Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4012.430.2025.1.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-18
Teza: Dotyczy ustalenia czy sprzedaż pelletu przez przedsiębiorcę
składowego na podstawie art. 859 k.c stanowi czynność
podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
drzewo-pellet drzewny
kodeks-kodeks cywilny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Państwa wniosek z 1 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczący
    ustalenia czy Wnioskodawca sprzedając Pellet na rzecz Osoby trzeciej, działając w oparciu
    o art. 859 Kodeksu cywilnego dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług, wpłynął 3 lipca 2025 r. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka pod firmą „(...) (dalej jako: „Wnioskodawca”) jest polskim podatnikiem VAT czynnym.
    W ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej (opodatkowanej VAT)
    Wnioskodawca oferuje m.in. przeładunek i magazynowanie różnego typu materiałów,
    wśród których można znaleźć m.in. (...).
    Przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy, ujawnionym w Krajowym
    Rejestrze Sądowym, jest m.in. PKD 52.10.B „Magazynowanie i przechowywanie
    pozostałych towarów”.
    Wnioskodawca zawarł umowę składu uregulowaną w przepisach art. 853 - 8599 [859]
    ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 z późn.
    zm.) - dalej: „k.c.” - z kontrahentem będącym podatnikiem VAT czynnym (zwanym dalej
    jako: „Kontrahent”).
    Wnioskodawca, na podstawie zawartej umowy składu, zobowiązał się do magazynowania
    pelletu energetycznego z (...) (zwanego dalej jako: „Pellet”) za wynagrodzeniem.
    Wnioskodawca składował dla Kontrahenta ok. (...) ton Pelletu. Towar ten był składowany u
    Kontrahenta od (...) r.
    W myśl art. 853 § 1 k.c. - przez umowę składu przedsiębiorca składowy (tu Wnioskodawca)
    zobowiązuje się do przechowania, za wynagrodzeniem, oznaczonych w umowie rzeczy
    ruchomych (tu Pellet).
    Pellet jest biopaliwem o charakterze naturalnym, przeznaczonym do celów
    energetycznych, w szczególności do spalania w piecach i kotłach przemysłowych oraz

    indywidualnych. Ze względu na organiczne pochodzenie, materiał ten charakteryzuje się
    ograniczoną trwałością i podatnością na procesy degradacyjne wynikające z
    długotrwałego magazynowania.
    W przypadku długotrwałego magazynowania jakość Pelletu może ulegać pogorszeniu - w
    szczególności zwiększa się wtedy jego wilgotność, obniża się jego wartość opałowa oraz
    następuje osłabienie struktury mechanicznej granulek, co prowadzi do znaczącego
    obniżenia jego wartości rynkowej. W takiej sytuacji uzasadnione i celowe jest jego
    możliwie szybkie zbycie.
    Powyższe ryzyko (tj. pogorszenie się jakości Pelletu, na skutek długotrwałego
    magazynowania, prowadzące do obniżenia jego wartości rynkowej) wystąpiło w stanie
    faktycznym będącym przedmiotem tego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.
    W związku z tym, w dniu (...) r., Wnioskodawca skierował do Kontrahenta formalne pismo,
    w którym wskazał mu, że Pellet jest objęty składowaniem od (...) r. Pellet był więc
    składowany przez okres prawie (...) miesięcy. W piśmie tym zaznaczono, że od tamtego
    czasu ((...) r.), Wnioskodawca wiele razy wzywał Kontrahenta do podjęcia działań
    zmierzających do odbioru Pelletu, zagospodarowania go lub innego rozwiązania sytuacji.
    Wnioskodawca w wystosowanym piśmie dodał również, co już wskazano powyżej, że
    Pellet, ze względu na swoje właściwości fizykochemiczne, nie może podlegać
    długotrwałemu magazynowaniu, bowiem wskutek tego traci on swoje właściwości
    energetyczne i tym samym zmniejsza się jego wartość rynkowa.
    Jak wskazał Wnioskodawca, długotrwałe składowanie naraża również Pellet na działanie
    czynników zewnętrznych, takich jak np. wilgoć. Nadmiar wilgoci powoduje zaś rozwój
    pleśni i grzybów, co obniża wartość użytkową towaru.
    Kończąc pismo z dnia (...) r., Wnioskodawca wezwał Kontrahenta do podjęcia
    niezwłocznych działań w celu zagospodarowania towaru. Wnioskodawca poprosił
    Kontrahenta o pilny kontakt w nieprzekraczalnym terminie do dnia (...) r. i ustalenie
    dalszych kroków, w tym przekazanie odpowiednich dyspozycji w zakresie jego
    zagospodarowania.
    Co istotne, Wnioskodawca wskazał w piśmie, że w razie braku terminowej odpowiedzi ze
    strony Kontrahenta, będzie on zmuszony do podjęcia działań zgodnych z obowiązującymi
    przepisami prawa, w tym w szczególności do realizacji obowiązku wynikającego z art. 859
    k.c.
    Stosownie do podniesionego przez Wnioskodawcę art. 859 k.c. - jeżeli rzecz narażona jest
    na zepsucie, a nie można czekać na zarządzenie składającego, przedsiębiorca składowy
    ma prawo, a gdy wymaga tego interes składającego - także obowiązek, sprzedać rzecz z
    zachowaniem należytej staranności.
    Należy ponadto zaznaczyć, że skierowanie przez Wnioskodawcę do Kontrahenta pisma z
    dnia (...) r. stanowiło realizację obowiązku określonego w art. 858 k.c. W myśl powołanego
    przepisu - przedsiębiorca składowy powinien zawiadamiać składającego o zdarzeniach
    ważnych ze względu na ochronę praw składającego lub dotyczących stanu rzeczy
    oddanych na skład, chyba że zawiadomienie nie jest możliwe.
    Pomimo upływu czasu, Wnioskodawca nie otrzymał żadnej odpowiedzi na swoje pismo ze
    strony Kontrahenta. Jednocześnie coraz bardziej jasne stawało się, że brak podjęcia
    działania w zakresie sposobu zagospodarowania Pelletu spowoduje jego całkowite
    zepsucie. W wyniku tego ucierpiałyby interesy Kontrahenta (poniósłby on stratę).
    W obliczu takiego obrotu zdarzeń Wnioskodawca doszedł do wniosku, iż zastosowanie
    znajduje art. 859 k.c. i jest on zobowiązany do sprzedaży Pelletu. W [przypadku] braku
    sprzedaży Pelletu, Wnioskodawca stanąłby przed realnym ryzykiem odpowiedzialności
    kontraktowej wobec Kontrahenta na zasadzie art. 471 k.c. W myśl powołanego przepisu,
    dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego

    wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest
    następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
    Z uwagi na powyższe, Wnioskodawca na mocy obowiązku wynikającego z art. 859 k.c.
    zdecydował się sprzedać Pellet będący własnością Kontrahenta osobie trzeciej będącej
    czynnym podatnikiem VAT (dalej jako: „Osoba trzecia”), pozostającej poza zakresem
    wiążącej go z Kontrahentem umowy składu.
    Sprzedaż miała miejsce w dniu (...) r. Była to sprzedaż krajowa. Została ona
    udokumentowana fakturą nr (...), wystawioną w dniu (...) r.
    Dla celów VAT Wnioskodawca potraktował dokonaną sprzedaż jako odpłatną dostawę
    towarów na terytorium kraju (art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku
    od towarów i usług, t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 - dalej: „ustawa o VAT”), opodatkowaną
    stawką podatku w wys. 23%.
    Wnioskodawca założył więc, że przysługiwało mu prawo do rozporządzenia Pelletem jak
    właściciel, bowiem właśnie to prawo musiał przenieść na Osobę trzecią, aby miała miejsce
    dostawa towarów w rozumieniu ustawy o VAT.
    W tym miejscu należy wskazać, iż Wnioskodawca nie przesądza w stanie faktycznym tego
    wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, że było to podejście prawidłowe.
    Wnioskodawca ma bowiem właśnie w tym zakresie wątpliwości, co do słuszności
    dokonanej kwalifikacji. Wnioskodawca nie wie, czy dobrze zinterpretował przepisy ustawy
    o VAT.
    Do momentu sprzedaży Pelletu Osobie trzeciej (kiedy to jego właścicielem stała się ta
    Osoba trzecia), właścicielem Pelletu w rozumieniu prawa cywilnego był Kontrahent.
    Również w piśmie z dnia (...) r., skierowanym do Wnioskodawcy przez Kontrahenta,
    Kontrahent wskazywał, że Pellet został sprzedany osobom trzecim bez wiedzy i zgody
    właściciela, którym w dalszym ciągu pozostawał Kontrahent. W piśmie Kontrahent
    podkreślił, że Wnioskodawca nie był właścicielem Pelletu.
    Ze względu na to, że w momencie sprzedaży Pellet stanowił - w sensie cywilistycznym -
    własność Kontrahenta, Wnioskodawca jest zobowiązany do przekazania uzyskanej ceny
    sprzedaży Kontrahentowi.
    Wnioskodawca pragnie wskazać, iż z tytułu sprzedaży nie otrzymał oraz nie otrzyma
    żadnego wynagrodzenia/zapłaty za wyjątkiem zapłaty uiszczonej przez osobę trzecią z
    tytułu sprzedaży Pelletu, która - jak wskazano wyżej - powinna zostać wydana
    Kontrahentowi. Zapłata ta nie należy się Wnioskodawcy.
    Z uwagi na powyższe, Wnioskodawca powziął wątpliwości w zakresie ustalenia
    prawidłowych skutków sprzedaży Pelletu na gruncie VAT, w szczególności co do tego czy
    prawidłowo opodatkował przedstawioną w stanie faktycznym transakcję VAT.
    W związku z powyższym Wnioskodawca kieruje do Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej następujące pytania:
    Pytania
    1) Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym sprzedaż Pelletu
      dokonana na rzecz Osoby trzeciej, działając w oparciu o art. 859 k.c., nie stanowi
      czynności podlegającej VAT, w szczególności odpłatnej dostawy towarów na
      terytorium kraju w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT?

