Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB2/4511-92/15-4/MK1
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2015-04-22
Teza: Czy przychód uzyskany przez Wnioskodawczynię z odpłatnego zbycia nieruchomości nabytej uprzednio (w 1983 r.) razem z mężem do wspólności majątkowej małżeńskiej, a następnie wchodzącej w skład spadku po zmarłym (w 2010 r.) mężu, podlega w części (nabytej w drodze spadkobrania) opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f.?
Słowa kluczowe: nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; przychód-źródła przychodu; skutki podatkowe; spadek; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 3 lutego 2015 r. (data wpływu 6 lutego 2015 r.) oraz piśmie z dnia 20 lutego 2015 r. (data wpływu 23 lutego 2015 r.) uzupełniającym braki wniosku na wezwanie Nr IPPB2/4511-92/15-2/MK1 z dnia 13 lutego 2015 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych odpłatnego zbycia nieruchomości – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 6 lutego 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych odpłatnego zbycia nieruchomości.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

W dniu 15 września 1983 r. aktem notarialnym Wnioskodawczyni nabyła wraz z mężem Edmundem M., z którym pozostawała w majątkowym ustroju małżeńskiej wspólności ustawowej, gospodarstwo rolne położone we wsi A, gm. B, pow. C.

W dniu 22 marca 2010 r. zmarł mąż Wnioskodawczyni. W drodze dziedziczenia testamentowego, potwierdzonego Aktem Poświadczenia Dziedziczenia z dnia 30 marca 2010 r., udział przypadający zmarłemu odziedziczyły: żona Jolanta M. oraz córka Dagmara K. (c. Edmunda i Jolanty) w udziale wynoszącym po 1/2 części dla każdej spadkobierczyni.

Aktem notarialnym z dnia 17 grudnia 2013 r. Wnioskodawczyni sprzedała razem z córką tzw. siedlisko tj. zabudowaną działkę gruntu o obszarze 0,3179 ha. Zarówno przed sprzedażą (w I-ej połowie grudnia 2013 r.) jak i po jej dokonaniu (w m-cu styczniu 2014 r.) Wnioskodawczyni wraz z córką zgłaszały się do organu podatkowego z zapytaniem: czy i jakie obowiązki podatkowe ciążą na nich z tytułu zbycia w/w nieruchomości.

W oparciu o dostępne wówczas interpretacje przepisu prawa podatkowego uzyskały w Urzędzie Skarbowym następujące informacje:

1.  córka-do końca kwietnia 2014 r. musi złożyć PIT-39 w urzędzie skarbowym właściwym dla swojego miejsca zamieszkania. Jeśli nie przewiduje wydatkowania pieniędzy uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości, na własny cel mieszkaniowy, to w tym samym terminie powinna zapłacić podatek w wysokości 19% od dochodu uzyskanego ze sprzedaży tejże nieruchomości. Obowiązku podatkowego dopełniła, złożyła PIT-39 i zapłaciła podatek.
2.  w odniesieniu do Wnioskodawczyni wyjaśniono: nabywali przedmiotową nieruchomość jako małżonkowie pozostający we wspólności majątkowej małżeńskiej w myśl art. 31 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy. W akcie notarialnym nabycia nie było więc określone w jakim udziale dla każdego współwłaściciela nabywali tę nieruchomość, albowiem wspólność ta jest wspólnością masy majątkowej, czyli obejmuje cały zbiór praw takich jak własność i inne prawa rzeczowe czy wierzytelności, czyli jest to wspólność bezudziałowa. Obydwojgu przysługiwało pełne prawo do całej masy majątkowej.

Ponadto wyjaśniono Wnioskodawczyni, iż nabywając udział w drodze spadkobrania po mężu, z którym cały czas pozostawała w ustroju wspólności majątkowej małżeńskiej, nie nabywa po raz drugi udziału w tej samej nieruchomości. W związku z tym nie musi rozliczać się w PIT-39 po sprzedaży części nieruchomości.

Uzyskane w ten sposób informacje i przekazana w tym zakresie wiedza były dla Wnioskodawczyni czytelne i jednoznaczne.

W dniu 30 grudnia 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego, na terenie działania którego Wnioskodawczyni zamieszkuję, skierował do Wnioskodawczyni wezwanie do złożenia PIT-39 za 2013r., w związku z osiągnięciem przez nią przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych. W dniu 13 stycznia 2015 r. Wnioskodawczyni złożyła do Urzędu Skarbowego wyjaśnienie, iż to, że nie złożyłam PIT-39 wynikało z uzyskanej w tymże urzędzie informacji o braku podstaw do jego złożenia. Wyjaśnienie okazało się nieskuteczne i nie uwzględniono go.

