Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.594.2025.1.MR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-12
Teza: Brak działania jako podatnik wykonując powierzone zadania
własne Województwa.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
województwo
zadania-zadania własne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Elementy składowe podstawy
opodatkownia
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Kwoty nie wchodzące w skład podstawy
opodatkowania
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 7
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 17 września 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy:
    1. wskazania czy Spółka, wykonując powierzone zadania własne Województwa, działa w
      tym zakresie jako podatnik podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1
      ustawy o VAT (pytanie oznaczone we wniosku nr 1);
    2. wskazania czy wykonywanie przez Spółkę powierzonych jej zadań własnych
      Województwa może być uznane za odpłatne świadczenie usług na rzecz Województwa
      w rozumieniu ustawy o VAT (pytanie oznaczone we wniosku nr 2);
    3. wskazania czy realizując powierzone przez Województwo zadania własne, Spółka
      wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu (świadczenie usług) w rozumieniu
      art. 8 ust. 1 ustawy o VAT (pytanie oznaczone we wniosku nr 3) oraz
    4. wskazania czy wypłacana Spółce przez Województwo rekompensata z tytułu realizacji
      powierzonych zadań własnych będzie stanowić element podstawy opodatkowania
      podatkiem VAT (wynagrodzenie za usługę podlegającą opodatkowaniu) (

## Pytanie

oznaczone we wniosku nr 4).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    X sp. z o.o. (dalej: Spółka lub Wnioskodawca) jest jednoosobową spółką z ograniczoną
    odpowiedzialnością utworzoną przez Województwo na podstawie art. 151 i nast. Kodeksu
    spółek handlowych oraz art. 13 ust. 1a i ust. 2 ustawy o samorządzie województwa.
    Jedynym udziałowcem Spółki jest Województwo.

    Spółka została powołana uchwałą Sejmiku Województwa w celu wykonywania zadań
    własnych Województwa, w szczególności zarządzania zwrotnymi środkami finansowymi
    pochodzącymi z regionalnych programów operacyjnych (RPO). Spółka realizuje wyłącznie
    zadania publiczne służące zaspokajaniu zbiorowych potrzeb społeczności regionu – nie
    prowadzi innej działalności komercyjnej. Zgodnie z §7 umowy Spółki, celem działalności
    Spółki jest wspieranie rozwoju Województwa, obejmujące m.in.: zarządzanie zwrotnymi
    instrumentami finansowymi, ułatwianie dostępu do finansowania przedsięwzięć
    rozwojowych, pozyskiwanie i łączenie środków publicznych i prywatnych, likwidowanie
    barier finansowych (np. poprzez udzielanie pożyczek), wspieranie przedsiębiorczości
    (zwłaszcza w sektorze małych i średnich przedsiębiorstw – MŚP) oraz inne działania
    prorozwojowe i proinnowacyjne zgodne ze strategią rozwoju regionu (np. promocja
    regionu, rozbudowa infrastruktury, współpraca nauki i biznesu). Spółka nie działa dla
    zysku – jej misją jest legalne i gospodarne zarządzanie środkami publicznymi w celu
    osiągnięcia jak najlepszych efektów rozwojowych, zgodnie z potrzebami województwa.
    Województwo zawarło umowę powierzenia zadań publicznych ze Spółką (dalej: Umowa
    powierzenia). Na mocy tej umowy Województwo (jako Powierzający) powierzyło Spółce
    (jako Wykonawcy, będącemu podmiotem wewnętrznym Województwa) realizację zadań
    własnych Województwa z zakresu zarządzania środkami finansowymi. Przedmiotem
    Umowy powierzenia jest wykonywanie zadań publicznych w celu zaspokajania zbiorowych
    potrzeb regionu – w szczególności zarządzanie środkami finansowymi pochodzącymi z
    Regionalnego Programu Operacyjnego wraz z odsetkami i innymi przychodami
    wygenerowanymi na tych środkach. Spółka ma udostępniać te powierzone środki
    ostatecznym odbiorcom w formie zwrotnej lub częściowo zwrotnej (np. jako pożyczki),
    bezpośrednio lub poprzez pośredników finansowych, celem wspierania rozwoju
    gospodarczego regionu. Umowa powierzenia doprecyzowuje zakres powierzonych zadań
    publicznych oraz zasady świadczenia usług publicznych przez Spółkę w interesie ogółu
    społeczności, a także określa zasady kalkulacji i rozliczania rekompensaty należnej Spółce
    za realizację tych zadań.
    Zasady finansowania (rekompensata): W okresie obowiązywania Umowy powierzenia
    Spółka otrzymuje od Województwa rekompensatę z tytułu realizacji powierzonych zadań
    w kolejnych latach budżetowych. Rekompensata jest wypłacana periodycznie (za okresy
    rozliczeniowe) na podstawie raportów Spółki z wykonania zadań. Kwota rekompensaty
    jest kalkulowana jako różnica pomiędzy kosztami realizacji zadania a osiągniętymi
    przychodami. Oznacza to, że rekompensata pokrywa jedynie rzeczywiście poniesione,
    udokumentowane koszty działalności Spółki w danym okresie (koszty realizacji zadania),
    pomniejszone o ewentualne przychody Spółki związane z wykonywaniem zadania. W
    przypadku, gdy w danym okresie przychody Spółki przekroczyłyby koszty, wprowadzony
    jest mechanizm zwrotu nadmiernej rekompensaty na rzecz Województwa. Z założenia
    Spółka nie generuje własnych przychodów komercyjnych (nie prowadzi innej działalności
    zarobkowej); potencjalne nieznaczne przychody (np. odsetki bankowe od kapitału
    własnego) pomniejszają należną rekompensatę. Sposób kalkulacji rekompensaty został
    opracowany zgodnie z przepisami Unii Europejskiej dotyczącymi rekompensat za usługi
    publiczne (Decyzja Komisji 2011/21/UE z 20 grudnia 2011 r. w sprawie stosowania art. 106
    ust. 2 TFUE do pomocy państwa w formie rekompensaty za usługi publiczne).
    Podsumowując, Spółka nie działa jak typowy przedsiębiorca – nie dąży do zysku, lecz
    realizuje zadania powierzone przez organ władzy publicznej. Jej funkcjonowanie jest
    całkowicie finansowane przez Województwo w formie wyrównania kosztów
    (rekompensaty), pod ścisłą kontrolą organu założycielskiego.
    Pytania
    1. Czy Spółka, wykonując powierzone zadania własne Województwa, działa w tym
      zakresie jako podatnik podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy
      o VAT?

