Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.19.2025.1.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-14
Teza: Prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z
dokonywanymi zakupami, opodatkowanie usług świadczonych
na rzecz obiektów budowlanych spoza UE, wykazanie
nabywanych towarów jako eksport towarów.
Słowa kluczowe: deklaracje
dostawa-dostawa towarów
eksport
ewidencja-ewidencja podatku od towarów i usług
miejsce-miejsce opodatkowania
obowiązek-obowiązek podatkowy
odliczenia-prawo do odliczenia
towar-wywóz towarów
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 8
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 1-lit. a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 8-pkt 1
1
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług związanych
z nieruchomościami
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X.
Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące.
2

Zapłata podatku -Rozdział 2. Deklaracje -Deklaracje
podatkowe
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 2. Ewidencje-Ewidencja
sprzedaży
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28a-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28a-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28e
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 2-art. 99-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 2-art. 99-ust. 11c
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 2-art. 99-ust. 7c
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 2-art. 109-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 2-art. 109-ust. 3b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 stycznia 2025 r. za pośrednictwem operatora pocztowego wpłynął Państwa wniosek z
    15 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy prawa do
    odliczenia podatku naliczonego w związku z dokonywanymi zakupami, opodatkowania
    usług świadczonych na rzecz obiektów budowlanych spoza UE oraz wykazania
    nabywanych towarów jako eksport towarów. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka jako płatnik podatku VAT prowadzi działalność gospodarczą na terenie RP, głównie
    zajmuje się kompleksową realizacją projektów budowlanych. W 2019 r. Spółka podpisała
    dwie umowy na budowę i wyposażenie (...) w (...) i w (...) na zlecenie (...) Republiki Angoli.
    Realizacja projektu rozpoczęła się od (...) 2021 r.
    W świetle zawartych umów Spółka jako generalny wykonawca zobowiązany jest do
    wybudowania i wyposażenia w formie „pod klucz” obu nieruchomości położonych w
    Angoli. Zakres wykonywanych usług obejmuje - wybudowanie obiektów infrastruktury (...)
    wraz z niezbędnym wyposażeniem (sanitariaty, meble, oświetlenie itp.). Inwestor w
    ramach umowy zobowiązany jest do wypłat zaliczek w trakcie trwania inwestycji zgodnie z
    zawartymi umowami.
    Realizując zlecenie Spółka dokonuje na terytorium Polski zakupów towarów i usług od
    polskich podatników czynnych podatku VAT (firmy zarejestrowane w Polsce). Spółka
    zakupuje przede wszystkim materiały budowlane i wyposażeniowe trwale związane z
    budowaną nieruchomością. Towary te Spółka transportuje drogą wodną do Kraju
    przeznaczenia - Angoli. Towary te są niezbędne do wykonania tej usługi jaką Spółka
    zobowiązała się wykonać w ramach podpisanych umów z inwestorem.
    Spółka wywozu tych towarów nie wykazuje w deklaracji rozliczeniowej podatku VAT (VAT-
    7) jako eksport towarów, jedynie jako zakup, czyli nabycie towarów pozostałych. Spółka

    nie przekazuje prawa do dysponowania towarem jako właściciel na kontrahenta tymi
    towarami. Spółka cały czas pozostaje właścicielem towarów i rozporządza nimi jako
    właściciel. Spółka nie wykazuje również przychodów (zaliczek) związanych z realizacją tego
    kontraktu w deklaracji VAT-7.
    Podatek VAT z tytułu przychodu rozliczany jest w kraju usługodawcy - Angoli. Spółka jest
    zarejestrowana w tamtejszym urzędzie skarbowym celem rozliczeń podatkowych w
    podatku VAT. Miejscem świadczenia tej usługi jest terytorium kraju Republiki Angoli, czyli
    siedziba zleceniodawcy.
    Pytania
    1. Czy Spółka ma prawo do odliczenia podatku VAT od zakupywanych towarów i usług
      dokonywanych w Polsce, które związane są z realizacją tego zlecenia na podstawie
      art. 86 ust. 8 pkt 1?
    2. Czy Spółka usługi te świadczone na rzecz obiektu budowlanego położonego w kraju
      poza terytorium RP powinna opodatkowywać podatkiem naliczonym w Polsce?
    3. Czy Spółka w deklaracji rozliczeniowej podatek VAT powinna wykazywać nabywane
      towary, które są niezbędne do realizacji tego zlecenia jako eksport towarów?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Wnioskodawca uważa, iż ma prawo do odliczenia podatku VAT od nabywanych w
      Polsce towarów i usług związanych bezpośrednio z realizacją tego zlecenia,
      ponieważ siedzibą Spółki jest Polska, tu też prowadzona jest działalność
      gospodarcza i świadczone usługi o tym samym charakterze. Gdyby taka usługa była
      świadczona przez Spółkę w kraju to byłyby opodatkowane podatkiem VAT według
      obowiązujących stawek. Przechowują Państwo faktury dokumentujące nabycie tych
      towarów wraz z dowodami zapłaty.
