Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.354.2025.1.AJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-13
Teza: Wypłacając wynagrodzenie na rzecz Kontrahenta za
świadczone przez niego usługi, Spółka nie ma obowiązku
pobrać jako płatnik zryczałtowanego podatku dochodowego w
jakiejkolwiek stawce.
Słowa kluczowe: Indie
kontrahent-kontrahent zagraniczny
materiały-materiały reklamowe
pobór-pobór podatku u źródła
usługi-usługi reklamowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 2a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia,
    czy wypłacając wynagrodzenie na rzecz Kontrahenta za świadczone przez tego
    Kontrahenta na rzecz Spółki usługi, Spółka ma obowiązek pobrać jako płatnik,
    zryczałtowany podatek dochodowy w jakiejkolwiek stawce.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ (dalej „Spółka”, „Wnioskodawca”)
    jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością posiadającą siedzibę i zarząd na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych,
    podlegającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obowiązkowi podatkowemu od
    całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (polskim rezydentem
    podatkowym).
    Kontrahentem Spółki jest podmiot powiązany, osoba prawne posiadająca siedzibę i
    zarząd na terytorium Republiki Indii, będąca podatnikiem podatku dochodowego w
    Republice Indii, podlegająca na terytorium Republiki Indii obowiązkowi podatkowemu od
    całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (dalej „Kontrahent”).
    Kontrahent nie będzie prowadzić działalności w Polsce poprzez zakład w rozumieniu art.
    4a pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Spółka jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie reklamy. Spółka
    prowadzi działalność w takich obszarach jak: (...).
    W związku ze świadczeniem na rzecz swoich klientów (dalej „Klienci”) usług reklamy Spółka
    zleca Kontrahentowi modyfikowanie, adaptowanie, przystosowanie i zmienianie różnego
    rodzaju materiałów o charakterze reklamowym, promocyjnym, informacyjnym, lub
    komunikacyjnym, według wytycznych uzyskanych od Klientów, z wykorzystaniem
    materiałów dostarczanych przez Klientów. W wyniku czynności wykonywanych przez
    Kontrahenta mogą powstać w szczególności takie materiały jak: (...). Rezultaty prac będą
    wykorzystywane przez Klientów Spółki w działaniach reklamowych, promocyjnych,
    informacyjnych lub komunikacyjnych. Ani Spółka ani Kontrahent nie będą wytwarzać
    rzeczy na rzecz Klientów (...).
    Spółka będzie płacić Kontrahentowi wynagrodzenie za modyfikowanie, adaptowanie,
    przystosowanie i zmienianie różnego rodzaju materiałów o charakterze reklamowym,
    promocyjnym, informacyjnym, lub komunikacyjnym, według wytycznych Klientów, z
    wykorzystaniem materiałów dostarczanych przez Klientów (dalej także „Usługi”).
    Wynagrodzenie za Usługi będzie ustalane w oparciu o stawki godzinowe i będzie
    kalkulowane jako iloczyn liczby godzin spędzonych przez pracowników lub
    współpracowników Kontrahenta w danym okresie rozliczeniowym na wykonywanie Usług
    oraz ustalonej w umowie stawki godzinowej za czynność wykonywaną przez danego
    pracownika/współpracownika Kontrahenta.
    Kontrahent jest osobą uprawnioną do wynagrodzenia za Usługi. Kontrahent jest zatem
    rzeczywistym właścicielem wypłacanych mu należności za świadczone Usługi.
    W dniu wypłaty wynagrodzenia za Usługi Spółka posiadać będzie aktualny certyfikat
    rezydencji Kontrahenta.
    W przypadku, gdy dla celów korzystania przez Klientów Spółki w działaniach reklamowych,
    promocyjnych, informacyjnych lub komunikacyjnych z materiałów reklamowych
    zmodyfikowanych, zaadaptowanych, przystosowanych lub zmienionych przez
    Kontrahenta konieczne będzie nabycie przez tego Klienta praw autorskich lub też
    konieczne będzie nabycie przez tego Klienta licencji na użytkowanie prawa autorskiego do
    utworu lub jego części, Klient nabędzie prawa autorskie lub licencję bezpośrednio od
    Kontrahenta.

    W ramach niniejszego wniosku Spółka pragnie uzyskać wyłącznie odpowiedź na

## Pytanie

czy wypłacając wynagrodzenie na rzecz Kontrahenta za świadczone przez Kontrahenta na
    rzecz Spółki Usługi Spółka ma obowiązek pobrać jako płatnik, zryczałtowany podatek
    dochodowy w jakiejkolwiek stawce. Przedmiotem niniejszego wniosku nie jest, czy Spółka
    ma obowiązek pobrać jako płatnik, zryczałtowany podatek dochodowy w jakiejkolwiek
    stawce w przypadku uzyskania przez Kontrahenta jakichkolwiek przychodów z tytułu
    zbycia przez tego Kontrahenta na rzecz Klientów praw autorskich lub z tytułu udzielenia
    tym Klientom licencji na użytkowanie prawa autorskiego do utworu.
    Pytanie
    Czy wypłacając wynagrodzenie na rzecz Kontrahenta, za świadczone przez tego
    Kontrahenta na rzecz Spółki Usługi, Spółka ma obowiązek pobrać jako płatnik,
    zryczałtowany podatek dochodowy w jakiejkolwiek stawce?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Spółki, wypłacając wynagrodzenie na rzecz Kontrahenta, za świadczone przez
    tego Kontrahenta na rzecz Spółki Usługi, Spółka nie ma obowiązku pobrać jako płatnik,
    zryczałtowanego podatku dochodowego w jakiejkolwiek stawce.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) podatnicy, jeżeli nie
    mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi
    podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl art. 3 ust. 3 ustawy o CIT:
    Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
    podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody (przychody) z:
    1) wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
    2) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej
      nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek
      praw do takiej nieruchomości;
    3) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych niebędących
      papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w tym uzyskane
      ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z nich wynikających;
    4) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w
      spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym,
      instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o podobnym
      charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania tych udziałów
      (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli co najmniej
      50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego funduszu
      inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej,
      bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
    4a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
      uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
    5) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
      potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
      nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i
      wykonania świadczenia;
    6) niezrealizowanych zysków, o których mowa w rozdziale 5a.

    Zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:
    Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody wymienione
    w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których
    mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    W stosunku do niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku spoczywa na
    podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu.
    Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT.
    Na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o CIT:
    Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
    podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:
    1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
      wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży
      tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu
      produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
      przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub
      naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie
      przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
    2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub
      sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą,
      organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących
      działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
    2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
      reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
      pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
      podobnym charakterze
    - ustala się w wysokości 20% przychodów;
    3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu w
      portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z
      wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych,
    4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne
      przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z
      lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga
      posiadania biletu lotniczego przez pasażera
    - ustala się w wysokości 10% tych przychodów.
    Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:
    Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu
    opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Zgodnie z art. 26 ust.1 ustawy o CIT, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat
    należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako
    płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
    zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
    przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej
    umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką
    umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów
    podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków
    zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1,

    zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych
    lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do
    dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności
    uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania
    w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
    Zasady ustalania podatku, wynikające z art. 21 ustawy o CIT, będą miały zatem
    zastosowanie w przypadku braku takich umów, albo wtedy, gdy umowa w sprawie
    zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, której Polska jest stroną, zawarta z krajem, na
    którego terytorium podatnik ma siedzibę, nie stanowi inaczej niż polska ustawa.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 umowy polsko -indyjskiej zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się
    Państwa będą podlegać opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo
    prowadzi działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład.
    Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą
    być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko do takiej wysokości, w jakiej mogą być
    przypisane: a) temu zakładowi; b) wpływom ze sprzedaży w tym drugim Państwie dóbr i
    towarów tego samego lub podobnego rodzaju jak sprzedawane przez ten zakład; lub c)
    innej działalności gospodarczej prowadzonej w tym drugim Państwie tego samego lub
    podobnego rodzaju jak działalność wykonywana przez ten zakład.
    Równocześnie zgodnie z art. 13 ust. 1 umowy polsko - indyjskiej należności licencyjne i
    opłaty za usługi techniczne, powstające w Umawiającym się Państwie, wypłacane osobie
    mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą
    być opodatkowane w tym drugim Państwie.
    Zgodnie z art. 13 ust. 2 umowy polsko - indyjskiej, jednakże, takie należności lub opłaty za
    usługi techniczne mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie, w
    którym powstają i zgodnie z prawem tego Państwa, lecz gdy osoba uprawniona do
    należności lub opłat za usługi techniczne ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim
    Umawiającym się Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 15%
    kwoty należności licencyjnych lub opłat za usługi techniczne brutto.
    Zgodnie z art. 13 ust. 3 umowy polsko - indyjskiej określenie "należności licencyjne" użyte
    w tym artykule oznacza wszelkiego rodzaju należności otrzymywane w związku z
    użytkowaniem lub prawem do użytkowania wszelkich prawa autorskich, w tym praw
    autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, łącznie z filmami dla kin,
    oraz filmami i taśmami dla telewizji oraz radia, patentu, znaku towarowego, wzoru lub
    modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego a także za użytkowanie
    lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za
    informacje związane z doświadczeniem zawodowym w dziedzinie przemysłowej,
    handlowej lub naukowej
    Zgodnie z art. 13 ust. 4 umowy polsko - indyjskiej określenie "opłaty za usługi techniczne"
    użyte w tym artykule oznacza wszelkiego rodzaju opłaty inne niż te wymienione w
    artykułach 15 i 16 będące wynagrodzeniem za usługi menadżerskie, techniczne lub
    doradcze, włącznie z dostarczaniem usług personelu technicznego lub innego personelu.
    Zgodnie z art. 13 ust. 6 umowy polsko - indyjskiej uważa się, że należności licencyjne i
    opłaty za usługi techniczne powstają w Umawiającym się Państwie, gdy płatnikiem jest to
    Państwo, jego jednostka administracyjna, władza lokalna albo osoba mająca w tym
    Państwie miejsce zamieszkania lub siedzibę. Jeżeli jednak osoba wypłacająca należności
    licencyjne lub opłaty za usługi techniczne, bez względu na to, czy ma ona w Umawiającym
    się Państwie miejsce zamieszkania lub siedzibę, posiada w Umawiającym się Państwie
    zakład lub stałą placówkę, w związku z działalnością których powstał obowiązek zapłaty
    tych należności licencyjnych i opłat za usługi techniczne, i zakład lub stała placówka
    pokrywają te należności, to uważa się, że należności licencyjne i opłaty za te usługi
    techniczne powstają w Państwie, w którym położony jest ten zakład lub ta stała placówka.

