Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.136.2025.4.ICZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-25
Teza: Opodatkowanie czynności wykonywanych na podstawie
umowy faktoringu dot. sprzedaży wierzytelności do podmiotu
zagranicznego.
Słowa kluczowe: faktoring
import-import usług
odliczenia-odliczenie od podatku
umowa-umowa faktoringu
wierzytelność
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 17-ust. 1-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 4-lit. a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 6-pkt 1
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Inni podatnicy-Inni podatnicy -
importu usług
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 26 marca 2025 r. oraz
    pismem z 24 kwietnia 2025 r.
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1) Zainteresowany będący stroną postępowania:
      E. („Wnioskodawca” lub „Strona”)
    2) Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
      Ex Polska Sp. z o.o. („Zainteresowany”)
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

2.1. E. („Wnioskodawca”, „Spółka”, „E.) jest spółką zagraniczną i podmiotem podlegającym
    w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Spółka prowadzi rzeczywistą
    działalność gospodarczą na terytorium Francji, angażując w nią adekwatne zasoby,
    aktywa, personel, funkcje i ponosząc ryzyka finansowe, gospodarcze i operacyjne. Spółka
    nie posiada w Polsce zagranicznego zakładu w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o CIT.
    2.2. Ex. Polska Sp. z o.o. („Ex.”, „Usługobiorca”) jest osobą prawną, zarejestrowaną w
    Krajowym Rejestrze Sądowym z siedzibą w Polsce. Zainteresowany jest czynnym
    podatnikiem podatku od towarów i usług („VAT”) oraz jest podatnikiem podatku
    dochodowego od osób prawnych („CIT”).

    2.3. Głównym przedmiotem prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej jest
    działalność w zakresie faktoringu i sekurytyzacji. Spółka będzie stroną umowy, na
    podstawie której będzie świadczyła usługi dla Ex. Polska.
    2.4. Spółka będzie świadczyć usługi na rzecz Usługobiorcy („Usługi”) polegające na
    uwolnieniu go od ryzyka i kosztów dochodzenia należności z tytułu istniejących lub
    przyszłych wierzytelności własnych Usługobiorcy, pochodzących z jego działalności
    handlowej („Wierzytelności”). Usługi te będą świadczone przez E. w ramach jej działalności
    jako podatnika VAT. Będą one świadczone w ramach programu finansowania
    wierzytelności na podstawie ogólnej umowy ramowej oraz szczegółowej umowy
    zobowiązującej (łącznie „Umowa Programu”). Umowa Programu poddana jest prawu
    francuskiemu.
    2.5. Ex. będzie składać co miesiąc formularz cesji (ofertę nabycia) wierzytelności
    handlowych, którą Spółka zobowiązana jest zaakceptować w ramach uzgodnionych
    limitów, o ile spełnione będą określone umową parametry i warunki. Ex. nie będzie zaś
    wnosić o przyznanie pożyczki/kredytu na wartość oferowanej Wierzytelności.
    2.6. Wierzytelności nie wynikają z transakcji finansowych i nie zawierają w sobie kwoty
    naliczonych odsetek, oprócz ewentualnych odsetek za opóźnienie w spłacie
    wierzytelności. Wierzytelności obejmują bowiem cywilnoprawne roszczenia o zapłatę
    wynagrodzenia z tytułu dostawy towarów i usług realizowanej przez Usługobiorcę
    (wierzytelności o charakterze handlowym). Miejscem wykonania Wierzytelności jest
    siedziba wierzyciela w momencie ich wykonania – z perspektywy dłużników są to długi
    oddawcze.
    2.7. Dłużnikami Usługobiorcy z tytułu Wierzytelności są mi.in. polskie podmioty
    gospodarcze, w tym spółki prawa handlowego („Klienci”).
    2.8. W ramach Umowy Programu, Spółka powołuje Usługobiorcę jako „serwisera”
    nabywanych wierzytelności i zleca mu czynności związane z dochodzeniem zapłaty.
    Czynności te Usługobiorca będzie wykonywać na odpłatne zlecenie Spółki i będzie
    odpowiadać jedynie za staranne działanie, a nie za skutek w postaci ściągnięcia
    Wierzytelności od Klientów. Usługobiorca nie będzie odpowiadać za zapłatę przelanych na
    Spółkę Wierzytelności ani za wypłacalność Klientów.
    2.9. Przyznane E. finansowanie w ramach Usług (świadczeń) Wnioskodawcy nie wymaga
    przeznaczenia przelanych przez E. środków na określony cel - tak jak wymagałaby tego
    umowa kredytu. Umowa między stronami nie określa celu udzielonego przez E.
    finansowania, zatem Ex. ma swobodę w dysponowaniu środkami zyskanymi od E.
    2.10. Nabycie Wierzytelności przez Spółkę od Usługobiorcy w celu świadczenia usług
    faktoringu będzie następowało z dyskontem w stosunku do ich nominalnej wartości
    księgowej („Dyskonto”). Dyskonto to jak i inne opłaty stanowią wynagrodzenie Spółki za

    świadczone usługi faktoringowe oraz przejęte przez Spółkę ryzyko. Nie mają one
    charakteru odsetkowego i nie stanowią dochodów z wierzytelności. Fakturowanie
    wynagrodzenia nastąpi w trybie miesięcznym.
    2.11. Po przeniesieniu Wierzytelności na Spółkę, Klienci spłacą poprzez Ex. swoje
    zobowiązania na rzecz Wnioskodawcy. Klienci opłacą faktury na rachunek bankowy Ex.
    (jako serwisera) przy czym środki na tym rachunku są obciążone zastawem na rzecz E.
    Kolejno środki te są przekazywane do Wnioskodawcy.
    2.12. Świadczenie Wnioskodawcy będzie więc przebiegało w sposób typowy dla umowy
    faktoringu, w ramach której Spółka nabywa wierzytelności przysługujące Usługobiorcy
    uwalniając go od ryzyka kosztów dochodzenia tych wierzytelności, zapewniając mu przy
    tym kompleksowe finansowanie (Spółka ma bowiem obowiązek nabycia wierzytelności
    spełniających ustalone z góry parametry i kryteria). Ponadto w ramach Umowy Programu
    będą wykonywane dodatkowe czynności pomocnicze w rozliczeniach między stronami,
    takie jak monitoring należności, analiza finansowa i prawna należności, czy tzw. scoring
    (czyli ocena dłużników) przez wskazanego w umowie Agenta Transakcyjnego działającego
    na rzecz Spółki.
    Pismem z 26 marca 2025 r. uzupełnili Państwo opis sprawy, który dotyczy informacji na
    płaszczyźnie podatku od towarów i usług w następujący sposób:
    d) czy Państwo (E.) posiadają miejsce prowadzenia działalności gospodarczej lub stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce i czy są Państwo również
    zarejestrowani dla podatku VAT w kraju w Polsce?
    Odp.: Nie, E. nie posiada w Polsce miejsca prowadzenia działalności gospodarczej lub
    stałego miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. E. nie jest zarejestrowany dla
    celów podatku VAT w Polsce.
    e) czy Ex. posiada miejsce prowadzenia działalności gospodarczej lub stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej we Francji i czy jest również zarejestrowana dla
    celów podatku od wartości dodanej we Francji?
    Odp.: Nie, Ex. nie posiada we Francji miejsca prowadzenia działalności gospodarczej lub
    stałego miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Ex. nie jest zarejestrowany dla
    celów podatku od wartości dodanej we Francji.
    f) czy różnica między wartością nominalną wierzytelności, które Państwo nabędą od
    wierzyciela (Cedenta), a ceną ich sprzedaży, będzie odzwierciedlała rzeczywistą
    ekonomiczną wartość tych wierzytelności w chwili ich nabycia przez Państwa?

