Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP1/443-888/14/DM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2014-10-23
Teza: podatek od towarów i usług w zakresie braku zaistnienia czynności opodatkowanej „w związku z faktem, że budowany przez Wnioskodawcę tunel stanie się własnością Skarbu Państwa”.
Słowa kluczowe: gmina; opodatkowanie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 25 lipca 2014 r. (data wpływu 29 lipca 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku zaistnienia czynności opodatkowanej „w związku z faktem, że budowany przez Wnioskodawcę tunel stanie się własnością Skarbu Państwa” – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 29 lipca 2014 r. został złożony wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku zaistnienia czynności opodatkowanej „w związku z faktem, że budowany przez Wnioskodawcę tunel stanie się własnością Skarbu Państwa”.

W złożonym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Gmina jest miastem na prawach powiatu. W związku z tym przysługują jej zarówno uprawnienia gminy, jak i uprawnienia powiatu, zaś prezydent miasta jest zarówno organem wykonawczym administracji gminnej, jak i administracji powiatowej. Gmina jest czynnym podatnikiem VAT, składającym co miesiąc deklaracje VAT-7. W Gminie występuje zarówno sprzedaż w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług (w tym sprzedaż opodatkowana i zwolniona), jak i czynności niepodlegające opodatkowaniu tym podatkiem.

Miasto nosi się z zamiarem przeprowadzenia inwestycji, polegającej na wybudowaniu w ciągu drogi krajowej nr tunelu przebiegającego pod rzeką Ś (dalej jako tunel), który połączy część Miasta położoną na U z W.

Inwestycja ta ma być finansowana ze środków Miasta oraz współfinansowana z Programu Infrastruktura i Środowisko na lata 2014-2020. Z uwagi na aspekty związane z finansowaniem inwestycji tunel musi być zrealizowany w ciągu drogi krajowej nr. Nie ma możliwości (przy założonym sposobie finansowania), aby tunel został zrealizowany w ciągu drogi powiatowej.

Budowla tunelu znajdowałaby się w całości w granicach administracyjnych Miasta. Wprawdzie zgodnie z przepisami art. 19 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r poz. 260 ze zm.), dalej jako u.d.p., zarządcą dróg krajowych jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, jednakże przepis art. 19 ust. 5 u.d.p. zastrzega, że w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. Tak więc zarządcą drogi krajowej nr w zakresie położonym w granicach administracyjnych miasta – w tym także tunelu – jest (byłby) Prezydent Miasta.

Należy jednakże nadmienić tutaj, że zgodnie z art. 2a ust. 1 u.d.p. drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa. Tak więc niezależnie od tego, że zarządcą drogi krajowej nr (w tym tunelu) w granicach administracyjnych Miasta jest Prezydent Miasta, to jednak jej własność (także w tym odcinku, w tym także tunelu) przysługuje Skarbowi Państwa.

W chwili obecnej nie ma jeszcze opracowanej dokumentacji projektowej, stąd też nie jest znany dokładny przebieg tunelu. Grunty, pod którymi ma przebiegać tunel w tej chwili są własnością:

*   Skarbu Państwa (w różnych zarządach);
*   jednostki samorządu terytorialnego;
*   osób prywatnych.

Planuje się, że po wykonaniu dokumentacji projektowej i przeprowadzeniu stosownych procedur administracyjnych grunty, pod którymi ma przebiegać nowy fragment drogi krajowej nr (w tym tunel) przejdą na własność Skarbu Państwa na zasadzie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687 z późn. zm.). Z uwagi na to, że tunel będzie realizowany w ciągu drogi krajowej nr, na gruntach stanowiących własność Skarbu Państwa, to powstająca (budowana) droga, w tym powstający (budowany) tunel będą się z mocy samego prawa stawały własnością Skarbu Państwa (jako właściciela gruntów). Zgodnie bowiem z zasadą superficies solo cedit części składowe gruntu – a taki charakter mają m.in. budowle trwale z gruntem połączone (w tym budowle drogi) – są własnością właściciela gruntu.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w związku z tym, że tunel stanie się własnością Skarbu Państwa, przy czym Miasto zarządzać będzie tym tunelem, mamy do czynienia z czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem VAT po stronie Miasta?

