie dwóch miesięcy od dnia udzielenia pomocy publicznej. Ponadto w ust. 2 zostało określone, że beneficjent pomocy może wystąpić o wydanie zaświadczenia przed upływem terminu, o którym mowa w pkt 2.

W przypadku jednorazowej amortyzacji organ podatkowy wydaje zaświadczenie w terminie dwóch miesięcy od dnia udzielenia pomocy. Wzór zaświadczenia określa załącznik Nr 1 do rozporządzenia.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.