Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB4/415-407/14-2/MS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2014-07-16
Teza: Przejazdy (dojazdy) pracowników – wykonywane w ramach realizacji zadań służbowych – nie stanowią nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. A zatem ich wartości nie można uważać za przychód pracownika ze stosunku pracy, a tym samym na Wnioskodawcy nie ciążą obowiązki płatnika wynikające z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Słowa kluczowe: dojazdy; pracownik; samochód-samochód służbowy; świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 15 maja 2014 r. (data wpływu 19 maja 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie powstania przychodu z tytułu przejazdów samochodem służbowym z miejsca parkowania do miejsca wykonywania obowiązków służbowych (pytanie Nr 1) - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 19 maja 2014 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie powstania przychodu z tytułu przejazdów samochodem służbowym z miejsca parkowania do miejsca wykonywania obowiązków służbowych oraz oszacowania wartości przychodu z tytułu nieodpłatnego korzystania dla potrzeb prywatnych z samochodów służbowych.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca (dalej: Spółka) jest pracodawcą w rozumieniu przepisu art. 3 Kodeksu pracy i płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych w rozumieniu art. 8 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca jest spółką kapitałową polskiego prawa handlowego, zatrudniającą agentów specjalizujących się sprzedażą określonego towaru - tj. wyrobów medycznych na rynku polskim. W konsekwencji, Spółka zatrudnia przedstawicieli handlowych, których głównym zadaniem jest promocja i prezentacja wyrobów medycznych oraz rozwijanie dystrybucji w niniejszym zakresie na terytorium RP. Przedstawiciele handlowi pracują na terenie całego kraju, w podporządkowanych im regionach na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej. Ponadto, zobowiązani oni są do stałego odwiedzania szpitali, placówek leczniczych i innych miejsc na swoim obszarze działania/pracy. W związku z tym, ich jednym z głównych narzędzi pracy jest samochód służbowy, do której Spółce przysługuje tytuł prawny.

Poza przedstawicielami handlowymi, Wnioskodawca udostępnia również samochody służbowe niektórym pracownikom, w tym m.in, zarządowi, dyrektorom czy osobom zatrudnionym w poszczególnych jednostkach organizacyjnych, pozostających w pełnej dyspozycyjności Spółki. Z uwagi na charakter pracy i wykonywanych obowiązków służbowych, w tym miejsca i terminów spotkań poza siedzibą Wnioskodawcy, jak również ze względu na brak na terenie siedziby garażu, pozwalającego na zabezpieczenie pojazdów - pracownicy (w tym głównie przedstawiciele handlowi) wykorzystują również samochody służbowe do przejazdów pomiędzy stałym miejscem pracy, a miejscem garażowym (miejscem, które zabezpiecza pojazd przed kradzieżą oraz uszkodzeniem), które jest indywidualnie określone dla każdego z pracowników i zazwyczaj znajduje się w pobliżu miejsca zamieszkania każdego z nich. Parkowanie samochodów służbowych w innym miejscu niż siedziba Wnioskodawcy, jest podyktowane sygnalizowanym wyżej faktem, że na terenie siedziby Spółki nie ma garażu (Wnioskodawca dysponuje jedynie miejscem parkingowym na zewnątrz budynku, wszakże w ilości nie wystarczającej dla wszystkich pojazdów).

Ponadto, Spółka chce zezwolić pracownikom na wykorzystywanie samochodów służbowych na cele prywatne. Co istotne, Wnioskodawca przed zezwoleniem pracownikom na wykorzystywanie jego mienia w celach prywatnych dokona dokładnej wyceny godzinnego najmu każdego z pojazdów zgodnie z poniższym algorytmem:

T = (1/12S + Ke)/H

T - stawka godzinna za używanie samochodu służbowego na cele prywatne;

1/12S - roczna wartość rynkowa samochodu wg. ubezpieczyciela podzielna przez ilość miesięcy w roku;

Ke - koszty eksploatacyjne samochodu (nie wliczając kosztów paliwa);

H - ilość godzin w danym miesiącu.

Zgodnie z powyższym, przy wyliczaniu niniejszej wartości, Wnioskodawca weźmie zwłaszcza pod uwagę: markę samochodu, rok produkcji, stan techniczny i wyposażenie, zgodnie z wartością rynkową wyliczaną przez ubezpieczyciela. Cena godziny najmu samochodu służbowego na cele prywatne będzie powiększona o koszty eksploatacyjne pojazdu oraz składkę ubezpieczeniową. Ponadto, Wnioskodawca zaznacza, że każdy pracownik będzie kupował paliwo do samochodu służbowego wykorzystywanego na cele prywatne ze środków własnych.

