Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.12.2018.2.MD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2018-03-05
Teza: Skutki podatkowe otrzymania dotacji na podjęcie działalności gospodarczej
Słowa kluczowe: bezrobocie; dofinansowanie; dotacja; koszt-koszty uzyskania przychodów; przychód; wyposażenie; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 31 grudnia 2017 r. (data wpływu za pośrednictwem platformy e-PUAP 7 stycznia 2018 r., identyfikator poświadczenia UPP - …), uzupełnionym pismem, które wpłynęło za pośrednictwem platformy e-PUAP w dniu 7 stycznia 2018 r., identyfikator poświadczenia UPP - … oraz pismem z dnia 29 stycznia 2018 r. (data wpływu za pośrednictwem platformy e-PUAP 29 stycznia 2018 r., identyfikator poświadczenia UPP - …), o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych otrzymania dotacji na podjęcie działalności gospodarczej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 7 stycznia 2018 r. do tutejszego Organu za pośrednictwem platformy e-PUAP (identyfikator poświadczenia UPP - …) został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

W dniu 7 stycznia 2018 r. wpłynęło również za pośrednictwem platformy e-PUAP (identyfikator poświadczenia UPP - …) uzupełnienie Wnioskodawcy.

Wniosek ten nie spełniał wymogów, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.), w związku z czym pismem z dnia 23 stycznia 2018 r., Nr 0113-KDIPT2-1.4011.12.2018.1.MD, na podstawie art. 13 § 2a, art. 169 § 1 i § 2 w związku z art. 14h wymienionej ustawy, wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie do uzupełnienia ww. wniosku wysłano za pośrednictwem platformy e-PUAP w dniu 23 stycznia 2018 r. (data doręczenia 27 stycznia 2018 r.; identyfikator poświadczenia UPD - …). Wnioskodawca uzupełnił ww. wniosek pismem z dnia 29 stycznia 2018 r. (data wpływu 29 stycznia 2018 r.), nadanym za pośrednictwem platformy e-PUAP w dniu 29 stycznia 2018 r. (identyfikator poświadczenia – UPP - …).

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Zgodnie z umową o przyznanie jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej z dnia 20 października 2017 r. w ramach Programu Regionalnego „Przedsiębiorczość w województwie x”, realizowanego przez Wojewódzki Urząd Pracy oraz Powiatowy Urząd Pracy ze środków Funduszu Pracy, dnia 20 października 2017 r. Wnioskodawca otrzymał dotację o wartości 20 000,00 zł brutto, która wpłynęła na osobiste konto. Pomoc udzielona zgodnie z zawartą umową stanowi pomoc de minimis z rozporządzenia Komisji UE nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis. W zaświadczeniu o pomocy de minimis określono, że pomoc ta przyznana została na podstawie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1065, z późn. zm.) oraz rozporządzenia MP i PS z dnia 14 lipca 2017 r. w sprawie dokonywania z funduszu pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego oraz przyznawana środków na podjęcie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2017 r., poz. 1380, z późn. zm.). Działalność jest sklasyfikowana pod symbolem PKD 52.21.Z - Działalność usługowa wspomagająca transport lądowy. Działalność rozpoczęto dnia 25 października 2017 r. Wnioskodawca jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny, rozliczający się na zasadach ogólnych wg skali podatkowej i prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów. Otrzymaną kwotę Wnioskodawca zobowiązany był wydatkować w ciągu 30 dni od dnia rozpoczęcia działalności gospodarczej. Przyznane dofinansowanie Wnioskodawca we wskazanym terminie w całości przeznaczył na zakupy, zgodnie ze szczegółową specyfikacją wydatków wskazaną we wniosku. Wszystkie dokonane w ramach dotacji zakupy zostały udokumentowane fakturami zakupu, na których jako nabywca widnieje Wnioskodawca. W ramach przyznanego dofinansowania zakupiono urządzenia niezbędne do wykonywania działalności, zarówno o wartości powyżej 3 500,00 zł, jak i poniżej tej kwoty. Po rozpoczęciu prowadzenia działalności gospodarczej, kwoty przyznanego dofinansowania nie zaliczono do przychodów osiąganych z działalności gospodarczej, w związku z czym dotacja nie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (art. 21 ust. 1 pkt 121 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Wydatki na zakup wyposażenia w postaci urządzeń, wyposażenia biurowego, o wartości poniżej 3 500,00 zł, zaliczono do kosztów uzyskania przychodów (art. 22d ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Zakupiony samochód o wartości powyżej 3 500,00 zł Wnioskodawca wprowadził do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Odpisów amortyzacyjnych od tego wydatku nie zaliczono do kosztów uzyskania przychodów.

