Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4012.584.2024.2.JSU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-14
Teza: Uznanie dostawy towarów, na rzecz Pośrednika realizowanej przez Spółkę, za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, która przy spełnieniu warunków wynikających z art. 42 ustawy o VAT, będzie podlegać w Polsce opodatkowaniu stawką VAT 0% oraz uznania zgromadzonych przez Spółkę dokumentów za dokumentację uprawniającą do zastosowania stawki 0% VAT.
Słowa kluczowe: dokumentacja; dokumentowanie; dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa towarów; magazyn; nabywca-nabywca końcowy; sprzedawca; stawka; stawka-stawka zerowa; transakcja-transakcja łańcuchowa (szeregowa)
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów-Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka podatku 0% - wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 3-art. 13-ust. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 3-art. 13-ust. 6; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 1-art. 22-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 1-art. 22-ust. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 1-art. 22-ust. 2b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 1-art. 22-ust. 2c; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 1-art. 22-ust. 2d; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 1-art. 22-ust. 2e; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 1-art. 22-ust. 3; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 3; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 11; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 1a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 3; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 4

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie pytań nr 1-3 jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Państwa wniosek z 6 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy
    uznania dostawy towarów, na rzecz Pośrednika realizowanej przez Spółkę, za
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, która przy spełnieniu warunków wynikających z
    art. 42 ustawy o VAT, będzie podlegać w Polsce opodatkowaniu stawką VAT 0% oraz
    uznania zgromadzonych przez Spółkę dokumentów za dokumentację uprawniającą do

    zastosowania stawki 0% VAT, wpłynął 6 grudnia 2024 r. Uzupełnili go Państwo pismem z 4
    lutego 2025 r. (wpływ 4 lutego 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

X. Sp. z o.o. (dalej: Wnioskodawca lub Spółka) jest podatnikiem zarejestrowanym dla celów
    VAT w Polsce. Zajmuje się importem oraz sprzedażą hurtową oraz detaliczną szerokiej
    gamy towarów, głównie pochodzących z Chin. Spółka oferuje swoje towary poprzez liczne
    kanały e-commerce (internetowe platformy sprzedażowe). W ofercie znajdują się m.in. (...).
    Wnioskodawca działa również na rynkach UE, gdzie dostarcza towary zarówno
    przedsiębiorcom (B2B), jak i konsumentom (B2C).
    Jednym z modeli sprzedaży Spółki jest również tzw. dropshipping i tego zagadnienia
    dotyczy wniosek. W tego rodzaju transakcji, oprócz Spółki, występuje również Pośrednik
    oraz Nabywca końcowy. Charakteryzuje się ona tym, że Spółka dokonuje sprzedaży
    towarów na rzecz Pośredników za pomocą internetowej platformy sprzedażowej, z kolei
    Pośrednicy odsprzedają nabyty od Spółki towar na rzecz Nabywców końcowych.
    Jednocześnie towar nie jest dostarczany do Pośrednika, ale do Nabywcy końcowego.
    Pośrednikami są podmioty będące podatnikami podatku od wartości dodanej.
    W zdecydowanej większości towary znajdujące się w magazynie Spółki w (...) zostały
    zaimportowane według własnego zapotrzebowania (według analizy dotychczasowej
    sprzedaży, ceny i trendów rynkowych). Spółka wprowadza je następnie do sprzedaży –
    składając zamówienie Pośrednik dokonuje wyboru spośród towarów znajdujących się już
    w magazynie Spółki w (...). Zamówienia Pośredników są zapisywane w systemie finansowo-
    księgowym Spółki – Wnioskodawca ma wgląd do wszystkich zamówień dokonanych do 5
    lat wstecz.
    Spółka zamierza rozpocząć tego rodzaju sprzedaż na rynkach UE. W ramach tych
    transakcji Pośrednik każdorazowo będzie zarejestrowany jako podatnik VAT UE i będzie
    posiadał właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych,
    nadany przez państwo członkowskie UE inne niż Polska. Z kolei status Nabywcy
    końcowego będzie różny, w zależności od konkretnej dostawy – będą to zarówno osoby
    fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej (konsumenci), jak i podatnicy podatku
    od wartości dodanej.
    Spółka chce umożliwić swoim odbiorcom (Pośrednikom) korzystanie z usług lokalnych
    kurierów, w związku z tym przewiduje ona dwa warianty transportu towarów do
    Nabywców końcowych. W przypadku planowanej sprzedaży w innym państwie UE, będzie
    się ona kształtować następująco:
    1 najęty lokal w innym państwie UE – towary będą zbiorczo przemieszczane własnym
    transportem Spółki z jej magazynu w (...) do najętego lokalu w innym państwie UE. Z
    tego lokalu pracownicy Spółki (kierowcy) będą wydawać towar (tego samego lub
    następnego dnia) lokalnym kurierom zaangażowanym przez Pośrednika, którzy
    dostarczą towar bezpośrednio do Nabywcy końcowego w tym państwie UE (lub w
    innym państwie UE),
    2. kurierski punkt spedycyjny w innym państwie UE – Spółka będzie transportować
    zbiorczo towary własnym transportem z jej magazynu w (...) do punktów spedycyjnych
    lokalnych kurierów zaangażowanych przez Pośrednika w położonych w innych
    państwach UE, skąd zostaną one dostarczone bezpośrednio do Nabywcy końcowego w
    tym państwie UE (lub w innym państwie UE).
    Towar nie będzie podlegał żadnym czynnościom (np. przepakowywaniu) w najętym przez
    Spółkę lokalu lub w punkcie spedycyjnym w innym państwie UE. Etykiety przewozowe dla
    lokalnych kurierów będą dostarczane przez Pośrednika (Pośrednik będzie załączał etykiety

    do zamówienia na internetowej platformie sprzedażowej) oraz będą naklejane w
    magazynie Spółki w (...). Etykiety będą zawierać dane identyfikujące Pośrednika oraz
    Nabywcę końcowego, w tym adres miejsca dostawy do Nabywcy końcowego.
    Zgodnie z obowiązującym w Spółce regulaminem, z chwilą wydania przez Spółkę towaru
    przewoźnikowi przechodzą na nabywcę korzyści i ciężary związane z towarem oraz
    niebezpieczeństwo przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru. Spółka nie ponosi
    odpowiedzialności za utratę, ubytek lub uszkodzenie towaru powstałe od przyjęcia go do
    przewozu aż do wydania go nabywcy oraz za opóźnienie w przewozie przesyłek.
    W obu wariantach lokalni kurierzy będą potwierdzali odbiór towaru podpisem na
    przygotowanym przez Spółkę dokumencie zawierającym dane tożsame z dokumentem
    CMR (dalej: CMR). CMR będzie zawierał również informacje o numerze przewozowym
    przesyłki, co pozwoli na jednoznaczną identyfikację dokonanych dostaw, a w szczególności
    co do ilości i rodzaju towaru wydanego lokalnemu kurierowi.
    Spółka będzie również w posiadaniu dokumentu WZ wystawianego w dniu opuszczenia
    przez towar magazynu w (...). Dokument WZ będzie zawierał specyfikację poszczególnych
    sztuk ładunku, a także swój unikalny numer oraz numer zamówienia – umożliwi to
    identyfikację towaru, który został wywieziony własnym transportem Spółki do innego
    państwa UE w celu jego wydania lokalnym kurierom.
    Z kolei fakturę dokumentującą dostawę towaru na rzecz Pośrednika Spółka będzie
    wystawiać po wydaniu towaru lokalnym kurierom (tj. w dniu dokonania dostawy na rzecz
    Pośrednika) – najczęściej z kilkudniowym opóźnieniem. Faktura będzie zawierać dane
    Pośrednika oraz precyzować towary podlegające dostawie. Oprócz tego Spółka będzie w
    posiadaniu potwierdzenia płatności za towar przez Pośrednika. Do płatności wykonanych
    za pomocą systemów płatności internetowych, które będą następowały przed dostawą
    towarów, każdorazowo zostanie przyporządkowany numer zamówienia. W przypadku
    płatności z odroczonym terminem zapłaty, Pośrednik będzie co do zasady dokonywał
    zbiorczych przelewów bankowych bez podawania numerów poszczególnych zamówień w
    ich tytule.
    Natomiast ze względu na to, że to Pośrednik będzie angażował lokalnych kurierów, Spółka
    nie będzie w posiadaniu zbiorczych zestawień potwierdzających dostarczenie towaru
    przez lokalnego kuriera do Nabywców końcowych. Spółka ma co prawda możliwość
    uzyskania takiego potwierdzenia w odniesieniu do pojedynczych transakcji (poprzez
    system monitoringu przesyłek), jednak jego uzyskanie wymaga każdorazowej, ręcznej
    weryfikacji przez pracowników Spółki za pomocą udostępnionego jej numeru
    przewozowego. Mając na uwadze, że Spółka prowadzi działalność w istotnej skali,
    konieczność uzyskiwania tego rodzaju potwierdzeń (wydruków z systemu monitoringów
    przesyłek) dla każdej pojedynczej transakcji byłaby bardzo angażująca dla pracowników
    Spółki oraz komplikowałaby proces gromadzenia dokumentacji potwierdzającej
    dostarczenie towarów w ramach WDT.
    Spółka nie ma jednocześnie możliwości uzyskania dalszych dokumentów
    potwierdzających dokonanie WDT na rzecz Pośrednika. W szczególności, ze względu na
    znaczną liczbę podmiotów pełniących w przyszłości rolę Pośredników, Spółka nie będzie
    miała realnej możliwości egzekwowania od nich oświadczeń potwierdzających
    dostarczenie towaru.
    W rezultacie, celem usystematyzowania, uproszczenia i ujednolicenia dokumentacji
    potwierdzającej dostarczenia towarów do kontrahenta (Pośrednika) w ramach WDT,
    Wnioskodawca będzie dokumentować dokonanie WDT następującymi dokumentami:
    1 zamówienie Pośrednika w sklepie internetowym (dostarczenie Spółce etykiety
    przewozowej),
    2 potwierdzenie płatności,
    3 dokument WZ wystawiony przez Spółkę,

