Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDWB.4010.127.2025.2.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-17
Teza: Wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie zaliczenia do
kosztów wierzytelności lub straty z jej odpłatnego zbycia.
Słowa kluczowe: egzekucja
koszt
należność
sprzedaż
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-Pozostałe
wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 25-lit. a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 39

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 23 października 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A Sp. z o.o. świadczyły usługi (...) na rzecz spółki B Sp. z o.o. Na podstawie wystawionych
    faktur w latach 2018–2019 powstała należność w wysokości (...) zł brutto ((...) netto). Kwota
    netto została ujęta w księgach rachunkowych Spółki jako przychód należny i
    opodatkowana podatkiem dochodowym od osób prawnych. Spółka B Sp. z o.o. nie
    uregulowała należności. Wyrokiem z dnia (...) 2019 r. (sygn. (...)) Sąd Okręgowy w (...)
    zasądził należność na rzecz Wnioskodawcy. Prowadzona egzekucja komornicza okazała się
    bezskuteczna. Wyegzekwowano jedynie kwotę (...) (zaliczoną na koszty egzekucji).
    Komornik umorzył postępowanie na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 k.p.c. wobec braku
    majątku dłużnika. Wobec powyższego wierzytelność jest nieściągalna.
    Uzupełnienie
    Spółka A Sp. z o.o. świadczyła usługi dostawy wody i odbioru ścieków na rzecz spółki B Sp.
    z o.o.; NIP (...); ul. (...); (...). Na podstawie faktur wystawionych w latach 2018–2019
    powstała należność w wysokości (...) zł brutto ((...) netto). Kwota netto została ujęta w
    księgach rachunkowych jako przychód należny i opodatkowana podatkiem dochodowym
    od osób prawnych w następujących okresach:
    07-2018 – (...) zł
    08-2018 – (...) zł
    09-2018 – (...) zł
    10-2018 – (...) zł
    11-2018 – (...) zł
    12-2018 – (...) zł
    01-2019 – (...) zł
    02-2019 – (...) zł
    03-2019 – (...) zł
    04-2019 – (...) zł
    05-2019 – (...) zł
    Spółka B Sp. z o.o. nie uregulowała wynagrodzenia należnego Wnioskodawcy. Spółka A Sp.
    z o.o. dokonała odpisu aktualizującego wartość wierzytelności, stanowiącego koszt
    nieuznawany podatkowo (NKUP).
    Wierzytelność:
    • nie została i nie zostanie umorzona,
    • nie uległa przedawnieniu,
    • nie została zaliczona do podatkowych kosztów uzyskania przychodów.
    Wyrokiem z dnia (....) 2019 r. (sygn. akt (...)) Sąd Okręgowy w (...) (...) Wydział Gospodarczy
    zasądził na rzecz Wnioskodawcy należność w powyższej kwocie. Na podstawie wyroku
    została wszczęta egzekucja komornicza, która okazała się bezskuteczna. Czynności
    egzekucyjne były powadzone od 2019 roku tj. niezwłocznie po uzyskaniu tytułu
    wykonawczego. Z ustaleń komornika wynikało, że dłużnik posiada jedynie nieruchomość
    w (...). Z rachunków bankowych, ruchomości oraz wierzytelności dłużnika nie uzyskano
    żadnych środków zmierzających do zaspokojenia wierzyciela. Kontynuowano więc
    egzekucję sądową kierując ją do nieruchomości dłużnika położonej w (...), jednak cała
    uzyskana w jej toku kwota została rozdzielona pomiędzy wierzycieli, którym przysługiwało

    pierwszeństwo zaspokojenia i którzy przyłączyli się do egzekucji. W toku egzekucji
    komorniczej A sp. z o.o. uzyskała jedynie kwotę (...) zł, która wpłynęła na rachunek Spółki w
    dniu (...) 2025 r. tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania egzekucyjnego.
