Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.525.2025.2.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-28
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży nieruchomości nabytej w drodze
zwrotnej darowizny.
Słowa kluczowe: darowizna
lokal-odrębna własność lokalu
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8-lit. a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 maja 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 9 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 23 czerwca 2025 r. (data wpływu 25 czerwca
    2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni, pozostająca we wspólności majątkowej z mężem, nabyła aktem
    notarialnym dnia 6 grudnia 2007 r., od osoby prywatnej stanowiący odrębną
    nieruchomość – lokal mieszkalny nr ..., położony na parterze budynku mieszkalnego w ...
    przy ul. ..., gmina i powiat ... .
    W dniu 28 maja 2020 r. aktem notarialnym dokonała darowizny tego mieszkania na rzecz
    swojego syna ... . Celem tej darowizny była pomoc synowi w usamodzielnieniu się i
    zabezpieczeniu jego potrzeb mieszkaniowych. Syn przyjął darowiznę i początkowo
    planował zamieszkać w tym lokalu. Jednak po niedługim czasie, w wyniku zmiany sytuacji
    życiowej i osobistej (w tym planów zawodowych – realizowanych ..., oraz decyzji o zmianie
    miejsca zamieszkania), syn doszedł do wniosku, że nie będzie korzystał z mieszkania. W
    związku z tym, działając z własnej inicjatywy, zdecydował się przekazać nieruchomość z
    powrotem na rzecz Wnioskodawczyni (tj. rodzica), również w formie darowizny (w
    rozumieniu art. 888 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny). Syn dokonał
    zwrotnej darowizny 28 kwietnia 2023 r. W efekcie Wnioskodawczyni ponownie stała się
    właścicielką nieruchomości na prawach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej.
    Wnioskodawczyni została ujawniona w księdze wieczystej jako właścicielka mieszkania.
    W kolejnym kroku, nie widząc potrzeby dalszego utrzymywania mieszkania, które nie było
    przez nikogo użytkowane, Wnioskodawczyni postanowiła je sprzedać. Transakcja
    sprzedaży została zawarta w dniu 1 sierpnia 2023 r. osobie prywatnej aktem notarialnym.
    Sprzedaż nieruchomości nie nastąpiła w wykonaniu działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wnioskodawczyni chciałaby uzyskać interpretację czy w świetle art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, okres posiadania mieszkania
    powinien obejmować łącznie czas posiadania nieruchomości przez Nią i męża przed
    darowizną oraz po jej zwrocie, czy też darowizna na rzecz syna przerywa bieg
    pięcioletniego okresu posiadania.
    Pytania
    Czy Wnioskodawczyni, która przed dokonaniem darowizny posiadała mieszkanie przez 13
    lat (tj. od 2007 r. do momentu darowizny w 2020 r.) może skorzystać z ulgi przy sprzedaży
    mieszkania, mimo że w wyniku darowizny nastąpiła formalna zmiana właściciela, a
    następnie jego zwrot? Czy przerwa wynikająca z darowizny oraz późniejszego zwrotu
    stanowi zakłócenie ciągłości okresu posiadania, czy też można uznać, że pierwotny okres
    posiadania powinien być zachowany? Czy w przedstawionej sytuacji, przy obliczeniu
    okresu 5 lat, który umożliwia skorzystanie ze zwolnienia z opodatkowania sprzedaży
    nieruchomości na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, należy uznać, że przekazanie mieszkania synowi w formie darowizny
    powoduje przerwanie biegu tego okresu?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni, okres posiadania mieszkania przez Nią przed darowizną oraz
    po zwrocie powinien być liczony łącznie, ponieważ pierwotne nabycie miało miejsce
    ponad 5 lat temu, a darowizna na rzecz syna nie stanowi odpłatnego zbycia
    nieruchomości, które zgodnie z ustawą mogłoby wyznaczać nowy moment rozpoczęcia
    biegu terminu pięcioletniego. Wnioskodawczyni utrzymuje, że darowizna miała charakter
    niezamierzony do trwałego zbycia nieruchomości, a zwrot mieszkania świadczy o ciągłym
    zamiarze korzystania z prawa własności w związku z tym, mimo formalnego przerwania
    okresu własności, faktyczny okres posiadania (13 lat), powinien być brany pod uwagę przy
    ocenie możliwości zastosowania ulgi.