    Odp.: Zwracamy uwagę, że przedmiotem umowy faktoringu są wzajemne świadczenia
    stron. Wynagrodzenie z tytułu zawarcia transakcji (Dyskonto) stanowi ekwiwalent za
    zapewnienie finansowania Usługobiorcy i przejęcie ryzyka wypłacalności jego klientów, a
    także za świadczenie usług dodatkowych przedstawionych we Wniosku oraz powyżej.
    Innymi słowy, Dyskonto nie odnosi się wyłącznie do wartości Wierzytelności, ale do
    świadczeń faktoringowych E. jako całości.
    Podkreślenia wymaga, że nie jest to transakcja sprzedaży, ale kompleksowa usługa
    finansowa o charakterze ciągłym, która od strony Ex. ma na celu zapewnienie stabilnego i
    przewidywalnego źródła finansowania w określonej przyszłości. Dlatego różnica między
    wartością nominalną wierzytelności, które zostaną nabyte od wierzyciela (Ex.), a kwotą
    płatna na rzecz Ex. za ich nabycie (czyli Dyskonto), przede wszystkim odzwierciedla
    wartość usługi faktoringowej, a nie rzeczywistą ekonomiczną wartość wierzytelności.
    g) czy na dzień nabycia przez Państwa wierzytelności będą istnieć przesłanki do uznania
    tych Wierzytelności za zagrożone nieściągalnością, tzn. czy w stosunku do tych
    wierzytelności jest/będzie prowadzone postępowanie egzekucyjne, sądowe?
    Odp.: Umowa Programu przewiduje wprost, że nabywane Wierzytelności nie mogą być
    wątpliwe ani sporne, zaś dłużnicy Wierzytelności (klienci) nie mogą być niewypłacalni. E.
    nie jest zatem zainteresowana nabywaniem Wierzytelności, które w chwili przelewu będą
    zagrożone nieściągalnością, ponieważ ryzyko biznesowe dla takich transakcji może
    przewyższać potencjalne korzyści. Nie jest również zamiarem E. nabywanie Wierzytelności,
    w stosunku do których w chwili przelewu będzie prowadzone postępowanie egzekucyjne
    lub sądowe.
    E. będzie dążyć do tego, aby nie nabywać przeterminowanych Wierzytelności. Zamiarem E.
    jest nabywanie Wierzytelności, których termin zapłaty jeszcze nie upłynął. Nie można
    jednak wykluczyć, że E. dokona nabycia również Wierzytelności o przekroczonym terminie
    płatności, co nie oznacza automatycznie że będą one zagrożone nieściągalnością.
    h) czy cena nabywanych przez Państwa wierzytelności będzie odpowiadać ich wartości
    rynkowej w chwili ich zbycia?
    Odp.: Jak zostało wskazane powyżej w punkcie f), Dyskonto odzwierciedla wartość usługi
    faktoringowej, zaś suma nominalna Wierzytelności pomniejszona o Dyskonto
    odzwierciedla konsensus stron w zakresie ich wartości ekonomicznej. Pojęcie wartości
    ekonomicznej nie jest tożsame z pojęciem wartości rynkowej. Wartość ekonomiczna
    wyraża wartość określonego aktywa z perspektywy określonego podmiotu, a wartość
    rynkowa jest zobiektywizowana i wyraża przedział cen, jakie można osiągnąć na
    określonym rynku. Ustalając parametry transakcji, E. i Ex. mają oczywiście na względzie

    bieżące ceny rynkowe, jednakże w horyzoncie przyszłej współpracy może się okazać, że w
    pewnych okresach różnica między wartością nominalną konkretnych Wierzytelności
    pomniejszoną o Dyskonto będzie odbiegać od ich wartości rynkowej w chwili przelewu.
    Pytania w zakresie podatku od towarów i usług - oznaczone jak we wniosku
    3.2. Czy Ex. będzie podatnikiem podatku VAT w odniesieniu do Usług świadczonych przez
    E. i w konsekwencji, czy Ex. będzie zobowiązany do rozpoznania świadczonej na swoją
    rzecz Usługi (mającej cechy usługi faktoringu) jako importu usług dla celów podatku VAT w
    Polsce?
    3.3. Czy w świetle przepisów Ustawy o VAT, dla Ex. podstawą opodatkowania z tytułu
    Usług świadczonych przez Wnioskodawcę będzie jedynie kwota Dyskonta lub innych opłat
    ponoszonych na rzecz Spółki?
    3.4. Czy Ex. będzie mieć prawo do obniżenia kwoty VAT należnego o kwotę podatku
    naliczonego w związku z rozpoznaniem importu usług?
    Państwa stanowisko w zakresie podatku od towarów i usług
    4.2. Ex. będzie podatnikiem podatku VAT w odniesieniu do Usług świadczonych przez
    Wnioskodawcę na podstawie umów regulujących program finansowania wierzytelności i w
    konsekwencji, E. będzie zobowiązana do rozpoznania Usług jako importu usług dla celów
    podatku VAT w Polsce.
    4.3. W świetle przepisów Ustawy o VAT, dla Ex. podstawą opodatkowania z tytułu Usług
    świadczonych przez E. będzie jedynie kwota Dyskonta i innych opłat płatnych na rzecz
    Spółki.
    4.4. Ex. będzie mieć prawo do obniżenia kwoty VAT należnego o kwotę podatku
    naliczonego w związku z rozpoznaniem importu usług.
    Uzasadnienie
    Poniżej Wnioskodawca załącza ujednolicone uzasadnienie do pytania nr 2 z Wniosku, po
    wykreśleniu oznaczonego powyżej fragmentu: (ostatecznie przedstawione w piśmie
    uzupełniającym z 26 marca 2025 r.)
    UZASADNIENIE STANOWISKA WNIOSKODAWCY ORAZ ZAINTERESOWANEGO W ZAKRESIE
    PYTANIA 2
    5.22. Zgodnie z art. 5 ust. 1 Ustawy o VAT, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:
    a. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
    b. eksport towarów;

    c. import towarów na terytorium kraju;
    d. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
    e. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    5.23. W myśl art. 2 pkt 1 Ustawy o VAT przez terytorium kraju rozumie się terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a. Przez towary – na podstawie art. 2 pkt 6
    Ustawy o VAT - rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 Ustawy o VAT, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Według art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT przez
    dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się m.in. przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    5.24. Stosownie do art. 8 ust. 1 Ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej
    lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
    a. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
    jakiej dokonano czynności prawnej;
    b. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
    czynności lub sytuacji;
    c. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
    działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    5.25. Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że Ustawa
    o VAT zalicza do zakresu usług każde świadczenie niebędące dostawą towarów.
    5.26. Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące
    dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują,
    że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie
    działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania
    czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia)
    należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie
    (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie,
    znoszenie określonych stanów rzeczy). Należy jednak zaznaczyć, że nie każde
    powstrzymanie się od działania czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać uznane
    za usługę, w rozumieniu przepisów Ustawy o VAT.

    5.27. Z treści powołanego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT jednoznacznie wynika, że
    dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT
    wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi
    istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za
    wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym, przepisy Ustawy
    o VAT nie określają postaci wynagrodzenia.
    5.28. W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej („TSUE”)
    przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek
    pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem,
    przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi
    być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów Ustawy o VAT bez
    znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana
    tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została
    powiększona także o zysk zbywającego.
    5.29. Jednocześnie, skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę
    należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko
    określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza
    to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi
    wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć bezpośredni związek o
    charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym.
    Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.
    5.30. Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług, określone w art. 8 ust. 1 Ustawy o VAT,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    5.31. Zatem, dostawa towarów lub świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem
    VAT wtedy, gdy są wykonane odpłatnie oraz gdy pomiędzy dostawcą towaru lub
    świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą) istnieje jawny lub dorozumiany
    stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane są świadczenia wzajemne.
    Cechy charakterystyczne umowy faktoringu
    5.32. Wierzytelność jest prawem majątkowym, które może być przedmiotem obrotu
    gospodarczego. Instytucja przelewu wierzytelności została uregulowana w przepisach art.
    509-518 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r., poz. 1061, ze
    zm.) („Kodeks cywilny”).

