Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.92.2025.2.JG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-01
Teza: Dochody osiągnięte z wynajmu powierzchni dachu Wspólnoty
Mieszkaniowej w związku z instalacją infrastruktury
telekomunikacyjnej nie są objęte zwolnieniem
przedmiotowym określonym w art. 17 ust. 1 pkt 44.
Słowa kluczowe: dochód-dochód z najmu
umowa-umowa najmu
wspólnoty-wspólnota mieszkaniowa
wynajem
zasób-zasoby mieszkaniowe
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4. Zwolnienia przedmiotowe-Dochody
spółdzielni mieszkaniowych, wspólnot mieszkaniowych,
towarzystw budownictwa społecznego
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4-art. 17-ust. 1-pkt 44

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo – pismem z 10 lutego 2025 r. (wpływ 27 lutego 2025
    r.) oraz pismem z 24 marca 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie (wpływ tego samego
    dnia).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Na wstępie Wnioskodawca zaznacza, że we wrześniu 2024 r. złożył do Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa
    podatkowego w sprawie dotyczącej wykładni przepisu art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych, na skutek którego została wydana interpretacja
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z (...) r., nr: (...), w której stwierdzono, że
    stanowisko Wnioskodawcy było nieprawidłowe. Wnioskodawca wskazuje w związku z tym,
    że powodem, dla którego składa ponowny wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej
    w tym samym zakresie jest zaprezentowanie w „pierwotnym” wniosku innego
    (odmiennego) stanu faktycznego.
    Zdaniem Wnioskodawcy, stan faktyczny zaprezentowany we wniosku z września 2024 r. i
    oceniony przez organ wydający interpretację, różni się w zasadniczym stopniu od stanu
    faktycznego zaprezentowanego w niniejszym wniosku i istniejącym w sprawie. Obecnie
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że pierwotny wniosek nie spełniał zatem w sposób
    kompletny wymogów dla wniosku o wydanie interpretacji określonych w ustawie
    Ordynacja podatkowa, w szczególności jej postanowień z art. 14b § 3, zgodnie z którym:
    „Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
    wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego
    oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego”.
    Ponadto, Wnioskodawca we wrześniu 2024 r., składając pierwotny wniosek bez udziału
    profesjonalnego pełnomocnika nie miał pełnej wiedzy w zakresie subsumpcji
    prawidłowego stanu faktycznego do obowiązujących regulacji, uwzględniając przy tym
    treść orzecznictwa sądów administracyjnych odnoszącego się do przepisu art. 17 ust. 1
    pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, co spowodowało, że opisując
    stan faktyczny oraz własne stanowisko w sposób błędny rozumiał i interpretował użyte w
    tym przepisie sformułowania. W związku z powyższym stan faktyczny zaprezentowany w
    niniejszym wniosku, różni się w sposób zasadniczy i jednoznaczny od stanu faktycznego
    zaprezentowanego we wniosku składanym we wrześniu 2024 r. przede wszystkim w
    zakresie oceny czy dach budynku mieszkalnego na którym znajdują się instalacje stanowi
    zasób mieszkaniowy.
    Przechodząc do meritum należy stwierdzić, że Wnioskodawcą jest wspólnota
    mieszkaniowa „(...)”. Zarząd wspólnoty mieszkaniowej podpisał umowę najmu części
                          2powierzchni dachu (o powierzchni (...) m) budynku mieszkalnego z podmiotem trzecim
    (podmiotem niepowiązanym w jakikolwiek sposób z Wnioskodawcą; dalej również:
    „Najemca”).
    Przedmiotem najmu jest część powierzchni dachu, z przeznaczeniem na instalację
    infrastruktury telekomunikacyjnej (anteny nadawczo-odbiorczej) przez Najemcę.
    Podpisana umowa najmu określa, że Najemca uiszcza czynsz najmu w okresach
    kwartalnych w określonej w umowie wysokości na rachunek bankowy Wnioskodawcy.
    Czynsz ten ma być waloryzowany corocznie z dniem 1 marca o opublikowany przez
    Prezesa GUS średnioroczny wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych za rok
    poprzedni.
