Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.552.2025.1.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-22
Teza: Ustalenie czy Commitment Fees i Odsetki stanowią dla Spółki
pośrednie koszty uzyskania przychodów, które w przypadku
Commitment Fees są potrącalne w dacie ich poniesienia, tj.
zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, natomiast w przypadku
Odsetek są potrącalne w dacie ich zapłaty, tj. zgodnie z art. 16
ust. 1 pkt 11 Ustawy o CIT oraz czy Commitment Fees i Odsetki
nie powinny zwiększać wartości początkowej środków
trwałych.
Słowa kluczowe: finansowanie-finansowanie dłużne
inwestycje
koszt-koszty bezpośrednie
koszt-koszty pośrednie
koszt-koszty uzyskania przychodów
koszt-moment zarachowania kosztów
kredyt-kredyt bankowy
odsetki-odsetki od kredytu
opłata-opłata bankowa-koszty opłat bankowych
związki-związek przyczynowo-skutkowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Koszty
finansowania dłużnego
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty bezpośrednio związane z przychodami
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z
przychodami (koszty pośrednie)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4d
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 11
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16g-ust. 3
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16g-ust. 4
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Informacje o Spółce.
    Wnioskodawca jest spółką prawa polskiego zarejestrowaną w Krajowym Rejestrze
    Sądowym.
    Wnioskodawca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych i podlega
    opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów. Spółka prowadzi działalność (...)
    polegającą na (...). Spółka świadczy również usługi (...). Spółka prowadzi działalność
    gospodarczą wyłącznie na terenie Polski.
    Informacje o Umowie kredytowej i kosztach finansowania dłużnego.
    Spółka zawarła warunkową Umowę o wspólnych warunkach finansowania kredytów
    terminowych i kredytu odnawialnego (dalej: „Umowa kredytowa”) z przeznaczeniem na
    finansowanie rozbudowy (...). Termin spłaty został ustalony do dnia (...) 2030 r.
    W ramach Umowy kredytowej Spółka uzyskała następujące rodzaje kredytów (dalej:
    „Transze kredytu” lub „Transze”):
    • kredyty terminowe na realizację projektu rozbudowy (...) od Europejskiego Banku
      Inwestycyjnego oraz od Kredytodawców Komercyjnych (dalej: „EBI Facility” oraz
      „Capex Facility”),
    • pomostową pożyczkę kapitałową (dalej: „Equity Bridge Loan”, „EBL Facility”) oraz
    • kredyt odnawialny (dalej: „Kredyt odnawialny”).

    Wymienione wyżej Transze kredytu stanowią w ramach Umowy kredytowej jeden Pakiet
    podlegający wspólnym zabezpieczeniom. Na dzień składania wniosku o wydanie
    indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego Spółka wykorzystuje EBI
    Facility oraz Capex Facility. Wykorzystanie poszczególnych Transzy kredytu odbywa się
    poprzez złożenie wniosków na uruchomienie kolejnych pożyczek w ramach dostępnego
    limitu z każdego Facility. Pożyczki z Capex Facility ulegają konsolidacji po zakończeniu
    kwartału. Uruchomione pożyczki pomniejszają limity dostępne w ramach każdej Transzy z
    wyjątkiem Kredytu odnawialnego. W przypadku Kredytu odnawialnego spłacona pożyczka
    powoduje zwiększenie limitu dostępnych środków do maksymalnie pierwotnej wartości
    limitu.
    Innymi słowy, Spółka nie otrzymała z tytułu ww. Transz jednorazowej wypłaty kapitału,
    która następnie podlega spłatom, lecz Spółka na bieżąco, zgodnie z potrzebami, korzysta z
    dostępnych środków finansowania, poprzez bieżące uruchamianie kolejnych środków z
    poszczególnych ww. Transz – na skutek czego dochodzi do udostępniania Spółce
    kolejnych środków w ramach dostępnego finansowania i stopniowego wzrostu zadłużenia.
    Zgodnie z warunkami Umowy kredytowej Spółka może uruchomić nie więcej niż jedną
    pożyczkę miesięcznie z EBI Facility, Capex Facility oraz EBL Facility.
    Zgodnie z Umową kredytową środki uzyskane z:
    • Capex Facility mogą być wykorzystane na finansowanie wydatków inwestycyjnych,
      nabywanie podmiotów w ramach działalności M&A oraz na finansowanie lub
      refinansowanie kosztów transakcji w tym odsetek i opłat związanych z uruchomieniem
      i korzystaniem z kredytu.
    • EBI Facility mogą być wykorzystywane na wydatki inwestycyjne na obszarach, na których
      brakuje (...).
    • EBL Facility mogą być wykorzystane w sytuacji wzrostu zadłużenia do poziomu
      przekraczającego wskaźniki określone w Umowie kredytowej.
    • Środki pozyskane z Kredytu odnawialnego mogą być wykorzystane na wydatki ogólne
      oraz na zarządzanie kapitałem obrotowym.
    W ramach czynności poprzedzających zawarcie Umowy kredytowej Spółka przygotowała
    biznesplan (dalej: „Biznesplan”) przedstawiający Projekt rozbudowy (...) (dalej: „Projekt”).
    Projekt zakładał modernizację (...) posiadanej przez Spółkę do technologii (...) oraz
    zwiększenie jej zasięgu o (...). Koszt inwestycji został skalkulowany w oparciu o (...)
    przeznaczoną do modernizacji oraz znajdujących się na obszarach bez dostępu do (...), a
    także przy założeniu ryczałtowego kosztu (...). Projekt nie precyzował poszczególnych
    obszarów geograficznych, które miały być objęte inwestycją ani ilości konkretnych
    urządzeń, które należy umieścić w celu zrealizowania inwestycji, takich jak (...). Koszt
    inwestycji został określony w kwotach łącznych (wydatki inwestycyjne) w podziale na
    poszczególne lata.
    Biznesplan ulega cyklicznym uaktualnieniom zgodnie ze zmianami w planach, co do
    sposobu wykorzystania Umowy kredytowej (zwiększenie planowanych zakupów udziałów)
    oraz zgodnie z postępem prac inwestycyjnych.
    Od momentu podpisania Umowy kredytowej Spółka ponosi koszty opłat z tytułu
    niewykorzystanego kredytu, które są naliczane jako procent wartości niewykorzystanego
    limitu z każdej Transzy na każdy dzień kwartalnego cyklu rozliczeniowego. Opłaty za
    niewykorzystanie kredytu są wynagrodzeniem banków z tytułu obciążenia ich limitów
    kredytowych wartością przyznanego kredytu Spółce (dalej: „Commitment Fees”).
    Zwiększenie wykorzystania Transzy (zwiększenie zadłużenia) powoduje zmniejszenie
    kwoty limitu pozostającego do dyspozycji Spółki i zmniejszenie opłat Commitment Fees.
    Spółka opłaca Commitment Fees na koniec kwartału. W tych samych terminach Spółka
    spłaca odsetki od zaciągniętych pożyczek, które są wynagrodzeniem dla banków z tytułu
    użyczenia środków finansowych Spółce w formie pożyczek z Transz (dalej: „Odsetki”).

