Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB4/415-247/10-2/SP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2010-06-18
Teza: należy stwierdzić, iż od dnia przyjazdu do Polski Wnioskodawca będzie podlegał w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Przepisy podatkowe nie regulują w jaki sposób należy udokumentować fakt zmiany obowiązku podatkowego. Przyjąć zatem należy, że mogą to być wszelkie wiarygodne dowody.
Słowa kluczowe: dochód-dochody uzyskiwane za granicą; dochód-dochody wolne od podatku; emerytura; kontrakt; obowiązek-obowiązek podatkowy-nieograniczony obowiązek podatkowy; składki; Szwajcaria; umowa-umowa o pracę
Przepisy: [OP][WIS] Ustawa Ordynacja podatkowa-Dział IV-Rozdział 11-art. 181; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 1

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 22.03.2010 r. (data wpływu 26.03.2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia obowiązku podatkowego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 26.03.2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia obowiązku podatkowego.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Od stycznia 2004 roku Wnioskodawca posiada kontrakt umowy o pracę z zagraniczną firmą z siedzibą w Szwajcarii, przebywając jednocześnie na urlopie bezpłatnym w macierzystej firmie w Polsce. W ramach wspomnianego kontraktu, w latach 2004 do 2008, Wnioskodawca zamieszkiwał i świadczył stałą pracę na rzecz szwajcarskiej firmy, ale na terenie Serbii (gdzie także płacił podatki od swoich dochodów), natomiast od stycznia 2009 mieszka stale i pracuje na terenie Szwajcarii (gdzie aktualnie płaci stosowne podatki).

Od początku swojego kontraktu z pracodawcą szwajcarskim, tj. od stycznia 2004 roku objęty został szwajcarskim programem emerytalnym, w ramach którego pracodawca i pracownik odprowadzają stosowne, regularne składki na fundusze emerytalne (w tym na tzw. II filar szwajcarski). Dla pracowników o krótszym okresie zatrudnienia w Szwajcarii (a Wnioskodawca do takich należy) regulamin II filaru przewiduje, że pracownik może wykupić z własnych środków tzw. „lata emerytalne wstecz”, powiększając tym samym gromadzony kapitał na przyszłą emeryturę. Dochody przeznaczone przez pracownika na wykupienie „lat emerytalnych wstecz” objęte są w Szwajcarii ulgą podatkową.

W latach 2007 i 2008 Wnioskodawca dokonał wykupu określonej ilości (około 8) „lat emerytalnych wstecz” transferując własne środki finansowe do funduszu emerytalnego w Szwajcarii. Z tytułu wykupu owych „lat emerytalnych wstecz” nie został jednakowoż objęty żadną ulgą podatkową, ponieważ w tym czasie pracował i płacił podatki w Serbii, a ewentualna ulga jest związana z systemem podatkowym Szwajcarii.

W efekcie podjętych przez Wnioskodawcę działań, tj. wykupu „lat emerytalnych wstecz”, a także, w rezultacie stałego, comiesięcznego odprowadzania składki emerytalnej do funduszu z comiesięcznych poborów przez aktualnego pracodawcę, oraz w wyniku zasilania funduszu przez samego pracodawcę, zostanie zgromadzony kapitał na emeryturę, które to świadczenie może być wypłacane wraz z przekroczeniem przez Wnioskodawcę 58 roku życia, pod warunkiem nie podejmowania już żadnej stałej pracy na terenie Szwajcarii.

Regulamin funduszu emerytalnego, do którego Wnioskodawca należy przywiduje, że świadczenie może być wypłacane w formie stałej, comiesięcznej emerytury, bądź w systemie mieszanym: część zgromadzonego kapitału może być wypłacona jednorazowo, na rozpoczęciu pobierania świadczenia, a pozostała część w formie comiesięcznej emerytury. Rozpoczęcie wypłacenia emerytury może nastąpić natychmiast po ustaniu stosunku pracy z pracodawcą na terenie Szwajcarii, bądź też może być odłożone w czasie (opóźnienie wypłacania powoduje wzrost wysokości świadczenia w terminie późniejszym).

Wnioskodawca przewiduje, że w okolicy połowy bieżącego roku zakończy swoją działalność zawodową na terenie Szwajcarii i wystąpi do funduszu emerytalnego o rozpoczęcie wypłacania świadczenia emerytalnego (tzw. wcześniejsza emerytura). W przypadku Wnioskodawcy będzie obowiązywała zasada, że maksymalnie 50% zgromadzonego kapitału może by wypłacone w gotówce na rozpoczęciu pobierania świadczenia, natomiast reszta będzie wypłacana co miesiąc na konto w banku.

Wnioskodawca planuje ponadto, że po zakończeniu pracy zawodowej na terenie Szwajcarii przesiedli się wraz z całym swoim dobytkiem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Przewiduje także, że jego polski pracodawca (firma córka jego szwajcarskiego pracodawcy) nie zaoferuje mu już żadnego stałego zatrudnienia.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Co będzie podstawą ustalenia daty przeniesienia obowiązku podatkowego Wnioskodawcy ze Szwajcarii do Rzeczypospolitej Polskiej i jakie dowody będą przesądzające?
2.  Według jakich zasad opisane powyżej świadczenie ze szwajcarskiego drugiego filaru podlegałoby obowiązkowi podatkowemu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej?