Zdaniem Wnioskodawcy, nie mamy tutaj do czynienia z żadnymi czynnościami opodatkowanymi po stronie Miasta w związku z faktem, że budowany przez Miasto tunel staje się własnością Skarbu Państwa.

Przywołując brzmienie art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług Gmina wskazała, że w przypadku opisanym we wniosku nie mamy do czynienia ani z odpłatną dostawą towarów, ani z odpłatnym świadczeniem usług. W ocenie Gminy wynika to z co najmniej dwóch powodów.

Po pierwsze – okoliczność, że dochodzi do (formalnego) przekazania własności gruntów i budowli (tunelu) na rzecz Skarbu Państwa nie skutkuje „dostawą” tych towarów na rzecz Skarbu Państwa, zwłaszcza jeśli wziąć pod uwagę, że to Miasto nadal będzie miał prawo do zarządzania tunelem i używania go.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.p.t.u., przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Dostawa towarów jest więc taką czynnością, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z towarem jak właściciel. Należy przy tym uznać, że chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Dla uznania, że miała miejsce dostawa towarów wystarczy, ze podmiot nabędzie tzw. „własność ekonomiczną”, tzn. będzie miał możliwości dowolnego rozporządzania i dysponowania uzyskanym towarem, istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności. Zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować: jako „prawa własności”. W orzecznictwie i praktyce ETS pojawił się w tym kontekście termin „własność ekonomiczna” – tak w orzeczeniu (Shipping and Forwarding Safe B.V. vs Staatsecretaris van Financien). Nie wyjaśniono w ustawie bliżej rozumienia tego pojęcia. Czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym. W przywoływanym już orzeczeniu C-320/88 ETS wyraźnie stwierdził, że „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy.

Pojęcie „dostawy towarów” oderwane jest zatem od skutków konwencjonalnych powstających na gruncie prawa prywatnego. Znaczenie mają przede wszystkim ekonomiczne aspekty transakcji. Pozwala to m.in. na uznanie za opodatkowane czynności mających za przedmiot przeniesienie towarów, które to czynności były nieważne (przede wszystkim z uwagi na zachowanie niewłaściwej formy), czy też nieskuteczne na gruncie prawa cywilnego. Intuicyjnie należy uznać, że własność ekonomiczna to sytuacja taka, w której z punktu widzenia aspektów ekonomicznych oraz w rozumieniu potocznym należałoby uznać kogoś za właściciela rzeczy.

Można zatem stwierdzić, że niezależnie od faktu, że własność tunelu znajdzie się po stronie Skarbu Państwa, nie jest to dostawa tego towaru w rozumieniu przepisów u.p.t.u.

Po drugie – w sytuacji opisanej w pytaniu własność tunelu będzie przechodzić na Skarb Państwa z mocy samego prawa, w związku z faktem, że Skarb Państwa byłby właścicielem gruntów, na których tunel jest budowany. Tunel ani przez moment nie byłby własnością Miasta. W związku z tym nie mielibyśmy do czynienia z przenoszeniem ze strony Miasta na rzecz strony Skarbu Państwa prawa do rozporządzenia tunelem jak właściciel. Także zatem z tego punktu nie byłaby to czynność podlegająca opodatkowaniu.

Można się zastanawiać także, czy okoliczność, że budowany przez Miasto tunel stawałby się (formalnie rzecz biorąc) własnością Skarbu Państwa, nie oznacza, że Miasto świadczy usługi (roboty budowlane) na rzecz Skarbu Państwa.