      Podstawowe zasady dotyczące odliczeń podatku VAT zostały ujęte w art. 86 ust. 8
      pkt 1, w myśl którego to zapisu w zakresie w jakim towary i usługi są
      wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, o których mowa w
      art. 15 ustawy o VAT przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
      kwotę podatku naliczonego z zastrzeżeniem art. 114 i art. 119 ust. 4 oraz art. 120
      ust. 17, 19 oraz art. 124 ustawy o VAT.
      Wnioskodawca uważa więc, iż na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT - ma
      prawo do odliczenia podatku VAT od zakupywanych towarów, ponieważ nabyte
      towary i usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika
      poza terytorium kraju, a kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były
      wykonywane na terytorium kraju. Posiadają Państwo dokumenty, z których wynika
      związek odliczanego podatku z tymi czynnościami. Na podstawie tego zapisu
      dokonują Państwo odliczeń podatku VAT od zakupu, ponieważ Państwa zdaniem
      upoważnia to Spółkę do odliczenia podatku naliczonego nie tylko w sytuacji, gdy
      Spółka wykazuje podatek należny z tytułu wykonywania na terytorium kraju
      czynności opodatkowanych podatkiem VAT, ale gdy wykazuje fakt dostawy i
      świadczonych usług, które z uwagi na przepisy prawa podatkowego dotyczące
      miejsca świadczenia usługi opodatkowane są poza terytorium kraju. Przepis ten
      wprowadza dwa podstawowe warunki, których łączne spełnienie uprawnia do
      odliczenia podatku VAT. Państwa zdaniem, oba warunki Spółka spełnia.
    2. Zdaniem Spółki świadczoną usługę wykonywaną na terytorium Republiki Angoli
      związaną z budową nieruchomości spółka nie powinna opodatkowywać podatkiem
      VAT należnym w Polsce. Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT - miejscem
      świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący
      usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej z zastrzeżeniem ust. 2-4
      oraz art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n. Od powyższego

      zapisu ustawodawca przewidział szereg zwolnień wykazując szczególne zasady
      ustalania miejsca świadczenia usług które nie mają zastosowania w Państwa Spółce.
      Usługa świadczona przez Spółkę wobec powyższego, Państwa zdaniem nie będzie
      podlegała opodatkowaniu w Polsce podatkiem od towarów i usług z uwagi na to, że
      kontrahent jest podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy VAT, a miejscem
      świadczenia tych usług - na podstawie art. 28b ustawy VAT będzie terytorium kraju,
      w którym usługobiorca ma siedzibę działalności gospodarczej, tj. Angola, czyli kraj
      gdzie siedzibę ma zleceniodawca Państwa usługi.
    3. Towary zostały wywiezione z Polski drogą morską do Angoli, lecz w ramach tego
      wywozu nie doszło do dostawy towarów (wywóz ten nie miał konsekwencji
      przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel). Spółka uważa, iż
      brak jest przesłanek do uznania takiego wywozu za eksport towarów w rozumieniu
      ustawy o VAT. Według Spółki, samo przemieszczenie towarów z Polski do kraju
      znajdującego się poza terytorium Unii Europejskiej bez dokonywania dostawy
      towarów w rozumieniu ustawy o VAT i w celu dokonania późniejszych ich sprzedaży
      w tym kraju nie mieści się w definicji eksportu towarów zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 8
      ustawy o VAT. Spółka nie przekazuje prawa do rozporządzania towarem jak
      właściciel na kontrahenta. Spółka cały czas pozostaje właścicielem towarów i
      rozporządza nimi jako właściciel.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą o VAT”:
        Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:
        1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
        2) eksport towarów;
        3) import towarów na terytorium kraju;
        4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium
        kraju;
        5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy o VAT:
        Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
        zastrzeżeniem art. 2a.
    Natomiast jak wynika z art. 2 pkt 5 ustawy o VAT:
        Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące
        w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy o VAT:
        Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
        oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy o VAT:

        Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to
        odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju,
        eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT:
        Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
        przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy o VAT:
        Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
        świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
        niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w
        rozumieniu art. 7 (...).
    Jak stanowi art. 15 ust. 1 ustawy o VAT:
        Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
        prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
        której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 2 ustawy o VAT:
        Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
        lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
        rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
        gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
        towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
        zarobkowych.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka w 2019 r. podpisała dwie umowy na budowę i
    wyposażenie (...) w (...) i w (...) na zlecenie (...) Republiki Angoli. Realizacja projektu
    rozpoczęła się od (...) 2021 r. W świetle zawartych umów Spółka jako generalny
    wykonawca zobowiązany jest do wybudowania i wyposażenia w formie „pod klucz” obu
    nieruchomości położonych w Angoli. Zakres wykonywanych usług obejmuje -
    wybudowanie obiektów infrastruktury (...) wraz z niezbędnym wyposażeniem (sanitariaty,
    meble, oświetlenie itp.).
