Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/4511-1-1556/15-4/AN
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2016-02-08
Teza: Podatek dochodowy od osób fizycznych w zakresie przychodów, kosztów uzyskania przychodów oraz ustalenia wartości początkowej prawa ochronnego na znak towarowy.
Słowa kluczowe: amortyzacja; darowizna; prawo; przychód; spółki-spółka jawna; wartość-wartość początkowa; znak-znak towarowy; świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani przedstawione we wniosku z dnia 13 listopada 2015 r. (data wpływu 19 listopada 2015 r.), uzupełnionym w dniu 22 stycznia 2016 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie:

*   przychodów – **jest prawidłowe**,
*   kosztów uzyskania przychodów – **jest prawidłowe**,
*   ustalenia wartości początkowej prawa ochronnego na znak towarowy – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 19 listopada 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie:

*   przychodów,
*   kosztów uzyskania przychodów,
*   ustalenia wartości początkowej prawa ochronnego na znak towarowy.

Z uwagi na fakt, że wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14f § 1 i § 2 oraz w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, pismem z dnia 18 stycznia 2016 r. nr ILPB1/4511-1-1556/15-2/AN ILPP1/4512-1-845/15-2/UG Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.

Wezwanie wysłano w dniu 18 stycznia 2016 r., skutecznie doręczono w dniu 21 stycznia 2016 r., wniosek uzupełniono o brakującą opłatę w dniu 22 stycznia 2016 r.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka jawna zamierza przyjąć darowiznę w postaci prawa ochronnego do słowno-graficznego znaku towarowego i wykorzystywać je do potrzeb prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej.

Darczyńcą będzie podatnik (osoba fizyczna), który jest wspólnikiem tej Spółki i któremu na ten moment przysługuje prawo ochronne na przedmiotowy znak towarowy. Znak ten jest bowiem zarejestrowany w Urzędzie Patentowym RP i podatnik jest jedynym uprawnionym do dysponowania tym znakiem.

Podatnik, oprócz posiadania udziałów w zyskach tej spółki, prowadzi też jednoosobową działalność gospodarczą i jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych.

1.  Czy podatnik, będący jednocześnie darczyńcą i wspólnikiem obdarowanej spółki jawnej, uzyska przychód z działalności gospodarczej do opodatkowania podatkiem dochodowym jako wspólnik tej spółki w wysokości proporcjonalnej do posiadanych przez niego udziałów w zyskach tej spółki?
2.  Czy odpisy amortyzacyjne dotyczące prawa ochronnego na znak towarowy będą stanowiły koszty uzyskania przychodów u podatnika, będącego jednocześnie wspólnikiem i darczyńcą tego prawa ochronnego, proporcjonalnie do posiadanych przez niego udziałów w zyskach tej spółki?
3.  Czy za wartość początkową otrzymanego w darowiźnie prawa ochronnego do znaku towarowego spółka będzie mogła przyjąć wartość rynkową tego znaku określoną przez rzeczoznawcę, jeśli umowa darowizny nie będzie określała tej wartości w niższej wysokości?

Zdaniem Wnioskodawcy, w odniesieniu do pytania nr 1, podatnik, będący jednocześnie darczyńcą i wspólnikiem spółki jawnej, nie uzyska przychodu z działalności gospodarczej do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako wspólnik obdarowanej spółki jawnej. Spółka jawna nie jest podatnikiem podatku dochodowego (transparentna podatkowo), przychody tej spółki są przychodami podatkowymi z działalności gospodarczej jej wspólników w proporcji w jakiej przysługuje im prawo do udziału w zyskach tej spółki.

W przypadku otrzymania przez spółkę jawną darowizny o charakterze niepieniężnym wspólnicy otrzymują świadczenie w naturze, które należy wycenić według wartości rynkowej. W tej wysokości wspólnicy uzyskują przychód z działalności gospodarczej do opodatkowania w odpowiedniej proporcji.

