Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP1/443-416/12-3/AW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2012-06-28
Teza: odliczenie podatku VAT – czynności opodatkowane
Słowa kluczowe: faktura-faktura VAT; odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług; zdarzenie-zdarzenie gospodarcze
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 04.05.2012 r. (data wpływu 18.05.2012r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 18.05.2012 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

XXX spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Spółka” lub „Leasingobiorca”) jest leasingobiorcą w ramach umowy, której przedmiotem jest prawo wieczystego użytkowania nieruchomości gruntowej, wraz z własnością posadowionych na nieruchomości budynków (dalej: „Przedmiot Leasingu”). Umowa ta dla celów VAT jest traktowana jako dotycząca usługi (a nie dostawy towaru). Leasingodawcą jest inna spółka z siedzibą w Polsce (dalej: „Leasingodawca”). Przedmiot Leasingu jest wykorzystywany przez Spółkę wyłącznie do czynności opodatkowanych VAT w ramach jej działalności gospodarczej.

Na mocy Umowy Leasingu z dnia 30.11.2006 r. Leasingobiorca jest zobowiązany do ponoszenia wszelkich kosztów niezbędnych do prawidłowego korzystania z Przedmiotu Leasingu, w tym, opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego. Zgodnie z zapisami ww. Umowy, Leasingodawca obciąża Spółkę kosztami związanymi z Przedmiotem Leasingu (traktując je jako element wynagrodzenia z tytułu usług leasingu). Leasingobiorcy przysługuje prawo do kwestionowania kosztów potraktowanych przez Leasingodawcę jako elementy wynagrodzenia, jeżeli uważa on, że koszty te są „bezpodstawne, nadmierne lub nieuzasadnione”.

Stosownie do art. 77 ust. 1 i 3 oraz art. 78 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2010.102.651 z późn. zm.). Prezydent, zamierzając dokonać aktualizacji opłaty rocznej dotyczącej Przedmiotu Leasingu, wypowiedział na piśmie Leasingodawcy wysokość dotychczasowej opłaty, przesyłając równocześnie ofertę przyjęcia jej nowej wysokości podwyższającą wysokość tej opłaty począwszy od roku 2011 . Wypowiedzenie to zostało dokonano Leasingodawcy, jako użytkownikowi wieczystemu gruntu (który stanowił Przedmiot Leasingu).

Strony (tj. Leasingodawca i Leasingobiorca) powzięły wątpliwość, czy ww. podwyżka opłaty z tytułu użytkowania wieczystego jest uzasadniona, kwestionując tym samym wysokość zaktualizowanej opłaty rocznej. Leasingodawca, stosownie do art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, złożył do właściwego samorządowego kolegium odwoławczego wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. Wniosek Leasingodawcy o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona, albo jest uzasadniona w Innej wysokości, do dnia dzisiejszego nie został rozpatrzony.

Stosownie do art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, Leasingodawca nie jest zobowiązany oraz nie uiścił opłaty rocznej w wysokości wynikającej z aktualizacji (tj. w wysokości, której dotyczy spór pomiędzy Leasingodawcą a Prezydentem). Do dnia złożenia niniejszego wniosku również Spółka nie dokonała zwrotu na rzecz Leasingodawcy, zgodnie z postanowieniami Umowy Leasingu, opłaty rocznej w wysokości wynikającej z aktualizacji, a jedynie opłatę roczną w wysokości sprzed aktualizacji.

Ww. zaktualizowana opłata została ujęta na fakturze VAT, wystawionej przez Leasingodawcę na Leasingobiorcę.

W przypadku ustalenia przez właściwe samorządowe kolegium odwoławcze lub przez właściwy sąd opłaty z tytułu użytkowania wieczystego w wysokości niższej niż wynikająca z aktualizacji (co Leasingodawca i Leasingobiorca uważają za prawdopodobne), Leasingodawca wystawi na Leasingobiorcę korektę faktury VAT, obniżając tym samym wysokość wcześniej wystawionej faktury.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Leasingobiorcy przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego w pełnej kwocie z faktury VAT otrzymanej od Leasingodawcy niezależnie od tego, że Leasingodawca zakwestionował podwyżkę opłaty za użytkowanie wieczyste (tzw. aktualizację), czy jedynie w części odpowiadającej opłacie dotychczas obowiązującej?