    2) W przypadku uznania, że transakcja opisana w stanie faktycznym stanowi czynność
      podlegającą opodatkowaniu, w szczególności odpłatną dostawę towarów na
      terytorium kraju, to czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że przysługuje mu
      prawo do odliczenia VAT z faktury wystawionej przez Kontrahenta?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1:
    W ocenie Wnioskodawcy, sprzedaż Pelletu dokonana na rzecz Osoby trzeciej, działając w
    oparciu o art. 859 k.c., nie stanowi czynności podlegającej VAT, w szczególności odpłatnej
    dostawy towarów na terytorium kraju w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1
    ustawy o VAT.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    podlegają:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
    2) eksport towarów;
    3) import towarów na terytorium kraju;
    4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
    5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W świetle art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel, w tym również:
    1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu
      takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za
      odszkodowanie;
    2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o
      podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na
      warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie
      normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty
      prawo własności zostanie przeniesione;
    3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem,
      jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
    4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli
      komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
    5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
      ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie
      spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni
      mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym
      przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub
      własności domu jednorodzinnego;

    6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
    7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6 powyżej.
    Z przytoczonego wyżej przepisu wynika, że przez dostawę towarów, stanowiącą czynność
    podlegającą opodatkowaniu VAT, należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel.
    W doktrynie oraz orzecznictwie podkreśla się, że przez przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel należy rozumieć przeniesienie władztwa
    ekonomicznego nad tym towarem. Władztwo ekonomiczne nie jest tożsame z prawem
    własności w rozumieniu art. 140 k.c., wobec czego obu tych pojęć nie należy utożsamiać.
    Ich zakresy znaczeniowe mogą się częściowo pokrywać, jednak nie są to pojęcia tożsame.
    Tytułem przykładu warto wskazać na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    (dalej: „TSUE”) z dnia 8.02.1990 r. (sygn. akt: C-320/88), w którym to wskazano, że:
    „Należy stwierdzić, że art. 5 ust. 1 Szóstej Dyrektywy przewiduje: „dostawa towarów”
    oznacza przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel. Z brzmienia tego
    przepisu wynika, że „dostawa towarów” nie odnosi się do przeniesienia własności zgodnie
    z procedurami określonymi w stosownych przepisach krajowych, ale obejmuje każde
    przeniesienie majątku rzeczowego przez jedną stronę, która upoważnia drugą stronę do
    rozporządzenia tym majątkiem, tak jak gdyby była ona ich właścicielem”.
    Tożsame stanowisko wyrażają sądy polskie. Przykładowo w wyroku z dnia 18.04.2023 r.
    (sygn. akt: I FSK 465/20) Naczelny Sąd Administracyjny (dalej jako: „NSA”) wskazał, że:
    „Podsumowując - „dysponowanie jak właściciel” należy rozumieć w ten sposób, że z
    dostawą towarów mamy do czynienia, gdy podatnik przeniesie faktyczne lub ekonomiczne
    władztwo nad rzeczą na inny podmiot, a nabywca towaru będzie miał swobodę w
    dysponowaniu (rozporządzaniu) rzeczą, tak jakby był jej właścicielem. Istotne tu jest zatem
    faktyczne dysponowanie towarem, a nie tytuł prawny do niego”.
    Z powyższego należy wyprowadzić wniosek, że podatnik może dokonać dostawy towarów
    wyłącznie w sytuacji, gdy przysługuje mu co najmniej władztwo ekonomiczne nad danym
    towarem (w tej konkretnej sprawie - nad Pelletem). Nie można bowiem mówić o dostawie
    towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, jeżeli nie następuje przeniesienie prawa
    do rozporządzania towarem jak właściciel.
    Kluczowe znaczenie ma zatem ustalenie, kto faktycznie dysponuje tym prawem oraz na
    kogo ono przechodzi. To właśnie na tej podstawie identyfikuje się, kto jest dostawcą
    (podmiotem dokonującym czynności opodatkowanej VAT) oraz kto jest nabywcą. Istotne
    jest właśnie to, w jakiej relacji następuje transfer uprawnienia do rozporządzania towarem
    jak właściciel, niezależnie od tego, czy ktokolwiek inny w tej relacji bierze udział (np.
    pośrednicząc w wymianie towarowej).
    Z punktu widzenia prawa cywilnego prawo własności Pelletu nigdy nie należało do
    Wnioskodawcy. W ramach umowy składu nie następuje przeniesienie prawa własności
    składowanej rzeczy na przedsiębiorcę składowego. Nie przewidziano również w
    przepisach regulujących tę umowę przejęcia rzeczy składowanej przez przedsiębiorcę
    składowego na własność. W tym zakresie należy przytoczyć art. 854 k.c., w myśl którego
    przepisów tytułu niniejszego nie stosuje się w przypadkach, gdy przedsiębiorca składowy
    nabywa własność złożonych rzeczy i jest obowiązany zwrócić tylko taką samą ilość rzeczy
    tego samego gatunku i takiej samej jakości.
    Wnioskodawca był jedynie dzierżycielem Pelletu na zasadzie art. 338 k.c. Zgodnie z
    powołanym przepisem, kto rzeczą faktycznie włada za kogo innego, jest dzierżycielem.
    W literaturze przedmiotu podkreśla się, że: „Na podstawie umowy składu przedsiębiorca
    składowy nie nabywa własności rzeczy przyjętych na skład, lecz jest ich dzierżycielem w
    rozumieniu art. 338 k.c.” [zob. A. Kozioł, Kodeks cywilny. Komentarz. Tom V. Zobowiązania.

    Część szczególna (art. 765-921(16)), red. M. Fras, M. Habdas, Warszawa 2018, komentarz
    do art. 854, teza nr 1].
    Podobnie wskazuje również T. Bielska-Sobkowicz, która wyjaśnia, że: „Przedsiębiorca
    składowy nie nabywa własności rzeczy przyjętych na skład i jest jedynie ich dzierżycielem
    (art. 338)” [zob. T. Bielska-Sobkowicz, Kodeks cywilny. Komentarz. Tom V. Zobowiązania.
    Część szczegółowa, wyd. II, red. J. Gudowski, Warszawa 2017, komentarz do art. 854, teza
    nr 1].
    Istotą dzierżenia rzeczy (w tej sprawie - Pelletu) jest wykonywanie faktycznego władztwa
    nad rzeczą w imieniu innej osoby i z taką właśnie świadomością. Dzierżyciel włada rzeczą
    „za kogo innego”, co odróżnia ten stan od posiadania samoistnego, w którym posiadacz
    wykonuje władztwo nad rzeczą we własnym imieniu i w przekonaniu, że przysługuje mu
    ono samodzielnie. Tym samym, świadomość działania „za kogo innego” stanowi kluczowe
    kryterium odróżniające dzierżenie od posiadania samoistnego.
    Powyższa specyfika dzierżenia jest powszechnie dostrzegana w doktrynie prawa
    cywilnego. Tytułem przykładu należy wskazać na następujące stanowiska:
    1) „Dzierżenie podporządkowane jest posiadaniu. Do powstania stosunku dzierżenia
      potrzebne jest istnienie posiadania, a ponadto zastępstwo w tym posiadaniu.
      Zastąpionym będzie posiadacz, a zastępcą dzierżyciel” [zob. B. Szolc-Nartowski,
      Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, red. M. Balwicka-Szczyrba, A. Sylwestrzak,
      LEX/el. 2025, komentarz do art. 338, teza nr 1];
    2) „Od posiadacza ustawodawca wyraźnie odróżnił dzierżyciela. Dzierżenie (detentio) jest
      także formą władania rzeczą. Podobny do posiadania jest element fizyczny (corpus),
      który wyraża się w faktycznym władaniu rzeczą. Inny jest natomiast element
      psychiczny dzierżenia. Dzierżyciel bowiem ma wolę władania rzeczą „za kogo innego” -
      animus possidendi pro alieno (inaczej animus detendi)” [zob. J. Kozińska, Kodeks
      cywilny. Komentarz. Tom II. Własność i inne prawa rzeczowe (art. 126-352), red. M.
      Fras, M. Habdas, Warszawa 2018, komentarz do art. 338, teza nr 1];
    3) „Różnica pomiędzy posiadaczem zależnym a dzierżycielem polega na świadomości i
      woli tych dwóch osób; o ile bowiem posiadacz zależny włada w swoim imieniu i
      interesie innym niż własność prawem, z którym łączy się władztwo nad cudzą rzeczą, o
      tyle dzierżyciel włada faktycznie rzeczą za i dla kogo innego” [zob. J. Gudowski, J.
      Rudnicka, G. Rudnicki, S. Rudnicki, Kodeks cywilny. Komentarz. Tom II. Własność i inne
      prawa rzeczowe, wyd. II, Warszawa 2016, komentarz do art. 337, art. 338, teza nr 1].
    W tym miejscu warto również zacytować fragment prawomocnego wyroku Sądu
    Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 12 stycznia 2023 r. (sygn. akt: XIV C 1422/22), który dość
    trafnie oddaje stan świadomości towarzyszący dzierżycielowi (np. przedsiębiorcy
    składowemu):
    „Dzierżenie to fizyczne władztwo nad rzeczą w cudzym imieniu, a władza dzierżyciela
    najczęściej ma charakter zastępczy. Podobnie jak na posiadanie na dzierżenie składają się
    dwa elementy: faktyczne władztwo nad rzeczą (corpus) oraz wola władania rzeczą
    (animus). Różnica między posiadaniem a dzierżeniem polega na innym ukierunkowaniu
    woli władania rzeczą. O ile posiadacz włada rzeczą dla siebie, o tyle dzierżyciel czyni to w
    imieniu innej osoby, wykazując wolę władania rzeczą za kogo innego. Nie ma żadnej
    dowolności w dysponowaniu powierzoną rzeczą. [...] To właśnie myśl o zachowaniu rzeczy
    dla innej osoby wyznacza element woli, który towarzyszy władaniu dzierżyciela”.