W opisanym zdarzeniu przyszłym znaczenie ma fakt, iż podatnik jest jednocześnie darczyńcą i wspólnikiem obdarowanej spółki jawnej. Oznacza to, że uzyskane przez niego w określonej proporcji świadczenie w naturze, które powinno być jego przychodem z tytułu udziału w spółce, jest tak naprawdę świadczeniem dla samego siebie. Ponieważ świadczenie w naturze ma miejsce pomiędzy dwoma podmiotami, nie można przyjąć, że wspólnik otrzyma świadczenie w naturze, gdyż brak jest drugiego podmiotu, stąd brak jest podstaw do rozpoznania u podatnika darczyńcy przychodu do opodatkowania podatkiem dochodowym z tytułu udziału w zyskach obdarowanej spółki jawnej.

Stanowiska Spółki znajduje potwierdzenie w piśmie Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2002 r., potwierdzonym w piśmie z 9 sierpnia 2013 r.

Natomiast w odniesieniu do pytania nr 2, zdaniem Wnioskodawcy, odpisy amortyzacyjne dotyczące prawa ochronnego na znak towarowy otrzymanego w formie darowizny będą stanowiły koszty uzyskania przychodów u podatnika będącego jednocześnie wspólnikiem i darczyńcą tego prawa ochronnego, proporcjonalnie do posiadanych przez niego udziałów w zyskach spółki.

Definicja znaku towarowego znajduje się w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 roku – Prawo własności przemysłowej. Zarejestrowany znak stanowi dla osoby rejestrującej ten znak prawo ochronne, a te z kolei jest wymienione w art. 22b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. i zgodnie z nim może podlegać amortyzacji, jeśli zostaną spełnione następujące warunki:

*   zostało nabyte (Spółka otrzyma prawo ochronne na znak towarowy w formie darowizny, która jest formą nabycia),
*   nadaje się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do użytku (Spółka zamierza korzystać z prawa ochronnego na otrzymany w formie darowizny znak towarowy od dnia otrzymania darowizny),
*   przewidywany okres używania jest dłuższy niż rok (Spółka zamierza korzystać z prawa ochronnego przez okres dłuższy niż rok),
*   wykorzystywane jest na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (Spółka będzie korzystać z prawa ochronnego wyłącznie na potrzeby prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej).

Zatem zdaniem podatnika prawo ochronne do znaku towarowego, które będzie nabyte przez spółkę jawną w formie darowizny, spełniać będzie wszystkie przesłanki wyrażone w art. 22b u.p.d.o.f, co pozwoli spółce na dokonywanie odpisów amortyzacyjnych i uznanie ich za koszty uzyskania przychodów w odniesieniu do wszystkich wspólników.

Z kolei w odniesieniu do pytania nr 3, zdaniem Wnioskodawcy, spółka będzie mogła przyjąć za wartość początkową otrzymanego w drodze darowizny prawa ochronnego do znaku towarowego jego wartość rynkową określoną na dzień otrzymania darowizny przez rzeczoznawcę, jeśli umowa darowizny nie będzie określała tej wartości w niższej wysokości. Spółka ma prawo do ustalenia wartości początkowej otrzymanego w drodze darowizny prawa ochronnego do znaku towarowego w oparciu o art. 22g ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f, czyli wprowadzi do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych spółki prawo ochronne na znak towarowy ustalając wartość początkową równą wartości rynkowej, jeśli umowa darowizny nie określi tej wartości w niższej wysokości.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego w zakresie:

*   przychodów – **jest prawidłowe**,
*   kosztów uzyskania przychodów – **jest prawidłowe**,
*   ustalenia wartości początkowej prawa ochronnego na znak towarowy – **jest prawidłowe**.

Zgodnie z przepisem art. 4 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1030, z późn. zm.), spółka osobowa to spółka jawna, spółka partnerska, spółka komandytowa i spółka komandytowo-akcyjna.

Stosownie do treści art. 22 Kodeksu spółek handlowych, spółką jawną jest spółka osobowa, która prowadzi przedsiębiorstwo pod własną firmą, a nie jest inną spółką handlową. Każdy wspólnik odpowiada za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem solidarnie z pozostałymi wspólnikami oraz ze spółką, z uwzględnieniem art. 31.