    4 CMR wystawiony przez Spółkę z podpisem przewoźnika (lokalnego kuriera), bez podpisu
    odbiorcy (Pośrednika),
    5 faktura sprzedaży wraz ze specyfikacją dostarczanego towaru.
    Dokumenty, które będą w posiadaniu Spółki umożliwią ich przypisanie do konkretnej
    transakcji. Ze wszystkich zgromadzonych razem dokumentów jednoznacznie będzie
    wynikać, że towar został doręczony lokalnemu kurierowi zaangażowanemu przez
    Pośrednikowi w danym dniu pod danym adresem.
    Spółka pragnie również dodać, że może się zdarzyć tak, że dokona ona rejestracji dla
    celów VAT w państwie UE, w którym będą dokonywane wyżej opisane dostawy towarów,
    aczkolwiek okoliczność ta nie ma jej zdaniem znaczenia z punktu widzenia analizowanego
    zagadnienia.
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że:
    Wnioskodawca jest zarejestrowany do transakcji wewnątrzwspólnotowych jako podatnik
    VAT-UE, jak również pozostanie zarejestrowany w tym charakterze w związku z
    planowanymi transakcjami wewnątrzwspólnotowymi opisanymi we wniosku o wydanie
    interpretacji indywidualnej z dnia 6 grudnia 2024 r.
    Pośrednik każdorazowo będzie zarejestrowany jako podatnik VAT UE, będzie posiadał
    właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany
    przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod
    stosowany dla podatku od wartości dodanej, a także poda go Wnioskodawcy w ramach
    planowanych transakcji wewnątrzwspólnotowych opisanych we wniosku o wydanie
    interpretacji indywidualnej z dnia 6 grudnia 2024 r.
    Wnioskodawca przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
    rozliczeniowy, będzie on posiadał w swojej dokumentacji następujące dowody, że towary
    będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium
    kraju i dostarczone do nabywcy (Pośrednika) na terytorium państwa członkowskiego inne
    niż terytorium kraju:
    1. zamówienie Pośrednika w sklepie internetowym Wnioskodawcy – zamówienia
    Pośredników są zapisywane w systemie finansowo-księgowym Spółki, Wnioskodawca
    ma wgląd do wszystkich zamówień dokonanych do 5 lat wstecz. Wraz z zamówieniem
    Pośrednik dostarczy również etykietę przewozową, która będzie naklejana na przesyłkę
    z towarem w magazynie Wnioskodawcy w (...). Etykiety będą zawierać dane
    identyfikujące Pośrednika oraz Nabywcę końcowego, w tym adres miejsca dostawy do
    Nabywcy końcowego.
    2. potwierdzenie płatności dokonanych za pomocą systemów płatności internetowych –
    płatności będą następowały przed dostawą towarów i każdorazowo do płatności
    zostanie przyporządkowany numer zamówienia. W przypadku płatności z odroczonym
    terminem zapłaty, Pośrednik będzie co do zasady dokonywał zbiorczych przelewów
    bankowych bez podawania numerów poszczególnych zamówień w ich tytule.
    3. dokument WZ wystawiony przez Spółkę – dokument WZ każdorazowo będzie
    wystawiany w dniu opuszczenia przez towar magazynu w (...) i będzie zawierał
    specyfikację poszczególnych sztuk ładunku, a także swój unikalny numer oraz numer
    zamówienia,
    4. wystawiony przez Wnioskodawcę dokument zawierający dane tożsame z dokumentem
    CMR (oraz numer przewozowy przesyłki) z podpisem przewoźnika (lokalnego kuriera z
    innego niż Polska państwa UE), bez podpisu odbiorcy (Pośrednika).
    5. faktura sprzedaży wraz ze specyfikacją dostarczanego towaru – Wnioskodawca będzie
    wystawiał fakturę po wydaniu towaru lokalnym kurierom (z innego niż Polska państwa
    UE) – najczęściej z kilkudniowym opóźnieniem. Faktura będzie zawierać dane
    Pośrednika oraz precyzować towary podlegające dostawie.

    Wnioskodawca jest zdania (i to jest jego własne stanowisko w sprawie oceny prawnej
    zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku, które powinno zostać ocenione przez
    Organ wydający interpretację), że powyższe dokumenty będą stanowiły dokumentację
    uprawniającą Wnioskodawcę do zastosowania stawki 0% VAT (w świetle art. 42 ust. 1 pkt 2
    ustawy VAT) z tytułu planowanych transakcji wewnątrzwspólnotowych realizowanych
    przez Wnioskodawcę na rzecz Pośrednika, opisanych we wniosku o wydanie interpretacji
    indywidualnej z dnia 6 grudnia 2024 r. Wnioskodawca, kierując pytanie oznaczone we
    wniosku numerem 3, oczekuje od Organu wydającego interpretację potwierdzenia tego
    stanowiska. Jednocześnie Wnioskodawca uważa, że gromadzenie potwierdzeń (wydruków
    z systemu monitoringu przesyłek) dostarczenia towaru przez lokalnego kuriera do
    Nabywców końcowych nie jest konieczne z punktu widzenia zastosowania stawki 0% VAT.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, dokumenty zgromadzone w związku z
    planowanymi transakcjami wewnątrzwspólnotowymi opisanymi we wniosku o wydanie
    interpretacji indywidualnej z dnia 6 grudnia 2024 r., będą stanowić: (1) dowody, że towary
    będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium
    kraju i dostarczone do nabywcy (Pośrednika) na terytorium państwa członkowskiego inne
    niż terytorium kraju, a tym samym (2) są wystarczające do zastosowania stawki 0% VAT w
    świetle art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy VAT.
    Wnioskodawca będzie terminowo składał informacje podsumowujące, dotyczące
    sprzedaży towarów, zawierające prawidłowe dane, o których mowa w art. 100 ust. 8
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    361, ze zm.), w tym uwzględni w nich dane dotyczące planowanych transakcji
    wewnątrzwspólnotowych opisanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z
    dnia 6 grudnia 2024 r., a w przypadku ewentualnych uchybień, należycie wyjaśni je
    właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego.
    Pytania
    Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, iż w zdarzeniu przyszłym:
    1. dostawa towarów dokonywana przez Spółkę na rzecz Pośrednika nie stanowi elementu
    tzw. „transakcji łańcuchowej” w rozumieniu art. 22 ust. 2 ustawy VAT?
    2. dostawa towarów na rzecz Pośrednika realizowana przez Spółkę stanowi
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (dalej: WDT), która przy spełnieniu warunków
    wynikających z art. 42 ustawy VAT, podlega w Polsce opodatkowaniu stawką VAT 0%?
    3. zgromadzone przez Spółkę dokumenty (zamówienie Pośrednika, potwierdzenie
    płatności, korespondencja handlowa z Pośrednikiem, dokument WZ wystawiony przez
    Spółkę; CMR wystawiony przez Spółkę z podpisem lokalnego kuriera, bez podpisu
    odbiorcy; faktura sprzedaży ze specyfikacją towaru; potwierdzenie płatności) będą
    stanowiły dokumentację uprawniającą do zastosowania stawki 0% VAT w świetle art. 42
    ust. 1 pkt 2 ustawy VAT z tytułu realizowanych przez Spółkę WDT na rzecz Pośrednika?
    4. w przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 3 – czy zgromadzone przez Spółkę
    dokumenty (zamówienie Pośrednika, potwierdzenie płatności, korespondencja
    handlowa z Pośrednikiem, dokument WZ wystawiony przez Spółkę; CMR wystawiony
    przez Spółkę z podpisem lokalnego kuriera, bez podpisu odbiorcy; faktura sprzedaży ze
    specyfikacją towaru; potwierdzenie płatności; wydruk z systemu monitoringów
    przesyłek potwierdzający doręczenie towaru Nabywcy końcowemu) będą stanowiły
    dokumentację uprawniającą do zastosowania stawki 0% VAT w świetle art. 42 ust. 1 pkt
    2 ustawy VAT z tytułu realizowanych przez Spółkę WDT na rzecz Pośrednika?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy:
    1. dostawa towarów dokonywana przez Spółkę na rzecz Pośrednika nie będzie stanowić
    elementu tzw. „transakcji łańcuchowej” w rozumieniu art. 22 ust. 2 ustawy VAT,

    2. dostawa towarów na rzecz Pośrednika realizowana przez Spółkę będzie stanowić WDT,
    która przy spełnieniu warunków wynikających z art. 42 ustawy VAT, będzie podlegać w
    Polsce opodatkowaniu stawką VAT 0%,
    3. zgromadzone przez Spółkę dokumenty (zamówienie Pośrednika, potwierdzenie
    płatności, korespondencja handlowa z Pośrednikiem, dokument WZ wystawiony przez
    Spółkę; CMR wystawiony przez Spółkę z podpisem lokalnego kuriera, bez podpisu
    odbiorcy; faktura sprzedaży ze specyfikacją towaru; potwierdzenie płatności) będą
    stanowiły dokumentację uprawniającą do zastosowania stawki 0% VAT w świetle art. 42
    ust. 1 pkt 2 ustawy VAT z tytułu realizowanych przez Spółkę WDT na rzecz Pośrednika,
    4. w przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 3 – zgromadzone przez Spółkę
    dokumenty (zamówienie Pośrednika, potwierdzenie płatności, korespondencja
    handlowa z Pośrednikiem, dokument WZ wystawiony przez Spółkę; CMR wystawiony
    przez Spółkę z podpisem lokalnego kuriera, bez podpisu odbiorcy; faktura sprzedaży ze
    specyfikacją towaru; potwierdzenie płatności; wydruk z systemu monitoringów
    przesyłek potwierdzający doręczenie towaru Nabywcy końcowemu) będą stanowiły
    dokumentację uprawniającą do zastosowania stawki 0% VAT w świetle art. 42 ust. 1 pkt
    2 ustawy VAT z tytułu realizowanych przez Spółkę WDT na rzecz Pośrednika.
    Ad 1.
    Zdaniem Spółki kluczowe jest rozstrzygnięcie kwestii, czy sprzedaż towarów dokonana
    przez Spółkę na rzecz Pośrednika będzie stanowić element tzw. „transakcji łańcuchowej” w
    rozumieniu art. 22 ust. 2 ustawy VAT. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku gdy te same
    towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub transportowane
    bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub
    transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie.
    Z przepisu wynika zatem, że „transakcja łańcuchowa” występuje w sytuacji, gdy
    dokonywane są co najmniej dwie dostawy pomiędzy co najmniej trzema podmiotami, przy
    czym towar wydawany jest bezpośrednio przez pierwszego dostawcę ostatniemu
    nabywcy. W takich przypadkach, mimo że faktyczne przemieszczenie towarów odbywa się
    tylko pomiędzy pierwszym dostawcą a ostatnim nabywcą, uznaje się, że dostawy towarów
    dokonał każdy z podmiotów biorących udział w tych czynnościach, co wiąże się z
    wystąpieniem po ich stronie określonych skutków związanych z dokonaniem dostawy
    towarów.
    Cechą charakterystyczną „transakcji łańcuchowej” jest więc to, że pośrednicy (nabywcy
    pośredni pomiędzy pierwszym dostawcą a ostatnim nabywcą) nie wchodzą w fizyczne
    posiadanie przedmiotu dostawy. Ich pominięcie w czynności wydania towaru, jest wręcz
    warunkiem wystąpienia dostawy łańcuchowej (takie stanowisko wynika m.in. z wyroku
    NSA z 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 767/13).
    Co więcej, zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 28 czerwca 2018 r. (sygn. akt I FSK 1581/16): „W
    przypadku transakcji łańcuchowych uznaje się jednak, że każdy z podmiotów biorących w
    nich udział dokonał dostawy, pomimo że faktyczne wydanie towaru, rodzące obowiązek
    podatkowy z tytułu dostawy, dokonywane jest tylko między „skrajnymi” uczestnikami.
    Warunek wystąpienia dostawy łańcuchowej, czyli wydanie towaru bezpośrednio przez
    pierwszego dostawcę ostatniemu nabywcy, będzie spełniony wtedy, gdy tenże pierwszy
    dostawca nie wyda przedmiotu dostawy podmiotowi innemu niż ostatni nabywca.
    Sprowadza się to do tego, że niezależnie od tego, kto jest organizatorem transportu,
    towar transportowany jest na trasie od pierwszego dostawcy do ostatniego nabywcy z
    pominięciem pośredników, którym towar nie jest przecież fizycznie wydawany. Jeżeli
    transport zostanie przerwany w taki sposób, że pośredni nabywca uzyska władztwo nad
    towarem (wejdzie w jego posiadanie), będzie to oznaczało, że dostawa została
    zrealizowana, a łańcuch dostaw – zakończony. Kolejne dostawy tego towaru będą
    odbywały się już poza tym łańcuchem dostaw – nie będą stanowiły jego elementów.
    Sytuacja taka wystąpi, gdy np. przeładunek towaru w magazynie spedytora działającego w