    Umowa nie definiuje znaczenia użytego w art. 13 ust. 4 pojęcia „usługi techniczne”. Z
    zasady wyrażonej w art. 3 ust. 2 umowy polsko - indyjskiej wynika, że przy stosowaniu
    niniejszej umowy przez Umawiające się Państwo, jeżeli z treści przepisu nie wynika
    inaczej, jakiekolwiek określenie, nie zdefiniowane w niej odmiennie, będzie miało takie
    znaczenie, jakie ma według prawa tego Państwa w zakresie podatków, których dotyczy
    umowa.
    Pojęcie usług technicznych nie zostało jednak zdefiniowane w ustawie o CIT.
    W związku z powyższym niezbędne jest odwołanie się do znaczenia słownikowego tych
    pojęć. Zgodnie z internetowym Słownikiem Języka Polskiego PWN (https:// sjp.pwn.pl/):
        - menedżer oznacza „osobę zarządzająca przedsiębiorstwem lub jego częścią”;
        - techniczny to „odnoszący się do techniki jako dziedziny wiedzy”, „używany przy
        kreśleniu projektów maszyn, urządzeń, rozwiązań architektonicznych, planów,
        map itp.”;
        - doradczy to „służący radą”, „doradzający”.
    W świetle powyższego usługi modyfikowania, adaptowania, przystosowania i zmieniania
    różnego rodzaju materiałów o charakterze reklamowym, promocyjnym, informacyjnym,
    lub komunikacyjnym, według wytycznych Klientów, z wykorzystaniem materiałów
    dostarczanych przez Klientów, nie są usługami technicznymi, ponieważ istotą tych usług
    nie jest udostępnianie wiedzy technicznej ani specjalistycznej w określonych dziedzinach,
    w szczególności dotyczącej sposobów wykonania danego produktu bądź usługi.
    Świadczone usługi nie będą polegały też na przygotowywaniu projektów technicznych
    maszyn, urządzeń, rozwiązań architektonicznych, map itp. Usługi te nie będą miały
    również charakteru menedżerskiego, gdyż istota tych usług nie jest związana z usługami
    zarządzania ani doradczego, gdyż istotą tych usług nie jest świadczenie fachowych porad.
    W związku z powyższym wynagrodzenie za usługi modyfikowania, adaptowania,
    przystosowania i zmieniania różnego rodzaju materiałów o charakterze reklamowym,
    promocyjnym, informacyjnym, lub komunikacyjnym, według wytycznych Klientów, z
    wykorzystaniem materiałów dostarczanych przez Klientów będą stanowić zyski
    przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 7 umowy, i będą podlegać opodatkowaniu tylko
    w Republice Indii.
    W konsekwencji zdaniem Spółki, wypłacając wynagrodzenie na rzecz Kontrahenta, za
    świadczone przez tego Kontrahenta na rzecz Spółki Usługi, Spółka nie ma obowiązku
    pobrać, jako płatnik, zryczałtowanego podatku dochodowego w jakakolwiek stawce.
    Podobne stanowisko wyraził:
    - Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 10 lipca
      2025 roku, 0114-KDIP2-1.4010.311.2025.1.PP na gruncie między innymi umowy polsko
      – indyjskiej stwierdzając: „Biorąc pod uwagę przedstawiony opis zdarzenia przyszłego
      oraz powołane przepisy prawa, należy stwierdzić, że nabywane od Kontrahenta z Indii
      usługi modyfikowania, adaptowania, przystosowania oraz zmieniania różnego rodzaju
      materiałów o charakterze reklamowym, promocyjnym, informacyjnym lub
      komunikacyjnym, według wytycznych uzyskanych od Klientów oraz z wykorzystaniem
      materiałów dostarczanych przez Klientów, w wyniku których mogą powstać takie
      materiały jak: projekty ulotek, projekty billboardów, projekty broszur, projekty
      banerów, projekty graficzne stron internetowych, grafika internetowa, szablony
      wiadomości elektronicznych, szablony innych wiadomości, prezentacje w programie
      (...), reklamy radiowe, reklamy telewizyjne, niewątpliwie noszą szereg cech
      charakterystycznych dla usług reklamowych wymienionych w przepisie art. 21 ust. 1
      pkt 2a ustawy o CIT i cechy tych usług przeważają nad elementami
      charakterystycznymi dla innych świadczeń (w zależności od szczegółowego zakresu
      czynności służących wykonaniu omawianej usługi). Zatem nabywane przez Państwa