    Najemca części dachu prowadzi na terenie Rzeczypospolitej Polskiej działalność w formie
    spółki z o.o. Przedmiotem przeważającej działalności Najemcy jest działalność w zakresie

    telekomunikacji bezprzewodowej, z wyłączeniem telekomunikacji satelitarnej (PKD 61, 20,
    Z). Przedmiotem pozostałej działalności Najemcy jest między innymi: działalność w
    zakresie telekomunikacji przewodowej (PKD 61, 10, Z), działalność w zakresie
    telekomunikacji satelitarnej (PKD 61, 30, Z), roboty związane z budową linii
    telekomunikacyjnych i elektromagnetycznych (PKD 42, 22, Z) oraz pozostała działalność
    usługowa w zakresie technologii informatycznych i komputerowych (PKD 62, 09, Z).
    Otrzymane od Najemcy środki pochodzące z czynszu najmu zostaną przeznaczone w
    całości na potrzeby związane z utrzymaniem nieruchomości, której dach jest
    wynajmowany podmiotowi zajmującemu się działalnością telekomunikacyjną (Najemcy), w
    tym między innymi na remont przedmiotowego dachu budynku mieszkalnego.
    Dochody jakie Wnioskodawca otrzymuje od Najemcy stanowią dochody uzyskane z
    gospodarki zasobami mieszkaniowymi w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 t. j., ze zm.).

## Pytanie

Czy dochody uzyskiwane przez Wnioskodawcę od podmiotu trzeciego (od Najemcy), z
    tytułu najmu części dachu są zwolnione od podatku dochodowego od osób prawnych na
    podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 t. j., ze zm.)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Według stanowiska Wnioskodawcy, dochody uzyskiwane przez Niego od podmiotu
    trzeciego (od Najemcy), z tytułu najmu części dachu jako kwoty uzyskane z gospodarki
    zasobami mieszkaniowymi są zwolnione od podatku dochodowego od osób prawnych na
    podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Uzasadniając powyższe w pierwszej kolejności należy wskazać, że jak stanowi art. 6 ustawy
    z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2021 r. 1048 t. j., ze zm.) wspólnotę
    mieszkaniową stanowi ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej
    nieruchomości. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania,
    pozywać i być pozwana.
    Wspólnota mieszkaniowa ma status podatnika podatku dochodowego od osób prawnych.
    W myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z
    2023 r. poz. 2805 t. j., ze zm.) przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w
    szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Jednocześnie zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, wolne od podatku są dochody spółdzielni mieszkaniowych, wspólnot
    mieszkaniowych, społecznych inicjatyw mieszkaniowych, towarzystw budownictwa
    społecznego, samorządowych jednostek organizacyjnych prowadzących działalność w
    zakresie gospodarki mieszkaniowej oraz społecznych agencji najmu, o których mowa w
    art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych formach rozwoju
    mieszkalnictwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 790, 1114, 1463 i 1693), uzyskane z gospodarki
    zasobami mieszkaniowymi - w części przeznaczonej na cele związane z utrzymaniem tych
    zasobów, z wyłączeniem dochodów uzyskanych z innej działalności gospodarczej niż
    gospodarka zasobami mieszkaniowym.
    Kluczowe dla rozstrzygnięcia kwestii dotyczącej tego czy dochody wspólnoty
    mieszkaniowej (Wnioskodawcy) są zwolnione od podatku dochodowym od osób prawnych
    na podstawie wskazanego powyżej przepisu jest prawidłowe dokonanie wykładni zwrotów
    „zasoby mieszkaniowe”, „gospodarka”, a także rozstrzygnięcie czy dach budynku, w
    którym znajdują się lokale mieszkalne stanowi „zasób mieszkaniowy” w rozumieniu art. 17
    ust. 1 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Prawidłowe rozumienie
    wskazanych powyżej pojęć w kontekście zwolnienia wskazanego w art. 17 ust. 1 pkt 44

    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nakazuje przyjąć, że dach na którym
    znajdują się instalacje Najemcy mieści się w kategorii „zasobu mieszkaniowego”, a jego
    wynajęcie stanowi formę „gospodarki zasobami mieszkaniowymi”.
