Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.543.2025.2.AC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-30
Teza: Brak prawa do skorzystania z preferencyjnego rozliczenia jako
osoba samotnie wychowująca dziecko.
Słowa kluczowe: domownik pełnoletni
małżeństwo
osoba-osoby samotnie wychowujące dzieci
studenci
ulga-ulga dla osób samotnie wychowujących dzieci
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Opodatkowanie małżonków i osób samotnie
wychowujących dzieci.-Opodatkowanie rodziców
samotnie wychowujących dzieci.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 6-ust. 4c
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 6-ust. 4f

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 maja 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go
    Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 16 lipca 2025 r. i pismem z 22 lipca 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Jest Pani matką 21-letniego syna, który obecnie studiuje w Polsce na publicznym
    uniwersytecie. Pani syn nie osiąga dochodów przekraczających limit określony w art. 6 ust.
    4e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej:
    ustawa o PIT). Jest zameldowany u Pani i z Panią mieszka, tak jak i pozostaje wyłącznie na
    Pani utrzymaniu. Pani pokrywa wszystkie koszty związane z utrzymaniem syna, w tym
    opłaty za czynsz, media, wyżywienie, edukację, sport, transport, ubezpieczenie i opiekę
    zdrowotną oraz inne codzienne potrzeby. Syn mieszka z Panią, spędzacie we dwoje
    wszystkie święta, wakacje, urodziny i inne ważne okazje rodzinne, jest Pani z synem w
    stałym, codziennym kontakcie. Pani syn ze swoim ojcem spotyka się jedynie okazjonalnie.
    Ojciec syna nie uczestniczy w procesie wychowawczym, nie partycypuje w kosztach
    utrzymania syna, nie sprawuje nad nim opieki i nie interesuje się jego problemami oraz
    życiem codziennym. Obecnie jest Pani w trakcie rozwodu z ojcem syna. W 2022 r. ojciec
    syna, wniósł pozew rozwodowy, wyprowadził się i nie przyjeżdża do domu. Ojciec Pani
    syna nie chciał mediacji dotyczących rozwodu, czym skutecznie przedłuża ten proces.
    Sprawa rozwodowa jest w toku, odbyło się już kilka rozpraw sądowych ze świadkami,
    kolejna rozprawa wyznaczona jest na lipiec 2025 r. Obecnie ojciec Pani syna tworzy nowe
    gospodarstwo domowe i mieszka w (...) z nową partnerką, wychowują swoje wspólne
    dziecko, które ma już ponad rok. Od dłuższego czasu jest Pani jedyną osobą wykonującą
    obowiązki rodzicielskie wobec syna. Pozostaje Pani w separacji faktycznej z ojcem syna.
    Uzupełnienie stanu faktycznego
    W 2024 r. podlegała Pani nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium
    RP. Osiągała Pani dochody opodatkowane według skali ze swojej pracy etatowej
    dodatkowo osiągając również dochody z umowy zlecenia, powołania jako członek rady
    nadzorczej oraz z tytułu najmu wykonywanego poza działalnością gospodarczą.
    Była Pani w związku małżeńskim jedynie formalnie, jednakże nie została orzeczona w jego
    sprawie separacja sądowa. Tak jak zostało to wskazane we wniosku o wydanie
    interpretacji, wszelkie więzi między Panią a Pani mężem ustały, Pani mąż zaniedbuje
    rażąco relacje z własnym synem, wobec czego pomimo braku separacji sądowej,
    pozostaje Pani w separacji faktycznej.
    Pani małżonek nie został pozbawiony praw rodzicielskich, ani nie odbywał kary
    pozbawienia wolności. W 2024 r. samotnie wychowywała Pani syna i samotnie
    sprawowała opiekę nad nim, tak jak zostało to wskazane we wniosku o wydanie
    interpretacji. Syn jako pełnoletni student nie spełnia warunków do otrzymywania
    świadczeń wychowawczych znanych jako 800+. W 2024 r. syn mieszkał wyłącznie z Panią.
    Przepisy art. 30c (opodatkowanie dochodów z działalności gospodarczej, działów
    specjalnych produkcji rolnej podatkiem liniowym) lub ustawy o zryczałtowanym podatku
    dochodowym (z wyjątkiem przepisów dotyczących najmu prywatnego) – w zakresie
    osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania
    przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy
    opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych
    doliczeń lub odliczeń, przepisy z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym
    lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów
    komplementarnych, nie miały zastosowania ani do Pani, ani do Pani syna.

