Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/443-545/10-4/MK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2010-08-16
Teza: Sposób wystawienia faktury VAT.
Słowa kluczowe: faktura-faktura VAT; nabywca; podatek-podatek od towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106c; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106d; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106e; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106f; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106g; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106h; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106i; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106j; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106k; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106l; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106m; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106n; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106o; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106p; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106q

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z o.o. przedstawione we wniosku z dnia 13 maja 2010 r. (data wpływu 17 maja 2010 r.), uzupełnionym pismem z dnia 29 lipca 2010 r. (data wpływu 2 sierpnia 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu wystawiania faktury VAT – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 17 maja 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu wystawiania faktury VAT. Dnia 2 sierpnia 2010 r. wniosek uzupełniono o brakujący podpis osoby upoważnionej.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

„A” Sp. z o.o., zwana dalej Spółką, wystawia faktury VAT tytułem sprzedaży produkowanych przez siebie towarów. Na tych fakturach Zainteresowany umieszcza, między innymi, następujące pozycje „Płatnik” - wpisując w nią nazwę oraz adres nabywcy towaru, oraz „Odbiorca” - wpisując w nią nazwę i adres podmiotu odbierającego fizycznie towar czyli miejsce dostawy towaru.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy w celu spełnienia wymogów ww. ustawy i rozporządzenia, statuujących obowiązek zamieszczania na fakturze VAT danych dotyczących nabywcy, na fakturze VAT musi znajdować się pozycja oznaczona jako „Nabywca” czy może być jednak zamieszczana pozycja oznaczona jako „Płatnik”, w którą wpisuje się nazwę i adres podmiotu nabywającego towar dokonującego za niego zapłaty?
2.  Czy na fakturze VAT może być zamieszczana pozycja oznaczona jako „Odbiorca” w tym rozumieniu, że jest to wskazanie nazwy i adresu podmiotu fizycznie odbierającego towar czyli miejsce dostawy towarów?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Ad. 1) Zdaniem Spółki, mimo, iż w artykule 106 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) znalazł się wyraz nabywca (powołany przepis stanowi bowiem, że faktura winna stwierdzać, między innymi, dane dotyczące nabywcy), a ponadto mimo, że rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337 ze zm.) stanowi w paragrafie 5 ust. 1 pkt 1, że faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży powinna zawierać nazwę (bądź nazwę skróconą nabywcy), to zważywszy, że ani ustawa ani rozporządzenie nie wskazują, że chodzi tu o oznaczenie „Nabywca”, tak jak jest to np. w przypadku wyrazów „FAKTURA VAT” (vide paragraf 5 ust. 2 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia) czy wyrazu „DUPLIKAT” (vide paragraf 20 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia) - gdzie rozporządzenie podaje w cudzysłowie wyrazy jakie muszą znaleźć się na fakturze, uprawnione jest przyjęcie, że wyraz „Nabywca” może być zastąpiony wyrazem „Płatnik”, albo jakimkolwiek innym, np. kupujący, wskazującym na podmiot nabywający towar. Z punktu widzenia przepisów prawa cywilnego nabywca jako podmiot nabywający towar jest zobowiązany do zapłaty za ten towar, a więc jest płatnikiem. W ocenie Spółki wyrazy nabywca i płatnik są zatem tożsame znaczeniowo, a zatem podanie na fakturze nazwy płatnika jest de facto podaniem nazwy nabywcy.

Ad. 2) Zdaniem Spółki, zważywszy na fakt, że przepisy powołanych wyżej ustawy i rozporządzenia nie wskazują jako obligatoryjnego elementu faktury VAT danych dotyczących nazwy odbiorcy towaru ani miejsca dostawy, jednakże umieszczanie tych danych nie jest przez ww. przepisy zabronione jako, że określają one tylko minimalne wymagania w zakresie danych zawartych na fakturze, zamieszczanie na fakturze VAT pozycji oznaczonej jako „Odbiorca” w tym rozumieniu, że jest to wskazanie nazwy i adresu podmiotu fizycznie odbierającego towar czyli miejsce dostawy towaru, nie narusza obowiązujących przepisów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

Na podstawie art. 106 ust. 8 ustawy, Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia: określi szczegółowe zasady wystawiania faktur, dane, które powinny zawierać, oraz sposób i okres ich przechowywania; może określić wzory faktur dla wszystkich lub niektórych rodzajów czynności; może określić przypadki, w których faktury mogą być wystawiane przez inne podmioty niż wymienione w ust. 1 i 2, oraz szczegółowe zasady i warunki wystawiania faktur w takich przypadkach.