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy miejscem opodatkowania świadczenia, o
    którym mowa we wniosku jest terytorium Polski.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości związanych z rozliczeniem usług, w skład których
    wchodzi wybudowanie obiektu instytucji (...) wraz z niezbędnym wyposażeniem należy
    zauważyć, że w przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia
    podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od
    poprawności określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
    Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług regulują przepisy art. 28a do 28o ustawy o
    VAT.
    Stosownie do art. 28a ustawy o VAT:
        Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
        1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
        a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
        w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,

        b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od
        wartości dodanej;
        2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
        usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
        świadczonych na jego rzecz usług.
    Art. 28a ustawy o VAT wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma
    zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według
    tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Za podatników
    są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z
    regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy o VAT:
        Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika
        jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
        gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g
        ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy o VAT:
        W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego
        siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe
        miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Ponadto, w odniesieniu do pewnych kategorii usług, przepisy dotyczące podatku od
    towarów i usług wprowadzają szczególne regulacje dotyczące miejsca świadczenia. Jedną z
    takich kategorii są usługi związane z nieruchomościami.
    Według art. 28e ustawy o VAT:
        Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług
        świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami,
        usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak
        ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi,
        użytkowania i używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i
        koordynowania prac budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru
        budowlanego, jest miejsce położenia nieruchomości.
    Przepis art. 28e ustawy o VAT - jak wynika z jego brzmienia - stanowi wyjątek od zasady,
    przyjmując jako kryterium nie usytuowanie podmiotu, lecz przedmiotu, którym jest
    nieruchomość. Usługi, które jej wprost dotyczą, mają być opodatkowane według jej
    miejsca położenia. Kryterium położenia nieruchomości jest tu zatem decydujące -
    determinuje ono docelowo miejsce opodatkowania usługi związanej z daną
    nieruchomością. Co istotne, zasada wyrażona w art. 28e ustawy o VAT obejmuje wyłącznie
    usługi, które dotyczą konkretnej nieruchomości - jedynie wówczas można w praktyce
    zastosować opodatkowanie w miejscu położenia nieruchomości.

    Także Dyrektywa Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.) w art. 47
    przewiduje, że:
        Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomością, w tym usług
        rzeczoznawców i agentów nieruchomości, usług zakwaterowania w sektorze
        hotelarskim lub sektorach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub w
        miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, przyznawanie prawa użytkowania
        nieruchomości oraz usług związanych z przygotowywaniem i koordynacją prac
        budowlanych, takich jak usługi architektów i biur nadzoru budowlanego, jest
        miejsce, w którym znajduje się dana nieruchomość.
    Ustawa nie zawiera definicji pojęcia „nieruchomość” oraz pojęcia „usługi związanej z
    nieruchomościami”. Niemniej jednak ustawodawca unijny wychodząc naprzeciw
    oczekiwaniom państw członkowskich wprowadził rozporządzeniem wykonawczym Rady
    (UE) nr 1042/2013 z 7 października 2013 r. (Dz. Urz. UE L Nr 284 z 26.10.2013 r., s. 1)
    zmianę do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z 15 marca 2011 r.
    ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1, ze zm.) –
    zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011 – dotyczącą pojęcia „nieruchomość”, jak
    również wyjaśnił, na czym polegają „usługi związane z nieruchomościami”. Zmiany w tym
    zakresie obowiązują od 1 stycznia 2017 r. Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest
    bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
    Zgodnie z art. 13b rozporządzenia 282/2011:
        Do celów stosowania dyrektywy 2006/112/WE za „nieruchomość” uznaje się:
        a) każdą określoną część ziemi, na jej powierzchni lub pod jej powierzchnią, która
        może stać się przedmiotem własności i posiadania;
        b) każdy budynek lub każdą konstrukcję przytwierdzone do gruntu lub w nim
        osadzone powyżej lub poniżej poziomu morza, których nie można w łatwy sposób
        zdemontować lub przenieść;
        c) każdy zainstalowany element stanowiący integralną część budynku lub
        konstrukcji, bez którego budynek lub konstrukcja są niepełne, taki jak drzwi, okna,
        dachy, schody i windy;
        d) każdy element, sprzęt lub maszynę zainstalowane na stałe w budynku lub
        konstrukcji, które nie mogą być przeniesione bez zniszczenia lub zmiany budynku
        lub konstrukcji.