    imieniu pośredniego nabywcy wiąże się z uzyskaniem przez tego nabywcę prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel i w konsekwencji przejęciem odpowiedzialności za
    transport towaru realizowany w wykonaniu jego już dostawy”.
    Z tego rodzaju sytuacją, zdaniem Wnioskodawcy, mamy również do czynienia w opisanym
    zdarzeniu przyszłym. Sprzedaż towaru Pośrednikowi będzie się odbywać w oparciu o
    przyjęty przez Spółkę regulamin (nie będzie zawierana oddzielna, pisemna umowa
    sprzedaży określająca odrębne warunki dostawy). W ramach złożonego za pośrednictwem
    internetowej platformy sprzedażowej zamówienia Pośrednik określi, iż towar zostanie
    dostarczony Nabywcy końcowemu w innym niż Polska państwie UE za pomocą lokalnej
    firmy kurierskiej. W związku z tym, Pośrednik dostarczy Spółce etykietę przewozową dla
    lokalnego kuriera (z adresem dostawy Nabywcy końcowego), która zostanie naklejona na
    paczkę z towarem w magazynie Spółki w (...).
    Następnie, Spółka przetransportuje towar ze swojego magazynu w (...) do najętego lokalu
    /punktu spedycyjnego lokalnego kuriera w innym państwie UE we własnym zakresie
    (własnym transportem) i na własne ryzyko. Regulamin przyjęty przez Spółkę nie wskazuje
    w szczególności, że Spółka będzie działała w tym zakresie na zlecenie i na rzecz
    Pośrednika. Transport własny Spółki do najętego lokalu/punktu spedycyjnego
    znajdującego się w innym państwie UE będzie się zatem odbywał w ramach dostawy
    towarów dokonanej przez Spółkę na rzecz Pośrednika.
    Co więcej, w świetle regulaminu przyjętego przez Spółkę, w momencie wydania towaru
    lokalnemu kurierowi (w najętym przez Spółkę lokalu lub w punkcie spedycyjnym w
    państwie UE innym niż Polska) nastąpi przeniesienie prawa do rozporządzania towarem
    jak właściciel na Pośrednika. W momencie odebrania towaru, zdaniem Wnioskodawcy,
    Pośrednik przejmie również na swoją rzecz gestię transportową, w ramach której dokona
    dostawy na rzecz Nabywcy końcowego za pośrednictwem zaangażowanego przez
    Pośrednika lokalnego kuriera (kurier przewiezie towar z najętego przez Spółkę lokalu
    /punktu spedycyjnego w państwie UE innym niż Polska bezpośrednio na adres wskazany
    Pośrednikowi przez Nabywcę końcowego). Regulamin przyjęty przez Spółkę nie wskazuje,
    że Pośrednik będzie działał w tym zakresie na zlecenie i na rzecz Spółki.
    W rezultacie, w opisywanym zdarzeniu przyszłym nie będzie zdaniem Wnioskodawcy
    uzasadnione twierdzenie, że towary są wysyłane lub transportowane „bezpośrednio od
    pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy”. Miejscem docelowym
    transportu z magazynu Spółki w Polsce, organizowanego przez nią we własnym zakresie,
    nie będzie bowiem miejsce, w którym towar zostanie wydany Nabywcy końcowemu przez
    lokalnego kuriera zaangażowanego przez Pośrednika, ale najęty przez Spółkę lokal/punkt
    spedycyjny w państwie UE innym niż Polska.
    Powyższe podejście zaakceptował również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w
    interpretacji indywidualnej z dnia 8 kwietnia 2022 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.103.2022.1.
    RD), w której potwierdził on stanowisko wnioskodawcy w analogicznym (zdaniem Spółki)
    stanie faktycznym:
    „W niniejszej sprawie Państwa Spółka sprzedaje towar Nabywcy, a przy tym posiada
    wiedzę, że towar, który sprzedał Nabywcy będzie przedmiotem dalszej odsprzedaży
    (Nabywca nie jest ostatecznym nabywcą towarów). Niemniej jednak, jak wskazano,
    Państwa Spółka nie przekazuje towaru Odbiorcy końcowemu (Państwa Spółka pozostawia
    towar do dyspozycji Nabywcy w innym niż Polska państwie członkowskim UE tj. w Belgii).
    Państwa Spółka dostarcza towary za pośrednictwem firmy transportowej do wybranej
    przez Nabywcę z siedzibą w Polsce. Dostawy realizowane są do oddziału wskazanego
    przez spedytora - X PL, skąd dalej towary są transportowane do Y. w (Belgia). Transport do
    X PL jest w całości organizowany przez Spółkę. Transport z X PL do Belgii jest również
    opłacany przez Spółkę i zgodnie z warunkami sprzedaży DDP wykonywany jest na rzecz
    Spółki. Za transport z Belgii do odbiorcy końcowego w Wielkiej Brytanii odpowiada zaś już
    Nabywca a nie Państwa Spółka. Nigdy ten sam podmiot nie odpowiada/nie będzie
    odpowiadał za transport towarów od pierwszego do ostatniego podmiotu w łańcuchu

    dostaw tj. w przypadku gdy za transport odpowiada/będzie odpowiadać Państwa Spółka z
    Polski na terytorium UE (Belgia) wówczas Państwa Spółka nie odpowiada/nie będzie
    odpowiadała za transport towarów do odbiorcy końcowego tj. z Belgii do Wielkiej Brytanii.
    Nabywca ponoszący ryzyko i odpowiedzialny za transport z Belgii do Wielkiej Brytanii nie
    działa/nie będzie działał na rzecz/zlecenie Państwa Spółki. Jak wskazujecie Państwo we
    wniosku w Belgii gdy towar dostarczony jest do Nabywcy to Nabywca staje się
    odpowiedzialny za późniejsze przetwarzanie, w tym wszystkie niezbędne powiadomienia i
    wywóz towaru do Wielkiej Brytanii. Transport towarów przebiega dwuetapowo.
    Zatem skoro, Państwa Spółka nie przekazuje towaru odbiorcy końcowemu z Wielkiej
    Brytanii oraz żaden z podmiotów uczestniczących w transakcji - ani samodzielnie ani za
    pośrednictwem innej osoby działającej na jego rzecz - nie organizuje transportu towarów z
    Polski (od pierwszego dostawcy Państwa Spółki) do ostatecznego nabywcy, nie można
    uznać, że dostawa towaru dokonana przez Państwa Spółkę wpisuje się w jedną transakcję
    łańcuchową, w ramach której można byłoby wydzielić tzw. transakcję ruchomą i
    transakcję nieruchomą. W analizowanym przypadku mamy do czynienia z dwiema
    odrębnymi transakcjami, tj. dostawą towarów dokonaną przez Państwa Spółkę na rzecz
    Nabywcy, oraz z dostawą towarów dokonaną przez Nabywcę na rzecz Odbiorcy
    końcowego”.
    Takie podejście potwierdza również doktryna prawa podatkowego: „Szczególnym
    rodzajem przerwy, która zasługuje na odrębne omówienie i zawsze skutkuje przerwaniem
    ciągłości transportu, jest przerwa związana ze zmianą organizatora transportu. Transport
    towarowy zostanie przerwany, jeśli w jego trakcie, np. po przeładunku, dojdzie do zmiany
    jego organizatora. W tym miejscu wypada przypomnieć, że organizator transportu jest
    podmiotem obciążonym ryzykiem przypadkowej utraty albo uszkodzenia towaru
    (rozporządza towarem jak właściciel), co oznacza, że dla przeprowadzenia poszczególnych
    czynności składających się na transport towarów może on posługiwać się różnymi
    podmiotami działającymi na jego rzecz 8 – nie musi samodzielnie realizować transportu.
    Należy również zgodzić się, że organizatorem transportu może być tylko jeden z
    podmiotów wchodzących w skład konkretnego łańcucha dostaw. Wobec tego, gdy jeszcze
    przed przetransportowaniem towaru do ostatecznego nabywcy dojdzie do przeniesienia
    prawa do rozporządzania towarem jak właściciel na rzecz innego podmiotu, wówczas
    należy uznać, że transakcja łańcuchowa kończy się na tym podmiocie, który stanie się
    ostatecznym nabywcą w tej transakcji łańcuchowej” (A. Smalej, Przerwa w transporcie
    towaru w transakcji łańcuchowej – skutki w podatku od towarów i usług, PP 2022, nr 8, s.
    6-10.).
    Mając powyższe na uwadze, wskutek łącznego zaistnienia dwóch okoliczności w
    momencie odebrania towaru przez lokalnego kuriera zaangażowanego przez Pośrednika
    (tj. przejścia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel na Pośrednika oraz zmiany
    gestii transportowej), ciągłość transportu z magazynu Spółki w (...) do Nabywcy
    końcowego zostanie przerwana. W opisanym stanie przyszłym mamy zatem do czynienia z
    dwiema odrębnymi transakcjami, tj. dostawą towarów dokonaną przez Spółkę na rzecz
    Pośrednika oraz z dostawą towarów dokonaną przez Pośrednika na rzecz Nabywcy
    końcowego. W rezultacie, skutki podatkowe na gruncie VAT obu tych transakcji powinny
    być rozpatrywane niezależnie od siebie. Zatem dostawa towarów dokonywana przez
    Spółkę na rzecz Pośrednika nie będzie stanowić elementu tzw. „transakcji łańcuchowej” w
    rozumieniu art. 22 ust. 2 ustawy VAT.
    Ad 2.
    Transakcja między Spółką, a Pośrednikiem, z dostawą do lokalu najętego przez Spółkę
    /punktu spedycyjnego w innym niż Polska państwie UE powinna być traktowana jako
    odrębna transakcja, po której nastąpi druga transakcja związana z dostawą towaru od
    Pośrednika (w innym niż Polska państwie UE) do Nabywcy końcowego (w innym niż Polska
    państwie UE), w którą Spółka nie jest zaangażowana. Tym samym, Spółka wywodzi skutki
    podatkowe na gruncie VAT jedynie z okoliczności dostawy na rzecz Pośrednika.

