Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3.4012.679.2024.2.MBN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-13
Teza: Planowana dostawa działki nie będzie korzystała ze zwolnienia
od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ani na
podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
Słowa kluczowe: grunty-grunt zabudowany
grunty-sprzedaż gruntów
zwolnienie-zwolnienie podatkowe
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów
niezabudowanych innych niż tereny budowlane
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa towarów
wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności
zwolnionej
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 października 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 9 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy dostawy nieruchomości.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 13 grudnia 2024 r. (wpływ
    16 grudnia 2024 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Jako
    jednostka samorządu terytorialnego zamierza sprzedać działkę o nr (...).
    Przedmiotowa nieruchomość powstała w wyniku wydanej w dniu 2 sierpnia 1999 r. decyzji
    podziałowej działki nr A o powierzchni (...) ha, nabytej nieodpłatnie z mocy prawa na
    podstawie decyzji Wojewody (...) z dnia (...) maja 1991 r. (podział na działki nr 1, 2, 3), a
    następnie w dniu (...) września 2001 r. decyzji podziałowej działki nr 2 o powierzchni (...) ha
    (podział na działki nr (...), B, C).
    Nieruchomość przeznaczona do sprzedaży stanowi własność Gminy (...) położoną w
    miejscowości (...), zapisaną w księdze wieczystej nr (...) pod numerem (...). Sposób
    korzystania wskazany w ww. księdze określony został jako teren zabudowany.
    Działka (...) o powierzchni (...) ha, zgodnie z wypisem z rejestru gruntów sklasyfikowana
    jest jako zurbanizowane tereny przemysłowe − Ba. Dla ww. działki nie obowiązuje
    miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie jest objęta uchwałą Rady Miejskiej
    w (...) o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania
    przestrzennego, decyzją o warunkach zabudowy oraz decyzją o ustaleniu lokalizacji
    inwestycji celu publicznego, powodujących zmianę sposobu zagospodarowania terenu.
    Ww. działka objęta jest Uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej w (...) z dnia (...) listopada 2023 r. w
    sprawie przystąpienia do sporządzenia planu ogólnego Miasta i Gminy (...).
    Z załącznika nr 4 operatu szacunkowego dotyczącego określenia wartości nieruchomości
    przeznaczonej do sprzedaży z dnia (...) sierpnia 2024 r. (data wpływu (...) sierpnia 2024 r.)
    „Protokół na okoliczność przeprowadzenia oględzin nieruchomości” w punkcie „stan
    zagospodarowania” ustalono że:
    § od frontu znajduje się ogrodzenie z siatki metalowej na słupkach stalowych,
    § na gruncie znajduje się urządzenie gestora sieci − maszt telefonii komórkowej.
    Ogrodzenie z siatki metalowej na słupkach stalowych powstało w okresie wcześniejszym
    niż dwa lata od planowanej dostawy, zatem od pierwszego zasiedlenia minęło ponad dwa
    lata a dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na jego ulepszenie.
    Posadowiony na nieruchomości maszt telefonii komórkowej nie jest własnością Gminy (...)
    jest własnością podmiotu trzeciego (gestora) i nie będzie przedmiotem sprzedaży.
    Ponadto nieruchomość była wykorzystywana do czynności podlegających opodatkowaniu
    VAT − była przedmiotem dzierżawy, obecnie właściciel masztu obciążany jest fakturami z
    tytułu bezumownego korzystania.
    Uzupełnili Państwo opis sprawy odpowiadając na poniższe pytania:

    1. Jakim obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.
      Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.) jest ogrodzenie z siatki
      metalowej na słupkach stalowych, znajdujące się na działce nr (...)?
    Odp.: Zgodnie z ustawą Prawo budowlane urządzeniami budowlanymi są urządzenia
    techniczne związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania
    obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Wśród nich wymienia się przyłącza i urządzenia
    instalacyjne (np. służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków), jak również przejazdy,
    place postojowe, place pod śmietniki oraz ogrodzenia. Zatem w polskim prawie
    ogrodzenie traktowane jest jako urządzenie budowlane, a nie obiekt budowlany.