    Skoro więc Wnioskodawca był jedynie dzierżycielem składowanego Pelletu, to nie
    sprawował nad nim władztwa we własnym imieniu, lecz w imieniu innej osoby -
    mianowicie Kontrahenta.
    Władztwo to było wykonywane nie w interesie Wnioskodawcy, lecz w interesie
    Kontrahenta. Przejawiało się to najpierw w przechowywaniu Pelletu, a ostatecznie - w jego
    sprzedaży, mającej na celu ograniczenie strat związanych z zepsuciem się towaru.
    Wszystkie te czynności były podejmowane przez Wnioskodawcę jako działania w interesie
    i na rzecz Kontrahenta, a nie jako przejawy władztwa właścicielskiego we własnym
    interesie. Stan świadomości Wnioskodawcy - jako dzierżyciela (przedsiębiorcę
    składowego) - nie pozwalał na przyjęcie, że Wnioskodawca wykonywał władztwo nad
    Pelletem tak jak posiadacz samoistny (jakby był jego właścicielem - art. 336 k.c.). Z tego
    powodu nie można uznać, iż sprawował władztwo ekonomiczne nad Pelletem.
    Dodatkowo, Wnioskodawca nie miał swobody w dysponowaniu Pelletem. Sprzedając
    Pellet realizował on bowiem obowiązek wynikający z art. 859 k.c. Innymi słowy,
    Wnioskodawca musiał tak postąpić, bowiem inaczej groziło mu ryzyko odpowiedzialności
    kontraktowej na zasadzie art. 471 k.c. wobec Kontrahenta.
    Również w samej sprzedaży Wnioskodawca był istotnie skrępowany. Stosownie do art.
    859 k.c. miał on bowiem obowiązek dokonania sprzedaży z zachowaniem należytej
    staranności.
    Tymczasem, właściciel rzeczy co do zasady może swobodnie ją dysponować, co wynika z
    art. 140 k.c. („właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze
    społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać
    pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą”).
    Do momentu dokonania sprzedaży Pelletu przez Wnioskodawcę, to Kontrahent mógł
    dowolnie zadysponować Pelletem (o co zresztą prosił go Wnioskodawca).
    Przykładowo, mógł on odebrać towar ze składu samodzielnie, kazać Wnioskodawcy
    sprzedać go wybranemu przez siebie nabywcy lub wydać takiej osobie składowany Pellet.
    To zatem Kontrahentowi przysługiwało prawo do rozporządzania Pelletem jak właściciel i
    to tylko on mógł przenieść to prawo na inną osobę, czyli - posługując się nomenklaturą
    ustawy o VAT - dokonać dostawy towarów (Pelletu).
    Wnioskodawcy natomiast takie prawo nigdy nie przysługiwało. Przez cały okres
    składowania Pelletu, w tym również w momencie jego sprzedaży, był on jedynie
    dzierżycielem Pelletu i jego władztwo nad nim było wykonywane w zastępstwie za
    Kontrahenta.
    Ujmując rzecz prościej: przez cały czas to Kontrahent był właścicielem prawnym i
    ekonomicznym Pelletu - to on decydował o jego przeznaczeniu i tylko on mógł nim
    swobodnie rozporządzać. W porównaniu do Kontrahenta, Wnioskodawca nie mógł
    swobodnie dysponować Pelletem.
    Wnioskodawca pełnił wyłącznie funkcję dzierżyciela - sprawował fizyczne władztwo nad
    towarem, ale w imieniu i na rzecz Kontrahenta. Taka jest zresztą istota umowy składu -
    właściciel nie zrzeka się własności rzeczy, lecz powierza jej fizyczne przechowanie komuś
    innemu, nadal zachowując pełne prawo do decydowania o niej.
    Możliwość sprzedaży Pelletu, z której skorzystał Wnioskodawca nie stanowi wyłomu od
    powyższej specyfiki - wręcz przeciwnie: służy ona bowiem ochronie interesów
    składającego (tu Kontrahenta) w sytuacji ryzyka zepsucia się towaru. Jest to więc
    rozwiązanie służące wyłącznie zabezpieczeniu interesów składającego.
    Wnioskodawca nie mógł więc przenieść na Osobę trzecią prawa do rozporządzania
    Pelletem jak właściciel (a zatem dokonać dostawy towarów), bowiem to mu nigdy nie
    przysługiwało. W żadnym momencie nie uzyskał on go.

    Ponadto, sama sprzedaż Pelletu dowodziła braku takiego prawa po stronie
    Wnioskodawcy, albowiem musiał on jej dokonać (nie miał w tym zakresie swobodnego
    wyboru, takiego jak np. właściciel, którym był Kontrahent). Taki obowiązek spoczywał na
    nim bowiem na mocy art. 859 k.c. Tymczasem właściciel prawny lub ekonomiczny rzeczy
    (tu Pelletu) mógłby nią swobodnie zadysponować.
    Podsumowując powyższe: Wnioskodawcy nie przysługiwało ani prawo własności Pelletu,
    ani też nie sprawował on nad nim władztwa ekonomicznego. Nie przysługiwało mu więc
    prawo do rozporządzania nim jak właściciel, które mógłby przenieść.
    Należy zatem uznać, że dostawy towaru (Pelletu) w tej sytuacji dokonał Kontrahent.
    Wnioskodawca działał natomiast dla niego w charakterze tzw. Zastępcy pośredniego.
    Umowę sprzedaży z Osobą trzecią zawarł on co prawda w imieniu własnym, ale działał w
    tym zakresie na rachunek Kontrahenta. To jemu Wnioskodawca miał bowiem obowiązek
    wydać uzyskaną cenę sprzedaży. To ochronie jego interesów służyła sprzedaż
    (uchronienie go przed stratą wynikającą z zepsucia się towaru). Obowiązkowe
    zastosowanie art. 859 k.c. jest bowiem obwarowane wymogami interesu składającego
    („gdy wymaga tego interes składającego”).
    Przypisanie Wnioskodawcy charakteru zastępcy pośredniego potwierdza komentarz do
    art. 859 k.c.:
    „Nie jest jasna pozycja prawna przedsiębiorcy składowego dokonującego sprzedaży.
    Wydaje się, że działa on jako zastępca pośredni, a jego sytuacja zbliżona jest do sytuacji
    komisanta” [zob. art. 859 KC red. Serii Osajda/red. tomu Borysiak 2024, wyd. 33/Jędrzej M.
    Kondek Kodeks cywilny. Komentarz 2024, wyd. 33].
    Sytuację Wnioskodawcy należy zatem porównać do sytuacji syndyka, który także dokonuje
    sprzedaży towarów we własnym imieniu, lecz na rachunek podatnika będącego w stanie
    upadłości.
    W takiej sytuacji również nie można uznać, że syndyk dokonuje dostawy towarów, gdyż
    dostawy towarów dokonuje w tych okolicznościach podatnik będący w upadłości. Syndyk
    nie jest właścicielem jego towarów, zarówno w znaczeniu prawa cywilnego, jak i nie
    sprawuje nad nimi władztwa ekonomicznego (podobnie jak Wnioskodawca), gdyż należą
    one nadal do podatnika będącego w upadłości (tak jak Pellet należał nadal do
    Kontrahenta).
    W nawiązaniu do powyższego należy przytoczyć interpretację indywidualną Dyrektora KIS
    z dnia 14 listopada 2024 r. (znak: 0114-KDIP3-1.4011.706.2024.4.EC), zgodnie z którą:
    „Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że w przypadku ogłoszenia upadłości prowadzone
    są czynności na rachunek upadłego, lecz w wyniku decyzji zarządczych i
    rozporządzających podejmowanych przez syndyka. Syndyk w sprawach dotyczących masy
    upadłości działa jako zastępca pośredni upadłego, podejmując za upadłego i na jego
    rachunek wszystkie czynności prawne i procesowe. We wszelkich postępowaniach stroną
    w znaczeniu materialnym pozostaje upadły, to on jest podmiotem praw i obowiązków,
    natomiast syndykowi przysługuje legitymacja formalna do występowania w tych
    postępowaniach, jest on stroną w znaczeniu formalnym. W zakresie prawnopodatkowym
    działanie syndyka należy potraktować jako działanie przez pełnomocnika z wszystkimi
    konsekwencjami prawnymi tego stanu rzeczy. W konsekwencji ogłoszenie upadłości nie
    pozbawia upadłego podmiotowości prawnej ani prawa do własnego majątku, powoduje
    jedynie brak możliwości zarządu oraz możności korzystania i rozporządzania tym
    majątkiem. Zatem, mimo że upadły z mocy prawa traci zarząd oraz możliwość korzystania
    i rozporządzania majątkiem należącym do niego, to nie zostaje pozbawiony statusu
    podatnika, do którego to stosuje się prawa i obowiązki wynikające z przepisów
    obowiązujących ustaw podatkowych”.