    Stosownie do art. 13 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy VAT przez WDT rozumie się wywóz
    towarów z terytorium Polski w celu wykonania czynności określonych w art. 7 ustawy VAT
    na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium Polski, pod warunkiem że
    nabywca towarów jest podatnikiem podatku od wartości dodanej, zidentyfikowanym na
    potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego
    innym niż terytorium Polski.
    Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 1 ustawy VAT przez dostawę towarów rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W interpretacji indywidualnej z dnia 11 stycznia 2021 r. (sygn. 0111-KDIB3-
    3.4012.648.2020.2.PK) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że: „Jeżeli wywóz
    towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z ustalonym nabywcą, w celu
    przeniesienia na konkretny podmiot prawa do rozporządzania wywożonym towarem jak
    właściciel, zachodzi wówczas transakcja wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT).
    Warunkiem rozpoznania danej dostawy towarów (której towarzyszy przemieszczenie z
    Polski do innego kraju członkowskiego), jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów
    jest dokonanie jej na rzecz podmiotu zidentyfikowanym na potrzeby transakcji
    wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium
    kraju”.
    Zgodnie z treścią przyjętego przez Spółkę i zaakceptowanego przez Pośrednika
    regulaminu, dla Spółki transakcja sprzedaży towarów Pośrednikowi będzie kończyć się na
    etapie wydania towaru lokalnemu kurierowi w lokalu najętym przez Spółkę/punkcie
    spedycyjnym w innym niż Polska państwie UE. Towary zostaną dostarczone do tych miejsc
    (gdzie Pośrednik uzyska prawo do rozporządzania towarem jak właściciel) transportem
    własnym Spółki z jej magazynu w (...). Zatem dostawa realizowana przez Spółkę obejmuje
    odcinek transportu z Polski do innego państwa UE, co wpisuje się w definicję WDT.
    Co więcej, Spółka jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny w Polsce, w tym również
    na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych. Każdorazowo, Pośrednik na rzecz
    którego Spółka będzie dokonywała dostawy towarów będzie posiadał status podatnika
    podatku od wartości dodanej oraz będzie się legitymował numerem identyfikacji dla
    transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadanym przez państwo członkowskie UE inne niż
    Polska. Aktywność numeru VAT UE Pośrednika będzie weryfikowana dwukrotnie – w
    momencie składania zamówienia przez Pośrednika oraz w dniu wydania towaru lokalnym
    kurierom.
    Skoro zatem Spółka będzie dostarczać towar w ramach odrębnej transakcji dla ustalonego
    Pośrednika, który posługuje się numerem identyfikacji dla transakcji
    wewnątrzwspólnotowych nadanym w państwie innym niż Polska, a towar zostanie
    wywieziony z terytorium kraju do innego kraju UE transportem własnym Spółki, to taką
    transakcję należy klasyfikować jako WDT, w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy VAT. W
    konsekwencji, po spełnieniu warunków, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy VAT
    związanych z posiadaną dokumentacją, Spółka będzie mogła zastosować stawkę VAT 0%
    dla dokonanej na rzecz Pośrednika WDT. W opisywanym zdarzeniu przyszłym spełnione
    będą bowiem warunki opodatkowania WDT według stawki VAT 0%, o których mowa w art.
    42 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy VAT.
    Ad 3.
    Zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy VAT wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
    podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem że podatnik przed
    upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada
    w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej
    dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium
    państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.
    W myśl art. 42 ust. 3 ustawy VAT, dowodami, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2, są
    następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących

    przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na
    terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:
    1. dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za
    wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały
    dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne
    niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi
    (spedytorowi),
    2. (uchylony),
    3. specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku,
    4. (uchylony)
    5. - z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.
    Zgodnie natomiast z art. 42 ust. 4 ustawy VAT, w przypadku wywozu towarów będących
    przedmiotem WDT bezpośrednio przez podatnika dokonującego takiej dostawy lub przez
    ich nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy, podatnik
    oprócz dokumentu, o którym mowa w ust. 3 pkt 3, powinien posiadać dokument
    zawierający co najmniej:
    1. imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca
    zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz
    nabywcy tych towarów;
    2. adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby
    działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania nabywcy;
    3. określenie towarów i ich ilości;
    4. potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt 1
    lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium
    kraju;
    5. rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary, lub
    numer lotu - w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu lotniczego.
    Z kolei w myśl art. 42 ust. 11 ustawy VAT, w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w
    ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na
    terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o
    których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła
    dostawa wewnątrzwspólnotową, w szczególności:
    1 korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
    2 dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
    3 dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma
    charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim
    przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;
    4 dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa
    członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Spółki, ustawodawca nie określił zamkniętego
    katalogu dokumentów, które łącznie mogą dać prawo do zastosowania stawki 0% dla
    WDT. Podatnik powinien jednak zgromadzić dokumenty, które łącznie wskazują, że WDT
    rzeczywiście miała miejsce. Takie podejście potwierdza również uchwała NSA z dnia 11
    października 2010 r. (sygn. I FPS 1/10):
    „Przepis krajowy nie może zatem pozbawiać podatnika prawa do stosowania stawki 0% w
    przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej jedynie z uwagi na niespełnienie przez niego
    obowiązków formalnych wymagających przedstawienia dokumentów zawierających ściśle

    określone dane, jeżeli fakt, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej
    dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium
    państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju (art. 42 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u.), został
    przez niego wykazany innymi, zgodnymi z przepisami prawa, dokumentami. (...)
    Niniejszym orzeczeniem Naczelny Sąd Administracyjny, opowiadając się za otwartym
    katalogiem dowodów, którymi można udowadniać przesłankę z art. 42 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u.,
    czyli że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione
    z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne
    niż terytorium kraju, nie przesądza w żaden sposób, jakimi dowodami w formie
    dokumentów - oprócz wymienionych enumeratywnie w art. 42 ust. 3, 4 i 11 ustawy -
    podatnik może wykazywać tę przesłankę, gdyż każdorazowo zależy to od konkretnych
    okoliczności sprawy”.
    Co zatem istotne, z powyższego fragmentu uchwały NSA wynika nie tylko to, że katalog
    dowodów potwierdzających WDT jest otwarty, ale również, że jest on uzależniony od
    okoliczności danej transakcji. W istocie takie podejście odzwierciedla również konstrukcja
    przepisów art. 42 ust. 3-5 i ust. 11 ustawy VAT, które uzależniają katalog niezbędnych
    dokumentów m.in. od rodzaju transportu (art. 42 ust. 3-4 ustawy VAT), czy przedmiotu
    dostawy (art. 42 ust. 5 ustawy VAT).
    W pierwszej kolejności należy zatem wskazać, że Spółka będzie w posiadaniu specyfikacji
    poszczególnych sztuk ładunku w ramach dostawy na rzecz Pośrednika, które będą
    uwzględniane na dokumentach WZ i fakturach wystawianych przez Spółkę (art. 42 ust. 3
    pkt 3 ustawy VAT). Niemniej, transport towaru z magazynu Spółki w (...) do najętego lokalu
    /punktu spedycyjnego w innym państwie UE będzie się odbywał transportem własnym
    Spółki. W rezultacie Spółka nie będzie w posiadaniu dokumentu przewozowego
    otrzymanego od przewoźnika/spedytora (42 ust. 3 pkt 1 ustawy VAT).
    W tej sytuacji zastosowanie znajdzie art. 42 ust. 4 ustawy VAT – Spółka powinna zatem
    posiadać dokument zawierający dane i informacje zawarte w tym przepisie. W związku z
    tym Spółka zamierza wystawiać zbiorczy CMR, w którym uwzględnione zostaną informacje
    o numerach przewozowych poszczególnych towarów (paczek). Ewentualnie, jeżeli
    wszystkie numery przewozowe nie zmieszczą się na dokumencie, do CMR zostanie
    dołączona specyfikacja zawierająca kolejne numery. Tym samym, taki dokument będzie
    zawierał:
    1 dane Spółki jako dostawcy towaru (art. 42 ust. 4 pkt 1 ustawy VAT),
    2 adres najętego lokalu/punktu spedycyjnego w innym Państwie UE (art. 42 ust. 4 pkt 2
    ustawy VAT),
    3 numer przewozowy paczki, który pozwala zidentyfikować towar (opis i ilość) oraz
    nabywcę (Pośrednika); (art. 42 ust. 4 pkt 1 i 3 ustawy VAT),
    4 podpis lokalnego kuriera potwierdzający przyjęcie towarów pod adresem najętego lokalu
    /punktu spedycyjnego w innym Państwie UE (art. 42 ust. 4 pkt 4 ustawy VAT),
    5 rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu własnego Spółki, którym będzie
    wywożony towar (art. 42 ust. 4 pkt 1 ustawy VAT).
    Zdaniem Wnioskodawcy szerszego omówienia wymaga pkt 4 powyżej, w szczególności
    poprzez przedstawienie uwarunkowań transakcji opisanej w stanie przyszłym, które to
    wpływają na możliwy do uzyskania przez Spółkę katalog dokumentów potwierdzających
    dokonanie WDT. Mianowicie, opisana w stanie przyszłym transakcja odbywa się w modelu
    dropshippingu, co oznacza, że towar nie jest transportowany przez Spółkę bezpośrednio
    do nabywcy (Pośrednika). Spółka nie jest więc w stanie uzyskać podpisu Pośrednika na
    wystawianym przez siebie CMR. Z uwarunkowań tej transakcji wynika natomiast, że towar
    zostanie dowieziony wyłącznie do najętego lokalu/punktu spedycyjnego w innym państwie
    UE, gdzie odbierze go od Spółki lokalny kurier działający na rzecz Pośrednika. Moment ten,
    w świetle regulaminu przyjętego przez Spółkę, jest równoznaczny z przejściem prawa do