    Odsetki są naliczane jako procent wartości uruchomionych pożyczek za każdy dzień
    kwartału od momentu przelania środków na rachunek bankowy Spółki.
    Sposób finansowania działalności inwestycyjnej.
    Spółka finansuje działalność inwestycyjną ze środków własnych oraz pożyczek
    uruchomionych w ramach Umowy kredytowej. Spółka monitoruje w cyklach miesięcznych
    zapotrzebowanie na środki z Transz w ramach Umowy kredytowej. W analizie potrzeb
    brane są pod uwagę wszystkie zobowiązania Spółki, w tym płatności za faktury
    inwestycyjne, wydatki na nabycie udziałów w spółkach zależnych, jak i płatności związane z
    obsługą kredytów oraz zobowiązań publiczno-prawnych. Na wysokość zobowiązania z
    Umowy kredytowej mają wpływ również umowy zabezpieczenia zmiennej stopy
    procentowej (dalej: „Umowy zabezpieczenia”), zawarte zgodnie z warunkami Umowy
    kredytowej w momencie uruchomienia pierwszych pożyczek. Umowy zabezpieczenia
    zgodnie z warunkami Umowy kredytowej zostały zawarte na okres 5 lat. W uzasadnionych
    ekonomicznie przypadkach Spółka przyspiesza termin uruchomienia pożyczek, aby
    uniknąć tymczasowej sytuacji, w której wysokość zabezpieczenia przekraczałaby wysokość
    zadłużenia z tytułu Umowy kredytowej.
    Środki z Umowy kredytowej w formie pożyczek wpływają na rachunek bieżący i są
    wydatkowane łącznie z wpływami z działalności operacyjnej na regulowanie wszystkich
    zobowiązań Spółki zgodnie z miesięcznym cyklem przepływów finansowych.
    Spółka realizuje inwestycje, zlecając planowanie, koordynację i budowę odcinków (...)
    podmiotowi trzeciemu. Inwestycje zorganizowane są w partie określające adresy (...).
    Każda partia ma ustalony z góry średni koszt (...). Wartość inwestycji danej partii jest
    określana jako iloraz (...) oraz średniego kosztu (...). Po zatwierdzeniu partii Spółka płaci
    zaliczkę wynoszącą określony procent wartości inwestycji, która tworzy daną partię, a
    następnie, po odbiorze ukończonych odcinków (...), opłaca faktury dotyczące
    poszczególnych wybudowanych nowych (...). Zaliczka od niezrealizowanej partii inwestycji
    podlega zwrotowi. Nowe odcinki (...) są przekazywane Spółce w momencie, kiedy są (...) i
    posiadają pełną gotowość do świadczenia usług. W momencie przekazania (odbioru)
    gotowe odcinki (...) są sprzedawane przez wykonawcę Spółce. Spółka wprowadza do
    ewidencji środków trwałych środki trwałe tworzące nowe odcinki (...) w dacie nabycia i
    rozpoczyna ich amortyzację dla celów podatkowych od miesiąca następującego po
    miesiącu ich wprowadzenia do ww. ewidencji. Termin płatności za faktury dotyczące
    nabycia środków trwałych wynosi 45 dni od daty wystawienia faktur. Faktury wystawiane
    są do 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym miał miejsce odbiór odcinka
    (...) (przekazanie). Od momentu przekazania środka trwałego (daty wprowadzenia go do
    ewidencji środków trwałych) do daty płatności mija czas nie krótszy niż półtora miesiąca.
    W związku z powyższym zasilenie rachunku bankowego Spółki środkami z Transzy kredytu
    następuje pomiędzy datą przyjęcia środków trwałych do użytkowania, a datą płatności.
    Spółka może uruchomić w miesiącu tylko jedną pożyczkę z Transzy kredytu
    przeznaczonych na nabycie środków trwałych. Sytuacje, gdy zasilenie konta bankowego
    Spółki kwotą uruchomionej pożyczki następuje przed datą płatności zobowiązań z tytułu
    nabycia środków trwałych, wynikają z rozkładu przepływów środków pieniężnych w cyklu
    miesięcznym. Główne wpływy na rachunek bankowy Spółka odnotowuje pod koniec
    miesiąca, podczas gdy płatności z tytułu nabycia środków trwałych odbywają się na
    początku i w środku miesiąca. Spółka planuje zapotrzebowania na środki z Transz kredytu
    w cyklach miesięcznych, dążąc do optymalizacji kosztów Umowy Kredytowej oraz obsługi
    zadłużenia.
    Po zakończeniu miesiąca Spółka sporządza rachunek przepływów pieniężnych określający
    wysokość dokonanych płatności z tytułu poszczególnych nakładów inwestycyjnych (zakupy
    nowych odcinków (...), zakupy udziałów, koszty obsługi zadłużenia) oraz stopień
    finansowania ich ze źródeł zewnętrznych (Umowy kredytowej).