    5.33. Zgodnie z art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego, wierzyciel może bez zgody dłużnika
    przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie,
    zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. W myśl art. 509 § 2 Kodeksu
    cywilnego, wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa,
    w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
    5.34. Jak stanowi art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego, umowa sprzedaży, zamiany, darowizny
    lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na
    nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Przeniesienie wierzytelności dochodzi do skutku w wyniku umowy zawartej między
    wierzycielem (cedentem) a osobą trzecią (cesjonariuszem), co oznacza, że zgoda dłużnika
    nie jest konieczna do dokonania tej czynności, chyba, że strony w pierwotnej umowie tak
    postanowiły. Przeniesienie wierzytelności może być dokonane odpłatnie lub nieodpłatnie.
                                            15.35. Umowa faktoringu jest oparta na zasadzie swobody umów (art. 353 Kodeksu
    cywilnego). Umowy faktoringu zaliczają się do tzw. umów nienazwanych, które łączą w
    sobie elementy różnych umów, np. cesji wierzytelności i umowy o świadczenie wielu
    innych, dodatkowych czynności, jednak bez całkowitego utożsamiania jej z którąkolwiek z
    tych umów. Jest to zatem usługa polegająca na nabywaniu wierzytelności dostawcy
    towarów bądź usług przez instytucje faktoringowe (banki, inne firmy) oraz świadczeniu
    dodatkowych usług.
    5.36. Co do zasady, faktoring polega na tym, że faktorant przenosi na faktora
    wierzytelność (jednym z elementów tej usługi jest zatem cesja prawa - wierzytelności), a
    faktor zobowiązuje się zapłacić faktorantowi jej wartość nominalną pomniejszoną o
    dyskonto uwzględniające wynagrodzenie faktora oraz świadczyć na jego rzecz dodatkowe
    usługi.
    5.37. Podkreślenia wymaga fakt, że skutkiem, jaki wywołuje umowa faktoringu, jest
    zmiana osoby wierzyciela. Zmiana ta dokonywana jest w oparciu o przepisy zawarte w
    ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, w Księdze trzeciej, Tytule IX, Dziale 1
    Zmiana wierzyciela.
    5.38. Faktoring może występować w różnych formach:
      a. faktoringu właściwego (bez prawa regresu faktora wobec faktoranta),
      b. faktoringu niewłaściwego (z prawem regresu faktora wobec faktoranta),
      c. faktoringu mieszanego (z podziałem ryzyka niewypłacalności dłużnika pomiędzy
      faktorem i faktorantem).
    5.39. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że faktorant w celu uzyskania
    finansowania zbywa wierzytelność na rzecz faktora i w ten sposób uzyskuje środki

    finansowe często jeszcze przed upływem umownego terminu zapłaty (wymagalności)
    wierzytelności. W przypadku faktoringu niewłaściwego (z prawem regresu faktora wobec
    faktoranta), faktor dokonuje nabycia wierzytelności bez przejęcia ryzyka związanego z ich
    ewentualną windykacją. Gdyby dłużnik nie uregulował swojego zobowiązania wobec
    faktora, to faktorant jest zobowiązany do zwrotu kwoty zaliczkowanej przez faktora.
    5.40. Ustawa o VAT nie różnicuje jednak zasad opodatkowania usługi faktoringu w
    zależności od rodzaju umowy faktoringu zawartej pomiędzy stronami, tj. czy faktor
    przejmuje ryzyko zapłaty oraz wypłacalności dłużnika (faktoring właściwy), czy też nie
    (faktoring niewłaściwy). Zatem każdy typ faktoringu (właściwy czy niewłaściwy) stanowi
    usługę opodatkowaną podatkiem VAT. Jak wynika m.in. wyroku TSUE z dnia 26 czerwca
    2003 r. w sprawie C-305/01, dla celów podatku VAT nie powinien być inaczej traktowany
    przypadek, gdy wierzytelność zostaje nabyta z przejęciem ryzyka wypłacalności dłużnika,
    jak i bez przejęcia takiego ryzyka (faktoring właściwy i niewłaściwy) – („there is no valid
    justification for treating true factoring and quasi-factoring differente from the point of
    view of VAT, given that in bothcases the factor makes supplies to the lient for
    consideration and accordingly pursues an economie activity”).
    Cechy charakterystyczne umowy pożyczki
    5.41. Stosownie do art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, przez
    umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego
    określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący
    zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego
    gatunku i tej samej jakości. Umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych,
    wymaga zachowania formy dokumentowej (§ 2).
    Cechy charakterystyczne umowy kredytu
    5.42. Umowę kredytu z kolei definiuje art. 69 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo
    bankowe. Zgodnie z tym przepisem, przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do
    dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z
    przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na
    warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z
    odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Umowa kredytu powinna być zawarta na piśmie i określać w szczególności:
    1) strony umowy;
    2) kwotę i walutę kredytu;
    3) cel, na który kredyt został udzielony;
    4) zasady i termin spłaty kredytu;

    4a) w przypadku umowy o kredyt denominowany lub indeksowany do waluty innej niż
      waluta polska, szczegółowe zasady określania sposobów i terminów ustalania kursu
      wymiany walut, na podstawie którego w szczególności wyliczana jest kwota kredytu,
      jego transz i rat kapitałowo-odsetkowych oraz zasad przeliczania na walutę wypłaty
      albo spłaty kredytu;
    5) wysokość oprocentowania kredytu i warunki jego zmiany;
    6) sposób zabezpieczenia spłaty kredytu;
    7) zakres uprawnień banku związanych z kontrolą wykorzystania i spłaty kredytu;
    8) terminy i sposób postawienia do dyspozycji kredytobiorcy środków pieniężnych;
    9) wysokość prowizji, jeżeli umowa ją przewiduje;
    10) warunki dokonywania zmian i rozwiązania umowy.
    Ocena charakteru Usług nabywanych przez Ex. od Wnioskodawcy
    5.43. W ocenie Wnioskodawcy, Usługi nabywane przez Ex. od E. nie stanowią ani usługi
    udzielenia pożyczki, ani usługi udzielenia kredytu. W ramach umów regulujących program
    finansowania wierzytelności przez E. uzgodniono bowiem, że E. będzie zobowiązana do
    nabycia, a Ex. Polska do przelewu na E. wierzytelności handlowych przysługujących od
    zaakceptowanych przez E. dłużników. Umowa Programu jest poddana prawu
    francuskiemu, co nie wpływa jednak na potrzebę jej oceny w kategoriach polskiego prawa
    podatkowego, biorąc pod uwagę dorobek orzeczniczy sądów polskich oraz polskich
    organów podatkowych.
    5.44. Ex. będzie składać co miesiąc formularz cesji (ofertę nabycia) wierzytelności
    handlowych, którą Spółka zobowiązana jest zaakceptować w ramach uzgodnionych
    limitów, o ile spełnione będą określone umową parametry i warunki. Ex. nie będzie zaś
    wnosić o przyznanie pożyczki/kredytu na wartość oferowanej Wierzytelności.
    5.45. Przyznane Ex. finansowanie w ramach programu nie wymaga także przeznaczenia
    przelanych przez E. środków na określony cel - tak jak wymagałaby tego umowa kredytu.
    Umowa między stronami nie określa celu udzielonego przez E. finansowania, zatem Ex.
    ma swobodę w dysponowaniu środkami zyskanymi od E. Ponadto w ramach Umowy
    Programu będą wykonywane dodatkowe czynności pomocnicze w rozliczeniach między
    stronami, takie jak monitoring należności, analiza finansowa i prawna należności, czy tzw.
    scoring, czyli ocena dłużników) przez wskazanego w umowie Agenta Transakcyjnego
    działającego na rzecz Spółki.
    5.46. W tym miejscu należy podkreślić, że w orzecznictwie wskazuje się, że zwolnienia od
    podatku VAT są stosowane w ściśle określonych przypadkach, stąd ich stosowanie w