    2. Czy wykonywanie przez Spółkę powierzonych jej zadań własnych Województwa może
      być uznane za odpłatne świadczenie usług na rzecz Województwa w rozumieniu
      ustawy o VAT?
    3. Czy realizując powierzone przez Województwo zadania własne, Spółka wykonuje
      czynności podlegające opodatkowaniu (świadczenie usług) w rozumieniu art. 8 ust. 1
      ustawy o VAT?
    4. Czy wypłacana Spółce przez Województwo rekompensata z tytułu realizacji
      powierzonych zadań własnych będzie stanowić element podstawy opodatkowania
      podatkiem VAT (wynagrodzenie za usługę podlegającą opodatkowaniu)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka nie działa jako podatnik VAT w odniesieniu do opisanych
    czynności wykonywania zadań publicznych powierzonych przez Województwo. W
    konsekwencji, wykonywanie tych zadań nie stanowi odpłatnego świadczenia usług
    podlegającego opodatkowaniu VAT, a otrzymywana od Województwa rekompensata nie
    jest wynagrodzeniem za usługę i nie wchodzi do podstawy podatkowania.
    Poniżej przedstawiono szczegółowe uzasadnienie tego stanowiska.
    1. Status Spółki jako podmiotu niebędącego podatnikiem VAT (pytanie nr 1)
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (dalej: u.p.t.u.), podatnikami VAT są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Natomiast w myśl art. 15
    ust. 2 u.p.t.u. przez działalność gospodarczą rozumie się wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców (...); w szczególności jest to wykorzystanie
    towarów lub wartości niematerialnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Jednocześnie art. 15 ust. 6 u.p.t.u. stanowi, że nie uznaje się za podatników organów
    władzy publicznej oraz ich urzędów obsługujących – w zakresie czynności wykonywanych
    w ramach zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały
    powołane (wyłączenie to nie dotyczy czynności wykonywanych na podstawie umów
    cywilnoprawnych). Przepis ten implementuje art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE
    (dyrektywy VAT), zgodnie z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne
    podmioty prawa publicznego nie są uznawane za podatników VAT,
    gdy wykonują zadania jako organy władzy publicznej, o ile wyłączenie takie nie powoduje
    znaczących zakłóceń konkurencji.
    W ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym Spółka działa w ramach
    władztwa publicznego (jako emanacja jednostki samorządu terytorialnego) przy
    wykonywaniu swoich czynności. Spółka została powołana wyłącznie do realizacji zadań
    własnych Województwa określonych przepisami prawa (ustawą o samorządzie
    województwa, ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, ustawami unijnymi dot.
    funduszy) – a więc do wykonywania zadań publicznych, do których realizacji powołane jest
    Województwo. W świetle art. 15 ust. 6 u.p.t.u. organy władzy publicznej nie są
    podatnikami VAT w zakresie tych czynności. Należy podkreślić, że powierzenie realizacji
    zadań publicznych Spółce nie zmienia publicznoprawnego charakteru tych zadań – Spółka
    pełni tu rolę podmiotu wewnętrznego (in-house) Województwa, za pomocą którego
    samorząd wykonuje swoje obowiązki. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) –
    przejawem władztwa publicznego może być wykonywanie zadań z zakresu administracji
    publicznej nawet przez spółkę, której powierzono te zadania. Zatem formalnie Spółka ma
    formę prawną spółki prawa handlowego, lecz materialnie jej działalność odbywa się w
    sferze publicznej (realizacja zadań publicznych, nie zaś działalność komercyjna).
    Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. – nie
    działa dla osiągania zysku, nie uczestniczy w typowym obrocie rynkowym. Wszystkie

    czynności wykonuje na rzecz i pod kontrolą swojego jedynego udziałowca (Województwa),
    w zakresie ściśle określonym umową powierzenia. Spółka nie posiada swobody decyzyjnej
    jak niezależny przedsiębiorca – jej pole działalności ogranicza się do wypełniania poleceń i
    potrzeb jednostki samorządowej. W takim układzie brak jest elementu samodzielności
    ekonomicznej właściwej podatnikowi VAT. Stanowisko to znajduje oparcie w orzecznictwie
    sądów administracyjnych. Przykładowo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w
    wyroku z 26 stycznia 2021 r. (sygn. I SA/Łd 525/20) uznał, że spółka celowa utworzona
    przez samorząd nie jest podatnikiem VAT, ponieważ wykonuje wyłącznie zadania własne
    jednostki samorządu, nie działa dla zysku, nie uczestniczy w wolnorynkowej grze
    rynkowej, a ponadto pozostaje pod pełną kontrolą podmiotu publicznego samorządu).
    Wszystkie te cechy dotyczą Spółki w niniejszej sprawie.
    Co prawda art. 15 ust. 6 u.p.t.u. wyłącza organy władzy z VAT z wyjątkiem czynności
    cywilnoprawnych, jednak zdaniem Wnioskodawcy relacja między Województwem a jego
    Spółką ma charakter szczególny, nieporównywalny z typową umową handlową między
    niezależnymi podmiotami. Województwo nie „zakupuje usług” od zewnętrznego
    przedsiębiorcy, lecz organizuje wykonywanie własnych zadań publicznych poprzez
    jednostkę wewnętrzną, nad którą sprawuje pełnię kontroli (analogiczną do kontroli nad
    własnymi jednostkami organizacyjnymi). Taki model współpracy spełnia kryteria tzw.
    współpracy in-house, wyłączonej spod reżimu zamówień publicznych (art. 12 ust. 1
    dyrektywy 2014/24/UE). W konsekwencji, należy uznać, że Spółka, realizując powierzone
    zadania, działa jak organ władzy publicznej w rozumieniu art. 15 ust. 6 u.p.t.u., a nie jako
    odrębny podatnik komercyjny.
    Stanowisko Wnioskodawcy znajduje bezpośrednie potwierdzenie w wyrokach Naczelnego
    Sądu Administracyjnego. NSA w wyroku z dnia 16 lipca 2019 r., sygn. I FSK 587/17
    wyraźnie stwierdził, że spółka prawa handlowego, której jedynym właścicielem jest
    jednostka samorządu terytorialnego, może zostać uznana za podmiot prawa publicznego
    (organ władzy publicznej) na gruncie art. 15 ust. 6 u.p.t.u., jeżeli wykonuje ona działalność
    w charakterze organu władzy publicznej, a wyłączenie jej czynności z VAT nie spowoduje
    zakłócenia konkurencji. W tamtej sprawie NSA podkreślił, że spółka realizowała wyłącznie
    zadania własne województwa w celu zaspokajania potrzeb społecznych, nie była
    nastawiona na zysk i nie działała na konkurencyjnym rynku – czyli okoliczności analogiczne
    do niniejszej sprawy. NSA zaznaczył też, że fakt posiadania osobowości prawnej i formy
    spółki handlowej nie wyklucza uznania takiego podmiotu za „organ władzy publicznej” w
    rozumieniu przepisów o VAT. W rezultacie NSA uchylił wtedy niekorzystną dla podatnika
    interpretację organu, uznając, że błędne było traktowanie spółki wykonującej zadania
    publiczne jako podatnika VAT.
    Podobnie, w nowszym wyroku z 9 listopada 2023 r., sygn. I FSK 1003/23, Naczelny Sąd
    Administracyjny ponownie stanął po stronie podatnika. NSA uchylił interpretację
    indywidualną Dyrektora KIS, która wcześniej uznawała czynności funduszu za
    opodatkowane, i jednoznacznie wskazał, że fundusz (spółka) nie działa jako podatnik
    podatku VAT, lecz w charakterze organu władzy publicznej. W uzasadnieniu NSA odwołał
    się do powyższego wyroku z 2019 r. oraz do art. 13 Dyrektywy VAT, akcentując brak celu
    zarobkowego i brak ryzyka zakłócenia konkurencji przy realizacji zadań publicznych przez
    taką spółkę. Innymi słowy, linia orzecznicza NSA – zwłaszcza wyroki z 2017, 2019 i 2023
    roku – jasno potwierdza, że spółka wykonująca powierzone zadania własne jednostki
    samorządu terytorialnego nie jest podatnikiem VAT w zakresie tych zadań.
    Reasumując powyższe argumenty, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż w opisanym
    stanie faktycznym Spółka nie posiada statusu podatnika VAT. Działa ona w ramach
    struktury administracji samorządowej, realizując zadania publiczne nałożone przepisami
    prawa na jej jedynego właściciela (Województwo). Spółka nie prowadzi niezależnej
    działalności gospodarczej – nie dąży do osiągania zysku, nie konkuruje na rynku, lecz
    wykonuje funkcje użyteczności publicznej w interesie ogółu. Wobec tego spełnione są
    przesłanki art. 15 ust. 6 ustawy o VAT do wyłączenia czynności Spółki z opodatkowania.