    Uzasadniając powyższe należy się odnieść do tez orzeczniczych przedstawionych w
    wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2021 r., sygn. II FSK 2405/18,
    publ. LEX. W treści wskazanego powyżej orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny
    wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko prezentowane w
    orzecznictwie NSA odnośnie rozumienia pojęcia „zasób mieszkaniowy” (zob. wyroki NSA: z
    6 grudnia 2018 r., sygn. akt II FSK 3428/16; z 24 października 2018 r., sygn. akt; z 19
    stycznia 2018 r., sygn. akt II FSK 129/16; z 17 listopada 2017 r., sygn. akt ; z 29 listopada
    2016 r., sygn. akt II FSK 3067/14; z 29 maja 2012 r., sygn. akt; z 2 marca 2012 r., sygn. akt II
    FSK 1593/11; z 20 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 80/10; z 5 maja 2010 r., sygn. akt, a także
    powołane przez sąd pierwszej instancji wyroki NSA: z 9 marca 2012 r., sygn. akt, z 2 lutego
    2011 r., sygn. akt II FSK 1651/09, z 26 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 278/08. W
    powołanych orzeczeniach przyjęto, że zakres pojęcia „zasób mieszkaniowy” należy ustalać
    w oparciu o kryterium funkcjonalności. W orzeczeniach tych na podstawie wykładni
    językowej uznano, że pojęcie to obejmuje budynki i lokale mieszkalne, znajdujące się w
    nich urządzenia techniczne i pomieszczenia a także odrębne budynki i urządzenia służące
    zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych osób zamieszkujących w budynkach i lokalach
    mieszkalnych. Z orzeczeń tych wynika, że zasobem mieszkaniowym są budynki mieszkalne
    i lokale mieszkalne w takich budynkach oraz wszystko to co jest z nimi funkcjonalnie
    związane i w sposób bezpośredni umożliwia tym budynkom i lokalom spełnianie funkcji
    mieszkalnych. Przy tak określonym zakresie pojęcia „zasób mieszkalny” oczywistym jest,
    że dach budynku, w którym stosownie do opisu zawartego we wniosku o wydanie
    interpretacji, znajdują się lokale mieszkalne, służy do pełnienia funkcji mieszkalnych przez
    ten budynek i lokale w nim się znajdujące. Oczywistym jest, że bez tego elementu
    niemożliwe byłoby zamieszkiwanie ludzi w tym budynku. Zatem dach budynku
    mieszkalnego, w którym znajdują się lokale mieszkalne jest elementem zasobu
    mieszkaniowego tworzonego przez ten budynek i lokale mieszkalne znajdujące się w tym
    budynku.
    Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał jak nie należy interpretować pojęcia
    „zasób mieszkaniowy”. Otóż zdaniem sądu błędne jest stanowisko sądu pierwszej
    instancji, według którego zasób mieszkaniowy to „budynki mieszkalne w zakresie
    istniejących w nich pomieszczeń mieszkalnych wraz z wyposażeniem technicznym oraz
    pomieszczeniami do nich przynależnymi, w tym: kotłownie i hydrofornie wbudowane,
    klatki schodowe, strychy, piwnice, komórki, balkony”. W istocie zdanie to oznacza, że
    zasób mieszkaniowy tworzą tylko lokale mieszkalne znajdujące się w budynkach
    mieszkalnych wraz z wyposażeniem technicznym oraz pomieszczeniami do nich
    przynależnymi, natomiast same budynki mieszkalne i ich elementy konstrukcyjne
    zasobem tym nie są. Pogląd ten został sformułowany bez poparcia go stosowną
    argumentacją odnosząca się do meritum zagadnienia. Zdaniem sądu drugiej instancji
    poglądu tego nie można oprzeć na racjonalnych podstawach, gdyż okoliczność, że
    budynek mieszkalny stanowi element zasobu mieszkaniowego w sposób oczywisty
    przesądza o tym, że jego część w postaci dachu także stanowi element tego zasobu. Skoro
    elementem zasobu mieszkaniowego jest cały budynek, to jego częścią są także elementy
    konstrukcyjne tego budynku w tym też dach. Trudno jest wskazać sensowną przesłankę,
    która pozwoliłaby tak, jak uczynił to sąd pierwszej instancji, uznać za zasób mieszkaniowy
    klatki schodowe, strychy i piwnice budynku mieszkalnego a wyłączyć z niego dach takiego
    budynku. Brak w rozumowaniu sądu pierwszej instancji jasnej reguły rozdzielenia
    elementów budynku mieszkalnego, wchodzących do zasobu mieszkaniowego i z niego
    wyłączonych jest tym bardziej ewidentny, że sąd uznaje za element niebędący zasobem
    mieszkaniowym dachu budynku mieszkalnego a uznaje za elementy tego zasobu balkony
    w tym budynku oraz pomieszczenia znajdujące poza nim, związane z administrowaniem i
    zapewnieniem bezawaryjnego funkcjonowania osiedlowych budynków mieszkalnych i

    urządzenia oraz uzbrojenie terenów, na których znajdują się budynki mieszkalne i
    budowle komunikacyjne. Wskazane przez sąd elementy budynku i odrębne obiekty, które
    stanowią zasób mieszkaniowy mają cechy, które wskazują, że kryterium ich zaliczenia do
    zasobu mieszkaniowego mogło być tylko umożliwianie budynkowi mieszkalnemu
    spełnianie funkcji mieszkalnych. W tej sytuacji także dach budynku mieszkalnego należy
    zaliczyć do wskazanej grupy składników majątkowych, gdyż jest on niezbędny dla istnienia
    budynku mieszkalnego.
