Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.247.2025.2.KC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-17
Teza: Obowiązki płatnika; uczestniczący wycieczki turystyczno; krajoznawczej.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
wycieczka
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 19 maja
    2025 r. (wpływ).

## Opis zdarzenia przyszłego

Są Państwo (...), która ma obowiązek tworzenia Zakładowego Funduszu Świadczeń
    Socjalnych.

    Według Państwa Regulaminu o ZFŚS oraz Preliminarzu na 2025 r. mają Państwo
    zabezpieczone środki na działalność turystyczno-krajoznawczą. Planują Państwo
    zorganizować wyjazd turystyczno-krajoznawczy dla wszystkich chętnych uprawnionych.
    Zgodnie z Regulaminem, próg dochodowy decyduje o poziomie dofinansowania z ZFŚS
    (trzy progi dochodowe). Osoby z najniższym dochodem sfinansowany wyjazd mają w
    100% z ZFŚS. Następny próg średni – 80% i najwyższy – 60% dofinansowania z ZFŚS.
    Pozostałą, tj. brakującą kwotę uczestnik wyjazdu pokrywa z własnej kieszeni. Koszt
    wyjazdu na 1 osobę wynosi (...) zł, czyli przekracza próg zwolnienia z opodatkowania.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    Państwa pracownicy będą brali udział w wycieczce turystyczno-krajoznawczej
    zorganizowanej ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Udział w tej
    wycieczce jest dobrowolny, z uwzględnieniem – indywidualnie każdego z pracowników –
    progów dochodowych. Wycieczka jest dostępna dla wszystkich.
    Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, aby świadczenia nieodpłatne na rzecz
    pracownika mogły zostać uznane, muszą zostać spełnione łącznie trzy przesłanki, tj.:
    1) zostały spełnione za zgodą pracownika (dobrowolnie),
    2) zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu
      korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    3) stanowią wymierną korzyść przypisaną indywidualnemu pracownikowi (korzyść nie
      jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Celem tej wycieczki jest przede wszystkim integracja pracowników, zwiększenie motywacji
    pracowników do pracy, czy wzmocnienie więzi pomiędzy pracownikami. Realizacja tych
    założeń, to głównie korzyść pracodawcy, bo dzięki temu wśród pracowników wykształci się
    umiejętność pracy w grupie. To budowanie zespołu, który ma na celu poprawę
    komunikacji, zaufania i współpracy w zespole, co prowadzi do zwiększenia efektywności i
    satysfakcji z pracy. Jednocześnie, dzięki tej wycieczce, wśród pracowników jest
    propagowana zdrowa rywalizacja oparta na zasadzie fair play, aktywne i bezpieczne
    spędzanie wolnego czasu. Te elementy służą interesowi pracodawcy, gdyż dzięki tym
    przesłankom, pracownicy będą lepiej i wydajniej pracowali, co przysporzy wymierne
    korzyści pracodawcy.
    Wyjazd pracowników jest dobrowolny i dostępny dla wszystkich uprawnionych, a udział w
    tej wycieczce nie prowadzi do zwiększenia jego korzyści majątkowych. Jeśli pracodawca
    nie zorganizowałby wycieczki, to pracownik nie poniósłby takiego wydatku i nie
    skorzystałby z takiego świadczenia we własnym interesie.

## Pytanie

Czy zgodnie z ww. wymienionymi przesłankami, pracodawca powinien pobrać i
    odprowadzić podatek dochodowy od osób fizycznych od wszystkich pracowników
    uczestniczących w wycieczce turystyczno-krajoznawczej, skoro nie poniosą oni żadnej
    korzyści materialnej, gdyż korzyść poniesie głównie pracodawca?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, udział w wycieczce finansowanej ze środków ZFŚS pracodawcy nie
    będzie stanowił źródła przychodów podlegającego opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, a Państwo nie powinni naliczyć i przekazać zaliczki do
    urzędu skarbowego.
    Zgodnie bowiem z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13,
    w którym to Trybunał orzekł, że aby świadczenie nieodpłatne zostało zakwalifikowane jako