    W konsekwencji Wnioskodawczyni uważa, że sprzedaż mieszkania nie powinna podlegać
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

    Zdaniem Wnioskodawczyni, przedstawionym w uzupełnieniu wniosku, sprzedaż
    nieruchomości nie powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym, ponieważ:
      nie doszło do faktycznego „nowego” nabycia nieruchomości – mieszkanie pierwotnie
      należało do Wnioskodawczyni, a następnie zostało przekazane synowi w formie
      darowizny,
      darowizna zwrotna nie stanowiła typowego nabycia w rozumieniu przepisów ustawy
      o podatku dochodowym od osób fizycznych, lecz była formą odwrócenia
      wcześniejszej decyzji rodzinnej, spowodowanej zmianą planów życiowych syna,
      nic wystąpiło w tej sytuacji żadne przysporzenie majątkowe ani wzbogacenie, które
      mogłoby uzasadniać opodatkowanie,
      zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, w takich przypadkach należy
      oceniać sytuację całościowo, uwzględniając faktyczne „władztwo” nad
      nieruchomością i pierwotne prawo własności po stronie Wnioskodawczyni – rodzica.
    W świetle powyższego, sprzedaż mieszkania powinna być traktowana jako zbycie
    nieruchomości pierwotnie należącej do Wnioskodawczyni. Okres posiadania mieszkania
    przed darowizną oraz po darowiźnie powinien być liczony łącznie, ponieważ pierwotne
    nabycie miało miejsce ponad 5 lat temu, a darowizna na rzecz syna nie stanowi
    odpłatnego zbycia nieruchomości, które zgodnie z ustawą mogłoby wyznaczyć nowy
    moment rozpoczęcia biegu terminu 5-letniego. Mimo formalnego przerwania okresu
    własności, faktyczny okres posiadania (13 lat) powinien być brany pod uwagę przy ocenie
    możliwości zastosowania zwolnienia z opodatkowania zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W związku z powyższym Wnioskodawczyni zwraca się z prośbą o wydanie interpretacji
    potwierdzającej prawidłowość jej stanowiska.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Jak stanowi art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
    a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
    b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz
      prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
    c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
    d) innych rzeczy,
      – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy –

      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą
    sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w
    tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
    nastąpiło nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w ramach wykonywania
    działalności gospodarczej, skutkuje powstaniem przychodu. Tym samym, jeżeli odpłatne
    zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po
    upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej – nie jest
    źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, a tym samym, kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub
    udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    Wobec powyższego, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości, jej części lub udziału
    w nieruchomości oraz praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu dochodu ma
    moment i sposób ich nabycia.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia „nabycie”, należy
    zatem odwołać się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.
    U. z 2022 r. poz. 1360 ze zm.).
    Art. 155 § 1 ww. Kodeksu stanowi, że:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    W myśl art. 158 ww. Kodeksu:
      Umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości powinna być
      zawarta w formie aktu notarialnego. To samo dotyczy umowy przenoszącej
      własność, która zostaje zawarta w celu wykonania istniejącego uprzednio
      zobowiązania do przeniesienia własności nieruchomości; zobowiązanie powinno być
      w akcie wymienione.
    Zatem, pojęcie „nabycie” należy rozumieć szeroko, tzn. że nabycie nieruchomości lub praw
    majątkowych następuje z chwilą uzyskania prawa własności, bez względu na charakter
    czynności prawnej, na podstawie której doszło do przysporzenia majątkowego. Tym
    samym, poprzez „nabycie” należy rozumieć każde zwiększenie aktywów podatnika.
    Zgodnie z art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na
      rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
    Zgodnie z prawem cywilnym darowizna dochodzi do skutku w drodze umowy
    jednostronnie zobowiązującej, której treścią jest zarówno zobowiązanie darczyńcy do
    spełnienia świadczenia pod tytułem darmym na rzecz obdarowanego, czyli do dokonania
    rozporządzenia i wydania przedmiotu darowizny, jak i oświadczenie obdarowanego o
    przyjęciu darowizny. Jeżeli przedmiotem darowizny jest nieruchomość, to umowa
    darowizny pod rygorem nieważności, powinna mieć formę aktu notarialnego. Tym samym
    zawarcie umowy darowizny nieruchomości powoduje przejście jej własności na
    obdarowanego z chwilą zawarcia aktu notarialnego, w którym darczyńca daruje tę
    nieruchomość obdarowanemu, a obdarowany darowiznę przyjmuje.
