Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.449.2025.2.MST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-29
Teza: Obowiązki płatnika w związku ze zwrotem pracownikom opłat
za parkingi i przejazdy płatnymi drogami.
Słowa kluczowe: autostrada-opłata za przejazd autostradą
cel-cel służbowy
delegacja-delegacja służbowa
ewidencja-ewidencja przebiegu pojazdu
kilometrówka
koszt-zwrot kosztów
obowiązek-obowiązek płatnika
parking-opłata parkingowa
podróż
pracodawca
pracownik
samochód-samochód prywatny
zwolnienie
Zagadnienia: dochodowego.-Diety i inne należności za czas podróży.-
Pracownika
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z wykonywanej pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 16-lit. a
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy obowiązków płatnika w związku ze zwrotem pracownikom opłat za parkingi i
    przejazdy płatnymi drogami. Uzupełnili go Państwo 8 lipca br. – w odpowiedzi na
    wezwanie organu. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Pracownicy X S.A. w ramach pełnionych obowiązków służbowych często odbywają
    podróże służbowe związane m.in. z wyjazdami do klientów, udziałem w targach i
                                                    5wydarzeniach branżowych, szkoleniach itp. Są to podróże służbowe w rozumieniu art. 77
    § 1 Kodeksu pracy – zarówno krajowe, jak i zagraniczne. Podróże służbowe pracownicy
    odbywają swoimi prywatnymi samochodami. Spółka (Pracodawca) ma zawarte umowy z
    pracownikami o używanie pojazdu prywatnego do celów służbowych.
    Każda z podróży służbowej, z uwagi na to, że dotyczy wyjazdu poza miejsce, w którym
    znajduje się siedziba Spółki (czyli pracownik otrzymuje polecenie służbowe wyjazdu poza
    miejscowość będącą jego miejscem zamieszkania i jednocześnie miejscowością stałego
    miejsca wykonywania pracy), odbywa się na podstawie dokumentu delegacji, w ramach
    którego rozliczane są koszty podróży obejmujące m.in. diety, zwrot kosztów za noclegi, a
    także koszty parkingów i przejazdów drogami płatnymi.
    W związku z przejazdami samochodami prywatnymi do celów służbowych pracownicy w
    ramach delegacji ponoszą szereg różnych wydatków, m.in. opłaty parkingowe i
    autostradowe.
    Spółka zwraca pracownikowi na podstawie ewidencji przebiegu pojazdów prywatnych dla
    celów służbowych (dalej „kilometrówka”) wydatki eksploatacyjne, jakie ponosi delegowany
    pracownik. Wyliczenie kilometrówki jest iloczynem przejechanych kilometrów i kwoty za 1
    km ustalonej zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 2 stycznia 2023 r.
    zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania
    zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i
    motorowerów niebędących własnością pracodawcy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 5).

    Pytania
    1. Czy dokonując zwrotu opłat za parkingi i przejazdy drogami płatnymi pracownikowi
      używającemu dla potrzeb służbowych samochód prywatny Spółka nie ma obowiązku
      rozliczania tych wydatków w ramach ewidencji przebiegu pojazdów (kilometrówki)?
    2. Czy zwrot pracownikom przebywającym w podróży służbowej dodatkowych kosztów
      za opłaty parkingowe oraz za przejazdy płatną drogą stanowić będzie dla tych
      pracowników przychód w rozumieniu przepisów ustawy o PIT, jednakże podlegający
      zwolnieniu na mocy art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o PIT, co sprawia, że Spółka nie
      będzie zobowiązana do obliczenia, pobrania i odprowadzenia podatku dochodowego
      od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Ad 1
    Wnioskodawca uważa, że zwrot opłat za parking i przejazdy autostradą poniesionych
    przez pracownika korzystającego z prywatnego samochodu w czasie podróży służbowej
    jest niezależny od zwrotu kosztów z tytułu korzystania z prywatnego pojazdu pracownika
    dla potrzeb odbycia podróży służbowej, tj. kilometrówki.
