Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.409.2023.1.MM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2023-07-24
Teza: Określenie, czy do "wydatków niestanowiących kosztu uzyskania przychodu", o których mowa w art. 13 ust. 2 Nowelizacji, zalicza się odpisy amortyzacyjne niestanowiące kosztu uzyskania przychodu.
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne; koszt-koszty uzyskania przychodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Koszty uzyskania przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22-ust. 8; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 1-lit. b; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 45c

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe
=====================================================

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------------------

Dnia 24 maja 2023 r. wpłynął Pana wniosek z 24 maja 2023 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Treść wniosku jest następująca:

### Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną, polskim rezydentem podatkowym i wspólnikiem (komplementariuszem) spółki komandytowej A sp.k. (dalej: Spółka).

Oprócz Wnioskodawcy wspólnikami w spółce komandytowej są B (komplementariusz, syn Wnioskodawcy) oraz C (komandytariusz, córka Wnioskodawcy).

Spółka na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2020 r. Nowelizacji postanowiła, że przepisy ustawy CIT stosuje się do dochodów Spółki począwszy od dnia 1 maja 2021 r.

Spółka powstała z przekształcenia spółki z o.o. w 2016 r., której udziałowcem był Wnioskodawca.

W wyniku przekształcenia dotychczasowi udziałowcy stali się wspólnikami Spółki.

W okresie, w którym Spółka nie była podatnikiem CIT, na Wnioskodawcę przypadały zgodnie z jego udziałem w zysku przychody i koszty działalności Spółki (głównie z licencji na korzystanie ze znaków towarowych), przy czym część kosztów nie stanowiła podatkowych kosztów uzyskania przychodów z uwagi na ustawowe ograniczenia wynikające z art. 23 ust. 1 pkt 45c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „ustawa PIT”). Wnioskodawca wniósł bowiem aportem znaki towarowe do spółki kapitałowej (przed przekształceniem), ale z uwagi na emisję udziałów z premią emisyjną wartość rozpoznanego przychodu podatkowego była niższa niż wartość początkowa znaków towarowych rozpoznana przez spółkę otrzymująca aport. W konsekwencji powstały ograniczenia w zakresie rozpoznania w kosztach uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od części wartości początkowej, która była alokowana na kapitał zapasowy spółki z o.o.

Przypadający na Wnioskodawcę dochód z udziału w Spółce podlegał opodatkowaniu PIT, a podatek od tego dochodu został zapłacony przez Wnioskodawcę.

Obecnie planowane jest obniżenie i wycofanie części wkładu umówionego oraz wycofanie części wkładu rzeczywiście wniesionego pochodzącego z majątku spółki przekształcanej; nastąpi to w drodze uchwały sporządzonej w formie aktu notarialnego. W związku z planowanym obniżeniem i wycofaniem części wkładu umówionego oraz wycofaniem części wkładu rzeczywiście wniesionego pochodzącego z majątku spółki przekształcanej, wspólnikom, w tym Wnioskodawcy, zostaną wypłacone kwoty określone w akcie notarialnym dokumentującym zmianę umowy Spółki oraz wycofanie wkładów.

Zgodnie z uzyskaną przez Wnioskodawcę interpretacją indywidualną z dnia (\`(...)\`) marca 2023 r. znak: (\`(...)\`) do wynagrodzenia Wnioskodawcy, o którym mowa powyżej, znajdzie zastosowanie art. 13 ust. 2 pkt 1 Nowelizacji, tj. przychód Wnioskodawcy powinien być pomniejszony o 1) wydatki na nabycie lub objęcie wkładu w Spółce oraz 2) przypadającą na Wnioskodawcę nadwyżkę przychodów nad kosztami ich uzyskania (uzyskaną przed dniem, w którym Spółka stała się podatnikiem CIT), pomniejszoną o wypłaty z tytułu udziału w Spółce oraz wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodu.

### Pytanie

Czy do „wydatków niestanowiących kosztu uzyskania przychodu”, o których mowa w art. 13 ust. 2 Nowelizacji, zalicza się odpisy amortyzacyjne niestanowiące kosztu uzyskania przychodu?

### Pana stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy – do „wydatków niestanowiących kosztu uzyskania przychodu”, o których mowa w art. 13 ust. 2 Nowelizacji, nie zalicza się odpisów amortyzacyjnych niestanowiących kosztu uzyskania przychodu.

_Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy_

Niniejszy wniosek nie dotyczy prawidłowości wyliczenia kwoty zmniejszającej przychód, poprawności ustalenia kwoty wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodu ani ustalenia możliwości zaliczania odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów lub ich wysokości.