    2. Kto wybudował i kto jest właścicielem ww. ogrodzenia z siatki metalowej na słupkach
      stalowych?
    Odp.: Działka stała się własnością Gminy (...) na podstawie decyzji Wojewody (...) z dnia (...)
    maja 1991 r. (znak: (...)) wraz z ogrodzeniem, Gmina nie posiada wiadomości kto
    wybudował ww. ogrodzenie.
    3. Czy ww. ogrodzenie z siatki metalowej na słupkach stalowych jest Państwa własnością?
    Odp.: Ogrodzenie jest własnością Gminy.
    4. Czy ww. ogrodzenie z siatki metalowej na słupkach stalowych będzie przedmiotem
      sprzedaży?
    Odp.: Ogrodzenie będzie przedmiotem sprzedaży.
    5. Jakim obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane jest
      urządzenie gestora sieci − maszt telefonii komórkowej, znajdujący się na działce nr (...)?
    Odp.: Zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane definicja budowli wymienia wprost
    wolno stojące maszty antenowe.
    6. Jeśli ogrodzenie stanowi budynek/budowlę i jest Państwa własnością oraz będzie
      przedmiotem sprzedaży, to proszę wskazać, czy ponieśli Państwo wydatki na
      ulepszenie ogrodzenia w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym,
      stanowiące co najmniej 30% jego wartości początkowej, w stosunku do których mieli
      Państwo prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego?
    Odp.: Gmina (...) nie poniosła wydatków na ulepszenie ogrodzenia w rozumieniu
    przepisów ustawy o podatku dochodowym, stanowiące co najmniej 30% jego wartości
    początkowej.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w piśmie z 13 grudnia 2024 r.)
    Czy sprzedaż działki nr (...) wraz ze znajdującym się na niej ogrodzeniem stanowiącym
    własność Gminy oraz masztem telefonii komórkowej będącym własnością gestora będzie
    korzystała ze zwolnienia od podatku VAT?
    Jako przepisy prawa, mające być przedmiotem interpretacji, wskazali Państwo art. 43 ust.
    1 pkt 9 ustawy.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 2 pkt 33 ustawy o podatku od towarów i
    usług, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
    budowlane w sytuacji gdy brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
    lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, o których mowa w
    przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 17 kwietnia 2012 r., I FSK 918/11, 20
    września 2013 r., I FSK 1384/12 podkreślił, że: „sprzedaży działki gruntu, ogrodzonej siatką
    na słupkach betonowych z oczywistych względów nie można traktować jako dostawy
    budowli w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT. Sensem ekonomicznym tej
    czynności jest przecież sprzedaż gruntu, a nie ogrodzenia. Siatka ogrodzeniowa nie pełni

    samodzielnych funkcji budowlanych. Jej celem jest wydzielenie granic działki i jej
    zabezpieczenie. Również przedmiotowego ogrodzenia w żaden sposób nie można
    zakwalifikować do budowli w rozumieniu Prawa budowlanego. Ustawodawca w art. 3 pkt
    3 tego aktu prawnego, definiując pojęcie budowli poprzez wskazanie, że jest to każdy
    obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, wskazał również
    przykłady tych budowli. (...). Zatem niewątpliwie budowlami są te wszystkie obiekty
    budowlane, które zostały przykładowo wymienione w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego
    oraz te obiekty budowlane, które są podobne do nich. Rzeczy, które nie są objęte
    wyliczeniem zawartym w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, a ich konstrukcja, charakter i
    przeznaczenie różni się od wymienionych przez ustawodawcę, nie można zaliczyć do
    kategorii budowli. Niewątpliwie ogrodzenie z siatki nie ma cech zbliżonych do budowli
    wymienionych w wyżej wskazanej normie prawnej. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 9 Prawa
    budowlanego przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne
    związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie
    z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu
    lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod
    śmietniki. Zatem w rozumieniu Prawa budowlanego ogrodzenie nie jest budowlą lecz
    jedynie urządzeniem budowlanym”.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, dostawą towarów jest przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel. Pojęcie to ma szerszy zakres, niż sprzedaż w
    ujęciu cywilnoprawnym. Przede wszystkim przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarem to nie tylko przeniesienie jego własności. Dostawa towarów nie będzie więc
    obejmowała tylko sprzedaży towarów (w sensie cywilnoprawnym). Dla uznania, że będzie
    miała miejsce dostawa towarów, wystarczy, że podmiot nabędzie tzw. własność
    ekonomiczną, tzn. będzie miał możliwość dowolnego rozporządzania i dysponowania
    uzyskanym towarem.
    Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem sprzedaży jest
    grunt, na którym posadowiony jest budynek/budowla lub ich fragmenty, niestanowiące
    własności zbywcy, to mimo, iż ten obiekt budowlany stanowi w świetle prawa cywilnego
    część składową nieruchomości − w świetle ustawy o podatku od towarów i usług nie
    dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tym obiektem jak właściciel (zarówno
    w sensie ekonomicznym, jak i w sensie prawnym), a zatem przedmiotem dostawy jest w
    takim przypadku tylko sam grunt.
    W świetle orzecznictwa NSA należy badać nie tylko stan faktyczny i zabudowania na
    gruncie, ale również aspekt ekonomiczny transakcji. W tym duchu rozstrzygał NSA w
    wyroku z dnia 8 kwietnia 2021 r. (I FSK 560/18) oraz w wyroku z 23 sierpnia 2024 r. (I FSK
    1670/20 uzasadnienie ustne).
    Tym samym, zdaniem Gminy, sprzedaż działki (...) wraz ze znajdującym się na niej
    ogrodzeniem stanowiącym własność Gminy oraz masztem telefonii komórkowej będącym
    własnością gestora, korzystać będzie ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1
    pkt 9 ustawy VAT z uwagi na fakt, że sensem ekonomicznym tej czynności jest sprzedaż
    gruntu, a nie ogrodzenia oraz z uwagi na fakt, że znajdujący się na działce maszt telefonii
    komórkowej nie jest własnością Gminy (...) jest własnością podmiotu trzeciego (gestora) i
    nie będzie przedmiotem sprzedaży.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast, w myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach − rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży − rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Należy podkreślić, że co do zasady dla uznania, że dostawa towarów oraz świadczenie
    usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bezwzględnym warunkiem
    jest „odpłatność” za daną czynność, co wynika wprost z cyt. wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt
    1 ustawy. Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia
    usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę,
    należność, a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia,
    zwrotu kosztów, płatny.
    Należy więc przyjąć, że zbycie nieruchomości gruntowej, jak i zabudowanej spełnia
    definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jej sprzedaż stanowi dostawę towarów,
    o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług musi być wykonana przez podatnika.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z powyższego wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z zasadą
    powszechności opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest
    dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    „podatników” w rozumieniu ustawy i są wykonywane w ramach działalności gospodarczej.

    Wobec powyższego, za podatnika VAT będzie uznany tylko taki podmiot, który dokonuje
    czynności zmierzające do wykorzystania towarów i usług do celów działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Jak stanowi natomiast art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Wobec powyższego, jednostki samorządu terytorialnego na gruncie podatku od towarów i
    usług występować mogą w dwoistym charakterze:
    § podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich
      odrębnymi przepisami prawa, oraz
    § podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na postawie umów
      cywilnoprawnych.
    Zatem, jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług
    jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez
    nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Bowiem tylko w tym zakresie ich
    czynności mają charakter działalności gospodarczej.
    Stosownie do powyższego − w transakcji opisanej we wniosku − występują Państwo jako
    podatnik podatku od towarów i usług.
    Przy czym, wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, może być albo opodatkowana właściwą stawką podatku VAT, albo może korzystać
    ze zwolnienia od tego podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    W świetle art. 2 pkt 33 ustawy:
      Przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z
      miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku
      takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania
      terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu
      przestrzennym.