    2. Konsekwencje braku statusu podatnika – brak opodatkowania czynności (pytania nr 2,
      3 i 4)
    Skoro Spółka nie działa w charakterze podatnika VAT przy realizacji powierzonych jej
    zadań, to czynności podejmowane w ramach tych zadań nie podlegają opodatkowaniu
    podatkiem VAT. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą, ustalenie braku statusu
    podatnika czyni bezprzedmiotowym analizowanie, czy dane czynności stanowią odpłatne
    świadczenie usług oraz czy wynagrodzenie (rekompensata) stanowi podstawę
    opodatkowania. Mówiąc prościej: jeżeli dany podmiot nie jest podatnikiem w danym
    zakresie działania, to jego czynności w tym zakresie w ogóle nie wchodzą w zakres
    opodatkowania VAT (art. 5 ust. 1 u.p.t.u. w zw. z art. 8 ust. 1 u.p.t.u. nie mają tu
    zastosowania).
    W świetle powyższego odpowiedź na pytania 2 i 3 Wnioskodawcy powinna być negatywna:
    wykonywanie przez Spółkę powierzonych zadań własnych Województwa nie stanowi
    odpłatnego świadczenia usług na rzecz Województwa w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.p.t.u.
    Nie każde bowiem przekazanie środków pieniężnych wiąże się z odpłatnym świadczeniem
    usług – konieczne jest istnienie wyraźnego, ekwiwalentnego świadczenia na rzecz płatnika
    (odbiorcy świadczenia). W niniejszej sprawie Województwo nie nabywa „usługi” w sensie
    rynkowym – Spółka nie świadczy niczego ponad to, co samo Województwo musi zapewnić
    obywatelom z mocy prawa (wykonanie zadań publicznych). Województwo pełni tu raczej
    rolę organizatora i fundatora wykonywania własnych zadań, a rekompensata nie jest
    klasycznym wynagrodzeniem za usługę, lecz mechanizmem finansowania realizacji zadań
    publicznych.
    Stanowisko takie znajduje poparcie np. w wyroku WSA w Gliwicach z 30 listopada 2022 r.
    (sygn. I SA/Gl 1112/22) dotyczącym rekompensaty wypłacanej spółce komunalnej za
    prowadzenie działalności sportowej. Sąd uznał, że świadczenie usług dokonywane jest
    "odpłatnie" tylko wtedy, gdy pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek
    prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych, gdyż
    wynagrodzenie otrzymywane przez usługodawcę stanowi rzeczywiste odzwierciedlenie
    wartości wyodrębnionej usługi świadczonej usługobiorcy. Tymczasem, zdaniem Sądu,
    rekompensata przekazywana spółce przez miasto nie jest związana z żadnym konkretnym
    świadczeniem wzajemnym na rzecz miasta – służy jedynie pokryciu straty spółki powstałej
    przy realizacji powierzonych zadań publicznych, a miasto nie otrzymuje od spółki
    indywidualnej korzyści odpowiadającej tej płatności. WSA porównał to do systemu
    dotacyjnego gmina finansuje pewne przedsięwzięcie w interesie publicznym, nie zaś
    kupuje usługę dla siebie. Podobnie w niniejszej sprawie: Województwo przekazuje środki
    (rekompensatę) w celu zapewnienia wykonania swoich obowiązków publicznych, a nie w
    zamian za usługę świadczoną na rzecz Województwa. Brak tu stosunku klient-
    usługodawca charakterystycznego dla opodatkowanego świadczenia usług.
    Odpowiadając na pytanie nr 4 – rekompensata wypłacana Spółce nie stanowi elementu
    podstawy opodatkowania VAT. Zgodnie z art. 29a ust. 1 u.p.t.u. podstawą opodatkowania
    jest wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną za dostawę towaru lub świadczenie usługi od
    nabywcy. W przedmiotowym przypadku nie dochodzi jednak do opodatkowanego
    świadczenia usług, więc nie ma „zapłaty za usługę” w rozumieniu ustawy. Rekompensata
    ma charakter dofinansowania kosztów działalności publicznej Spółki, a nie ceny za
    określoną usługę.
    Nawet gdyby hipotetycznie uznać czynności Spółki za usługi, należałoby zauważyć, że
    kwota rekompensaty jest ustalana jednostronnie na podstawie kosztów i ewentualnych
    strat Spółki, nie zaś w wyniku swobodnej gry rynkowej. Nie istnieje tu typowe
    wynagrodzenie rynkowe za usługę – tym samym nie występuje podstawa opodatkowania
    w rozumieniu art. 29a ust. 1. Pieniądze przekazywane przez Województwo służą realizacji
    celów publicznych Województwa, a nie nabyciu świadczenia dla potrzeb własnych
    Województwa.
    3. Orzecznictwo i praktyka organów

    Kwestia opodatkowania działalności regionalnych funduszy polegających na realizacji
    powierzonych zadań publicznych była przedmiotem rozbieżności interpretacyjnych.
    Należy jednak wskazać, że najnowsze dostępne orzeczenia NSA (m.in. przytoczony wyrok z
    2023 r. I FSK 1003/23 oraz wyrok z 16 lipca 2019 r. I FSK 587/17) skłaniają się ku ochronie
    stanowiska podatników (spółek realizujących zadania publiczne) i wyłączaniu ich czynności
    z opodatkowania VAT. Wnioskodawca opiera swoje stanowisko na aktualnej, wyżej
    wskazanej linii orzeczniczej.
    Warto również wspomnieć o podejściu organów podatkowych w interpretacjach
    indywidualnych wydawanych w analogicznych stanach faktycznych. Przykładowo, w
    interpretacji indywidualnej z 22 maja 2018 r., sygn. 0115-KDIT1-2.4012.291.2018.1.AJ,
    Dyrektor KIS potwierdził, że gmina dokonując czynności w ramach realizacji swoich zadań
    własnych (sprzedaż składnika majątku komunalnego w celu wykonania inwestycji
    publicznej) nie działa w charakterze podatnika VAT, a czynność ta nie podlega
    opodatkowaniu. Również Interpretacja ogólna Ministra Finansów z 10 czerwca 2020 r. (nr
    PT1.8101.3.2019) potwierdziła, że jednostki samorządu terytorialnego nie są uznawane za
    podatników VAT, gdy realizują nałożone ustawowo zadania publiczne (przykładowo w
    zakresie edukacji publicznej czy pomocy społecznej). Skoro zatem samorząd wykonując
    zadania własne działa poza zakresem VAT, to analogiczne czynności realizowane przez
    spółkę będącą w 100% narzędziem tego samorządu powinny być traktowane tak samo. W
    przeciwnym razie doszłoby do nieuzasadnionego zróżnicowania sytuacji prawnej w
    zależności od formy organizacyjnej realizacji zadania (bez znaczenia dla istoty zadania
    publicznego).
    4. Podsumowanie stanowiska
    Mając na uwadze powyższe argumenty, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie, że w
    przedstawionym stanie faktycznym Spółka nie występuje jako podatnik podatku VAT.
    Czynności polegające na realizacji powierzonych zadań publicznych nie stanowią
    odpłatnego świadczenia usług podlegającego opodatkowaniu, a wypłacana Spółce przez
    Województwo rekompensata nie stanowi wynagrodzenia za usługę i nie podlega
    opodatkowaniu VAT. Stanowisko to jest zgodne z obowiązującymi przepisami (art. 15 ust.
    1 i 6 ustawy o VAT, art. 13 ust. 1 Dyrektywy VAT) oraz znajduje poparcie w najnowszym
    orzecznictwie sądów administracyjnych. Wnioskodawca podkreśla, że działa w ramach
    realizacji zadań publicznych samorządu, nie jako przedsiębiorca na rynku – tym samym
    powinien być traktowany jak organ władzy publicznej korzystający z wyłączenia
    podmiotowego z VAT. Prosimy zatem o wydanie interpretacji indywidualnej zgodnej z
    zaprezentowanym stanowiskiem Wnioskodawcy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów
      i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:

      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą
    towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie
    świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań
    podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności
    lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy
    rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia
    jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w rozumieniu art. 7 ustawy.
    Zatem każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w
    rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
    · w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
      strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    · świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi istnieć bezpośredni związek o
    charakterze przyczynowym, pomiędzy jej wykonaniem a otrzymanym świadczeniem
    wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za
    wyodrębnioną czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany
    świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Zatem pod pojęciem odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu
    dokonującego dostawy towaru lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru,
    odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia
    wzajemnego).
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej. I tak, przykładowo w wyroku z 8 marca 1988 r. w
    sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of
    Customs and Excise, TSUE uznał, że określoną czynność można uznać za wykonaną
    odpłatnie, jeśli istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie
    dostawcy towaru lub usługi, a ponadto gdy odpłatność za otrzymane świadczenie
    pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miała być opodatkowana VAT.

    Na uwagę zasługuje także orzeczenie z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 R. J. Tolsma
    przeciwko Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, gdzie podkreślono, że usługi
    świadczone są za wynagrodzeniem, wyłącznie jeżeli istnieje stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a jej odbiorcą, na mocy którego występuje świadczenie wzajemne,
    przy czym wynagrodzenie otrzymane przez świadczącego usługę stanowi wartość
    przekazywaną w istocie w zamian za usługę wyświadczoną jej odbiorcy.
    W dorobku orzecznictwa TSUE przyjmuje się więc, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy
    istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego
    istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną
    korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne
    korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty
    świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług.
    Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach
    profesjonalnego obrotu gospodarczego.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie
    dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności
    podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność
    została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa jako podatnik
    VAT.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
      podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie art. 15. ust. 2 ustawy:
      działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Ponadto należy zwrócić uwagę, że przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów
    i usług stanowią implementację art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L Nr 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą. Zgodnie z ww. regulacją Dyrektywy:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w

      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy:
      nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Unormowanie to stanowi odzwierciedlenie art. 13 ust. 1 Dyrektywy, który stwierdza, że:
      krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Należy zauważyć, że ustawa o podatku od towarów i usług posługując się
    sformułowaniem „organy władzy publicznej” nie definiuje tego pojęcia, tak jak i
    Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78 poz.
    483 ze zm.). W świetle art. 16 ust. 2 Konstytucji RP:
      samorząd terytorialny uczestniczy w sprawowaniu władzy publicznej. Przysługującą
      mu w ramach ustaw istotną część zadań publicznych samorząd wykonuje w imieniu
      własnym i na własną odpowiedzialność.
    Rozwinięcie tej regulacji zawarto w art. 163 Konstytucji RP, zgodnie z którym:
      samorząd terytorialny wykonuje zadania publiczne nie zastrzeżone przez
      Konstytucję lub ustawy dla organów innych władz publicznych.
    Z powołanych przepisów wynika, że pojęciem tym objęte są wszelkie organy państwowe i
    samorządu terytorialnego.
    W zakresie statusu podmiotu publicznego wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej w wyroku z 29 października 2015 r. w sprawie C-174/14 Saudaçor –
    Sociedade Gestora de Recursos e Equipamentos da Saúde dos Açores SA przeciwko
    Fazenda Pública, w którym stwierdził:
      (...) ponieważ, jak przypomina się w pkt 49 niniejszego wyroku, art. 13 ust. 1
      dyrektywy 2006/112 należy jako wyjątek interpretować w sposób ścisły, należy
      uznać, że wyliczenie znajdujące się w tym przepisie jest wyczerpujące, a pojęcie
      „innych podmiotów prawa publicznego” stanowi pozostałą kategorię podmiotów
      należących do władzy publicznej, innych niż te, które zostały konkretnie wymienione
      w tym przepisie. Jeżeli chodzi w szczególności o pierwszy z dwóch warunków
      ustanowionych w art. 13 ust. 1 wspomnianej dyrektywy, to znaczy o warunek
      dotyczący statusu podmiotu publicznego, to Trybunał orzekł już, że osoba, która
      wykonuje czynności należące do prerogatyw władztwa publicznego w sposób
      niezależny, nie pozostając częścią administracji publicznej, nie może zostać
      zaklasyfikowana jako podmiot prawa publicznego w rozumieniu tego przepisu (zob.
      podobnie w szczególności postanowienie Mihal, C-456/07, EU:C:2008:293, pkt 18 i
      przytoczone tam orzecznictwo). Trybunał wyjaśnił również, że status „podmiotu

      prawa publicznego” nie może wynikać jedynie z tego, że dana działalność polega na
      wykonywaniu czynności należących do prerogatyw władztwa publicznego (zob.
      podobnie w szczególności postanowienie Mihal, C-456/07, EU:C:2008:293, pkt 17 i
      przytoczone tam orzecznictwo).
    Z kolei w wyroku z 22 lutego 2018 r. w sprawie C-182/17 Nagyszénás
    Településszolgáltatási Nonprofit Kft. przeciwko Nemzeti Adó-és Vámhivatal Fellebviteli
    Igazgatósága, TSUE wskazał, że:
      W istocie fakt, że działalność, o której mowa, polega na wykonywaniu funkcji
      przyznanych i regulowanych przez ustawę w celu leżącym w interesie ogólnym, jest
      bez znaczenia dla oceny, czy działalność ta stanowi odpłatne świadczenie usług. W
      tym kontekście Trybunał orzekł, że nawet jeśli omawiana działalność ma na celu
      wykonywanie konstytucyjnego obowiązku ciążącego wyłącznie i bezpośrednio na
      danym państwie członkowskim, nie można tylko z tego powodu podważać
      bezpośredniego związku istniejącego pomiędzy dokonanym świadczeniem usług a
      otrzymanym wynagrodzeniem (zob. podobnie wyrok z dnia 2 czerwca 2016 r., Lajvér,
      C#263/15, EU:C:2016:392, pkt 42).
    i ostatecznie stwierdził, że:
      Artykuł 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie
      wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten
      sposób, że, z zastrzeżeniem sprawdzenia przez sąd odsyłający istotnych okoliczności
      faktycznych, działalność taka jak będąca przedmiotem postępowania głównego,
      polegająca na wykonywaniu przez spółkę niektórych zadań publicznych gminy
      zgodnie z umową zawartą między tą spółką a gminą stanowi odpłatne świadczenie
      usług, podlegające opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej na mocy tego
      przepisu. Art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że –
      z zastrzeżeniem sprawdzenia przez sąd odsyłający istotnych okoliczności faktycznych
      i prawa krajowego – działalność, taka jak omawiana w postępowaniu głównym,
      polegająca na wykonywaniu przez spółkę określonych publicznych zadań gminy na
      mocy umowy zawartej między tą spółką a gminą, nie jest objęta zasadą
      nieopodatkowania podatkiem od wartości dodanej przewidzianą w tym przepisie
      wówczas, gdy działalność ta stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9
      ust. 1 tej dyrektywy.
    Dokonując wykładni art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług należy więc
    zauważyć, że celem tej regulacji jest wyłączenie wszelkich organów władzy publicznej oraz
    innych organów podlegających prawu publicznemu z kategorii podatników podatku od
    towarów i usług w odniesieniu do czynności wykonywanych przez te podmioty w
    charakterze władz publicznych. Podatnikiem podatku od towarów i usług jest więc również
    organ władzy publicznej oraz urząd obsługujący ten organ, jeżeli w stosunku do określonej
    czynności lub transakcji zachowuje się jak podmiot gospodarczy. Z tego właśnie względu,
    ustawodawca uznał w art. 15 ust. 6 ustawy, że organy (urzędy) nie są podatnikami w
    zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji
    których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie
    umów cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy)
    czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany
    (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, umów prawa cywilnego (nazwanych i
    nienazwanych).
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 581), zwanej dalej ustawą o samorządzie województwa:
      organy samorządu województwa działają na podstawie i w granicach określonych
      przez ustawy.