    W odniesieniu do pojęcia „gospodarka” użytego w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych, zdaniem NSA: „Wedle reguł wykładni
    gramatycznej użyte w art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p. pojęcie „gospodarka” oznacza
    dysponowanie i zarządzanie czymś. Tak też pojęcie to rozumiane jest w orzecznictwie
    NSA”. Kluczowe dla rozstrzygnięcia czy dach budynku mieszkaniowego jest częścią tego
    zasobu (budynku) mieszkaniowego jest w konsekwencji następujące stwierdzenie
    Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w cytowanym orzeczeniu: „Zdaniem sądu
    drugiej instancji element zasobu mieszkaniowego nie przestaje być częścią tego zasobu
    tylko z tego powodu, że na podstawie decyzji podmiotu zarządzającego tym zasobem
    zaczyna pełnić dodatkową funkcję, niezwiązaną z funkcją mieszkaniową i niemającą
    żadnego wpływu na realizację przez ten element funkcji mieszkaniowej. W takiej sytuacji
    nadal zostaje zachowany związek funkcjonalny tego elementu z realizacją jego głównego
    zadania polegającego na zapewnieniu mieszkańcom budynku możliwości zaspokajania
    potrzeb mieszkaniowych”.
    Biorąc pod uwagę treść wydawanych interpretacji indywidualnych w kontekście
    zwolnienia określonego w art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, w tym treść interpretacji indywidualnej wydanej wobec Wnioskodawcy, w której
    zaprezentowany został odmienny stan faktyczny (interpretacja Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z (...) r. nr: (...)) należy również rozwikłać kwestie możliwości
    korzystania z omawianego zwolnienia w przypadku wynajmowania części zasobu
    mieszkaniowego podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą. Również w tej
    kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 stycznia 2021 r.,
    sygn. II FSK 2405/18: „Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się z poglądem sądu
    pierwszej instancji, według którego zarządzanie zasobem mieszkaniowym nie może
    polegać na wynajmowaniu części tego zasobu podmiotom prowadzącym działalność
    gospodarczą, na potrzeby związane z tą działalnością. Pogląd ten sąd pierwszej instancji
    oparł na stwierdzeniu, że do zadań wspólnoty mieszkaniowej nie należy wynajmowanie
    elementów budynku pod realizację potrzeb firm komercyjnych. W uzasadnieniu
    zaskarżonego wyroku brak jest uzasadnienia dla tej tezy. Przepisy u.w.l. [ustawy o
    własności lokali – przypis Wnioskodawcy] nie określają w jaki konkretny sposób ma być
    zarządzana nieruchomość wspólna związana z budynkiem wielomieszkaniowym, którą
    jest między innymi także dach takiego budynku. Przepis u.w.l. stanowi, że właściciel lokalu
    ma prawo do współkorzystania z nieruchomości wspólnej zgodnie z jej przeznaczeniem.