W świetle powołanych przepisów należy zauważyć, że spółka jawna nie posiada osobowości prawnej, nie jest zatem podatnikiem podatku dochodowego, a dochody tej spółki nie stanowią odrębnego przedmiotu opodatkowania. Opodatkowaniu podlegają natomiast dochody poszczególnych wspólników tej spółki.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 tej ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 25b i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Treść art. 8 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.

Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1a ww. ustawy, przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, lub działów specjalnych produkcji rolnej, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 4, osiąganych przez podatników opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c, nie łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.

Zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat (art. 8 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy).

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalności gospodarcza.

W myśl art. 14 ust. 1 tej ustawy, za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Przy czym, zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 8 ww. ustawy, przychodem z działalności gospodarczej jest również wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, obliczonych zgodnie z art. 11 ust. 2-2b, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 1 pkt 125.

Ustawodawca nie sprecyzował, co należy rozumieć poprzez pojęcie „nieodpłatny”. Przepisy ustawy o podatku dochodowym określają jedynie sposoby i kryteria ustalania wartości nabytych nieodpłatnie rzeczy (praw) albo nieodpłatnych świadczeń. Na gruncie języka polskiego „nieodpłatny” znaczy tyle, co: „nie wymagający opłaty” (www.sjp.pwn.pl – słownik języka polskiego).

W świetle powyższego, uznać należy, że dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie rozumie się te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie w majątku podatnika mające konkretny wymiar finansowy.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że Wnioskodawca planuje dokonać darowizny prawa ochronnego do znaku towarowego na rzecz spółki jawnej, której będzie wspólnikiem. W związku z powyższym powstała wątpliwość czy podatnik, będący jednocześnie darczyńcą i wspólnikiem obdarowanej spółki jawnej, uzyska przychód z działalności gospodarczej do opodatkowania podatkiem dochodowym jako wspólnik tej spółki w wysokości proporcjonalnej do posiadanych przez niego udziałów w zyskach tej spółki.

Tut. Organ zauważa, że stosownie do zapisu art. 888 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121, z późn. zm.), przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku. Celem darowizny jest dokonanie nieodpłatnego przysporzenia na rzecz obdarowanego kosztem majątku darczyńcy. Może ono polegać zarówno na przesunięciu do majątku obdarowanego określonych przedmiotów majątkowych, jak i na innych formach dyspozycji majątkowych darczyńcy prowadzących do zmniejszenia jego majątku, a po stronie obdarowanego do zwiększenia aktywów lub zmniejszenia pasywów.

Podstawową cechą takiej umowy i warunkiem koniecznym dla jej zaistnienia jest nieodpłatność umowy. Poprzez nieodpłatność należy rozumieć taką sytuację, gdy obdarowany, w zamian za otrzymaną darowiznę lub w związku z jej otrzymaniem, nie jest zobowiązany do jakichkolwiek świadczeń na rzecz darczyńcy – ani w chwili otrzymania darowizny, ani w przyszłości. Tym samym, skutkiem darowizny jest wyłącznie jednostronne przysporzenie po stronie podmiotu obdarowanego. Bezpłatny charakter darowizny oznacza, że Wnioskodawca nie otrzyma od spółki jawnej żadnego (pieniężnego czy niepieniężnego) świadczenia wzajemnego.

Mając na uwadze przytoczone regulacje prawne oraz przedstawiony opis zdarzenia przyszłego należy wskazać, że przekazanie na rzecz spółki jawnej w drodze darowizny prawa ochronnego do znaku towarowego nie będzie wywoływało u Wnioskodawcy skutków podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych. Bowiem w przypadku wspólnika dokonującego darowizny na rzecz spółki jawnej, której jest on wspólnikiem, przychód z nieodpłatnych świadczeń nie powstanie, gdyż nie jest możliwe obdarowanie „samego siebie”. Dlatego też w rozpatrywanej sprawie u Wnioskodawcy nie wystąpi przychód, w tym także przychód z nieodpłatnych świadczeń z tytułu uczestnictwa w spółce, która otrzyma w drodze darowizny prawo ochronne na znak towarowy.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie przychodów uznano za prawidłowe.