## Pytanie

Czy biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny ma Pani prawo do rozliczenia
    rocznego podatku dochodowego za rok 2024 jako osoba samotnie wychowująca dziecko
    na podstawie art. 6 ust. 4c ustawy o PIT?

    Pani stanowisko w sprawie
    Uważa Pani, że biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny ma Pani prawo do
    rozliczenia rocznego podatku dochodowego za rok 2024 jako osoba samotnie
    wychowująca dziecko na podstawie art. 6 ust. 4c ustawy o PIT. Zgodnie z art. 6 ust. 4c
    ustawy o PIT, od dochodów jednego rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego
    obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego panną, kawalerem,
    wdową, wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem, osobą, w stosunku do której orzeczono
    separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą, której małżonek został
    pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten rodzic
    lub opiekun w roku podatkowym samotnie wychowuje dzieci:
    1) małoletnie,
    2) pełnoletnie, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek)
      pielęgnacyjny lub rentę socjalną,
    3) pełnoletnie do ukończenia 25. roku życia, uczące się w szkołach, o których mowa w
      przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe, obowiązujących w
      Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innym państwie
    - podatek może być określony zgodnie z ust. 4d na wniosek wyrażony w rocznym
      zeznaniu podatkowym.
    Art. 6 ust. 4d ustawy o PIT określa, że w przypadku, o którym mowa w ust. 4c, podatek jest
    określany w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby
    samotnie wychowującej dzieci, z uwzględnieniem art. 7, przy czym do sumy tych
    dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób
    zryczałtowany na zasadach określonych w niniejszej ustawie.
    Zgodnie z normą przewidzianą w art. 6 ust. 4e ustawy o PIT, przepisu ust. 4c pkt 3 nie
    stosuje się, jeżeli dziecko, o którym mowa w tym przepisie, uzyskało w roku podatkowym:
    1) dochody, z wyjątkiem renty rodzinnej, podlegające opodatkowaniu na zasadach
    określonych w art. 27 lub art. 30b lub
    2) przychody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 148 i 152
    - w łącznej wysokości przekraczającej dwunastokrotność kwoty renty socjalnej
    określonej w ustawie z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz. U. z 2023 r. poz.
    2194 oraz z 2024 r. poz. 1615), w wysokości obowiązującej w grudniu roku
    podatkowego.
    Pani zdaniem niezwykle istotny wymiar, wskazujący w swoisty sposób na cel jaki miał
    ustawodawca wprowadzając analizowane regulacje, ma art. 6 ust. 4f ustawy o PIT, który
    stanowi, że sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 4d, nie ma zastosowania do
    osoby, która wychowuje wspólnie z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym co
    najmniej jedno dziecko, w tym również gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną, w
    związku z którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie
    z art. 5 ust. 2a ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci
    (Dz. U. z 2024 r. poz. 1576).
    Model rozliczeń wynikający z przywołanych powyżej przepisów będzie dalej opisany za
    pomocą terminu „ulga”.
    Po dokonaniu analizy celowościowej przywołanych regulacji stoi Pani na stanowisku, że
    rezultatem społeczno-ekonomicznym jaki ma stać zgodnie z zamysłem ustawodawcy za
    analizowanymi unormowaniami jest zapewnienie ulgi samotnym rodzicom wychowującym
    małoletnie, ale i też dorosłe dzieci, które jeszcze się uczą i są niezdatne do podjęcia
    samodzielnego życia. Wskazała Pani, że racjonalny ustawodawca wprowadzając omawianą
    ulgę chciał osiągnąć efekt w postaci wypełnienia pewnych podstawowych w naszym kręgu
    kulturowym wartości, w tym gwarantowanym przez Konstytucję RP, takich jak równość

    szans, sprawiedliwość społeczna, wsparcie macierzyństwa, ale i też równy podział praw i
    obowiązków kobiety i mężczyzny w życiu społecznym i rodzinnym.