    Zwrot przez pracodawcę wydatków za przejazd drogami płatnymi i autostradami oraz
    postój w strefie płatnego parkowania i miejsca parkingowe stanowi odrębną kategorię od
    kosztów przejazdu i nie wchodzi do kilometrówki. Oznacza to, że zwroty za parkingi i
    autostrady są wypłacane oddzielnie, poza ewidencją przebiegu pojazdów. Czyli jeżeli
    pracownik oddał do rozliczenia delegację, z której zgodnie z ewidencją należy mu się
    kwota 100 zł, a dodatkowo przedkłada Spółce rachunek na parking za 20 zł i przejazd
    autostradą za 34 zł, to wypłaca ona pracownikowi sumę tych kwot, czyli 100 + 20 + 34 =
    154 zł.
    W § 2-4 Rozporządzenia MPiPS z dnia 29 stycznia 2013 r. wymienione zostały wydatki
    podlegające zwrotowi z tytułu podróży służbowej krajowej oraz podróży służbowej
    zagranicznej. Wśród nich, oprócz typowych wydatków, czyli diet i noclegów, wymienione
    są również inne niezbędne wydatki, określone lub uznane przez pracodawcę odpowiednio
    do uzasadnionych potrzeb pracownika. Mogą to być zarówno opłaty za bagaż, jak i
    przejazdy drogami płatnymi i autostradami, postój w strefie płatnego parkowania, miejsca
    parkingowe, np. na lotnisku, hotelach. Istotne jest jednak to, aby były to wydatki związane
    bezpośrednio z konkretną podróżą służbową krajową lub zagraniczną i odpowiednio
    udokumentowane przez pracownika, np. fakturami, rachunkami, biletami.
    Zwrot kosztów przejazdu samochodem niebędącym własnością pracodawcy następuje na
    podstawie tzw. kilometrówki przy zastosowaniu stawki nie wyższej niż określona w § 2
    Rozporządzenia Ministra Infrastruktury.
    Powyższe stanowisko potwierdza m.in. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 28
    lutego 2023 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.11.2023.1.KF.
    Ad 2
                    5Na podstawie przepisu art. 77 Kodeksu pracy, pracodawca ma obowiązek wypłaty
    należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.
    W związku z odbyciem podróży służbowej prywatnym samochodem przez pracowników
    zwrot dodatkowych udokumentowanych kosztów, takich jak m.in. opłaty za płatne
    parkingi, opłaty za drogi płatne i autostrady, co do zasady, stanowi dla niego przychód w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednakże
    przychód ten podlega zwolnieniu na mocy art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a tej ustawy. W
    konsekwencji nie ciążą na Wnioskodawcy obowiązki płatnika w związku ze zwrotem
    pracownikom ww. kosztów związanych z podróżą służbową.

    Powyższe stanowisko potwierdza również interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 20
    października 2023 r. sygn. 0114-KDIP3-2.4011.814.2023.1.JK3.
    Pracownicy Spółki w ramach pełnionych obowiązków służbowych odbywają podróże
                                                    5służbowe związane z wykonywaną pracą. Są to podróże służbowe w rozumieniu art. 77 §
    1 Kodeksu pracy. Podróże służbowe pracownicy odbywają swoimi prywatnymi
    samochodami. Spółka (Pracodawca) ma zawarte umowy z pracownikami o używanie
    pojazdu prywatnego do celów służbowych. Każda z podróży służbowej, z uwagi na to, że
    dotyczy wyjazdu poza miejsce, w którym znajduje się siedziba Spółki (czyli pracownik
    otrzymuje polecenie służbowe wyjazdu poza miejscowość będącą jego miejscem
    zamieszkania i jednocześnie miejscowością stałego miejsca wykonywania pracy), odbywa
    się na podstawie dokumentu delegacji, w ramach którego rozliczane są koszty podróży
    obejmujące m.in. diety, zwrot kosztów za noclegi, a także koszty parkingów i przejazdów
    drogami płatnymi.
    Jednocześnie, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, ze zwolnienia od podatku korzystają diety i inne należności za czas
    podróży służbowej pracownika (...). Zgodnie z definicją podróży służbowej zawartą w
    ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.), tj.