    Przepis ten określa pozycję współwłaściciela przy korzystaniu z rzeczy wspólnej, względem
    innych współwłaścicieli, natomiast nie określa co z rzeczą wspólną mogą uczynić
    współwłaściciele. W tym zakresie zastosowanie ma k.c. który stanowi, że w granicach
    określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem
    innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem
    swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych
    samych granicach może rozporządzać rzeczą. Stosownie do art. 53 § 2 k.c. pożytkami
    cywilnymi rzeczy są dochody, które rzecz przynosi na podstawie stosunku prawnego. Do
    tego rodzaju korzyści odwołuje się także powołany przez sąd pierwszej instancji art. 12
    ust. 2 u.w.l., z którego wynika, że współwłaściciele tworzący wspólnotę mieszkańców mogą
    osiągać pożytki z rzeczy wspólnej. Przepis ten nie określa jakie mogą to być pożytki, a
    zatem należało przyjąć, że chodzi o pożytki naturalne i cywilne. W świetle tych wniosków
    należało stwierdzić, że wynajmowanie przez wspólnotę mieszkaniową tworzoną przez
    współwłaścicieli, części nieruchomości wspólnej stanowi czynności z zakresu zarządu tą

    nieruchomością, co oznacza, że stanowi ona także gospodarowanie składnikiem
    majątkowym, który - jak już wskazano powyżej - wchodzi w skład zasobu mieszkaniowego
    zarządzanego przez wspólnotę.”
    Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął także kwestię czy dla skorzystania z
    przedmiotowego zwolnienia z art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych konieczny jest brak osiągania zysków przez podmioty wymienione w
    przepisie ustawy, w tym przez wspólnoty mieszkaniowe, powołując przy tym, że
    ustawodawca formułując oraz wprowadzając przedmiotowe zwolnienie opierał się na
    przepisach Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: „Niezasadne są twierdzenia sądu
    pierwszej instancji, że działalność wspólnoty mieszkaniowej powinna się ograniczać do
    działalności „bezwynikowej”, przez którą sąd rozumie działalność nienakierowaną na zysk.
    To ograniczenie zakresu działalności wspólnoty współwłaścicieli nieruchomości wspólnej
    nie wynika z przepisów u.w.l. a także z innych norm prawnych. Nie są zasadne twierdzenia
    sądu pierwszej instancji odnoszące się do braku uzasadnienia aksjologicznego do
    zwolnienia z podatku dochodów uzyskiwanych przez wspólnotę mieszkaniową z
    działalności zarobkowej, polegającej na wynajmowaniu składnika zasobu mieszkaniowego,
    który przy tym nadal służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych właścicieli lokali.
    Postanowienie przez ustawodawcę w u.p.d.o.p., że tego typu dochody podlegają
    zwolnieniu, jeżeli są przeznaczone na cele związane z utrzymaniem zasobów
    mieszkaniowych, wskazuje w sposób wyraźny, że uzasadnieniem dla tej preferencji
    podatkowej jest związek tych dochodów z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych
    członków wspólnoty mieszkaniowej. Z przepisu tego wynika, że dochody te są zwolnione z
    podatku z tego względu, że przeznaczone są na utrzymanie budynków mieszkalnych.
    Rezygnacja przez państwo z poboru podatku od tych dochodów oznacza, że państwo
    kwotą, którą mogło pobrać w postaci podatku wspiera działania właścicieli budynków
    mieszkalnych mające na celu utrzymanie tych budynków. Art. 75 ust. 1 Konstytucji RP
    stanowi, że władze publiczne prowadzą politykę sprzyjającą zaspokojeniu potrzeb
    mieszkaniowych obywateli, w szczególności przeciwdziałają bezdomności, wspierają
    rozwój budownictwa socjalnego oraz popierają działania obywateli zmierzające do
    uzyskania własnego mieszkania. Porównanie treści u.p.d.o.p. i art. 75 ust. 1 Konstytucji RP
    nie pozostawia wątpliwości, że to właśnie ten przepis Konstytucji RP stanowił podstawę do
    ustanowienia zwolnienia z podatku dochodowego, którego dotyczy sprawa.”
    Odnosząc się do powyższego warto zaznaczyć, że sam przepis art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy
    o podatku dochodowym od osób prawnych dotyczący zwolnienia odnosi się do „dochodu”
    rozumianego jako różnicę pomiędzy przychodami, a kosztami uzyskania przychodów, a
    zatem wartości dodanej osiągniętej przez wspólnotę mieszkaniową. Bez osiągnięcia
    dochodu (zysku) nie można mówić o wskazanym w tym przepisie zwolnieniu.