Dnia 16 stycznia 2015 r. po raz drugi Naczelnik Urzędu Skarbowego skierował do Wnioskodawczyni wezwanie tej samej treści tj. do złożenia PIT-39 za 2013 r.

W zaistniałej sytuacji Wnioskodawczyni niejako zmuszona została do złożenia tego zeznania i zapłacenia podatku wraz z odsetkami za zwłokę od 30 kwietnia 2014 r. Ponosi więc dotkliwe skutki zmiany stanowiska Urzędu Skarbowego w zakresie wykładni prawa. Niedopełnienie tego obowiązku nie było wynikiem zaniedbania, zapomnienia czy kompletnej niewiedzy. Działanie swoje Wnioskodawczyni opierała o informację uzyskaną od pracownika Urzędu Skarbowego. Córka świadoma swoich obowiązków podatkowych w pełni dopełniła ich. Obydwie więc zachowały się zgodnie z wiedzą jaka została im wcześniej przekazana w organie podatkowym.

Na przestrzeni 2014 r. Wnioskodawczyni śledziła interpretacje przepisów prawa podatkowego w tym zakresie, w sytuacjach takich lub podobnych, jak Wnioskodawczyni. Rozstrzygnięcia sądów były takie same.

Pismem z dnia 13 lutego 2015 r. Nr IPPB2/4511-92/15-2/MK1 wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia braków wniosku poprzez:

*   wskazanie, czy wniesione podanie na druku ORD-OG należy traktować jako wniosek o wydanie interpretacji ogólnej przepisów prawa podatkowego, czy też żądanie zawarte w przedmiotowym piśmie należy traktować jako wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego?

W dniu 6 lutego 2015 r. do Biura Krajowej Informacji Podatkowej złożony został na formularzu ORD-OG wniosek Pani Jolanty M. dotyczący przepisów prawa podatkowego na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych. Jednakże treść złożonego pisma wskazuje, że przedmiotem zapytania Wnioskodawcy jest jego indywidualna sprawa. W związku z powyższym niejasna jest intencja złożenia ww. pisma.

W celu uzyskania interpretacji indywidualnej należy uzupełnić wniosek o wszystkie wymagane dane zgodnie ze wzorem formularza ORD-IN(5), zaznaczając w poz. A.2. cel złożenia wniosku: pkt 2 „uzupełnienie wniosku”, ze szczególnym uwzględnieniem następujących elementów:

*   wskazanie i uzupełnienie danych identyfikacyjnych Wnioskodawcy zgodnie ze wzorem wniosku ORD-IN:
*   rodzaj Wnioskodawcy: osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, osoba fizyczna, inny;
*   określić status Wnioskodawcy: podatnik, płatnik, inkasent, osoba trzecia w rozumieniu art. 110-117a Ordynacji podatkowej, inny;
*   określenie organu podatkowego właściwego dla Wnioskodawcy ze względu na sprawę będącą przedmiotem interpretacji indywidualnej (nazwa i adres organu podatkowego – Naczelnika Urzędu Skarbowego);
*   wskazanie, czy wniosek dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, czy zdarzenia przyszłego;
*   wskazanie przepisów prawa podatkowego będących przedmiotem interpretacji indywidualnej;
*   złożenie oświadczenia i podpisu Wnioskodawcy lub osoby upoważnionej – zgodnie z art. 233 § 1 w związku w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm.), kto, składając fałszywe oświadczenie mające służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub w innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3 – następującej treści: „Ja niżej podpisany(a) pouczony(a) o odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 Kodeksu karnego za składanie fałszywych oświadczeń składam, stosownie do art. 14b § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa, oświadczenie następującej treści: „Oświadczam, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz, że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej”;

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 18 lutego 2015 r.

Pismem z dnia 20 lutego 2015 r. (data nadania 20 lutego 2015 r.) Wnioskodawca uzupełnił wniosek w wyznaczonym terminie.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy przychód uzyskany przez Wnioskodawczynię z odpłatnego zbycia nieruchomości nabytej uprzednio (w 1983 r.) razem z mężem do wspólności majątkowej małżeńskiej, a następnie wchodzącej w skład spadku po zmarłym (w 2010 r.) mężu, podlega w części (nabytej w drodze spadkobrania) opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f.?