      Do zakresu działania samorządu województwa należy wykonywanie zadań
      publicznych o charakterze wojewódzkim, niezastrzeżonych ustawami na rzecz
      organów administracji rządowej.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa:
      Samorząd województwa:
      1) wykonuje określone ustawami zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
        odpowiedzialność;
      2) dysponuje mieniem wojewódzkim;
      3) prowadzi samodzielnie gospodarkę finansową na podstawie budżetu.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa:
      w celu wykonywania zadań województwo tworzy wojewódzkie samorządowe
      jednostki organizacyjne oraz może zawierać umowy z innymi podmiotami.
    Ponadto, zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy:
      podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Z powyższego wynika, że art. 29a ust. 1 ustawy odnosi się do wszystkiego, co stanowi
    zapłatę obejmując swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z
    tytułu dostawy towarów lub wykonania usługi.
    Katalog elementów dodatkowych wchodzących w skład podstawy opodatkowania
    określony został w art. 29a ust. 6 ustawy. I tak, stosownie do treści ww. przepisu:
      podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    W myśl art. 29a ust. 7 ustawy:
      podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
        momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
        wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
        ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji
        na potrzeby podatku.
    Z powyższych przepisów wynika, że co do zasady podstawa opodatkowania obejmuje
    wszystko co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący
    usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7
    ustawy wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie powinny być wliczane do
    podstawy opodatkowania.
    Z art. 29a ust. 1 ustawy wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od towarów i
    usług stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać

    z tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość
    rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym przypadku.
    Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są
    czy też nie są opodatkowane podatkiem od towarów i usług istotne są szczegółowe
    warunki ich przyznawania, określające cele realizowanego w określonej formie
    dofinansowania.
    Kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem
    stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje nie dające
    się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a
    ust. 1 ustawy.
    Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i
    innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja,
    subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie
    dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio
    przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru czy też konkretnego rodzaju usługi.
    Nie jest więc podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o
    podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub
    świadczeniem usługi.
    W przypadku natomiast, gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z
    dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub
    rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych,
    płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług.
    Zatem podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie
    dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów
    lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje,
    dofinansowanie ogólne – na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy
    opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.
    Art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 Dyrektywy, zgodnie z którym:
      (...) podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub
      którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub
      świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z
      subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
    Należy uznać, że opodatkowanie subwencji (dotacji) stanowi wyjątek od zasad ogólnych
    wspólnego systemu VAT. Nie wszystkie subwencje (dotacje) stanowią element podstawy
    opodatkowania VAT. Jedynie takie, które są subwencjami (dotacjami) związanymi
    bezpośrednio z ceną dostawy towarów czy ceną świadczenia usług. Wyjątek ten należy
    interpretować w sposób ścisły. Wykładnia ścisła prowadzi do wniosku, że tylko subwencje
    bezpośrednio wpływające na cenę transakcji podlegają opodatkowaniu. Natomiast inne
    subwencje (dotacje) nie wchodzą tym samym do podstawy opodatkowania, a w
    konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu VAT.
    Istotne zatem dla wykładni art. 29a ust. 1 ustawy, jest wyjaśnienie pojęcia „dotacja
    bezpośrednio związana z ceną”.
    W tym celu istotne znaczenie ma orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej. W szczególności wyroki w sprawach C-184/00 (Office des produits wallons
    ASBL v. Belgian State) oraz C-353/00 (Keeping Newcastle Warm Ltd. v. Commisioners of
    Customs and Excise, w skrócie KNW).

    W wyroku C-184/00 Trybunał stwierdził, że pojęcie subwencji (dotacji) bezpośrednio
    związanych z ceną należy interpretować jako obejmujące wyłącznie subwencje, które
    stanowią całość lub część wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług, a
    które są wypłacane przez podmiot trzeci w stosunku do sprzedawcy lub świadczącego.
    Trybunał argumentował, że w celu ustalenia, czy dotacja stanowi wynagrodzenie, cena
    towarów i usług musi, co do zasady, być ustalana nie później, niż w momencie zdarzenia
    podlegającego opodatkowaniu. Zobowiązanie do zapłaty dotacji dokonane przez osobę,
    która jej udziela, rodzi korelat, jakim jest prawo beneficjenta do jej otrzymania, ponieważ
    dokonał on dostawy podlegającej opodatkowaniu. Ten związek pomiędzy dotacją a ceną
    musi być jednoznacznie widoczny na podstawie indywidualnej analizy okoliczności
    stanowiących podstawę wypłaty tego wynagrodzenia. Z drugiej strony nie jest konieczne,
    aby cena towarów lub usług bądź część tej ceny została ustalona. Wystarczy by możliwe
    było jej ustalenie. Cena jaką płaci nabywca musi być ustalana w taki sposób, że zmniejsza
    się ona w proporcji do dotacji przyznanej sprzedawcy towarów lub świadczącemu usługi,
    co zatem stanowi element ustalenia ceny, jakiej żąda ten ostatni. Trybunał w sprawie
    będącej przedmiotem rozpoznania wskazał sądowi odsyłającemu szereg wskazówek,
    stwierdzając, że sąd krajowy musi zbadać obiektywnie, czy fakt, iż dotacja jest wypłacana
    sprzedawcy lub świadczącemu pozwala mu sprzedawać towary lub świadczyć usługi po
    cenie niższej, niż musiałby on żądać w braku takiej dotacji. Nie jest konieczne, by dotacja
    odpowiadała bezpośrednio zmniejszeniu ceny dostarczanych towarów, wystarczy by
    relacja pomiędzy zmniejszeniem ceny a dotacją, która może być wyrażona ryczałtowo,
    była istotna.
    W wyroku C-353/00 TSUE wyraził pogląd, że niezależnie od tego, czy dofinansowanie
    spełnia warunek bezpośredniego związku z ceną, czy też nie spełnia takiego warunku,
    zwiększać będzie podstawę opodatkowania, jeśli osoba trzecia (także organ władzy
    publicznej) wpłaca pewną kwotę pieniędzy na poczet usług świadczonych na rzecz osoby
    fizycznej. Orzeczenie to dotyczyło dopłat wypłacanych firmie zajmującej się usługami
    związanymi z doradztwem w dziedzinie energetyki.
    Związek dotacji z ceną nie został szczegółowo przeanalizowany w tym wyroku. Szersze
    uwagi na ten temat znalazły się natomiast w opinii rzecznika generalnego oraz pisemnym
    stanowisku rządu Wielkiej Brytanii, które zaaprobował Trybunał. Jak wskazuje rzecznik,
    dotacje mogą mieć różną formę i charakter. Zwykle przez dotacje (subwencje) rozumie się
    sumy wypłacane danemu podmiotowi z funduszy publicznych w interesie ogólnym. W
    praktyce dotacje mogą mieć postać dopłat ogólnych do działalności przedsiębiorstwa (i
    wówczas nie podlegają opodatkowaniu) albo też stanowić subsydia do konkretnych
    dostaw lub usług, umożliwiając nabycie ich ostatecznemu odbiorcy po niższej cenie (lub w
    ogóle bez odpłatności z jego strony). W tym ostatnim przypadku podlegają podatkowi VAT.
    Tego rodzaju dotacje występowały w przypadku KNW. Istniał bezpośredni związek
    pomiędzy usługami podatnika a otrzymywanymi dotacjami (dotacje były korelatem usług i
    wypłacano je tylko w razie ich świadczenia; również kwotowo zależały od liczby usług).
    Wpływ na cenę również był oczywisty: ostateczny odbiorca nie musiał płacić za usługę
    właśnie z powodu pokrycia jej dotacją. Mimo, że dotacje oczywiście wpływały na
    działalność przedsiębiorstwa i w sensie ekonomicznym pokrywały część kosztów jego
    funkcjonowania, przede wszystkim były one związane z ceną. Dlatego też nie można było
    ich traktować jako pozostających poza podatkiem VAT.
    Jeżeli otrzymywana dotacja jest w sposób zindywidualizowany i policzalny związana z ceną
    danego świadczenia (tj. świadczenie dzięki dotacji ma cenę niższą o konkretną kwotę),
    taka dotacja podlega VAT. Jeżeli natomiast związek tego rodzaju nie występuje i
    równocześnie dotacja nie jest elementem wynagrodzenia związanego z danymi
    dostawami towarów lub usług, wówczas można – i należy – potraktować ją jako płatność
    niepodlegającą podatkowi VAT.
    W sytuacji zatem, gdy podatnik dla konkretnej dostawy towarów lub konkretnego
    świadczenia usług otrzymuje od innego podmiotu dofinansowanie, np. w postaci dotacji