    Istotny w Pani ocenie na potrzeby interpretacji analizowanych regulacji jest art. 6 ust. 4f
    ustawy o PIT, z którego można zdekodować główny cel tej ulgi, jakim jest zapewnienie
    rodzicom faktycznie samotnie wychowującym dzieci, instrumentu wsparcia ze strony
    państwa w postaci ulgi podatkowej. Wobec tego uwarunkowania prawne w przypadku
    rodziców pozostających w separacji faktycznej, będących w dodatku w trakcie procesu
    rozwodowego, miały w zamyśle ustawodawcy mniejsze znaczenie niż dobro dziecka, które
    ma być zabezpieczane za pomocą ulgi będącej przedmiotem niniejszego wniosku.
    Biorąc pod uwagę cel jaki ma stać za omawianą ulgą, biorąc pod uwagę przedstawiony
    stan faktyczny ma Pani prawo do rozliczenia rocznego podatku dochodowego za rok 2024
    jako osoba samotnie wychowująca dziecko na podstawie art. 6 ust. 4c ustawy o PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Zgodnie z art. 6 ust. 4c ww. ustawy:
      Od dochodów jednego rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi
      podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego panną, kawalerem, wdową,
      wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem, osobą, w stosunku do której orzeczono
      separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą, której małżonek został
      pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten
      rodzic lub opiekun w roku podatkowym samotnie wychowuje dzieci:
        1) małoletnie,
        2) pełnoletnie, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek
          (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną,
        3) pełnoletnie do ukończenia 25. roku życia, uczące się w szkołach, o których
          mowa w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe,
          obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innym państwie
      - podatek może być określony zgodnie z ust. 4d na wniosek wyrażony w rocznym
      zeznaniu podatkowym.
    Stosownie do art. 6 ust. 4d ww. ustawy:
      W przypadku, o którym mowa w ust. 4c, podatek jest określany w podwójnej
      wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej
      dzieci, z uwzględnieniem art. 7, przy czym do sumy tych dochodów nie wlicza się
      dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach
      określonych w niniejszej ustawie.
    Na podstawie art. 6 ust. 4e ww. ustawy:
      Przepisu ust. 4c pkt 3 nie stosuje się, jeżeli dziecko, o którym mowa w tym przepisie,
      uzyskało w roku podatkowym:
      1) dochody, z wyjątkiem renty rodzinnej, podlegające opodatkowaniu na zasadach
      określonych w art. 27 lub art. 30b lub
      2) przychody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 148 i 152

      - w łącznej wysokości przekraczającej dwunastokrotność kwoty renty socjalnej
      określonej w ustawie z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz.U. z 2023 r. poz.
      2194 oraz z 2024 r. poz. 1615), w wysokości obowiązującej w grudniu roku
      podatkowego.
    Art. 6 ust. 4f ww. ustawy stanowi:
      Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 4d, nie ma zastosowania do osoby,
      która wychowuje wspólnie z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym co najmniej
      jedno dziecko, w tym również gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną, w związku
      z którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z
      art. 5 ust. 2a ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu
      dzieci (Dz.U. z 2024 r. poz. 1576).
    W myśl art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4d, nie ma zastosowania, w
      przypadku gdy chociażby jeden z małżonków, osoba samotnie wychowująca dziecko
      lub jej dziecko:
      1) stosuje przepisy:
      a) art. 30c lub
      b) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1a tej
        ustawy
      - w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów
      uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub
      pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub
      uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń;
    2) podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006
      r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu
      okrętowego i przemysłów komplementarnych.
    Przystępując do oceny możliwości skorzystania przez Panią z preferencyjnego rozliczenia
    podatku dochodowego od osób fizycznych za 2024 r. w sposób przewidziany dla osoby
    samotnie wychowującej dziecko, należy podkreślić, że wszelkie ulgi i zwolnienia
    podatkowe są odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania, wynikającej z art.
    84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze
    zm.), stanowiącego, że:
      Każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym
      podatków, określonych w ustawie.
    Oznacza to, że wszelkie odstępstwa od tej zasady, muszą bezwzględnie wynikać z
    przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. Co więcej, zgodnie z konstrukcją
    i systematyką ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wszelkie ulgi i
    zwolnienia podatkowe stanowią wyjątek od generalnej zasady powszechności
    opodatkowania wyrażonej w powołanym wyżej art. 9 ust. 1 ww. ustawy.
