Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB4/4511-162/16-6/MS1
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2016-05-05
Teza: Obowiązki płatnika z tytułu świadczenia w postaci imprezy o charakterze wypoczynkowo – rekreacyjnym tj. spotkania świątecznego dla wszystkich pracowników, w całości finansowanego z ZFŚS.
Słowa kluczowe: fundusz-fundusz świadczeń socjalnych; impreza; integracja; pracownik; płatnik; świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 5 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 4 lutego 2016 r. (data wpływu 11 lutego 2016 r.), uzupełniony pismem z dnia 30 marca 2016 r. (data nadania 30 marca 2016 r., data wpływu 1 kwietnia 2016 r.) na wezwanie z dnia 18 marca 2016 r. Nr IPPB4/4511-162/16-2/MS1 (data nadania 21 marca 2016 r., data doręczenia 23 marca 2015 r.) oraz pismem z dnia 28 kwietnia 2016 r. (data nadania 29 kwietnia 2016 r., data wpływu 4 maja 2016 r.) na wezwanie Nr IPPB4/4511-162/16-4/MS1 z dnia 20 kwietnia 2016 r. (data nadania 21 kwietnia 2016 r., data doręczenia 25 kwietnia 2016 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika z tytułu udziału pracowników w spotkaniu świątecznym – **jest nieprawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 11 lutego 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika z tytułu udziału pracowników w spotkaniu świątecznym.

Z uwagi na braki formalne, pismem z dnia 18 marca 2016 r. Nr IPPB4/4511-162/16-2/MS1 (data nadania 21 marca 2016 r., data doręczenia 23 marca 2016 r.) tut. organ wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez doprecyzowanie stanu faktycznego oraz przedłożenia dokumentu, z którego wynika prawo do reprezentacji Wnioskodawcy.

Pismem z dnia 30 marca 2016 r. (data nadania 30 marca 2016 r., data wpływu 1 kwietnia 2016 r.) Wnioskodawca uzupełnił braki formalne wniosku w terminie.

Z uwagi na braki formalne, pismem z dnia 20 kwietnia 2016 r. Nr IPPB4/4511-162/16-4/MS1 (data nadania 21 kwietnia 2016 r., data doręczenia 25 kwietnia 2016 r.) tut. organ ponownie wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez przedłożenie pisma zawierającego potwierdzenie, że Radca Prawny jest stroną przedmiotowego wniosku od momentu jego złożenia.

Pismem z dnia 28 kwietnia 2016 r. (data nadania 29 kwietnia 2016 r., data wpływu 4 maja 2016 r.) Wnioskodawca uzupełnił wniosek wniosku w terminie.

We wniosku i uzupełnieniu przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca planuje sfinansowanie świątecznego spotkania z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych zorganizowanego dla wszystkich pracowników. Stosowne zapisy regulaminu gospodarowania zakładowym funduszem świadczeń socjalnych wnioskodawcy pozwalają na organizację i finansowanie przedmiotowego spotkania. Świadczenie to należy do grupy świadczeń nieulgowych - rzeczowych w ramach imprez o charakterze wypoczynkowo - rekreacyjnych. Wnioskodawca planuje sfinansować je w całości wyłącznie ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych.

Pismem z dnia 18 marca 2016 r. Nr IPPB4/4511-162/16-2/MS1 (data nadania 21 marca 2016 r., data doręczenia 23 marca 2016 r.) tut. organ wezwał Wnioskodawcę o doprecyzowanie zdarzenia przyszłego poprzez wskazanie:

*   czy świąteczne spotkanie organizowane przez Wnioskodawcę ma na celu integrację pracowników, tj. czy będzie zorganizowane w celu zwiększenia motywacji, wydajności oraz jakości wykonywanych obowiązków służbowych przez pracowników, a co za tym idzie zorganizowane w interesie pracodawcy?

Na powyższe wezwanie Wnioskodawca uzupełnił opis zdarzenia przyszłego wskazując, że organizacja spotkania świątecznego ma na celu pogłębienie więzi zarówno między pracownikami jak i między pracownikami a urzędem. Spotkanie takie powinno również pomóc w zwiększeniu motywacji w codziennym wykonywaniu obowiązków służbowych oraz wytworzeniu wśród pracowników chęci utożsamiania się z urzędem.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy świadczenie w postaci imprezy o charakterze wypoczynkowo – rekreacyjnym tj. spotkanie świąteczne dla wszystkich pracowników, spełniające warunki świadczenia rzeczowego związanego z finansowaniem działalności socjalnej, określonej w przepisach prawnych z zakresu gospodarowania zakładowym funduszem świadczeń socjalnych, w całości finansowane z ZFŚS, podlega opodatkowaniu na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? Jeśli tak, to od jakiej kwoty?
2.  Czy w opisywanym przypadku obowiązuje limit zwolnienia z podatku w wysokości 380 zł na pracownika w danym roku kalendarzowym?
3.  Czy w przypadku konieczności opodatkowania świadczenia socjalnego powyżej limitu 380 zł. na pracownika, prawidłowym postępowaniem będzie naliczenie podatku zgodnie z kolejnością wypłacania świadczeń tzn. wypłacone kolejne świadczenie powodujące przekroczenie powyższego limitu skutkuje koniecznością jego pomniejszenia o kwotę podatku?