    rozporządzania towarem jak właściciel na Pośrednika oraz zmianą gestii transportowej (ze
    Spółki na Pośrednika). W świetle tych okoliczności podpis lokalnego kuriera na CMR
    wystawionym przez Spółkę jest jej zdaniem równoznaczny z potwierdzeniem przyjęcia
    towarów przez nabywcę (Pośrednika) w najętym lokalu/punkcie spedycyjnym w innym
    państwie UE (art. 42 ust. 4 pkt 4 ustawy VAT).
    Mając na uwadze powyższe, przy uwzględnieniu uwarunkowań transakcji opisanej w
    stanie przyszłym, CMR wystawiony przez Spółkę będzie jej zdaniem zawierał wszystkie
    elementy, o których mowa w art. 42 ust. 4 ustawy VAT. Niemniej, na podstawie art. 42 ust.
    11 ustawy VAT, Spółka zamierza również dokumentować dokonane na rzecz Pośrednika
    WDT za pomocą innych dowodów uzupełniających:
    1 zamówienie Pośrednika w sklepie internetowym – zamówienia będą zapisywane w
    systemie finansowo-księgowym Spółki (będzie ona miała wgląd do wszystkich
    zamówień dokonanych do 5 lat wstecz) i umożliwią weryfikację danych nabywcy
    (Pośrednika) oraz przedmiotu WDT na jego rzecz. W momencie dokonania zamówienia
    weryfikowana jest również aktywność numeru VAT UE Pośrednika. W ramach
    zamówienia Pośrednik dostarcza również Spółce etykietę przewozową zawierającą
    dane identyfikujące Pośrednika oraz Nabywcę końcowego, w tym adres miejsca
    dostawy do Nabywcy końcowego;
    2 potwierdzenie płatności – ponadto do każdej płatności przeprowadzonej za pomocą
    systemów płatności internetowych przyporządkowany zostanie numer zamówienia;
    3 dokument WZ wystawiony przez Spółkę – potwierdza wydanie towaru z magazynu Spółki
    w (...) w celu dokonania przez Spółkę przewozu towaru do innego niż Polska państwa
    UE własnym środkiem transportu. Dokument WZ zawiera również dane umożliwiające
    identyfikację towaru podlegającego WDT (specyfikację poszczególnych sztuk ładunku
    oraz numer zamówienia),
    4. faktura sprzedaży wraz ze specyfikacją dostarczanego towaru – faktura jest wystawiana
    przez Spółkę po dokonaniu dostawy towaru na rzecz Pośrednika (wydaniu towaru
    lokalnemu kurierowi).
    W dniu dokonania dostawy (wydania towaru) po raz drugi jest również weryfikowana
    aktywność numeru VAT UE Pośrednika.
    Podsumowując, wszystkie powyższe dokumenty łącznie potwierdzają tożsamość towaru
    wysłanego z magazynu Spółki w (...) oraz wydanego lokalnym kurierom w innym niż Polska
    państwie UE. Tym samym, Spółka stoi na stanowisku, że jest uprawniona do stosowania
    stawki VAT 0% do WDT udokumentowanych w przedstawiony powyżej sposób, mając w
    szczególności na uwadze uwarunkowania transakcji opisanych w stanie przyszłym.
    Powyższe podejście potwierdza również stanowisko zawarte w interpretacji indywidualnej
    z dnia 4 września 2018 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.415.2018.1.WH), gdzie podobny zestaw
    dokumentów zgromadzonych przez wnioskodawcę (dokument zawierający zbiorcze lub
    pojedyncze zestawienie potwierdzonych dostaw towarów lub inny dokument o podobnej
    treści potwierdzający dokonanie dostawy, otrzymany od przewoźnika w formie
    papierowej bądź elektronicznej; dokument CMR bez podpisu odbiorcy; dokument
    „delivery note” dokumentujący wysyłkę towaru lub przygotowanie do wysyłki; faktura
    sprzedaży ze specyfikacją towaru; potwierdzenie płatności), umożliwiał, zdaniem
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, zastosowanie stawki VAT 0% w ramach
    opisanego tam WDT. Dlatego też, zdaniem Spółki wskazany zestaw dokumentów
    uprawnia do zastosowania stawki VAT 0% przy realizacji WDT na rzecz Pośredników.
    Ad 4.
    Oprócz dokumentów wskazanych powyżej, Spółka ma również możliwość uzyskania
    potwierdzenia dostarczenia towaru przez lokalnego kuriera do Nabywców końcowych.
    Takie potwierdzenie dotyczy pojedynczych transakcji i odbywa się za pomocą systemu
    monitoringu przesyłek w oparciu o numer przewozowy towaru (paczki) udostępniony

    Spółce przez Pośrednika. Uzyskanie takiego potwierdzenia będzie wymagać każdorazowej,
    ręcznej weryfikacji przez pracowników Spółki. Takie rozwiązanie, mając na uwadze dużą
    skalę sprzedaży internetowej Spółki, w istotnym stopniu zwiększy ponoszony nakład pracy
    administracyjnej związanej z gromadzeniem, kompletowaniem i archiwizacją
    dokumentacji dotyczącej WDT.
    Choć powyższy dokument potwierdzi dostarczenie przez Pośrednika towaru do Nabywcy
    końcowego, to ze względu na charakter transakcji (dropshipping), może on, zdaniem
    Wnioskodawcy, stanowić także dowód potwierdzający dostarczenie towaru do Pośrednika
    (skoro towar został dostarczony Nabywcy końcowemu przez Pośrednika, oznacza to, że
    musiał on być również dostarczony przez Spółkę Pośrednikowi). W świetle licznych
    interpretacji indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wydruki z systemu
    monitoringu przesyłek są również podstawowym dokumentem przewozowym w
    przypadku towarów wysyłanych kurierem (m.in. interpretacja indywidualna z dnia 7 maja
    2018 r., sygn. 0115-KDIT1-3.4012.127.2018.2.AT; oraz z dnia 1 marca 2019 r., sygn. 0112-
    KDIL1-3.4012.779.2018.2.AK).
    Podsumowując, choć Wnioskodawca uważa, że gromadzenie potwierdzeń dostarczenia
    towaru przez lokalnego kuriera do Nabywców końcowych nie jest konieczny, to w
    przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 3 Wnioskodawcy, uzyskanie dodatkowo
    wydruku z systemu monitoringu przesyłek potwierdzającego dostarczenia towaru do
    Nabywcy końcowego umożliwi, łącznie z pozostałymi dokumentami zgromadzonymi przez
    Spółkę, zastosowanie stawki VAT 0% w stosunku do WDT na rzecz Pośrednika. Niemniej,
    zdaniem Wnioskodawcy powyższe nie jest konieczne, jeśli Spółka będzie dysponowała
    dokumentami wskazanymi w pkt 3 wniosku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pytań nr 1-3 jest
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361, ze zm., dalej jako: „ustawa” lub „ustawa o VAT”):
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
    2) eksport towarów;
    3) import towarów na terytorium kraju;
    4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
    5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium
    kraju.
    Stosownie do definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
    Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem
    art. 2a.
    W myśl art. 2 pkt 3 ustawy:
    Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii
    Europejskiej (...).
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:

    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
    Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
    Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 13 ust. 1 ustawy:
    Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
    rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art.
    7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-
    8.
    Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy:
    Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
    1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji
      wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium
      kraju;
    2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
      zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
      państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
    3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem
      podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli
      przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku
      akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą
      przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
    4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym
      niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są
      nowe środki transportu.
    Stosowanie do art. 13 ust. 6 ustawy:
    Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest
    podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na
    podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy,
    Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
    ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Powyższe regulacje wskazują, że w sytuacji gdy wywóz towarów następuje w wyniku
    dokonania transakcji dostawy (sprzedaży) z ustalonym nabywcą, w celu przeniesienia na
    konkretny podmiot prawa do rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel – to
    zachodzi wówczas transakcja wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT).
    Warunkiem rozpoznania danej dostawy towarów (której towarzyszy przemieszczenie z
    Polski do innego kraju członkowskiego), jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów
    jest dokonanie jej na rzecz podmiotu zidentyfikowanego na potrzeby transakcji
    wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium
    kraju. Zatem, co do zasady, przy spełnieniu warunków dotyczących podmiotów biorących
    udział w transakcji, w przypadku gdy w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy

    następuje wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego niż Polska państwa
    członkowskiego UE występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Zachodzi
    wówczas transakcja wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w sprzedaży, której po
    stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie.
    Podkreślić należy, że zakwalifikowanie danej transakcji jako dostawy
    wewnątrzwspólnotowej, na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy, wymaga czasowego i
    materialnego związku pomiędzy dostawą danego towaru i jego transportem.
    Wskazać w tym miejscu należy, że od dnia 1 stycznia 2020 r. we wszystkich państwach
    Wspólnoty obowiązują przepisy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1912 z
    dnia 4 grudnia 2018 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w
    odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi
    (Dz. Urz. UE L Nr 311 z 7.12.2018, s. 10), zwanego dalej rozporządzeniem 2018/1912.
    Rozporządzenie 2018/1912 ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio
    stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Rozporządzenie 2018/1912
    wprowadza m.in. domniemania wzruszalne odnoszące się do dowodów wymaganych do
    zastosowania zwolnienia z prawem do odliczenia (stawki 0%) z tytułu
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
    I tak, zgodnie z art. 45a wprowadzonego rozporządzeniem 2018/1912:
    Do celów stosowania zwolnień ustanowionych w art. 138 dyrektywy 2006/112/WE
    domniemywa się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa
    członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium, ale na
    terytorium Wspólnoty, w którymkolwiek z następujących przypadków:
    a) sprzedawca wskazuje, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez niego
      lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz, oraz sprzedawca jest w posiadaniu co
      najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których mowa w ust.
      3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie
      nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy, albo sprzedawca jest w posiadaniu
      jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), wraz z
      jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których
      mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzających wysyłkę lub transport, które zostały wydane
      przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od
      nabywcy;
    b) sprzedawca jest w posiadaniu następujących dokumentów:
    (i) pisemnego oświadczenia nabywcy potwierdzającego, że towary zostały wysłane lub
      przetransportowane przez nabywcę lub przez osobę trzecią działającą na rzecz
      nabywcy, oraz wskazującego państwo członkowskie przeznaczenia towarów; takie
      pisemne oświadczenie określa: datę wystawienia; nazwę lub imię i nazwisko oraz adres
      nabywcy; ilość i rodzaj towarów; datę i miejsce przybycia towarów; w przypadku
      dostawy środków transportu, numer identyfikacyjny środków transportu; oraz
      identyfikację osoby przyjmującej towary na rzecz nabywcy; oraz
    (ii) co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których mowa w
      ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od
      siebie nawzajem, od sprzedawcy i nabywcy, lub jakichkolwiek pojedynczych dowodów,
      o których mowa w ust. 3 lit. a), wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą
      w sprzeczności dowodami, o których mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzających transport
      lub wysyłkę, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od
      siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy.
    Nabywca dostarcza sprzedawcy pisemne oświadczenie, o którym mowa w lit. b) pkt (i), do
    dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła dostawa.
    2. Organ podatkowy może obalić domniemanie przyjęte na podstawie ust. 1.