Celem Wnioskodawcy jest potwierdzenie prawidłowości wykładni przepisów materialnego prawa podatkowego mających wpływ na ustalenie skutków podatkowych zdarzenia przyszłego dotyczącego Wnioskodawcy, opisanego we wniosku. Wykładnia ta dotyczy ustalenia, czy ustawowe pojęcie „wydatków niestanowiących kosztu uzyskania przychodu” obejmuje również odpisy amortyzacyjne niestanowiące kosztu uzyskania przychodu.

Zdaniem Wnioskodawcy literalna i celowościowa wykładnia pojęcia „wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodu” prowadzi do wniosku, że nie obejmuje ono odpisów amortyzacyjnych, ponieważ odpis nie jest wydatkiem.

Jak wynika z art. 13 ust. 2 Nowelizacji, który ma zastosowanie do zdarzenia opisanego we wniosku, kwota pomniejszająca przychód z tytułu zmniejszenia udziału kapitałowego w spółce komandytowej (tj. suma wydatków na objęcie wkładu w takiej spółce oraz nadwyżki przychodów nad kosztami ich uzyskania przypadająca na wspólnika w okresie, gdy spółka komandytowa nie była podatnikiem CIT) jest pomniejszana o wypłaty dokonane z tytułu udziału w spółce oraz o wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodu.

Celem tego przepisu jest wyeliminowanie podwójnego opodatkowania tego samego dochodu przez wspólnika, czyli zapewnienie, iż może on wypłacić ze spółki w sposób neutralny podatkowo tylko tyle, ile wydatkował na objęcie wkładu oraz opodatkował w czasie jej trwania.

Zdaniem Wnioskodawcy do „wydatków niestanowiących kosztu uzyskania przychodów”, o których mowa w art. 13 ust. 2 Nowelizacji, nie zalicza się odpisów amortyzacyjnych niestanowiących kosztu uzyskania przychodów.

Stanowisko Wnioskodawcy potwierdza literalna wykładnia przepisu. Mowa jest w nim o „wydatkach niestanowiących kosztów uzyskania przychodu”. Nowelizacja oraz ustawa PIT i ustawa CIT nie definiują pojęcia wydatku, należy więc posługiwać się słownikową definicją tego pojęcia, zgodnie z którą wydatek należy rozumieć jako rozchód środków pieniężnych, sumę pieniężną, którą należy wydać (tak np. Słownik Języka Polskiego PWN, sjp.pwn.pl); odpis amortyzacyjny nie jest zatem wydatkiem, ponieważ nie wiąże się z rozchodem środków pieniężnych.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy PIT nie uważa się za koszt uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy PIT kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Ustawa PIT (podobnie jak ustawa CIT) wyraźnie rozróżnia zatem pojęcie „wydatku” oraz „odpisu”. Przykładowo, zgodnie z ustawą PIT nie uważa się za koszt uzyskania przychodów: wydatków na nabycie gruntu (\`(...)\`) (art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy PIT), wydatków na spłatę pożyczek (kredytów) (art. 21 ust. 1 pkt 8 ustawy PIT), wydatków na objęcie lub nabycie udziałów lub wkładów w spółdzielni (art. 21 ust. 1 pkt 38 ustawy PIT); odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego (\`(...)\`) (art. 21 ust. 1 pkt 4 ustawy PIT), odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad określonych w art. 22a-22o, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie (art. 21 ust. 1 pkt 45 ustawy PIT).

Odpis amortyzacyjny niestanowiący kosztu uzyskania przychodu nie może być jednocześnie uznany za wydatek niestanowiący kosztu uzyskania przychodu. Gdyby intencją racjonalnego ustawodawcy było, aby przepis art. 13 ust. 2 Nowelizacji obejmował również odpisy amortyzacyjne, to przepis ten brzmiałby: „(\`(...)\`) pomniejszoną o wypłaty z tytułu udziału w Spółce oraz wydatki i odpisy niestanowiące kosztów uzyskania przychodu”.

Niezależnie od wykładni językowej, w przypadku przyjęcia, że odpisy amortyzacyjne niestanowiące kosztu uzyskania przychodu stanowią również „wydatek niestanowiący kosztu uzyskania przychodu”, doszłoby do sytuacji sprzecznej ze wspomnianym już powyżej celem art. 13 ust. 2 Nowelizacji, jakim jest zapobieżenie podwójnemu opodatkowaniu tego samego dochodu.