    stanowiącej dopłatę do ceny towaru lub usługi – tego rodzaju dofinansowanie stanowi,
    obok ceny, uzupełniający ją element podstawy opodatkowania z tytułu tej dostawy lub
    świadczenia. Natomiast dotacje mające na celu dofinansowanie ogólnych kosztów
    działalności, niedające się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a więc nieuzależnione od ilości i wartości
    dostarczanych towarów lub świadczonych usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w
    rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy, a zatem nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    Jednocześnie z art. 29a ust. 1 ustawy wynika, że nie ma znaczenia od kogo dostawca
    towaru lub świadczący usługę otrzymuje zapłatę – czy od nabywcy czy od osoby trzeciej,
    ważne jest aby było to wynagrodzenie za dane konkretne świadczenie lub za daną
    konkretną dostawę.
    Należy w tym miejscu wskazać również na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej z 4 lipca 2024 r. w sprawie C-87/23 Biedrība „Latvijas Informācijas un
    komunikācijas tehnoloģijas asociācija” przeciwko Valsts ieņēmumu dienests. Wprawdzie
    okoliczności, których dotyczy ten wyrok nie są identyczne z niniejszą sprawą, ale jednak
    TSUE wskazuje w nim na uwzględnienie kwoty dotacji w podstawie wymiaru
    opodatkowania. W powołanym wyroku Trybunał wskazał, że:
      Aby transakcja mogła zostać uznana za dokonaną „odpłatnie” w rozumieniu tej
      dyrektywy, nie jest konieczne, jak wynika to również z art. 73 tejże dyrektywy, aby
      świadczenie wzajemne za świadczenie usług zostało uzyskane bezpośrednio od ich
      odbiorcy, bowiem owo świadczenie wzajemne może pochodzić także od osoby
      trzeciej (zob. podobnie wyrok z dnia 30 marca 2023 r., Gmina O., C#612/21, EU:C:
      2023:279, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo). (pkt 27)
      Okoliczność, że rozpatrywana transakcja została dokonana po cenie wyższej lub
      niższej od kosztu wytworzenia, a zatem po cenie wyższej lub niższej od zwykłej ceny
      rynkowej, nie ma znaczenia dla kwalifikacji transakcji jako „odpłatnej”, ponieważ
      okoliczność taka nie może mieć wpływu na bezpośredni związek pomiędzy
      transakcją, która została lub zostanie dokonana, a świadczeniem wzajemnym, które
      zostało lub zostanie otrzymane, w wysokości wcześniej określonej według
      ustalonych kryteriów (zob. podobnie wyrok z dnia 30 marca 2023 r., Gmina O., C#612
      /21, EU:C:2023:279, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo). (pkt 28)
      W ramach projektu ICT wydaje się, że współistnieją, z zastrzeżeniem weryfikacji
      przez sąd odsyłający, dwie usługi. Pierwsza z nich wiąże beneficjenta szkolenia ze
      stowarzyszeniem, na rzecz którego beneficjent ten płaci całość żądanej ceny. Po
      otrzymaniu dotacji od CFLA stowarzyszenie przekazuje kwotę przypadającą każdemu
      beneficjentowi usługi szkoleniowej, co skutkuje obniżeniem ceny pierwotnie
      zapłaconej przez beneficjenta na rzecz stowarzyszenia. Druga z nich wynika z umowy
      zawartej między stowarzyszeniem a przedsiębiorstwem szkoleniowym, na rzecz
      którego stowarzyszenie płaci wynagrodzenie w zamian za wykonaną usługę. (pkt 30)
      Jest zatem jasne, że stowarzyszenie należy uznać za podmiot świadczący usługi
      szkoleniowe względem beneficjenta szkolenia. W tym względzie nie ma znaczenia, że
      stowarzyszenie nie zatrudniło własnego personelu, postanowiło natomiast
      skorzystać z usług podwykonawcy. (pkt 31)
      (...) okoliczność, że dochód składający się z jednej strony z wypłaty pomocy
      pochodzącej za pośrednictwem CFLA z EFRR, a z drugiej strony z wynagrodzenia
      płaconego przez beneficjentów usług szkoleniowych pokrywa w całości koszty
      stowarzyszenia, ale nie pozwala mu na osiągnięcie zysku zgodnie z jego statusem
      stowarzyszenia o celu niezarobkowym, również nie może stanowić przeszkody dla
      zakwalifikowania świadczenia usług rozpatrywanych w postępowaniu głównym jako
      odpłatnego świadczenia usług, jak wynika wyraźnie z orzecznictwa przytoczonego w
      pkt 28 niniejszego wyroku, zgodnie z którym transakcja, nawet dokonana po cenie