    Dodatkowo warto wskazać interpretację indywidualną z dnia 10 listopada 2017 r. (znak:
    0113-KDIPT1-1.4012.446.2017.4.MW), w której Dyrektor KIS stwierdził, że:
    „Odnośnie zatem wszelkich odpłatnych czynności dostaw towarów oraz świadczenia usług
    wykonywanych na rachunek upadłego w następstwie decyzji zarządczych syndyka,
    podatnikiem VAT - świetle art. 15 ust. 1 ustawy - pozostaje upadły, którego działalność
    gospodarcza jest prowadzona w szczególnym zakresie i formie. W postępowaniu
    upadłościowym syndyk w sensie materialnoprawnym działa w interesie wierzycieli, a także
    upadłego, co oznacza, że podejmuje w tym postępowaniu czynności, z których podmioty
    te uzyskują jakąś korzyść. Jednakże należy zauważyć, iż syndyk nie wstępuje w prawa i
    obowiązki podatnika. Podatnikiem pozostaje przedsiębiorca, ale w związku z jego
    upadłością rozliczenia z organami podatkowymi są nadzorowane przez syndyka”.
    W stosunku do powyższego, należy zauważyć, że podatnik występujący we własnym
    imieniu przy sprzedaży towaru należącego do innego podatnika nie może zostać uznany
    za podatnika dokonującego dostawy takiego towaru w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o
    VAT. Nie przysługuje mu bowiem w odniesieniu do takiego towaru władztwo
    ekonomiczne. Sytuacja Wnioskodawcy, w zakresie umowy składu i sprzedawanego w
    związku z jej wykonaniem Pelletu, jest w tym zakresie istotnie podobna do sytuacji
    syndyka. W zasadzie jest to najbliższe podobieństwo jakie odnalazł Wnioskodawca
    przeglądając stanowiska wyrażone przez Dyrektora KIS.
    W tym miejscu warto szerzej opisać dostrzeżone przez Wnioskodawcę podobieństwo
    sytuacji syndyka sprzedającego towary stanowiące własność upadłego oraz
    przedsiębiorstwa składowego sprzedającego, na mocy art. 859 k.c., towary stanowiące
    własność składającego.
    Rzecz jasna, w obu tych sytuacjach - co już wskazano - prawo własności towaru pozostaje
    przy upadłym/składającym.
    Upadły - z chwilą ogłoszenia upadłości - nie traci bowiem prawa własności w zakresie
    majątku wchodzącego w skład masy upadłości.
    Tak też uważa się w literaturze przedmiotu, bowiem można w niej przeczytać, że: „Upadły
    nie traci jednak prawa własności tego majątku, a jedynie nie może z niego korzystać ani
    nim rozporządzać” [zob. D. Chrapoński, Prawo upadłościowe. Komentarz, wyd. II, red. A. J.
    Witosz, Warszawa 2021, komentarz do art. 75, teza nr 1].
    Istotniejsze jednak i warte wyraźnego podkreślenia jest to, że podobnie jak syndyk w
    zakresie majątku upadłego, tak też w opisanej sytuacji Wnioskodawca (jako przedsiębiorca
    składowy), nie sprawował władztwa ekonomicznego nad Pelletem.
    Liczne postanowienia przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (t.j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 614) - dalej:
    „u.p.u.” - dowodzą temu, że syndyk nie ma swobody w zakresie dysponowania majątkiem
    wchodzącym w skład masy upadłości. A zatem nie sprawuje on nad nim władztwa
    ekonomicznego. Tytułem przykładu:
    1) W myśl art. 179 u.p.u. - syndyk jest obowiązany podejmować działania z należytą
      starannością, w sposób umożliwiający optymalne wykorzystanie majątku upadłego w
      celu zaspokojenia wierzycieli w jak najwyższym stopniu, w szczególności przez
      minimalizację kosztów postępowania;
    2) Zgodnie z art. 206 ust. 1 pkt 3 u.p.u. - sprzedaż przez syndyka z wolnej ręki mienia
      wchodzącego w skład masy upadłości wymaga zezwolenia rady wierzycieli pod
      rygorem nieważności;

    3) Stosownie do art. 173 u.p.u. - syndyk niezwłocznie obejmuje majątek upadłego,
      zarządza nim, zabezpiecza go przed zniszczeniem, uszkodzeniem lub zabraniem go
      przez osoby postronne oraz przystępuje do jego likwidacji;
    4) Wedle art. 168 ust. 1 u.p.u. - syndyk składa sędziemu-komisarzowi w terminach przez
      niego wyznaczonych, przynajmniej co trzy miesiące, sprawozdanie, które obejmuje
      raport ze zmian w stanie i składzie masy upadłości w okresie sprawozdawczym, w
      tym stan środków pieniężnych na początek i koniec okresu sprawozdawczego, raport
      ze zmian stanu wierzytelności oraz niezaspokojonych przez syndyka zobowiązań
      masy upadłości w okresie sprawozdawczym, raport z wpływów i wydatków w okresie
      sprawozdawczym, informację o stanie środków pieniężnych w kasie i na rachunkach
      bankowych na początek i koniec okresu sprawozdawczego oraz opis czynności
      syndyka w okresie sprawozdawczym z uzasadnieniem;
    5) W myśl art. 152 ust. 1 u.p.u. - sędzia-komisarz kieruje tokiem postępowania
      upadłościowego, sprawuje nadzór nad czynnościami syndyka, oznacza czynności,
      których wykonywanie przez syndyka jest niedopuszczalne bez jego zezwolenia lub
      bez zezwolenia rady wierzycieli, jak również zwraca uwagę na popełnione przez
      syndyka uchybienia;
    6) Jak stanowi art. 160 ust. 3 u.p.u. - syndyk odpowiada za szkodę wyrządzoną na skutek
      nienależytego wykonywania obowiązków;
    7) Zgodnie z art. 56e ust. 1 u.p.u. (dot. tzw. pre-pack’u) - syndyk zawiera umowę
      sprzedaży na warunkach określonych w postanowieniu sądu o zatwierdzeniu
      warunków sprzedaży nie później niż w terminie trzydziestu dni od dnia stwierdzenia
      prawomocności tego postanowienia, chyba że zaakceptowane przez sąd warunki
      umowy przewidywały inny termin. O stwierdzeniu prawomocności postanowienia
      sądu o zatwierdzeniu warunków sprzedaży zawiadamia się syndyka oraz nabywcę.
    Z powyższych przepisów wynika, że syndyk zarządza majątkiem upadłego w konkretnym
    celu - jest nim, przede wszystkim, zaspokojenie roszczeń wierzycieli upadłego w jak
    najwyższym stopniu (stanowi o tym również art. 2 ust. 1 u.p.u.).
    Ten cel rzutuje zarówno na pozycję prawną syndyka (zastępca pośredni), jak i determinuje
    on szereg ograniczeń ustawowych (niektóre z nich zostały wymienione powyżej), które
    uniemożliwiają syndykowi swobodne dysponowanie majątkiem upadłego. Istnienie tych
    obostrzeń powoduje, że syndyk nie sprawuje władztwa ekonomicznego nad majątkiem
    upadłego.
    Syndyk nie może zupełnie swobodnie rozporządzić mieniem upadłego. Ma on obowiązek
    rozporządzić nim tak, aby przyczyniło się to do zaspokojenia wierzycieli w jak najwyższym
    stopniu.
    Dlatego też nie może on samowolnie zbyć mienia wchodzącego w skład masy upadłości z
    wolnej ręki. Do tego potrzebna mu jest zgoda rady wierzycieli.
    Syndyk obejmuje majątek po to, aby finalnie doprowadzić do jego likwidacji, co spowoduje
    powstanie funduszów masy upadłości, które to syndyk ma obowiązek rozdzielić między
    wierzycieli upadłego podzielonych na określone kategorie (art. 335 u.p.u. i art. 342 ust. 1 u.
    p.u.).
    W ramach zarządu nad majątkiem upadłego syndyk pozostaje pod nadzorem sędziego-
    komisarza. Syndyk jest rozliczany ze sprawowanego zarządu nad majątkiem upadłego,
    czemu służy składanie przez niego sprawozdania do sędziego-komisarza, które obejmuje