    Podsumowując należy zatem przyjąć, że:
    a) Dach budynku mieszkalnego, którego część stanowi przedmiot najmu, stanowi część
      zasobu mieszkaniowego w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o podatku
      dochodowym od osób prawnych. Dach ten pozostaje częścią zasobu mieszkaniowego
      również w sytuacji, w którym jego część jest wynajmowana na rzecz podmiotu
      trzeciego.
    b) Sformułowanie „gospodarka” użyte w art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o podatku
      dochodowym od osób prawnych oznacza dysponowanie i zarządzanie czymś. Tym
      samym w ramach tego sformułowania mieści się wynajem przez wspólnotę
      mieszkaniową części dachu budynku mieszkalnego. W związku z powyższym dochody
      osiągnięte w związku najmem części dachu stanowią przychody z gospodarki
      zasobami mieszkaniowymi, bowiem najem ten jest wynikiem prowadzonej przez
      wspólnotę mieszkaniową (Wnioskodawcę) gospodarki tymi zasobami mieszkaniowymi.

    c) Wnioskodawca ma możliwość skorzystania ze zwolnienia o którym mowa w art. 17 ust.
      1 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wynajmując część dachu
      budynku mieszkalnego podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą (w
      badanym przypadku – w formie spółki z o.o.).
    d) Wnioskodawca jako wspólnota mieszkaniowa ma prawo skorzystać ze zwolnienia
      wskazanego w art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych
      także wtedy, gdy z tytułu wynajmu części dachu podmiotowi trzeciemu osiąga ona
      dochód (zysk), który jest przeznaczony na działalność statutową wspólnoty
      mieszkaniowej jaką niewątpliwie jest utrzymaniem zasobu mieszkaniowego tj.
      budynku mieszkalnego, którego dach jest wynajmowany. W związku z powyższym
      umowa najmu części dachu pozostaje w związku z podstawowym celem wspólnot
      mieszkaniowych, którym jest zaspokajanie potrzeb, przede wszystkim mieszkaniowych
      członków wspólnoty mieszkaniowe (Wnioskodawcy) i ich rodzin.
    W konsekwencji, dochody uzyskiwane przez Wnioskodawcę od podmiotu trzeciego (od
    Najemcy), z tytułu najmu części dachu są zwolnione od podatku dochodowego od osób
    prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady funkcjonowania wspólnot mieszkaniowych określa ustawa z dnia 24 czerwca 1994
    r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1048; dalej: „uwl”).
    Zgodnie z art. 6 uwl:
    Ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy
    wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać
    zobowiązania, pozywać i być pozwana.
    W myśl art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.; dalej: „updop”, „ustawa o CIT”):
    Przepisy ustawy mają również zastosowanie do jednostek organizacyjnych niemających
    osobowości prawnej, z wyjątkiem przedsiębiorstw w spadku i spółek niemających
    osobowości prawnej, z zastrzeżeniem ust. 1 i 3.
    Z powyższego wynika, że wspólnoty mieszkaniowe, jako jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej, są podatnikami podatku dochodowego od osób
    prawnych.
    W art. 12 updop, ustawodawca zamieścił otwarty katalog zdarzeń stanowiących przychód
    podatkowy, wskazując w pkt 1 ust. 1 ww. ustawy, że:
    Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
    pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Powyższe oznacza, że wszystkie środki pieniężne jakie wpływają na konto Wspólnoty
    Mieszkaniowej, bez względu na źródło ich pochodzenia, stanowią w rozumieniu ustawy
    podatkowej przychód. Przychód ten może jednak korzystać ze zwolnienia, bowiem w
    rozdziale 4 ustawy o CIT, zawarto regulacje dotyczące zwolnień przedmiotowych.
    I tak, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 44 updop:
    Wolne od podatku są dochody spółdzielni mieszkaniowych, wspólnot mieszkaniowych,
    społecznych inicjatyw mieszkaniowych, towarzystw budownictwa społecznego,
    samorządowych jednostek organizacyjnych prowadzących działalność w zakresie
    gospodarki mieszkaniowej oraz społecznych agencji najmu, o których mowa w art. 22a
    ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych formach rozwoju

    mieszkalnictwa (Dz.U. z 2024 r. poz. 1440 i 1635), uzyskane z gospodarki zasobami
    mieszkaniowymi - w części przeznaczonej na cele związane z utrzymaniem tych zasobów,
    z wyłączeniem dochodów uzyskanych z innej działalności gospodarczej niż gospodarka
    zasobami mieszkaniowymi.
    Przedmiotem powyższego zwolnienia jest zatem dochód uzyskany przez wskazane w
    powołanym przepisie podmioty ze źródła, jakim jest działalność w zakresie gospodarki
    zasobami mieszkaniowymi, jeżeli został przeznaczony na cele preferowane przez
    ustawodawcę, tj. cele związane z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych.