        5 art. 77§ 1 Kodeksu pracy, pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy
    zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub
    poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z
    podróżą służbową. Podróżą służbową jest zatem taki wyjazd, który odbywa się na
    polecenie pracodawcy i jest związany ze świadczeniem pracy poza miejscowością, w której
    znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy.
    Przepis § 2 pkt 2 lit. d rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej odnosi się do
    należności pieniężnych innych niż diety oraz zwrot kosztów przejazdów i dojazdów oraz
    noclegów. To pracodawca decyduje o zwrocie tych innych wydatków poniesionych
    faktycznie przez pracownika, które nie są limitowane i które muszą mieć związek z
    wykonaną podróżą, a ponadto być prawidłowo udokumentowane.
    Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej pracownikowi,
    który w czasie podróży krajowej lub podróży zagranicznej poniósł inne niezbędne wydatki
    związane z tą podróżą, określone lub uznane przez pracodawcę, zwraca się je w
    udokumentowanej wysokości. Stosownie zaś do § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia wydatki, o
    których mowa w ust. 1, obejmują opłaty za bagaż, przejazd drogami płatnymi i
    autostradami, postój w strefie płatnego parkowania, miejsca parkingowe oraz inne
    niezbędne wydatki wiążące się bezpośrednio z odbywaniem podróży krajowej lub podróży
    zagranicznej.
    Z powyższego wynika, że zwrot kosztów takich jak opłaty parkingowe oraz opłaty za
    przejazdy płatną drogą (autostrady) nie jest wliczany do kosztów przejazdu rozliczanych w
    oparciu o tzw. kilometrówkę, tj. jako iloczyn przejechanych kilometrów przez stawkę za
    jeden kilometr przebiegu, ustaloną przez pracodawcę. Oznacza to, że kwota ww. zwrotu
    nie podlega wliczeniu do limitu zwolnienia dotyczącego kosztów samego przejazdu (tzw.
    kilometrówki).
    Reasumując Wnioskodawca uważa, że zwrot pracownikowi dodatkowych
    udokumentowanych ww. wydatków za opłaty parkingowe oraz opłaty za przejazdy płatną
    drogą (autostrady) poniesionych w czasie trwania podróży służbowej, związanych z
    wykorzystaniem w tej podróży samochodu prywatnego, stanowi dla pracowników
    przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    podlegający zwolnieniu na mocy art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a tej ustawy w związku z § 2 pkt 2
    lit. d rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej.

    W konsekwencji nie ciążą i nie będą na Spółce ciążyły obowiązki płatnika w związku ze
    zwrotem pracownikom poniesionych w czasie trwania podróży służbowej kosztów za
    opłaty parkingowe oraz opłaty za przejazdy płatną drogą (autostrady).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przy czym ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    W świetle przepisów tej ustawy odrębnymi źródłami przychodów są m.in. określone w art.
    10 ust. 1 pkt 1:
      stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w
      rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną,
      praca nakładcza, emerytura lub renta.
    W myśl art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Jak wynika ponadto z art. 12 ust. 4 powołanej ustawy:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie
    przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków
    pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika
    powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu
    wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane
    przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie
    tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale
    również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty,
    jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.

    Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym
    przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie powstawał obowiązek zwiększenia
    jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień
    przedmiotowych, zawartych w art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Ustawodawca do przychodów ze stosunku pracy zalicza bowiem nie tylko otrzymane
    pieniądze, ale i świadczenia, które przybrały postać rzeczy (produktu), wykonania usługi,
    bądź udostępnienia rzeczy lub praw.
    Na podmiocie dokonującym ww. świadczeń (pracodawcy) spoczywają natomiast
    obowiązki płatnika wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, zgodnie z którym:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Jednakże, jak wynika z art. 21 ust. 1 pkt 16 tej ustawy:
      Wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas:
        a) podróży służbowej pracownika,
        b) podróży osoby niebędącej pracownikiem
        - do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez
        ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków
        ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w
        państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży
        służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13 i
        15c.