    Z treści wniosku wynika, że pozostając we wspólności majątkowej z mężem, nabyła Pani
    aktem notarialnym 6 grudnia 2007 r. lokal mieszkalny. W dniu 28 maja 2020 r. aktem

    notarialnym dokonała darowizny tego mieszkania na rzecz swojego syna. Syn przyjął
    darowiznę i początkowo planował zamieszkać w tym lokalu. Jednak po niedługim czasie, w
    wyniku zmiany sytuacji życiowej i osobistej (w tym planów zawodowych, oraz decyzji o
    zmianie miejsca zamieszkania), syn doszedł do wniosku, że nie będzie korzystał z
    mieszkania. W związku z tym, działając z własnej inicjatywy, zdecydował się przekazać
    nieruchomość z powrotem na Pani rzecz, również w formie darowizny w rozumieniu art.
    888 § 1 ustawy Kodeks cywilny. Syn dokonał zwrotnej darowizny 28 kwietnia 2023 r. W
    efekcie ponownie stała się Pani właścicielką nieruchomości na prawach wspólności
    ustawowej majątkowej małżeńskiej. Została Pani ujawniona w księdze wieczystej jako
    właścicielka mieszkania. Nie widząc potrzeby dalszego utrzymywania mieszkania, które
    nie było przez nikogo użytkowane, postanowiła je Pani sprzedać. Transakcja sprzedaży
    została zawarta w dniu 1 sierpnia 2023 r. osobie prywatnej aktem notarialnym. Sprzedaż
    nieruchomości nie nastąpiła w wykonaniu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a
    pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Okres 5 lat, o którym mowa w
    ww. art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy liczyć
    od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ponowne nabycie własność
    nieruchomości, bowiem właśnie w dniu ponownego przeniesienia własności
    nieruchomości w wyniku zwrotnej umowy darowizny następuje ponowne nabycie prawa
    własności nieruchomości, których wcześniej darczyńca wyzbył się w drodze darowizny.
    W związku z powyższym okres 5 lat, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, należy liczyć od końca roku kalendarzowego, w
    którym ponownie nabyła Pani lokal mieszkalny (odrębną własność lokalu), tj. w 2023 r.
    Zatem, sprzedaż przez Panią 1 sierpnia 2023 r. lokalu mieszkalnego stanowiącego
    odrębną nieruchomość, nabytego przez Panią 28 kwietnia 2023 r. w drodze darowizny od
    Pani syna, stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych i podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, ponieważ została dokonana przed upływem pięciu lat,
    licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie tego udziału w lokalu
    mieszkalnym.
    W myśl art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1
      pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy:
      Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący
      różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw
      określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d,
      powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt
      1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.
    Jak stanowi art. 19 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie
      określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena,
      bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub
      praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej.
      Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
    Ustalenie kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia odbywa się zgodnie z
    art. 22 ust. 6c lub 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w zależności od
    tego, czy zbywaną nieruchomość lub prawo nabyto odpłatnie, czy nieodpłatnie.
    Zgodnie z art. 22 ust. 6d ww. ustawy:

      Za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10
      ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny
      sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw
      majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku
      od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa
      przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej
      wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od
      spadków i darowizn. Do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w
      drodze spadku zalicza się również udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia
      poniesione przez spadkodawcę oraz przypadające na podatnika ciężary spadkowe, w
      takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub zbywanego prawa odpowiada
      łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych nabytych przez podatnika. Przez ciężary
      spadkowe, o których mowa w zdaniu drugim, rozumie się spłacone przez podatnika
      długi spadkowe, zaspokojone roszczenia o zachowek oraz wykonane zapisy zwykłe i
      polecenia, również w przypadku, gdy podatnik spłacił długi spadkowe, zaspokoił
      roszczenia o zachowek lub wykonał zapisy zwykłe i polecenia po dokonaniu
      odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c.
    Stosownie do treści art. 22 ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur
      VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów
      stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.