    Wobec tego, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają dochody uzyskane z:
    - gospodarki zasobami mieszkaniowymi, które nie zostały przeznaczone na cele związane
      z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych oraz
    - innej działalności niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi, nawet wówczas, gdy
      zostaną przeznaczone na utrzymanie zasobów mieszkaniowych.
    Ustawa o podatku dochodowym nie zawiera definicji „gospodarki zasobami
    mieszkaniowymi” oraz „zasobów mieszkaniowych”. Odnosząc się do znaczenia tych pojęć
    funkcjonującego w języku powszechnym, należy przyjąć, że „gospodarka” – w kontekście
    omawianego przypadku – oznacza dysponowanie i zarządzanie czymś, „zasób” to m.in.
    pewna nagromadzona ilość czegoś, natomiast „mieszkanie” to pomieszczenie, w którym
    się mieszka (Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN 1996, pod red. M.
    Szymczaka). Przymiotnik „mieszkaniowy”, „mieszkaniowe” określa zatem rzeczy związane z
    mieszkaniem, odnoszące się do mieszkania.
    Zatem, termin „zasoby mieszkaniowe” dotyczy obiektów mieszkalnych, przeznaczonych do
    zaspokajania potrzeb mieszkaniowych. Wobec powyższego gospodarka zasobami
    mieszkaniowymi obejmuje zarządzanie i dysponowanie zgromadzonym zbiorem rzeczy,
    służących celom mieszkaniowym lub związanych z zamieszkiwaniem. Jej istota sprowadza
    się do działań służących prawidłowej eksploatacji tych zasobów i utrzymaniu substancji
    mieszkaniowej w stanie niepogorszonym.
    Uwzględniając charakter opłat wnoszonych przez właścicieli lokali oraz pokrywanych z
    nich kosztów, uzasadnione jest rozumienie pojęcia zasoby mieszkaniowe, użytego w art.
    17 ust. 1 pkt 44 updop, nie tylko jako obejmującego lokale mieszkalne, ale również innego
    rodzaju pomieszczenia i urządzenia wchodzące w skład budynku mieszkalnego lub
    znajdujące się poza nim, których istnienie jest niezbędne dla prawidłowego korzystania z
    mieszkań, jak również ułatwiające dostęp do budynku mieszkalnego oraz zapewniające
    jego sprawne funkcjonowanie oraz administrowanie.
    Wobec powyższego, przez „zasoby mieszkaniowe” należy rozumieć:
    1. budynki mieszkalne wraz z wyposażeniem technicznym oraz przynależnymi do nich
      pomieszczeniami, w szczególności: dźwigi osobowe i towarowe, aparaty do wymiany
      ciepła, kotłownie i hydrofornie wbudowane, klatki schodowe, strychy, piwnice,
      komórki, garaże;
    2. pomieszczenia znajdujące się w budynku mieszkalnym lub poza nim, związane z
      administrowaniem i zapewnieniem bezawaryjnego funkcjonowania osiedlowych
      budynków mieszkalnych, tj.: budynki (pomieszczenia) administracji osiedlowej,
      kotłownie i hydrofornie wolnostojące, osiedlowe warsztaty (zakłady) konserwacyjno-
      remontowe;
    3. urządzenia i uzbrojenie terenów, na których znajdują się ww. budynki: zbiorniki – doły
      gnilne, szamba, rurociągi i przewody sieci wodociągowo-kanalizacyjnej, gazowej i
      ciepłowniczej, sieci elektroenergetyczne i telekomunikacyjne, budowle inżynieryjne
      (studnie itp.), budowle komunikacyjne (np. drogi osiedlowe, ulice, chodniki), inne

      budowle i urządzenia związane z ukształtowaniem i zagospodarowaniem terenu,
      mające wpływ na prawidłowe funkcjonowanie osiedlowych budynków mieszkalnych
      (np. latarnie oświetleniowe, ogrodzenia, parkingi, trawniki, kontenery na śmieci);
    4. grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów, na których posadowione są budynki
      mieszkalne.