      usługi stanowią pod względem cech charakterystycznych usługi podobne do usług
      wymienionych w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, tj. do usług reklamowych.
      W rezultacie podlegają w Polsce, co do zasady, podatkowi u źródła, ponieważ
      nabywane świadczenia mieszczą się w katalogu usług, o którym mowa w powyższym
      przepisie. Przy czym analizując klasyfikację ww. przychodów na gruncie przepisów
      umowy polsko-indyjskiej należy w pierwszej kolejności wskazać, że wynagrodzenie z
      tytułu usług podobnych do usług reklamowych wypłacane przez Państwa na rzecz
      Kontrahenta z Indii nie stanowi należności licencyjnych ani opłat za usługi techniczne.
      Przedmiotowe przychody Kontrahenta z Indii z tytułu wynagrodzenia wypłacanego
      przez Państwa w związku z nabywanymi usługami podobnymi do usług reklamowych
      stanowią na gruncie omawianej wyżej umowy tzw. „zyski przedsiębiorstwa”
      opodatkowane, stosownie do art. 7 ust. 1 umowy polsko-indyjskiej, wyłącznie w kraju
      rezydencji otrzymującego je przedsiębiorstwa, przy założeniu, iż podatnik taki nie
      prowadzi działalności na terytorium Polski za pośrednictwem zakładu. Uwzględniając
      zatem okoliczność, że Kontrahenta z Indii, z którym zawarli Państwo umowę nie
      posiada zakładu na terytorium Polski, a Państwo w dniu wypłaty wynagrodzenia za
      usługi będą posiadać aktualny certyfikat rezydencji Kontrahenta oraz przy dochowaniu
      należytej staranności nie będą Państwo zobowiązani do pobrania i odprowadzenia
      zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych. Tym samym należy
      zgodzić się z Państwem, że wypłacając wynagrodzenie na rzecz Kontrahenta za
      świadczone przez niego usługi, Spółka nie ma obowiązku pobrać jako płatnik
      zryczałtowanego podatku dochodowego w jakiejkolwiek stawce” (interpretacja ta
      została w identycznym zdarzeniu przyszłym jaki przedstawiono niniejszym wniosku);
    - Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 12 listopada
      2024 roku, 0111-KDIB2-1.4010.417.2024.3.BJ dokonując interpretacji pojęcia usługi
      techniczne na gruncie umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem
      Malezji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się
      od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej 8 lipca 2013 roku
      stwierdzając: „ (...) usługi administrowania bazą danych nabywane od malezyjskiego
      podmiotu nie będą miały charakteru technicznego, ponieważ istotą usług
      przetwarzania danych nie jest udostępnianie wiedzy technicznej ani specjalistycznej w
      określonych dziedzinach, w szczególności dotyczącej sposobów wykonania danego
      produktu bądź usługi, lecz przetwarzanie danych. Świadczone usługi nie będą polegały
      też na przygotowywaniu projektów technicznych maszyn, urządzeń, rozwiązań
      architektonicznych, map itp. Usługi te nie będą miały również charakteru zarządczego,
      gdyż istota usług nie jest związana z usługami zarządzania ani doradczego.” (usługi
      administrowania bazą danych zostały uznane za usługi, o których mowa w art. 21 ust. 1
      pkt 2a ustawy o CIT, opłaty za usługi techniczne w umowie polsko - malezyjskiej
      definiowane są jako płatności na rzecz jakiejkolwiek osoby, innej niż osoba zatrudniona
      przez osobę dokonującą płatności, w związku z jakimikolwiek usługami technicznymi,
      zarządczymi lub doradczymi);
    - Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 15 lutego
      2023 roku, 0115-KDIT1.4011.801.2022.2.MR dokonując interpretacji pojęcia usługi
      techniczne na gruncie między innymi umowy polsko-indyjskiej stwierdzając: „przy czym
      analizując klasyfikację ww. przychodów na gruncie przepisów umowy polsko-indyjskiej
      (...) należy w pierwszej kolejności wskazać, że wynagrodzenie z tytułu usług
      pośrednictwa w sprzedaży produktów wypłacane przez Państwa na rzecz
      Zleceniobiorców nie stanowi należności licencyjnych ani opłat za usługi techniczne.
      Przedmiotowe przychody Zleceniobiorców z tytułu wynagrodzenia wypłacanego przez
      Państwa w związku z nabywanymi usługami pośrednictwa stanowią na gruncie
      omawianych wyżej umów tzw. „zyski przedsiębiorstwa” opodatkowane, stosownie do
      art. 7 ust. 1 każdej z tych umów, wyłącznie w kraju rezydencji otrzymującego je
      przedsiębiorstwa, przy założeniu, iż podatnik taki nie prowadzi działalności na
      terytorium Polski za pośrednictwem zakładu.” (usługi pośrednictwa w sprzedaży

      zostały uznane za usługi, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych, którego odpowiednikiem jest art. 21 ust.1 pkt 2a
      ustawy o CIT, opłaty za usługi techniczne w umowie polsko-indyjskiej definiowane są
      tak jak wskazano powyżej)

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
    Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu,
    podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej.
    Jak stanowi art. 3 ust. 3 ustawy o CIT:
    Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
    podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody (przychody) z:
    1) wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
    w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
    2) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej
    nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek praw
    do takiej nieruchomości;
    3) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych niebędących
    papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w tym uzyskane
    ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z nich wynikających;
    4) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w
    spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym,
    instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o podobnym
    charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania tych udziałów
    (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli co najmniej 50%
    wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego funduszu
    inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej,
    bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
    4a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
    uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
    5) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
    potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
    nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i
    wykonania świadczenia;
    6) niezrealizowanych zysków, o których mowa w rozdziale 5a.
    Natomiast stosownie do art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:
    Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
    wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów),
    o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    W powyższej regulacji wyrażona jest zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w
    myśl której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów,
    ma suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jego rezydentami

    podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła. Niezależnie od miejsca
    lokalizacji siedziby danego podmiotu opodatkowaniu w danym państwie podlegać będą te
    dochody, które w państwie tym powstały. W stosunku do niektórych dochodów
    uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmioty zagraniczne
    obowiązek potrącenia podatku od tych dochodów spoczywa na podmiocie polskim
    dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego dochodu. Takie rodzaje
    przychodów zostały określone m.in. w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.
    Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT:
    Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
    podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z tytułu świadczeń:
    doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych,
    zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i
    pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze
    - ustala się w wysokości 20% przychodów;
    Obowiązki płatników podatku dochodowego określone zostały w art. 26 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych.
    Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:
    Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
    fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
    wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać,
    z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek
    dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-
    1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest
    możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych
    uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków
    zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1,
    zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych
    lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do
    dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności
    uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz
    powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
    Z przywołanego wcześniej art. 26 ust. 1 ustawy o CIT wynika, że przy weryfikacji warunków
    zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1,
    zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych
    lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do
    dochowania należytej staranności.
    Z kolei mając na uwadze art. 21 ust. 2 powołanej ustawy:
    Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
    podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą
    w zakresie (...). Prowadzą Państwo działalność w takich obszarach jak: planowanie i
    organizowanie kampanii reklamowych i marketingowych, (...). W związku ze świadczeniem
    na rzecz swoich klientów usług reklamy zlecają Państwo Kontrahentowi z Indii
    modyfikowanie, adaptowanie, przystosowanie i zmienianie różnego rodzaju materiałów o
    charakterze reklamowym, promocyjnym, informacyjnym, lub komunikacyjnym, według
    wytycznych uzyskanych od Klientów, z wykorzystaniem materiałów dostarczanych przez
    Klientów. W wyniku czynności wykonywanych przez Kontrahenta mogą powstać w
    szczególności takie materiały jak: (...). Rezultaty prac będą wykorzystywane przez Państwa
    Klientów w działaniach reklamowych, promocyjnych, informacyjnych lub
    komunikacyjnych. Ani Państwo ani Kontrahent nie będziecie wytwarzać rzeczy na rzecz

    Klientów (...). Wynagrodzenie Kontrahenta płacone będzie przez Państwa za
    modyfikowanie, adaptowanie, przystosowanie i zmienianie różnego rodzaju materiałów o
    charakterze reklamowym, promocyjnym, informacyjnym, lub komunikacyjnym, według
    wytycznych Klientów, z wykorzystaniem materiałów dostarczanych przez Klientów.
    Ponadto wskazują Państwo, że w przypadku, gdy dla celów korzystania przez Klientów
    Spółki w działaniach reklamowych, promocyjnych, informacyjnych lub komunikacyjnych z
    materiałów reklamowych zmodyfikowanych, zaadaptowanych, przystosowanych lub
    zmienionych przez Kontrahenta konieczne będzie nabycie przez tego Klienta praw
    autorskich lub też konieczne będzie nabycie przez tego Klienta licencji na użytkowanie
    prawa autorskiego do utworu lub jego części, Klient nabędzie prawa autorskie lub licencję
    bezpośrednio od Kontrahenta.
    Państwa wątpliwości wiążą się z ustaleniem czy wypłacając wynagrodzenie na rzecz
    Kontrahenta za świadczone przez niego na rzecz Państwa Spółki usługi, o których mowa
    powyżej, Spółka ma obowiązek pobrać jako płatnik zryczałtowany podatek dochodowy w
    jakiejkolwiek stawce.
    Na wstępie należy zauważyć, że przepisy ustawy o CIT nie definiują pojęć: „usługi
    pośrednictwa”, „usługi doradcze”, „usługi badania rynku”, „usługi reklamowe”, „usługi
    zarządzania i kontroli” oraz „usługi przetwarzania danych”. Wobec braku w ustawie
    definicji należy posiłkowo odwołać się do wykładni językowej tych pojęć.
    Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego, przez pojęcie „pośrednictwo” należy rozumieć:
    działalność osoby trzeciej mającą na celu porozumienie się między stronami lub
    załatwienie jakichś spraw dotyczących obu stron, kojarzenie kontrahentów w
    transakcjach handlowych i doprowadzenie do zawarcia umowy.
    Literatura przedmiotu wskazuje, że: „Podstawowym zadaniem (...) wyspecjalizowanych
    „pośredników” jest wywieranie wpływu na pozycję prawną angażujących ich
    zleceniodawców poprzez „wprowadzenie” ich w określony stosunek umowny” (zobacz:
    Michał Romanowski, Charakter prawny umowy o pośrednictwo, Monitor Prawniczy Nr 2
    /1997).
    W zgodnej opinii orzecznictwa sądowego oraz doktryny prawa nie może być mowy o
    pośrednictwie wówczas, gdy jedna ze stron umowy zleca podwykonawcy część czynności
    faktycznych (czynności o charakterze fizycznym, technicznym czy administracyjnym)
    związanych z umową.
    Z kolei „doradztwo” zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN oznacza udzielanie
    fachowych porad, natomiast termin „doradzać” znaczy udzielić porady, wskazać sposób
    postępowania w jakiejś sprawie. Użyty w ustawie termin „świadczenia doradcze” należy
    rozumieć w związku z tym szeroko.
    Potwierdza to jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych (zob. wyrok NSA z 10
    października 2013 r., sygn. akt I FSK 1567/12, wyrok NSA z 2 października 2014 r., sygn. akt
    I FSK 1441/13, wyrok NSA z 2 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1530/13, wyrok WSA w
    Poznaniu z 28 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Po 1202/14, wyrok WSA w Gdańsku 10/16 z
    28 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 175/12, wyrok WSA w Łodzi z 16 kwietnia 2013 r. sygn.
    akt I SA/Łd 168/13). Według sądów administracyjnych, odwołując się do powszechnego
    języka polskiego można stwierdzić, że przez doradztwo rozumie się udzielanie fachowych
    zaleceń, porad. Stosownie do definicji podanej w ww. słowniku, poradnictwo to
    „zorganizowana forma udzielania porad w jakimś zakresie”. Doradca to ten co udziela
    fachowych zaleceń czy porad, wskazówek, to ktoś, kto posiadaną wiedzę wykorzystuje na
    wskazywanie najlepszych, najbardziej optymalnych rozwiązań, nakłaniając odbiorcę takiej
    usługi do zastosowania się do rady, porady, wskazówki, dyrektywy postępowania.
    Zdaniem sądów administracyjnych świadczenie usługi doradztwa należy postrzegać jako
    wykorzystanie swojej wiedzy, znajomości rzeczy poprzez wskazywanie najlepszych,
    najskuteczniejszych rozwiązań do ich zastosowania do danego problemu.