Następnie, do 30 dnia każdego miesiąca, każdy z pracowników będzie zobowiązany złożyć Wnioskodawcy oświadczenie o ilości godzin użytkowania samochodu służbowego na cele prywatne w danym miesiącu, które będzie mnożyć przez wartość, która będzie wynikiem powyższego algorytmu (dla każdego samochodu wynik będzie inny). W konsekwencji, wartość ta będzie zwiększała przychód każdego pracownika, stanowiący podstawę opodatkowania podatku dochodowego od osób fizycznych.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy przejazdy pracowników samochodami służbowymi z miejsca garażowania pojazdu do siedziby Wnioskodawcy lub podmiotów, czy instytucji współpracujących oraz z powrotem - związane z korzystaniem z samochodu służbowego do realizacji obowiązków służbowych nie stanowią nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem ich wartości, nie można uznawać za przychód pracownika ze stosunku pracy?
2.  Czy opisany sposób szacowania przychodu pracownika polegający na przemnożeniu godzin przejechanych przez pracownika samochodem służbowym dla celów prywatnych (na podstawie comiesięcznego oświadczenia pracownika) przez stawkę za tę jedną godzinę spełnia kryteria art. 11 pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i stanowi prawidłowe oszacowanie przychodu pracownika używającego służbowego samochodu na cele prywatne?

Przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej jest odpowiedź na pytanie Nr 1. W zakresie pytania Nr 2 zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Zdaniem Wnioskodawcy.

Ad. 1. Zdanie Wnioskodawcy w zakresie pytania pierwszego:

Zdaniem Wnioskodawcy przejazdy pracowników z miejsca garażowego do miejsca stałej pracy (lub innych jednostek, czy miejsc wykonywania obowiązków służbowych) i z powrotem - nie stanowią nieodpłatnego świadczenia na rzecz pracownika. Przydzielenie samochodu służbowego i wyznaczenie miejsca garażowania blisko miejsca zamieszkania, wynikające z charakteru pracy na danym stanowisku nie stanowi przychodu pracownika ze stosunku służbowego, o ile samochód ten jest wykorzystywany w celach służbowych

Szczegółowe stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania Nr 1:

Zdaniem Wnioskodawcy przejazdy pracowników z miejsca garażowania pojazdu do pracy (lub innych jednostek, czy miejsc wykonywania obowiązków służbowych) i z powrotem - nie stanowią nieodpłatnego świadczenia na rzecz pracownika. Jak wynika z interpretacji (IPTPB1/415-434/12-2/DS wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi lub ILPB2/415-1072/13-2/WM wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu) przydzielenie samochodu służbowego i wyznaczenie miejsca garażowania w miejscu zamieszkania, wynikające z charakteru pracy na danym stanowisku nie stanowi przychodu pracownika ze stosunku służbowego, o ile samochód ten jest wykorzystywany w celach służbowych.

W związku z powyższym wartość przejazdów pracowników z miejsca garażowania do pracy (lub innych jednostek, czy miejsc wykonywania obowiązków służbowych) i z powrotem – nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Udostępnienie pracownikom Wnioskodawcy samochodów służbowych i zobowiązanie ich do garażowania pojazdu w miejscu zamieszkania wynika bowiem z charakteru pracy na powierzonym stanowisku. W sytuacji, gdy samochód wykorzystywany jest w celach służbowych, wydatki związane z jego użytkowaniem nie stanowią dla pracownika przychodu ze stosunku pracy. W związku z tym, przejazdy z miejsca zamieszkania a jednocześnie miejsca garażowania służbowego samochodu, zapewniającego skuteczne zabezpieczenie pojazdu - do pracy oraz z pracy do miejsca zamieszkania i jednocześnie do miejsca garażowania pojazdu - nie będą stanowiły przychodów ze stosunku pracy w formie nieodpłatnego świadczenia. Przejazdy w ww. zakresie następują w ramach i w związku z powierzonymi obowiązkami, w tym obowiązkami w zakresie dbałości o powierzone mienie, które to obowiązki są wypełniane poprzez parkowanie samochodu służbowego w garażu zlokalizowanym w obrębie miejsca zamieszkania pracowników Wnioskodawcy. Dodatkowo parkowanie samochodu w miejscu zamieszkania wpływa na zagwarantowanie dyspozycyjności pracowników i umożliwia stałą gotowość do wykonywania obowiązków służbowych również w godzinach wykraczających poza wyznaczone godziny pracy instytucji.

Podsumowanie

Na poparcie swojego stanowiska Wnioskodawca pragnie wskazać na następujące interpretacje indywidualne wydane w analogicznych sprawach:

*   Interpretacja indywidualna z dnia 17 września 2012 roku wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi (sygn.: IPTPB1/415-434/12-2/DS);
*   Interpretacja indywidualna z dnia 28 lutego 2014 roku wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu (sygn.: ILPB2/415-1072/13-2/WM);
*   Interpretacja indywidualna z dnia 20 sierpnia 2010 roku wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie (sygn.: IPP84/415-665/10-2/SP);
*   Interpretacja indywidualna z dnia 12 maja 2010 roku wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie (sygn.: IPPB2/415-105/10-3/MK);
*   Interpretacja indywidualna z dnia 24 marca 2009 roku wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach (sygn.: I8PBII/1/415-2/09/MK).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W myśl art. 12 ust. 1 cyt. ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub częściowo odpłatnych.