    sposób rozszerzający jest niedopuszczalne (interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z 29 kwietnia 2020 r., 0111-KDIB3-1.4012.57.2020.1.IK).
    5.47. Odmienność faktoringu od umów pożyczki czy kredytu podkreślana jest także w
    interpretacjach organów podatkowych, przykładowo w interpretacji indywidualnej
    Dyrektora KIS z 26 kwietnia 2018 r., 0115-KDIT1-1.4012.140.2018.1.DM, gdzie wskazano,
    że:
    - „Ponadto w tym miejscu należy także zauważyć, że przedsiębiorcy mają możliwość
      wyboru środków na finansowanie działalności firmy i tym samym formy pozyskania
      kapitału obrotowego. Decyzja o wyborze danej usługi (m.in. pożyczka, faktoring czy też
      kredyt) zależy od analizy bieżącej sytuacji firmy i przyjętej strategii działania. Pomimo
      podobieństw określonych źródeł finansowania, określone umowy finansowe różnią się
      od siebie. Faktoring stanowi usługę, która - jak wykazano powyżej - ma charakter
      złożony i wykracza poza samo dostarczenie środków pieniężnych, jak przykładowo
      przy umowie pożyczki. Znajduje to pośrednie potwierdzenie w fakcie, że praktyka
      gospodarcza wykształciła definicje i klasyfikacje faktoringu, ustawodawca odnosi się
      do tego pojęcia w wielu aktach prawnych (mimo braku legalnej definicji), a wiele
      podmiotów specjalizuje się w świadczeniu tego typu usług. Powyższe świadczy o
      odmienności umowy faktoringu od udostępniania środków pieniężnych w formie
      przykładowo pożyczki. Faktoringu, nawet faktoringu niewłaściwego, nie należy zatem
      traktować na równi np. z umową pożyczki, są to odmienne narzędzia finansowe."
    5.48. Dodatkowo, jak wynika z art. 43 ust. 15 ustawy o VAT, zwolnienia, o których mowa w
    ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do m.in. czynności ściągania długów, w tym
    faktoringu.
    5.49. Usługi świadczone przez Wnioskodawcę nie stanowią również usług, o których mowa
    w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT, tj. usług w zakresie depozytów środków pieniężnych,
    prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych,
    przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w
    świadczeniu tych usług. Klienci opłacają faktury na rachunek bankowy Ex. (jako serwisera)
    przy czym środki na tym rachunku są obciążone zastawem na rzecz E. i transferowane na
    rzecz Ex..
    Opodatkowanie Usług nabywanych przez Ex. od E.
    5.50. W konsekwencji, usługi nabywane przez Ex. od E. należy uznać za usługi o
    charakterze faktoringu, które podlegają opodatkowaniu VAT. Za ich zakwalifikowaniem
    jako usługi objętej zakresem opodatkowania VAT przemawiają w szczególności
    następujące argumenty:
  a. Czynności, jakie mają zostać wykonane przez Spółki, będą stanowiły element finansowania
      działalności gospodarczej Ex., a Ex. odniesie bezpośrednią korzyść z tytułu usługi

      faktoringowej, polegającą na otrzymaniu wartości przenoszonych na E. wierzytelności
      przed umownym terminem zapłaty (wymagalności) oraz przeniesienia na E.
      obowiązku prawnego i ryzyka dochodzenia zapłaty bezpośrednio od dłużników.
  b. Zatem E. dokona świadczenia, którego beneficjentem będzie Ex.. Mając na uwadze szeroką
      definicję „usług” zawartą w art. 8 ust. 1 Ustawy VAT, takie świadczenie E. niewątpliwie
      powinno zostać uznane za świadczenie usługi. Argumentu tego nie zmienia fakt, że w
      ramach programu finansowania wierzytelności Wnioskodawca powołuje Ex. jako
      „serwisera” nabywanych wierzytelności i zleca Ex. czynności związane z dochodzeniem
      zapłaty, bowiem czynności te Ex. będzie wykonywać na odpłatne zlecenie E. i będzie
      odpowiadać jedynie za staranne działanie, a nie za skutek w postaci ściągnięcia
      wierzytelności od dłużników.
  c. Świadczenie wykonane przez E. będzie miało odpłatny charakter. Zatem czynności E.
      stanowić będą odpłatne świadczenie usługi na rzecz Wnioskodawcy, o którym mowa
      w art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT;
  d. E. będzie działał w zakresie wykonywanej działalności gospodarczej, a zatem jako podatnik
      podatku VAT zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.
    5.51. Powyższe znajduje potwierdzenie także w interpretacjach organów podatkowych
    wydawanych w kwestii opodatkowania podatkiem VAT usług faktoringowych bez
    elementu cesji wierzytelności z faktoranta na faktora, przykładowo w interpretacji
    indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 29 kwietnia 2020 r., 0111-KDIB3-
    1.4012.57.2020.1.IK, gdzie wskazano, że:
    - "Wnioskodawca w opisie wniosku wskazał, że zamierza oferować produkt hybrydowy -
      usługę pożyczki z elementami typowymi dla usługi faktoringu - usługę faktoringowej
      linii pożyczkowej. Przepis art. 43 ust. 15 pkt 1 ustawy wyklucza zastosowanie
      zwolnienia m.in. w odniesieniu do czynności faktoringu. Zatem skoro Wnioskodawca
      zamierza świadczyć usługi finansowe z dodatkowymi elementami typowymi dla usług
      faktoringu, to zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 nie będzie
      mieć zastosowania."
    5.52. Podobne stanowisko przedstawiono w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby
    Skarbowej w Łodzi z 21 maja 2013 r., IPTPP2/443-122/13-5/JN:
    - "Na podstawie umów faktoringu powierniczego nie dochodzi do cesji wierzytelności.
      Spółka nie nabywa wierzytelności od Kontrahentów, którzy pozostają Wierzycielami w
      stosunku do Dłużników. Zawierając umowy faktoringu powierniczego Kontrahenci nie
      dokonują przelewu Wierzytelności na rzecz Spółki, a zatem Spółka nie staje się
      Wierzycielem w stosunku do Dłużników. W wyniku realizacji umów faktoringu
      powierniczego Spółce nie przysługuje np. charakterystyczne dla sytuacji Wierzyciela
      uprawnienie do dalszego zbywania Wierzytelności. Na podstawie umów faktoringu
      powierniczego Spółka upoważniona jest do dokonywania czynności Zarządu i
      Administrowania Wierzytelnościami przysługującymi Kontrahentom wobec Dłużników”.

    - „Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, iż - jak wskazał Wnioskodawca -
      świadczy (on) usługi tzw. faktoringu powierniczego, w ramach których (...) zarządza,
      administruje i finansuje wierzytelności Kontrahenta. Powyższe potwierdza całokształt
      okoliczności sprawy, m.in. ustanowienie na rzecz Wnioskodawcy przekazu środków
      wynikających z wierzytelności, zobowiązanie Kontrahenta do przekazywania środków z
      Wierzytelności na rzecz Zainteresowanego, w sytuacji, gdy wpłyną one na konto
      Kontrahenta, a także przejęcie przez Wnioskodawcę ryzyka odzyskania środków
      wynikających z wierzytelności. Mając na uwadze powyższy opis sprawy oraz powołane
      przepisy należy stwierdzić, iż świadczona przez Wnioskodawcę usługa, w ramach
      której zarządza, administruje, finansuje wierzytelności Kontrahenta stanowi jednolitą
      usługę faktoringu obejmującą kilka czynności dokonywanych na rzecz Kontrahenta,
      podlegającą opodatkowaniu na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy. Przedmiotowe usługi
      świadczone przez Wnioskodawcę, zgodnie z zawartą umową, nie mogą korzystać ze
      zwolnienia od podatku VAT, gdyż wyłączone są ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust.
      15 ustawy.”
    5.53. Analogiczne stanowisko zaprezentowano:
  a. w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 20 listopada 2017 r., 0112-KDIL2-
      1.4012.483.2017.1.AS, gdzie potwierdzono prawidłowość zastosowania stawki VAT
      23% w odniesieniu do faktoringu niepełnego bez cesji wierzytelności,
  b. w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 26 lipca 2016 r., ILPP2/4512-1-350
      /16-2/MW, gdzie potwierdzono prawidłowość zastosowania stawki VAT 23% w
      odniesieniu do usług faktoringu tzw. pojedynczego (finansowanie pojedynczych
      faktur bez cesji wierzytelności),
  c. w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 14 października 2015 r., IPPP3
      /4512-783/15-2/k.p., gdzie potwierdzono prawidłowość zastosowania stawki VAT 23%
      w odniesieniu do usług faktoringu tzw. nienotyfikowanego (tajnego).
    5.54. W praktyce organów podatkowych (por. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 8
    listopada 2019 r., 0112-KDIL2-2.4012.481.2019.1.JK) potwierdza się bowiem jednolicie, że
    usługi faktoringu podlegają opodatkowaniu podstawową stawką VAT bez względu na
    rodzaj faktoringu:
    "W tym miejscu należy wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług nie uzależnia
    opodatkowania usług faktoringu od rodzaju umowy zawartej pomiędzy stronami, co
    oznacza, że każdy typ faktoringu podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Faktoring na gruncie ustawy winien być traktowany analogicznie jak cesja wierzytelności”.
    Import usług:
    5.55. Z kolei stosownie do art. 28a Ustawy o VAT, na potrzeby stosowania rozdziału 3
    działu V ustawy, dotyczącego określania miejsca świadczenia usług, ilekroć jest mowa o
    podatniku - rozumie się przez to:

  a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15
      ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na
      cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
  b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub
      obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej;
  c. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za
      podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5
      ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego
      rzecz usług.
    5.56. Wskazany powyżej art. 28a Ustawy o VAT, wprowadza definicję podatnika. Definicja
    ta ma zastosowanie tylko w zakresie ustalenia miejsca świadczenia usługi. Podatnikiem
    według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą.
    Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w
    art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT.
    5.57. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy, miejscem świadczenia
    usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik
    będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4
    oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    5.58. Z powyższych przepisów wynika, że miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika
    w rozumieniu art. 28a Ustawy o VAT jest co do zasady miejsce, w którym podatnik ten
    posiada siedzibę swojej działalności gospodarczej.
    5.59. Mając na uwadze, że Ex. (będący czynnym podatnikiem VAT z siedzibą w Polsce) jest
    usługobiorcą Usługi (faktoringu) świadczonej przez E., która ma na celu udzielenie
    finansowania poprzez regularne nabywanie Wierzytelności od Ex., to miejscem
    świadczenia przedmiotowej usługi będzie Polska, jako kraj, w którym Ex. (usługobiorca)
    ma siedzibę działalności gospodarczej.
    5.60. Stosownie do art. 2 pkt 9 Ustawy o VAT, przez import usług rozumie się świadczenie
    usług, z tytułu wykonania, których podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art.
    17 ust. 1 pkt 4 Ustawy o VAT.
    5.61. Zgodnie zaś art. 17 ust. 1 pkt 4 Ustawy o VAT, podatnikami są również osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające
    usługi, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:
  a. usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w przypadku
      usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest zarejestrowany zgodnie z
      art. 96 ust. 4,

  b. usługobiorcą jest m.in. podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający siedzibę
      działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
      na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w
      art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana lub obowiązana do
      zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.
    5.62. Stosownie do art. 17 ust. 2 Ustawy o VAT – w przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt
    4 i 5, usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego.
    5.63. Mając na uwadze powyższe, skoro Ex. będzie usługobiorcą przedmiotowych usług, a
    E. nie posiada w Polsce siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, usługi nabywane przez Ex. od E. stanowić będą import usług w rozumieniu
    art. 2 pkt 9 Ustawy o VAT, których miejscem świadczenia jest Polska, a Ex., jako
    usługobiorca tych usług, będzie zobowiązana do ich rozliczenia dla celów VAT.
    5.64. Zatem, nabycie przez Ex. usług od E. będzie stanowić import usług w rozumieniu art.
    2 pkt 9 Ustawy o VAT i Ex. będzie podatnikiem w odniesieniu do ww. usług. W
    konsekwencji Ex. będzie zobowiązany do rozpoznania Usługi dla celów podatku VAT w
    Polsce jako importu usług faktoringu opodatkowaną VAT i niekorzystającą ze zwolnienia.
    5.65. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie m.in. w interpretacji Dyrektora KIS z
    dnia 28 grudnia 2020 r. (0114-KDIP4-3.4012.534.2020.1.KM).
    UZASADNIENIE STANOWISKA WNIOSKODAWCY ORAZ ZAINTERESOWANEGO W ZAKRESIE
    PYTANIA 3
    5.67. Podstawą opodatkowania VAT Usług świadczonych przez E. będzie jedynie kwota
    Dyskonta i innych opłat należnych na rzecz Wnioskodawcy.
    5.68. Zgodnie z art. 29a. ust. 1 Ustawy o VAT, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem
    ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c. art. 32. art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi
    zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z
    tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika.
    5.69. Wskazana wyżej dyspozycja określa zasadę ogólną odnoszącą się do podstawy
    opodatkowania. Definicja podstawy opodatkowania zawarta w art. 29a ust. 1 nie odwołuje
    się do pojęcia obrotu. W związku z powyższym, można więc uznać, że pojęcie zapłaty użyte
    w art. 29a ust. 1 ustawy, to należność za daną czynność.
    5.70. Podstawa opodatkowania jest to wartościowe lub ilościowe ujęcie przedmiotu
    podatku. W przypadku Ustawy o VAT podstawa opodatkowania w odniesieniu do
    czynności odpłatnych to, co do zasady, kwota należna z tytułu dostawy towarów i

    świadczenia usług. Inaczej mówiąc podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co
    stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za
    dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej w
    związku z dostarczonym towarem lub wyświadczoną usługą.
    5.71. Zatem całość świadczenia należnego (wynagrodzenia) dla usługodawcy (E.) od Ex.
    jest równe z zapłatą za te świadczenie i wartość wynagrodzenia stanowi podstawę
    opodatkowania.
    5.72. Jak wskazano w opisie planowanego finansowania, w zamian za zawarcie umów
    (ramowe uregulowanie kwestii przenoszenia wierzytelności i należnego wynagrodzenia z
    tytułu dokonywanych periodycznie (co miesiąc) cesji wierzytelności oraz udostępnienie Ex.
    środków pieniężnych) E. otrzyma wynagrodzenie od Ex..
    5.73. W konsekwencji, w przypadku transakcji mających za przedmiot wierzytelności
    pewne i niewymagalne nie będzie miał zastosowania wyrok TSUE z dnia 27 października
    2011 r. w sprawie C-93/10 Finanzamt Essen-Nord Ost v. GFKL Financial Services AG, ani też
    wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2012 r. (sygn. akt I FPS 5/11).
    Oba te orzeczenia dotyczyły bowiem sprzedaży wierzytelności trudnych, których termin
    wymagalności upłynął, a prawdopodobieństwo ich odzyskania w całości było niewielkie,
    oraz gdzie ustalona cena nabycia wierzytelności była niższa od ich wartości nominalnej,
    przy czym różnica między wartością nominalną tych wierzytelności a ceną ich sprzedaży
    odzwierciedlała rzeczywistą ekonomiczną wartość tych wierzytelności w momencie
    sprzedaży.
    5.74. W planowanym finansowaniu, wierzytelności będące przedmiotem zbycia będą
    niewymagalne i nie będzie w stosunku do nich zachodzić podejrzenie ich nieściągalności
    na moment zbycia tych wierzytelności. Z uwagi na powyższe istotne różnice, ww.
    orzeczenia TSUE i NSA nie będą miały zastosowania w przypadku finansowania opisanego
    w niniejszym wniosku. Wierzytelności objęte finansowaniem nie będą miały bowiem
    charakteru złych długów (lub takich wierzytelności, co do których zachodzi ryzyko ich
    nieściągalności).
    5.75. W opinii Wnioskodawcy, podstawa opodatkowania w VAT usługi świadczonej przez
    E., powinna zostać ustalona w oparciu o kwotę Dyskonta i innych opłat płatnych na rzecz
    Spółki. Oznacza to, że postawę opodatkowania w VAT stanowi wynagrodzenie zapłacone
    E., pomniejszone o należny podatek VAT (podatek należny VAT nie stanowi podstawy
    opodatkowania tym podatkiem).
    D. UZASADNIENIE STANOWISKA WNIOSKODAWCY ORAZ ZAINTERESOWANEGO W
    ZAKRESIE PYTANIA 4
    5.76. Zgodnie z art. 86 ust. 1 Ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym

    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art.
    124 Ustawy o VAT.
    5.77. Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi kwota
    podatku należnego z tytułu świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4
    podatnikiem jest ich usługobiorca.
    5.78. W przedmiotowej sprawie Ex. dokona importu usługi faktoringu, dla której zgodnie z
    art. 17 ust. 1 pkt 4 Ustawy o VAT będzie podatnikiem, jako jej usługobiorca.
    5.79. Stosownie do art. 86 ust. 10b pkt 3 Ustawy o VAT, prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w przypadkach, o których mowa w ust. 2
    pkt 4 lit. a, b i d - powstaje zgodnie z ust. 10, pod warunkiem że podatnik uwzględni kwotę
    podatku należnego z tytułu tych transakcji w deklaracji podatkowej, w której jest on
    obowiązany rozliczyć ten podatek, nie później niż w terminie 3 miesięcy od upływu
    miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych towarów lub usług powstał obowiązek
    podatkowy.
    5.80. Jak wskazano powyżej, miejscem świadczenia usługi faktoringu będzie siedziba
    usługobiorcy, tj. Polska, a zatem to Usługobiorca będący usługobiorcą usługi będzie
    zobowiązany rozpoznać obowiązek podatkowy z tytułu importu ww. usługi, dla której jako
    usługobiorca będzie podatnikiem, poprzez wykazanie podatku należnego VAT i
    jednocześnie w rozliczeniu VAT za ten sam okres wykazując w takiej samej wysokości
    podatek VAT naliczony.
    5.81. Mając na uwadze okoliczności opisane we wniosku oraz wskazane przepisy prawa, w
    przypadku, gdy nabywane usługi faktoringu będą wykorzystywane przez Ex. wyłącznie do
    czynności opodatkowanych podatkiem VAT, to Ex. będzie przysługiwać prawo do
    odliczenia kwoty podatku należnego wykazanego z tytułu importu usług faktoringu,
    zgodnie z art. 86 ust. 1 w zw. z art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. a Ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku w zakresie podatku od towarów i
    usług, w kwestiach objętych pytaniami nr 3.2., 3.3., 3.4. - jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Zakres tych czynności sformułowany został odpowiednio w art. 7 i w art. 8 ww. ustawy.

    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl natomiast art. 8 ust. 1 ustawy:
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art.
    7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie
    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy
    mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest
    dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Każde świadczenie niebędące dostawą towarów
    polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem,
    co do zasady, usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
    - w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca jest
      bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    - świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.
    Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie
    wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu
    VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych
    w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 cyt. ustawy).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z dnia 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że
    zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy

    pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w
    których:
    - istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego
        następuje świadczenie wzajemne,
    - wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną
        w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
    - istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru
        lub usługi,
    - odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim
        związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,
    - istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Należy wskazać, że zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik
    przedmiotowy – opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne
    świadczenie usług, ale także czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane
    przez podatnika.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy o VAT:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Państwa wątpliwości odnośnie podatku od towarów i usług, w zakresie objętym pytaniem
    nr 3.2, dotyczą kwestii czy Ex. będzie podatnikiem podatku VAT w odniesieniu do Usług
    świadczonych przez E. i w konsekwencji, czy Ex. będzie zobowiązany do rozpoznania
    świadczonej na swoją rzecz Usługi (mającej cechy usługi faktoringu) jako importu usług dla
    celów podatku VAT w Polsce.
    Mając na uwadze powyższe należy wyjaśnić, że wierzytelność jest prawem majątkowym,
    które może być przedmiotem obrotu gospodarczego. Instytucja przelewu wierzytelności
    została uregulowana w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 1061 ze zm.), dalej zwany Kodeksem cywilnym, zaś podstawą do dokonania cesji
    wierzytelności jest art. 509 Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego:

      wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie
      związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki – art. 509 § 2
      Kodeksu cywilnego.
    Stosownie do art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis
      szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Istotą przelewu wierzytelności jest umowa zawierana przez wierzyciela z osobą trzecią, na
    mocy której osoba ta nabywa od wierzyciela przysługującą mu wierzytelność. W wyniku
    przelewu wierzytelności, prawa przysługujące dotychczasowemu wierzycielowi
    przechodzą na nabywcę wierzytelności, przy czym sam stosunek zobowiązaniowy nie
    ulega zmianie. Na podstawie umowy przelewu wierzytelności cesjonariusz może
    dochodzić spełnienia określonego świadczenia od dłużnika, przysługuje mu również
    uprawnienie do rozporządzania wierzytelnością przez jej dalszą odsprzedaż, zamianę,
    darowiznę, zapis w testamencie lub zastaw.
    Celem i skutkiem przelewu jest przejście wierzytelności na nabywcę. W wyniku przelewu
    przechodzi na nabywcę ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi,
    który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki go wiązał z dłużnikiem.
    Wierzytelność przechodzi na nabywcę w takim stanie, w jakim była w chwili zawarcia
    umowy o przelew, a więc ze wszystkimi związanymi z nią prawami i brakami (np.
    przedawnieniem).
    Z powyższych przepisów wynika, że przeniesienie wierzytelności z majątku
    dotychczasowego wierzyciela do majątku nabywcy wierzytelności, które następuje na
    podstawie umowy sprzedaży, zamiany, darowizny lub innej umowy zobowiązującej do
    przeniesienia wierzytelności, jest skutkiem rozporządzania tą wierzytelnością przez
    dotychczasowego wierzyciela i stanowi wykonanie przez niego przysługującego mu prawa
    własności. Co powoduje, że podmiot taki nie jest traktowany jako podmiot świadczący
    usługę na rzecz Nabywcy. Zatem sprzedaż wierzytelności własnych nie podlega, po stronie
    podmiotu zbywającego, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Transakcja
    dokonana przez podmiot zbywający własną wierzytelność nie stanowi ani dostawy
    towarów, ani świadczenia usług w rozumieniu przepisów ustawy o podatku VAT.
    Następnie w zamian za nabywaną wierzytelność cesjonariusz (nabywca) zobowiązuje się
    do spełnienia określonego świadczenia na rzecz zbywcy wierzytelności (cedenta).
    Spełnienie świadczenia wynikającego z umowy przelewu nastąpi, gdy cedent przeniesie
    wierzytelność na cesjonariusza, a on zapłaci mu cenę za cedowaną wierzytelność (w
    sytuacji, kiedy cesja będzie miała charakter odpłatny).
    Jednakże podkreślenia wymaga fakt, że podmiot dokonujący sprzedaży wierzytelności jest
    zobowiązany dokonać analizy rodzaju wierzytelności będących przedmiotem cesji, tj.
    skutkować oceną, czy przedmiotowe transakcje nie dotyczą tzw. wierzytelności trudnych,
    czyli takich, co do których istnieje poważna wątpliwość, że zostaną zaspokojone. Nabycie
    bowiem na własne ryzyko wierzytelności uznanych za trudne, których cena (niższa od
    wartości nominalnej) odzwierciedla faktyczną, ekonomiczną ich wartość, będzie
    pozostawało poza zakresem podatku od towarów i usług, co potwierdza orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wyrok w sprawie C-93/10 GFKL Financial
    Services).
    W kwestii nabycia wierzytelności trudnych po cenie niższej od ich wartości nominalnej
    wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z dnia 27 października 2011 r., w