    m.in. opis czynności podjętych przez syndyka w okresie sprawozdawczym wraz z
    uzasadnieniem. W niektórych przypadkach (np. sprzedaż przedsiębiorstwa upadłego w
    tzw. pre-pack’u) syndyk nie może zawrzeć umowy sprzedaży na warunkach innych niż
    określone przez sąd.
    Końcowo syndyk odpowiada za szkodę wyrządzoną na skutek nienależytego wykonywania
    obowiązków; jest on oceniany przez kryterium należytej staranności.
    Sytuacja Wnioskodawcy w zakresie sprzedaży Pelletu na podstawie art. 859 k.c. jest
    bardzo podobna. Wnioskodawca jest obowiązany do sprzedaży Pelletu tylko w jednym
    celu - jest nim ochrona interesów Kontrahenta (uchronienie go przed stratą
    spowodowaną zepsuciem się towaru). Interes samego Wnioskodawcy w ogóle nie wchodzi
    tu w grę.
    Gdyby tak zrobił - odpowiadałby nie tylko za naruszenie zobowiązania (art. 471 k.c.), ale
    także karnie - na podstawie art. 284 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny, t.j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 383 - dalej: „k.k.”. W myśl powołanego przepisu, kto przywłaszcza
    sobie powierzoną mu rzecz ruchomą, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy
    do lat 5.
    Wnioskodawca nie może przy tym dokonać sprzedaży Pelletu w dowolny sposób (tak
    jakby był jego właścicielem). Wedle art. 859 k.c. ma on bowiem sprzedać towar objęty
    składowaniem z zachowaniem należytej staranności. Podobnie więc jak syndyk -
    przedsiębiorca składowy (w tym Wnioskodawca) nie może sprzedać składowanego towaru
    po dowolnej cenie. W literaturze przedmiotu wskazuje się m.in., że powinien on np.
    skorzystać z aukcji lub przetargu (w celu uzyskania jak najlepszej ceny) [zob. A. Kozioł,
    Kodeks cywilny. Komentarz. Tom V. Zobowiązania. Część szczególna (art. 765-921(16)),
    red. M. Fras, M. Habdas, Warszawa 2018, komentarz do art. 859, teza nr 3].
    Jeśli składający wykaże, iż przedsiębiorca składowy sprzedał towar bez dochowania
    należytej staranności, to ten drugi będzie odpowiadał w tym zakresie za wyrządzoną
    szkodę. Syndyk również odpowiada za szkodę wyrządzoną na skutek niewłaściwego
    zarządu, a miernikiem adekwatności jego postępowania jest także „należyta staranność”.
    Końcowo uzyskaną cenę sprzedaży przedsiębiorca składowy obowiązany jest przekazać
    składającemu. To w jego interesie sprzedaż była bowiem dokonywana (po to, aby uchronić
    go przed stratą). Gdyby przedsiębiorca składowy nie wydał składającemu uzyskanej ceny
    sprzedaży, to składający miałby roszczenie o jej wydanie. Ponadto, przedsiębiorca
    składowy mógłby ponosić odpowiedzialność karną na zasadzie art. 284 § 1 k.k. W myśl
    powołanego przepisu, kto przywłaszcza sobie cudzą rzecz ruchomą lub prawo majątkowe,
    podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
    Podobnie syndyk ma obowiązek rozdziału funduszów masy upadłości pomiędzy
    wierzycieli upadłego.
    Pogląd o konieczności przekazania uzyskanej ceny sprzedaży składającemu przez
    przedsiębiorstwo składowe - w sytuacji zastosowania art. 859 k.c. - jest wyrażany w
    literaturze przedmiotu. W jednym z komentarzy wskazano, że: „Cena sprzedaży musi być
    oczywiście wydana przez przedsiębiorcę składowego składającemu” [zob. art. 859 KC red.
    serii Osajda/red. tomu Borysiak 2024, wyd. 33/Jędrzej M. Kondek Kodeks cywilny.
    Komentarz 2024, wyd. 33].
    Uzyskana cena sprzedaży prawnie nie należy się więc Wnioskodawcy, tylko Kontrahentowi
    - jako składającemu.
    W konsekwencji sytuację Wnioskodawcy należałoby ocenić podobnie jak sytuację syndyka
    zbywającego majątek upadłego podatnika.
    Jedynym wyjątkiem od zasady, że nie można dostarczyć towaru, w stosunku do którego
    nie sprawuje się choćby władztwa ekonomicznego, jest sytuacja komisanta. Wynika to ze
    szczególnego przepisu - art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT.

    Powołany przepis wprowadza fikcję ustawową polegającą na przyjęciu, że komisant, w
    sferze VAT, nabywa towar od komitenta, a następnie sprzedając go we własnym imieniu,
    to on dokonuje dostawy towarów w rozumieniu ustawy o VAT (a nie komitent).
    Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, dostawę towarów stanowi wydanie towarów
    na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie
    towarów przez komisanta osobie trzeciej.
    Wynika to stąd, iż w przypadku umowy komisu, komisant działając jako pośrednik przy
    sprzedaży towarów działa we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej. A zatem działa
    w charakterze wspomnianego wcześniej zastępcy pośredniego.
    Wprawdzie w zakresie przedmiotowego stanu faktycznego, Wnioskodawca również przy
    sprzedaży Pelletu działał w imieniu własnym, lecz na rachunek Kontrahenta (tzn. jako
    zastępca pośredni).
    Należy jednak zauważyć, że gdyby art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT nie istniał, to należałoby
    przyjmować, że to komitent (a nie komisant) dokonywałby dostawy towarów będących
    przedmiotem umowy komisu. Komisant świadczyłby natomiast dla komitenta co najwyżej
    usługę opodatkowaną VAT.
    Wynika to stąd, że komisant (podmiot pośredniczący) nie dysponuje prawem własności do
    towaru, który jest przedmiotem zawieranych przez niego umów sprzedaży. Podobnie jest
    w przypadku Wnioskodawcy.
    Dodatkowo nie sposób przyjąć, że komisant sprawuje władztwo ekonomiczne w
    rozumieniu ustawy o VAT w odniesieniu do towaru, który jest przedmiotem zawieranych
    przez niego umów sprzedaży. Tak samo - jak wykazano - takiego władztwa nie sprawował
    Wnioskodawca w odniesieniu do Pelletu.
    Wynika to stąd, iż jego kontrola ekonomiczna nad danym towarem jest ograniczona
    obowiązkiem sprzedaży danej rzeczy na rachunek komitenta. Nie może on dysponować
    danym towarem w znaczeniu ekonomicznym w inny sposób, aniżeli dokonując sprzedaży
    danego towaru na rachunek komitenta (podobnie jak w przypadku Wnioskodawcy, który
    również był w tym zakresie silnie ograniczony). Dlatego nie sposób uznać, że w zakresie
    towarów będących przedmiotem umowy komisu, komisant może nimi rozporządzać jak
    właściciel w znaczeniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.
    W konsekwencji, gdyby nie istniał art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, to w relacji komitent -
    komisant nie miałaby miejsca dostawa towarów.
    Tym samym również komisant nie mógłby dokonać dostawy towarów na rzecz osoby
    trzeciej (nie przeniesiono by na niego prawa do rozporządzania oddanym w komis
    towarem jak właściciel; brak posiadania jakiegoś prawa implikuje zaś brak możliwości
    rozporządzenia nim).
    Wskazany przepis wprowadza jednakże fikcję ustawową polegającą na przyjęciu, iż
    zarówno w relacji komitent-komisant, jak i komisan to osoba trzecia, ma miejsce dostawa
    towarów w rozumieniu ustawy o VAT i to nawet pomimo braku posiadania przez
    komisanta prawa własności oraz władztwa ekonomicznego w odniesieniu do danego
    towaru.
    W ocenie Wnioskodawcy, gdyby wskazany przepis nie istniał, to na podstawie reguły
    ogólnej (zawartej na początku art. 7 ust. 1 ustawy o VAT), komisant nigdy nie dokonywałby
    dostawy towarów będących przedmiotem komisu. Zgodnie bowiem z regułą ogólną
    dostawę towarów należy rozumieć, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami
    jak właściciel.
    Na potwierdzenie powyższego należy przytoczyć wyrok NSA z dnia 15 lutego 2019 r. (sygn.
    akt: I FSK 334/17), zgodnie z którym:

    „Umowa komisu uregulowana w kodeksie cywilnym jest ograniczona przedmiotowo,
    bowiem komisant może dokonywać tylko sprzedaży lub kupna rzeczy, a w trakcie
    wykonywania tych czynności jest ściśle związany poleceniami komitenta. Dlatego w
    literaturze przedmiotu przyjmuje się, że (przy komisie sprzedaży) z chwilą wydania mu
    rzeczy komisant staje się jedynie jej dzierżycielem. Posiadaczem samoistnym jest nadal
    komitent. Przy komisie zakupu natomiast komisant staje się samoistnym posiadaczem
    rzeczy (art. 336 k.c.). Wobec tego przysługuje mu również ochrona posesoryjna (art. 342 i
    nast. k.c.) - tak: A. Szpunar, Stosunki własnościowe przy komisie Teza 7, artykuł Rejent 1994
    /1/33. Zwraca się też uwagę, że zgodnie z cywilnoprawną konstrukcją umowy komisu
    przenoszącym własność towaru jest tylko jeden podmiot - właściciel rzeczy sprzedawanej
    w ramach umowy komisu. Niezależnie od tego, czy mamy do czynienia z komisem
    sprzedaży czy zakupu, podmiot dokonujący „pośrednictwa” w sprzedaży (kupnie) towaru
    nie staje się jego właścicielem, choć dokonuje tej transakcji w imieniu własnym, a więc w
    obrocie występuje samodzielnie (niezależnie) w stosunku do właściciela rzeczy (tak: Z.
    Modzelewski, G. Mularczyk, Ustawa o VAT. Komentarz, wyd. II, LexisNexis 2006 r.).
    Z kolei na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług opodatkowaniu podlega odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju (art. 5 ust. 1 pkt 1),
    przy czym wyjaśnienie pojęcia „dostawa towarów” zawiera art. 7 ust. 1 tej ustawy, zgodnie
    z którym przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Przepis ten stanowi
    implementację art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/112/ WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zgodnie z którym „dostawa
    towarów” oznacza przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel. Mając więc
    na względzie wyżej przedstawioną specyfikę umowy komisu i stosując wyłącznie zasadę
    ogólną wynikającą z art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, mielibyśmy do
    czynienia z jedną dostawą towaru (między komitentem a ostatecznym nabywcą) oraz
    jedną usługą pośrednictwa (wykonaną przez komisanta na rzecz komitenta). W
    odniesieniu do umowy komisu wyłącznie na podstawie art. 7 ust. 1 cyt. ustawy nie można
    bowiem uznać, że wydanie towaru komisantowi będzie stanowiło przeniesienie rzeczy do
    rozporządzania nią jak właściciel, podobnie jak wydanie towaru przez komisanta
    ostatecznemu odbiorcy. Dlatego też w celu uproszczenia rozliczeń dokonywanych w
    ramach umowy komisu w art. 7 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o podatku od towarów i usług
    zrównano z dostawą towarów również wydanie towarów między komitentem a
    komisantem oraz wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej. Te przepisy z kolei
    stanowią implementację art. 14 ust. 2 lit. c dyrektywy 2006/112, w którym za dostawę
    towarów uznaje się przekazanie towaru na podstawie umowy, zgodnie z którą prowizja
    płacona jest od zakupu lub sprzedaży”.
    Dodatkowo warto również wskazać wyrok NSA z dnia 6 marca 2019 r. (sygn. akt: I FSK 333
    /17), zgodnie z którym:
    „Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług opodatkowaniu podlega odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju (art. 5 ust. 1 pkt 1),
    przy czym definicję pojęcia "dostawa towarów" zawiera art. 7 ust. 1 tej ustawy. Przepis ten
    stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Przepis ten stanowi
    implementację art. 14 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z którym „dostawa
    towarów” oznacza przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel
    Uwzględniając przedstawioną wyżej specyfikę umowy komisu i stosując wyłącznie zasadę
    ogólną wynikającą z art. 7 ust. 1 u.p.t.u., należałoby więc uznać, że występuje jedna
    dostawa towaru (między komitentem a ostatecznym nabywcą) oraz jedna usługa
    pośrednictwa (wykonana przez komisanta na rzecz komitenta).

    W odniesieniu do umowy komisu wyłącznie na podstawie art. 7 ust. 1 u.p.t.u. nie można
    bowiem przyjąć, że wydanie towaru komisantowi będzie stanowiło przeniesienie prawa do
    rozporządzania tym towarem jak właściciel, podobnie jak wydanie towaru przez
    komisanta ostatecznemu odbiorcy.
    W celu zatem uproszczenia rozliczeń dokonywanych w ramach umowy komisu w art. 7
    ust. 1 pkt 3 i 4 u.p.t.u. z dostawą towarów zrównano również wydanie towarów między
    komitentem a komisantem oraz wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej,
    implementując w ten sposób art. 14 ust. 2 lit. c Dyrektywy 2006/112/WE, w którym za
    dostawę towarów uznaje się przekazanie towaru na podstawie umowy, zgodnie z którą
    prowizja płacona jest od zakupu lub sprzedaży”.
    Jak zostało wskazane w stanie faktycznym, umowa łącząca Kontrahenta z Wnioskodawcą
    była umową składu, a nie np. umową komisu. Umowa składu jest odrębną od komisu
    umową nazwaną określoną w k.c.
    Ze względu na powyższe, przepis art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT nie będzie miał
    zastosowania w przedstawionym stanie faktycznym.
    Tym samym, umowa składu stanowi usługę wykonywaną przez Wnioskodawcę na rzecz
    Kontrahenta, gdzie podstawą opodatkowania jest kwota wynagrodzenia z tytułu
    przechowywania Pelletu.
    Wnioskodawca nie działa jako komisant, bowiem wykonuje obowiązek sprzedaży Pelletu
    na podstawie przepisów regulujących umowę składu (art. 859 k.c.), a nie umowę komisu.
    Dodatkowo, Wnioskodawcy nie przysługuje żadna prowizja od Kontrahenta z tytułu
    sprzedaży Pelletu będącego własnością Kontrahenta.
    Z tego względu nie sposób uznać, że sytuacja Wnioskodawcy jest sytuacją chociażby
    podobną do sytuacji komisanta. Nie można uznać umowy składu za umowę komisu, gdyż
    Essentialia negotii umowy komisu stanowi m.in. prowizja udzielana pośrednikowi
    (komisantowi) z tytułu sprzedawanych towarów będących własnością komitenta, a umowa
    składu takiej prowizji nie przewiduje.
    Stosownie bowiem do art. 765 k.c., przez umowę komisu przyjmujący zlecenie (komisant)
    zobowiązuje się za wynagrodzeniem (prowizja) w zakresie działalności swego
    przedsiębiorstwa do kupna lub sprzedaży rzeczy ruchomych na rachunek dającego
    zlecenie (komitenta), lecz w imieniu własnym.
    Ponadto, sprzedaż towaru objętego składem nie stanowi Essentialia negotii umowy składu
    (tak jak ma to miejsce w przypadku umowy komisu). Jest to sytuacja wyjątkowa, która
    może nawet nie wystąpić w zakresie wykonywania konkretnej umowy składu.
    W uzupełnieniu do powyższego należy wskazać, że nie można uznać sprzedaży Pelletu za
    dostawę towarów wykonaną przez Wnioskodawcę nawet na gruncie Dyrektywy VAT.
    Wynika to stąd, że art. 7 ust. 1 pkt 3 stanowi implementację przepisu art. 14 ust. 2 lit. c
    Dyrektywy VAT, zgodnie z którym za dostawę towarów uznaje się przekazanie towaru na
    podstawie umowy, zgodnie z którą prowizja płacona jest od zakupu lub sprzedaży.
    Prowizja zaś w danym stanie faktycznym nie występuje i nie przewidują jej przepisy
    regulujące umowę składu.
    Z uwagi na powyższe, dostawę towaru (Pelletu) dokonał Kontrahent Wnioskodawcy,
    bowiem władztwo ekonomiczne oraz własność w rozumieniu prawa cywilnego zostały
    przeniesione z osoby Kontrahenta (będącego czynnym podatnikiem VAT) na Osobę
    trzecią. Jak wykazano w interpretacji - zarówno władztwo ekonomiczne, jak i prawo
    własności, wcześniej przysługiwały Kontrahentowi. W żadnym momencie nie przysługiwały
    one Wnioskodawcy.

    Niezależnie od powyższych wniosków, należy dodatkowo zauważyć, iż Wnioskodawca nie
    otrzymał żadnej zapłaty z tytułu sprzedaży Pelletu we własnym imieniu, lecz na rachunek
    Kontrahenta.
    Wynika to stąd, że otrzymana zapłata przez Wnioskodawcę od Osoby trzeciej nie może
    stanowić zapłaty w rozumieniu ustawy o VAT w przypadku, gdy Wnioskodawca jest jedynie
    technicznym dysponentem tej zapłaty, a całość tej zapłaty zamierza przekazać
    Kontrahentowi, na którego rachunek działał dokonując sprzedaży Pelletu.
    Jak wynika z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlega jedynie odpłatna
    dostawa towarów (z pewnymi wyjątkami wynikającymi z art. 7 ust. 2 ustawy o VAT, który
    to przepis nie ma zastosowania w opisanych okolicznościach). Zatem brak zapłaty dla
    Wnioskodawcy wyklucza w tym wypadku wystąpienie opodatkowanej dostawy towarów.
    Zatem - biorąc pod uwagę całość argumentacji - nie sposób uznać, że Wnioskodawca
    dokonał dostawy towarów podlegającej opodatkowaniu VAT w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt
    1 ustawy o VAT, a tym samym nie można uznać, że powstał u niego obowiązek podatkowy
    w VAT z tytułu sprzedaży Pelletu. To Kontrahent dokonał dostawy Pelletu na rzecz Osoby
    trzeciej.
    Uwzględniając wyżej wymienione argumenty, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie
    przedstawionego pytania nr 1 winno zostać uznane za prawidłowe.
    Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2:
    W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku uznania, że transakcja opisana w stanie
    faktycznym stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu, w szczególności odpłatną
    dostawę towarów na terytorium kraju, Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia
    VAT z faktury wystawionej przez Kontrahenta
    Uzasadnienie:
    Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi VAT,
    przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z
    zastrzeżeniem wyjątków określonych w art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz
    art. 124 ustawy o VAT (które w tej sprawie nie znajdują zastosowania).
    W przypadku uznania, że sprzedaż Pelletu dokonana przez Wnioskodawcę stanowi
    odpłatną dostawę towarów na terytorium kraju, Wnioskodawca będzie miał prawo do
    odliczenia VAT naliczonego w odniesieniu do tych towarów i usług, które zostały
    wykorzystane do wykonania tej czynności opodatkowanej (odpłatnej dostawy towarów).
    Przede wszystkim będzie to dotyczyło nabycia towaru przez Wnioskodawcę od
    Kontrahenta, bowiem przyjęcie stanowiska, iż Wnioskodawca dokonał dostawy Pelletu na
    terytorium kraju implikuje to, że musiał on nabyć od Kontrahenta prawo do
    rozporządzania tym towarem jak właściciel (inaczej nie miałby czego przenieść). Tym
    samym Kontrahent również dokonał czynności opodatkowanej VAT - odpłatnej dostawy
    towarów (Pelletu) na rzecz Wnioskodawcy.
    Kontrahent powinien zatem wystawić Wnioskodawcy fakturę dokumentującą tę dostawę,
    wraz z wykazanym na niej podatkiem naliczonym.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi
    suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia
    towarów i usług.
    W myśl art. 86 ust. 10 ustawy o VAT, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do
    nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek
    podatkowy.