    3. Do celów ust. 1 następujące dokumenty są akceptowane jako dowód wysyłki lub
    transportu:
    a) dokumenty odnoszące się do wysyłki lub transportu towarów, takie jak podpisany list
      przewozowy CMR, konosament, faktura za towarowy przewóz lotniczy lub faktura od
      przewoźnika towarów;
    b) następujące dokumenty:
    (i) polisa ubezpieczeniowa w odniesieniu do wysyłki lub transportu towarów lub
      dokumenty bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub transport towarów;
    (ii) dokumenty urzędowe wydane przez organ władzy publicznej, na przykład notariusza,
      potwierdzające przybycie towarów do państwa członkowskiego przeznaczenia;
    (iii) poświadczenie odbioru wystawione przez prowadzącego magazyn w państwie
      członkowskim przeznaczenia, potwierdzające składowanie towarów w tym państwie
      członkowskim.
    Jednakże wskazać należy, że niespełnienie warunków wprowadzonych ww.
    rozporządzeniem nie oznacza, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej
    sytuacji dostawca będzie musiał udowodnić w inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi
    przepisami ustawy, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione.
    Zgodnie bowiem z art. 41 ust. 3 ustawy:
    W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z zastrzeżeniem
    art. 42.
    Natomiast w myśl art. 42 ust. 1 ustawy:
    Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku
    0%, pod warunkiem że:
    1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer
      identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo
      członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla
      podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;
    2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
      rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem
      wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone
      do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju;
    3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest
      zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
    Warunki te muszą być spełnione łącznie. Spełnienie pierwszego z nich ma zagwarantować,
    że czynność zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w kraju odbiorcy
    i zostanie tam faktycznie opodatkowana, a drugi wskazuje, że istotnie nastąpił wywóz
    towarów z jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego transport (przemieszczenie) do
    innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju. Istotą transakcji
    wewnątrzwspólnotowych jest faktyczne opodatkowanie dostawy towaru w państwie
    przeznaczenia (do którego towar jest docelowo przemieszczany). Dostawa, która
    następuje na terytorium państwa dostawcy towarów, jest opodatkowana stawką 0%, a w
    państwie nabywcy następuje opodatkowanie tej dostawy według stawki podatku tam
    właściwej. Transakcja opodatkowana w ten sposób ma na celu uniknięcie zakłócania
    konkurencji, powodowanego podwójnym opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania.
    Zgodnie z art. 42 ust. 1a ustawy:
    Stawka podatku, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli:
    1) podatnik nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3 pkt 1,
      lub

    2) złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych dotyczących
      wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z wymogami, o których mowa w
      art. 100 ust. 8
    - chyba że podatnik należycie na piśmie wyjaśnił uchybienie naczelnikowi urzędu
    skarbowego.
    Na mocy art. 42 ust. 3 ustawy:
    Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie
    potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej
    dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego
    innym niż terytorium kraju:
    1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za
      wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały
      dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne
      niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi
      (spedytorowi),
    2) (uchylony),
    3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku,
    4) (uchylony),
    - z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.
    Jak stanowi art. 42 ust. 4 ustawy:
    W przypadku wywozu towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy
    towarów bezpośrednio przez podatnika dokonującego takiej dostawy lub przez ich
    nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy, podatnik
    oprócz dokumentu, o którym mowa w ust. 3 pkt 3, powinien posiadać dokument
    zawierający co najmniej:
    1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca
      zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz
      nabywcy tych towarów;
    2) adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby
      działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania nabywcy;
    3) określenie towarów i ich ilości;
    4) potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt 1
      lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium
      kraju;
    5) rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary, lub
      numer lotu - w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu lotniczego.
    Przy tym, w myśl art. 42 ust. 11 ustawy:
    W przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie
    dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym
    niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być
    również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w
    szczególności:
    1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
    2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;

    3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma
      charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim
      przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;
    4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Na tle powyższego wskazać należy, że analiza regulacji dotyczących transakcji
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów pozwala na wskazanie dwóch podstawowych
    warunków, od spełnienia których uzależnione jest potraktowanie danej czynności jako
    dostawy wewnątrzwspólnotowej.
    Pierwszy z tych warunków dotyczy aspektu prawnego transakcji - jego spełnienie ma
    gwarantować, że czynność ta zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie
    w państwie przeznaczenia i zostanie tam faktycznie opodatkowana.
    Drugi z warunków dotyczy aspektu faktycznego transakcji - jego spełnienie pozwala na
    przyjęcie, że faktycznie nastąpił wywóz towarów z kraju i jego transport (przemieszczenie)
    do innego państwa członkowskiego. Warunek ten dotyczy udokumentowania faktu
    wywozu towaru oraz dostarczenia go w ramach dostawy w państwie przeznaczenia.
    Koncentruje się on zatem na faktycznych, a nie prawnych aspektach transakcji. Powyższy
    warunek został określony wprost w cyt. wyżej art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od
    towarów i usług. Istotnym zatem jest to, aby przedmiotowe dokumenty zawierały
    informacje, z których wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony do innego
    państwa członkowskiego.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:
    Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych
    przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym
    towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.
    W myśl art. 22 ust. 2 ustawy:
    W przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub
    transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności
    nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie.
    Zgodnie zaś z art. 22 ust. 2b ustawy:
    W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z
    terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa
    członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są przyporządkowane wyłącznie
    dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego.
    Na postawie art. 22 ust. 2c ustawy:
    W przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazał swojemu dostawcy numer
    identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo
    członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub transport
    przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot.
    Stosownie do art. 22 ust. 2d ustawy:
    Przez podmiot pośredniczący, o którym mowa w ust. 2b i 2c, rozumie się innego niż
    pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar
    samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz.
    Jak stanowi art. 22 ust. 2e ustawy:
    W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z
    terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z terytorium jednego państwa
    członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego przez:

    1) pierwszego dostawcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie;
    2) ostatniego nabywcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie dokonanej
      do tego nabywcy.
    W myśl art. 22 ust. 3 ustawy:
    W przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c i 2e, dostawę towarów, która:
    1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;
    2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
    Zgodnie z powyższymi przepisami, w przypadku tzw. transakcji łańcuchowych, tj. kiedy ten
    sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie przemieszczany jest tylko
    od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy – przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna
    wysyłka (transport) i tylko w odniesieniu do jednej z transakcji ustalane jest miejsce
    świadczenia, w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy (dostawa ruchoma). W odniesieniu do
    pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki (transportu), ustalenie miejsca
    świadczenia odbywa się jak dla towarów niewysyłanych a zatem według miejsca, w którym
    towary znajdowały się w momencie dostawy (dostawa nieruchoma).
    Na podstawie wskazanych regulacji zawartych w art. 22 ustawy, należy przyjąć, że jeżeli
    towar jest wysyłany lub transportowany przez:
    - podatnika pierwszego w kolejności, to transakcją „ruchomą”, której przypisany jest ten
      transport jest dostawa dokonana przez ten podmiot (a więc pierwsza z dwóch dostaw)
      – zgodnie z art. 22 ust. 2e pkt 1 ustawy,
    - podatnika drugiego w kolejności (nabywcę), to transakcją „ruchomą”, której przypisany
      jest ten transport jest dostawa dokonana do tego podmiotu (a więc pierwsza z dwóch
      dostaw) – zgodnie z art. 22 ust. 2a ustawy,
    - podatnika trzeciego w kolejności (ostatniego nabywcę), to transakcją „ruchomą”, której
      przypisany jest ten transport jest dostawa dokonana do tego podmiotu – ostatniego
      nabywcy w łańcuchu (a więc druga z dwóch dostaw) – zgodnie z art. 22 ust. 2e pkt 2
      ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka zajmuje się importem oraz sprzedażą hurtową oraz
    detaliczną szerokiej gamy towarów, głównie pochodzących z Chin. Spółka oferuje swoje
    towary poprzez liczne kanały e-commerce (internetowe platformy sprzedażowe).
    Jednym z modeli sprzedaży Spółki jest również tzw. dropshipping, zgodnie z którym Spółka
    dokonuje sprzedaży towarów na rzecz Pośredników za pomocą internetowej platformy
    sprzedażowej, z kolei Pośrednicy odsprzedają nabyty od Spółki towar na rzecz Nabywców
    końcowych. Jednocześnie towar nie jest dostarczany do Pośrednika, ale do Nabywcy
    końcowego. Pośrednikami są podmioty będące podatnikami podatku od wartości dodanej.
    W magazynie Spółki w (...) znajdują się zaimportowane według własnego zapotrzebowania
    (według analizy dotychczasowej sprzedaży, ceny i trendów rynkowych) towary, które
    Spółka wprowadza do sprzedaży – składając zamówienie Pośrednik dokonuje wyboru
    spośród towarów znajdujących się już w magazynie Spółki w (...).
    Spółka zamierza rozpocząć tego rodzaju sprzedaż na rynkach UE. W ramach tych
    transakcji Pośrednik każdorazowo będzie zarejestrowany jako podatnik VAT UE i będzie
    posiadał właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych,
    nadany przez państwo członkowskie UE inne niż Polska. Z kolei status Nabywcy
    końcowego będzie różny, w zależności od konkretnej dostawy – będą to zarówno osoby
    fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej (konsumenci), jak i podatnicy podatku
    od wartości dodanej.