    W myśl art. 31a ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
        Usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w art. 47 dyrektywy 2006
        /112/WE, obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni
        związek z daną nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco
        bezpośredni związek z nieruchomością w następujących przypadkach:
        a) gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element
        składowy usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia
        świadczonych usług;
        b) gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i
        mają na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.
    Jednocześnie w art. 31a ust. 2 rozporządzenia 282/2011 zawarto wykaz przykładowych
    usług, które należy uznać za związane z nieruchomościami, czyli usług objętych zakresem
    stosowania art. 47 dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 31a ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

        Ustęp 1 lit. a), b) i c) obejmuje w szczególności:
        opracowanie planów budynku lub jego części przeznaczonych na określoną
        działkę, bez względu na to, czy budynek został wzniesiony;
        świadczenie usług nadzoru budowlanego lub ochrony na miejscu;
        wznoszenie budynku na terenie oraz prace budowlane i rozbiórkowe dotyczące
        budynku lub jego części.
    Zatem szczególne miejsce świadczenia określone w art. 28e ustawy o VAT dotyczy
    wyłącznie usług, które ściśle odnoszą się do konkretnej określonej co do miejsca położenia
    nieruchomości.
    W konsekwencji usługą związaną z nieruchomością nie jest każda dowolna usługa
    wykazująca chociażby najmniejszy związek z daną nieruchomością, lecz jedynie usługa,
    która wprost odnosi się do konkretnej (określonej co do położenia) nieruchomości
    będącej też centralnym punktem usługi bądź też, ma na celu zmianę prawnego lub
    fizycznego stanu konkretnej (określonej co do położenia) nieruchomości.
    Z powołanych przepisów prawa, w szczególności z art. 31a rozporządzenia 282/2011
    wynika, że dla uznania usługi za związaną z nieruchomością istotne są cechy, które można
    ująć w następujący sposób:
        usługa powinna odnosić się do konkretnie określonej nieruchomości, czyli takiej,
        która jest identyfikowalna co do jej indywidualnego położenia;
        przedmiotem usługi powinna być skonkretyzowana nieruchomość lub usługa
        powinna być świadczona na/wobec konkretnej nieruchomości, a nie jakiejkolwiek;
        ta konkretna nieruchomość powinna być wpisana w istotę świadczonej usługi, być
        jej centralnym elementem, nadając główny sens usłudze i determinować jej treść,
        co należy rozumieć w ten sposób, że usługa może być wykonana tylko i wyłącznie w
        bezpośrednim związku z tą a nie inną nieruchomością;
        zmiana takiego miejsca, polegająca na ukierunkowaniu usługi na inną
        nieruchomość, powinna niweczyć istotę i sens pierwotnie świadczonej usługi.
    Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wynika, że aby świadczenie
    usług mogło zostać uznane za związane z nieruchomością w rozumieniu tego przepisu,
    konieczne jest, by świadczenie to było związane z wyraźnie określoną nieruchomością i by
    sama nieruchomość stanowiła przedmiot owego świadczenia. Tak jest w szczególności
    wówczas, gdy wyraźnie określoną nieruchomość należy uznać za konstytutywny element
    świadczenia usług, jako że stanowi ona centralny i nieodzowny element tego świadczenia
    (zob. podobnie wyrok z 27 czerwca 2013 r., RR Donnelley Global Turnkey Solutions
    Poland, C 155/12, EU:C:2013:434, pkt 34, 35).
    W analizowanej sprawie Państwa usługi mają bezpośredni związek z nieruchomością w
    rozumieniu art. 28e ustawy o VAT. Jak wynika z opisu sprawy Spółka jako generalny
    wykonawca zobowiązany jest do wybudowania i wyposażenia w formie „pod klucz” obu
    nieruchomości położonych w Angoli. Zakres wykonywanych usług obejmuje wybudowanie
    obiektów infrastruktury (...) wraz z niezbędnym wyposażeniem (sanitariaty, meble,
    oświetlenie itp.). Usługi świadczone przez Państwa odnoszą się konkretnie do określonej
    nieruchomości (budynków). Należy zatem stwierdzić, że w przypadku świadczonych przez
    Państwa usług to nieruchomość stanowi centralny i nieodzowny element dokonywanych
    przez Państwa świadczeń.

    Tym samym, należy stwierdzić, że w niniejszym przypadku miejsce świadczenia Państwa
    usług ustalane będzie na podstawie art. 28e ustawy o VAT, zgodnie z którym miejscem
    świadczenia usługi związanej z nieruchomością jest miejsce położenia tej nieruchomości.
    W analizowanej sprawie, jak Państwo wskazaliście, realizacja projektu zlokalizowana jest
    poza granicami Polski – w Angoli. W związku z tym usługi, które odnoszą się do
    nieruchomości położonych w Angoli nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług na terytorium Polski.
