Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP1/443-362/10/AT
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2010-06-30
Teza: Czy można zastosować taką zasadę ewidencji wartości sprzedaży usług najmu i wystawiać jedną wspólną fakturę.
Słowa kluczowe: faktura; faktura-wystawca faktury; faktura-wystawienie faktury; najem; podatnik
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 2-art. 109

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112 poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 12 kwietnia 2010 r. (data wpływu 15 kwietnia 2010 r.), uzupełnionym w dniu 29 kwietnia 2010 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zasad rozliczania sprzedaży usług – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 15 kwietnia 2010 r. został złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zasad ewidencji sprzedaży usług, wystawiania faktur VAT oraz rozliczania sprzedaży usług.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wraz z żoną (pani Małgorzata N.) oraz panią Magdaleną N.-O. jest Pan współwłaścicielem kamienicy (w ¾ stanowi ona własność Pana i żony). Każdy ze współwłaścicieli jest podatnikiem podatku od towarów i usług. W urzędzie skarbowym złożone zostało oświadczenie, że najem w imieniu małżonków pozostających we wspólnocie majątkowej, będzie rozliczała Pana żona, w zakresie podatku od towarów i usług, jak również z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego. Ponadto, prowadzone będą dwie osobne ewidencje sprzedaży VAT, odrębnie dla Pana żony i odrębnie dla pani Magdaleny N.-O., w których rejestrowane będą kwoty odpowiadające udziałowi we współwłasności kamienicy. Ewidencje te stanowić będą podstawę do sporządzenia deklaracji VAT przez Pana żonę oraz panią Magdalenę N.-O.

W uzupełnieniu wniosku, w dniu 29 kwietnia 2010 r., wskazano, że Pan i pani Magdalena N.-O. są czynnymi podatnikami podatku VAT z tytułu prowadzonej na własne nazwisko działalności gospodarczej, natomiast pani Małgorzata N. jest czynnym podatnikiem VAT z tytułu najmu prywatnego. Nie będzie Pan wystawiał żadnej faktury sprzedaży usług najmu i nie będzie rozliczał w związku z tym należnego podatku VAT, ponieważ będzie to robiła pani Małgorzata N. (małżonka), ujmując w ewidencji sprzedaży VAT kwoty odpowiadające udziałowi małżonków we współwłasności kamienicy, tj. ¾ udziału.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy można zastosować taką zasadę ewidencji wartości sprzedaży usług najmu i wystawiać jedną wspólną fakturę.

W dniu 29 kwietnia 2010 r. uszczegółowiono ww. pytanie, formułując je w następujący sposób: czy Pana stanowisko jest właściwe, iż może nie rozliczać VAT należnego z tytułu najmu, skoro w imieniu obojga małżonków rozliczenia dokonuje żona?

Pana zdaniem, wyrażonym w dniu 29 kwietnia 2010 r., nie trzeba prowadzić ewidencji sprzedaży usług najmu prywatnego, ponieważ w imieniu obojga małżonków rozlicza się pani Małgorzata N.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych, o czym stanowi art. 15 ust. 2 powołanej ustawy.

Na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

W przepisach art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks Cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) ustawodawca wskazał, że przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

Tak więc najem jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną; odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.

Zatem, biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy stwierdzić, że najem wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług definicję działalności gospodarczej, jeżeli wykonywany jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych (zawierane umowy najmu mają zazwyczaj długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe), bez względu na to, czy najem będzie prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji prywatny najem kamienicy stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ww. ustawy o podatku od towarów i usług i podlega opodatkowaniu tym podatkiem na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.

Z okoliczności sprawy wynika, iż jest Pan razem z żoną współwłaścicielem kamienicy (w ¾ stanowi ona własność Pana i żony). Każdy ze współwłaścicieli jest podatnikiem podatku od towarów i usług, przy czym Pan i pani Magdalena N.-O. są czynnymi podatnikami podatku VAT z tytułu prowadzonej na własne nazwisko działalności gospodarczej, natomiast pani Małgorzata N. jest czynnym podatnikiem VAT z tytułu najmu prywatnego. Pana żona rozlicza najem prywatny w imieniu obojga małżonków pozostających we wspólnocie majątkowej (w urzędzie skarbowym złożone zostało oświadczenie, z którego wynika wskazana forma rozliczenia przez Pana żonę tego najmu) w zakresie podatku VAT oraz zryczałtowanego podatku dochodowego. Prowadzone również będą dwie osobne ewidencje sprzedaży VAT, odrębnie dla Pana małżonki i odrębnie dla pani Magdaleny N.-O., w których rejestrowane będą kwoty odpowiadające udziałowi we współwłasności kamienicy.

Z przedstawionego zdarzenia przyszłego nie wynika jednocześnie, że umowy najmu zawierane są przez Pana.

Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, iż ustawa o podatku od towarów i usług nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii podatników. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom VAT. Nie ma przy tym wymogu, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.

W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu. Natomiast jeżeli małżonkowie dokonali czynności wspólnie, to każdy z nich z osobna jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

A zatem, jeżeli przedmiotem najmu jest rzecz stanowiąca majątek wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w powołanym wcześniej art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług będzie ten małżonek, który dokonuje wynajmu we własnym imieniu (który jest stroną czynności prawnej).

Należy w tym miejscu stwierdzić, iż złożenie oświadczenia o wyborze opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym przychodów z najmu w całości przez jednego z małżonków, bądź jego brak, nie rozstrzyga o tym, któremu z małżonków przysługuje przymiot bycia podatnikiem podatku od towarów i usług. Istotny bowiem jest fakt – jak wskazano uprzednio – który z małżonków dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu (w tym przypadku, jest to ten z małżonków, który zawarł umowę najmu), ponieważ tylko on stanie się podatnikiem w rozumieniu art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług.

Konkludując, dokonując świadczenia usług wynajmu nieruchomości stanowiącej majątek prywatny, jako prawidłowe należy uznać rozliczanie tej czynności przez podmiot mający status podatnika podatku od towarów i usług, w tym przypadku m.in. przez Pana żonę dokonującą rozliczenia podatku VAT w imieniu obojga małżonków. Przyjmując zatem, iż w opisanym zdarzeniu przyszłym Pana żona rozlicza ww. usługę wynajmu i jest jednocześnie stroną zawartej z tego tytułu umowy cywilnoprawnej (a jako taka strona nie będzie występował Pan), nie będzie Pan z tego tytułu uznany za podatnika, o którym mowa w art. 15 ustawy i ww. czynności (usługi) nie będą u Pana podlegały opodatkowaniu. Tym samym nie będzie ciążył na Panu obowiązek prowadzenia ewidencji w oparciu o art. 109 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 i 82 ust. 3 oraz zwolnionych od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą: kwoty określone w art. 90, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżające kwotę podatku należnego oraz kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej, a w przypadkach określonych w art. 120 ust. 15, art. 125, 134, 138 - dane określone tymi przepisami niezbędne do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu datowania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.