    Opodatkowane są zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe
    niezabudowane, będące terenami budowlanymi w rozumieniu ww. art. 2 pkt 33 ustawy,
    pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane –
    są zwolnione od podatku.
    Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz.
    U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.) reguluje zasady kształtowania polityki przestrzennej przez
    jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej.
    W myśl art. 3 ust. 1 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym
      uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód
      wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów
      zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister właściwy do spraw transportu,
      należy do zadań własnych gminy.

    Zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    W myśl art. 4 ust. 2 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
        1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
          inwestycji celu publicznego;
        2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji
          ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.
    Ponadto, stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28
    marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren budowlany oznacza każdy
    nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z
    przeznaczeniem pod zabudowę”.
    Tym samym, również w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany
    uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod
    zabudowę.
    W konsekwencji, generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których
    przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w
    przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny
    budowlane, czyli tereny przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z
    decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach
    o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe natomiast dostawy gruntów
    niezabudowanych, dla których nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego
    oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy – są zwolnione od podatku VAT. Ustawa o
    podatku od towarów i usług, w kontekście zastosowania właściwej stawki podatku VAT
    przy sprzedaży gruntu nakazuje oceniać przeznaczenie tego gruntu wyłącznie na
    podstawie istniejącego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wydanych decyzji o
    warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
    Należy zaznaczyć, że jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy należy przeanalizować możliwość
    skorzystania ze zwolnienia od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika – wyłącznie na
    cele działalności zwolnionej od podatku VAT.

    Jak wskazano wyżej, aby zastosować zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust.
    1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane
    w tym przepisie, tj.:
    § towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
      działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
      przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
    § przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu
      ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Analiza przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, regulujących wyżej wskazane
    prawo do zwolnienia od podatku dostaw budynków, budowli lub ich części, prowadzi do
    wniosku, że w odniesieniu do tych towarów może wystąpić jedna z ww. podstaw do
    zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne jest wobec tego każdorazowe
    kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących dostawie danego obiektu. Zauważyć
    bowiem należy, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega
    ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza
    wykładnię literalną jest niedopuszczalna. W efekcie, podatnik uprawniony jest do
    zastosowania ww. preferencji, gdy charakter dokonywanych przez niego czynności, w
    sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, wyczerpuje znamiona ujęte w treści
    przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i
    usług.
    Należy zauważyć, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęcia
    „budynku”, „budowli” oraz „urządzenia budowlanego”. W tym zakresie należy odnieść się
    do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725
    ze zm.).
    Rozpatrując pojęcie „grunty przeznaczone pod zabudowę” należy odwołać się do definicji
    zawartych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725
    ze zm.).
    W myśl art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym − należy przez to rozumieć
      budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami
      zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem,
      wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.
    Stosownie do treści art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o budynku − należy przez to rozumieć taki obiekt
      budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za
      pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.
    Zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o budowli – należy przez to rozumieć każdy obiekt
      budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty
      liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne,
      wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice
      reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje),
      ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub
      urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje
      uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla
      pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także
      części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni
      jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń)

      oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem
      technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.
    Stosownie do art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie liniowym budowli – należy przez to rozumieć
      obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w
      szczególności droga wraz ze zjazdami, droga kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg,
      ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i,
      umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz
      kanalizacja kablowa, przy czym kable zainstalowane w kanalizacji kablowej, kable
      zainstalowane w kanale technologicznym oraz kable telekomunikacyjne dowieszone
      do już istniejącej linii kablowej nadziemnej nie stanowią obiektu budowlanego lub
      jego części ani urządzenia budowlanego.
    W myśl art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach budowlanych − należy przez to rozumieć
      urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość
      użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia
      instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także
      przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.
    Z okoliczności sprawy wynika, że zamierzają Państwo sprzedać działkę o nr (...). Dla ww.
    działki nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie jest objęta
    uchwałą Rady Miejskiej o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego, decyzją o warunkach zabudowy oraz decyzją o
    ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, powodujących zmianę sposobu
    zagospodarowania terenu.