    Stosownie natomiast do art. 30e ust. 4 ww. ustawy:
      Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu
      podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
      1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny podatek
      dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub
      2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Nadmienić należy, że w myśl art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i
      praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada
      iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele
      mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie
      trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie,
      przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został
      wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione
      na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw majątkowych.
    Katalog wydatków stanowiących „własne cele mieszkaniowe” podatnika zawiera art. 21
    ust. 25 w zw. z ust. 30a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 30e ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art.
      10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.
    Zgodnie z art. 30e ust. 7 ww. ustawy:
      W przypadku niewypełnienia warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131
      podatnik jest obowiązany do złożenia korekty zeznania, o którym mowa w art. 45 ust.

      1a pkt 3, i do zapłaty podatku wraz z odsetkami za zwłokę; odsetki nalicza się od
      następnego dnia po upływie terminu płatności, o którym mowa w art. 45 ust. 4 pkt 4,
      do dnia zapłaty podatku włącznie.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 20 lutego 2025 r., sygn. akt II FSK 658/22. W uzasadnieniu
    wyroku Sąd wskazał:
      Zatem, wtórne nabycie nieruchomości przez skarżącą i jej męża jest nabyciem
      nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f. Pięcioletni termin, o
      którym mowa w tym przepisie, powinien być zatem liczony od końca 2017 r. W
      konsekwencji, sprzedaż nieruchomości, do której doszło 7 stycznia 2020 r. nastąpiła
      przed upływem tego 5-letniego terminu i stanowić będzie źródło przychodów
      skarżącej w rozumieniu ww. przepisu.
      Z powyższych względów zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 pkt 8
      lit. a w zw. z art. 30e u.p.d.o.f., przez jego błędną wykładnię, zasługiwał na
      uwzględnienie, bowiem - wbrew wykładni zaprezentowanej przez sąd pierwszej
      instancji - analizowany w sprawie przepis chociaż nie ustanawia wprost warunku, aby
      przychód ze sprzedawanej nieruchomości nie stanowił podstawy opodatkowania
      podatkiem dochodowym jedynie w sytuacji, gdy upłynął okres 5 lat, liczony jako
      ciągły czas upływający bezpośrednio pomiędzy jej nabyciem, a sprzedażą, od nabycia
      nieruchomości, to jednak użycie przez ustawodawcę w tym przepisie zwrotu: "licząc
      od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie",
      dowodzi, że momentem, od którego należy liczyć termin 5-letni jest "nabycie" (lub
      wybudowanie). W sprawie skarżąca nabyła nieruchomość, wprawdzie powrotnie,
      jednak 6 grudnia 2017 r. Zatem, okres przerwy w posiadaniu (na własność)
      nieruchomości nie może być zaliczony do okresami 5-letniego, o którym mowa w
      tym przepisie, bowiem skarżąca w okresie przerwy nie była jej właścicielką (własności
      się wyzbyła).
    Reasumując, nienastępująca w ramach działalności gospodarczej sprzedaż przez Panią w
    2023 r. lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębna nieruchomość, nabytego przez Panią
    w 2023 r. w drodze darowizny od Pani syna, stanowi źródło przychodu, o którym mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ została dokonana
    przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie tego lokalu mieszkalnego.
    Pięcioletni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych w przypadku sprzedaży lokalu mieszkalnego
    stanowiącego odrębną nieruchomość należy liczyć od daty przeniesienia przez Pani syna
    na Pani rzecz aktem notarialnym ww. nieruchomości w drodze umowy darowizny – tj. od
    końca 2023 r., a nie od daty wcześniejszego nabycia przez Panią tego lokalu mieszkalnego.
    Przychód uzyskany ze sprzedaży ww. lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną
    nieruchomość podlega opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym na zasadach
    określonych w art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Podkreślam, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub
    zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania
    dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu

    wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego
    materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem
    interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą
    postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie
    jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Nie prowadzę postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku.
    Ponadto, wskazuję, że z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa – niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Panią. Nie wywołuje skutków
    prawnych dla innych osób (np. pozostałych współwłaścicieli nieruchomości).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
      zastosuje się Pani do interpretacji.
      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w ... . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.