      niższej od kosztu wytworzenia, może zostać zakwalifikowana jako transakcja
      dokonana odpłatnie. (pkt 36)
    Dalej TSUE wskazał, że:
      Artykuł 73 tej dyrektywy należy zatem interpretować w ten sposób, że dotacje
      wypłacane usługodawcy przez europejski fundusz w celu świadczenia konkretnych
      usług wchodzą, zgodnie z tym przepisem, w zakres podstawy opodatkowania jako
      płatność otrzymana od osoby trzeciej. (pkt 39)
    Trybunał stwierdził również, że:
      (...) z uwagi na trudności w opracowaniu dokładnej definicji działalności gospodarczej
      należy zbadać wszystkie okoliczności, w jakich jest ona prowadzona, dokonując
      indywidualnej oceny w odniesieniu do tego, co jest typowym zachowaniem
      przedsiębiorcy prowadzącego działalność w danej dziedzinie (wyroki: z dnia 30
      marca 2023 r., Gmina O., C#612/21, EU:C:2023:279, pkt 35 i przytoczone tam
      orzecznictwo; a także z dnia 30 marca 2023 r., Gmina L., C#616/21, EU:C:2023:280,
      pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo), czyli w niniejszym przypadku
      przedsiębiorstwa zajmującego się organizacją i świadczeniem usług szkoleniowych.
      (pkt 46)
    Dalej, odwołując się do treści art. 9 Dyrektywy TSUE wskazał, że:
      Przede wszystkim z brzmienia tego przepisu wynika, że za podatnika uważa się
      każdą osobę, która samodzielnie prowadzi działalność gospodarczą, bez względu na
      jej rezultaty. Wynika z tego, że zamierzony przez stowarzyszenie cel polegający na
      osiągnięciu zwykłej równowagi swoich rachunków nie może wystarczyć do
      wykluczenia możliwości wykonywania przez to stowarzyszenie działalności
      gospodarczej. Z tego samego powodu przedsiębiorstwo, które usiłuje osiągnąć zyski,
      lecz którego działalność okazałaby się trwale deficytowa, na przykład z powodu
      słabych wyników, pozostaje jednak podatnikiem, jeżeli przypomniana w pkt 46
      niniejszego wyroku analiza wszystkich warunków, w jakich działalność ta jest
      wykonywana, prowadzi do uznania tej działalności za mającą charakter gospodarczy.
      (pkt 49)
    i dalej:
      Ponadto stowarzyszenie zachowuje się jak przedsiębiorstwo organizujące i
      zapewniające szkolenia, gdy realizuje projekty szkoleniowe finansowane przez EFRR
      za pośrednictwem CFLA. W szczególności poszukuje ono projektów, klientów oraz
      instruktorów, których usługi nabywa w ramach podwykonawstwa. Pobiera ono
      zapłatę części ceny od beneficjentów usług szkoleniowych, ocenia ich poziom wiedzy
      i gromadzi uwagi dotyczące szkolenia, co odpowiada typowemu badaniu jakości. (pkt
      50)
      Bezsporne jest również, że stowarzyszenie posiada własny personel do organizacji
      swoich projektów, poza podwykonawcami, z których korzysta. W tym ostatnim
      względzie należy przypomnieć, że podwykonawstwo jest w pełni powszechne w
      ramach życia gospodarczego.(pkt 51)
      Wynika z tego, że na zewnątrz stowarzyszenie jawi się jako podmiot świadczący
      usługi szkoleniowe lub organizację takich usług, porównywalny z każdym innym
      podmiotem gospodarczym działającym na tym samym rynku, z którym zatem
      konkuruje. (pkt 52)
      Wreszcie, nawet jeśli fakt, że znaczna część jego finansowania pochodzi z dotacji
      publicznych, wydaje się powodować niepewność co do rentowności stowarzyszenia,
      należy podkreślić, że dotacje te i ich przewidywalna kwota stanowią elementy, na
      podstawie których stowarzyszenie opracowuje swój plan pracy i poszukuje klientów.
      (pkt 53)

    Podsumowując Trybunał doszedł do wniosku, że:
      1) Artykuł 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
        sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w
        ten sposób, że: świadczenie usług szkoleniowych zafakturowane przez
        stowarzyszenie o celach niezarobkowych, zlecone zasadniczo osobom trzecim i
        korzystające z dotacji pochodzących z funduszy europejskich, które mogą wynosić
        do 70 % całkowitej kwoty tych usług, stanowi odpłatne świadczenie usług, przy
        czym nie ma zastosowania art. 28 tej dyrektywy w braku wyraźnej umowy
        prowadzenia spraw pozwalającej na stwierdzenie świadczenia usług przez
        podatnika we własnym imieniu i na rzecz osoby trzeciej.
      2) Artykuł 73 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że: dotacje
        wypłacane usługodawcy przez europejski fundusz w celu świadczenia
        konkretnych usług wchodzą, zgodnie z tym przepisem, w zakres podstawy
        opodatkowania jako płatność otrzymana od osoby trzeciej.
      3) Artykuł 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że:
        posiadany status stowarzyszenia o celach niezarobkowych nie stoi na
        przeszkodzie temu, by – po przeprowadzeniu analizy uwzględniającej wszystkie
        okoliczności działalności danego stowarzyszenia, a w szczególności okoliczność, że
        działalność ta jest porównywalna z typowym zachowaniem podmiotu
        gospodarczego w tym samym sektorze – stowarzyszenie to mogło zostać uznane
        za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu.
    Z okoliczności sprawy wynika, że są Państwo jednoosobową spółką z ograniczoną
    odpowiedzialnością utworzoną przez Województwo, które jest Państwa jedynym
    udziałowcem. Spółka została powołana uchwałą Sejmiku Województwa w celu
    wykonywania zadań własnych Województwa, w szczególności zarządzania zwrotnymi
    środkami finansowymi pochodzącymi z regionalnych programów operacyjnych (RPO).
    Realizują Państwo wyłącznie zadania publiczne służące zaspokajaniu zbiorowych potrzeb
    społeczności regionu. Nie prowadza Państwo innej działalności komercyjnej. Celem
    Państwa działalności jest wspieranie rozwoju Województwa, obejmujące m.in.:
    zarządzanie zwrotnymi instrumentami finansowymi, ułatwianie dostępu do finansowania
    przedsięwzięć rozwojowych, pozyskiwanie i łączenie środków publicznych i prywatnych,
    likwidowanie barier finansowych (np. poprzez udzielanie pożyczek), wspieranie
    przedsiębiorczości (zwłaszcza w sektorze małych i średnich przedsiębiorstw – MŚP) oraz
    inne działania prorozwojowe i proinnowacyjne zgodne ze strategią rozwoju regionu (np.
    promocja regionu, rozbudowa infrastruktury, współpraca nauki i biznesu). Nie działają
    Państwo dla zysku. Państwa misją jest legalne i gospodarne zarządzanie środkami
    publicznymi w celu osiągnięcia jak najlepszych efektów rozwojowych, zgodnie z
    potrzebami województwa. Województwo zawarło z Państwem umowę powierzenia zadań
    publicznych, na mocy której powierzyło Państwu realizację zadań własnych Województwa
    z zakresu zarządzania środkami finansowymi. Przedmiotem Umowy powierzenia jest
    wykonywanie zadań publicznych w celu zaspokajania zbiorowych potrzeb regionu, a w
    szczególności zarządzanie środkami finansowymi pochodzącymi z Regionalnego
    Programu Operacyjnego wraz z odsetkami i innymi przychodami wygenerowanymi na
    tych środkach. Powierzone środki mają udostępniać Państwo ostatecznym odbiorcom w
    formie zwrotnej lub częściowo zwrotnej (np. jako pożyczki), bezpośrednio lub poprzez
    pośredników finansowych, celem wspierania rozwoju gospodarczego regionu. Umowa
    powierzenia doprecyzowuje zakres powierzonych zadań publicznych oraz zasady
    świadczenia usług publicznych przez Spółkę w interesie ogółu społeczności, a także
    określa zasady kalkulacji i rozliczania rekompensaty należnej Spółce za realizację tych
    zadań. W okresie obowiązywania Umowy powierzenia otrzymują Państwo od
    Województwa rekompensatę z tytułu realizacji powierzonych zadań w kolejnych latach
    budżetowych. Rekompensata jest wypłacana periodycznie (za okresy rozliczeniowe) na
    podstawie Państwa raportów z wykonania zadań. Kwota rekompensaty jest kalkulowana