    Należy wskazać, że poprawnie określiliście Państwo we wniosku, że usługi związane z
    budową nieruchomości na terytorium Republiki Angoli nie powinny być opodatkowane
    podatkiem VAT należnym w Polsce. Jednakże błędnie wskazaliście Państwo w swoim
    stanowisku, że usługa wykonywana przez Spółkę na terytorium Republiki Angoli powinna
    być opodatkowana zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, bowiem jak wyżej wskazałem
    usługa związana jest z konkretną nieruchomością i zastosowanie do niej znajdzie
    szczególny przepis ustalenia miejsca świadczenia, tj. art. 28e ustawy o VAT.
    Pomimo tego, że prawidłowo wskazaliście Państwo, że usługa nie podlega opodatkowaniu
    na terytorium Polski, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego nr 2 wniosku
    oceniając całościowo, należało uznać za nieprawidłowe, ponieważ właściwą podstawą
    prawną określającą miejsce świadczenia tych usług jest art. 28e ustawy o VAT a nie jak
    Spółka wskazała art. 28b ustawy o VAT.
    Państwa wątpliwości dotyczą także prawa do odliczenia podatku VAT od nabywanych
    towarów i usług dokonywanych w Polsce oraz czy Spółka w deklaracji rozliczeniowej
    powinna wykazywać przemieszczane do Angoli towary, które są niezbędne do realizacji
    zlecenia jako eksport towarów.
    W pierwszej kolejności, aby wskazać czy Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku
    oraz na podstawie jakiego przepisu prawnego to odliczenie będzie przysługiwało, należy
    ustalić czy nabywane towary w Polsce, które będą transportowane na terytorium Angoli w
    celu wykorzystywania ich do świadczenia usług będą stanowiły eksport towarów, tj.
    czynność opodatkowaną na terytorium kraju.
    Należy wskazać, że stosownie do art. 2 pkt 8 ustawy o VAT:
        Przez eksport towarów rozumie się dostawę towarów wysyłanych lub
        transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez:
        a) dostawcę lub na jego rzecz, lub
        b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z
        wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia
        lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych
        lub innych środków transportu służących do celów prywatnych
        - jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez
        właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
    Z powołanego art. 2 pkt 8 ustawy o VAT wynika, że aby czynność mogła być uznana za
    eksport towarów, muszą wystąpić łącznie następujące przesłanki:
        ma miejsce dostawa towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju
        poza terytorium Unii Europejskiej przez dostawcę lub na jego rzecz (eksport
        bezpośredni) lub przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, lub na
        jego rzecz (eksport pośredni),
        wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej musi zostać potwierdzony przez
        właściwy organ celny określony w przepisach celnych.

    Niespełnienie jakiejkolwiek z wymienionych wyżej przesłanek powoduje, że nie dochodzi
    do eksportu towarów w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.
    Jak wskazano, aby wywóz towarów z Polski poza terytorium Unii Europejskiej mógł być
    uznany za eksport towarów, w ramach danej transakcji musi nastąpić dostawa towarów, o
    której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, tj. musi nastąpić przeniesienie - z dostawcy na
    nabywcę - prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, a w konsekwencji dokonanej
    dostawy musi nastąpić wywóz towarów z kraju poza terytorium Unii Europejskiej, który
    zostanie potwierdzony przez właściwy organ celny. Niezaistnienie zatem jednej z
    przesłanek wymienionych w art. 2 pkt 8 ustawy powoduje, że nie dochodzi do eksportu
    towarów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.
    Z okoliczności sprawy wynika, że realizując zlecenie Spółka dokonuje na terytorium Polski
    zakupów towarów i usług od polskich podatników czynnych podatku VAT (firmy
    zarejestrowane w Polsce). Spółka zakupuje przede wszystkim materiały budowlane i
    wyposażeniowe trwale związane z budowaną nieruchomością. Towary te Spółka
    transportuje drogą wodną do Angoli. Towary są niezbędne do wykonania przez Spółkę
    usługi jaką Spółka zobowiązała się wykonać w ramach podpisanych umów z inwestorem.
    Spółka wywozu tych towarów nie wykazuje w deklaracji rozliczeniowej podatku VAT (VAT-
    7) jako eksport towarów, jedynie jako zakup, czyli nabycie towarów pozostałych. Spółka
    nie przekazuje prawa do dysponowania towarem jako właściciel na kontrahenta tymi
    towarami. Spółka cały czas pozostaje właścicielem towarów i rozporządza nimi jako
    właściciel.