    Stąd też, korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w tym ulgi przewidzianej w art. 6
    ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzależnione jest od spełnienia
    wszystkich przesłanek wymaganych do jej zastosowania.
    Z powołanych wyżej przepisów jednoznacznie wynika, że przepis art. 6 ust. 4c ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi odstępstwo od generalnej zasady
    indywidualnego opodatkowania. Możliwość jego zastosowania obwarowana jest
    szeregiem warunków wyraźnie wskazanych w tej ustawie, które należy interpretować
    ściśle, co oznacza, że nie można dokonywać wykładni rozszerzającej ani też zawężającej.
    Należy zauważyć, że ustawodawca uzależnił prawo do skorzystania z preferencyjnych
    zasad rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych od spełnienia m.in. warunku

    posiadania określonego statusu cywilnoprawnego wymienionego w art. 6 ust. 4c ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przepis art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia
    enumeratywnie osoby, którym przysługuje status osób samotnie wychowujących dzieci,
    odwołując się zarówno do statusu cywilnoprawnego osoby wychowującej dzieci (panna,
    kawaler, wdowa, wdowiec, rozwódka, rozwodnik, osoba, w stosunku do której orzeczono
    separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osoba, której małżonek został
    pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności), jak również do
    tego, że osoba ta musi faktycznie wychowywać dzieci samotnie, tj. bez wsparcia drugiego z
    rodziców, którym przysługuje preferencyjne rozliczenie podatku.
    Przy czym, status osoby rozwiedzionej nabywa się dopiero poprzez prawomocne
    orzeczenie sądu o rozwiązaniu małżeństwa.
    Natomiast za osobę samotnie wychowującą dzieci ustawodawca uznał również osobę
    pozostającą w związku małżeńskim pod warunkiem, że drugi małżonek został pozbawiony
    praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności.
    Jak wynika z art. 93 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz.
    U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.):
      § 1. Władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom.
      § 2. Jeżeli wymaga tego dobro dziecka, sąd w wyroku ustalającym pochodzenie
      dziecka może orzec o zawieszeniu, ograniczeniu lub pozbawieniu władzy
      rodzicielskiej jednego lub obojga rodziców. Przepisy art. 107 i art. 109-111 stosuje się
      odpowiednio.
    Jak stanowi art. 94 § 1 ww. ustawy:
      Jeżeli jedno z rodziców nie żyje albo nie ma pełnej zdolności do czynności prawnych,
      władza rodzicielska przysługuje drugiemu z rodziców. To samo dotyczy wypadku, gdy
      jedno z rodziców zostało pozbawione władzy rodzicielskiej albo gdy jego władza
      rodzicielska uległa zawieszeniu.
    W myśl art. 107 § 1 i § 2 ww. ustawy:
      § 1. Jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom żyjącym w rozłączeniu,
      sąd opiekuńczy może ze względu na dobro dziecka określić sposób jej wykonywania i
      utrzymywania kontaktów z dzieckiem. Sąd pozostawia władzę rodzicielską obojgu
      rodzicom, jeżeli przedstawili zgodne z dobrem dziecka pisemne porozumienie o
      sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem.
      Rodzeństwo powinno wychowywać się wspólnie, chyba że dobro dziecka wymaga
      innego rozstrzygnięcia.
      § 2. W braku porozumienia, o którym mowa w § 1, sąd, uwzględniając prawo dziecka
      do wychowania przez oboje rodziców, rozstrzyga o sposobie wspólnego
      wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem. Sąd może
      powierzyć wykonywanie władzy rodzicielskiej jednemu z rodziców, ograniczając
      władzę rodzicielską drugiego do określonych obowiązków i uprawnień w stosunku
      do osoby dziecka, jeżeli dobro dziecka za tym przemawia.
    Zgodnie z art. 111 ww. ustawy:
      § 1. Jeżeli władza rodzicielska nie może być wykonywana z powodu trwałej
      przeszkody albo jeżeli rodzice nadużywają władzy rodzicielskiej lub w sposób rażący
      zaniedbują swe obowiązki względem dziecka, sąd opiekuńczy pozbawi rodziców
      władzy rodzicielskiej. Pozbawienie władzy rodzicielskiej może być orzeczone także w
      stosunku do jednego z rodziców.