    Rozliczenie wykorzystania poszczególnych Transz kredytu nastąpi na zakończenie Umowy
    kredytowej. W rozliczeniu tym będzie brana pod uwagę ogólna skumulowana ze
    wszystkich okresów obowiązywania Umowy kredytowej kwota wydatków inwestycyjnych.
    Spółka traktuje Commitment Fees oraz Odsetki jako koszty finansowania dłużnego (dalej:
    „Koszty finansowania”) limitowane zgodnie z art. 15c Ustawy o CIT.
    Pytania
    1. Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym Commitment Fees oraz
      Odsetki stanowią dla Spółki pośrednie koszty uzyskania przychodów, które w
      przypadku Commitment Fees są potrącalne w dacie ich poniesienia, tj. zgodnie z art.
      15 ust. 4d ustawy o CIT, natomiast w przypadku Odsetek są potrącalne w dacie ich
      zapłaty, tj. zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 11 Ustawy o CIT?
    2. Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym Commitment Fees oraz
      Odsetki nie powinny zwiększać wartości początkowej środków trwałych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Zdaniem Spółki prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym Commitment Fees oraz
      Odsetki stanowią dla Spółki pośrednie koszty uzyskania przychodów, które w
      przypadku Commitment Fees są potrącalne w dacie ich poniesienia, tj. zgodnie z art.
      15 ust. 4d ustawy o CIT, natomiast w przypadku Odsetek są potrącalne w dacie ich
      zapłaty tj. zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 11 Ustawy o CIT.
    2. Zdaniem Spółki prawidłowe jest stanowisko w odniesieniu do opisanego stanu
      faktycznego, zgodnie z którym Commitment Fees oraz Odsetki nie powinny zwiększać
      wartości początkowej środków trwałych.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.
    Ad 1.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT, cyt.: „Kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1 (...)”.
    Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów,
    zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła. Aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do
    kosztów uzyskania przychodów musi istnieć związek przyczyno-skutkowy pomiędzy jego
    poniesieniem, a możliwością przyczynienia się do osiągnięcia przychodu lub zachowania
    albo zabezpieczenia jego źródła.
    Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
    w wydawanych indywidualnych interpretacjach przepisów prawa podatkowego
    (przykładowo interpretacja z dnia 21 sierpnia 2025 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.299.2025.3.
    MBD), kosztem uzyskania przychodów będzie koszt, który spełnia łącznie następujące
    warunki:
    1. został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
    2. jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    3. pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    4. poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła
      przychodów,
    5. został właściwie udokumentowany,

    6. nie znajduje się w katalogu wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT nie
      uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W kontekście powyższego każdy wydatek ponoszony przez podatnika wymaga oceny pod
    kątem spełnienia ww. przesłanek, z wyłączeniem wydatków enumeratywnie
    wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Co do zasady bowiem każdy wydatek, po
    wyłączeniu tych wydatków enumeratywnie wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT,
    może zostać uznany za koszt uzyskania przychodów, o ile pozostaje on w związku
    przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przez podatnika przychodami.
    Mając na uwadze charakter powiązania pomiędzy kosztem a celem jakiemu ma służyć
    jego poniesienie koszty podatkowe można podzielić na:
    • koszty bezpośrednio związane z osiąganymi przychodami, tj. takie, których poniesienie
      przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów, oraz
    • koszty inne niż bezpośrednio związane z osiąganymi przychodami, których jakkolwiek nie
      można w taki sposób przypisać do konkretnych przychodów, ale są racjonalnie
      uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).
    W zależności od kwalifikacji danego kosztu jako kosztu bezpośredniego lub pośredniego
    różne są zasady w zakresie określenia momentu ich potrącalności dla celów podatku
    dochodowego od osób prawnych.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4 Ustawy o CIT, cyt.: „Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio
    związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w
    roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały
    odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c”.
    Jak stanowi art. 15 ust. 4b Ustawy o CIT, cyt.: „4b. Koszty uzyskania przychodów
    bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku
    podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:
    1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później
      jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są
      obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo
    2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia
      tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do
      sporządzania sprawozdania finansowego
    – są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im
    przychody”.
    W świetle natomiast brzmienia art. 15 ust. 4c Ustawy o CIT, cyt.: „Koszty uzyskania
    przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów
    danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w ust. 4b pkt 1 albo pkt
    2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest
    sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie”.
    Stosownie do art. 15 ust. 4d Ustawy o CIT, cyt.: „Koszty uzyskania przychodów, inne niż
    koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli
    koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie,
    jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty
    uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą”.
    Natomiast na mocy art. 15 ust. 4e Ustawy o CIT, cyt.: „Za dzień poniesienia kosztu
    uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto
    koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury
    (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku
    braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty
    rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów”.

    W świetle powyższego koszty bezpośrednie co do zasady potrącalne są w roku
    podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody (z zastrzeżeniem
    ust. 4b i 4c). Natomiast tzw. koszty pośrednie co do zasady potrącalne są w dacie ich
    poniesienia, z zastrzeżeniem dotyczącym kosztów dotyczących okresu przekraczającego
    rok podatkowy, w sytuacji, gdy nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego
    roku podatkowego (w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów
    proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą).
    Dodatkowo w przypadku odsetek należy wskazać również na przepis art. 16 ust. 1 pkt 11
    Ustawy o CIT, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, cyt.:
    „naliczonych, lecz niezapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym
    również od pożyczek (kredytów)”. A contrario kosztem podatkowym są zapłacone odsetki
    od pożyczek (kredytów) lub też skapitalizowane, kapitalizację odsetek należy bowiem
    traktować na równo z ich zapłatą.
    Niezależnie od powyższego należy również wskazać, że w przypadku wydatków na nabycie
    /wytworzenie środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych ustawodawca
    przewiduje rozłożenie ich w czasie i ujmowanie w kosztach uzyskania przychodów w
    formie odpisów amortyzacyjnych (tj. zgodnie z art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT).
    Jak stanowi ww. przepis, cyt.: „Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne)
    dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych
    odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w
    roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
    amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym
    roku podatkowym wynik finansowy jednostki”.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b Ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów, cyt.:
    1) wydatków na: (...),
    b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład
    nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części, (...)
    – wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
    odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
    uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości
    niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia”.
    W myśl art. 16a ust. 1 Ustawy o CIT, cyt.: „1. Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art.
    16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we
    własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
    1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
    2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
    3) inne przedmioty
    – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika
    na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane
    do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt
    1, zwane środkami trwałymi”.
    Stosownie natomiast do art. 16h ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT, cyt.: „Odpisów amortyzacyjnych
    dokonuje się: 1) od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i
    prawnych, (...)”.