Zdaniem Wnioskodawcy.

Ad. 1. Świadczenie w postaci imprezy o charakterze wypoczynkowo – rekreacyjnym, tj. w omawianym przypadku spotkanie świąteczne, spełniające warunki świadczenia rzeczowego związanego z finansowaniem działalności socjalnej określonych w przepisach prawnych dotyczących gospodarowania zakładowym funduszem świadczeń socjalnych, w całości finansowane ze środków ZFŚS, organizowane dla wszystkich pracowników, zwolnione jest z podatku stosownie do przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do kwoty 380 zł.

Ad 2. Limit zwolnienia z podatku wynosi 380 zł na pracownika i dotyczy świadczeń wypłacanych w danym roku kalendarzowym z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, zatem dotyczy także świadczenia opisanego w pkt 1.

Ad. 3. Naliczanie podatku dochodowego pracownikowi następuje wraz z otrzymaniem przez niego świadczenia z Zakładowego Funduszu Świadczeń socjalnych, powodującego przekroczenie limitu w wysokości 380 zł w danym roku kalendarzowym.

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego, stwierdzam, co następuje:

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 25b i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Na podstawie art. 11 ust. 2a ww. ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

*   jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców,

*   jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu,

*   jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku,

*   w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika (art. 11 ust. 2b ww. ustawy).

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Stosownie do art. 12 ust. 1 powołanej ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Wobec niezdefiniowania w ustawie podatkowej pojęcia „nieodpłatnego świadczenia” zasadne jest odwołanie się do znaczenia tego pojęcia ukształtowanego w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym – generalnie – jest każde zdarzenie prawne i zjawisko gospodarcze, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Przysporzenie to może polegać na zwiększeniu majątku (aktywów) bądź uniknięciu jego pomniejszenia (zaoszczędzenie wydatków).

W myśl art. 12 ust. 3 cyt. ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.

Zgodnie z art. 31 ww. ustawy, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

W myśl art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwalnia się od podatku dochodowego wartość otrzymanych przez pracownika w związku z finansowaniem działalności socjalnej, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, rzeczowych świadczeń oraz otrzymanych przez niego w tym zakresie świadczeń pieniężnych, sfinansowanych w całości ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych, łącznie do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 380 zł; rzeczowymi świadczeniami nie są bony, talony i inne znaki, uprawniające do ich wymiany na towary lub usługi.

Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca planuje sfinansowanie świątecznego spotkania z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych zorganizowanego dla wszystkich pracowników. Stosowne zapisy regulaminu gospodarowania zakładowym funduszem świadczeń socjalnych wnioskodawcy pozwalają na organizację i finansowanie przedmiotowego spotkania. Świadczenie to należy do grupy świadczeń nieulgowych - rzeczowych w ramach imprez o charakterze wypoczynkowo - rekreacyjnych. Organizacja spotkania ma na celu pogłębienie więzi zarówno między pracownikami jak i między pracownikami a urzędem. Spotkanie takie powinno również pomóc w zwiększeniu motywacji w codziennym wykonywaniu obowiązków służbowych oraz wytworzeniu wśród pracowników chęci utożsamiania się z urzędem.

Z powodu niejednolitości stanowisk sądowych dotyczących kwestii „nieodpłatnego świadczenia” zasadniczego znaczenia nabrał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r., poz. 947), w którym Trybunał Konstytucyjny dokonał ustalenia, jakie kryteria statuują nieodpłatne świadczenie do zakwalifikowania go jako przychodu pracownika z tytułu stosunku pracy.

Podstawowym kryterium, które powinno być stosowane przy ustalaniu, czy dane świadczenie nieodpłatne pracodawcy stanowi przychód ze stosunku pracy, jest wystąpienie po stronie pracownika przysporzenia czy to w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej, czy to w postaci również wymiernego zaoszczędzenia wydatku.

Należy też pokreślić, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego z pominięciem okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych.

Organizowanie imprez o charakterze integracyjnym dla pracowników nie jest koniecznością wynikającą z przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Aczkolwiek prawdą jest, że imprezy takie sprzyjają polepszeniu atmosfery w pracy, co niewątpliwie jest korzystne nie tylko dla pracowników, lecz także dla pracodawcy. Imprezy te są zatem przedsięwzięciami integracyjnym, w których uczestnictwo nie jest obowiązkowe, w przeciwieństwie do obowiązku świadczenia pracy, która jest ukierunkowana, co do zasady, na zwiększenie przychodów pracodawcy.