    W świetle powołanych przepisów prawa oraz przedstawionych okoliczności sprawy należy
    stwierdzić, że dokonywanego przez Państwa wywozu towarów stanowiących Państwa
    własność z terytorium kraju do Republiki Angoli nie można uznać za eksport towarów, o
    którym mowa w art. 2 pkt 8 ustawy o VAT. Jak Państwo wskazaliście, towary zostały
    wywiezione z Polski drogą morską do Angoli, lecz w ramach tego wywozu nie doszło do
    dostawy towarów na rzecz innego podmiotu. Spółka nie przekazuje prawa do
    dysponowania towarem jako właściciel na kontrahenta oraz Spółka cały czas pozostaje
    właścicielem towarów i rozporządza nimi jako właściciel. W związku z powyższym, wywóz
    nie wiąże się z przeniesieniem na klienta docelowego prawa do rozporządzania nimi jak
    właściciel.
    Tym samym, wywóz towarów stanowiących Państwa własność, z terytorium kraju na
    terytorium Republiki Angoli nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce (w tym
    jako eksport towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT). Towary te będą
    wykorzystywane przez Spółkę, a nie inny podmiot, do świadczenia usług opodatkowanych
    w Angoli.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT:
        W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
        opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
        obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z
        zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT:
        Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
        otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Z treści art. 86 ustawy o VAT, wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tj. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi
    skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z
    wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona zasada wyklucza

    możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
    związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od
    podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi. Przy czym związek dokonywanych
    zakupów z działalnością gospodarczą może mieć charakter pośredni lub bezpośredni.
    Ponadto, w myśl art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym do 31
    grudnia 2024 r. ustawy:
        Podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
        podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte
        towary i usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika
        poza terytorium kraju, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te
        były wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których
        wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami.
    Natomiast, zgodnie z art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od 1
    stycznia 2025 r.:
        Podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
        podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte
        towary i usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika
        poza terytorium kraju, innych niż te, do których stosuje się zwolnienie, o którym
        mowa w art. 113b ust. 1, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te
        były wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których
        wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami.
    Uprawnienie wynikające z powyższego przepisu odnosi się do podatników, którzy
    dokonują dostaw towarów bądź świadczenia usług opodatkowanych poza terytorium
    kraju, a zakupy, jakich dokonują, są związane właśnie z tymi czynnościami. Warunkiem do
    odliczenia podatku naliczonego związanego z czynnościami dokonywanymi poza
    terytorium kraju jest to, aby – hipotetycznie – w przypadku wykonywania tych samych
    czynności w kraju, podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego.
    Powołany przepis wymaga ponadto, aby podatnik posiadał dokumenty, z których wynikać
    będzie związek odliczonego podatku z czynnościami wykonywanymi poza terytorium
    kraju. Powinny to być przede wszystkim dokumenty potwierdzające dokonanie
    określonych czynności poza terytorium kraju, które będą jednocześnie opisywać te
    czynności.
    Wskazane warunki dotyczące skorzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego
    zawarte w ustawie o podatku od towarów i usług odzwierciedlają zapisy art. 168 i art. 169
    lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 str. 1, ze zm.).
    Zgodnie z art. 169 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady, poza prawem do odliczenia, o
    którym mowa w art. 168, podatnik ma prawo do odliczenia VAT określonego w tym
    artykule, jeżeli towary i usługi są wykorzystywane do następujących celów: transakcji
    podatnika, innych niż te, które są zwolnione zgodnie z art. 284, związanych z działalnością,
    o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, dokonywanych poza terytorium państwa
    członkowskiego, w którym podatek jest należny lub został zapłacony, w odniesieniu do
    których VAT podlegałby odliczeniu, gdyby transakcje te miały miejsce na terytorium tego
    państwa członkowskiego.
    Regulacja ta rozszerza prawo podatnika do dokonywania odliczeń wyłącznie podatku
    związanego z działalnością opodatkowaną podatnika, wyrażoną w art. 168, o prawo do
    odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług wykorzystywanych
    następnie w takich transakcjach podatnika, które w ogóle nie podlegają opodatkowaniu
    VAT w kraju nabycia (kraju odliczenia podatku naliczonego). Transakcjami, które nie
    podlegają opodatkowaniu w kraju nabycia, mogą być zarówno czynności wykonane za
    granicą w związku z prowadzoną tam działalnością gospodarczą, jak i czynności wykonane

    w ramach działalności prowadzonej w kraju zakupu, w stosunku do których za miejsce
    powstania obowiązku podatkowego uważana jest zagranica.