    Z informacji uzyskanych od Komornika Sądowego w (...) wynika, że spółka B Sp. z o.o. nie
    posiada obecnie żadnego majątku, a prowadzone na wniosek innych wierzycieli
    postępowania egzekucyjne również zostały umorzone na podstawie art. 824 §1 pkt 3 KPC
    jako bezskuteczne. (Dowód: Postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym
    w (...) w sprawie sygn., akt (...) z dnia (..) 2025 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego
    i pismo Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w (...) i (...) w (...) z dnia (...) 2025 r.
    odmawiającego przejęcia egzekucji z uwagi na to, że inne egzekucje prowadzone w
    stosunku do tego dłużnika okazały się nieskuteczne).
    Spółka dłużnika nie posiada aktualnie działającego zarządu a miejsca zamieszkania
    ostatnio wpisanej do KRS osoby nie można ustalić (brak adresu w ewidencji ludności).
    Spółka A Sp. z o.o. zaliczy nieściągalną wierzytelności w kosztach uzyskania przychodu.
    Spółka rozważa również, jako alternatywę, możliwość odpłatnego zbycia przedmiotowej
    wierzytelności. W przypadku dokonania takiej transakcji Spółka poniesie stratę z tytułu jej
    zbycia, ponieważ przewidywana cena sprzedaży będzie niższa od nominalnej wartości
    wierzytelności. Na moment sporządzenia niniejszej odpowiedzi nie została jednak podjęta
    ostateczna decyzja w sprawie zbycia ani nie został określony termin ewentualnej
    transakcji.
    W odpowiedzi na pytania organu Spółka udzieliła następujących odpowiedzi:
    1. W jakim okresie rozpoznali Państwo przychód należny z tytułu opisanych we wniosku
      usług?
      Odp.: Przychód należny rozpoznano w latach 2018–2019, zgodnie z powyższymi
      kwotami oraz okresami.
    2. Czy umorzyli/umorzą Państwo opisaną wierzytelność, tj. czy doszło/dojdzie do
      zwolnienia dłużnika długu? Jeśli tak, proszę wskazać kiedy?
      Odp.: Wierzytelność nie została i nie zostanie umorzona; dłużnik nie został zwolniony z
      obowiązku zapłaty. Działania takie byłyby wręcz niemożliwe, gdyż spółka nie ma
      zarządu prawnie działającego (pomimo wpisu do KRS osoby jako Prezesa Zarządu).
      Aktualnie Sąd Rejonowy (...) i (...) (...) Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru
      Sądowego (ogłoszenie Sądu zawarte w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nr (...) pod
      poz. (...) z dnia (...) 2025 roku) wszczął z urzędu procedurę rozwiązania spółki bez
      przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego i wykreślenia jej z KRS.
    3. Czy doszło do przedawnienia opisanej wierzytelności i odpisania jej jako
      przedawnionej? Jeśli tak, proszę wskazać kiedy?
      Odp.: Wierzytelność nie uległa przedawnieniu. Od otrzymania tytułu wykonawczego w
      2019 r. prowadzona jest bezskutecznie sądowa egzekucja komornicza.
    4. Czy przedmiotowa wierzytelność została odpisana jako nieściągalna i została jako taka
      zaliczona do podatkowych kosztów uzyskania przychodów?
      Odp.: Wierzytelność nie została odpisana jako nieściągalna. Nie została zaliczona do
      podatkowych kosztów uzyskania przychodów. Sporządzono jedynie odpis aktualizujący
      jako (NKUP).
    5. Czy nieściągalność przedmiotowej wierzytelności została udokumentowana zgodnie z
      art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
      prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.)? W szczególności, w odniesieniu do
      Państwa stwierdzenia, że:
      Komornik umorzył postępowanie na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 k.p.c. wobec braku
      majątku dłużnika.

      proszę wskazać, czy posiadają Państwo postanowienie o umorzeniu egzekucji z
      powodu braku majątku dłużnika, kiedy postanowienie to stało się prawomocne oraz
      czy zostało ono przez Państwa uznane za odpowiadające stanowi faktycznemu?