    Zgodnie z art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy o VAT, prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1
    oraz pkt 2 lit. a - powstaje nie wcześniej niż w rozliczeniu za okres, w którym podatnik
    otrzymał fakturę lub dokument celny.
    W konsekwencji, w momencie otrzymania od Kontrahenta faktury dokumentującej
    dostawę Pelletu na rzecz Wnioskodawcy, Wnioskodawca będzie mógł odliczyć kwotę
    podatku naliczonego wykazaną na tej fakturze. Nabycie Pelletu wykazuje bowiem
    bezpośredni związek z czynnością opodatkowaną VAT dokonaną przez Wnioskodawcę,
    jaką była odpłatna dostawa Pelletu na rzecz Osoby trzeciej.
    Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2 powinno zostać uznane za
    prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775; ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Ponadto zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Z art. 29a ust. 1 ustawy wynika zatem, że podstawą opodatkowania jest wszystko, co
    stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma
    otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z
    otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze
    mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych
    przez podatnika.

    Dodatkowo, jak wskazali Państwo w opisie sprawy, Wnioskodawca zawarł z Kontrahentem
    umowę składu uregulowaną w przepisach art. 853-859 ustawy z 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z powyższym, jak stanowi art. 853 § 1. Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę składu przedsiębiorca składowy zobowiązuje się do przechowania, za
      wynagrodzeniem, oznaczonych w umowie rzeczy ruchomych.
    Umowa składu reguluje kwestie związane z przechowywaniem rzeczy ruchomych
    należących do innej osoby.
    Umowa składu zgodnie z przepisami kodeksu cywilnego nie musi mieć żadnej formy
    szczególnej (w tym formy pisemnej), dlatego też należy przyjąć, że może być ona zawarta
    w dowolny sposób - wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez
    każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny.
    Z kolei jak wynika z art. 858 Kodeksu cywilnego:
      Przedsiębiorca składowy powinien zawiadamiać składającego o zdarzeniach
      ważnych ze względu na ochronę praw składającego lub dotyczących stanu rzeczy
      oddanych na skład, chyba że zawiadomienie nie jest możliwe.
    Natomiast zgodnie z art. 859 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli rzecz narażona jest na zepsucie, a nie można czekać na zarządzenie
      składającego, przedsiębiorca składowy ma prawo, a gdy wymaga tego interes
      składającego - także obowiązek, sprzedać rzecz z zachowaniem należytej staranności.
    A zatem gdy rzecz jest narażona na zepsucie, przedsiębiorca składowy obowiązany jest
    powiadomić o tym składającego. Jeżeli jednak nie można czekać na reakcję składającego,
    przedsiębiorca nabywa prawo do sprzedaży rzeczy. Gdy wymaga tego interes
    składającego, prawo to staje się obowiązkiem, a zatem przedsiębiorca składowy będzie
    odpowiadał za niedokonanie sprzedaży. Przedsiębiorca składowy narazi się na
    odpowiedzialność także wówczas, gdy nie dochowa należytej staranności przy sprzedaży.
    Możliwość sprzedaży rzeczy jest, co do zasady, uprawnieniem przechowującego, a zatem
    składający nie może zgłaszać do przedsiębiorcy składowego roszczeń z tego tytułu, o ile
    działał on przy sprzedaży z należytą starannością. Sprzedaż rzeczy stanie się obowiązkiem,
    gdy wymagać będzie tego interes sprzedającego, przez co rozumieć należy sytuację, w
    której nie jest możliwe zapobieżenie zepsuciu rzeczy w inny sposób niż przez sprzedaż
    (np. przez przeniesienie w inne miejsce, dodatkowe opakowanie itp.).
    Odnosząc się do treści art. 471 Kodeksu cywilnego należy zauważyć, że:
      Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca jest polskim
    podatnikiem VAT czynnym.
    Wnioskodawca zawarł umowę składu uregulowaną w przepisach art. 853 - 859 ustawy
    Kodeks cywilny z kontrahentem będącym podatnikiem VAT czynnym.
    Wnioskodawca, na podstawie zawartej umowy składu, zobowiązał się do magazynowania
    pelletu energetycznego z (...) za wynagrodzeniem.
    Wnioskodawca składował dla Kontrahenta ok. (...) ton Pelletu. Towar ten był składowany u
    Kontrahenta od (...) r.
    Wnioskodawca skierował do Kontrahenta formalne pismo, w którym wskazał mu, że Pellet
    jest objęty składowaniem od (...) r. Pellet był więc składowany przez okres prawie (...)

    miesięcy. W piśmie tym zaznaczono, że od tamtego czasu ((...) r.), Wnioskodawca wiele
    razy wzywał Kontrahenta do podjęcia działań zmierzających do odbioru Pelletu,
    zagospodarowania go lub innego rozwiązania sytuacji.
    Wnioskodawca w wystosowanym piśmie dodał również, że Pellet, ze względu na swoje
    właściwości fizykochemiczne, nie może podlegać długotrwałemu magazynowaniu, bowiem
    wskutek tego traci on swoje właściwości energetyczne i tym samym zmniejsza się jego
    wartość rynkowa.
    Jak wskazał Wnioskodawca, długotrwałe składowanie naraża również Pellet na działanie
    czynników zewnętrznych, takich jak np. wilgoć. Nadmiar wilgoci powoduje zaś rozwój
    pleśni i grzybów, co obniża wartość użytkową towaru.
    Kończąc pismo z dnia (...) r., Wnioskodawca wezwał Kontrahenta do podjęcia
    niezwłocznych działań w celu zagospodarowania towaru. Wnioskodawca poprosił
    Kontrahenta o pilny kontakt w nieprzekraczalnym terminie do dnia (...) r. i ustalenie
    dalszych kroków, w tym przekazanie odpowiednich dyspozycji w zakresie jego
    zagospodarowania.
    Co istotne, Wnioskodawca wskazał w piśmie, że w razie braku terminowej odpowiedzi ze
    strony Kontrahenta, będzie on zmuszony do podjęcia działań zgodnych z obowiązującymi
    przepisami prawa, w tym w szczególności do realizacji obowiązku wynikającego z art. 859
    k.c.
    Pomimo upływu czasu, Wnioskodawca nie otrzymał żadnej odpowiedzi na swoje pismo ze
    strony Kontrahenta. Jednocześnie coraz bardziej jasne stawało się, że brak podjęcia
    działania w zakresie sposobu zagospodarowania Pelletu spowoduje jego całkowite
    zepsucie. W wyniku tego ucierpiałyby interesy Kontrahenta (poniósłby on stratę).
    Z uwagi na powyższe, Wnioskodawca na mocy obowiązku wynikającego z art. 859
    Kodeksu cywilnego zdecydował się sprzedać Pellet będący własnością Kontrahenta osobie
    trzeciej będącej czynnym podatnikiem VAT, pozostającej poza zakresem wiążącej go z
    Kontrahentem umowy składu.
    Sprzedaż miała miejsce w dniu (...) r. Była to sprzedaż krajowa. Została ona
    udokumentowana fakturą nr (...), wystawioną w dniu (...) r.
    Dla celów VAT Wnioskodawca potraktował dokonaną sprzedaż jako odpłatną dostawę
    towarów na terytorium kraju opodatkowaną stawką podatku w wysokości 23%.
    Wnioskodawca założył więc, że przysługiwało mu prawo do rozporządzenia Pelletem jak
    właściciel, bowiem właśnie to prawo musiał przenieść na Osobę trzecią, aby miała miejsce
    dostawa towarów w rozumieniu ustawy o VAT.
    Z tytułu sprzedaży Wnioskodawca nie otrzymał oraz nie otrzyma żadnego wynagrodzenia
    /zapłaty za wyjątkiem zapłaty uiszczonej przez osobę trzecią z tytułu sprzedaży Pelletu,
    która - jak wskazano wyżej - powinna zostać wydana Kontrahentowi. Zapłata ta nie należy
    się Wnioskodawcy.
    Przy tak przedstawionym opisie stanu faktycznego, wątpliwości Wnioskodawcy w
    pierwszej kolejności dotyczą ustalenia czy sprzedaż Pelletu dokonana na rzecz Osoby
    trzeciej przez Wnioskodawcę, który działał w oparciu o art. 859 k.c., nie stanowi czynności
    podlegającej VAT, w szczególności odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju w
    rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.
    Mając na względzie przedstawiony opis sprawy, w pierwszej kolejności należy zauważyć,
    że kluczowym problemem jest ustalenie charakteru prawnego sprzedaży dokonanej na
    podstawie art. 859 Kodeksu cywilnego. Należy wskazać, że przedsiębiorca składowy
    działając zgodnie z treścią ww. przepisu może, a czasem nawet ma obowiązek dokonać
    sprzedaży z należytą starannością w interesie właściciela. Istotne jest przede wszystkim, że
    konstrukcja art. 859 umożliwia takie działanie przedsiębiorcy wyłącznie, gdy dojdzie do

