Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.203.2025.1.MB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-24
Teza: Skutki podatkowe wypłaty kwoty dodatkowej w związku z
zawarciem ugody z bankiem dotyczącej kredytu.
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt mieszkaniowy
kwota-kwota dodatkowa
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Małżonkowie TF i EF w dniu (...) września 2006 r. zawarli z Bankiem umowę kredytu
    mieszkaniowego na kwotę (...) zł z przeznaczeniem na zakup nieruchomości gruntowej
    położonej w (...) oraz budowę domu jednorodzinnego na zakupionej działce.
    Następnie aneksem nr 1 z (...) września 2008 r., doszło do podwyższenia kwoty kredytu i
    jego przewalutowania na kredyt nominowany do waluty CHF stanowiący równowartość
    (...) CHF. Kredyt został wypłacony w 4 transzach w łącznej wysokości (...) zł. Tytułem
    zabezpieczenia kredytu na kredytowanej nieruchomości ustanowiono hipotekę kaucyjną
    do kwoty (...) zł.
    Pomiędzy małżonkami obowiązuje ustrój majątkowej wspólności majątkowej, który istniał
    również w momencie zawierania czynności prawnych z bankiem. Małżonkowie byli
    solidarnie odpowiedzialni za spłatę zaciągniętego zobowiązania.
    Powodowie dokonali nadpłaty kredytu, ponieważ w okresie od (...) października 2006 r. do
    (...) lutego 2022 r. spłacili na rzecz banku kwotę (...) zł oraz kwotę (...) CHF (co zgodnie ze
    średnim kursem na dzień zawarcia ugody sądowej tj. (...) października 2024 r. stanowiło
    kwotę (...) zł).
    Ponadto od (...) kwietnia 2022 r. do (...) grudnia 2022 r. spłacili kwotę (...) zł, od (...) stycznia
    2023 r. do (...) grudnia 2023 r. kwotę (...) zł, zaś od (...) stycznia 2024 r. do (...) września 2024
    r. kwotę (...) zł.
    Łącznie Kredytobiorcy spłacili kredyt do września 2024 r. w łącznej kwocie (...) zł podczas
    gdy bank wypłacił im kwotę (...) zł. Zatem do września 2024 r. nadpłata ich kredytu
    wyniosła (...) zł.
    Z uwagi na powzięcie wiedzy o tym, że zawarta umowa może zawierać niedozwolone
                          (1)klauzule umowne (w rozumieniu art. 385 Kodeksu cywilnego), Kredytobiorcy
    zdecydowali wnieść pozew o ustalenie nieważności czynności prawnej i zapłatę. Na skutek
    przeprowadzonych negocjacji z pozwanym bankiem w dniu (...) października 2024 r.
    doszło do zawarcia ugody sądowej w ramach postępowania o sygn. akt (...), na mocy
    której bank dokonał przewalutowania kredytu i po zmianie waluty zadłużenia na walutę
    polską, pozostałe do spłaty zadłużenie Kredytobiorców wobec banku z tytułu Umowy, na
    dzień zawarcia ugody wynosiło 0,00 złotych. Jednocześnie bank zwolnił Kredytobiorców z
    długu w kwocie (...) zł, co wynikało z dokonania przeliczenia kwoty zadłużenia przed
    zawarciem ugody wynoszącego (...) CHF po kursie (...) zł.
    W związku z zawartą ugodą bank, w terminie 14 dni od daty podpisania ugody, zobowiązał
    się do wypłaty Kredytobiorcom kwoty dodatkowej w wysokości (...) PLN. W ugodzie nie
    zawarto jednak wprost sformułowania, aby kwota ta stanowiła nadpłatę kredytu, przy
    czym fakt ten nie budzi wątpliwości, ponieważ wynika już z samego porównania kwot
    wypłaconych przez bank i spłaconych przez Kredytobiorców. Trudno również uznać, aby
    bank wyraził zgodę na zwrot kwoty dodatkowej, gdyby do nadpłaty kredytu nie doszło.
    Na mocy zawartej ugody Kredytobiorcy przyjęli do wiadomości, że w związku z wypłatą
    ww. kwoty powstaje po ich stronie przychód, a na banku ciąży wypełnienie obowiązku
    informacyjnego (tj. sporządzenia informacji PIT-11). Niemniej jednak mając na uwadze
    fakt, że kwota dodatkowa stanowi w rzeczywistości częściowy zwrot nadpłaconego
    kredytu, który był spłacany z dochodów małżonków, to kwota ta nie powinna stanowić
    przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym.
    Pytania
    1) Czy kwota dodatkowa (...) zł - stanowiąca częściowy zwrot spłaconych przez
      Kredytobiorców rat, wynikająca z tytułu ugody dot. kredytu frankowego
      otrzymanego na potrzeby mieszkaniowe - podlega opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym od osób fizycznych?