    Od frontu działki znajduje się ogrodzenie z siatki metalowej na słupkach stalowych.
    Ogrodzenie będzie przedmiotem sprzedaży. Ogrodzenie traktowane jest jako urządzenie
    budowlane, a nie obiekt budowlany.
    Na działce (...) znajduje się również urządzenie gestora sieci − maszt telefonii komórkowej.
    Maszt telefonii komórkowej nie jest własnością Gminy − jest własnością podmiotu
    trzeciego (gestora) i nie będzie przedmiotem sprzedaży. Zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy
    Prawo budowlane, definicja budowli wymienia wprost wolno stojące maszty antenowe.
    Ponadto nieruchomość była wykorzystywana do czynności podlegających opodatkowaniu
    VAT − była przedmiotem dzierżawy, obecnie właściciel masztu obciążany jest fakturami z
    tytułu bezumownego korzystania.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż działki nr (...) wraz ze znajdującym się
    na niej ogrodzeniem stanowiącym własność Gminy oraz masztem telefonii komórkowej
    będącym własnością gestora, będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT.
    W celu wyjaśnienia Państwa wątpliwości należy w pierwszej kolejności przywołać przepis
    art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1061
    ze zm.), w myśl którego:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Stosownie natomiast do treści art. 47 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych
      praw rzeczowych.
    W świetle zapisów art. 47 § 2 Kodeksu cywilnego:

      Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez
      uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany
      przedmiotu odłączonego.
    Na podstawie art. 48 Kodeksu cywilnego:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu
      należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak
      również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
    Z powyższego przepisu wynika, że jeśli przebiegające pod/nad daną działką części
    infrastruktury są przyłączone do przedsiębiorstw świadczących usługi przesyłowe, to
    stanowią one własność tych przedsiębiorstw.
    Przytoczony wyżej przepis art. 48 Kodeksu cywilnego łączy się z art. 191 tej ustawy,
    wyrażającym klasyczną zasadę superficies solo cedit („własność nieruchomości rozciąga
    się na rzecz ruchomą, która została połączona z nieruchomością w taki sposób, że stała się
    jej częścią składową”).
    Wskazać w tym miejscu należy, że wyrażenia „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel”, zawartego w przytoczonym wyżej art. 7 ustawy, nie należy
    utożsamiać z prawem własności. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, definiując
    wyrażenie „dostawa towarów” akcentuje „własność ekonomiczną” funkcjonującą w
    oderwaniu od krajowych przepisów prawa cywilnego, regulujących przeniesienie prawa
    własności.
    W orzeczeniu C-320/88 Staatssecretaris van Financiën v Shipping and Forwarding
    Enterprise Safe B.V. TSUE wyraził pogląd, że:
      Wyrażenie „dostawa towarów” w rozumieniu artykułu 5(1) VI Dyrektywy oznacza
      także przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, nawet jeżeli nie
      dochodzi do przeniesienia własności rzeczy w sensie prawnym” (pkt 1), jednak
      jednocześnie zastrzegł, że „zadaniem sądu krajowego jest określenie w każdym
      przypadku, na podstawie stanu rzeczy, czy przeniesienie prawa do dysponowania
      rzeczą jak właściciel, w rozumieniu artykułu 5(1) VI Dyrektywy, miało miejsce (pkt 2).
    Uwzględniając przywołane regulacje prawne należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy
    przedmiotem sprzedaży jest grunt, na którym posadowiony jest budynek/budowla,
    niestanowiący własności zbywcy, to mimo, iż ten obiekt budowlany stanowi w świetle
    prawa cywilnego część składową nieruchomości – w świetle ustawy o podatku od towarów
    i usług nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tym obiektem jak
    właściciel, zarówno w sensie ekonomicznym, jak i w sensie prawnym, a zatem
    przedmiotem dostawy jest w takim przypadku tylko sam grunt.
    Wobec powyższego uznać należy, że maszt antenowy, znajdujący się na działce nr (...), nie
    będzie częścią składową sprzedawanej działki, gdyż jest przedmiotem odrębnej własności.