    sprawie C-93/10 Finanzamt Essen-NordOst przeciwko GFKL Financial Services AG. W
    powyższym orzeczeniu TSUE wskazał, że „Artykuł 2 pkt 1 i art. 4 szóstej dyrektywy Rady 77
    /388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw
    członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od
    wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten
    sposób, że podmiot, który na własne ryzyko nabywa trudne wierzytelności po cenie niższej
    od ich wartości nominalnej, nie świadczy odpłatnie usługi w rozumieniu art. 2 pkt 1 i nie
    dokonuje tym samym czynności z zakresu działalności gospodarczej objętej zakresem
    stosowania wspomnianej dyrektywy, jeżeli różnica między wartością nominalną tych
    wierzytelności a ceną ich sprzedaży odzwierciedla rzeczywistą ekonomiczną wartość
    owych wierzytelności w chwili sprzedaży”. W pkt 25 ww. orzeczenia, Trybunał wskazał, że
    „Różnica między wartością nominalną cedowanych wierzytelności a ceną ich sprzedaży nie
    stanowi bowiem wynagrodzenia za tego rodzaju usługę, lecz odzwierciedla rzeczywistą
    ekonomiczną wartość owych wierzytelności w chwili sprzedaży, która jest uzależniona od
    wątpliwych perspektyw na ich spłatę i zwiększonego ryzyka niewypłacalności dłużników”.
    Podkreślić należy, że ww. wyrok TSUE odwołuje się do wierzytelności „trudnych”, tj.
    wymagalnych, o wątpliwej perspektywie spłaty.
    Jak wynika z opisu sprawy Umowa Programu przewiduje wprost, że nabywane
    Wierzytelności nie mogą być wątpliwe ani sporne, zaś dłużnicy Wierzytelności (klienci) nie
    mogą być niewypłacalni. E. nie jest zatem zainteresowana nabywaniem Wierzytelności,
    które w chwili przelewu będą zagrożone nieściągalnością, ponieważ ryzyko biznesowe dla
    takich transakcji może przewyższać potencjalne korzyści. Nie jest również zamiarem E.
    nabywanie Wierzytelności, w stosunku do których w chwili przelewu będzie prowadzone
    postępowanie egzekucyjne lub sądowe.
    E. będzie dążyć do tego, aby nie nabywać przeterminowanych Wierzytelności. Zamiarem E.
    jest nabywanie Wierzytelności, których termin zapłaty jeszcze nie upłynął. Nie można
    jednak wykluczyć, że E. dokona nabycia również Wierzytelności o przekroczonym terminie
    płatności, co nie oznacza automatycznie że będą one zagrożone nieściągalnością.
    Zatem w opisanych okolicznościach nie będzie dochodzić do nabycia wierzytelności tzw.
    „trudnych”.
    Usługi ściągania długów i factoringu nie zostały zdefiniowane w polskich przepisach prawa
    i należą do tzw. umów nienazwanych. Co do zasady, przez factoring rozumie się
    nabywanie przez faktora określonych wierzytelności, przysługujących przedsiębiorcy z
    tytułu dokonania sprzedaży lub wykonania usług w zamian za określoną kwotę,
    odpowiadającą wartości nominalnej wierzytelności, pomniejszonej o dyskonto
    uwzględniające wynagrodzenie faktora. Ponadto, dokonując nabycia wierzytelności faktor
    zobowiązuje się dodatkowo do świadczenia na rzecz faktoranta (przedsiębiorcy)
    różnorodnych czynności, które przykładowo mogą obejmować przejmowanie ryzyka
    wypłacalności dłużników (przy factoringu właściwym), inkasowanie wierzytelności,
    finansowanie przez dyskonto, udzielanie pożyczek, księgowanie wierzytelności itp. Usługa
    tego typu polega więc na „wyręczeniu” klienta z czynności zmierzających do odzyskania
    długu. W pojęciu usług ściągania długów i factoringu mieści się zatem m.in. skup
    wierzytelności w celu ich windykacji we własnym zakresie lub odprzedaży. Usługa tego
    typu polegająca na „wyręczeniu” klienta z czynności zmierzających do odzyskania długu
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bez możliwości skorzystania ze
    zwolnienia. Dodatkowo wskazać należy, że Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z dnia
    26 czerwca 2003 r. w sprawie C-305/01, definiując factoring podkreślił, że działalność
    gospodarcza, w ramach której podmiot gospodarczy nabywa wierzytelności, przejmując
    ryzyko niewywiązania się dłużnika ze zobowiązania i w zamian wystawia swojemu
    klientowi faktury z tytułu prowizji, stanowi odzyskiwanie długów w rozumieniu art. 13B (d)
    (3) tej dyrektywy i dlatego działalność ta wyłączona jest ze zwolnienia określonego w tym
    przepisie.

    W tym miejscu należy wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług nie uzależnia
    opodatkowania usług faktoringu od rodzaju umowy zawartej pomiędzy stronami, co
    oznacza, że każdy typ faktoringu podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Faktoring na gruncie ustawy winien być traktowany analogicznie jak cesja wierzytelności.
    Wobec powyższego analiza czynności wykonywanych na podstawie Umowy Programu, w
    ramach której Ex. Polska (Sprzedawca) będzie przenosić do Nabywcy (E.) Wierzytelności, w
    zamian za dyskonto i inne opłaty, które będą stanowić wynagrodzenie zaświadczone
    usługi - prowadzi do wniosku, że spełnione są wszystkie przesłanki konieczne do uznania
    tej transakcji za usługę świadczoną przez E. (Nabywcę) na rzecz Sprzedawcy (Ex.).
    Powyższe wnioski wynikają z następujących okoliczności - Nabywca jest podmiotem
    profesjonalnie zajmującym się świadczeniem usług faktoringu i sekurytyzacji, a
    świadczenie usługi na rzecz Sprzedawcy będzie miało miejsce w ramach prowadzonej
    przez Nabywcę działalności. Pomiędzy stronami zaistnieje stosunek prawny wynikający z
    zawartej ramowej Umowy Programu, a czynności wykonywane na podstawie ww. Umowy
    będą dokonane odpłatnie.
    W przedmiotowej sprawie czynności wykonywane na podstawie Umowy Programu
    wypełniają znamiona określone w art. 8 ust. 1 ustawy i w związku z tym stanowią
    świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, a tym samym będą podlegać
    opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy. Tym samym w
    przedmiotowej sprawie czynności, które będą wykonywane przez Państwo jako Nabywcę
    (Podmiot zagraniczny - Spółkę z Francji) na podstawie Umowy Programu będą stanowić
    odpłatne, świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.
    W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od
    towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi.
    Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
    Stosownie do art. 28a ustawy – na potrzeby stosowania rozdziału dotyczącego miejsca
    świadczenia przy świadczeniu usług:
    1) Ilekroć jest mowa o podatniku – rozumie się przez to:
        a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
          w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
          względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
        b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
          zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
          od wartości dodanej;
    2) Podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
      nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
      usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
      świadczonych na jego rzecz usług.
    Art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy o podatku od towarów i
    usług. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalania miejsca świadczenia
    usług. Podatnikiem według tej regulacji jest podmiot wykonujący samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z zasadą ogólną zawartą w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności

      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    W myśl art. 2 pkt 9 ustawy:
      Przez import usług rozumie się świadczenie usług, z tytułu wykonania których
      podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4.
    Na mocy art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy:
    Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
    prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione są następujące
    warunki:
    a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz
      stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w
      przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest
      zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,
    b) usługobiorcą jest:
      - w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b – podatnik, o którym mowa w art.
        15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15,
        zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4,
      - w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku których
        miejscem świadczenia usług, których te bony dotyczą, jest terytorium kraju –
        podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o
        którym mowa w art. 15,
      - w pozostałych przypadkach – podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający
        siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o
        którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana
        lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.
    Przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy wprowadza mechanizm tzw. odwrotnego obciążenia,
    który polega na opodatkowaniu usług przez usługobiorcę. Powiązanie tego mechanizmu z
    regulacjami w zakresie określenia miejsca świadczenia usług ma na celu, z jednej strony
    opodatkowanie usług w miejscu ich konsumpcji, a z drugiej strony, zaoszczędzenie
    usługodawcy obowiązków związanych z rejestracją oraz rozliczeniem podatku.
    Mając na uwadze cytowany stan prawny oraz opis sprawy należy wskazać, że w
    omawianej sprawie usługodawcą będzie podmiot zagraniczny tj. E. – podmiot francuski. E.
    nie posiada w Polsce miejsca prowadzenia działalności gospodarczej lub stałego miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej. E. nie jest zarejestrowany dla celów podatku VAT
    w Polsce.
    Natomiast Sprzedawca – tj. Ex. Polska nie posiada we Francji miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej lub stałego miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Ex.
    nie jest zarejestrowany dla celów podatku od wartości dodanej we Francji.
    Skoro usługodawca tj. Podmiot z Francji E. dokona czynności na podstawie Umowy
    Programu na rzecz podmiotu polskiego tj. na rzecz Ex Polska, to czynności wykonywane
    na podstawie ww. Umowy będą podlegać opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności
    gospodarczej usługobiorcy czyli Ex. Polska, zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy będą podlegać
    opodatkowaniu na terytorium Polski.