Stanowisko Wnioskodawcy

W ocenie Spółki, może ona odliczyć pełną wartość podatku naliczonego, wykazanego na fakturze VAT wystawionej przez Leasingodawcę w miesiącu jej otrzymania lub jednym z dwóch następnych. Dopiero wystawienie przez Leasingodawcę faktury korygującej (i jej doręczenie Spółce) spowodowałoby, że doszłoby do zmniejszenia odliczenia podatku naliczonego.

Wynika to wprost z przepisów UVAT.

Zgodnie bowiem z art. 86 ust. 1 UVAT: „W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (…)”. W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1) lit. a): „Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (\`(...)\`) z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4”. Art. 88 UVAT określający enumeratywnie katalog przypadków, w których podatnikom nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego, nie wymienia przypadku opisanego jako stan faktyczny (pole 68).

Warto zauważyć, że Strony (Leasingodawca i Leasingobiorca) nie kwestionują wykonania samej usługi (tj. przekazania gruntu do korzystania przez Spółkę), a jedynie wysokość wynagrodzenia za tę usługę.

Dopiero po otrzymaniu od Leasingodawcy korekty faktury VAT (o ile dojdzie do obniżenia wynagrodzenia, tj. jeżeli Leasingodawca wygra spór przed SKO), Leasingobiorca będzie zobowiązany do zmniejszenia kwoty podatku naliczonego (art. 86 ust. 10a UVAT).

Stanowisko takie znajduje potwierdzenie przykładowo w interpretacji indywidualnej Pierwszego Urzędu Skarbowego w Lublinie z dnia 27.11.2006 r. (D2-443/47/06): „(…) W dniu 12.04.2006r. inspektor nadzoru inwestora, wbrew treści umowy, podpisał protokół odbioru części wykonanych robót, a w dniu 14.04.2006 r. wykonawca wystawił fakturę częściową na kwotę równą wartości robót wykazanych w wymienionym protokole. Faktura ta została ostatecznie doręczona podatnikowi w formie duplikatu, gdyż jej oryginał nie dotarł do podatnika.

Podatnik zażądał wystawienia przez wykonawcę faktury korygującej do wyżej wymienionej faktury domagając się:

1.  zmiany treści przedmiotu dostawy wymienionego na fakturze na zgodny z umową (wartość materiałów gruzu) oraz
2.  zmniejszenia kwoty na fakturze do wysokości odpowiadającej wartości materiałów i gruzu.

Wykonawca faktury korygującej nie wystawił”.

I przedstawiono pytanie:

„Czy podatnik miał prawo zaksięgować otrzymaną fakturę w ewidencji zakupów dla podatku VAT, czy też nie powinien był jej księgować, lecz odesłać wystawcy?

Czy podatnik miał prawo odliczyć naliczony w niej podatek od towarów i usług za miesiąc otrzymania faktury?”

I zajęto stanowisko:

„W przedmiotowej sytuacji podatnik był zobowiązany do zaksięgowania faktury w ewidencji zakupów VAT. Nie miał też prawa do odsyłania faktury, gdyż taka forma kwestionowania treści faktury w ogóle nie jest przewidziana w przepisach prawa podatkowego.