    Według art. 21 ust. 13 ww. ustawy:
      Przepis ust. 1 pkt 16 lit. b stosuje się, jeżeli otrzymane świadczenia nie zostały
      zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i zostały poniesione:
        1) w celu osiągnięcia przychodów lub
        2) w celu realizacji zadań organizacji i jednostek organizacyjnych działających na
        podstawie przepisów odrębnych ustaw, lub
        3) przez organy (urzędy) władzy lub administracji państwowej albo samorządowej
        oraz jednostki organizacyjne im podległe lub przez nie nadzorowane, lub
        4) przez osoby pełniące funkcje obywatelskie, o których mowa w art. 13 pkt 5, w
        związku z wykonywaniem tych funkcji.
    Stosownie zaś do art. 21 ust. 15c komentowanej ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 16 i 20, nie mają zastosowania do
      przychodów otrzymanych przez kierowcę z tytułu wykonywania międzynarodowych
      przewozów drogowych na podstawie stosunku pracy lub umowy zlecenia, o której
      mowa w art. 13 pkt 8.
    Przy czym wskazane zwolnienie, uregulowane w art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, przysługuje do wysokości limitów określonych w
    odrębnych przepisach. Odrębnymi przepisami, o których mowa powyżej, są przepisy
    rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie
    należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub

    samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (t. j. Dz. U. z 2023 r.
    poz. 2190).
    Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej:
      Rozporządzenie określa wysokość oraz warunki ustalania należności przysługujących
      pracownikowi, zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery
      budżetowej, z tytułu podróży służbowej:
        1) na obszarze kraju, zwanej dalej „podróżą krajową”;
        2) poza granicami kraju, zwanej dalej „podróżą zagraniczną”.
    W myśl § 2 powołanego rozporządzenia:
      Z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej, odbywanej w terminie i miejscu
      określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują:
        1) diety;
        2) zwrot kosztów:
        a) przejazdów,
        b) dojazdów środkami komunikacji miejscowej,
        c) noclegów,
        d) innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych
        przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.
    Jak stanowi § 3 ust. 1 cytowanego rozporządzenia:
      Środek transportu właściwy do odbycia podróży krajowej lub podróży zagranicznej, a
      także jego rodzaj i klasę, określa pracodawca.
    Przy czym, zgodnie z § 3 ust. 3 tego rozporządzenia:
      Na wniosek pracownika pracodawca może wyrazić zgodę na przejazd w podróży
      krajowej lub podróży zagranicznej samochodem osobowym, motocyklem lub
      motorowerem niebędącym własnością pracodawcy.
    Jak wynika natomiast z treści § 3 ust. 4 ww. rozporządzenia:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 3, pracownikowi przysługuje zwrot kosztów
      przejazdu w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów przez stawkę za
      jeden kilometr przebiegu, ustaloną przez pracodawcę, która nie może być wyższa niż
      określona w przepisach wydanych na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6
      września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 2201, z późn. zm.).
    Przy czym zgodnie z § 6 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia:
      Miejscowość rozpoczęcia i zakończenia podróży krajowej określa pracodawca.
      Pracodawca może uznać za miejscowość rozpoczęcia lub zakończenia podróży
      krajowej miejscowość pobytu stałego lub czasowego pracownika.
    Stosownie zaś do § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia:
      Do rozliczenia kosztów podróży, o których mowa w ust. 1, pracownik załącza
      dokumenty, w szczególności rachunki, faktury lub bilety potwierdzające poszczególne
      wydatki; nie dotyczy to diet oraz wydatków objętych ryczałtami. Jeżeli przedstawienie
      dokumentu nie jest możliwe, pracownik składa pisemne oświadczenie o dokonanym
      wydatku i przyczynach braku jego udokumentowania.
    Z opisanych we wniosku okoliczności wynika, że:

    • pracownicy Spółki w ramach pełnionych obowiązków służbowych często odbywają
                            5podróże służbowe w rozumieniu art. 77 § 1 Kodeksu pracy – zarówno krajowe, jak i
      zagraniczne;
    • podróże służbowe pracownicy odbywają swoimi prywatnymi samochodami;
    • Spółka ma zawarte umowy z pracownikami o używanie pojazdu prywatnego do celów
      służbowych;
    • w związku z przejazdami samochodami prywatnymi do celów służbowych pracownicy w
      ramach delegacji ponoszą szereg różnych wydatków, m.in. opłaty parkingowe i
      autostradowe;
    • Spółka zwraca pracownikowi na podstawie ewidencji przebiegu pojazdów prywatnych
      dla celów służbowych wydatki eksploatacyjne, jakie ponosi delegowany pracownik;
    • Spółka zwraca pracownikom również pozostałe wydatki związane z podróżami
      służbowymi, takie jak opłaty za parkingi oraz przejazdy płatnymi drogami.