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie Nr 1. Natomiast w zakresie pytania Nr 2 wniosek zostanie rozpatrzony odrębną interpretacją.

Zdaniem Wnioskodawcy:

Podstawą do ustalenia daty przeniesienia obowiązku podatkowego byłaby data przesiedlenia na bytowanie stałe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ostatni dzień stałego pobytu na terytorium Szwajcarii (będącym także ostatnim dniem obowiązku podatkowego w Szwajcarii) mógłby być udokumentowany takimi dowodami jak: dowody wykonywania czynności związanych z bytowaniem; zapłacone rachunki, dowody wykonania czynności urzędowych, potwierdzenia operacji w banku z terenu Szwajcarii, itp.).

Pierwszym dniem stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej, będącym także pierwszym dniem polskiego obowiązku podatkowego byłby dzień następny, po ostatnim dniu pobytu w Szwajcarii.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 3 ust. 1a wyżej powołanej ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1.  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2.  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Ustawodawca, definiując status osoby zamieszkującej na terytorium Polski, sformułował dwa kryteria jego uzyskania: posiadanie w Polsce ośrodka interesów życiowych oraz pobyt w Polsce dłuższy niż 183 dni. Wobec powyższego osobą mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP jest osoba posiadająca w kraju ośrodek interesów życiowych i zarazem przebywająca na jego obszarze dłużej niż 183 dni, bądź spełniająca tylko jeden z ww. warunków.

Natomiast w świetle art. 3 ust. 2a cytowanej, ustawy osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Z powyższego wynika, iż kryterium decydującym o rodzaju obowiązku podatkowego jest miejsce zamieszkania, zdefiniowane w art. 3 ust. 1a ww. ustawy. Jeśli miejsce to będzie znajdować się na terytorium RP, wystąpi nieograniczony obowiązek podatkowy.

W świetle art. 4a ww. ustawy powołane przepisy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Bernie dnia 02.09.1991 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 22, poz. 92), w rozumieniu niniejszej konwencji określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze.

Definicja "osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się zatem bezpośrednio do określenia "miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 2, jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Państwach, to jej status będzie określony według następujących zasad:

1.  osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);
2.  jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym zwykle przebywa;
3.  jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, którego jest obywatelem;
4.  jeżeli jest ona obywatelem obu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną zagadnienie w drodze wzajemnego porozumienia.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż od stycznia 2004 roku Wnioskodawca posiada kontrakt umowy o pracę z zagraniczną firmą z siedzibą w Szwajcarii, przebywając jednocześnie na urlopie bezpłatnym w macierzystej firmie w Polsce. W ramach wspomnianego kontraktu, w latach 2004 do 2008, Wnioskodawca zamieszkiwał i świadczył stalą pracę na rzecz szwajcarskiej firmy, ale na terenie Serbii (gdzie także płacił podatki od swoich dochodów), natomiast od stycznia 2009 mieszka stale i pracuje na terenie Szwajcarii (gdzie aktualnie płaci stosowne podatki). Od początku swojego kontraktu z pracodawcą szwajcarskim, tj. od stycznia 2004 roku objęty został szwajcarskim programem emerytalnym, w ramach którego pracodawca i pracownik odprowadzają stosowne, regularne składki na fundusze emerytalne (w tym na tzw. II filar szwajcarski).

W połowie bieżącego roku Wnioskodawca planuje zakończyć swoją działalność zawodową w Szwajcarii i przesiedlić się wraz z całym dobytkiem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wątpliwość Wnioskodawcy budzi kwestia ustalenia daty przeniesienia obowiązku podatkowego i udokumentowania tego faktu.

W świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego przyjąć należy, iż do dnia planowanego przyjazdu do Polski Wnioskodawca ma miejsce zamieszkania w Szwajcarii, a ponadto ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze łączą Wnioskodawcę ze Szwajcarią. W państwie tym przebywa, ma stałe miejsce zamieszkania, pracuje, płaci podatki i został objęty szwajcarskim programem emerytalnym.

Natomiast od dnia przyjazdu do Polski Wnioskodawca będzie posiadał miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Polski i będzie podlegał nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie reguluje w jaki sposób należy udokumentować fakt zmiany obowiązku podatkowego. Przyjąć zatem należy, że mogą to być wszelkie wiarygodne dowody.

Art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) nakazuje bowiem dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

W art. 181 ustawodawca wymienił przykładowo jakie dowody mogą być przyjęte w postępowaniu podatkowym. Mogą to być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.

Reasumując, należy stwierdzić, iż od dnia przyjazdu do Polski Wnioskodawca będzie podlegał w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Przepisy podatkowe nie regulują w jaki sposób należy udokumentować fakt zmiany obowiązku podatkowego. Przyjąć zatem należy, że mogą to być wszelkie wiarygodne dowody.

Jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny różni się od stanu faktycznego występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę oraz stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.