    przychód z tytułu stosunku pracy, czy innego nieodpłatnego świadczenia, w rozumieniu
    art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, musiałyby
    zostać spełnione łącznie trzy przesłanki:
    a) zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
    b) zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu
      korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    c) stanowią wymierną korzyść przypisaną indywidualnemu pracownikowi (korzyść nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Skoro pracownicy uczestniczą w zorganizowanej przez Państwa wycieczce ze środków
    ZFŚS dobrowolnie, a nie ponoszą żadnej korzyści z tego tytułu, nie zaoszczędzą na
    wydatku, bo gdyby (...) nie zorganizował wycieczki, nie zapewnił jej współfinansowania –
    pracownik przypuszczalnie nie wydatkowałby własnych środków na tego typu zdarzenie,
    to nie zachodzi przesłanka do naliczania i odprowadzania podatku dochodowego.
    Organizacja takiej wycieczki przez pracodawcę przynosi korzyść pracodawcy, a nie
    pracownikowi, bo dzięki temu pracodawca pozyska zgrany zespół, poprawi się
    komunikacja pomiędzy pracownikami, wykształtuje się wśród pracowników umiejętność
    pracy w grupie, rozwinie się współpraca, co spowoduje zwiększenie efektywności i
    satysfakcji z pracy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Stanowi
    on, że:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W myśl art. 11 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c,
      określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i
      stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2a cytowanej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

        1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
        gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec
        innych odbiorców;
        2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
        3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
        równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
        lokalu lub budynku;
        4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
        świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
        gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu
        i miejsca udostępnienia.
    Na mocy art. 11 ust. 2b cytowanej ustawy:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Z ogólnej definicji przychodów zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wynika, iż przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Ponieważ za
    przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego – zarówno formę
    pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika –
    to wskazać należy, że dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie rozumie się
    te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj.
    niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie w majątku podatnika
    mające konkretny wymiar finansowy. Zatem do przychodu należy zaliczyć każdy rodzaj
    świadczenia, które dana osoba (podatnik) otrzymuje kosztem majątku innej osoby.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Na mocy art. 12 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie
      odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych
      odbiorców – jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres
      działalności pracodawcy.
    Stosownie do art. 12 ust. 3 omawianej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    Z art. 12 ust. 4 tej ustawy wynika, że:

      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Z kolei zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Stosownie do art. 38 ust. 1 powyższej ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika
      wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź
      miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą
      potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją
      wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Z powodu niejednolitości stanowisk sądowych dotyczących kwestii „nieodpłatnego
    świadczenia”, zasadniczego znaczenia nabrał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca
    2014 r., sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r., poz. 947), w którym to Trybunał dokonał
    ustalenia, jakie kryteria statuują nieodpłatne świadczenie do zakwalifikowania go jako
    przychodu z tytułu stosunku pracy.
    Definiując pojęcie „innych nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu, w rozumieniu art. 12
    ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Trybunał
    Konstytucyjny wskazał, że za przychód pracownika mogą być uznane takie świadczenia,
    które:
    · zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
    · zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść
      w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,
    · stanowią wymierną korzyść przypisaną indywidualnemu pracownikowi (korzyść nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Aby można było uznać, że pracownik otrzymał nieodpłatne świadczenie, powyższe
    przesłanki muszą być spełnione łącznie.
    Wobec tego, przyjęcie oceny uznającej konkretne świadczenie ze strony pracodawcy za
    przychód pracownika ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, winno opierać się na przesłankach wynikających z ww.
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które Trybunał
    Konstytucyjny w powołanym powyżej wyroku uznał za zgodne z Konstytucją i przedstawił
    ich interpretację.