Zdaniem Wnioskodawcy od początku trwania małżeństwa z mężem Edmundem M., panował w nim ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Za życia męża nigdy nie zawierali umów majątkowych wyłączających ustawową wspólność majątkową. Nabycia przedmiotowej nieruchomości rolnej dokonali jako małżonkowie w 1983 r. W akcie notarialnym nie było więc określone, w jakim udziale każdego współwłaściciela nabywali to gospodarstwo rolne. Nie było to możliwe właśnie z racji łączącej ich wspólności majątkowej małżeńskiej, gdyż obejmuje ona cały zbiór praw lub wierzytelności, czyli jest to wspólność bezudziałowa. Obydwojgu przysługiwało pełne, niepodzielne, stuprocentowe prawo do całej masy majątkowej. Skoro więc nabyli nieruchomość do majątku wspólnego - niepodzielnie, to Wnioskodawczyni nie mogła jej nabyć powtórnie w wyniku dziedziczenia po śmierci męża. W związku z tym Wnioskodawczyni nie zgadza się z obecnym, niestety zmienionym, stanowiskiem Urzędu Skarbowego, że pięcioletni termin określony w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, biegnie od daty nabycia udziału w drodze spadku.

Wnioskodawczyni wydaje się bezpodstawne takie stanowisko organu podatkowego, ponieważ w rzeczywistości pierwotne nabycie miało miejsce 15 września 1983 r. Tę datę nabycia należy uznać za moment nabycia do majątku wspólnego a nie moment nabycia w drodze dziedziczenia. Wnioskodawczyni uważa, że nie miało tu miejsca tzw. dalsze przysporzenie w drodze spadkobrania.

W sprawie Wnioskodawczyni przed organem podatkowym spornym jest moment nabycia nieruchomości. Według Wnioskodawczyni rozstrzygnięcie wątpliwości w zakresie momentu nabycia powinno odbyć się na korzyść podatnika. Organy podatkowe natomiast przy pomocy wykładni na korzyść fiskusa, nagminnie stosują wykładnię rozszerzającą, która ma charakter prawotwórczy w tym zakresie a przecież takie prawo przysługuje wyłącznie ustawodawcy. Przyjęcie przez Urząd Skarbowy takiego stanowiska spowodowało, że zdaniem organu podatkowego Wnioskodawczyni powinna zapłacić podatek od sprzedaży udziału w nieruchomości, nabytego w drodze spadku po mężu. Według Wnioskodawczyni organ podatkowy w sposób nieuprawniony, z pominięciem wspólności majątkowej małżeńskiej, zmienił istotnie zakres stosowania art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawczyni nie zgadza się ze stanowiskiem Urzędu Skarbowego. Powyższy przepis został stworzony po to, ażeby będąc właścicielem nieruchomości lub udziału w nieruchomości, nieprzerwanie przez pięć lat - nie trzeba było płacić podatku dochodowego w przypadku zbycia.

Co zatem idzie – Wnioskodawczyni uważa, że brak jest podstaw do opodatkowania podatkiem dochodowym na podstawie w/w artykułu. Zdaniem Wnioskodawczyni nie powinna rozliczać się w PIT-39 ze sprzedaży udziału nabytego w drodze spadkobrania po mężu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy, jednym ze źródeł przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów,
4.  innych rzeczy,

\- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

W świetle powyższego, każda czynność prawna, której przedmiotem jest odpłatne zbycie nieruchomości lub praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy stanowi źródło przychodów w rozumieniu tego przepisu, jeżeli zostanie dokonana w określonym czasie, tj. przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej.

Zatem z powyższego wynika, że w przypadku sprzedaży nieruchomości decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma data nabycia tej nieruchomości i forma prawna jej nabycia.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że w dniu 15 września 1983 r. aktem notarialnym Wnioskodawczyni nabyła wraz z mężem, z którym pozostawała w majątkowym ustroju małżeńskiej wspólności ustawowej, gospodarstwo rolne. W dniu 22 marca 2010 r. zmarł mąż Wnioskodawczyni. W drodze dziedziczenia testamentowego, potwierdzonego Aktem Poświadczenia Dziedziczenia z dnia 30 marca 2010 r., udział przypadający zmarłemu odziedziczyły: żona Jolanta M. oraz córka Dagmara K. w udziale wynoszącym po 1/2 części dla każdej spadkobierczyni. Aktem notarialnym z dnia 17 grudnia 2013 r. Wnioskodawczyni sprzedała razem z córką tzw. siedlisko tj. zabudowaną działkę gruntu o obszarze 0,3179 ha.