      Odp.: Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w (...) z urzędu wydał postanowienie
      sygn. akt (...) z dnia (...) 2025r., o umorzeniu egzekucji na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 k.
      p.c., „ Art. 824. [Umorzenie sądowego postępowania egzekucyjnego z urzędu] § 1.
      Postępowanie umarza się w całości lub części z urzędu: (....) 3) jeżeli jest oczywiste, że z
      egzekucji nie uzyska się sumy wyższej od kosztów egzekucyjnych;) z uwagi na brak
      majątku dłużnika i że z majątku dłużnika nie uzyska się sumy wyższej od kosztów
      egzekucyjnych. W toku postępowania egzekucyjnego nie ustalono żadnego majątku
      podlegającego egzekucji poza nieruchomością, z której przeprowadzona na wniosek
      Spółki A Sp. z o.o. egzekucja nie pozwoliła na zaspokojenie przysługującej spółce
      wierzytelności. (Postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w (...) w
      sprawie sygn. (...) z dnia (...) 2025 r.) Komornik w konsekwencji umorzenia
      postępowania egzekucyjnego na podstawie zarządzenia z dnia (...) 2025 r., zwrócił
      wierzycielowi (A Sp. z o.o.) tytuł wykonawczy.
      Dłużnik nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, nie składa sprawozdań z
      działalności (bilansów) do KRS dlatego też sąd rejestrowy wszczął z urzędu procedurę
      rozwiązania spółki bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego i wykreślenia
      spółki z KRS. Spółka z o.o. może zostać rozwiązana bez likwidacji tylko, gdy łącznie
      spełni 3 warunki:
    1) Nie prowadzi działalności gospodarczej
    2) Nie posiada żadnego majątku zbywalnego
    3) Nie zachodzą inne istotne okoliczności przemawiające przeciwko rozwiązaniu tej spółki
      bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego Działanie Sądu potwierdza więc
      również nieściągalność należności A Sp. z o.o.
    6. Czy w opisanej sprawie dojdzie do zbycia wierzytelności? Jeśli tak, proszę wskazać
      kiedy, w jakich okolicznościach i na czyją rzecz?
      Odp.: Spółka otrzymała propozycję zbycia części wierzytelności za 10% jej wartości i
      wobec braku możliwości zaspokojenia z majątku dłużnika rozważa możliwość zbycia
      przedmiotowej wierzytelności. Do dnia sporządzenia wystąpienia do Krajowej
      Informacji Skarbowej nie została podjęta decyzja w tym zakresie.
    7. Czy poniosą Państwo stratę z tytułu odpłatnego zbycia przedmiotowej wierzytelności?
      Odp.: W przypadku dojścia do skutku takiej transakcji Spółka poniesie stratę z tytułu
      zbycia wierzytelności, ponieważ przewidywana cena sprzedaży będzie niższa od
      nominalnej wartości wierzytelności.
    Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku):
    1. Czy Spółka ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartość
      wierzytelności uprzednio zarachowanej jako przychód należny, której nieściągalność
      została udokumentowana postanowieniem komornika o umorzeniu egzekucji na
      podstawie art. 824 § 1 pkt 3 k.p.c. oraz potwierdzona działaniami innych organów, w
      tym sąd na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a ustawy o podatku dochodowym od
      osób prawnych?
    2. Czy w przypadku odpłatnego zbycia nieściągalnej wierzytelności za cenę niższą od jej
      wartości nominalnej Spółka będzie uprawniona do rozpoznania straty podatkowej
      zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku):
    Ad 1.

    Zdaniem Spółki, w opisanym zdarzeniu przyszłym zostaną spełnione przesłanki określone
    w art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy o CIT umożliwiające zaliczenie
    kwoty wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów, gdyż jej nieściągalność została
    prawidłowo udokumentowana. (Postanowienie komornika o umorzeniu egzekucji z
    powodu bezskuteczności, podjęcie przez Sąd postępowania dotyczącego rozwiązania
    spółki bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego i wykreślenia jej z KRS).
    Ad 2.