Podatnik stoi na stanowisku, iż przysługuje mu prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego w tej fakturze, aczkolwiek podatnik takiego odliczenia dotychczas nie dokonał. Faktura została wystawiona w związku z wykonaniem części robót budowlanych przez wykonawcę. Choć nie powinna ona zostać wystawiona z uwagi na treść umowy, to zauważyć należy, iż jej wystawienie nie wypełnia znamion art. 88 ust. 3a pkt 4 ustawy uniemożliwiającego odliczenie podatku. Podatnik kwestionuje wartość i zakres robót, na podstawie których faktura została wystawiona, lecz wykonawca prezentuje stanowisko odmienne, a podatnik nie potrafi przewidzieć treści orzeczenia sądu w tej sprawie, okoliczność, iż wykonawca wykonał pewien zakres robót budowlanych o pewnej, choć sporne wartości nie jest przez podatnika kwestionowana.(…)

Biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny i prawny - tutejszy Organ wyjaśnia, że aby nabywca usługi budowlanej lub budowlano-montażowej miał prawo do odliczenia podatku naliczonego, wystarczającym jest otrzymanie faktury dokumentującej wykonanie usługi. Podatnik może odliczyć podatek naliczony w rozliczeniu za okres, w którym otrzymał fakturę, bądź w rozliczeniu za okres następny.

W opisanym powyżej stanie prawnym, w rozliczeniu za okres, w którym podatnik dokonuje odliczenia podatku naliczonego ma on obowiązek zaewidencjonowania faktury VAT, na podstawie której nabył prawo do obniżenia podatku należnego. Obowiązek ten wynika z przepisu art. 109 ust. 3 wyżej powołanej ustawy o podatku od towarów i usług zgodnie z którym podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 i 82 ust. 3 oraz zwolnionych od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą: kwoty określone w art. 90, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżające kwotę podatku należnego oraz kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej, a w przypadkach określonych w art. 120 ust. 15, art. 125, 134, 138 - dane określone tymi przepisami niezbędne do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej”.

Podobne stanowisko zostało zaprezentowane w Interpretacji Indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 29 grudnia 2009r. (sygn. akt. IBPP1/443-987/09/AL):

„(..) w przedstawionym przez Wnioskodawcę stanie faktycznym Wnioskodawca kwestionuje zasadność merytoryczną jakiejś pozycji otrzymanej faktury VAT (w sytuacji gdy dokumentuje ona rzeczywiście zaistniałe zdarzenie gospodarcze) gdyż jest obarczona pewnymi błędami tj. błędna cena materiału, błędne dane sprzedawcy, pomyłka w stawce VAT, pomyłka w dacie sprzedaży, w dacie wystawienia.

Faktura VAT jest zarejestrowana w kancelaryjnym rejestrze wpływów dokumentów do Wnioskodawcy oraz w systemie finansowo-księgowym i nie jest zwracana wystawcy a Wnioskodawca występuje do sprzedawcy o wystawienie faktury korygującej. Podatek naliczony w tej fakturze VAT wnioskodawca odlicza w całości z faktury pierwotnej a następnie koryguje go w dacie otrzymania faktury korygującej. Zdaniem wnioskodawcy postępuje on prawidłowo występując do sprzedawcy o fakturę korygującą, odliczając cały VAT naliczony z tej faktury i korygując go dopiero w dacie otrzymania faktury korygującej.

W świetle przytoczonych przepisów prawa, w sytuacji gdy wystawiona przez sprzedawcę faktura VAT dokumentuje faktycznie zaistniałe zdarzenie gospodarcze i faktura ta znalazła się w obrocie prawnym poprzez przyjęcie jej przez Wnioskodawcę (rejestracja faktury VAT w kancelaryjnym rejestrze wpływów dokumentów i w systemie finansowo-księgowym Wnioskodawcy) Wnioskodawca w myśl art. 86 ust. 1 cyt. ustawy o VAT może dokonać odliczenia całej kwoty podatku naliczonego wynikającej z faktury VAT dokumentującej zakup.