    Również w doktrynie przedmiotu przyjmuje się szerokie ujęcie terminu usługi doradcze.
    Według przedstawicieli nauki doradztwo, w bardzo ogólnym znaczeniu, jest usługą
    świadczoną przez jedną osobę/instytucję na rzecz drugiej osoby/instytucji, która zleca
    wykonanie tej usługi. W literaturze przedmiotu bardzo różnorodnie formułowane są
    zadania stojące przed usługami doradczymi, np. doradztwo określane jest jako:
      - przejęcie zadań,
      - pośrednictwo w zakresie przekazywania wiedzy,
      - pośrednictwo w przekazywaniu specjalnych informacji,
      - pomoc w rozwiązywaniu problemów,
      - pomoc w podejmowaniu decyzji,
      - przekazywanie informacji zmniejszających ryzyko,
      - przygotowanie i przekazywanie informacji służących rozwiązaniu kompleksowych
        problemów,
      - przekazywanie specyficznej wiedzy celem usprawnienia działań,
      - identyfikacja i rozwiązywanie problemów,
      - przekazywanie zaleceń dotyczących usprawniania działań oraz pomoc w ich
        wdrożeniu,
      - dawanie wskazówek dotyczących postępowania.
    Doradcy mogą więc pomóc zleceniodawcy w przygotowaniu decyzji, rozwiązaniu
    problemów, usprawnieniu działania itp.
    Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN pod pojęciem „wsparcia” rozumie się pomoc
    udzieloną komuś.
    Zdaniem F. Steele, doradztwo to „wszelkie formy dostarczania pomocy w zakresie
    realizacji celów, procesu czy struktury zadania lub ewentualnie ciągu zadań, gdzie doradca
    nie jest faktycznie odpowiedzialny za wykonanie tych zadań, lecz służy pomocą tym, którzy
    tę odpowiedzialność ponoszą” (F. Steele, Consulting for Organizational Change, Amherst,
    MA, University of Massachusetts Press, 1975, s. 3).
    Według Urszuli Skurzyńskiej-Sikory, doradztwo może być postrzegane zarówno jako
    profesjonalna usługa, jak i metoda dostarczania praktycznej rady i pomocy czy też proces
    działania. Zdaniem autorki można wyróżnić charakterystyczne dla doradztwa elementy, a
    mianowicie:
      1. niezależna orientacja – słowa takie jak „perspektywa” i „obiektywizm” sygnalizują
        niezależną pozycję doradcy; doradca nie akceptuje automatycznie problemu i
        faktów podanych przez klienta, ale niezależnie od klienta formułuje swoją ocenę;
      2. specjalne kwalifikacje – aby sporządzić niezależną ocenę i stworzyć użyteczne
        wskazania, doradcy muszą posiadać wyjątkową wprawę i umiejętności; zdolności
        doradcy wywodzą się nie tylko z praktycznego doświadczenia, lecz także z
        wysokiego stopnia osobistej integralności; termin „kwalifikacje” w tym przypadku
        oznacza uznanie przez innych fachowców w tej dziedzinie;
      3. serwis doradczy – doradztwo stanowi pomoc, a nie ścisłe wykonywanie obowiązków
        związanych z zarządzaniem; współpraca doradcy z klientem polega na tym, że to
        właśnie klient ponosi końcową odpowiedzialność za wynajęcie i skorzystanie z
        pomocy doradcy oraz zaakceptowanie lub odrzucenie jego zaleceń;
      4. identyfikacja i analiza problemu – jednym z zasadniczych obszarów aktywności
        doradcy musi być orientacja w problemie; oznacza to, że przekazuje on klientowi to