Ze środków przyznanego dofinansowania zostały zakupione:

*   samochód - 10 000,00 zł,

*   laptop - 3 213,00 zł,

*   licencja giełdowa - 1 999,98 zł,

*   telefon służbowy - 1 999,00 zł,

*   tablet - 1 695,71 zł,

*   niszczarka do papieru - 169,99 zł,

*   biurko - 449,00 zł,

*   fotel obrotowy - 433,32 zł,

*   literatura - 40,00 zł.

RAZEM - 20 000,00 zł.

Wnioskodawca zapoznał się z interpretacjami indywidualnymi na tożsamy temat, np.: ITPB1/415-1086/14/AK, IPTPB1/4511-711/15-3/MH.

W piśmie z dnia 29 stycznia 2018 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, Wnioskodawca wskazał, że rozpoczął działalność gospodarczą w dniu 25 października 2017 r. Działalność jest sklasyfikowana pod następującymi kodami PKD: 52.21.Z, 52.29.B, 52.29.C. Wnioskodawca zarządza relacjami z kontrahentami w ramach organizowania umów przewozu towarów, przeprowadza mediacje z kontrahentami w ramach organizacji przewozu towarów. Dofinansowanie zostało przyznane na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1065, z późn. zm.).

Wydatki na zakup wyposażenia w postaci urządzeń, wyposażenia biurowego o wartości poniżej 3 500,00 zł netto zaliczono do kosztów uzyskania przychodów (art. 22d ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), tj.:

*   laptop - 3 213,00 zł,

*   licencja giełdowa - 1 626,00 zł,

*   telefon służbowy - 1 625,20 zł,

*   tablet - 1 380,49 zł,

*   niszczarka do papieru - 138,20 zł,

*   biurko - 381,30 zł,

*   fotel obrotowy - 352,30 zł,

*   literatura - 38,10 zł.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy dofinansowanie otrzymane z Powiatowego Urzędu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej przez bezrobotnego jest zwolnione z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
2.  Czy wydatki poniesione na zakup wyposażenia, sfinansowane z przyznanej dotacji z Urzędu Pracy, można było zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów?

Zdaniem Wnioskodawcy: stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 121 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zwolnione z podatku dochodowego są jednorazowe środki przyznane bezrobotnemu na podjęcie działalności, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Natomiast art. 22, jak i art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wskazuje na brak możliwości zaliczenia wydatków na zakup wyposażenia do kosztów uzyskania przychodów. Wydatki na zakup wyposażenia z dotacji na rozpoczęcie działalności nie zostały również wymienione w art. 23 ust. 1 pkt 56 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 200, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do treści art. 14 ust. 1 ww. ustawy, za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

W myśl art. 14 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, przychodem z działalności gospodarczej są również dotacje, subwencje, dopłaty, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 13, i inne nieodpłatne świadczenia otrzymane na pokrycie kosztów albo jako zwrot wydatków, z wyjątkiem gdy przychody te są związane z otrzymaniem, zakupem albo wytworzeniem we własnym zakresie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, od których, zgodnie z art. 22a-22o, dokonuje się odpisów amortyzacyjnych.

Mając na uwadze treść powyższego przepisu należy stwierdzić, że ustawodawca różnicuje skutki podatkowe otrzymanych dotacji i innych nieodpłatnych świadczeń w zależności od celu, na jaki zostały one przeznaczone, tj.:

*   dotacje, subwencje, dopłaty i inne nieodpłatne świadczenia otrzymane na cele inne niż nabycie lub wytworzenie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych – zaliczane są do przychodów z działalności gospodarczej,

*   ww. świadczenia otrzymane na pokrycie kosztów albo jako zwrot wydatków poniesionych przez podatnika na zakup lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych – nie stanowią przychodu z działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 121 ww. ustawy, wolne od podatku dochodowego są jednorazowe środki przyznane bezrobotnemu na podjęcie działalności, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Zgodnie natomiast z art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1065, z późn. zm.), starosta z Funduszu Pracy może przyznać bezrobotnemu jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej, w tym na pokrycie kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa związane z podjęciem tej działalności, w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak niż 6-krotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia, a w przypadku gdy działalność jest podejmowana na zasadach określonych dla spółdzielni socjalnych, wysokość przyznanych bezrobotnemu środków nie może przekraczać 4-krotnego przeciętnego wynagrodzenia na jednego członka założyciela spółdzielni oraz 3-krotnego przeciętnego wynagrodzenia na jednego członka przystępującego do spółdzielni socjalnej po jej założeniu.