    Tym samym, wskazane naniesienie nie będzie przedmiotem dostawy towarów, w myśl art.
    7 ust. 1 ustawy, dokonanej w ramach sprzedaży działki nr (...).
    Dodatkowo stwierdzić należy, że ogrodzenie znajdujące się na działce nr (...) zalicza się do
    urządzeń budowlanych w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Rzeczy, które nie są
    objęte wyliczeniem zawartym w art. 3 pkt 3 ww. ustawy Prawo budowlane, a ich
    konstrukcja, charakter i przeznaczenie różni się od wymienionych przez ustawodawcę, nie
    można zaliczyć do kategorii budowli.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że przedmiotem dostawy będzie wyłącznie sam grunt
    bez znajdującego się na nim masztu antenowego, będącego własnością gestora sieci.
    Ponadto, jak Państwo wskazali, zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, definicja
    budowli wymienia wprost wolno stojące maszty antenowe.
    W sytuacji gdy przedmiotem sprzedaży jest grunt, na którym posadowiona jest budowla,
    niestanowiąca własności zbywcy, to mimo, iż ten obiekt budowlany stanowi w świetle

    prawa cywilnego część składową nieruchomości – w świetle ustawy o podatku od towarów
    i usług nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tym obiektem jak
    właściciel (zarówno w sensie ekonomicznym, jak i w sensie prawnym), a zatem
    przedmiotem dostawy jest w takim przypadku tylko sam grunt (jako grunt zabudowany).
    Zatem, skoro na działce nr (...) posadowiony jest maszt telefonii komórkowej, będący
    budowlą w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, który stanowi własność gestora, to
    przedmiotem dostawy będzie wyłącznie grunt (grunt zabudowany), a więc budowla –
    maszt telefonii komórkowej nie powinien być uwzględniony przy rozstrzygnięciu, czy
    opisana sprzedaż działki będzie objęta zwolnieniem od podatku VAT.
    Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że dokonają Państwo dostawy gruntu
    dodatkowo zabudowanego naniesieniami, które nie stanowią Państwa własności.
    Wobec tak przedstawionego opisu sprawy oraz obowiązujących przepisów prawa, skoro
    przedmiotem zbycia nie będzie budowla, tj. maszt telefonii komórkowej, to w związku z
    planowaną przez Państwa transakcją zbycia działki nr (...), przedmiotem dostawy będzie
    wyłącznie grunt, którego nie można uznać za teren niezabudowany, o którym mowa w art.
    43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Powyższe wynika z faktu, że na gruncie tym posadowiona jest ww.
    budowla. Zatem, sprzedaż działki nr (...) nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, gdyż zwolnienie to stosuje się tylko do dostawy
    terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane, a w przedstawionej sytuacji
    przedmiotem dostawy będzie grunt zabudowany budowlą – masztem telefonii
    komórkowej.
    Zatem, w okolicznościach niniejszej sprawy, w odniesieniu do dostawy działki nr (...), na
    której znajdująca się budowla w postaci masztu telefonii komórkowej, mamy do czynienia
    z gruntem, który faktycznie jest zabudowany. Wobec powyższego, działka nr (...) stanowi
    teren budowlany, o którym mowa w art. 2 pkt 33 ustawy.
    Powyższy pogląd znajduje swoje potwierdzenie np. w wyroku NSA z 5 lutego 2019 r. sygn.