    W kontekście powyższego dla prawidłowego ustalenia podstawy dla dokonywania
    odpisów amortyzacyjnych konieczne jest właściwe ustalenie wartości początkowej środka
    trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.
    Zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 1 i 2 Ustawy o CIT, cyt.: „Za wartość początkową środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się:
    1) w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia; (...) 2) w razie wytworzenia we własnym
    zakresie koszt wytworzenia”.
    Przy czym, zgodnie z art. 16g ust. 3 Ustawy o CIT, cyt.: „Za cenę nabycia uważa się kwotę
    należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania
    środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o
    koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i
    uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych,
    skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług,
    z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i
    usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty
    należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy
    o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek
    akcyzowy od importu składników majątku”.
    Natomiast w świetle brzmienia art. 16g ust. 4 Ustawy o CIT, cyt.: „Za koszt wytworzenia
    uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych:
    rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za
    prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych
    środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych zarządu,
    kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji
    finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem
    odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania”.
    Przywołane przepisy wskazują, że koszty finansowania mogą być kategorią wydatków,
    które podlegają zaliczeniu do wartości początkowej środków trwałych, jeżeli:
    • pozostają w bezpośrednim związku z nabyciem lub wytworzeniem środka trwałego,
    • zostały poniesione (naliczone) do dnia przekazania środka trwałego do użytkowania.
    Ustawodawca w ww. przepisie wskazał bowiem, że za cenę nabycia uważa się kwotę
    należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania
    środka trwałego, a w szczególności m.in. o koszty odsetek i prowizji. Również w przypadku
    zdefiniowania pojęcia kosztu wytworzenia, o którym mowa w art. 16g ust. 4 Ustawy o CIT
    ustawodawca nakazuje wyłączenie z tej wartości kosztów o charakterze ogólnym, takich
    jak koszty ogólnego zarządu, koszty sprzedaży oraz pozostałe koszty operacyjne i koszty
    operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji i
    ustanawia wyjątek w zakresie odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka
    trwałego do używania.
    Powyższe oznacza, że wszelkie odsetki i prowizje, które są naliczone do dnia przekazania
    środka trwałego do używania, jeżeli – co istotne – dotyczą zobowiązań związanych z daną
    inwestycją, stanowią koszt jej wytworzenia/cenę nabycia.
    Zauważyć należy, że użyte zarówno w art. 16h ust. 3, jak i w art. 16g ust. 4 Ustawy o CIT
    sformułowanie „naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania” w
    przypadku odsetek i prowizji dotyczy zarówno odsetek i prowizji zapłaconych przed tym
    dniem, jak i odsetek i prowizji jedynie naliczonych do tego dnia, nawet jeśli nie zostały
    jeszcze faktycznie zapłacone.

    Jednocześnie wskazać należy, że w przypadku, gdy nie wszystkie pochodzące z pożyczek
    /kredytów środki zostaną przeznaczone na realizację inwestycji, to tylko część odsetek i
    prowizji faktycznie przypadająca na realizację inwestycji powinna powiększać wartość
    początkową środka trwałego.
    Powyższe podejście wyrażone jest w orzecznictwie sądów administracyjnych, przykładowo
    w wyroku NSA z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt II FSK 2939/15, w którym stwierdzono,
    iż: „Możliwość zatem zaliczenia do kosztu wytworzenia, o którym mowa w art. 16g ust. 4 u.
    p.d.o.p, uzależniona jest od wykazania istnienia związku ekonomicznego pomiędzy danym
    kosztem, a wytworzonym przez podatnika środkiem trwałym. (...) Zdaniem rozpatrującego
    sprawę składu orzekającego związek ekonomiczny poniesionego kosztu z wytworzonym
    środkiem trwałym musi mieć charakter bezpośredni, tzn. wpływający wprost na
    powstawanie takie środka trwałego, a nie pośredni odnoszący się ogólne do źródła
    przychodów”.
    Aby zatem koszty finansowania (takie jak w szczególności odsetki i prowizje) mieściły się w
    zakresie pojęcia ceny nabycia w rozumieniu art. 16g ust. 3 Ustawy o CIT winny one spełnić
    równocześnie 2 warunki:
    • być bezpośrednio związane z nabyciem środka trwałego,
    • być naliczone do dnia oddania go do użytkowania.
    Kwalifikacja Commitment Fees jako kosztu pośredniego.
    Jak wskazał Wnioskodawca w zaprezentowanym we wniosku stanie faktycznym,
    Commitment Fees ponoszone są przez Spółkę od momentu podpisania Umowy
    kredytowej z tytułu niewykorzystanej każdej Transzy kredytu. Ich naliczenie następuje jako
    % wartości niewykorzystanego limitu każdej Transzy kredytu przypadającego na każdy
    dzień kwartalnego cyklu rozliczeniowego. Commitment Fees opłacane są przez Spółkę na
    koniec każdego kwartału.
    Należy wskazać, że Commitment Fees są opłatami związanymi z niewykorzystanym
    kredytem, a nie bezpośrednio z nabyciem środka trwałego. Ich wysokość jest odwrotnie
    skorelowana z faktycznym wykorzystanym finansowaniem, co oznacza, że im mniej
    kredytu jest wykorzystane, tym wyższe są opłaty w postaci Commitment Fees.
    Wykorzystanie EIB Facility oraz Capex Facility w formie pożyczek przeznaczonych na spłatę
    zobowiązań z tytułu nabycia wybudowanych odcinków (...) powoduje zmniejszenie
    kosztów Commitment Fees poprzez obniżenie limitu dostępnych środków na kolejne
    pożyczki. Trudno w takim przypadku uznać, że tego typu opłaty są wydatkami na nabycie
    /wytworzenie środków trwałych. Przeciwnie, nabycie środków trwałych powoduje
    wygaśnięcie naliczenia Commitment Fees od środków finansowych pozyskanych w
    ramach Umowy kredytowej i wykorzystanych na uregulowanie zobowiązań inwestycyjnych.
    Ponadto, Commitment Fees są naliczane i ponoszone przez Spółkę niezależnie od
    przeznaczenia wykorzystywanych przez Spółkę Transz kredytu, co dodatkowo przemawia
    za uznaniem Commitment Fees od każdej Transzy za koszt, który nie powinien być
    traktowany jako bezpośrednio związany z nabyciem środków trwałych, i w konsekwencji
    nie powinien być wliczany do wartości początkowej środków trwałych.
    Mając zatem na uwadze powyższe w ocenie Wnioskodawcy Commitment Fees stanowią
    dla Spółki tzw. pośrednie koszty uzyskania przychodów, które są potrącalne w dacie ich
    poniesienia, tj. zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.
    Kwalifikacja Odsetek jako kosztu pośredniego.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego Spółka wykorzystuje środki z poszczególnych
    Transz Kredytu zgodnie z ich przeznaczeniem. Środki z EBI Facility oraz Capex Facility są
    przeznaczone w całości lub w części na nabycie środków trwałych tworzących nowe
    odcinki (...). Spółka ponosi koszty Odsetek od pozyskanych pożyczek od momentu wpływu
    środków na rachunek bankowy Spółki. Można zatem wskazać, że w części w jakiej środki z