    Podkreślić również należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy o VAT. Ten ostatni
    przepis określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Jak wskazano we wniosku, Spółka, zarejestrowany podatnik VAT, prowadzi działalność
    gospodarczą na terenie Polski. Realizując zlecenie Spółka dokonuje na terytorium Polski
    zakupów towarów i usług od polskich podatników (firmy zarejestrowane w Polsce). Spółka
    zakupuje przede wszystkim materiały budowlane i wyposażeniowe trwale związane z
    budowanymi nieruchomościami. Towary te są niezbędne do wykonania usługi jaką Spółka
    zobowiązała się wykonać w ramach podpisanych umów z inwestorem. Spółka
    transportuje towary drogą wodną do kraju przeznaczenia – Angoli. Wskazali Państwo
    ponadto, że gdyby taka usługa była świadczona przez Spółkę na terytorium Polski to
    podlegałaby opodatkowaniu podatkiem VAT według obowiązujących stawek. Przechowują
    Państwo faktury dokumentujące nabycie tych towarów wraz z dowodami zapłaty.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości dotyczących prawa do odliczenia podatku od
    zakupywanych towarów i usług w Polsce, które związane są z realizacją zlecenia
    wykonywanego przez Spółkę na terytorium Angoli należy zauważyć, że – jak sami Państwo
    wskazali - gdyby taka usługa była świadczona przez Spółkę na terytorium Polski to byłaby
    opodatkowana podatkiem VAT według obowiązujących stawek. Zatem wskazać należy, że
    Spółka jako zarejestrowany podatnik VAT, dokonując na terytorium Polski zakupu
    towarów i usług od polskich podatników podatku VAT, ma prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabytych na terytorium kraju
    towarów i usług związanych z realizacją przez Spółkę budowy i wyposażenia budynków na
    terytorium Angoli na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT. Przy czym powinni
    Państwo posiadać dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z
    czynnościami wykonywanymi poza terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy o VAT:
        Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie
        skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia
        miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10,
        art. 130c, art. 133 i art. 138g ust. 2.
    W myśl art. 99 ust. 7c ustawy o VAT:
        Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, zawierają dane niezbędne do
        rozliczenia podatku, obliczenia jego wysokości, w tym wysokości podstawy
        opodatkowania, podatku należnego i podatku naliczonego, a także dane dotyczące
        podatnika.
    Jak stanowi art. 99 ust. 11c ustawy o VAT:
        Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, są składane zgodnie z wzorem
        dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o
        informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, który
        obejmuje deklarację i ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3. Dokument
        elektroniczny, o którym mowa w zdaniu pierwszym, jest przesyłany w sposób
        określony w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji
        podatkowej i zgodnie z wymaganiami określonymi w tych przepisach.
    W myśl art. 109 ust. 3 ustawy o VAT:

        Podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione
        od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art.
        82 ust. 3 oraz podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na
        podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, są obowiązani prowadzić
        ewidencję zawierającą dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku i
        sporządzenie informacji podsumowującej, w szczególności dane dotyczące:
        1) rodzaju sprzedaży i podstawy opodatkowania, wysokości kwoty podatku
        należnego, w tym korekty podatku należnego, z podziałem na stawki podatku;
        2) kwoty podatku naliczonego obniżającego kwotę podatku należnego, w tym
        korekty podatku naliczonego;
        3) kontrahentów;
        4) dowodów sprzedaży i zakupów.
    Zgodnie z art. 109 ust. 3b ustawy o VAT:
        Podatnicy, o których mowa w art. 99 ust. 1, są obowiązani przesyłać, na zasadach
        określonych w art. 99 ust. 11c, za każdy miesiąc do urzędu skarbowego, za
        pomocą środków komunikacji elektronicznej, ewidencję, o której mowa w ust. 3,
        łącznie z deklaracją podatkową, w terminie do złożenia tej deklaracji.
    Od 1 października 2020 r., kwestie danych jakie należy wykazywać w składanych
    deklaracjach reguluje rozporządzenie Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15
    października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach
    podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2019 r. poz.
    1988 ze zm.) – dalej: „rozporządzenie”.
    Zgodnie z treścią § 2 ww. rozporządzenia:
    Deklaracje zawierają:
        1) oznaczenie urzędu skarbowego, do którego jest składana deklaracja;
        2) dane identyfikacyjne podatnika;
        3) oznaczenie rodzaju rozliczenia:
        a) miesięczne – w przypadku deklaracji składanej na podstawie art. 99 ust. 1
        ustawy, albo
        b) kwartalne – w przypadku deklaracji składanej na podstawie art. 99 ust. 2 i 3
        ustawy;
        4) oznaczenie okresu, za który jest rozliczany podatek od towarów i usług, zwany
        dalej „podatkiem”:
        a) miesiąc i rok – dla deklaracji składanej na podstawie art. 99 ust. 1 ustawy, albo
        b) kwartał i rok – dla deklaracji składanej na podstawie art. 99 ust. 2 i 3 ustawy;
        5) oznaczenie wersji (kodu) deklaracji składanej na podstawie:
        a) art. 99 ust. 1 ustawy albo
        b) art. 99 ust. 2 i 3 ustawy;
        6) oznaczenie daty sporządzenia;
        7) wskazanie celu złożenia deklaracji – złożenie deklaracji albo korekta deklaracji;
        8) dane niezbędne do obliczenia wysokości podatku należnego;
        9) dane niezbędne do obliczenia wysokości podatku naliczonego;
        10) dane niezbędne do obliczenia wysokości podatku lub zwrotu podatku wraz z
        oznaczeniem sposobu dokonania tego zwrotu;

        11) dodatkowe dane dotyczące rozliczenia.