    sytuacji, w której towar (przechowywana rzecz) narażony jest na zepsucie i nie ma
    możliwości oczekiwania na decyzję właściciela.
    Jest to wobec tego specyficzny przypadek, w którym przedsiębiorca składowy zobligowany
    jest bezpośrednio na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego do dokonania sprzedaży z
    zachowaniem należytej staranności. Odnotować należy, że przedsiębiorca składowy
    podejmuje się wykonania powyższej czynności w ściśle określonych warunkach, tj.
    organizacja sprzedaży obwarowana jest spełnieniem dodatkowych (poprzedzających
    samą sprzedaż) kryteriów, mianowicie:
    - przedsiębiorca składowy ma obowiązek zawiadamiania składającego o zdarzeniach
      ważnych ze względu na ochronę praw składającego lub dotyczących stanu rzeczy
      oddanych na skład;
    - obowiązek informowania właściciela powinien wystąpić przede wszystkim w przypadku
      zagrożenia zepsuciem rzeczy, upływu terminu odbioru rzeczy, bądź też zamiarze
      dokonania sprzedaży rzeczy na jego rachunek. Celem takiego działania jest uzyskanie
      nowych dyspozycji poprzez umożliwienie właścicielowi zajęcia stanowiska co do
      składowanych rzeczy;
    - przedsiębiorca składowy musi działać z należytą starannością;
    - dokonanie sprzedaży powinno nastąpić na warunkach korzystnych dla właściciela -
      przedsiębiorca składowy powinien dążyć do uzyskania możliwie najlepszej ceny z
      zachowaniem działania w interesie właściciela.
    W przypadku ustawy o VAT przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel. W istocie nie chodzi wobec tego o przeniesienie
    prawa własności sensu stricto - czyli w myśl rozumienia Kodeksu cywilnego, ale o
    przekazanie ekonomicznego władztwa nad towarem.
    W orzeczeniu TSUE C-320/88 w sprawie Shipping and Forwarding Enterprise Safe BV,
    Trybunał wskazał, co należy rozumieć przez „przeniesienie do rozporządzania towarami
    jak właściciel”. W orzeczeniu tym stwierdzono, że dla uznania danej czynności za
    opodatkowaną dostawę towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia
    własności wg prawa właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do
    każdego przeniesienia prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to
    skutkuje tym, że strona ta uzyskuje możliwość korzystania z rzeczy tak, jak właściciel -
    nawet jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. TSUE w ramach tego orzeczenia
    posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie ekonomicznym” - podkreślono
    tym samym uniezależnienie opodatkowania od przeniesienia prawa własności towarów.
    Tym samym elementem kluczowym staje się w istocie przeniesienie praktycznej kontroli
    nad rzeczą i możliwości dysponowania nią.
    Należy podkreślić, że w przedmiotowej sprawie prawnym i ekonomicznym właścicielem
    pelletu pozostaje Kontrahent, który nie zainicjował sprzedaży i nie był w jakikolwiek
    sposób zaangażowany w transakcję z osobą trzecią.
    W tym miejscu należy wskazać również na fakt, iż przedsiębiorca składowy działał z
    obowiązku ustawowego (na podstawie art. 859 Kodeksu cywilnego), czyli nie dokonał
    sprzedaży z własnej woli, ale by uniknąć ewentualnej szkody po stronie Kontrahenta.
    W analizowanym przypadku kluczowy jest kontekst wynikający z art. 859 Kodeksu
    cywilnego. Przedsiębiorca składowy działa wówczas w stanie przymusowym, nadal nie jest
    on właścicielem rzeczy, ale może - a czasem musi - dokonać sprzedaży rzeczy osobie
    trzeciej. Tym samym funkcjonując w trybie powyższego artykułu należy uznać, że

    dokonując sprzedaży przedsiębiorca składowy nie posiada całkowitej dowolności przy
    podejmowanych działaniach - jest on bowiem zobligowany do informowania właściciela o
    stanie rzeczy i zagrożeniu zepsuciem, co więcej cała kwota z tytułu dokonanej sprzedaży
    należna jest właśnie Kontrahentowi. Równocześnie Wnioskodawca wskazuje, że z tytułu
    sprzedaży nie uzyska żadnego innego wynagrodzenia.
    Okoliczności przypadku wskazują więc, że sprzedaż w istocie nastąpiła z inicjatywy
    przedsiębiorcy składowego (bez bezpośredniego udziału właściciela), ale działanie to miało
    na celu zapobieżenie dalszej utracie wartości rzeczy i uzyskanie najkorzystniejszej na
    tamten moment ceny, gdyż pellet, jak wynika z opisu sprawy traci swoje właściwości wraz
    z upływem czasu i poprzez wystawienie na działanie niekorzystnych czynników, jak np.
    wilgoć.
    Podsumowując należy wskazać, że w niniejszej sprawie przedsiębiorca składowy:
    - nie mógł dokonać sprzedaży wg własnej woli, ale najpierw miał obowiązek
      informowania Kontrahenta o stanie rzeczy i ustalenia z nim dalszego działania, wzywał
      go do podjęcia działań zmierzających do: odbioru pelletu, zagospodarowania go lub
      innego rozwiązania sytuacji;
    - Wnioskodawca co więcej poprosił o pilny kontakt wskazując na termin nieprzekraczalny
      (tj. (...) r.) celem ustalenia dalszych kroków poprzez wydanie dyspozycji co do
      zagospodarowania pelletu;
    - w powyższym piśmie zastrzeżono, że przedsiębiorca składowy w przypadku braku
      odpowiedzi zobligowany będzie m.in. do realizacji obowiązku wynikającego z art. 859
      Kodeksu Cywilnego;
    - Wnioskodawca podjął się sprzedaży celem ochrony interesów Kontrahenta, aby nie
      poniósł on straty, zaś kwota uzyskana ze sprzedaży jest należna kontrahentowi.
    W związku z powyższym należy podkreślić, że Wnioskodawca dokonał sprzedaży rzeczy w
    imieniu Kontrahenta gdyż Wnioskodawca nie rozporządzał towarem w pełni jak właściciel.
    Należy zwrócić uwagę, że przepis dopuszcza wyłącznie dokonanie sprzedaży z
    uwzględnieniem interesu właściciela, co też potwierdza, że Wnioskodawca nie
    rozporządza towarem jak właściciel, bo nie może go np. przekazać nieodpłatnie lub
    wykorzystać w inny sposób wg własnej woli.
    Rzecz (tutaj pellet) została przekazana Wnioskodawcy na przechowanie w ramach umowy
    składu - nie mógł on sam dokonać sprzedaży, bowiem wcześniej zobligowany był do
    podjęcia szeregu czynności, jak np. informowanie Kontrahenta o konieczności wydania
    dyspozycji celem zagospodarowania pelletu, sama sprzedaż zorganizowana miała być z
    zachowaniem należytej staranności, a środki uzyskane z tytułu sprzedaży należne są
    właśnie Kontrahentowi. Z opisu sprawy wynika jednoznacznie, że Wnioskodawca w
    ramach umowy składu zobligowany jest do magazynowania pelletu energetycznego z (...)
    za wynagrodzeniem. Nigdzie nie zostało natomiast wskazane, aby na Wnioskodawcę
    przeniesione zostało tym samym prawo do rozporządzania pelletem jak właściciel - towar
    ten został przyjęty do składu wyłącznie w celu jego przechowania i w określonych
    warunkach podjęcia działań, które wynikają bezpośrednio z przepisów Kodeksu Cywilnego
    i których to obie strony powinny być świadome. Dlatego też dokonana sprzedaż nie
    powoduje przejścia własności z majątku przedsiębiorcy składowego, ale z majątku
    właściciela rzeczy na nabywcę. Sprzedawcą w analizowanym przypadku jest wobec tego
    właściciel rzeczy pomimo faktu, iż czynności sprzedaży dokonuje przedsiębiorca składowy,
    który działa na podstawie upoważnienia ustawowego.

    Należy więc zgodzić się ze stanowiskiem Wnioskodawcy, zgodnie z którym sprzedaż
    pelletu dokonana na rzecz Osoby trzeciej, działając w oparciu o art. 859 Kodeksu
    cywilnego nie stanowi dla Wnioskodawcy czynności podlegającej opodatkowaniu
    podatkiem VAT, w szczególności odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    W związku z uznaniem stanowiska Wnioskodawcy za prawidłowe w zakresie pytania
    oznaczonego we wniosku numerem 1, udzielenie odpowiedzi na pytanie numer dwa,
    które było warunkowe staje się niezasadne.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Podkreślenia wymaga, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej dokonuje wyłącznie
    interpretacji przepisów prawa podatkowego i nie może dokonywać w ramach interpretacji
    indywidualnej szerokiej wykładni zagadnień, które wynikają z przepisów poza
    podatkowych. Każdorazowo bowiem interpretacja indywidualna wydawana jest w
    odniesieniu do określonego stanu faktycznego, bądź zdarzenia przyszłego.
    Wskazać również należy, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa,
    składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
    wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia informacji co
    do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach zdarzenia
    przyszłego podanego przez Państwa. Z powyższych przepisów wynika, że organ
    rozpatrując wniosek o wydanie interpretacji nie podejmuje wyjaśnienia stanu faktycznego
    i zdarzenia przyszłego, tj. nie przeprowadza dowodów, lecz dokonuje oceny prawnej
    przedstawionych we wniosku okoliczności w kontekście zadanego pytania
    przyporządkowanego do danego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W tym
    miejscu organ interpretacyjny zastrzega jednak, że gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny
    stan faktyczny interpretacja nie wywoła skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111, ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.