    Związane z wyżej wymienionymi budowlami (pomieszczeniami), obiektami i urządzeniami
    przychody (np. opłaty, czynsze) oraz sfinansowane z nich koszty, stanowią przychody i
    koszty gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Stanowią one jednocześnie przychody i
    koszty podatkowe w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Dochód powstały z tego tytułu, w myśl art. 17 ust. 1 pkt 44 updop, wolny będzie od
    podatku dochodowego, o ile przeznaczony zostanie na cele związane z utrzymaniem
    zasobów mieszkaniowych. Ze zwolnienia nie będą natomiast korzystały dochody
    podmiotów, o których mowa w tym przepisie otrzymane z innych źródeł niż gospodarka
    zasobami mieszkaniowymi nawet jeśli zostaną przeznaczone na utrzymanie tych zasobów.
    Zwrócić należy również uwagę na treść art. 17 ust. 1b updop, zgodnie z którym:
    Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, dotyczące podatników przeznaczających dochody na
    cele statutowe lub inne cele określone w tym przepisie, ma zastosowanie, jeżeli dochód
    jest przeznaczony i - bez względu na termin - wydatkowany na cele określone w tym
    przepisie, w tym także na nabycie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych służących bezpośrednio realizacji tych celów oraz na opłacenie podatków
    niestanowiących kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 5a.
    Zatem, warunkiem wstępnym skorzystania ze zwolnienia na podstawie omawianej
    regulacji jest uzyskanie dochodu z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, rozumianego
    jako środki finansowe możliwe do wydatkowania na cele związane z utrzymaniem tych
    zasobów. Istotne jest więc najpierw zadeklarowanie tego dochodu, jako wolnego od
    podatku dochodowego, a następnie jego wydatkowanie – bez względu na termin tego
    wydatkowania – na wskazane cele. Innymi słowy, jest to zwolnienie z warunkiem
    rozwiązującym w dacie wydatkowania dochodu na inne cele.
    Państwa wątpliwość dotyczy ustalenia, czy dochody uzyskiwane przez Państwa od
    podmiotu trzeciego (od Najemcy) z tytułu najmu części dachu są zwolnione od podatku
    dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT.
    Odnosząc się do powyższych wątpliwości stwierdzić należy, że przychód uzyskany przez
    Wspólnotę z najmu części powierzchni dachu budynku mieszkalnego na rzecz Najemcy,
    którego celem jest umieszczenie anteny nadawczo-odbiorczej, nie może być zaliczony do
    dochodów z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, ponieważ stanowi inną działalność
    gospodarczą niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi. Umieszczenie anteny na dachu
    budynku przez firmę świadczącą usługi telekomunikacji bezprzewodowej na podstawie
    zawartej umowy najmu jako takie nie stanowi realizacji zadań mieszkaniowych ciążących
    na Wspólnocie Mieszkaniowej. Do zadań mieszkaniowych Wspólnoty Mieszkaniowej nie
    należy bowiem wynajmowanie elementów budynku Wspólnoty pod realizację potrzeb
    firm komercyjnych. Wykorzystywanie zasobu mieszkaniowego dla innych celów niż
    realizacja zadań mieszkaniowych jest inną działalnością gospodarczą niż gospodarka
    zasobami mieszkaniowymi.
    W świetle powyższego, dochód Wspólnoty Mieszkaniowej uzyskany z tytułu umowy najmu
    części dachu budynku mieszkalnego, zawartej z Najemcą prowadzącym działalność
    gospodarczą w formie spółki z .o.o., należy traktować jako nieosiągnięty z zasobów
    mieszkaniowych i należy go zaliczyć do dochodów, które bez względu na cel na jaki
    zostaną przekazane, podlegać będą opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    prawnych. Przychód jaki Wspólnota uzyska z tytułu zawartej umowy najmu nie stanowi
    przychodu z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, ponieważ nie jest on wynikiem
    prowadzonej przez Wspólnotę gospodarki tymi zasobami. Tym samym, ww. dochód nie

    może korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 updop i podlega
    opodatkowaniu zgodnie z art. 7 ust. 1 updop. Bez znaczenia pozostaje w takim przypadku
    cel przeznaczenia tego dochodu.
    W świetle powyższego Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa orzeczeń sądów administracyjnych wskazuję,
    że są to rozstrzygnięcia wydane w konkretnych sprawach, osadzone w określonym stanie
    faktycznym i tylko do nich się odnoszących, w związku z tym nie mają waloru wykładni
    powszechnie obowiązującej.
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem
    faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym,
    w przypadku zmiany przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź
    traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.