    Na podstawie § 4 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia:
        Dane niezbędne do obliczenia wysokości podatku należnego, o których mowa w §
        2 pkt 8, obejmują:
        1) wysokość podstawy opodatkowania, a w przypadkach określonych w lit. d-f oraz
        i-m – także wysokość podatku należnego, z tytułu:
        a) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, zwolnionych od
        podatku
        b) dostawy towarów oraz świadczenia usług poza terytorium kraju, w tym
        odrębnie z tytułu świadczenia usług, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy,
        c) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych
        stawką 0%, w tym odrębnie z tytułu dostawy towarów, o której mowa w art. 129
        ustawy,
        d) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych
        stawką 5%, oraz korekty dokonanej zgodnie z art. 89a ust. 1 i 4 ustawy,
        e) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych
        stawką 7% albo 8%, oraz korekty dokonanej zgodnie z art. 89a ust. 1 i 4 ustawy,
        f) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych
        stawką 22% albo 23%, oraz korekty dokonanej zgodnie z art. 89a ust. 1 i 4 ustawy,
        g) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
        h) eksportu towarów,
        i) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów,
        j) importu towarów rozliczanego zgodnie z art. 33a ustawy,
        k) importu usług, z wyłączeniem usług nabywanych od podatników podatku od
        wartości dodanej, do których stosuje się art. 28b ustawy,
        l) importu usług nabywanych od podatników podatku od wartości dodanej, do
        których stosuje się art. 28b ustawy,
        m) dostawy towarów, dla których podatnikiem jest nabywca zgodnie z art. 17 ust.
        1 pkt 5 ustawy;
        2) łączną wysokość podstawy opodatkowania stanowiącą sumę wysokości
        podstaw opodatkowania określonych w pkt 1, z wyłączeniem wysokości podstaw
        opodatkowania z tytułu świadczenia usług, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 4
        ustawy, oraz dostawy towarów, o której mowa w art. 129 ustawy.
    Z powyższych przepisów wynika, że w deklaracji podatkowej należy wykazać m.in.
    sprzedaż, która ma miejsce poza terytorium kraju.
    W kwestii ustalenia czy Spółka w deklaracji rozliczeniowej podatek VAT powinna
    wykazywać nabywane towary, wskazać należy, że w deklaracji i ewidencji JPK_V7M
    przewidziano dwa pola, w których wykazuje się sprzedaż opodatkowaną poza terytorium
    kraju, tj. K_11 i P_11.
    W polu K_11 wykazuje się wysokość podstawy opodatkowania wynikającą z dostawy
    towarów oraz świadczenia usług poza terytorium kraju. W polu tym podaje się wartość
    netto dostaw towarów oraz świadczenia usług poza terytorium kraju, w każdym
    przypadku, gdy w odniesieniu do nich przysługiwało podatnikowi prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego, o którym mowa w art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT, lub prawo
    do zwrotu kwoty podatku naliczonego, o którym mowa w art. 87 ust. 5 ustawy o VAT.

    Natomiast w polu P_11 wykazuje się zbiorczą wysokość podstawy opodatkowania z tytułu
    dostawy towarów oraz świadczenia usług poza terytorium kraju – wykazaną w K_11.
    Należy zauważyć, że jak ustaliłem, świadczone przez Państwa usługi związane z budową
    budynków na terenie Republiki Angoli nie podlegają opodatkowaniu na terytorium kraju.
    Ponadto jak wynika z opisu sprawy Spółka jest zarejestrowana w Angoli w miejscowym
    urzędzie skarbowym celem rozliczeń podatkowych podatku VAT. Jednocześnie - jak
    rozstrzygnięto powyżej - mają Państwo prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego w związku z nabyciem na terytorium kraju towarów i usług
    dotyczących towarów związanych z prowadzoną przez państwa budową budynków na
    terenie Republiki Angoli, na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT.
    Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że mają Państwo obowiązek wykazania w
    pliku JPK_VAT7M dostawy towarów opodatkowane na terytorium Republiki Angoli, o
    których mowa we wniosku.
    Tym samym stanowisko w zakresie pytań oznaczonych nr 1 i nr 3 należy uznać za
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu faktycznego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
        elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.