Stosunki majątkowe między małżonkami zostały uregulowane przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2012 r., poz. 788). Zgodnie z treścią art. 31 § 1 ww. ustawy, z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). W myśl natomiast art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym. Wspólność majątkowa ustaje m.in. z chwilą śmierci jednego ze współmałżonków. Zgodnie z art. 501 Kodeksu, w razie ustania wspólności, udziały małżonków są równe, chyba że umowa majątkowa małżeńska stanowi inaczej. Z chwilą ustania wspólności ustawowej dochodzi do przekształcenia współwłasności łącznej, a każdy z małżonków może rozporządzać swoim udziałem w majątku wspólnym, który według domniemania jest równy udziałowi drugiego współmałżonka.

W myśl art. 922 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121) prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej. Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, natomiast spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku (art. 924 i 925 Kodeksu cywilnego). Istotny zatem dla podatku dochodowego jest dzień otwarcia spadku, gdyż to on określa datę nabycia rzeczy lub prawa.

Powyższe oznacza, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci) spadkodawcy (spadkodawców) ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej. Tak więc dniem nabycia spadku przez Wnioskodawcę jest data śmierci spadkodawcy. Natomiast postanowienie Sądu o stwierdzeniu nabycia spadku potwierdza jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego otwarcia.

W przedmiotowej sprawie uznać więc należy, że Wnioskodawczyni stała się właścicielem nieruchomości stopniowo, bowiem w 1983 r. nabyła na zasadzie współwłasności udział w przedmiotowej nieruchomości oraz w 2010 r. w spadku po zmarłym mężu w wyniku dziedziczenia ustawowego.

Z uwagi zatem na fakt, że nabycie prawa do przedmiotowej nieruchomości nastąpiło odpowiednio w części w 1983 r. oraz w części w 2010 r., pięcioletni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy należy liczyć oddzielnie w stosunku do każdego udziału jaki Wnioskodawca nabył.

Biorąc więc powyższe pod uwagę, sprzedaż nieruchomości w 2013 r., w części odpowiadającej udziałowi nabytemu w 1983 r. w ramach wspólności małżeńskiej nie będzie stanowiło źródła przychodu określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ została dokonana po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie.

Natomiast, sprzedaż nieruchomości, w części odpowiadającej udziałowi nabytemu w 2010 r. w spadku po zmarłym małżonku nastąpiła przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie, w związku z tym stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaś dochód uzyskany z tej sprzedaży będzie opodatkowany według zasad określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2009 r.

Ustawą z dnia 6 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1316, z późn. zm.) zmieniono m.in. zasady opodatkowania przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nowe zasady opodatkowania, zgodnie z art. 14 ustawy zmieniającej, mają zastosowanie do uzyskanych dochodów (poniesionej straty) od dnia 1 stycznia 2009 r.

Zgodnie z art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.

W myśl art. 30e ust. 4 ww. ustawy, po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:

1.  dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub
2.  dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.

Stosownie do ust. 2 artykułu 30e ww. ustawy, podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.

Natomiast zgodnie z art. 30e ust. 5 ww. ustawy, dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.

Z kolei art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej, którą zgodnie z ust. 3 tegoż artykułu określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia.

Natomiast w odniesieniu do kosztów uzyskania przychodów, zastosowanie znajdzie art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z brzmieniem ww. przepisu, za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn.

Ponadto zgodnie z art. 22 ust. 6e ww. ustawy wysokość nakładów, o których mowa powyżej, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.

Jednakże w myśl art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych.

Cele mieszkaniowe, których sfinansowanie przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uprawnia do skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania, wymienione zostały w art. 21 ust. 25 cytowanej ustawy.

W związku z powyższym, mając na uwadze powołane przepisy prawa, należy stwierdzić, że sprzedaż nieruchomości w 2013 r. w odniesieniu do udziału nabytego w 1983 r. nie stanowi źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, z uwagi na upływ pięcioletniego terminu. Natomiast przychód uzyskany ze sprzedaży udziału nabytego w spadku po zmarłym mężu podlega opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym, chyba że objęty zostanie zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Należy także wskazać, że z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – niniejsza interpretacja jest wiążąca dla Pani, jako występującej z wnioskiem o jej wydanie. Nie chroni natomiast pozostałych spadkobierców.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.