      § 1a. Sąd może pozbawić rodziców władzy rodzicielskiej, jeżeli mimo udzielonej
      pomocy nie ustały przyczyny zastosowania art. 109 § 2 pkt 5, a w szczególności gdy
      rodzice trwale nie interesują się dzieckiem.
      § 2. W razie ustania przyczyny, która była podstawą pozbawienia władzy
      rodzicielskiej, sąd opiekuńczy może władzę rodzicielską przywrócić.
    Osobami samotnie wychowującymi dzieci mogą być również osoby, wobec których
    orzeczono separację. Przy czym, nabycie statusu osoby samotnie wychowującej dziecko w
    takim przypadku wymaga prawomocnego orzeczenia sądu o separacji małżonków.
                      1Zgodnie bowiem z treścią art. 61 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      § 1. Jeżeli między małżonkami nastąpił zupełny rozkład pożycia, każdy z małżonków
      może żądać, ażeby sąd orzekł separację.
      § 2. Jednakże mimo zupełnego rozkładu pożycia orzeczenie separacji nie jest
      dopuszczalne, jeżeli wskutek niej miałoby ucierpieć dobro wspólnych małoletnich
      dzieci małżonków albo jeżeli z innych względów orzeczenie separacji byłoby
      sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.
      § 3. Jeżeli małżonkowie nie mają wspólnych małoletnich dzieci, sąd może orzec
      separację na podstawie zgodnego żądania małżonków.
            2W myśl art. 61 ww. ustawy:
      § 1. Jeżeli jeden z małżonków żąda orzeczenia separacji, a drugi orzeczenia rozwodu i
      żądanie to jest uzasadnione, sąd orzeka rozwód.
      § 2. Jeżeli jednak orzeczenie rozwodu nie jest dopuszczalne, a żądanie orzeczenia
      separacji jest uzasadnione, sąd orzeka separację.
              3Stosownie do art. 61 ww. ustawy:
      § 1. Przy orzekaniu separacji stosuje się przepisy art. 57 i art. 58.
      § 2. Orzekając separację na podstawie zgodnego żądania małżonków, sąd nie orzeka
      o winie rozkładu pożycia. W tym wypadku następują skutki takie, jak gdyby żaden z
      małżonków nie ponosił winy.
              4Jak stanowi art. 61 § 1 ww. ustawy:
      Orzeczenie separacji ma skutki takie jak rozwiązanie małżeństwa przez rozwód,
      chyba że ustawa stanowi inaczej.
    Prawo do omawianej preferencji podatkowej będzie zatem przysługiwało jedynie temu z
    rodziców, który będąc osobą stanu wolnego (za wyjątkiem ściśle w ustawie określonym)
    faktycznie w roku podatkowym samotnie dziecko wychowuje, czyli sprawuje nad nim
    samodzielnie ciągłą opiekę, bez udziału drugiego rodzica w procesie wychowawczym. W
    konsekwencji, aby skorzystać z preferencyjnego opodatkowania swoich dochodów na
    zasadach przewidzianych w art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, należy mieć ściśle określony stan cywilny oraz wychowywać samotnie dziecko
    (dzieci).
    Jednocześnie przepisy powyższej ustawy nie uzależniają prawa podatnika do
    preferencyjnego opodatkowania jego dochodów od tego, czy przez cały rok był osobą
    samotnie wychowującą dzieci. Wystarczające jest zatem, aby taki stan zaistniał w ciągu
    roku, a nie trwał przez cały rok.
    Powyższe stanowisko potwierdza prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Krakowie z 25 lipca 2024 r., sygn. akt I SA/Kr 289/24, w którym Sąd
    stwierdził, że:

      Z powołanych uregulowań prawnych jednoznacznie wynikają przesłanki podmiotowe
      warunkujące skorzystanie z preferencji podatkowej dla osób samotnie
      wychowujących dzieci. Nie może budzić wątpliwości, że skorzystać z rzeczonej ulgi
      mogą jedynie osoby tam enumeratywnie wymienione, tj. samotnie wychowująca
      dzieci osoba będąca panną, kawalerem, wdową, wdowcem, rozwódką,
      rozwodnikiem, osobą, w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu
      odrębnych przepisów, lub osobą, której małżonek został pozbawiony praw
      rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten rodzic lub opiekun w
      roku podatkowym samotnie wychowuje dzieci.