    Transz kredytu zostały wykorzystane na nabycie środków trwałych istnieje bezpośredni
    związek pomiędzy kosztami Odsetek a nabyciem środków trwałych, ponieważ podpisana
    Umowa Kredytowa warunkowała realizację programu inwestycyjnego Spółki.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku Spółka monitoruje
    w cyklach miesięcznych zapotrzebowanie na środki z Transz w ramach Umowy
    kredytowej. W analizie potrzeb brane są pod uwagę wszystkie zobowiązania Spółki, w tym
    płatności za faktury inwestycyjne, wydatki na nabycie udziałów w spółkach zależnych, jak i
    płatności związane z obsługą kredytów oraz zobowiązań publiczno-prawnych. Na
    wysokość zobowiązania z Umowy kredytowej mają wpływ również umowy zabezpieczenia.
    Środki z Umowy kredytowej (danej Transzy) wpływają na rachunek bieżący i są
    wydatkowane na regulowanie wszystkich zobowiązań Spółki. Rozliczenie Umowy
    kredytowej nastąpi na koniec Umowy i będzie obejmowało skumulowaną kwotę
    wydatków inwestycyjnych poczynionych przez Spółkę.
    Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że jakkolwiek w analizowanym stanie
    faktycznym istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy Transzami a nabyciem
    środków trwałych (czyli spełniony jest pierwszy z ww. warunków) dla uznania, że Odsetki
    co do zasady powinny mieścić się w zakresie pojęcia ceny nabycia w rozumieniu art. 16g
    ust. 3 Ustawy o CIT, to w przypadku Spółki nie jest spełniony drugi ze wskazanych
    warunków, tzn. Odsetki, bezpośrednio związane z danym środkiem trwałym, nie są
    naliczane do momentu przekazania danego środka trwałego do używania. Natomiast dla
    kwalifikacji Odsetek jako zwiększających wartość początkową środka trwałego obydwa te
    warunki powinny być spełnione łącznie.
    Ustawodawca w ww. przepisie wskazał bowiem, że za cenę nabycia uważa się kwotę
    należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania
    środka trwałego do używania, a w szczególności m.in. o koszty odsetek i prowizji. Również
    w przypadku zdefiniowania pojęcia kosztu wytworzenia, o którym mowa w art. 16g ust. 4
    Ustawy o CIT ustawodawca nakazuje wyłączenie z tej wartości kosztów o charakterze
    ogólnym, takich jak koszty ogólnego zarządu, koszty sprzedaży oraz pozostałe koszty
    operacyjne i koszty operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów)
    i prowizji i ustanawia wyjątek w zakresie odsetek i prowizji naliczonych do dnia
    przekazania środka trwałego do używania.
    W kontekście powyższych regulacji należy uznać, że aby dane koszty – np. w postaci ww.
    odsetek czy prowizji alokować do wartości początkowej środka trwałego, to muszą być
    one naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania. Z kolei, aby powyższe
    było możliwe, to musi wystąpić możliwość ustalenia ich wysokości i przypisania ich do
    danego środka trwałego, a ponadto konieczne jest również bezpośrednie wskazanie jaka
    część ponoszonych kosztów związanych z nabyciem bądź wytworzeniem środka trwałego,
    została poniesiona do momentu jego przekazania do używania. Innymi słowy, aby
    alokować koszt do wartości początkowej konkretnego środka trwałego musi istnieć
    obiektywna możliwość podzielenia ponoszonych kosztów związanych z nabyciem środków
    trwałych na te, które zostały poniesione przed datą przekazania danego środka trwałego
    do używania oraz na te, które są ponoszone po dacie przekazania środka trwałego do
    używania.
    Natomiast mając na uwadze, że w analizowanym stanie faktycznym:
    • termin płatności za faktury dotyczące nabycia środków trwałych wynosi 45 dni od daty
      wystawienia faktur,
    • faktury wystawiane są do 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym miał
      miejsce odbiór odcinka (...) (przekazanie),
    • od momentu przekazania środka trwałego (daty wprowadzenia go do ewidencji środków
      trwałych) do daty płatności mija czas nie krótszy niż półtora miesiąca,

    • w konsekwencji powyższego zasilenie środkami z Transzy kredytu w ramach Umowy
      kredytowej rachunku bankowego Spółki następuje pomiędzy datą przyjęcia środków
      trwałych do użytkowania, a datą płatności,
    • wzrost kosztów Odsetek od nabytych środków trwałych następuje w miesiącu
      następującym po miesiącu przyjęcia środków trwałych do użytkowania,
    – to Spółka nie może wyznaczyć części naliczonych Odsetek odnoszących się do
    nabywanych środków trwałych na dzień przyjęcia ich do użytkowania.
    Pożyczka bowiem, która zostanie w praktyce wydatkowana (w części/w całości) na
    sfinansowanie zakupu danego środka trwałego wpłynie dopiero po jego oddaniu do
    używania.
    Rosnące saldo zadłużenia wynika ze zrealizowanych wcześniej wydatków. Wysokość
    uruchomianego kredytu jest powiązana z nadwyżką wydatków inwestycyjnych nad środki
    własne. Środki pozyskiwane z Transz kredytu wpływają na rachunek bieżący i są
    wydatkowane łącznie ze środkami własnymi na regulowanie wszystkich zobowiązań w
    terminach płatności. Jak wskazano wyżej nie występuje sytuacja, że Spółka wnioskuje do
    banków o pożyczkę dokładnie odpowiadającą wartości danego środka trwałego.
    Po zakończeniu miesiąca Spółka sporządza rachunek przepływów pieniężnych określający
    wysokość dokonanych płatności z tytułu poszczególnych nakładów inwestycyjnych (zakupy
    nowych odcinków (...), zakupy udziałów, koszty obsługi zadłużenia) oraz stopień
    finansowania ich ze źródeł zewnętrznych (Umowy kredytowej).
    Spółka określa na podstawie rachunku przepływów środków pieniężnych łączną kwotę
    Odsetek związanych z prowadzeniem programu inwestycyjnego.
    Mając na uwadze powyższe nie ulega zatem żadnej wątpliwości, że opisane we wniosku
    Odsetki stanowią dla Spółki tzw. pośrednie koszty uzyskania przychodów potrącalne w
    dacie ich zapłaty, tj. zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 11 Ustawy o CIT.
    Ad 2.
    W kontekście argumentacji przedstawionej przez Spółkę w zakresie odpowiedzi na