Przepisy dotyczące określania przychodu ze stosunku pracy, w szczególności dotyczące innych nieodpłatnych świadczeń, należy rozpatrywać w kontekście przepisów obowiązujących pracowników określających m.in. zasady użytkowania i dbania o powierzone pracownikom mienie. Jak bowiem wynika z dyspozycji art. 124 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94, z późn. zm.), pracownik odpowiada w pełnej wysokości również za szkodę w mieniu innym niż wymienione w § 1, powierzonym mu z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się. Z powyższego wynika, że realizacja obowiązków służbowych przez pracownika nie może generować dla tego pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy.

Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca jest spółką kapitałową polskiego prawa handlowego, zatrudniającą agentów specjalizujących się sprzedażą określonego towaru, tj. wyrobów medycznych na rynku polskim. W konsekwencji, Spółka zatrudnia przedstawicieli handlowych, których głównym zadaniem jest promocja i prezentacja wyrobów medycznych oraz rozwijanie dystrybucji w niniejszym zakresie na terytorium RP. Przedstawiciele handlowi pracują na terenie całego kraju, w podporządkowanych im regionach na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej. Ponadto, zobowiązani oni są do stałego odwiedzania szpitali, placówek leczniczych i innych miejsc na swoim obszarze działania/pracy. W związku z tym, ich jednym z głównych narzędzi pracy jest samochód służbowy, do której Spółce przysługuje tytuł prawny. Poza przedstawicielami handlowymi, Wnioskodawca udostępnia również samochody służbowe niektórym pracownikom, w tym m.in, zarządowi, dyrektorom czy osobom zatrudnionym w poszczególnych jednostkach organizacyjnych, pozostających w pełnej dyspozycyjności Spółki. Z uwagi na charakter pracy i wykonywanych obowiązków służbowych, w tym miejsca i terminów spotkań poza siedzibą Wnioskodawcy, jak również ze względu na brak na terenie siedziby garażu, pozwalającego na zabezpieczenie pojazdów - pracownicy (w tym głównie przedstawiciele handlowi) wykorzystują również samochody służbowe do przejazdów pomiędzy stałym miejscem pracy, a miejscem garażowym (miejscem, które zabezpiecza pojazd przed kradzieżą oraz uszkodzeniem), które jest indywidualnie określone dla każdego z pracowników i zazwyczaj znajduje się w pobliżu miejsca zamieszkania każdego z nich. Parkowanie samochodów służbowych w innym miejscu niż siedziba Wnioskodawcy, jest podyktowane sygnalizowanym wyżej faktem, że na terenie siedziby Spółki nie ma garażu (Wnioskodawca dysponuje jedynie miejscem parkingowym na zewnątrz budynku, wszakże w ilości nie wystarczającej dla wszystkich pojazdów).

Biorąc pod uwagę powyższe, należy stwierdzić, że przydzielenie samochodu służbowego, wynikające z charakteru pracy na danym stanowisku, nie stanowi przychodu pracownika, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. ze stosunku pracy, o ile samochód ten nie służy osobistym celom pracownika, lecz wykorzystywany jest w ramach realizacji zadań służbowych. W konsekwencji, przejazdy (dojazdy) pracowników z miejsca jego zamieszkania (garażowania samochodu) do miejsca stałej pracy (lub innych jednostek, czy miejsc wykonywania obowiązków służbowych), nie będą generowały przychodu ze stosunku pracy. Przejazdy te bowiem stanowią realizację celu służbowego jakim jest dbałość o powierzone mienie firmy wyrażająca się poprzez parkowanie samochodu służbowego w miejscu gwarantującym w najwyższym możliwym stopniu jego bezpieczeństwo, a tym samym stałą gotowość do użytkowania samochodu służbowego w celu wykonywania służbowych zadań.

Oznacza to, że przejazdy (dojazdy) pracowników – wykonywane w ramach realizacji zadań służbowych – nie stanowią nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. A zatem ich wartości nie można uważać za przychód pracownika ze stosunku pracy, a tym samym na Wnioskodawcy nie ciążą obowiązki płatnika wynikające z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Końcowo, odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji organów podatkowych wskazać należy, że rozstrzygnięcia te dotyczyły konkretnych, indywidualnych spraw podatników w określonych stanach faktycznych i w tych sprawach są wiążące.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1Maja 10, 09-402 Płock.