Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP3/443-54/11/PK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2011-04-08
Teza: dokumenty uprawniające do zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów
Słowa kluczowe: dokumenty; dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa; stawka-stawki podatku; towar-wywóz towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 3; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 10 stycznia 2011r. (data wpływu 13 stycznia 2011r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie dokumentów uprawniających do zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów oraz korekty deklaracji - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 13 stycznia 2011r. wpłynął do tut. organu ww. wniosek, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w określenia dokumentów uprawniających do zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów oraz korekty deklaracji.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący zaistniały stan faktyczny:

Wnioskodawca dokonuje wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT) do kontrahentów mających siedzibę na terenie Unii Europejskiej. Zarówno Wnioskodawca, jak i kontrahenci - odbiorcy towarów są zarejestrowani do celów transakcji wewnątrzwspólnotowych. Towary handlowe przewożone są z terytorium kraju na terytorium innych krajów członkowskich przez przewoźnika a dostawa najczęściej odbywa się na warunkach FCA (transport towaru zapewnia nabywca wyrobów). Zdarzają się również transakcje, w których za organizację transportu odpowiada Wnioskodawca (dostawa na warunkach CPT; DDU).

Dla potwierdzenia dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów Wnioskodawca gromadzi następujące dokumenty:

1.  kopię faktury VAT,
2.  specyfikację poszczególnych sztuk ładunku,
3.  dokument przewozowy (zawierający w treści nazwę odbiorcy towarów, miejsce przeznaczenia towaru, specyfikację towaru, podpis i stempel przewoźnika oraz nadawcy-Wnioskodawcy; bez podpisu i pieczątki odbiorcy towarów).

W przypadku gdy Spółka pokrywa koszty transportu, z reguły dysponuje również kopią CMR (druk samokopiujący) podpisaną przez odbiorcę towarów. W przeważającej jednak części dostaw unijnych Wnioskodawca dysponuje listem przewozowym nie podpisanym przez odbiorcę unijnego. W związku z tym, iż dokument przewozowy jest egzemplarzem wydawanym Wnioskodawcy w momencie wydania towaru, dokument ten nie zawiera podpisu i stempla nabywcy/odbiorcy towaru.

celu jednoznacznego potwierdzenia dostarczenia towarów do miejsca ich przeznaczenia Wnioskodawca wysyła do odbiorców unijnych drugą kopię faktury sprzedaży, na której klient potwierdza odbiór towaru i następnie odsyła taką fakturę do Spółki droga pocztową

lternatywnie zamiast wysyłania dodatkowej kopii faktur do klientów Wnioskodawca sporządza również dla niektórych odbiorców zestawienia zbiorcze faktur, na których wskazuje w treści numer faktury, ilość towaru oraz wartość towaru w walucie obcej. Na takich zestawieniach klient potwierdza odbiór towaru (składa podpis i pieczęć z adnotacją towar odebrano) a następnie wysyła potwierdzone zestawienia do Spółki drogą pocztową. W wielu przypadkach podpisane przez unijnych odbiorców kopie faktur bądź wspomniane wyżej zestawienia zbiorcze faktur nie wpływają do Spółki.

Z uwagi na fakt iż znaczna część klientów unijnych odmawia podpisywania a następnie wysyłania drogą pocztową takich dokumentów Wnioskodawca wnioskuje o gromadzenie dokumentacji uprawniającej do zastosowania stawki VAT 0% dla WDT w następującej postaci:

1.  kopia faktury VAT,
2.  specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku,
3.  dokument przewozowy (zawierający w treści nazwę odbiorcy towarów, miejsce przeznaczenia towaru, specyfikację towaru, podpis i stempel przewoźnika oraz nadawcy-Wnioskodawca; bez podpisu i pieczątki odbiorcy towarów).
4.  dokument potwierdzający dokonanie na rzecz Spółki zapłaty za towary (wyciągi z konta bankowego Spółki).