## Pytanie

nr 1, należy stwierdzić, że:
    • koszty dot. Commitment Fees oraz Odsetki stanowią dla Spółki pośrednie koszty
      uzyskania przychodów, które w przypadku Commitment Fees są potrącalne w dacie
      ich poniesienia, tj. zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, natomiast w przypadku
      Odsetek są potrącalne w dacie ich zapłaty, tj. zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 11 Ustawy o
      CIT,
    • a równolegle koszty Odsetek nie powinny zwiększać wartości początkowej środków
      trwałych, ponieważ ze względu na specyfikę przyjętego przez Spółkę modelu
      rozbudowy (...) oraz wykorzystania przez Spółkę dostępnego na te cele finansowania –
      do dnia przekazania środka trwałego do używania, koszty odsetkowe nie są naliczane
      od Transzy finansowania pobranej na nabycie danego pakietu środków trwałych.
      Koszty Odsetek są naliczane po ich przekazaniu do używania.
    Mając na uwadze powyższe nie ulega zatem żadnej wątpliwości, że opisane we wniosku
    koszty Commitment Fees oraz Odsetki nie powinny zwiększać wartości początkowej
    środków trwałych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części nieprawidłowe i w części
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W

    związku z powyższym wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
    Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
    ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Powyższa definicja kosztów uzyskania przychodów, sformułowana przez ustawodawcę,
    ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika
    powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej.
    Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do
    kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego
    rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku
    przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną
    szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo
    zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    • został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    • jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    • pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    • poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    • został właściwie udokumentowany,
    • nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków
    enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, stanowić mogą
    koszty uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z
    osiąganymi przychodami.
    W art. 16 ust. 1 ustawy o CIT ustawodawca określił katalog wydatków, które nawet mimo
    poniesienia ich przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów, bądź zabezpieczenia lub
    zachowania źródła przychodów, w rozumieniu przepisów podatkowych – nie mogą być
    uznane za koszt uzyskania przychodów.
    Kierując się kryterium charakteru powiązania istniejącego pomiędzy kosztem a celem
    jakiemu ma służyć, koszty podatkowe można podzielić na:
    • bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na
      uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej
      wysokości powstał związany z nimi przychód),
    • inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób
      przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
      prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).

    Odnosząc się do momentu zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów należy
    mieć na względzie art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, zgodnie z którym:
    Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach
    poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku
    podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem
    ust. 4b i 4c.
    W świetle art. 15 ust. 4b ustawy o CIT:
    Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do
    przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku
    podatkowego do dnia:
    1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie
      później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli
      podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo
    2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia
      tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani
      do sporządzania sprawozdania finansowego
    - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im
    przychody.
    W myśl art. 15 ust. 4c ustawy o CIT:
    Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do
    przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w ust.
    4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który
    sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.
    Według art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:
    Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami,
    są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego
    rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku
    podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów
    proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Stosownie do art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:
    Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
    uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
    podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie
    innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy
    dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych
    kosztów.
    Należy wskazać, że istnieje pewna grupa wydatków, co do których ustawodawca
    przewiduje rozkładanie ich w czasie w postaci odpisów amortyzacyjnych – są to środki
    trwałe oraz wartości niematerialne i prawne (zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT).
    Z treści wspomnianego art. 15 ust. 6 ustawy o CIT wynika, że:
    Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art.
    16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
    środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym
    wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne
    lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku
    podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o CIT:

    Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie
    we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego
    przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części - wydatki te, zaktualizowane zgodnie
    z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których
    mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów, w przypadku
    odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez
    względu na czas ich poniesienia.
    Na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o CIT:
    Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz niezapłaconych albo
    umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów).
    W świetle art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
    Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
    współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
    zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
    1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
    2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
    3) inne przedmioty
    - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
    podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą
    albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy
    określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    W myśl art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
    Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub
    wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od
    pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
    wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w
    którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością
    początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich
    niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z
    art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Mając na uwadze powyższe, aby prawidłowo ustalić podstawę odpisów amortyzacyjnych
    konieczne jest właściwe ustalenie wartości początkowej środka trwałego lub wartości
    niematerialnej i prawnej.
    Według art. 16g ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o CIT:
    Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z
    uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się:
    1) w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia;
    2) w razie wytworzenia we własnym zakresie koszt wytworzenia.
    Stosownie do art. 16g ust. 3 ustawy o CIT:
    Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z
    zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i
    prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku,
    ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów
    komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz
    pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z
    odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego
    albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek

    naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i
    usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu
    składników majątku.
    Jak stanowi art. 16g ust. 4 ustawy o CIT:
    Za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia
    środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych,
    kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć do
    wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się:
    kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i
    kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i
    prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka
    trwałego do używania.
    Katalog kosztów składających się na „koszt wytworzenia” poprzez użycie sformułowania
    „inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych” jest
    katalogiem otwartym, co oznacza, że mogą do niego wchodzić inne, nie wymienione
    wprost w tym przepisie koszty, które będą miały wpływ na wartość początkową danego
    środka trwałego, podobnie jak otwarte jest pojęcie „wykorzystanych usług obcych”. Nie
    oznacza to jednak, że do kosztów związanych z wytworzeniem w rozumieniu art. 16g ust.
    4 ustawy o CIT zaliczać można wszystkie koszty pozostające w jakimkolwiek związku
    przyczynowo-skutkowym ze skutkiem w postaci wytworzenia we własnym zakresie środka
    trwałego. Z treści tego przepisu wynika, że do wartości początkowej wytworzonych
    środków trwałych zalicza się tylko wydatki ściśle związane z ich wytworzeniem.
    Jednocześnie ustawodawca wprost wyłączył pewne grupy kosztów, takie jak: koszty ogólne
    zarządu, koszty sprzedaży oraz pozostałe koszty operacyjne i koszty operacji finansowych,
    w szczególności odsetki od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i
    prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania, jako niemające
    bezpośredniego związku z wytworzeniem środka trwałego i tym samym nie
    podwyższające jego wartości początkowej dla potrzeb amortyzacji.
    A zatem do wartości składających się na koszt wytworzenia środka trwałego należą w
    szczególności:
    • wartość – w cenie nabycia – rzeczowych składników majątku zużytych do wytworzenia
      środków trwałych, tj. przede wszystkim materiałów, z których został wykonany środek
      trwały,
    • wartość – w cenie nabycia – wykorzystanych usług obcych zużytych do wytworzenia
      środków trwałych, tj. zarówno usług polegających na samym wytwarzaniu środka
      trwałego, tj. przede wszystkim jego budowie, jak i innych usług niezbędnych do
      wytworzenia i uczynienia tego składnika majątku zdatnym do używania, np. kosztów
      prac geologicznych niezbędnych do uzyskania pozwolenia na budowę, usług
      projektowych, usług inżynierskich, doradztwa finansowego i prawnego związanego z
      prowadzoną inwestycją, kosztów niezbędnych ekspertyz obiektów budowlanych,
    • koszty wynagrodzeń wraz z pochodnymi, tj. przede wszystkim koszty wynagrodzeń dla
      pracowników zatrudnionych przy realizacji inwestycji,
    • inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych.
    Biorąc pod uwagę powyższe, należy stwierdzić, że tylko wydatki bezpośrednio związane z
    wytworzeniem środka trwałego mają wpływ na wysokość wartości początkowej, a tym
    samym zmniejszają podstawę opodatkowania osoby prawnej przez możliwość zaliczenia
    w koszty podatkowe odpisów z tytułu zużycia środków trwałych – tzw. odpisy
    amortyzacyjne. Tak więc, do kosztów wytworzenia środka trwałego zalicza się tylko te
    wydatki, które dają się zaliczyć do wartości wytworzonego środka trwałego, to znaczy
    związane są bezpośrednio z realizacją inwestycji. Do kosztów wytworzenia należy zaliczyć
    również wydatki poniesione we wczesnym stadium procesu inwestycyjnego w celu