Należy zaznaczyć, że są świadczenia, które gwarantują higieniczne i bezpieczne warunki pracy i służą jej organizacji (umożliwiają prawidłowe wykonywanie pracy), których spełnienie leży przede wszystkim w interesie pracodawcy w celu odpowiedniego zorganizowania własnej działalności gospodarczej, która musi być nastawiona ze swej istoty na osiągnięcie przychodów. W takim przypadku pracownik korzysta z tych świadczeń (w ramach wykonywania przypisanej pracy), jednak dla niego jest to korzyść niewychodząca na zewnątrz stosunku pracy i nie stanowi dochodu, będącego przedmiotem opodatkowania.

W odniesieniu do nieprzewidzianych w umowie o pracę świadczeń, jak w szczególności: organizowanie imprez integracyjnych, należy zauważyć, że w tych przypadkach również są podejmowane przedsięwzięcia w interesie pracodawcy, ale nie wynikają one z istoty stosunku pracy i nie stanowią o organizacji wymaganych warunków pracy, chociaż bezspornie służą podniesieniu jakości pracy i jej wydajności, a w ostatecznym rachunku – tworzeniu zysku pracodawcy. Te świadczenia mogą mieć dla pracowników inne znaczenie w postrzeganiu przez nich wartości tych świadczeń z punktu widzenia konkretnego dla nich przysporzenia majątkowego z tego powodu, że nie są wpisane w treść obowiązków pracowniczych.

Wobec tego, przyjęcie oceny uznającej konkretne świadczenie ze strony pracodawcy za przychód pracownika ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, winno opierać się na przesłankach wynikających z ww. przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które Trybunał Konstytucyjny w powołanym powyżej wyroku uznał za zgodne z Konstytucją i przedstawił ich interpretację, wskazując określone kryteria, które winny być spełnione, aby świadczenie zostało uznane za przychód.

Trybunał wskazał, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które:

*   po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

*   po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,

*   po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, obiektywne kryterium – wystąpienia po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści) – nie jest natomiast spełnione, gdy pracodawca proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, nawet organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy w spotkaniu (konferencji, szkoleniu) dobrowolnie, po jego stronie nie pojawia się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie sposób bowiem zakładać, że gdyby nie „kursokonferencja” organizowana przez pracodawcę pracownik wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim przedsięwzięciu. Trudno też poważnie utrzymywać, że przychodem pracownika z umowy o pracę czy stosunku służbowego jest możliwość okazjonalnego uczestnictwa w obiedzie czy kolacji, a wartość zjedzonych przez niego potraw i wypitych napojów wyznacza podstawę opodatkowania.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że w przypadku zorganizowania spotkania zaliczanego do grupy świadczeń nie ulgowych – rzeczowych w ramach imprez wypoczynkowo - rekreacyjnych o charakterze integracyjnym (tj. mające na celu pogłębienie więzi zarówno między pracownikami jak i między pracownikami a urzędem) dla pracowników na zasadzie powszechnej dostępności i na równych zasadach, nie można mówić o przychodzie uzyskanym z tytułu nieodpłatnego świadczenia. Nie będzie bowiem spełnione kryterium wystąpienia po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści). Skoro, spotkanie - impreza będzie miała charakter ogólnodostępny dla wszystkich pracowników, to mimo, że udział w imprezie będzie dobrowolny, po stronie pracowników nie wystąpi korzyść w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie sposób bowiem zakładać, że gdyby nie spotkanie - impreza organizowana i finansowana przez pracodawcę, pracownik wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim przedsięwzięciu.

Udział w spotkaniu - imprezie organizowanej przez pracodawcę nie oznacza uzyskania przychodu przez pracownika także z tego powodu, że brak jest podstaw, by świadczenie adresowane do wszystkich pracowników – przypisać indywidualnym uczestnikom, jako ich wymierną korzyść. Bez skonkretyzowanego i indywidualnie przypisanego świadczenia nie można bowiem określić wysokości przychodu.

Zatem należy uznać, że udział pracowników w planowanym spotkaniu świątecznym – imprezie o charakterze integracyjnym nie będzie stanowił dla pracowników przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia. W konsekwencji na Wnioskodawcy nie będzie ciążył obowiązek płatnika z tego tytułu.

Mając na uwadze powyższe wyjaśnić należy, że jeżeli nie wystąpi przychód do opodatkowania, to nie można stosować zwolnienia przedmiotowego, tj. art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe.

Zatem skoro otrzymane przez pracowników Wnioskodawcy świadczenie w postaci spotkania świątecznego – imprezy o charakterze integracyjnym, sfinansowane w całości ze środków ZFŚS nie stanowi dla pracowników Wnioskodawcy źródła przychodu i nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, bezprzedmiotowe staje się rozpatrywanie wniosku w zakresie pytania Nr 2.

Jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny różni się od stanu faktycznego występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.