Obowiązek dotyczący wystawiania faktur został doprecyzowany w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337 ze zm.) dalej zwanego rozporządzeniem. W myśl § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia, faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży powinna zawierać co najmniej:

1.  imiona i nazwiska lub nazwy bądź nazwy skrócone sprzedawcy i nabywcy oraz ich adresy;
2.  numery identyfikacji podatkowej sprzedawcy i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 10 i 11;
3.  numer kolejny faktury oznaczonej jako „FAKTURA VAT”;
4.  dzień, miesiąc i rok wystawienia faktury, a w przypadku, gdy data ta różni się od daty sprzedaży, również datę sprzedaży; w przypadku sprzedaży o charakterze ciągłym podatnik może podać na fakturze miesiąc i rok dokonania sprzedaży, pod warunkiem podania daty wystawienia faktury;
5.  nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
6.  miarę i ilość sprzedanych towarów lub zakres wykonanych usług;
7.  cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
8.  wartość towarów lub wykonanych usług, których dotyczy sprzedaż, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
9.  stawki podatku;
10.  sumę wartości sprzedaży netto towarów lub wykonanych usług z podziałem na poszczególne stawki podatku i zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu;
11.  kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto towarów (usług), z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku;
12.  kwotę należności ogółem wraz z należnym podatkiem.

Z powyższych przepisów wynika zatem, że fakturę wystawia sprzedawca będący podatnikiem podatku od towarów i usług, w celu udokumentowania dokonanej sprzedaży towarów lub świadczonych usług. Faktura jest więc dokumentem stwierdzającym wystąpienie u podatnika okoliczności powodujących powstanie obowiązku podatkowego, a taki powstaje m. in. z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi (art. 19 ust. 1 ustawy). Ponadto z wykładni literalnej (językowej) przepisu rozporządzenia wynika, iż faktura VAT winna zawierać co najmniej opisane elementy. Oznacza to, iż można zawrzeć dodatkowe informacje w poszczególnych punktach faktury VAT, ale nie można ich zmienić, czy też pominąć bądź zamienić.

Ponadto, by kompleksowo odnieść się do przedstawionego we wniosku zagadnienia, należy w ocenie zawartych w przepisie zwrotów, sięgnąć do definicji ze słownika języka polskiego. Zgodnie ze Słownikiem Współczesnego Języka Polskiego (Wydawnictwo Wilga, Warszawa 1996, s. 546, kolumna 1) „nabywca” to „człowiek, który coś nabywa, kupuje, kupujący coś”. „Płatnik” natomiast to „podmiot zobowiązany do płacenia” (Słownik Współczesnego Języka Polskiego, s. 759, kolumna 1). Porównując powyższe definicje zauważyć można, iż nie są one tożsame, bowiem pojęcie płatnika nie określa nabycia (tytułu własności), a jedynie kwestię podmiotu, od którego należne jest zobowiązanie pieniężne. Z kolei „odbiorca” to w świetle definicji słownikowej (Słownik Współczesnego Języka Polskiego, s. 650, kolumna 1) „osoba odbierająca to co dla niej jest przeznaczone, do niej kierowane”. Podobnie i to pojęcie nie określa tytułu prawnego nabycia określonej rzeczy, i nie precyzuje kwestii odpłatności.

Z powyższej analizy wynika zatem, że pojęcia „nabywcy”, „płatnika” oraz „odbiorcy” nie są tożsame i brak jest podstaw by pojęcia te uznać za jednolite.

Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca wystawia faktury VAT tytułem sprzedaży produkowanych przez siebie towarów umieszczając m. in. następujące pozycje „Płatnik” - wpisując w nią nazwę oraz adres nabywcy towaru oraz „Odbiorca” - wpisując w nią nazwę i adres podmiotu odbierającego fizycznie towar czyli miejsce dostawy towaru.

Mając na względzie powołane przepisy prawa oraz przedstawiony stan faktyczny sprawy należy stwierdzić, że co do zasady faktura musi być wystawiona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego i zawierać elementy w nich wymienione. Jednakże jak wynika z zapisu § 5 ust. 1 rozporządzenia, przepis ten zawiera katalog podstawowych i najważniejszych elementów jakie powinna zawierać faktura VAT. Jednocześnie powołany przepis, jak również przepis art. 106 ust. 1 ustawy nie zawierają określenia, że katalog elementów faktury jest katalogiem zamkniętym i nie może zostać poszerzony o inne informacje zamieszczone na fakturze takie jak np. informacja o płatniku lub odbiorcy.

Reasumując, Wnioskodawca w fakturze VAT dokumentującej sprzedaż produkowanych towarów zobligowany jest zamieszczać informację o podmiocie kupującym określoną rzecz (nabywającym tytuł prawny) określonym jako „nabywca” oraz wskazywać na podatnika będącego drugą stroną transakcji. Brak jest jednak w przepisach dotyczących faktur ograniczenia, które zakazywałoby na fakturze umieszczania obok „nabywcy” informacji o „płatniku” lub „odbiorcy”.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.