        czego ten problem dotyczy, spogląda na ten problem „od wewnątrz” w celu
        określenia jego stopnia ważności, po czym jeśli jest to niezbędne, na nowo określa
        ten problem i identyfikuje jego przyczyny;
      5. rozwiązywanie problemu i wdrożenie rozwiązania (lub nadzorowanie wdrożenia) –
        jest to bardzo ważny obszar działania; doradca jest wynajmowany w celu
        doprowadzenia do rozwoju organizacji (a nie po to, by utrzymać istniejący stan
        rzeczy) (zob. Urszula Skurzyńska-Sikora, Istota, pojęcie i rodzaje doradztwa, Lublin
        1997 r., s. 167-168).
    Następnie, przez usługi badania rynku należy rozumieć zespół czynności polegających na
    gromadzeniu informacji o zjawiskach i procesach na rynku, ich przyczynach, stanie
    aktualnym i tendencjach rozwojowych. Usługi te mają przyczynić się m.in. do zwiększenia
    sprzedaży. Celem badań rynku jest zdobycie informacji o kształtowaniu się mechanizmów
    rynkowych takich jak popyt, podaż, ceny, potencjału, zachowania, zwyczaje, preferencje,
    lojalność oraz wrażliwość cenowa konsumentów, działania konkurencji, funkcjonowanie
    systemu dystrybucji, sprzedaży itp. Usługi badania rynku mają dostarczyć informacji
    nieodzownych w procesie podejmowania decyzji. Mimo, iż badania te nie wykluczają w
    sposób całkowity ryzyka, to jednak ich zastosowanie wyraźnie ogranicza ryzyko wpisane w
    działalność biznesową i przyczynia się do tego, że podejmowane decyzje będą w
    mniejszym zakresie obarczone błędami.
    Pojęcie „reklama” wg „Słownika języka polskiego” pod red. M. Szymczyka (Wyd. Naukowe
    PWN, Warszawa 2002 r.) oznacza rozpowszechnianie informacji o towarach, ich zaletach,
    wartości, miejscach i możliwościach nabycia, chwalenie kogoś, zalecanie czegoś przez
    prasę, radio, telewizję i inne podobne środki, np. plakaty, napisy i ogłoszenia służące temu
    celowi.
    W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przy wykładni przepisów ustawy
    dotyczących reklamy przeważa wykładnia gramatyczna. W wyroku z 12 czerwca 1997 r. I SA
    /Ka 192-193/97 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że reklama to działanie
    mające kształtować popyt poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o towarach w
    celu zachęcenia ich do nabycia towarów od tego właśnie, a nie innego podmiotu
    gospodarczego. Reklama musi zawierać elementy wartościujące towar lub zachęcające do
    jego kupna, a za reklamę należy uznać wszystko, co zawiera informacje, które nie są
    niezbędne do zawarcia umowy (I. Konieczna, J. Ruszyński, Problematyka kosztów
    uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w podatku
    dochodowym od osób prawnych w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego,
    Poznań 1997, s. 29-30).
    Według J. Kamińskiego i W. Maruchina za reklamę należy uznać wszystko to, co zawiera
    informacje dodatkowe, które nie są niezbędne do złożenia oferty czy zawarcia umowy (J.
    Kamiński, W. Maruchin, Ustawa o VAT. Komentarz, Wyd. 2, Warszawa 1996, s. 52-53).
    Natomiast autorzy „Komentarza do podatku dochodowego od osób prawnych” B.
    Brzeziński i M. Kalinowski (B. Brzeziński, M. Kalinowski, Komentarz do podatku
    dochodowego od osób prawnych, Warszawa 1996, s. 143-144) uznają za reklamę
    działania, których celem jest kształtowanie popytu poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych
    nabywców o towarach bądź usługach, ich cechach i przeznaczeniu w celu zachęcenia ich
    do nabywania towarów bądź usług od tego właśnie, a nie innego podmiotu
    gospodarczego. Technicznym sposobem reklamy może być ogłoszenie prasowe, radiowe
    lub telewizyjne, a także plakat czy afisz stały, a ponadto rozsyłanie folderów i innych
    informacji handlowych nabywcom. Nie znaczy to jednak, że tylko te media mogą być
    wykorzystane do rozpowszechniania informacji i reklamy.
    Pod pojęciem usług reklamowych rozumie się wszelką działalność promocyjną, w wyniku
    której lub w trakcie której następuje przekazywanie treści mających za zadanie
    informować o istnieniu lub cechach oferowanych towarów lub usług w celu zwiększenia
    sprzedaży tych produktów.

    Usługi reklamowe mogą być wykonywane zarówno przez podmioty, które profesjonalnie
    zajmują się świadczeniem usług reklamowych, jak i podmioty, dla których wykonanie
    usługi reklamowej nie jest realizowane w ramach ich podstawowej działalności
    gospodarczej.
    Według Słownika języka polskiego PWN „zarządzać” oznacza kierować, administrować
    czymś” (E. Sobol, Słownik Języka Polskiego PWN, Warszawa 1996). W tym kontekście za
    zarządzanie należy uznać władcze uprawnienie w stosunku do realizowanego projektu lub
    działalności gospodarczej. Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN, „kierować”
    oznacza „stać na czele czegoś, wskazywać sposób postępowania”.
    Z kolei kontrola to:
      1) porównanie stanu faktycznego ze stanem wymaganym i ustalanie ewentualnych
        odstępstw, sprawdzanie, czy coś jest zgodne z obowiązującymi przepisami,
      2) nadzór nad czymś albo nad kimś, czuwanie nad prawidłowym przebiegiem czegoś,
        wpływ na rozwój wydarzeń.
    Istotą usług przetwarzania danych jest pozyskanie przez zlecającego określonych
    informacji mających zastosowanie w procesie zarządzania przedsiębiorstwem.
    Przetwarzanie danych stanowi przekształcanie treści i postaci danych wejściowych metodą
    wykonywania systematycznych operacji w celu uzyskania wyników w postaci z góry
    określonej. Przez przetwarzanie danych zwyczajowo rozumie się bieżącą działalność
    informatyczną związaną z poddawaniem danych procesom przekształcenia w celu np.
    zasilania bazy danych, tworzenia raportów, tabel, formularzy np. umów itp. (por.: Greg
    Wilson „Przetwarzanie danych dla programistów”, Wydawnictwo Helion 2006 r.).
    Przetwarzanie danych dotyczy zarówno operacji w systemach informatycznych, jak i
    papierowych kartotekach.
    Podkreślenia wymaga, że o tym, czy dane świadczenie ma charakter usług doradczych,
    usług pośrednictwa, usług badania rynku, usług przetwarzania danych, usług zarządzania
    czy usług reklamowych nie decyduje sposób, w jaki strony nazwały to świadczenie w
    umowie, lecz jego rzeczywisty charakter.
    Innymi słowy, nie nazwa, lecz treść świadczenia decyduje o tym jaki ma ono charakter,
    gdyż ocena prawnego charakteru danego świadczenia powinna nastąpić na podstawie
    obiektywnej analizy całokształtu okoliczności faktycznych przedstawionych we wniosku o
    wydanie interpretacji.
    Przypomnieć należy, że o możliwości zaklasyfikowania usługi do świadczeń wymienionych
    w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy wystarczające jest stwierdzenie, że usługa jest świadczeniem
    o podobnym charakterze do świadczeń wymienionych przez ustawodawcę w treści tego
    przepisu.
    Natomiast przechodząc na grunt umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania,
    stosownie do art. 7 ust. 1 umowy zawartej między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej
    Ludowej a Rządem Republiki Indii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i
    zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu,
    sporządzonej w Warszawie dnia 21 czerwca 1989 r. (Dz. U. z 1990 r. Nr 8 poz. 46), dalej:
    „umowa polsko-indyjska”:
    Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa będą podlegać opodatkowaniu tylko
    w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim
    Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo
    wykonuje działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w
    drugim Państwie, jednak tylko do takiej wysokości, w jakiej mogą być przypisane:
    a) temu zakładowi;
    b) wpływom ze sprzedaży w tym drugim Państwie dóbr i towarów tego samego lub
    podobnego rodzaju jak sprzedawane przez ten zakład; lub