    akt I FSK 44/17, w którym Sąd wskazał: „(...) W świetle powyższego należy uznać, że
    określenie «teren niezabudowany» oznacza taki teren, na którym nie występują obiekty
    budowlane (budynki, budowle), przy czym dla oceny zabudowania bez znaczenia musi
    pozostać, jaka część wydzielonego terenu pokryta została obiektami budowlanymi, jak
    również czy zabudowę stanowią obiekty w całości, czy też części obiektów z uwagi na ich
    posadowienie w granicach wyodrębnionych, różnych zrazem terenów (sąsiadujących
    działek). Kwalifikacja terenu jako zabudowanego (nie będącego terenem
    niezabudowanym) nie wyklucza tego, że w okolicznościach takich, jak przedstawione we
    wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, przedmiotem planowanej dostawy będzie
    sam grunt, skoro Miastu nie przysługuje prawo do części budynków, które zachodzą na
    działkę stanowiącą jego własność. W takich bowiem warunkach Miasto nie będzie
    przenosić prawa do rozporządzania budynkami jak właściciel (art. 7 ust. 1 ab inito u.p.t.u.),
    a jedynie w odniesieniu do gruntu. Nie zmienia to jednak tego, że stanowiący przedmiot
    planowanej transakcji grunt będzie gruntem zabudowanym (nie będzie gruntem
    niezabudowanym). Pojęcie «zabudowania» gruntu, tak jak ono funkcjonuje w języku
    potocznym, abstrahuje od kwestii prawa do zabudowy (do obiektów budowlanych) i
    dotyczy obiektywnego stanu naniesienia budynków i budowli w terenie. Wobec tego
    zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u., jako odnoszące się do terenu
    niezabudowanego, nie obejmuje gruntu, na którym posadowione są budynki bądź
    budowle, a nawet ich części”. Powyższy pogląd podziela również NSA w wyroku z 30 maja
    2018 r., sygn. akt I FSK 889/16.
    Mając zatem na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy prawa należy
    wskazać, że dostawa działki nr (...) nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, gdyż przepis ten stosuje się tylko do dostawy
    terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane, a w przedstawionej sytuacji
    grunt ten jest zabudowany budowlą (maszt telefonii komórkowej), zdefiniowaną w art. 3
    ustawy Prawo budowlane.

    Z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki umożliwiające
    zastosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, należy rozpatrzyć warunki do
    zastosowania zwolnienia dla dostawy nieruchomości wynikające z przepisu art. 43 ust. 1
    pkt 2 ustawy.
    Jak wspomniano wcześniej, w celu zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa
    w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa
    warunki wskazane w tym przepisie, tj.:
    1) towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
      działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
      przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
    2) przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu
      ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że „zwolnienie, o
    którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art.
    43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia
    podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.
    u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88
    ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie
    obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por.
    wyrok ETS z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy
    podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie
    skorzystał”.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów,
    w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle
    określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy
    2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w
    ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia
    VAT.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie może
    mieć zastosowanie do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży, w
    wyniku której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od
    towarów i usług.
    Jak wskazali Państwo we wniosku, Gmina nabyła działkę nr A (z której w wyniku podziału
    powstała działka nr (...)) nieodpłatnie z mocy prawa na podstawie decyzji Wojewody. Nie
    można zatem uznać, że nie przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku VAT,
    skoro dostawa nie była objęta tym podatkiem. W takiej sytuacji nie można mówić, że
    przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu ww.
    nieruchomości lub, że takie prawo Państwu nie przysługiwało, skoro przy nabyciu działki
    nie wystąpił podatek VAT, który mógłby podlegać przez Państwa odliczeniu. Oznacza to, że
    nie zostanie spełniony jeden z warunków określony w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, bowiem
    przy nabyciu nie wystąpił podatek VAT naliczony, który mógłby podlegać odliczeniu.
    W świetle powyższego, dostawa działki nr (...) nie będzie również korzystała ze zwolnienia
    od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, z uwagi na fakt, iż nie zostały
    spełnione warunki, o których mowa w tym przepisie.
    Podsumowując stwierdzam, że planowana dostawa działki nr (...) nie będzie korzystała ze
    zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ani na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 2 ustawy.

    Tym samym, Państwa stanowisko, uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego,
    Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego, w tym na informacji, że
    urządzenia w postaci sieci wodociągowej oraz napowietrznej sieci energetycznej niskiego
    napięcia, nie będą przedmiotem sprzedaży (kwestia ta nie była przedmiotem mojej oceny,
    lecz przyjąłem to jako element opisu sprawy). W przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny
    stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w
    sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze
      zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.