W ocenie Wnioskodawcy nie jest to zdarzenie (zachowanie) podlegające opodatkowaniu. Miasto buduje tunel przede wszystkim dla siebie, tj. po to, aby zarządzać tym tunelem i pobierać opłaty za przejazd tym tunelem. Okoliczność, że tunel staje się własnością Skarbu Państwa jest aspektem tylko i wyłącznie formalnym nie związanym z późniejszą eksploatacją tunelu. W związku z powyższym nie mamy tutaj do czynienia ze świadczeniem na rzecz Skarbu Państwa ze strony Miasta; Miasto buduje tunel dla siebie, celem wykorzystania go do swojej przyszłej sprzedaży. Istotny jest również fakt, że zadanie miasta na prawach powiatu z zakresu budowy i zarządzania drogami krajowymi znajdującymi się w granicach tego miasta, jest zadaniem własnym tej jednostki samorządowej, a nie zadaniem zleconym z zakresu administracji rządowej. Żaden przepis prawa nie nadaje bowiem temu zadaniu charakteru zadania zleconego. To również dodatkowo umacnia tezę o tym, że Miasto nie wykonuje w tym przypadku żadnego świadczenia, tylko działa samo dla siebie. Nawet gdyby ewentualnie uznać, mamy tutaj do czynienia z jakimś świadczeniem ze strony Miasta na rzecz Skarbu Państwa, to jest to świadczenie wykonywane bez wynagrodzenia. Za takie wynagrodzenia nie będzie można uznać ewentualnego dofinansowania do budowy tunelu. Przypomnieć tutaj należy, że w myśl art. 8 ust. 2 pkt 2 u.p.t.u. opodatkowaniu podlega tylko takie nieodpłatne świadczenie usług, które następuje na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika. W tym przypadku – jeśli uznać, że mamy tutaj do czynienia z nieodpłatnie świadczonymi usługami – to podkreślić należy, że te usługi Miasto świadczy do celów swojej działalności gospodarczej. Przecież tunel Miasto buduje w tym celu, aby wykorzystywać go później dla celów swojej sprzedaży opodatkowanej. Takie zaś nieodpłatne świadczenie usług – nie podlega podatkowi od towarów i usług.

Końcowo zauważyć należy, że nie można abstrahować od faktu, że gdyby uznać, że mamy do czynienia z czynnością podlegającą opodatkowaniu ze strony Miasta na rzecz Skarbu Państwa, to wówczas należałoby komplementarnie uznać, że także Skarb Państwa wykonuje świadczenie na rzecz Miasta polegające na umożliwieniu Miastu komercyjnego wykorzystania tunelu (tj. zarządzania nim i pobierania opłat). Nie sposób nie dostrzec, że w tym przypadku nie mamy w istocie do czynienia z żadną konsumpcją. Wybudowany tunel przez cały czas będzie pozostawał w faktycznym zarządzie Miasta i to ono będzie go wykorzystywać. Aspekty cywilno-formalno-prawne nie kreują w tym przypadku żadnej konsumpcji. Biorąc zaś pod uwagę, że podatek od towarów i usług jest powszechnym podatkiem obciążającym konsumpcję, także i ta okoliczność stoi na przeszkodzie dopatrywaniu się w tym przypadku jakichkolwiek czynności opodatkowanych ze strony Miasta na rzecz Skarbu Państwa.

W ocenie Wnioskodawcy, nie mamy tutaj do czynienia z żadnymi czynnościami opodatkowanymi po stronie Miasta w związku z faktem, że budowany przez Miasto Tunel staje się własnością Skarbu Państwa.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 7 ust. 1 cyt. ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

1.  przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie;
2.  wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
3.  wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
4.  wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
5.  ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
6.  oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
7.  zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

Natomiast, zgodnie z art. 8 ust. 1 powołanej ustawy przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej,
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji,
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Definicja świadczenia usług ma zatem charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest wyrazem realizacji powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej.

Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Należy jednak zaznaczyć, że nie każde działanie, powstrzymanie się od działania, czy tolerowanie czynności lub sytuacji, może zostać uznane za usługę w rozumieniu przepisów ustawy. Aby tak się stało muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:

*   w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona jest bezpośrednio beneficjentem świadczenia,
*   świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie świadczenia.

Z orzecznictwa TSUE wynika, że opodatkowanie tym podatkiem zakłada realizację czynności przez strony, w ramach której ustala się cenę lub świadczenie. W wydawanych wyrokach Trybunał, stwierdził, że kiedy działalność polega wyłącznie na świadczeniu usług bez bezpośredniej zapłaty, nie ma podstawy wymiaru podatku i z tego względu usługi nie są opodatkowane (np. wyrok w sprawie C-16/93 R.J. Tolsma, pkt 12). Świadczenie usług tylko wtedy dokonywane jest „odpłatnie” w rozumieniu art. 2 pkt 1 szóstej dyrektywy (obecnie art. 2 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE), jeżeli pomiędzy usługodawcą i usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach którego dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych, a wynagrodzenie otrzymywane przez usługodawcę stanowi rzeczywisty ekwiwalent usługi świadczonej na rzecz usługobiorcy (np. wyroki w sprawach C-16/93, pkt 14; C-246/08 Komisja vs. Republika Finlandii, pkt 44). Istnienie odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu art. 2 pkt 1 szóstej dyrektywy zakłada istnienie bezpośredniego związku pomiędzy wyświadczoną usługą a otrzymanym ekwiwalentem świadczenia (wyrok C-246/08).