    stworzenia warunków do prowadzenia inwestycji, bez których nie doszłoby do
    wytworzenia środka trwałego.
    Ustawa o CIT nie precyzuje, co należy rozumieć pod pojęciem „koszty związane z zakupem
    środka trwałego”. W art. 16g ust. 3 ustawy o CIT dotyczącym ustalenia ceny nabycia
    ustawodawca nie definiuje katalogu kosztów, które powinny być kapitalizowane do
    wartości początkowej środka trwałego. Wskazany przepis zawiera jedynie katalog
    przykładowy. Cena nabycia podlega zatem zwiększeniu o liczne wydatki, które traktowane
    są jako koszty związane z tym zakupem, które zostały naliczone do dnia przekazania
    środka trwałego do używania. Jednocześnie katalog wydatków wymienionych w
    cytowanym przepisie ma charakter otwarty (przykładowy), którego nie należy
    interpretować zawężająco.
    Biorąc pod uwagę powyższe, aby dane koszty mieściły się w zakresie pojęcia ceny nabycia
    w rozumieniu art. 16g ust. 3 ustawy o CIT – winny one być bezpośrednio związane z
    nabyciem środka trwałego oraz naliczone do dnia oddania go do użytkowania.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych –
    przykładowo w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30
    marca 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 115/10, zgodnie z którym:
    „Z przytoczonego obok art. 16g ust. 3 wynika, że wymienienie określonych rodzajów
    wydatków (ich tytułów) składających się na wartość początkową środka trwałego – nie ma
    charakteru wyczerpującego. Z tego też względu, mieścić się tu będą również inne koszty, o
    ile związane są z zakupem środka trwałego i naliczone zostały do dnia przekazania środka
    trwałego do używania. Jednakże pojęcia "kosztów związanych z zakupem" nie można
    odnosić jedynie do wydatków bezpośrednio związanych z czynnością cywilnoprawną w
    wynika której podatnik uzyskał własność (współwłasność) rzeczy zaliczonej następnie do
    środków trwałych. Stwierdzenie, że chodzi o koszty związane z zakupem środka trwałego,
    a więc przedmiotu kwalifikowanego przez prawo podatkowe, jako rzeczy kompletnej
    /zdatnej do użytku w dniu przyjęcia do używania, o przewidywanym okresie używania
    dłuższym niż rok, wykorzystywanej przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną
    przez niego działalnością gospodarczą albo oddanej do używania na podstawie najmu,
    dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1 – uzasadnia stanowisko, że w rozumieniu
    art. 16g ust. 3 ustawy "koszty związane z zakupem" to koszty związane z operacją
    zapoczątkowaną uzyskaniem tytułu własności rzeczy i zakończoną oddaniem tej rzeczy do
    użytku, determinowanego wykonywaną przez podatnika działalnością gospodarczą (albo
    w celu oddania w najem bądź na podstawie umowy podobnej). Za takim wyznaczeniem
    zakresu "kosztów związanych z zakupem środka trwałego" przemawia również charakter
    niektórych kosztów wprost wymienionych w art. 16g ust. 3, jak na przykład kosztów
    montażu, które zasadniczo nie są związane z nabyciem rzeczy na podstawie czynności
    cywilnoprawnej, lecz dotyczą przysposobienia rzeczy do użytku w przedsiębiorstwie
    nabywcy. Na zasadność szerokiego rozumienia "kosztów związanych z zakupem środka
    trwałego" właśnie jako odpowiedniej operacji, zwraca się uwagę w literaturze (M.
    Wieczorek-Fronia, M. Grzybowska, J. Zubrzycki, Środki trwałe oraz wartości niematerialne i
    prawne, Wrocław 2006 r., s. 110)”.
    Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że zawarli Państwo
    długoletnią Umowę kredytową z przeznaczeniem na finansowanie rozbudowy (...), w
    ramach której uzyskali Państwo kredyty terminowe na realizację projektu rozbudowy (...),
    pomostową pożyczkę kapitałową oraz kredyt odnawialny.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy Opłaty za niewykorzystanie kredytów, które są
    wynagrodzeniem banków z tytułu obciążenia ich limitów kredytowych wartością
    przyznanego kredytu Spółce (dalej: „Commitment Fees”) oraz Odsetki stanowią dla Spółki
    pośrednie koszty uzyskania przychodów, które w przypadku Opłat są potrącalne w dacie
    ich poniesienia, tj. zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, natomiast w przypadku Odsetek
    są potrącalne w dacie ich zapłaty, tj. zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o CIT, a także
    czy Opłaty oraz Odsetki nie powinny zwiększać wartości początkowej środków trwałych.