Jednocześnie stwierdzone przez Wnioskodawcę na fakturze VAT błędy takie jak: błędna cena materiału, pomyłka w stawce VAT winny zostać bezwarunkowo skorygowane (na mocy § 14 ust. 1 ww. ustawy o VAT) fakturą korygującą VAT. Również fakturą korygującą mogą zostać skorygowane (na mocy § 14 ust. 1 ww. ustawy o VAT) pomyłki w innych pozycjach faktury, takie jak pomyłka w dacie sprzedaży, w dacie wystawienia, czy błędne dane sprzedawcy. (\`(...)\`)

W związku z powyższym, po otrzymaniu przez Wnioskodawcę od kontrahenta faktury korygującej stawkę podatku VAT lub cenę materiału, których to pozycji korekta powoduje jednoczesną zmianę korektę kwoty podatku naliczonego. Wnioskodawca winien dokonać korekty wcześniej odliczonego podatku naliczonego w rozliczeniu za okres, w którym tę korektę faktury otrzymał.

Jednocześnie tut. organ pragnie zauważyć, iż korekta fakturą korygującą takich pozycji faktury VAT jak: dane sprzedawcy, data sprzedaży, data wystawienia faktury, przy prawidłowym wykazaniu na fakturze VAT innych pozycji, pozostaje bez wpływu na możliwość odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury VAT dokumentującej sprzedaż.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy, iż w sytuacji gdy kwestionuje zasadność merytoryczną jakiejś pozycji otrzymanej faktury VAT (która dokumentuje rzeczywiście zaistniałe zdarzenie gospodarcze) bowiem jest obarczona pewnymi błędami (tj. błędna cena materiału, błędne dane sprzedawcy, pomyłka w stawce VAT, pomyłka w dacie sprzedaży, w dacie wystawienia) Wnioskodawca występuje do sprzedawcy o wystawienie faktury korygującej, a podatek naliczony w tej fakturze VAT Wnioskodawca odlicza w całości z faktury pierwotnej a następnie koryguje go w dacie otrzymania faktury korygującej należało uznać za nieprawidłowe.

Korekty, wcześniej odliczonego podatku naliczonego, w dacie otrzymania faktury korygującej wnioskodawca dokonywać winien wyłącznie w sytuacji gdy wystąpiła zmiana stawki VAT bądź ceny materiału rzutująca na prawidłowe wyliczenie kwoty podatku naliczonego. Natomiast korekta innych błędów tj. dane sprzedawcy, data sprzedaży, data wystawienia faktury pozostają bez wpływu na wcześniejsze odliczenie dokonane z faktury VAT.”

Warto zwrócić również uwagę na wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 lutego 2007r. (sygn. akt. I SA/Wr 1673/06):

„(\`(...)\`) Zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego ustawodawca w żadnym z przepisów odnoszących się do możliwości obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającej z faktury VAT, nie zawarł warunku w postaci konieczności uznawania, czy też niekontestowania przez usługobiorcę w części, bądź też w całości zobowiązania wynikającego z faktury. Naczelnik D. Urzędu Skarbowego we W. wskazał na regulację art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), w myśl którego w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Organ wskazał również, iż nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne, o których mowa w art. 88 ust. 3a w/w ustawy. Wobec tego, że skorzystanie z prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego jest obwarowane ściśle wskazanymi w ustawie warunkami, to jednak żaden z nich nie odnosi się bezpośrednio do konieczności uznawania zobowiązania wynikającego z faktury VAT. (\`(...)\`)

Natomiast co do zasadniczej wątpliwości wyrażanej przez podatnika, iż do czasu rozstrzygnięcia sporu cywilnego, faktura nie powinna stanowić podstawy odliczenia podatku naliczonego, to zgodzić się wypada z Dyrektorem Izby Skarbowej, że taka generalna reguła nie istnieje. To czy konkretna faktura będzie stanowić podstawę do odliczenia podatku naliczonego będzie każdorazowo wnikać z konkretnych okoliczności faktycznych, w tym również tego o co toczy się ewentualny spór z wystawcą faktury.