      Wobec powyższego słuszne jest stanowisko organu, że skoro omawiana preferencja
      uzależniona jest również od stanu cywilnego rodzica, starającego się o status osoby
      samotnie wychowującej dziecko (dzieci), to wnioskująca nie może niej skorzystać,
      gdyż w latach 2021-2023 była mężatką. Samo złożenie pozwu o rozwód nie jest
      wystarczające dla uznania danej osoby za samotnie wychowującą dziecko, ponieważ
      status osoby rozwiedzionej nabywa się dopiero poprzez prawomocne orzeczenie o
      rozwiązaniu małżeństwa. Zatem nie będąc w okresie od 2021-2023 roku panną,
      wdową, rozwódką, ani osobą, w stosunku do której orzeczono separację w
      rozumieniu odrębnych przepisów, ani też osobą pozostającą w związku małżeńskim,
      której małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia
      wolności – nie można wnioskodawczyni przypisać statusu „osoby samotnie
      wychowującej dzieci”. Wskazywana przez skarżącą okoliczność pozostawania w
      faktycznej separacji z mężem nie może wpływać na dokonaną przez organ ocenę.
      Separacja prawna i separacja faktyczna to dwa różne pojęcia. Pierwsze z nich odnosi
      się do faktu drugie do prawa. Separacja faktyczna nie ma znaczenia prawnego w tym
      sensie, że nie powoduje, iż małżonkowie w świetle przepisów kodeksu rodzinnego i
      opiekuńczego pozostają w separacji o której mowa w Dziale V Kodeksu rodzinnego i
      opiekuńczego. Separacja faktyczna, rozumiana jako zupełny rozkład pożycia
      małżonków, może stanowić podstawę do żądania orzeczenia separacji przez sąd (art.
      611 § 1k.r. i op.). Oceny tej nie zmienia także zaangażowanie jedynie skarżącej w
      proces wychowawczy córek.
    W prawomocnym wyroku z 8 grudnia 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 1180/21, Wojewódzki Sąd
    Administracyjny w Warszawie w odniesieniu do art. 6 ust. 4 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych stwierdził, że:
      W ocenie sądu, organ interpretacyjny prawidłowo wskazał, że powołany przepis
      wymienia enumeratywnie osoby, którym przysługuje status osoby samotnie
      wychowującej dzieci. Zgodzić się też należy z Dyrektorem KIS, że przepis odwołuje się
      do statusu cywilnoprawnego takich osób, jak i faktu samotnego wychowywania dzieci
      /dziecka.
      Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 grudnia 2021 roku w sprawie sygn. akt II
      FSK 775/19 wyjaśnił, że ustawodawca zaliczył (ze względu na stan cywilny) do kręgu
      osób samotnie wychowujących dzieci dwa rodzaje podmiotów: (1) osobę, która nie
      pozostaje w związku małżeńskim (będącą panną, kawalerem, wdową, wdowcem,
      rozwódką, rozwodnikiem albo osobą, w stosunku do której orzeczono separację); lub
      (2) osobę pozostającą w związku małżeńskim, jeżeli jej małżonek został pozbawiony
      praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności. Jednakże obie kategorie
      podmiotów, aby mogły skorzystać z preferencyjnego opodatkowania swoich
      dochodów, muszą spełnić warunek samotnego wychowywania dziecka w roku
      podatkowym (...).
      (...) Jednakże sama ta okoliczność – faktycznego samotnego wychowywania dziecka -
      nie jest wystarczająca dla rozliczenia w sposób przewidziany dla osoby samotnie
      wychowującej dziecko, na podstawie art. 6 ust. 4 ustawy o PIT.

      Z treści powołanego przepisu art. 6 ust. 4 ustawy o PIT, wynika, że obok faktycznego
      samotnego wychowywania dziecka, skarżący winien spełniać jeszcze jedno kryterium
      odnoszące się do stanu cywilnego. Mianowicie w roku podatkowym 2020, skarżący
      powinien mieć status osoby nie pozostającej w związku małżeńskim, bądź osoby
      pozostającej w związku małżeńskim, ale równocześnie w takiej sytuacji, że małżonek
      został pozbawiony prawa rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności (...).