    Zdaniem Spółki, w przypadku odpłatnego zbycia wierzytelności poniżej jej wartości
    nominalnej, powstała strata stanowić będzie koszt uzyskania przychodów w rozumieniu
    art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT, jako strata z tytułu zbycia wierzytelności uprzednio
    zaliczonej do przychodów należnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest częściowo prawidłowe i
    częściowo nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji. W
    szczególności interpretacja nie rozstrzyga czy doszło do przedawnienia wierzytelności.
    Informacja o braku przedawnienia wierzytelności w rozumieniu Kodeksu cywilnego wynika
    z opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i nie podlega ocenie przez organ.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Z powołanego przepisu wynika, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie
    i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem
    jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Zatem do kosztów
    uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te
    bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały one prawidłowo
    udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów
    uzyskania przychodów.
    Należy przy tym zauważyć, że art. 16 ust. 1 ustawy o CIT zawiera nie tylko katalog wyłączeń
    niektórych wydatków z kosztów uzyskania przychodów, ale pewne jego punkty stanowią,
    niezależnie od art. 15 ust. 1 tej ustawy, pozytywną podstawę zaliczenia określonych
    wydatków do kosztów uzyskania przychodów, po spełnieniu wymienionych tam
    warunków.
    I tak, w myśl art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako
      nieściągalne, z wyjątkiem wierzytelności, w części, w jakiej uprzednio zostały
      zarachowane do przychodów należnych i których nieściągalność została
      udokumentowana w sposób określony w ust. 2.
    Na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy o CIT:

      Za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 25, uważa się te wierzytelności,
      których nieściągalność została udokumentowana:
      1) postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako
      odpowiadającym stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ
      postępowania egzekucyjnego, albo
      2) postanowieniem sądu o:
      a) oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika
      nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza jedynie na
      zaspokojenie tych kosztów, lub
      b) umorzeniu postępowania upadłościowego, jeżeli zachodzi okoliczność
      wymieniona w lit. a, lub
      c) zakończeniu postępowania upadłościowego, albo
      3) protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane
      koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby
      równe albo wyższe od jej kwoty.
    Rozpatrując kwestię zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów nieściągalnych
    wierzytelności, należy mieć także na uwadze art. 16 ust. 1 pkt 20 ustawy o CIT, zgodnie z
    którym:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako
      przedawnione.
    Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania stwierdzić należy, że ustawodawca uzależnił
    możliwość zakwalifikowania do kosztów uzyskania przychodów określonej wierzytelności
    od spełnienia konkretnych warunków.
    Co do zasady bowiem wierzytelności odpisanych jako nieściągalne nie uznaje się za koszty
    uzyskania przychodów. Przede wszystkim, wierzytelności określone jako nieściągalne
    muszą być wcześniej zarachowane jako przychody należne, zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy
    o CIT. Wierzytelności te powinny być również odpisane jako nieściągalne (powinien być
    dokonany odpowiedni zapis w ewidencji księgowej zgodnie z ustawą o rachunkowości –
    art. 9 ust. 1 ustawy o CIT). Ponadto, wierzytelności określone jako nieściągalne, w celu
    zakwalifikowania ich do kosztów uzyskania przychodów, powinny zostać
    udokumentowane w sposób wskazany w art. 16 ust. 2 ustawy o CIT. Jakikolwiek inny
    dokument niż wymieniony w art. 16 ust. 2 ustawy o CIT, nie może udokumentować faktu
    nieściągalności wierzytelności. Poza tym, wierzytelności mogą zostać zakwalifikowane do
    kosztów uzyskania przychodów, o ile nie uległy przedawnieniu.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy mają Państwo prawo ma prawo zaliczyć do
    kosztów uzyskania przychodów wartość wierzytelności od Spółki B Sp. z o.o.
    Jak już wskazano o możliwości zaliczenia wierzytelności odpisanych jako nieściągalne do
    kosztów uzyskania przychodów decyduje kumulatywne spełnienie wskazanych wyżej
    przesłanek, tj.:
    - wierzytelności muszą być wcześniej zarachowane jako przychody;
    - wierzytelności nie uległy przedawnieniu;
    - wierzytelności powinny być odpisane jako nieściągalne (powinien być dokonany
      odpowiedni zapis w ewidencji prowadzonej zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT);
    - wierzytelności powinny zostać udokumentowane w sposób wskazany w art. 16 ust. 2
      ustawy o CIT.