Zamkniętą listę przypadków, w których otrzymana faktura nie stanowi podstawy do odliczenia podatku naliczonego zawiera art. 88 ust. 3a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 64, poz. 535 ze zm.). Ponieważ prawo odliczenia podatku naliczonego jest podstawowym elementem konstrukcyjnym podatku od wartości dodanej, wszelkie wyjątki od tego prawa wynikać muszą w sposób wyraźny z przepisów ustawy. Jak słusznie podkreśliły organy skarbowe żaden przepis nie ogranicza prawa odliczenia tylko do faktur „uznawanych” lub „niespornych”. W szczególności art. 88 ust. 3a nie wyłącza odliczania podatku naliczonego wynikającego z faktur, co do których odbiorca pozostaje z wystawcą w sporze. Zgodnie bowiem z tym przepisem „Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy:

1.  sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi
    1.  wystawionymi przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących;
    2.  w których kwota podatku wykazana na oryginale faktury lub faktury korygującej jest różna od kwoty wykazanej na kopii;
2.  transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu, jest zwolniona od podatku - a kwota wykazana w fakturze nie została uregulowana;
3.  wystawiono więcej niż jedną fakturę dokumentującą tę samą sprzedaż;
4.  wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne:
    1.  stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności,
    2.  podają kwoty niezgodne z rzeczywistością - w części dotyczącej tych pozycji, dla których podane zostały kwoty niezgodne z rzeczywistością,
    3.  potwierdzają czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83 Kodeksu cywilnego - w części dotyczącej tych czynności;
5.  faktury, faktury korygujące wystawione przez nabywcę zgodnie z odrębnymi przepisami nie zostały zaakceptowane przez sprzedającego;
6.  zaświadczenie, o którym mowa w art. 86 ust. 5, zawiera informacje niezgodne ze stanem faktycznym”.

Jeśli natomiast z okoliczności faktycznych będzie wynikało, że istnieje jedna z wyżej wskazanych sytuacji, faktura nie może stanowić podstawy odliczenia podatku należnego. Natomiast to jakie okoliczności faktyczne przesądzają o nieprawidłowości faktury należy oceniać indywidualnie w każdym przypadku. Niewątpliwie, w wypadku sporu pomiędzy wystawcą a odbiorcą faktury znaczenie rozstrzygające będzie miało ewentualne orzeczenie sądu i będzie ono stanowiło podstawę dokonania odpowiednich korekt rozliczeń podatkowych”.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą. W myśl tego przepisu, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Kwotę podatku naliczonego – na podstawie art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy – w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. – stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Z powyższego wynika, iż prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Ustawa o podatku od towarów i usług ustanawia zasadę tzw. niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego. Zasada ta wyraża się tym, że podatnik, aby skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego nie musi czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej.

Istotna jest intencja nabycia – jeśli dany towar (usługa) ma służyć wykonywaniu czynności opodatkowanych wówczas, po spełnieniu wymienionych w art. 86 ustawy wymogów formalnych, odliczenie jest prawnie dozwolone, oczywiście jeżeli nie wyłączają go inne przepisy ustawy lub aktów wykonawczych.

Wystarczającym zatem jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towaru lub usługi, przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej oraz planowanej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakup ten dokonany został w celu jego wykorzystania w ramach działalności opodatkowanej. Ta warunkowość realizacji określonego w art. 86 ust. 1 ustawy prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony powoduje, że nieziszczenie się warunku pozytywnego jakim jest wykorzystanie towaru lub usługi do realizacji czynności opodatkowanej podatnika, np. gdy okaże się, że zmieniono przeznaczenie towaru (usługi) i został on ostatecznie wykorzystany do czynności zwolnionych od VAT lub niepodlegających VAT – spowoduje konieczność weryfikacji uprzedniego odliczenia podatku naliczonego.

Biorąc pod uwagę, że prawo do odliczenia powinno być realizowane natychmiast po powstaniu podatku naliczonego, decydujące znaczenie dla oceny istnienia prawa do odliczenia ma zamierzony (deklarowany) związek podatku naliczonego z czynnościami opodatkowanymi.