    2) Czy w przypadku uznania, że wypłacana przez bank kwota, o której mowa w pytaniu
      1 (tj. kwota dodatkowa stanowiąca częściowy zwrot spłaconych przez
      Kredytobiorców rat) nie podlega opodatkowaniu, to w sytuacji wystawienia przez
      Bank PIT-11 na tę kwotę, można pominąć ją w rocznym zeznaniu podatkowym (z
      uwagi na fakt, że kwota ta nie stanowi dla Kredytobiorców przychodu)?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, wypłacana kwota dodatkowa, stanowiąca częściowy zwrot pobranych od
    Kredytobiorcy rat, nie może być uznana za przysporzenie majątkowe, a co za tym idzie,
    nie można zaliczyć jej do żadnej kategorii przychodów, które wynikają z art. 10 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z tytułu otrzymanej kwoty Kredytobiorcy nie osiągnęli przychodu, a jedynie otrzymali
    zwrot nienależnie pobranych pieniędzy w wyniku stosowania przez bank nieuczciwych
    zasad tzw. klauzul niedozwolonych, o zwrot których Kredytobiorcy wystąpili w ramach
    procesu sądowego. W związku z tym, w przedmiotowej sprawie, mamy do czynienia ze
    zwrotem nienależnie pobranych przez bank rat kapitałowo-odsetkowych.
    Dla celów podatkowych zwrot taki jest obojętny podatkowo. W przypadku zwrotu
    świadczenia klient otrzymuje z powrotem swój kapitał - zwrot zapłaconych bankowi kwot,
    które co miesiąc w ratach kapitałowo-odsetkowych przekazywał na rzecz banku. Skoro nie
    wystąpił przychód do opodatkowania, to w opisanej sprawie nie będą miały zastosowania
    żadne zwolnienia od podatku dochodowego, wynikające z art. 21 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ani przepisy dotyczące zaniechania poboru podatku
    dochodowego na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    Zwrot nienależnie pobranych środków przez bank zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, nie będzie stanowił po stronie Kredytobiorców
    przychodu.
    W związku z tym, Kredytobiorcy nie będą zobowiązani do zapłacenia podatku od osób
    fizycznych od tej kwoty. Kwota zwrócona przez bank w wyniku zawarcia umowy ugody
    dotycząca kredytu frankowego, nie jest dochodem, lecz zwrotem niesłusznie zapłaconych
    rat, które były płacone z opodatkowanych dochodów i pozostanie ona obojętna
    podatkowo.
    Przywołania: Podobna sytuacja opisana jest w piśmie z dnia 26 stycznia 2024 r. Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej (0113-KDIPT2-2.4011.852.2023.2.DA) - skutki podatkowe
    zwrotu nadpłaconej kwoty kredytu hipotecznego (Interpretacja Indywidualna - stanowisko
    prawidłowe).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

    Z przepisu tego wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie
    natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów nad kosztami ich uzyskania.
    Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei jest
    definiowany przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1 ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne
    świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem
    jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Z definicji przychodu można wywieść, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) – mają definitywny, a nie zwrotny charakter.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych
    wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych
    nieodpłatnych świadczeń), czy też w wyniku określonego zdarzenia, które powoduje
    zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone
    przysporzenie majątkowe.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Odrębnym źródłem przychodów są m.in. określone w art. 10 ust. 1 pkt 9 „inne źródła”.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w tym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że katalog przychodów
    z innych źródeł ma otwarty charakter – nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć
    również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie. O przychodzie podatkowym z
    innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne
    korzyści majątkowe, które można przypisać do tego źródła.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:

      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Wobec powyższego, skoro kwota dodatkowa, którą otrzymał Pan od banku w wyniku
    zawartej ugody, mieści się w kwocie wpłacanej przez Pana podczas spłaty kredytu to jej
    otrzymanie nie powoduje po Pana stronie dodatkowego przysporzenia majątkowego. W
    konsekwencji pieniądze te nie są Pana przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych i ich uzyskanie nie skutkuje po Pana stronie
    obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego. Zatem z uwagi na fakt, że otrzymana kwota
    nie stanowi Pana przychodu, nie musi Pan jej wykazywać w zeznaniu rocznym.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie ze wskazaniem we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Pan jest
    wnioskodawcą w niniejszej sprawie. Tym samym wystąpił Pan o interpretację przepisów
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dlatego niniejsza interpretacja
    stanowi odpowiedź na pytania w niej zawarte tylko w odniesieniu do Pana osoby. Nie
    wywiera ona skutku prawnego dla Pana żony.
    Wydając interpretacje indywidualne organ nie odnosi się do kwot i nie dokonuje
    wyliczeń. Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim
    systemie podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek określenia podstawy
    opodatkowania, a prawidłowość takiego wyliczenia podlega weryfikacji przez organ
    podatkowy w postępowaniu podatkowym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pan sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.