W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca powziął również wątpliwość, czy odpisy amortyzacyjne dotyczące prawa ochronnego na znak towarowy będą stanowiły koszty uzyskania przychodów u podatnika, będącego jednocześnie wspólnikiem i darczyńcą tego prawa ochronnego, proporcjonalnie do posiadanych przez niego udziałów w zyskach tej spółki.

Stosownie do treści art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Z powyższego przepisu wynika, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty, a więc bezpośrednio i pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 powołanej ustawy. Jednakże, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, podatnik musi wykazać jego związek z prowadzoną działalnością oraz to, że poniesienie tego wydatku miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu, ewentualnie na zachowanie lub zabezpieczenie źródła tego przychodu.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych – wydatki na nabycie, wytworzenie i ulepszenie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nie są jednorazowo zaliczane do kosztów uzyskania przychodów.

W myśl art. 22 ust. 8 ww. ustawy kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Stosownie do treści art. 22b ust. 1 powołanej ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, nabyte nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania:

1.  spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego,
2.  spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego,
3.  prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
4.  autorskie lub pokrewne prawa majątkowe,
5.  licencje,
6.  prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117, z późn. zm.),
7.  wartość stanowiąca równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how)

– o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Jak wynika z cytowanego unormowania, podlegającymi amortyzacji wartościami niematerialnymi i prawnymi są wskazane w jego treści prawa, które spełniają następujące warunki:

*   zostały nabyte,
*   nadają się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania,
*   przewidywany okres ich używania przekracza rok,
*   są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych przewiduje zamknięty katalog wartości niematerialnych i prawnych, na nabycie których wydatki rozpoznawane powinny być jako koszt podatkowy w formie odpisów amortyzacyjnych.

Oznacza to, że prawa, które nie zostały wymienione wprost w tej ustawie jako wartości niematerialne i prawne nie mogą zostać zaliczone do tej kategorii. Tym samym nie podlegają amortyzacji.

Wskazać należy, że amortyzacji podlegają nabyte przez podatnika prawa ochronne do znaków towarowych udzielone na zasadach wynikających z przepisów ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117, z późn. zm.).

Zgodnie z art. 120 ust. 1 i 2 tej ustawy, znakiem towarowym może być każde oznaczenie, które można przedstawić w sposób graficzny, jeżeli oznaczenie takie nadaje się do odróżnienia towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa. Znakiem towarowym może być w szczególności wyraz, rysunek, ornament, kompozycja kolorystyczna, forma przestrzenna, w tym forma towaru lub opakowania, a także melodia lub inny sygnał dźwiękowy.

Z kolei w myśl art. 121 ww. ustawy, na znak towarowy może być udzielone prawo ochronne. Przez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się prawo wyłącznego używania znaku towarowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej (art. 153 ust. 1 cytowanej ustawy).

Wobec powyższego, prawo ochronne na znak towarowy mieści się w kategorii praw określonych w ustawie Prawo własności przemysłowej, wskazanych w art. 22b ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ponadto odnosząc się do zawartych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych przepisów dotyczących amortyzacji, należy zauważyć, że ustawodawca przewiduje dwa sposoby wejścia w posiadanie przez podatnika składników majątkowych podlegających amortyzacji – wytworzenie we własnym zakresie i nabycie, przy czym status podlegających amortyzacji wartości niematerialnych i prawnych mogą mieć wyłącznie składniki majątku nabyte, a nie wytworzone przez podatnika (art. 22a-22b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Nabycie prawa własności składnika majątku może nastąpić w formie sprzedaży, zamiany, wkładu niepieniężnego, darowizny, spadku lub na podstawie innej umowy zobowiązującej do przeniesienia własności rzeczy oznaczonej co do tożsamości.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że Wnioskodawca zamierza przekazać w formie darowizny spółce jawnej, w której jest wspólnikiem, prawo ochronne na znak towarowy, który jest zarejestrowany w Urzędzie Patentowym RP.