    Wobec powyższego otrzymany przez pracowników zwrot dodatkowych
    udokumentowanych kosztów – z tytułu opłat parkingowych oraz opłat za przejazdy
    drogami płatnymi – związanych z wykorzystaniem w podróży służbowej samochodu
    prywatnego może zostać objęty zwolnieniem od podatku, o którym mowa w art. 21 ust. 1
    pkt 16 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile zostaną spełnione
    warunki związane z korzystaniem z tej preferencji. Kluczowym jest jednak użyty przez
    ustawodawcę zwrot „podróż służbowa”.
    Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji podróży służbowej. Dlatego w tej
    kwestii należy posłużyć się definicją zawartą w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks
                                5pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 227). Zgodnie z art. 77 § 1 Kodeksu pracy:
      Pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza
      miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem
      pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.
    Podróżą służbową jest zatem taki wyjazd, który odbywa się na polecenie pracodawcy i jest
    związany ze świadczeniem pracy poza miejscowością, w której znajduje się siedziba
    pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy.
    Przepis § 2 pkt 2 lit. d rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej odnosi się do
    należności pieniężnych innych niż diety oraz zwrot kosztów przejazdów i dojazdów oraz
    noclegów. To pracodawca decyduje o zwrocie tych innych wydatków poniesionych
    faktycznie przez pracownika, które nie są limitowane i które muszą mieć związek z
    wykonaną podróżą, a ponadto być prawidłowo udokumentowane.
    Zgodnie z § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej:
      Pracownikowi, który w czasie podróży krajowej lub podróży zagranicznej poniósł inne
      niezbędne wydatki związane z tą podróżą, określone lub uznane przez pracodawcę,
      zwraca się je w udokumentowanej wysokości.
      Wydatki, o których mowa w ust. 1, obejmują opłaty za bagaż, przejazd drogami
      płatnymi i autostradami, postój w strefie płatnego parkowania, miejsca parkingowe
      oraz inne niezbędne wydatki wiążące się bezpośrednio z odbywaniem podróży
      krajowej lub podróży zagranicznej.
    Z powyższego wynika, że zwrot kosztów takich jak opłaty parkingowe oraz opłaty za
    przejazdy płatną drogą (autostradą) nie jest wliczany do kosztów przejazdu rozliczanych w
    oparciu o tzw. kilometrówkę, tj. jako iloczyn przejechanych kilometrów przez stawkę za
    jeden kilometr przebiegu, ustaloną przez pracodawcę. Oznacza to, że kwota ww. zwrotu
    nie podlega wliczeniu do limitu zwolnienia dotyczącego kosztów samego przejazdu (tzw.
    kilometrówki).

    W konsekwencji zwrot pracownikom dodatkowych udokumentowanych wydatków za
    opłaty parkingowe oraz opłaty za przejazdy płatną drogą (autostradą) poniesionych w
    czasie trwania podróży służbowej, związanych z wykorzystaniem w tej podróży
    samochodu prywatnego, stanowi dla pracowników przychód w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający zwolnieniu na mocy art.
    21 ust. 1 pkt 16 lit. a tej ustawy w związku z § 2 pkt 2 lit. d rozporządzenia Ministra Pracy i
    Polityki Społecznej.
    Zatem – jak słusznie Państwo stwierdzili – nie spoczywają i nie będą na Państwu
    spoczywać obowiązki płatnika w związku ze zwrotem pracownikom poniesionych w czasie
    trwania podróży służbowej kosztów opłat parkingowych oraz opłat za przejazdy płatną
    drogą (autostradą).

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji informujemy, że zostały one
    wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących
    w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia
    przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.