    jako różnica pomiędzy kosztami realizacji zadania a osiągniętymi przychodami. Jak
    Państwo wskazują rekompensata pokrywa jedynie rzeczywiście poniesione,
    udokumentowane koszty Państwa działalności w danym okresie (koszty realizacji zadania),
    pomniejszone o ewentualne Państwa przychody związane z wykonywaniem zadania. W
    przypadku, gdy w danym okresie Państwa przychody przekroczyłyby koszty, wprowadzony
    jest mechanizm zwrotu nadmiernej rekompensaty na rzecz Województwa. Z założenia nie
    generują Państwo własnych przychodów komercyjnych (nie prowadzą Państwo innej
    działalności zarobkowej). Potencjalne nieznaczne przychody (np. odsetki bankowe od
    kapitału własnego) pomniejszają należną rekompensatę. Sposób kalkulacji rekompensaty
    został opracowany zgodnie z przepisami Unii Europejskiej dotyczącymi rekompensat za
    usługi publiczne (Decyzja Komisji 2011/21/UE z 20 grudnia 2011 r. w sprawie stosowania
    art. 106 ust. 2 TFUE do pomocy państwa w formie rekompensaty za usługi publiczne).
    Państwa funkcjonowanie jest całkowicie finansowane przez Województwo w formie
    wyrównania kosztów (rekompensaty), pod ścisłą kontrolą organu założycielskiego.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia:
    1. czy Spółka, wykonując powierzone zadania własne Województwa, działa w tym
      zakresie jako podatnik podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy
      o VAT (pytanie oznaczone we wniosku nr 1);
    2. czy wykonywanie przez Spółkę powierzonych jej zadań własnych Województwa może
      być uznane za odpłatne świadczenie usług na rzecz Województwa w rozumieniu
      ustawy o VAT (pytanie oznaczone we wniosku nr 2);
    3. czy realizując powierzone przez Województwo zadania własne, Spółka wykonuje
      czynności podlegające opodatkowaniu (świadczenie usług) w rozumieniu art. 8 ust. 1
      ustawy o VAT (pytanie oznaczone we wniosku nr 3) oraz
    4. czy wypłacana Spółce przez Województwo rekompensata z tytułu realizacji
      powierzonych zadań własnych będzie stanowić element podstawy opodatkowania
      podatkiem VAT (wynagrodzenie za usługę podlegającą opodatkowaniu) (pytanie
      oznaczone we wniosku nr 4).
    Jak wskazano powyżej działalność gospodarcza, o którem mowa w art. 15 ust. 2 ustawy
    obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców (w tym
    podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody), w szczególności obejmuje ona czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych. Zarobkowy cel działalności determinuje gospodarczy charakter
    wykonywanych czynności, co stanowi istotny element dla rozstrzygnięcia w niniejszej
    sprawy.
    Z przedstawionego opisu wynika, że prowadzona przez Państwa działalność wykonywana
    jest na rzecz i – jak Państwo wskazują – pod ścisłą kontrolą swojego jedynego udziałowca
    (Województwa), w zakresie określonym umową powierzenia. Państwa działalność zgodnie
    z zawarta umową powierzenia, nie ma na celu osiągnięcie zysku, ale osiągnięcie jak
    najlepszych efektów rozwojowych, zgodnie z potrzebami Województwa poprzez legalne i
    gospodarne zarządzanie powierzonymi Państwu środkami.
    W związku z realizacją powierzonych przez Województwo zadań otrzymują Państwo
    rekompensatę, która pokrywa jedynie rzeczywiście poniesione, udokumentowane koszty
    Państwa działalności w danym okresie (koszty realizacji zadania), pomniejszone o
    ewentualne Państwa przychody związane z wykonywaniem powierzonych zadań. Choć z
    założenia nie generują Państwo przychodów (poza potencjalnymi przychodami w postaci
    odsetek bankowych od kapitału własnego) w przypadku, gdy w danym okresie Państwa
    przychody przekroczyłyby koszty, wprowadzony jest mechanizm zwrotu nadmiernej
    rekompensaty na rzecz Województwa.

    Z tak przedstawionego opisu wynika zatem, że mimo, iż stanowią Państwo spółkę prawa
    handlowego nie można uznać, iż nie działają Państwo jak inne podmioty gospodarcze na
    zasadach rynkowych, tj. nie działają Państwo w typowym obrocie rynkowym.
    Model finansowania Państwa działalności, oparty wyłącznie na wypłacanej przez
    Województwo rekompensacie, w kontekście charakteru realizowanych przez Państwa
    działań nie wskazuje na cel w postaci maksymalizowania osiąganego zysku na zasadach
    właściwych działalności gospodarczej.
    W analizowanej sprawie działania jakie zostaną podjęte przez Państwa na rzecz
    Województwa w związku z realizacją powierzonych zadań nie będą stanowić działalności,
    którą należy uznać za porównywalną z typowym zachowaniem podmiotu gospodarczego.
    Będą Państwo natomiast pełnić rolę tzw. innego podmiotu prawa publicznego, którego
    działalność polega na wykonywaniu zadań publicznych Województwa, będącym Państwa
    jedynym udziałowcem.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z 22 września 2025 r. syg. I FSK 678/21, w
    którym wskazano, że:
      Pojęcie władzy publicznej nie ogranicza się bowiem współcześnie jedynie do
      władztwa rozumianego jako władcze wkraczanie w prawa i wolności albo obowiązki
      podmiotów prawa w warunkach zagrożenia przymusem i sankcją. Pojęcie
      sprawowania władzy publicznej składa się bowiem również z szeregu tzw. miękkich
      kompetencji organów administracji, w tym takich jak stwarzanie stosownych
      warunków, zapewnienie właściwej pomocy, czy podejmowanie współpracy w ramach
      przejrzystego partnerstwa. Szerokie rozumienie pojęcia władztwa publicznego
      umożliwia organom administracji publicznej realizowanie swoich zadań i polityki, nie
      tylko bezpośrednio przez władcze i autorytatywne działanie samego organu, lecz
      także poprzez realizację kompetencji organizacyjnych podejmowanych również w
      ramach działalności tzw. innych podmiotów prawa publicznego, realizujących
      zadania publiczne na rzecz dobra wspólnego na zasadach i w trybie przewidzianych
      przepisami obowiązującego prawa.
    W opisanej sytuacji można przyjąć zatem, że z uwagi na to, że:
    · jedynym Państwa udziałowcem jest województwo,
    · prowadzą Państwo działalność wyłącznie w zakresie realizacji powierzonych Państwu
      zadań własnych województwa,
    · nie działają Państwo w celu osiągnięcia zysku,
    · realizacja zadań odbywa się pod ścisłą kontrolą województwa oraz
    · celem pokrycia kosztów realizacji powierzonych zadań otrzymują Państwo od
      Województwa rekompensatę pomniejszoną o ewentualnie potencjalnie mogące
      wystąpić przychody
    brak jest możliwości uznania Państwa w związku z realizacją powierzonych zadań na rzecz
    Województwa za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 prowadzącego działalność
    gospodarczą, o której mowa art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji realizacja
    powierzonych Państwu zadań na rzecz Województwa nie stanowi odpłatnego świadczenia
    usług, podlegającego opodatkowaniu, a przyznana Państwu rekompensata nie stanowi
    wynagrodzenia za świadczoną usługę, w związku z czym nie będzie stanowiła podstawy
    opodatkowania.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytań 1-4 uznano za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    W myśl art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Państwo
    ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.