    Jak wynika z wniosku środki z pozyskanych kredytów wydatkowane są na wydatki
    inwestycyjne na obszarach, na których brakuje (...) oraz na wydatki ogólne, a także na
    zarządzanie kapitałem obrotowym.
    Spółka wprowadza do ewidencji środków trwałych nowe odcinki (...) w dacie nabycia i
    rozpoczyna ich amortyzację dla celów podatkowych od miesiąca następującego po
    miesiącu ich wprowadzenia do ww. ewidencji. Termin płatności za faktury dotyczące
    nabycia środków trwałych wynosi 45 dni od daty wystawienia faktur. Faktury wystawiane
    są do 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym miał miejsce odbiór odcinka
    (...) (przekazanie). Od momentu przekazania środka trwałego (daty wprowadzenia go do
    ewidencji środków trwałych) do daty płatności mija czas nie krótszy niż półtora miesiąca.
    Zasilenie rachunku bankowego Spółki środkami z transzy kredytu następuje pomiędzy
    datą przyjęcia środków trwałych do użytkowania, a datą płatności. Odsetki są naliczane
    jako procent wartości uruchomionych pożyczek za każdy dzień kwartału od momentu
    przelania środków na rachunek bankowy Spółki.
    Mając powyższe na uwadze, szczególnie przepis art. 16g ust. 3 i 4 ustawy o CIT, który
    bezpośrednio wskazuje, iż poniesiony przez podatnika koszt musi wykazać związek z
    nabytym lub wytworzonym środkiem trwały zatem należy stwierdzić, że wydatki dotyczące
    Opłat za niewykorzystanie środków z kredytów przeznaczonych na finansowanie
    wydatków inwestycyjnych, są ściśle związane z wytworzeniem bądź zakupem środka
    trwałego jakim jest opisana we wniosku Inwestycja. Bez uzyskania kredytów nie doszłoby
    bowiem do jej zrealizowania. Należy zaznaczyć, że ww. wydatki stanowią koszty
    bezpośrednio związane z Inwestycją w części w jakiej związane są z wytworzeniem bądź
    zakupem środka trwałego.
    W związku z powyższym, ww. koszty zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 i 4 ustawy
    o CIT, zwiększają wartość początkową środka trwałego wytworzonego bądź zakupionego
    w ramach Inwestycji i podlegają rozliczeniu poprzez odpisy amortyzacyjne.
    Natomiast Odsetki i Opłaty za niewykorzystanie środków pozyskanych z kredytu, które
    mogą być wykorzystane na wydatki ogólne oraz na zarządzanie kapitałem obrotowym, nie
    można powiązać bezpośrednio z realizowaną Inwestycją, mają więc pośredni związek z
    prowadzoną działalnością Spółki. Zatem stanowią koszty pośrednie związane z Państwa
    działalnością, które należy ująć w kosztach uzyskania przychodów w dacie poniesienia, tj.
    zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, natomiast w przypadku Odsetek w dacie ich zapłaty,
    tj. zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o CIT.
    Odnosząc się do kwestii Odsetek od kredytów udzielonych na nabycie środków trwałych
    wskazali Państwo, że Odsetki te naliczone są od momentu przelania środków na rachunek
    bankowy Spółki, tj. po przyjęciu środków trwałych do użytkowania. Jeżeli zatem Odsetki
    powstają po dniu przyjęcia środków trwałych do użytkowania – nie zwiększają wartości
    początkowej środka trwałego i stanowią koszty pośrednie związane z Państwa
    działalnością, które należy ująć w koszty uzyskania przychodów w dacie ich zapłaty, tj.
    zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 11 Ustawy o CIT.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania 1, że:
    • Opłaty w części dotyczącej niewykorzystania kredytów przeznaczonych na finansowanie
      wydatków inwestycyjnych dotyczących nabycia lub wytworzenia środków trwałych
      stanowią dla Spółki pośrednie koszty uzyskania przychodów – należało uznać za
      nieprawidłowe;
    • Odsetki i Opłaty za niewykorzystanie środków pozyskanych z kredytu przeznaczone na
      finansowanie wydatków ogólnych oraz na zarządzanie kapitałem obrotowym stanowią
      dla Spółki pośrednie koszty uzyskania przychodów potrącalne w dacie poniesienia, tj.
      zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, natomiast w przypadku Odsetek w dacie ich
      zapłaty, tj. zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o CIT – należało uznać za prawidłowe;

    • Odsetki od kredytów udzielonych na nabycie środków trwałych, które powstają po dniu
      przyjęcia środków trwałych do użytkowania są potrącalne w dacie ich zapłaty, tj.
      zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o CIT – należało uznać za prawidłowe.
    Jak wskazano powyżej, Opłaty za niewykorzystanie środków z kredytów przeznaczonych
    na finansowanie wydatków inwestycyjnych mają bezpośredni związek z realizowaną przez
    Spółkę Inwestycją i wydatki te są niezbędne do realizacji Inwestycji, zatem zgodnie z art.
    16g ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 i 4 ustawy o CIT, zwiększają wartość początkową środka
    trwałego wytworzonego bądź zakupionego w ramach Inwestycji i podlegają rozliczeniu
    poprzez odpisy amortyzacyjne.
    Natomiast koszty Odsetek i Opłat za niewykorzystanie środków pozyskanych z kredytu
    przeznaczone na finansowanie wydatków ogólnych oraz na zarządzanie kapitałem
    obrotowym stanowią dla Spółki pośrednie koszty uzyskania przychodów potrącalne w
    dacie poniesienia, tj. zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, natomiast w przypadku
    Odsetek w dacie ich zapłaty, tj. zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o CIT.
    Z kolei Odsetki od kredytów udzielonych na nabycie środków trwałych, które powstają po
    dniu przyjęcia środków trwałych do użytkowania pozostają bez wpływu na wartość
    początkową danego środka trwałego.
    W związku z powyższym Państwa stanowisko w zakresie pytania 2, że Opłaty za
    niewykorzystanie środków z kredytów (Commitment Fees) oraz Odsetki nie powinny
    zwiększać wartości początkowej środków trwałych w części dotyczącej:
    • Opłat za niewykorzystanie kredytów przeznaczonych na finansowanie wydatków
      inwestycyjnych dotyczących nabycia lub wytworzenia środków trwałych – należało
      uznać za nieprawidłowe;
    • Odsetek i Opłat za niewykorzystanie środków pozyskanych z kredytu przeznaczone na
      finansowanie wydatków ogólnych oraz na zarządzanie kapitałem obrotowym –
      należało uznać za prawidłowe;
    • Odsetek od pożyczek udzielonych na nabycie środków trwałych, które powstają po dniu
      przyjęcia środków trwałych do użytkowania – należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.