Wobec powyższego przekazany do spółki jawnej w formie darowizny znak towarowy posiada prawa potwierdzone przez Urząd Patentowy i w myśl art. 22b ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi wartość niematerialną i prawną podlegającą amortyzacji.

Natomiast zgodnie z treścią art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nabytych nieodpłatnie, z wyjątkiem nabytych w drodze spadku lub darowizny, jeżeli:

*   nabycie to nie stanowi przychodu z tytułu nieodpłatnego otrzymania rzeczy lub praw lub
*   dochód z tego tytułu jest zwolniony od podatku dochodowego, lub
*   nabycie to stanowi dochód, od którego na podstawie odrębnych przepisów zaniechano poboru podatku.

Zatem, kosztem uzyskania przychodów są również odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane od składników majątku nabytych w drodze spadku lub darowizny, spełniających warunki pozwalające uznać je za środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne.

Podsumowując, mając na uwadze powyższe wskazać należy, że spółka jawna, której Wnioskodawca jest wspólnikiem może amortyzować nabyte w drodze darowizny prawo ochronne do znaku towarowego, natomiast odpisy amortyzacyjne dokonywane od tego prawa będą stanowić koszty uzyskania przychodów Wnioskodawcy, proporcjonalnie do przysługującego mu udziału w zysku tej spółki.

Zatem, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie kosztów uzyskania przychodów jest prawidłowe.

Przechodząc do zagadnienia dotyczącego ustalenia wartości początkowej darowanego prawa ochronnego do znaku towarowego, zauważyć należy co następuje.

Stosownie do treści art. 22f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.

Podstawę naliczenia odpisów amortyzacyjnych stanowi wartość początkowa, której zasady ustalania zawarto w art. 22g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

I tak, zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie nabycia w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób – wartość rynkową z dnia nabycia, chyba że umowa darowizny albo umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości.

W myśl art. 19 ust. 3 ww. ustawy, wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że wartość początkową wartości niematerialnej i prawnej, którą w przedmiotowej sprawie jest prawo ochronne do znaku towarowego, nabytej w drodze darowizny, należy ustalić wg wartości rynkowej z dnia nabycia, z zastosowaniem cytowanego wyżej przepisu art. 19.

W konsekwencji, zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość początkowa nie może być wyższa niż wartość rynkowa tego składnika.

Podsumowując, wartość początkową prawa ochronnego do znaku towarowego nabytego przez spółkę jawną w drodze darowizny, należy ustalić według wartości rynkowej określonej przez rzeczoznawcę na dzień otrzymania darowizny, z zastosowaniem cytowanego wyżej przepisu art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, chyba że umowa darowizny określi tę wartość w niższej wysokości. W takiej wartości prawo ochronne do znaku towarowego otrzymane w drodze darowizny powinno zostać wprowadzone do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, a w konsekwencji od tak ustalonej wartości początkowej winny być dokonywane odpisy amortyzacyjne.

Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie ustalenia wartości początkowej prawa ochronnego na znak towarowy uznano za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanego przez Wnioskodawcę pisma urzędowego co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, tut. Organ informuje, że zostało ono wydane w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Ponadto tut. Organ wskazuje, że zgodnie z treścią art. 14b § 1 ww. ustawy Ordynacja podatkowa, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Zatem interpretacje indywidualne prawa podatkowego wydawane są wyłącznie na pisemny wniosek zainteresowanego i tylko w jego indywidualnej sprawie. Zainteresowanym jest każdy, kto złoży wniosek w sprawie indywidualnej, która jego dotyczy. W związku z tym zaznacza się, że interpretacja odnosi się tylko i wyłącznie do Wnioskodawcy i nie ma zastosowania do pozostałych wspólników spółki.

Końcowo tut. Organ informuje, że wniosek w części dotyczącej podatku od towarów i usług został rozstrzygnięty odrębnym pismem.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.