Podkreślić należy, iż ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Natomiast, w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2011 r., wskazano, iż nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne m. in. w przypadku, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Stosownie do art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę albo dokument celny, z zastrzeżeniem pkt 2-5 oraz ust. 11, 12, 16 i 18.

Natomiast zgodnie z dyspozycją art. 86 ust. 10a ustawy, w przypadku gdy nabywca towaru lub usługi otrzymał korektę faktury, o której mowa w art. 29 ust. 4a lub 4c, jest on obowiązany do zmniejszenia kwoty podatku naliczonego w rozliczeniu za okres, w którym tę korektę faktury otrzymał. Jeżeli podatnik nie obniżył kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego określonego w fakturze, której korekta dotyczy, a prawo do takiego obniżenia mu przysługuje, zmniejszenie kwoty podatku naliczonego uwzględnia się w rozliczeniu za okres, w którym podatnik dokonuje tego obniżenia.

Jeżeli podatnik nie dokona obniżenia kwoty podatku należnego w terminach określonych w ust. 10, może obniżyć kwotę podatku należnego w deklaracji podatkowej za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych (art. 86 ust. 11 ustawy).

Z opisu przedstawionego we wniosku stanu faktycznego sprawy wynika, że Wnioskodawca jest stroną umowy leasingu, której przedmiotem jest prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej wraz z własnością posadowionych na niej budynków. Przedmiot leasingu jest wykorzystywany przez Spółkę wyłącznie do działalności opodatkowanej podatkiem VAT. Z zapisów umowy wynika, że Wnioskodawca zobowiązany jest do ponoszenia wszelkich kosztów niezbędnych do prawidłowego korzystania z nieruchomości, w tym opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego. Leasingodawca obciąża Spółkę kosztami związanymi z nieruchomością traktując je jako element wynagrodzenia z tytułu leasingu. Od 2011r. Leasingodawca otrzymał decyzję o podwyższeniu opłat z tytułu użytkowania wieczystego gruntu. Strony umowy powzięły wątpliwość co do wysokości podwyższonej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego gruntu. Leasingodawca wystąpił do kolegium odwoławczego z wnioskiem o ustalenie czy aktualizacja opłaty jest uzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości.

Jednocześnie leasingodawca wystawił na Spółkę fakturę, w której ujęta została zaktualizowana kwota opłaty rocznej. W przypadku uznania przez kolegium odwoławcze lub właściwy sąd że opłata z tytułu użytkowania wieczystego w winna być niższa niż wynikająca z aktualizacji, Leasingodawca wystawi na Spółkę fakturę korygującą VAT do wcześniej wystawionej faktury VAT, uwzględniającą obniżenia opłaty.

Wątpliwości Spółki dotyczą możliwości skorzystania z prawa do odliczenia podatku VAT w pełnej wysokości z faktury wystawionej przez Leasingodawcę, w stosunku do zaktualizowanej kwoty opłaty z tytułu użytkowania wieczystego gruntu, czy też jedynie w wysokości odpowiadającej opłacie w dotychczasowej wysokości.

Analizując powołane wyżej przepisy prawa podatkowego w kontekście przedstawionego we wniosku stanu faktycznego należy uznać, że Wnioskodawca jest uprawniony do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o podatek VAT naliczony wykazany na fakturze w której ujęta została zaktualizowana wartość opłaty z tytułu użytkowania wieczystego gruntu w pełnej wysokości. Przedmiot leasingu służy (jak wskazał Wnioskodawca) czynnościom opodatkowanym podatkiem VAT, nie zaistniały również w przedmiotowej sytuacji okoliczności uniemożliwiające skorzystanie z prawa do odliczenia wymienione w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy. Jeżeli natomiast na podstawie decyzji kolegium odwoławczego bądź sądu ulegnie zmniejszeniu wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu i Leasingodawca wystawi w związku z powyższym faktem fakturę korygującą w której zmniejszeniu ulegnie ww. wartość Wnioskodawca będzie zobowiązany zgodnie z art. 86 ust 10a ustawy skorygować odliczony wcześniej podatek.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.