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

Czy dysponując ww. dokumentami do dostaw unijnych zrealizowanych w latach ubiegłych (2006-2009) oraz dostaw zrealizowanych w 2010 roku Spółka ma prawo do odzyskania podatku VAT naliczonego od niepotwierdzonych dostaw wewnątrzwspólnotowych?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT podatnik dla zastosowania 0 % stawki VAT dla WDT musi posiadać dowody potwierdzające, że towary zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone nabywcy na terytorium innego kraju członkowskiego.

Art. 42 ust. 3 ustawy o VAT wyraźnie wskazuje dowody, o których mowa w ust 42 ust. 1. Są nimi następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem WDT do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:

1.  dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju,
2.  kopia faktury,
3.  specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku.

Wnioskodawca dysponuje wszystkimi dokumentami wymienionymi w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT-kopią faktury VAT, specyfikacją poszczególnych sztuk ładunku i dokumentem przewozowym. Z posiadanego przez Spółkę listu przewozowego nie wynika jednoznacznie dostarczenie towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju dostawcy (z uwagi na brak podpisu i pieczęci odbiorcy towaru).

Jednakże fakt braku podpisu na otrzymanych od przewoźnika dokumentach CMR nie oznacza wadliwości takiego dokumentu. Zgodnie bowiem z Konwencją o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR-sporz. 19 maja 1956r.) potwierdzenie otrzymania towarów przez odbiorcę poprzez jego podpis nie jest obligatoryjnym elementem dokumentu CMR. Można zatem uznać, dokument CMR zawierający wszystkie elementy (wymienione w art. 6 Konwencji), na którym brak jest jedynie podpisu odbiorcy jest prawidłowym dokumentem przewozowym. W posiadaniu takich dokumentów przewozowych jest Wnioskodawca.

Jeżeli dokumenty podstawowe (wskazane w art. 42 ust. 3) nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia towaru do nabywcy, dowodami potwierdzającymi dokonanie dostawy mogą być inne dowody wskazujące, że nastąpiła wewnątrzwspólnotowa dostawa.

Art. 42 ust. 11 ustawy o VAT podaje katalog innych dodatkowych dokumentów, jakimi są:

1.  korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
2.  dokumenty dot. ubezpieczenia lub kosztów frachtu,
3.  dokument potwierdzający zapłatę za towar (z wyjątkiem przypadków gdy dostawa ma charakter nieodpłatny),
4.  dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Wnioskodawca jest w posiadaniu dowodów potwierdzających zapłatę za towary (wyciągi bankowe) będące przedmiotem dostaw unijnych.

Spółka stoi na stanowisku, że posiadanie dokumentów ww. wymienionych (kopia faktury, specyfikacja sztuk ładunku, list przewozowy bez podpisu odbiorcy, dowód zapłaty za towar) daje prawo do zastosowania stawki VAT 0% dla transakcji WDT. Dokumenty te łącznie pozwalają stwierdzić, że towary zostały wywiezione z terytorium Polski i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju.

Wnioskodawca dysponuje w tej sytuacji trzema podstawowymi dokumentami niezbędnymi aby udokumentować WDT na stawce VAT 0%. Z uwagi na brak podpisu odbiorcy na otrzymanym liście przewozowym Spółka chce posiłkować się dokumentem uzupełniającym w postaci dowodu zapłaty. Art. 42 ust. 11 pkt 3 ustawy o VAT wskazuje wprost na dokument potwierdzający zapłatę za towar. Otrzymanie zapłaty w następstwie dokonanej dostawy należy rozumieć jako jednoznaczne potwierdzenie, że towar dotarł do miejsca przeznaczenia i w sposób wystarczający potwierdza to dokonanie dostawy.