      (...) Wskazać należy, że pozbawienie władzy rodzicielskiej i ograniczenie władzy
      rodzicielskiej są dwoma odrębnymi instytucjami, które przewiduje kodeks rodzinny i
      opiekuńczy. Uregulowane odpowiednio w art. 111 i art. 107 instrumenty ingerencji
      we władzę rodzicielską, są przewidziane do stosowania przy zaistnieniu różnych
      przesłanek, powodują także odmienne skutki. Wbrew stanowisku skarżącego, nie ma
      podstaw do stosowania analogii legis pomiędzy osobą całkowicie pozbawioną władzy
      rodzicielskiej będącą w związku małżeńskim, a osobą, która ma ograniczoną władzę
      rodzicielską „niemal do zera” – jak się wyraził skarżący. O ile można zgodzić się ze
      skarżącym, że tak silne ograniczenie władzy rodzicielskiej w praktyce równa się jej
      pozbawieniu, o tyle nie można uznać, że uprawnia do skorzystania przez skarżącego
      ze sposobu opodatkowania przewidzianego w art. 6 ust. 4 ustawy o PIT.
    Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że w
    przedmiotowej sprawie w 2024 r. nie można uznać Panią za „osobę samotnie
    wychowującą dziecko” w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    a więc nie przysługuje Pani prawo do preferencyjnego rozliczenia jako osoba samotnie
    wychowująca dzieci za ten okres. Preferencja ta uzależniona jest bowiem – jak już
    wcześniej wyjaśniono – również od stanu cywilnego rodzica, starającego się o status osoby
    samotnie wychowującej dziecko. Jak wskazano we wniosku i jego uzupełnieniu, w 2024 r.
    była Pani w związku małżeńskim, nie została orzeczona przez sąd między Panią i Pani
    mężem separacja, Pani mąż nie został pozbawiony przez sąd praw rodzicielskich w
    stosunku do syna oraz nie odbywał w ww. roku kary pozbawienia wolności.
    Podkreślić należy, że samo złożenie pozwu o rozwód nie pozwala na uznanie danej osoby
    za samotnie wychowującą dzieci, ponieważ status osoby rozwiedzionej nabywa się
    dopiero poprzez prawomocne orzeczenie sądu o rozwiązaniu małżeństwa. Również
    separacja faktyczna (zerwanie więzi między stronami bez ingerencji sądu), która nie
    pociąga za sobą skutków prawnych, nie pozwala na uznanie danej osoby za samotnie
    wychowującą dzieci, ponieważ to wyłącznie do separacji orzekanej przez sąd odnosi się
    przepis art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymieniając w
    kategorii osób uprawnionych do skorzystania z preferencyjnego rozliczenia jako osoba
    samotnie wychowująca dziecko osobę, w stosunku do której orzeczono separację w
    rozumieniu odrębnych przepisów.
    Fakt, że w 2024 r. cała odpowiedzialność utrzymanie i wychowanie syna spoczywało na
    Pani, nie pozwala na uznanie Pani za osobę samotnie wychowującą dziecko, o której
    mowa w art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ nie
    należy Pani do jednej z kategorii osób wymienionych w zamkniętym katalogu
    ustanowionym przez ustawodawcę w przywołanym wyżej art. 6 ust. 4c ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Mając na uwadze powyższe, okoliczność, że w 2024 r. formalnie była Pani mężatką, nie
    została orzeczona przez sąd między Panią i Pani mężem separacja, a Pani mąż nie został
    pozbawiony przez sąd praw rodzicielskich w stosunku do syna i nie odbywał kary
    pozbawienia wolności, wyklucza możliwość uznania, że przysługuje Pani prawo do
    skorzystania z preferencyjnego rozliczenia jako osoba samotnie wychowująca dzieci. W
    konsekwencji, z tego względu nie spełniła Pani warunków określonych w art. 6 ust. 4c
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wobec czego nie przysługuje Pani
    prawo do skorzystania z preferencyjnego rozliczenia jako osoba samotnie wychowująca
    dzieci za 2024 r.

    Pani stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Panią i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Powołane przez Panią interpretacje zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie mają
    zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do Pani sprawy, ani do żadnego
    innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
    Wydając interpretacje indywidualne nie odnoszę się do kwot i nie dokonuję wyliczeń.
    Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie
    podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek określenia podstawy opodatkowania, a
    prawidłowość takiego wyliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w
    postępowaniu podatkowym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a,
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług,
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...).
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935;
    dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA) albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na
        platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego.
    Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy
    Ordynacja podatkowa.