    Zatem nabycie przez Ex. Polska usług wykonywanych na podstawie Umowy Programu
    przez E. (podmiot z siedzibą we Francji) stanowi dla Ex. Polska import usług, o którym
    mowa w art. 2 pkt 9 ustawy, tym samym Ex. Polska będzie zobowiązana, na podstawie art.
    17 ust. 1 pkt 4 ustawy, opodatkować ww. usługę stosownie do art. 28a ust. 1 ustawy, na
    terytorium Polski.
    Wobec powyższego należy uznać, że Państwa stanowisko, w kwestii objętej pytaniem nr
    3.2, zgodnie z którym Ex. będzie podatnikiem podatku VAT w odniesieniu do Usług
    świadczonych przez Wnioskodawcę na podstawie umów regulujących program
    finansowania wierzytelności i w konsekwencji, Ex. będzie zobowiązana do rozpoznania
    Usług jako importu usług dla celów podatku VAT w Polsce, jest prawidłowe.
    Państwa wątpliwości, objęte pytaniem nr 3.3, dotyczą kwestii czy w świetle przepisów
    Ustawy o VAT, dla Ex. podstawą opodatkowania z tytułu Usług świadczonych przez
    Wnioskodawcę będzie jedynie kwota Dyskonta lub innych opłat ponoszonych na rzecz
    Spółki.
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    W myśl art. 29a ust. 6 ustawy:
    Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że podstawą opodatkowania jest wszystko, co
    stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma
    otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z
    otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze
    mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych
    przez podatnika. Kluczowa dla zrozumienia konstrukcji podstawy opodatkowania jest
    zatem analiza pojęcia wynagrodzenia rozumianego jako wszystko, co stanowi zapłatę
    otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów
    lub świadczenie usług.
    Z opisu sprawy wynika, że nabycie Wierzytelności przez E. Finanse od Ex. w celu
    świadczenia usług faktoringu będzie następowało z dyskontem w stosunku do ich
    nominalnej wartości księgowej „Dyskonto”. Dyskonto to jak i inne opłaty stanowią
    wynagrodzenie Spółki za świadczone usługi faktoringowe oraz przejęte przez Spółkę
    ryzyko. Nie mają one charakteru odsetkowego i nie stanowią dochodów z wierzytelności.
    Mając na uwadze konstrukcję normatywną podstawy opodatkowania, wyrażoną w
    przytoczonych powyżej przepisach art. 29a ust. 1 i 6 ustawy, należy podkreślić, iż
    podstawą opodatkowania wynikającą z tych przepisów jest w istocie - wszystko co stanowi
    zapłatę za wykonaną usługę, pomniejszoną o należny z tytułu danej usługi podatek.

    Wobec powyższego należy stwierdzić, że podstawą opodatkowania, w rozumieniu art. 29a
    ust. 1 ustawy o VAT, usług świadczonych przez E. Finanse na rzecz Ex., w ramach Umowy
    Programu będzie kwota dyskonta oraz innych opłat, pomniejszona o należny podatek.
    Tym samym Państwa stanowisko, w zakresie pytania nr 3.3, iż podstawa opodatkowania w
    VAT usługi świadczonej przez E., powinna zostać ustalona w oparciu o kwotę Dyskonta i
    innych opłat płatnych na rzecz Spółki, oznacza to, że postawę opodatkowania w VAT
    stanowi wynagrodzenie zapłacone E., pomniejszone o należny podatek VAT (podatek
    należny VAT nie stanowi podstawy opodatkowania tym podatkiem) - jest prawidłowe.
    Ponadto Państwa wątpliwości, objęte pytaniem nr 3.4, dot. kwestii czy Ex. będzie mieć
    prawo do obniżenia kwoty VAT należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z
    rozpoznaniem importu usług.
    Odnosząc  się  do  prawa  do  odliczenia  podatku  naliczonego  z  tytułu  importu  usług
    faktoringu, należy wskazać, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 4a ustawy o VAT:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi kwota podatku należnego z tytułu świadczenia
      usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 podatnikiem jest ich usługobiorca.
    Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi kwota
    podatku należnego z tytułu świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4
    lub 8 podatnikiem jest ich usługobiorca.
    Stosownie do art. 86 ust. 10b pkt 3 ustawy o VAT:
      Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w
      przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 4 lit. a, b i d - powstaje zgodnie z ust. 10,
      pod warunkiem że podatnik uwzględni kwotę podatku należnego z tytułu tych
      transakcji w deklaracji podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten
      podatek, nie później niż w terminie 3 miesięcy od upływu miesiąca, w którym w
      odniesieniu do nabytych towarów lub usług powstał obowiązek podatkowy.
    Prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje wyłącznie w przypadku, gdy
    dokonywane zakupy mają ścisły związek z czynnościami opodatkowanymi. Odliczyć można
    w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi, tzn.
    których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania
    podatkowego). Ustawa wyłącza zatem możliwość dokonywania odliczeń podatku
    naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od
    podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu.
    Należy zatem stwierdzić, że Ex. ma prawo do odliczenia podatku naliczonego w wysokości
    stanowiącej podatek należy z tytułu importu usług faktoringowych.
    Świadczone przez E. Finanse na rzecz Usługobiorcy Ex. usługi faktoringowe (za które
    Usługobiorca będzie płacił wynagrodzenie, będą podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT
    w Polsce. W konsekwencji, Ex. będzie zobowiązany rozliczyć podatek należny od usług
    faktoringowych i jednocześnie będzie uprawniony do odliczenia podatku naliczonego od

    tych usług faktoringowych w kwocie równej temu podatkowi należnemu, w sytuacji gdy
    będą wykorzystywane wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i
    usług.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko, w kwestii objętej pytaniem nr 3.4, zgodnie z
    którym gdy nabywane usługi będą wykorzystywane przez Ex. wyłącznie do czynności
    opodatkowanych podatkiem VAT, to Usługobiorcy będzie przysługiwać prawo do
    odliczenia kwoty podatku należnego wykazanego z tytułu importu usług, zgodnie z art. 86
    ust. 1 w zw. z art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy o VAT - jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Ocena Państwa stanowiska w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oraz
    podatku od czynności cywilnoprawnych zostanie zawarta w odrębnych rozstrzygnięciach.
    Zaznaczenia wymaga, że Organ wydając interpretację przepisów prawa podatkowego
    na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie prowadzi postępowania
    podatkowego w rozumieniu tej ustawy. Niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza
    się wyłącznie do udzielenia informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa
    podatkowego w okolicznościach zdarzenia przyszłego podanego przez Wnioskodawcę.
    Z powyższych przepisów wynika, że organ rozpatrując wniosek o wydanie interpretacji
    nie podejmuje wyjaśnienia stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, tj. nie
    przeprowadza dowodów, lecz dokonuje oceny prawnej przedstawionych we wniosku
    okoliczności w kontekście zadanego pytania przyporządkowanego do danego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W tym miejscu organ interpretacyjny zastrzega
    jednak, że gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny interpretacja nie wywoła
    skutków prawnych.
    Pełna weryfikacja przedstawionych we wniosku okoliczności możliwa jest jedynie w toku
    postępowania podatkowego lub kontrolnego, prowadzonego przez uprawnione do tego
    organy, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej. Postępowanie w
    sprawie dotyczącej wydania interpretacji indywidualnej jest postępowaniem szczególnym,
    mającym charakter uproszczony, odrębny od postępowania podatkowego,
    uregulowanego w dziale IV Ordynacji podatkowej. Wydając bowiem interpretację
    indywidualną Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przedstawia jedynie pogląd
    dotyczący wykładni treści analizowanych przepisów i sposobu ich zastosowania w
    odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (którego elementy
    przyjmuje, jako podstawę rozstrzygnięcia bez weryfikacji).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;

        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Zainteresowany będący stroną postępowania E. – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej - ma
    prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.