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności.

W myśl art. 15 ust. 6 ww. ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Z treści powołanego przepisu art. 15 ust. 6 ustawy wynika, że wyłączenie z kategorii podatników VAT organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy ma miejsce wówczas, gdy spełnione zostaną łącznie dwie przesłanki: podmiotem dokonującym czynności jest organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ i czynność mieści się w zakresie zadań nałożonych odrębnymi przepisami na ten podmiot (wymieniony w pkt 1), dla realizacji których został on powołany i jednocześnie czynność ta nie jest wykonywana na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Innymi słowy organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch przypadkach – gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego zadań (a contrario z pierwszej części art. 15 ust. 6) oraz gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych. Stąd też, aby uznać, że organ działa w zakresie swoich funkcji ustawowych i jednocześnie nie korzysta z formy cywilistycznej musi zaistnieć sytuacja tego rodzaju, że przy realizacji danego zadania organ ten wyposażony jest we władztwo publiczne, tj. występuje w pozycji nadrzędnej w stosunku do innych podmiotów uczestniczących w danej czynności (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt. I SA/Gd 367/09).

Ze złożonego wniosku wynika, że Miasto jest czynnym podatnikiem VAT, przysługują mu zarówno uprawnienia gminy, jak i uprawnienia powiatu, zaś prezydent miasta jest zarówno organem wykonawczym administracji gminnej, jak i administracji powiatowej. Wnioskodawca zamierza przeprowadzić inwestycję, polegającą na wybudowaniu w ciągu drogi krajowej tunelu przebiegającego pod rzeką. Inwestycja ma być finansowana ze środków Miasta oraz współfinansowana z Programu Infrastruktura i Środowisko na lata 2014-2020. Budowla tunelu znajdowałaby się w całości w granicach administracyjnych Miasta. Zarządcą drogi krajowej, w tym także tunelu, byłby Prezydent Miasta. Własność drogi, w tym także tunelu przysługuje Skarbowi Państwa. Korzystający z tunelu będą obowiązani do ponoszenia opłat.

Ustosunkowując się do powyższego należy zauważyć, że zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 595, z późn. zm.) powiat wykonuje określone ustawami zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność, w związku z czym przyznano mu na podstawie ust. 2 powołanego przepisu osobowość prawną.

Z kolei stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy wynika, że powiat wykonuje określone ustawami zadania publiczne o charakterze ponadgminnym, w tym w zakresie transportu zbiorowego i dróg publicznych.

Dodatkowo należy wskazać, że zgodnie z art. 92 ust. 2 ww. ustawy miasto na prawach powiatu jest gminą wykonującą zadania powiatu na zasadach określonych w tej ustawie.

Zgodnie z art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260, z późn. zm.) w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta.

Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami miasto na prawach powiatu zobowiązane jest do działań m.in. w zakresie dróg publicznych.

Wnioskodawca realizując na podstawie odpowiednich przepisów prawa zadanie inwestycyjne w postaci budowy tunelu w ciągu drogi krajowej, na gruntach stanowiących własność Skarbu Państwa, wykonuje zadania nałożone odrębnymi przepisami prawa. Zatem zarówno w tym przypadku, jak i w sytuacji zarządu drogą w granicach administracyjnych Miasta, Wnioskodawca nie będzie wykonywał czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Uwzględniając przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe oraz powołane przepisy, wskazać należy, że w analizowanej sprawie nie dochodzi do czynności opodatkowanych po stronie Wnioskodawcy w związku z faktem, że tunel staje się własnością Skarbu Państwa, przy czym Wnioskodawca będzie nim zarządzać, a w związku z tym stanowisko Wnioskodawcy w odniesieniu do zadanego pytania uznać należy za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, 87-100 Toruń, ul. Św. Jakuba 20.