    Wątpliwości Państwa Spółki w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia czy dostawa towarów
    dokonywana przez Spółkę na rzecz Pośrednika nie stanowi elementu tzw. „transakcji
    łańcuchowej” w rozumieniu art. 22 ust. 2 ustawy o VAT.
    Państwa zdaniem opisana dostawa towarów dokonywana przez Spółkę na rzecz
    Pośrednika nie będzie stanowić elementu tzw. „transakcji łańcuchowej” w rozumieniu art.
    22 ust. 2 ustawy o VAT.
    Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy
    uznać, że Państwa Spółka słusznie rozpoznała, że przedmiotowe transakcje które są
    przedmiotem zapytania nie stanowią tzw. transakcji łańcuchowej, tj. transakcji kiedy ten
    sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie przemieszczany jest tylko
    od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy a jeden podmiot odpowiada za transport.
    W niniejszej sprawie Państwa Spółka dokonuje sprzedaży towarów na rzecz Pośredników
    za pomocą internetowej platformy sprzedażowej, z kolei Pośrednicy odsprzedają nabyty
    od Spółki towar na rzecz Nabywców końcowych.
    Spółka chce umożliwić swoim odbiorcom (Pośrednikom) korzystanie z usług lokalnych
    kurierów, w związku z tym przewiduje dwa warianty transportu towarów do Nabywców
    końcowych:
    1. towary będą zbiorczo przemieszczane własnym transportem Spółki z jej magazynu w
    (...) do najętego lokalu w innym państwie UE. Z tego lokalu pracownicy Spółki (kierowcy)
    będą wydawać towar (tego samego lub następnego dnia) lokalnym kurierom
    zaangażowanym przez Pośrednika, którzy dostarczą towar bezpośrednio do Nabywcy
    końcowego w tym państwie UE (lub w innym państwie UE),
    2. Spółka będzie transportować zbiorczo towary własnym transportem z jej magazynu w
    (...) do punktów spedycyjnych lokalnych kurierów zaangażowanych przez Pośrednika w
    położonych w innych państwach UE, skąd zostaną one dostarczone bezpośrednio do
    Nabywcy końcowego w tym państwie UE (lub w innym państwie UE).
    Zgodnie z obowiązującym w Spółce regulaminem, z chwilą wydania przez Spółkę towaru
    przewoźnikowi przechodzą na nabywcę korzyści i ciężary związane z towarem oraz
    niebezpieczeństwo przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru. Spółka nie ponosi
    odpowiedzialności za utratę, ubytek lub uszkodzenie towaru powstałe od przyjęcia go do
    przewozu aż do wydania go nabywcy oraz za opóźnienie w przewozie przesyłek.
    Zatem skoro, Państwa Spółka nie będzie przekazywać towaru Nabywcy końcowemu z
    państwa UE oraz żaden z podmiotów uczestniczących w transakcji - ani samodzielnie ani
    za pośrednictwem innej osoby działającej na jego rzecz - nie organizuje transportu
    towarów z Polski (od pierwszego dostawcy Państwa Spółki) do Nabywcy końcowego, nie
    można uznać, że dostawa towaru dokonana przez Państwa Spółkę wpisuje się w jedną
    transakcję łańcuchową, w ramach której można byłoby wydzielić tzw. transakcję ruchomą
    i transakcję nieruchomą.
    W związku z tym, dostawa towarów do Pośrednika ta nie stanowi elementu transakcji
    łańcuchowej w rozumieniu art. 22 ust. 2 ustawy o VAT.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą także kwestii czy dostawa towarów na rzecz Pośrednika
    realizowana przez Spółkę stanowi wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, która przy
    spełnieniu warunków wynikających z art. 42 ustawy o VAT, podlega w Polsce
    opodatkowaniu stawką VAT 0%.
    Mając na uwadze uzasadnienie do Państwa stanowiska w zakresie pytania nr 1, zgodnie z
    którym dostawa towarów dokonywana przez Spółkę na rzecz Pośrednika nie będzie
    stanowić elementu tzw. „transakcji łańcuchowej” w rozumieniu art. 22 ust. 2 ustawy o VAT,
    wskazać należy, że skoro Państwa Spółka będzie dostarczać towar w ramach odrębnej
    transakcji dla ustalonego Pośrednika, który będzie posługiwał się numerem identyfikacji

    dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany przez państwo członkowskie właściwe dla
    nabywcy, a towar zostanie wywieziony z terytorium kraju na terytorium UE, to transakcja
    ta wpisuje się w wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1
    ustawy.
    Państwa Spółka po spełnieniu warunków, o których mowa w art. 42 ustawy związanych m.
    in. z posiadaną dokumentacją będzie mogła zastosować stawkę 0% VAT dla dokonanej
    dostawy.
    Należy zatem zgodzić się z Państwa Spółką, że dostawa towarów na rzecz Pośrednika
    realizowana przez Spółkę będzie stanowić wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, która
    przy spełnieniu warunków wynikających z art. 42 ustawy o VAT, będzie podlegać w Polsce
    opodatkowaniu stawką VAT 0%, na warunkach, o których mowa we wniosku.
    Dodatkowo należy zauważyć, że w przypadku transakcji wewnątrzwspólnotowych
    wykazanie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów powoduje, że obowiązek rozliczenia
    podatku należnego w ramach transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT)
    przechodzi na nabywcę towarów. Raz jeszcze należy podkreślić, że transakcja
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w sprzedaży po stronie nabywcy odpowiada
    wewnątrzwspólnotowemu nabyciu towarów w zakupie.
    W konsekwencji stanowisko Państwa Spółki w zakresie uznania opisanej we wniosku
    transakcji za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów i możliwości stosowania stawki 0%
    przy spełnieniu warunków o których mowa w art. 42 ustawy należy uznać za prawidłowe.
    Przechodząc natomiast do Państwa wątpliwości dotyczących uznania zgromadzonych
    przez Spółkę dokumentów (zamówienie Pośrednika, potwierdzenie płatności,
    korespondencja handlowa z Pośrednikiem, dokument WZ wystawiony przez Spółkę; CMR
    wystawiony przez Spółkę z podpisem lokalnego kuriera, bez podpisu odbiorcy; faktura
    sprzedaży ze specyfikacją towaru; potwierdzenie płatności) za dokumentację
    uprawniającą do zastosowania stawki 0% VAT z tytułu realizowanych przez Spółkę WDT na
    rzecz Pośrednika wskazać należy, że ważne jest, aby posiadane przez podatnika
    dokumenty zawierały informacje, z których jednoznacznie wynika, że określony towar
    został faktycznie dostarczony do nabywcy na terytorium innego niż Polska państwa
    członkowskiego. Tym samym prawo podatnika do zastosowania przy
    wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów preferencyjnej stawki podatku w wysokości 0%
    uzależnione jest od posiadania dokumentów potwierdzających jednoznacznie, że doszło
    do wywozu towaru z terytorium Polski i dostarczenia ich do nabywcy w innym kraju UE.
    Należy tutaj wskazać, że w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 października
    2010 r. sygn. akt. I FPS 1/10, NSA podkreślił, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
    jest przede wszystkim jedną z czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług,
    o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy. Co do zasady, polega ona na wywozie towarów z
    terytorium kraju (Polski), w wykonaniu czynności określonych w art. 7, czyli dostawy
    towarów, na terytorium innego państwa członkowskiego, w określonych w ustawie
    warunkach. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, przy spełnieniu określonych w
    ustawie przesłanek, podlega opodatkowaniu według stawki 0% (tzw. wspólnotowe
    zwolnienie z prawem do odliczenia), co z jednej strony powoduje, że transakcja wywozu
    towaru z Polski do innego kraju członkowskiego nie jest obciążana podatkiem, a
    jednocześnie dostawcy pozwala na odzyskanie podatku uiszczonego przy nabyciu tego
    towaru, co zapewnia realizację zasady neutralności podatku od towarów i usług. Zasada ta
    obowiązuje jednak tylko wówczas, gdy w wyniku tej transakcji (wywozu) obowiązek
    naliczenia podatku ciąży na nabywcy towaru (w innym państwie członkowskim), w wyniku
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru (WNT) na terenie jego kraju (zasada
    opodatkowania w kraju przeznaczenia, konsumpcji). NSA stwierdził, że samo brzmienie
    art. 42 ust. 3 i 4 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów potwierdzających
    dokonanie wywozu towarów i ich dostawę na terytorium innego państwa członkowskiego,
    który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11
    ustawy. Tym samym, zdaniem Sądu, w świetle art. 42 ust. 1, 3 i 11 ustawy dla

    zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym
    jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody o jakich mowa w art. 42 ust. 3 albo
    ust. 4 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi
    dowodami w formie dokumentów, o których mowa w 180 § 1 Ordynacji podatkowej, o ile
    łącznie potwierdzają fakt dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
    członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    W rozpatrywanej kwestii należy odwołać się do przepisu art. 138 ust. 1 Dyrektywy 2006
    /112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 11.12.2006, Nr 347, str. 1, z późn. zm.) – dalej Dyrektywa
    – zgodnie z którym państwa członkowskie zwalniają dostawy towarów wysyłanych lub
    transportowanych do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza terytorium danego
    państwa, ale na terytorium Wspólnoty, przez sprzedawcę, przez nabywcę lub na ich rzecz,
    dokonane dla innego podatnika lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem, działających
    w takim charakterze w państwie członkowskim innym niż państwo rozpoczęcia wysyłki lub
    transportu towarów.
    W myśl art. 131 Dyrektywy, zwolnienia przewidziane w rozdziałach 2-9 (zatem także w cyt.
    art. 138 ust. 1 Dyrektywy) stosuje się bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych
    i na warunkach ustalanych przez państwa członkowskie w celu zapewnienia prawidłowego
    i prostego stosowania tych zwolnień oraz zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom
    uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania i nadużyć.
    Z powołanych przepisów Dyrektywy wyprowadzić można wniosek, że zakres warunków
    formalnych, jakie mogą zostać określone przez państwa członkowskie dla zastosowania
    przez podatników zwolnienia (ewentualnie stawki 0%) wewnątrzwspólnotowej dostawy
    towarów, może zostać ustalony swobodnie na tyle, na ile nie jest ograniczony celami
    sprecyzowanymi w tych przepisach Dyrektywy.
    Ponadto należy zauważyć, że ustawa nie zawiera definicji „dokumentu przewozowego”.
    Nawiązując do cyt. art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy, dokument ten powinien być dowodem
    potwierdzającym, że towar będący przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy został
    wywieziony z terytorium kraju i dostarczony do nabywcy na terytorium państwa
    członkowskiego inne niż terytorium kraju. List przewozowy opisany w Rozdziale III
    Konwencji Genewskiej o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów
    (CMR) z dnia 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238, ze zm.), jest niewątpliwie
    dowodem zawarcia umowy przewozu. Zgodnie z art. 4 oraz art. 9 Konwencji Genewskiej
    list przewozowy stanowi dowód zawarcia umowy przewozu, warunków tej umowy oraz
    przyjęcia towaru przez przewoźnika, o ile nie zostanie przeprowadzony dowód przeciwny.
    Stosownie do art. 6 ust. 1 Konwencji Genewskiej:
    List przewozowy powinien zawierać następujące dane:
    a) miejsce i datę jego wystawienia;
    b) nazwisko (nazwę) i adres nadawcy;
    c) nazwisko (nazwę) i adres przewoźnika;
    d) miejsce i datę przyjęcia towaru do przewozu oraz przewidziane miejsce jego wydania;
    e) nazwisko (nazwę) i adres odbiorcy;
    f) powszechnie używane określenie rodzaju towaru oraz sposób opakowania, a dla
      towarów niebezpiecznych ich ogólnie uznane określenie;
    g) ilość sztuk, ich cechy i numery;
    h) wagę brutto lub inaczej wyrażoną ilość towaru;
    i) koszty związane z przewozem (przewoźne, koszty dodatkowe, należności celne i inne
      koszty powstałe od chwili zawarcia umowy do chwili dostawy);