    Należy też pokreślić, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze
    interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego, z pominięciem
    okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych.
    Wskazać należy, że nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika ze stosunku
    pracy – gdy świadczenie to, powoduje wystąpienie po stronie pracownika przysporzenia:
    w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej lub w postaci również wymiernego
    zaoszczędzenia wydatku. Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy
    zostało spełnione za zgodą pracownika, tj. gdy pracownik skorzystał z niego w pełni
    dobrowolnie. Zatem, pracodawca spełnił określone świadczenie na rzecz pracownika, gdy
    dysponował uprzednią zgodą pracownika na jego przyjęcie.
    Przychód pracownika będzie obejmował nieodpłatne świadczenie, gdy świadczenie to
    zostanie spełnione w interesie pracownika (a nie w interesie pracodawcy) i przyniesie
    pracownikowi korzyść w postaci powiększenia jego aktywów lub uniknięcia wydatku, który
    musiałby ponieść. W zakresie tego kryterium należy wskazać, że chodzi o realny charakter
    przysporzenia, jako warunku objęcia nieodpłatnego świadczenia podatkiem dochodowym.
    Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy korzyść jest wymierna i
    przypisana indywidualnemu pracownikowi, tj. nie jest dostępna w sposób ogólny dla
    wszystkich podmiotów.
    W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, obiektywne kryterium – wystąpienia po stronie
    pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści) – nie jest natomiast spełnione, gdy
    pracodawca proponuje swoim pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy
    szkoleniowych, choćby organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym
    przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy w spotkaniu dobrowolnie, po jego stronie
    nie pojawia się żadna korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku.
    W opisie zdarzenia w szczególności wskazali Państwo, że są (...), która tworzy Zakładowy
    Fundusz Świadczeń Socjalnych. Ze środków ZFŚS planują Państwo zorganizować wyjazd
    turystyczno-krajoznawczy. Udział w tej wycieczce jest dobrowolny i wycieczka jest
    dostępna dla wszystkich uprawnionych. Ponadto, udział w wycieczce nie prowadzi do
    zwiększenia korzyści majątkowych pracowników (jeśli pracodawca nie zorganizowałby tej
    wycieczki, to pracownik nie poniósłby takiego wydatku i nie skorzystałby z takiego
    świadczenia we własnym interesie). Celem wycieczki jest przede wszystkim integracja
    pracowników, zwiększenie motywacji pracowników do pracy i wzmocnienie więzi
    pomiędzy pracownikami. Realizacja tych założeń to głównie korzyść pracodawcy, bowiem
    dzięki temu wśród pracowników wykształci się umiejętność pracy w grupie. To budowanie
    zespołu, który ma na celu poprawę komunikacji, zaufania i współpracy w zespole, co
    prowadzi do zwiększenia efektywności i satysfakcji z pracy. Jednocześnie – dzięki tej
    wycieczce – wśród pracowników jest propagowana zdrowa rywalizacja oparta na zasadzie
    fair play, aktywne i bezpieczne spędzanie wolnego czasu. Te elementy służą interesowi
    pracodawcy, gdyż dzięki tym przesłankom, pracownicy będą lepiej i wydajniej pracowali,
    co przysporzy wymierne korzyści pracodawcy.
    Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że udział
    Państwa pracowników w wycieczce turystyczno-krajoznawczej, który jest dobrowolny
    (wycieczka jest dostępna dla wszystkich pracowników) i nie prowadzi do zwiększenia
    korzyści majątkowych pracowników, a ponadto jej celem jest przede wszystkim integracja
    pracowników, nie spowoduje po stronie Państwa pracowników przysporzenia
    majątkowego.
    W konsekwencji, dofinansowanie z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych do
    wycieczki turystyczno-krajoznawczej nie spowoduje powstania po stronie Państwa
    pracowników przychodu ze stosunku pracy, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Oznacza to, że na Państwu nie będą ciążyły obowiązki płatnika – zgodnie z art. 32 ust.
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – z tego tytułu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.