    Ustawa o CIT nie definiuje pojęcia „postanowienia o nieściągalności”, również akty prawne
    regulujące kwestię egzekucji wierzytelności nie posługują się takim pojęciem. Przyjąć
    jednak należy, że przez postanowienie o nieściągalności należy rozumieć postanowienie, z

    którego treści jednoznacznie wynika, że dłużnik nie ma majątku, z którego mogłaby być
    egzekwowana wierzytelność. Postanowienie o nieściągalności nie może być też co do
    zasady utożsamiane z postanowieniem o umorzeniu egzekucji. Pomimo, że w sentencji
    postanowień wydawanych przez organy egzekucyjne nie pojawia się termin
    „postanowienie o nieściągalności”, to jednak treść tych postanowień nie powinna budzić
    wątpliwości co do istnienia bądź nieistnienia majątku, z którego może być zaspokojona
    egzekwowana wierzytelność.
    Z treści postanowień wydawanych przez organy egzekucyjne powinno jasno wynikać, czy i
    w jakim zakresie roszczenia te zostały zaspokojone. Podstawą do zaliczenia w ciężar
    kosztów uzyskania przychodów wierzytelności nieściągalnej nie może być postanowienie o
    umorzeniu postępowania, jak i inne postanowienia organów egzekucyjnych, z treści
    których nie wynika jednoznacznie, że podstawą nieściągalności wierzytelności był brak
    majątku dłużnika. W rezultacie postanowienie o zakończeniu postępowania
    egzekucyjnego, z którego nie wynika brak majątku dłużnika nie może być wystarczającym
    dokumentem dla uznania wierzytelności za nieściągalną.
    Za postanowienie takie można jednak uznać postanowienie o umorzeniu postępowania
    dokonane w trybie art. 824 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks
    postępowania cywilnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.). W myśl tego przepisu,
    postępowanie egzekucyjne umarza się w całości lub w części z urzędu, jeżeli jest
    oczywiste, że z egzekucji nie uzyska się sumy wyższej od kosztów egzekucyjnych. Z tego
    postanowienia wynika, że dłużnik nie ma majątku, z którego mogłaby być egzekwowana
    należność. Posiadanie takiego dokumentu daje podatnikowi możliwość zaliczenia
    wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów.
    Z opisu sprawy wynika, że wierzytelność od B Sp. z o.o. została zarachowana do
    przychodów należnych w latach 2018–2019. Wierzytelność ta jednak nie została odpisana
    jako nieściągalna w Państwa księgach – na co wskazali Państwo w uzupełnieniu wniosku.
    Dla zaliczenia wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów konieczne jest więc
    spełnienie ww. przesłanek jednocześnie. Nie będzie mogła być zaliczona do kosztów
    uzyskania przychodów wierzytelność, która nie została odpisana jako nieściągalna choćby
    została uprzednio zaliczona do przychodów należnych i udokumentowana została w
    sposób przewidziany w ustawie o CIT.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości i uwzględniając przedstawione okoliczności sprawy,
    z których wynika, że przedmiotowa Wierzytelność została zarachowana do przychodów
    należnych i nie uległa przedawnieniu, jednak nie została odpisana jako nieściągalna,
    stwierdzić należy, że skoro jeden z warunków możliwości zaliczenia nieściągalnej
    wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów nie został spełniony, to taka
    wierzytelność nie może stanowić kosztu uzyskania przychodu. Bez znaczenia jest w tym
    momencie czy nieściągalność wierzytelności została udokumentowana w sposób
    wskazany w art. 16 ust. 2 ustawy o CIT.
    Tym samym nie przysługuje Państwu prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    opisanych we wniosku wierzytelności, ponieważ wierzytelności te nie zostały przez
    Państwa odpisane w księgach jako nieściągalne.