Na potwierdzenie swego stanowiska Wnioskodawca chce również wskazać wprowadzoną od 1 czerwca 2005 roku zmianę w zakresie artykułu 42 ust. 3 ustawy o VAT. Od 1 czerwca 2005 roku dokument potwierdzający odbiór towaru przez nabywcę został wyrzucony z katalogu dokumentów podstawowych potwierdzających WDT z uwagi na niezgodność takiego warunku z prawem wspólnotowym. Zapis art. 42 ust. 3 pkt 4 został wówczas uchylony. Można zatem uznać, że w obecnym stanie prawnym posiadanie prawidłowo sporządzonego dokumentu przewozowego (bez podpisu odbiorcy), kopii faktury, specyfikacji sztuk ładunku oraz dodatkowo dowodu zapłaty uprawnia do zastosowania stawki VAT 0% dla WDT.

Odnosząc się do zadanego pytania Spółka stoi na stanowisku, że dysponując ww. dokumentami (kopia faktury, specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku, prawidłowo sporządzony list przewozowy bez podpisu odbiorcy oraz dowód zapłaty) do dostaw unijnych zrealizowanych w latach ubiegłych (2006 -2010) Spółka ma pełne prawo do odzyskania podatku VAT naliczonego od niepotwierdzonych transakcji wewnątrzwspólnotowych.

Większość tych dostaw była realizowania na warunkach FCA. Wywóz towaru na warunkach FCA oznacza, że za organizację transportu odpowiada nabywca. W tej sytuacji sprzedawca nie ma możliwości uzyskania potwierdzonego przez nabywcę egzemplarza listu przewozowego. Jak wspomniano wyżej podpis odbiorcy towaru i jego pieczątka nie jest też obligatoryjnym elementem listu przewozowego. Od 1 czerwca 2005 roku ustawodawca nie wymaga już od podatnika posiadania dokumentu potwierdzającego odbiór towaru przez nabywcę, przez co gromadzenie listu przewozowego z potwierdzeniem odbioru towaru przez klienta wydaje się wykraczać poza obowiązki ustawy o VAT

Spółce mimo poczynionych starań nie udało się również otrzymać potwierdzonych kopii faktur, na których klient poświadcza odbiór towaru, traktowanych w praktyce Spółki jako dowód potwierdzający przyjęcie towaru przez nabywcę.

Art. 42 ust. 3 dokładnie wskazuje kopię faktury, specyfikację poszczególnych sztuk ładunku oraz dokument przewozowy jako podstawowe dowody potwierdzające WDT. W posiadaniu takich dokumentów jest Wnioskodawca. Jedynie ze względu na brak podpisu odbiorcy na liście przewozowym Spółka chce zgromadzić w tej sytuacji dodatkowo dowody zapłaty za towary będące przedmiotem dostaw, by jednoznacznie potwierdzić dokonanie WDT.

Wnioskodawca stoi więc na stanowisku, że posiadając dokumenty we ww. zestawieniu do dostaw zrealizowanych w poprzednich latach spełnia wymogi określone w art. 42 ust 3 i 11 ustawy o VAT. Spółka może zatem odzyskać zapłacony podatek VAT poprzez zrobienie korekt deklaracji VAT-7 do odpowiednich miesięcy rozliczających dane dostawy i wykazać je na stawce VAT 0%. Stan prawny artykułu 42 ust. 3 oraz ust. 11 ustawy o VAT w okresie, w którym zrealizowano pierwotne transakcje (2006 -2010 roku) wyglądał tak jak w dniu dzisiejszym, dlatego przyjmując sposób dokumentacji WDT opisany powyżej Spółka ma prawo do zrobienia korekt deklaracji VAT do lat ubiegłych i wykazania dostaw na stawce VAT 0%.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. u. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju,
2.  eksport towarów,
3.  import towarów,
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju,
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z art. 7 ust. 1 ustawy wynika, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.

W myśl art. 13 ust. 2 ustawy, przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:

1.  podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
2.  osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
3.  podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
4.  podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu.

Stosownie do art. 13 ust. 6 ustawy wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, zarejestrowany jako podatnik VAT UE zgodnie z art. 97, z zastrzeżeniem ust. 7.

Przywołane powyżej przepisy wskazują, że jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z ustalonym nabywcą, w celu przeniesienia na konkretny podmiot prawa do rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel, zachodzi wówczas transakcja – wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w sprzedaży, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie.