W myśl art. 46 ust. 6 pkt 1 i 2 ww. ustawy, minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia m.in.:

*   szczegółowe warunki i tryb dokonywania refundacji, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i 1a oraz ust. 1a (pkt 1),

*   szczegółowe warunki i tryb przyznawania bezrobotnemu jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej, o których mowa w ust. 1 pkt 2 (pkt 2), (\`(...)\`).

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że zgodnie z umową o przyznanie jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej z dnia 20 października 2017 r. w ramach Programu Regionalnego „Przedsiębiorczość w województwie x”, realizowanego przez Wojewódzki Urząd Pracy oraz Powiatowy Urząd Pracy ze środków Funduszu Pracy, dnia 20 października 2017 r. Wnioskodawca otrzymał dotację o wartości 20 000,00 zł brutto. Dotacja ta została przyznana na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1065, z późn. zm.).

Działalność Wnioskodawcy jest sklasyfikowana pod symbolem PKD 52.21 Z - Działalność usługowa wspomagająca transport lądowy. Działalność rozpoczęto dnia 25 października 2017 r., Wnioskodawca jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny, rozliczający się na zasadach ogólnych wg skali podatkowej i prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów. Otrzymaną kwotę Wnioskodawca zobowiązany był wydatkować w ciągu 30 dni od dnia rozpoczęcia działalności gospodarczej. Przyznane dofinansowanie Wnioskodawca we wskazanym terminie w całości przeznaczył na zakupy, zgodnie ze szczegółową specyfikacją wydatków wskazaną we wniosku. Wszystkie dokonane w ramach dotacji zakupy zostały udokumentowane fakturami zakupu, na których jako nabywca widnieje Wnioskodawca. W ramach przyznanego dofinansowania zakupiono urządzenia niezbędne do wykonywania działalności, zarówno o wartości powyżej 3 500,00 zł, jak i poniżej tej kwoty. Ze środków przyznanego dofinansowania zostały zakupione: samochód, laptop, licencja giełdowa, telefon służbowy, tablet, niszczarka do papieru, biurko, fotel obrotowy, literatura. Po rozpoczęciu prowadzenia działalności gospodarczej, kwoty przyznanego dofinansowania nie zaliczono do przychodów osiąganych z działalności gospodarczej. Wydatki na zakup wyposażenia w postaci urządzeń, wyposażenia biurowego, o wartości poniżej 3 500,00 zł, zaliczono do kosztów uzyskania przychodów. Zakupiony samochód o wartości powyżej 3 500,00 zł Wnioskodawca wprowadził do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz przepisy prawa w tym zakresie, stwierdzić należy, że dofinansowanie otrzymane z Powiatowego Urzędu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej przez bezrobotnego, przyznane na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, stanowi dla Wnioskodawcy przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, jednakże przychód ten korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 121 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych

Natomiast w myśl art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Kosztami uzyskania przychodu są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Aby określony wydatek mógł zostać zaliczony do ww. kosztów, należy ocenić jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz możliwość osiągnięcia przychodu z danego źródła.

Poniesiony wydatek może zatem zostać uznany za koszt uzyskania przychodów w myśl powołanego przepisu, o ile spełnia łącznie następujące warunki:

*   pozostaje w związku przyczynowo – skutkowym z przychodem lub źródłem przychodu,

*   został poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,

*   nie znajduje się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, enumeratywnie wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

*   został właściwie udokumentowany.

Zgodnie z § 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. z 2017 r., poz. 728) pod pojęciem wyposażenie - rozumieć należy rzeczowe składniki majątku, związane z wykonywaną działalnością, niezaliczone zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym, do środków trwałych (pkt 7).

Zgodnie z treścią art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad określonych w art. 22a-22o, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 56 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 46, 47a, 47d, 116, 122, 129, 136 i 137.

W art. 23 nie wymieniono jednak art. 21 ust. 1 pkt 121, który mówi o środkach stanowiących przychód zwolniony z podatku dochodowego, przyznawanych z Funduszu Pracy na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ustawodawca ustanawia zatem wyjątek w zakresie stosowania art. 23 ust. 1 pkt 56, jakim są wydatki, które pomimo sfinansowania ze środków podlegających zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym, mogą być zakwalifikowane jako koszt uzyskania przychodu.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, że wydatki poniesione na zakup wyposażenia, sfinansowane z przyznanej w 2017 r. dotacji z Urzędu Pracy, można bezpośrednio zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej, zgodnie z postanowieniami art. 22 ust. 1 i art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Należy przy tym zastrzec, że przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy Organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Tym samym, jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie różnił się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe będzie zgodne ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Zgodnie z art. 14na ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.), przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.