    Zatem Państwa stanowisko dotyczące pytania nr 1 należało uznać za nieprawidłowe.
    Przechodząc z kolei do Państwa wątpliwości dotyczących możliwości zaliczenia do kosztów
    uzyskania przychodów straty z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności własnej, jeżeli
    wierzytelność ta została uprzednio zarachowana jako przychód należny, wskazać należy,
    że zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat z tytułu odpłatnego zbycia
      wierzytelności, w tym w sposób określony w art. 12 ust. 1 pkt 7, z wyjątkiem
      wierzytelności lub jej części, które uprzednio zostały zarachowane jako przychód
      należny - do wysokości uprzednio zarachowanej jako przychód należny.

    Przepis ten zawiera zakaz wykazywania w kosztach uzyskania przychodów straty
    rozumianej jako ujemna różnica pomiędzy wartością „brutto” wierzytelności a kwotą
    przychodu z tytułu zbycia tej wierzytelności.
    W świetle powyższego, art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT wprowadza
    generalną zasadę, zgodnie z którą, gdy podatnik odpłatnie zbywa wierzytelność, to strata,
    jaka może powstać w związku z taką transakcją, czyli różnica pomiędzy wartością „brutto”
    wierzytelności a kwotą przychodu z tytułu zbycia tej wierzytelności, nie będzie stanowić
    kosztu uzyskania przychodu.
    Opisane powyżej zasady ustalania kosztu uzyskania przychodu należy zatem stosować w
    następujący sposób:
    • należy ustalić, czy i w jakiej wysokości poniesiony został koszt w rozumieniu art. 15 ust. 1
    - co do zasady, jest nim nominalna wartość zbytej wierzytelności w ujęciu brutto,
    • należy ustalić, czy powstała strata ze zbycia wierzytelności,
    • jeżeli nie powstała strata, to koszt poniesiony stanowi koszt uzyskania przychodu w
    całości,
    • jeżeli powstała strata, a zbyta wierzytelność była zarachowana jako przychód należny, to
    należy ustalić stosunek straty do tego przychodu,
    • jeżeli strata jest wyższa od tego przychodu, to nadwyżka powinna być odjęta od kosztu
    poniesionego i dopiero jego zmniejszona kwota stanowi koszt uzyskania przychodu,
    • jeżeli strata jest niższa albo równa temu przychodowi, to koszt poniesiony stanowi koszt
    uzyskania przychodu w całości.
    Odnosząc powyższe do przedstawionego we wniosku opisu sprawy stwierdzić należy, że w
    przypadku wierzytelności, które stanowiły dla Spółki przychód należny, ale nie zostały/nie
    zostaną zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w momencie ich odpisania jako
    nieściągalne, Spółka będzie mogła rozpoznać koszt uzyskania przychodów do wysokości
    przychodu ze sprzedaży tych wierzytelności oraz zaliczyć do kosztów uzyskania stratę na
    sprzedaży do wysokości zaliczonej wcześniej do przychodów należnych.
    Należy jednocześnie dodać, że w sytuacji zbycia przez Spółkę opisanych wierzytelności,
    Spółce nie będzie przysługiwało prawo zaliczenia w koszty nieściągalnej wierzytelności na
    podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a, nawet jeśli zostaną spełnione wszystkie warunki.
    Nieściągalna wierzytelność na skutek transakcji sprzedaży traci status wierzytelności
    odpisanej jako nieściągalna. Po dokonaniu sprzedaży nieściągalnej wierzytelności nie
    zachodzą już przesłanki do zastosowania wobec niej art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a ustawy o CIT.
    Tym samym Państwa stanowisko dotyczące pytania nr 2 z powyższym zastrzeżeniem
    uznano za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym/z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.

    Odnosząc się do powołanej we wniosku interpretacji indywidualnej należy stwierdzić, że
    została ona wydana w indywidualnej sprawie podmiotu, który o jej wydane wystąpił,
    zatem nie jest ona wiążąca dla organu wydającego przedmiotową interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.