    j) instrukcje niezbędne do załatwienia formalności celnych i innych;
    k) oświadczenie, że przewóz, bez względu na jakąkolwiek przeciwną klauzulę, podlega
      przepisom niniejszej Konwencji.
    Brak, nieprawidłowość lub utrata listu przewozowego nie wpływa na istnienie ani na
    ważność umowy przewozu, która mimo to podlega przepisom Konwencji. Zatem, sama
    Konwencja również nie ogranicza możliwości przeprowadzania dowodu w zakresie
    przewozu towarów tylko do listu przewozowego.
    Wobec powyższego dokumentem przewozowym, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1
    ustawy, może być każdy dokument otrzymany od przewoźnika (spedytora), z którego
    jednoznacznie wynika, że towary będące przedmiotem dostawy zostały wywiezione i
    dostarczone nabywcy do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa
    członkowskiego innego niż terytorium kraju. Dokumentem tym może być więc zarówno
    tradycyjny list przewozowy, jak i każdy inny dokument spełniający warunki formalne i
    potwierdzający dokonanie dostawy towaru do nabywcy.
    Zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie jest to, aby posiadane przez Spółkę dokumenty
    jednoznacznie świadczyły o tym, że towary będące przedmiotem transakcji zostały
    wywiezione z terytorium kraju i dostarczone nabywcy na terytorium innego państwa
    członkowskiego. Przy czym, jak wskazano powyżej, dokumenty wskazane w art. 42 ust. 4
    ustawy stanowią podstawowy katalog dokumentów, potwierdzających dokonanie wywozu
    towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego, które
    w przypadku, gdy nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia towarów do nabywcy,
    mogą być uzupełnione dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy.
    Nie jest wymagane łączne posiadanie wszystkich typów dokumentów wymienionych w
    powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie potwierdzają
    dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa członkowskiego.
    Z okoliczności sprawy wynika, w związku z sprzedażą towarów Spółka przewiduje dwa
    warianty transportu towarów do Nabywców końcowych:
    - towary będą zbiorczo przemieszczane własnym transportem Spółki z jej magazynu w (...)
    do najętego lokalu w innym państwie UE. Z tego lokalu pracownicy Spółki (kierowcy)
    będą wydawać towar (tego samego lub następnego dnia) lokalnym kurierom
    zaangażowanym przez Pośrednika, którzy dostarczą towar bezpośrednio do Nabywcy
    końcowego w tym państwie UE (lub w innym państwie UE),
    - Spółka będzie transportować zbiorczo towary własnym transportem z jej magazynu w (...)
    do punktów spedycyjnych lokalnych kurierów zaangażowanych przez Pośrednika w
    położonych w innych państwach UE, skąd zostaną one dostarczone bezpośrednio do
    Nabywcy końcowego w tym państwie UE (lub w innym państwie UE).
    W obu wariantach lokalni kurierzy będą potwierdzali odbiór towaru podpisem na
    przygotowanym przez Spółkę dokumencie zawierającym dane tożsame z dokumentem
    CMR, który będzie zawierał również informacje o numerze przewozowym przesyłki, co
    pozwoli na jednoznaczną identyfikację dokonanych dostaw, a w szczególności co do ilości i
    rodzaju towaru wydanego lokalnemu kurierowi.
    Spółka będzie również w posiadaniu dokumentu WZ wystawianego w dniu opuszczenia
    przez towar magazynu w (...). Dokument WZ będzie zawierał specyfikację poszczególnych
    sztuk ładunku, a także swój unikalny numer oraz numer zamówienia – umożliwi to
    identyfikację towaru, który został wywieziony własnym transportem Spółki do innego
    państwa UE w celu jego wydania lokalnym kurierom.
    Z kolei fakturę dokumentującą dostawę towaru na rzecz Pośrednika Spółka będzie
    wystawiać po wydaniu towaru lokalnym kurierom (tj. w dniu dokonania dostawy na rzecz
    Pośrednika) – najczęściej z kilkudniowym opóźnieniem. Faktura będzie zawierać dane
    Pośrednika oraz precyzować towary podlegające dostawie. Oprócz tego Spółka będzie w
    posiadaniu potwierdzenia płatności za towar przez Pośrednika. Do płatności wykonanych

    za pomocą systemów płatności internetowych, które będą następowały przed dostawą
    towarów, każdorazowo zostanie przyporządkowany numer zamówienia. W przypadku
    płatności z odroczonym terminem zapłaty, Pośrednik będzie co do zasady dokonywał
    zbiorczych przelewów bankowych bez podawania numerów poszczególnych zamówień w
    ich tytule.
    Spółka nie będzie w posiadaniu zbiorczych zestawień potwierdzających dostarczenie
    towaru przez lokalnego kuriera do Nabywców końcowych. Jednak ma możliwość
    uzyskania takiego potwierdzenia w odniesieniu do pojedynczych transakcji (poprzez
    system monitoringu przesyłek), jednak jego uzyskanie wymaga każdorazowej, ręcznej
    weryfikacji przez pracowników Spółki za pomocą udostępnionego jej numeru
    przewozowego, co jednak byłoby bardzo angażujące dla pracowników Spółki oraz
    komplikowałaby proces gromadzenia dokumentacji potwierdzającej dostarczenie
    towarów w ramach WDT.
    Spółka nie ma jednocześnie możliwości uzyskania dalszych dokumentów
    potwierdzających dokonanie WDT na rzecz Pośrednika. W szczególności, ze względu na
    znaczną liczbę podmiotów pełniących w przyszłości rolę Pośredników, Spółka nie będzie
    miała realnej możliwości egzekwowania od nich oświadczeń potwierdzających
    dostarczenie towaru.
    Dokumenty, które będą w posiadaniu Spółki umożliwią ich przypisanie do konkretnej
    transakcji. Ze wszystkich zgromadzonych razem dokumentów jednoznacznie będzie
    wynikać, że towar został doręczony lokalnemu kurierowi zaangażowanemu przez
    Pośrednikowi w danym dniu pod danym adresem.
    Odnosząc się do wątpliwości Spółki, należy wskazać, że prawo podatnika do zastosowania
    przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów preferencyjnej stawki podatku w
    wysokości 0% uzależnione jest m.in. od posiadania dokumentów potwierdzających
    jednoznacznie, że doszło do wywozu towaru poza terytorium Polski i dostarczenia ich do
    nabywcy w innym kraju Unii Europejskiej. Istotą przywołanych przepisów jest przede
    wszystkim zobowiązanie podatnika do udowodnienia, że towary będące przedmiotem
    dostawy rzeczywiście opuściły terytorium kraju, ze względu na korzystniejsze skutki
    podatkowe, niż w przypadku dostaw krajowych.
    Wobec tego, zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie jest to, aby posiadane przez Spółkę
    dokumenty jednoznacznie świadczyły o tym, że towary będące przedmiotem transakcji
    zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone nabywcy na terytorium innego
    państwa członkowskiego. Przy czym, jak wskazano powyżej, dokumenty wskazane w art.
    42 ust. 4 ustawy stanowią podstawowy katalog dokumentów, potwierdzających
    dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium innego państwa
    członkowskiego, które w przypadku, gdy nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia
    towarów do nabywcy, mogą być uzupełnione dodatkowymi dokumentami określonymi w
    art. 42 ust. 11 ustawy. Nie jest wymagane łączne posiadanie wszystkich typów
    dokumentów wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty
    jednoznacznie potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego
    państwa członkowskiego.
    Ponadto powołane przepisy nie uzależniają zastosowania stawki 0% od posiadania
    oryginałów dokumentów w formie papierowej. Skoro przepisy nie stanowią o ich formie,
    stąd można wnioskować, że każda forma jest dopuszczalna, pod warunkiem, że
    autentyczność tych dokumentów została uprawdopodobniona. W dobie szeroko
    rozwiniętych technik komunikacji nie ma podstaw, aby odmawiać mocy dowodowej
    dokumentowi sporządzonemu i przesłanemu w formie elektronicznej. Jeżeli zatem jest to
    dokument udostępniony w formie elektronicznej, nie budzący wątpliwości co do jego
    autentyczności, może on stanowić dowód, o którym mowa w powołanych przepisach
    ustawy.

    Jak wskazano w opisie sprawy Spółka będzie dokumentować dokonanie WDT
    następującymi dokumentami:
    1 zamówienie Pośrednika w sklepie internetowym (dostarczenie Spółce etykiety
    przewozowej),
    2 potwierdzenie płatności,
    3 dokument WZ wystawiony przez Spółkę,
    4 CMR wystawiony przez Spółkę z podpisem przewoźnika (lokalnego kuriera), bez podpisu
    odbiorcy (Pośrednika),
    5 faktura sprzedaży wraz ze specyfikacją dostarczanego towaru.
    Zatem mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy,
    stwierdzić należy, iż skoro ww. dokumenty potwierdzają jednoznacznie, że doszło do
    wywozu towaru z terytorium Polski i dostarczenia ich do nabywcy w innym kraju UE,
    Spółka na podstawie tych dokumentów może do transakcji stanowiących
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów stosować stawkę podatku w wysokości 0%.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 jest prawidłowe.
    Z uwagi na uwarunkowanie zawarte w treści pytania nr 4, tj. uzależnienie odpowiedzi na
    to pytanie od negatywnej oceny Państwa stanowiska w zakresie pytania nr 3 – nie
    dokonuję oceny Państwa stanowiska w zakresie pytania nr 4.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy lub stanu prawnego, udzielona odpowiedź
    traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Jednocześnie zaznaczyć należy, że to czy posiadane przez Spółkę dokumenty rzeczywiście
    potwierdzają dokonanie wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, może być
    stwierdzone ostatecznie jedynie w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej,
    bądź celno-skarbowej, przeprowadzonej przez właściwy organ pierwszej instancji, a nie w
    postępowaniu dotyczącym wydania interpretacji indywidualnej.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.