Zgodnie z art. 41 ust. 3 cyt. ustawy, w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z zastrzeżeniem art. 42.

W myśl art. 42 ust. 1 ustawy o VAT, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem że:

1.  podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, i podał ten numer oraz swój numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10, na fakturze stwierdzającej dostawę towarów;
2.  podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.

Dowodami o których mowa w ust. 1 pkt 2, zgodnie z ust. 3 powołanego artykułu, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:

1.  dokumenty przewozowe otrzymane przez przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towaru z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
2.  kopia faktury,
3.  specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku,

\-z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.

Natomiast w przypadku, gdy dokumenty wymienione w cyt. wyżej art. 42 ust. 3 nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami w świetle art. 42 ust. 11 cytowanej ustawy o VAT, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, a w szczególności:

1.  korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie,
2.  dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu,
3.  dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie w takim przypadku inny dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania,
4.  dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Przepisy ust. 1-4, 11 i 12 stosuje się odpowiednio do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 (art. 42 ust. 14 ustawy).

Analiza regulacji dotyczących transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy pozwala na wskazanie dwóch podstawowych warunków, od spełnienia których uzależnione jest potraktowanie danej czynności jako dostawy wewnątrzwspólnotowej. Pierwszy z tych warunków dotyczy aspektu prawnego transakcji - jego spełnienie ma gwarantować, że czynność ta zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w państwie przeznaczenia i zostanie tam faktycznie opodatkowana. Drugi z warunków dotyczy aspektu faktycznego transakcji - jego spełnienie pozwala na przyjęcie, że faktycznie nastąpił wywóz towarów z kraju i jego transport (przemieszczenie) do innego państwa członkowskiego.

Drugi z warunków o którym mowa wyżej, od którego spełnienia zależy potraktowanie danej dostawy jako dostawy wewnątrzwspólnotowej, dotyczy udokumentowania faktu wywozu towaru oraz dostarczenia go w ramach dostawy w państwie przeznaczenia. Koncentruje się on zatem na faktycznych, a nie prawnych aspektach transakcji. Powyższy warunek został określony wprost w cyt. wyżej art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

W związku z powyższym ważne jest to, aby przedmiotowe dokumenty zawierały informacje, z których wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony do innego państwa członkowskiego. Ponadto, dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 3, mają łącznie potwierdzać określony fakt, co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną informację, której wymaga ten przepis.

W art. 42 ust. 11 jak już wcześniej wskazano przewidziano dowody uzupełniające. Z przepisu tego wynika, że jeśli dokumenty obowiązkowe nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium Polski, dowodami potwierdzającymi dokonanie dostawy mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa. Wymienione w ust. 11 art. 42 dokumenty mają charakter subsydiarny i nie mogą same w sobie stanowić dokumentów potwierdzających dokonanie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Dokumentami takimi są bowiem tylko dokumenty wymienione w ust. 3 ww. artykułu, które łącznie potwierdzają dokonanie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2009r sygn. akt I FSK 1301/08).

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca jest w posiadaniu, następujących dokumentów:

*   kopii faktury sprzedażowej,
*   specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku,
*   dokument CMR (bez podpisu i pieczątki odbiorcy towarów),
*   potwierdzenia zapłaty z dostarczone towary,

Podstawowe znaczenie dla udokumentowania wywozu towarów w ramach wewnątrzwspólnowej dostawy towarów, realizowanej z udziałem przewoźnika lub spedytora odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, mają dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy.

W ustawie o podatku od towarów i usług nie zawarto definicji „dokumentu przewozowego”. W praktyce międzynarodowego przewozu drogowego dokumentem stosowanym dla potrzeb tego rodzaju transportu towarów jest list przewozowy, tzw. CMR.