    c) innej działalności gospodarczej prowadzonej w tym drugim Państwie tego samego
    lub podobnego rodzaju jak działalność wykonywana przez ten zakład.
    Biorąc pod uwagę przedstawiony opis zdarzenia przyszłego oraz powołane przepisy
    prawa, należy stwierdzić, że nabywane od Kontrahenta z Indii usługi modyfikowania,
    adaptowania, przystosowania oraz zmieniania różnego rodzaju materiałów o charakterze
    reklamowym, promocyjnym, informacyjnym lub komunikacyjnym, według wytycznych
    uzyskanych od Klientów oraz z wykorzystaniem materiałów dostarczanych przez Klientów,
    w wyniku których mogą powstać takie materiały jak: (...), niewątpliwie noszą szereg cech
    charakterystycznych dla usług reklamowych wymienionych w przepisie art. 21 ust. 1 pkt
    2a ustawy o CIT i cechy tych usług przeważają nad elementami charakterystycznymi dla
    innych świadczeń (w zależności od szczegółowego zakresu czynności służących wykonaniu
    omawianej usługi).
    Zatem nabywane przez Państwa usługi stanowią pod względem cech charakterystycznych
    usługi podobne do usług wymienionych w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, tj.
    do usług reklamowych.
    W rezultacie podlegają w Polsce, co do zasady, podatkowi u źródła, ponieważ nabywane
    świadczenia mieszczą się w katalogu usług, o którym mowa w powyższym przepisie.
    Przy czym analizując klasyfikację ww. przychodów na gruncie przepisów umowy polsko-
    indyjskiej należy w pierwszej kolejności wskazać, że wynagrodzenie z tytułu usług
    podobnych do usług reklamowych wypłacane przez Państwa na rzecz Kontrahenta z Indii
    nie stanowi należności licencyjnych ani opłat za usługi techniczne.
    Przedmiotowe przychody Kontrahenta z Indii z tytułu wynagrodzenia wypłacanego przez
    Państwa w związku z nabywanymi usługami podobnymi do usług reklamowych stanowią
    na gruncie omawianej wyżej umowy tzw. „zyski przedsiębiorstwa” opodatkowane,
    stosownie do art. 7 ust. 1 umowy polsko-indyjskiej, wyłącznie w kraju rezydencji
    otrzymującego je przedsiębiorstwa, przy założeniu, iż podatnik taki nie prowadzi
    działalności na terytorium Polski za pośrednictwem zakładu.
    Uwzględniając zatem okoliczność, że Kontrahenta z Indii, z którym zawarli Państwo
    umowę nie posiada zakładu na terytorium Polski, a Państwo w dniu wypłaty
    wynagrodzenia za usługi będą posiadać aktualny certyfikat rezydencji Kontrahenta oraz
    przy dochowaniu należytej staranności nie będą Państwo zobowiązani do pobrania i
    odprowadzenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych.
    Tym samym należy zgodzić się z Państwem, że wypłacając wynagrodzenie na rzecz
    Kontrahenta za świadczone przez niego usługi, Spółka nie ma obowiązku pobrać jako
    płatnik zryczałtowanego podatku dochodowego w jakiejkolwiek stawce.
    Zatem, Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie należy zaznaczyć, że powyższa interpretacja dotyczy tylko problematyki
    będącej ściśle przedmiotem pytania w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych
    postawionego przez Państwa we wniosku. Treść pytania wyznacza bowiem granice
    tematyczne wydawanej interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku
    z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

    Zaznaczyć należy, że niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis sprawy
    przedstawiony we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to
    bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania
    dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku
    do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak
    ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez
    wnioskodawcę.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych stwierdzić należy,
    że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą Organu
    w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany
    rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.