W sytuacji, w której odpisy amortyzacyjne nie stanowią kosztu uzyskania przychodu, po stronie podatnika powstaje wyższy dochód do opodatkowania. co miało miejsce w analizowanej sprawie – Wnioskodawca w praktyce opodatkowywał prawie cały przychód z opłat licencyjnych. Wnioskodawca powinien zatem mieć prawo wypłacić opodatkowaną wartość (dochód) bez ponownej zapłaty podatku, tylko tak zapewniona bowiem byłaby zasada jednokrotności opodatkowania. Zatem, kwota opodatkowanego dochodu powinna zmniejszać przychód z tytułów, o których mowa w art. 13 ust. 2 Nowelizacji.

Pomniejszenie kwoty zmniejszającej przychód o odpisy amortyzacyjne niestanowiące kosztu uzyskania przychodu stałoby w sprzeczności z celem tego przepisu i powodowałoby, iż podatnik zapłaciłby podatek od tych samych wartości dwa razy (pierwszy raz w momencie otrzymania przychodu z licencji, którego to przychodu nie obniżył o amortyzację znaków towarowych, drugi raz wypłacając do majątku prywatnego wartość otrzymanej licencji w procedurze obniżenia wkładów).

W związku z tym, zdaniem Wnioskodawcy, do „wydatków niestanowiących kosztu uzyskania przychodu”, o których mowa w art. 13 ust. 2 Nowelizacji, nie zalicza się odpisów amortyzacyjnych niestanowiących kosztu uzyskania przychodu.

Ocena stanowiska
----------------

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że jest Pan wspólnikiem (komplementariuszem) spółki komandytowej (dalej: Spółka). Spółka jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych od 1 maja 2021 r. Spółka powstała z przekształcenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: Spółka z o.o.) w 2016 r., której był Pan udziałowcem. W wyniku przekształcenia dotychczasowi udziałowcy stali się wspólnikami Spółki. W okresie, w którym Spółka nie była podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, przypadały na Pana zgodnie z Pana udziałem w zysku przychody i koszty działalności Spółki (głównie z licencji na korzystanie ze znaków towarowych), przy czym część kosztów nie stanowiła podatkowych kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 45c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wniósł Pan bowiem aportem znaki towarowe do Spółki z o.o. (przed przekształceniem), ale z uwagi na emisję udziałów z premią emisyjną wartość rozpoznanego przychodu podatkowego była niższa niż wartość początkowa znaków towarowych rozpoznana przez Spółkę z o.o. Obecnie planuje Pan obniżenie i wycofanie części wkładu umówionego oraz wycofanie części wkładu rzeczywiście wniesionego pochodzącego z majątku Spółki. Stąd wspólnikom, w tym Panu, zostaną wypłacone kwoty określone w akcie notarialnym dokumentującym zmianę umowy Spółki oraz wycofanie wkładów.

Wskazane przez Pana kwoty otrzymane od Spółki z tytułu obniżenia i wycofania części wkładu umówionego oraz wycofania części wkładu rzeczywiście wniesionego będą stanowić dla Pana przychód podatkowy zaliczany do źródła przychodów kapitały pieniężne i opodatkowany zryczałtowanym podatkiem dochodowym (art. 10 ust. 1 pkt 7, art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 24 ust. 5 pkt 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.).

Z Pana sprawy wynika, że Spółka powstała z przekształcenia Spółki z o.o. w 2016 r., czyli w stanie prawnym, w którym spółki komandytowe były transparentne podatkowo. Od 1 stycznia 2021 r. (lub od 1 maja 2021 r.) spółki komandytowe stały się podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych.

Taki stan faktyczny Pana sprawy powoduje zatem konieczność odniesienia się do przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2020 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 2123 – dalej: ustawa zmieniająca).

I tak, zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy zmieniającej:

Jeżeli udziały w spółce komandytowej lub spółce jawnej zostały nabyte lub objęte przez wspólnika przed dniem, w którym spółka ta stała się podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, przychód wspólnika z tytułu:

1) umorzenia udziałów lub wystąpienia ze spółki,

2) odpłatnego zbycia tych udziałów,

3) ich wniesienia do innej spółki, tytułem wkładu niepieniężnego,

4) likwidacji spółki

– pomniejsza się o wydatki na nabycie lub objęcie udziału w takiej spółce oraz o określoną zgodnie z art. 8 ustawy zmienianej w art. 1 albo art. 5 ustawy zmienianej w art. 2 część odpowiadającą uzyskanej przez wspólnika przed dniem, w którym spółka komandytowa lub spółka jawna stała się podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, nadwyżce przychodów nad kosztami ich uzyskania, pomniejszonej o wypłaty dokonane z tytułu udziału w spółce i o wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodu.