Polska jest stroną Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) sporządzonej w Genewie dnia 19 maja 1956r. Jak wynika z postanowień Konwencji, list przewozowy jest dowodem zawarcia umowy przewozu. Wystawiany jest on w trzech oryginalnych egzemplarzach podpisanych przez nadawcę i przez przewoźnika. Pierwszy egzemplarz wręcza się nadawcy (CMR wyjścia), drugi towarzyszy przesyłce, a trzeci zatrzymuje przewoźnik.

List przewozowy dokładnie określa, jakiej przesyłki dotyczy (na CMR - liście przewozowym wpisywany jest numer faktury) i w jakim znajduje się ona stanie. Dane wprowadzone do listu przewozowego są podstawą dla oceny przez przewoźnika, a następnie odbiorcę towaru, czy otrzymana przez nich przesyłka spełnia określone w tym dokumencie parametry. Drugi egzemplarz listu CMR wraz z towarem wręczany jest za pokwitowaniem odbiorcy. Trzeci egzemplarz pozostaje u przewoźnika i jest dowodem właściwego wypełniania zobowiązań wynikających z zawartej umowy przewozu towarów.

Z powyższego wynika, że pierwszy egzemplarz listu przewozowego, jaki otrzymuje od przewoźnika dostawca, nie będzie egzemplarzem podpisanym przez odbiorcę i nie będzie w momencie jego wydania potwierdzać dostarczenia towarów do miejsca przeznaczenia.

Skoro podstawowe znaczenie dla udokumentowania wywozu towarów w ramach wewnątrzwspólnowej dostawy towarów, realizowanej z udziałem przewoźnika lub spedytora odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, mają dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy, to w sytuacji, gdy Wnioskodawca posiada dokument przewozowy, na którym brak jest podpisu odbiorcy, uznać należy, że co do zasady spełniony jest warunek posiadania „prawidłowego” dokumentu przewozowego. Jednak z dokumentów tych nie wynika jednoznacznie fakt, że towary, będące przedmiotem dostawy wewnątrzwspólnotowej Wnioskodawcy, zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium innego państwa członkowskiego niż Polska. Natomiast ten aspekt fizycznego przemieszczenia towaru poza terytorium kraju przy jednoczesnym dostarczeniu go do wskazanego nabywcy w innym kraju wspólnotowym jest najistotniejszy. W związku z powyższym, uwzględniając normę zawartą w ust. 11 art. 42, katalog podstawowy dokumentów z ust. 3 tego artykułu może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami. Wnioskodawca podaje, że będzie w posiadaniu potwierdzenia zapłaty za towar.

Jeżeli Wnioskodawca, co do zasady posiada podstawowe dokumenty wymagane dla prawidłowej dokumentacji dostawy wewnątrzwspólnotowej, lecz nie wynika z nich jednoznacznie fakt dostarczenia towarów do nabywcy w państwie ich przeznaczenia, to powinien wykazać się dodatkowymi dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), o ile łącznie potwierdzają one fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Jednakże zdaniem tut. organu posiadanie dowód zapłaty za towar nie jest wystarczającym dokumentem potwierdzającym dokonanie przemieszczenia towarów z kraju do innego państwa członkowskiego. Należy bowiem zauważyć, iż strony mogą dokonać rozliczenia transakcji przed jej zrealizowaniem czyli np. przed dokonaniem dostawy (przemieszczenia towarów z kraju do innego państwa członkowskiego). Tym samym nie sposób uznać iż dowód zapłaty w sposób jednoznaczny potwierdza dokonanie WDT.

Reasumując, w sytuacji posiadania przez Wnioskodawcę niepodpisanego przez odbiorcę dokumentu przewozowego, wraz z kopią faktury i specyfikacją ładunku oraz potwierdzeniem zapłaty za dostarczony towar, należy uznać, że dokumenty te niewystarczająco uprawdopodobniają przemieszczenie towarów na terytorium innego państwa członkowskiego. Tym samym posiadanie łącznie ww. dokumentów nieuprawnia Wnioskodawcę do zastosowania stawki podatku 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. w konsekwencji transakcja ta winna być opodatkowana stawką właściwą dla transakcji krajowych.

Mając powyższe na względzie stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016), skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.