Celem tego przepisu jest uniknięcie ponownego opodatkowania dochodów wspólników z tytułu udziału w spółce komandytowej/jawnej w momencie likwidacji spółki, umorzenia udziałów lub wystąpienia wspólnika ze spółki lub odpłatnego zbycia udziału w spółce, w tym przez wniesienie tego udziału do innej spółki będącej podatnikiem podatku dochodowego.

Kluczowe dla Pan sprawy jest właściwe odczytanie pojęć zawartych w art. 13 ust. 2 ustawy zmieniającej. Przez nadwyżkę przychodów nad kosztami ich uzyskania należy bowiem rozumieć nadwyżkę w rozumieniu przepisów rachunkowych (bilansowych), zatem przy kalkulacji tej wielkości uwzględnia się wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów w ujęciu podatkowym. Stąd konieczne jest pomniejszenie nadwyżki o tą właśnie wartość, a także o wypłaty dokonane z tytułu udziału w spółce, tak aby uzyskać zysk opodatkowany, ale niewypłacony (tzw. „zysk zatrzymany”), który to zysk z kolei pomniejszy przychód z tytułu m.in. obniżenia i wycofania części wkładu.

Inaczej mówiąc, przy kalkulowaniu przychodu do opodatkowania w opisanej przez Pana sytuacji, należy mieć na uwadze, że przychody i koszty przypadające na wspólnika z podziału w spółce komandytowej nie są tożsame z wynikiem podatkowym, z powodu odmiennego podejścia prawa bilansowego i podatkowego do wielu kategorii przychodów i kosztów.

Zatem, do Pana przychodów z tytułu obniżenia i wycofania części wkładu, jako wspólnika Spółki, będzie miał zastosowanie omawiany przepis ustawy zmieniającej. To oznacza, że Pana przychód może zostać pomniejszony o wydatki na nabycie lub objęcie wkładu w Spółce oraz przypadającą na Pana nadwyżkę przychodów nad kosztami ich uzyskania (uzyskaną przed dniem, w którym Spółka stała się podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych), pomniejszoną o wypłaty z tytułu udziału w Spółce oraz wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodu.

Przedmiotem Pana wątpliwości jest, czy ustawowe pojęcie „wydatków niestanowiących kosztu uzyskania przychodu” obejmuje również odpisy amortyzacyjne niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 (…).

Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części – wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 45c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22b ust. 1 pkt 4-7, jeżeli uprzednio te prawa lub wartości były przez podatnika lub spółkę niebędącą osobą prawną, której jest wspólnikiem, nabyte lub wytworzone, a następnie zbyte – w części przekraczającej przychód uzyskany przez podatnika z ich uprzedniego zbycia.

W tym miejscu wskazuję, że amortyzacja odzwierciedla systematyczne zużywanie się określonych składników majątkowych (środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych) wskutek ich wykorzystywania dla celów prowadzonej działalności gospodarczej. W związku ze zużywaniem się składników majątkowych stopniowo spada ich wartość, co znajduje swoje odzwierciedlenie w kosztach – przez regularne odpisy amortyzacyjne. Zatem w kontekście rachunku kosztów dla celów podatkowych wydatek na nabycie czy też wytworzenie danego składnika majątkowego rozkładany jest w czasie – nie jest on bowiem zaliczany w koszty od razu w całości.

Zatem w przypadku środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, aby podatnik miał prawo je amortyzować podatkowo, musiał również ponieść wydatek na ich nabycie/wytworzenie. Jednocześnie pojęcie wydatku jest szerokie, a ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ogranicza tego pojęcia tylko i wyłącznie do wydatków pieniężnych podmiotu nabywającego składniki majątkowe. Niemniej jednak z wydatkiem musi się wiązać poniesienie określonego, trwałego ciężaru finansowego (majątkowego), np. uiszczenie kwoty pieniężnej, wydanie udziałów/akcji.

Tym samym – brak wydatku pieniężnego nie oznacza, że taki wydatek na składnik majątkowy podlegający amortyzacji nie został poniesiony. Aby dokonywać odpisów amortyzacyjnych niezbędne jest poniesienie kosztu, wydatkowanie.

Nie mogę zatem zgodzić się z Pana stwierdzeniem, że „odpis amortyzacyjny niestanowiący kosztu uzyskania przychodu nie może być jednocześnie uznany za wydatek niestanowiący kosztu uzyskania przychodu”.

**Reasumując – do „wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodu”, o których mowa w art. 13 ust. 2 ustawy zmieniającej, zalicza się także odpisy amortyzacyjne niestanowiące kosztów uzyskania przychodu.**

Dodatkowe informacje
--------------------

### Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

### Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
--------------------------------------------------------

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji
-----------------------------------------

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.).