Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.350.2025.2.AG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-02
Teza: Ustalenie rezydencji podatkowej.
Słowa kluczowe: Wielka Brytania
rezydencja-rezydencja podatkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Umowy w sprawie unikania podwójnego
opodatkowania
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

W dniu 11 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 10 kwietnia 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 20 czerwca 2025 r. (wpływ 23
    czerwca 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    I. Dane techniczne Wnioskodawcy

    Na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z
    2020 r. poz. 1325 z późn. zm., dalej: Ordynacja podatkowa), (...) Wielka Brytania, dla
    którego właściwym dotychczas organem podatkowym jest (...) (dalej: Wnioskodawca)
    wnosi o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.
    Zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, poniżej
    przedstawiony zostanie wyczerpujący opis stanu faktycznego oraz pytanie interpretacyjne
    wraz ze stanowiskiem Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej.
    Użyte zamienniki/skróty:
    · Rzeczpospolita Polska = PL, kraj, RP, Polska;
    · Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej = Anglia, UK, Zjednoczone
      Królestwo, Wielka Brytania.
    II. Przebywanie dłużej niż 183 dni w roku podatkowym
    Wnioskodawca po raz pierwszy przyleciał do Wielkiej Brytanii w (...) 2006 roku. Pracę
    zarobkową Wnioskodawca podjął w tym samym miesiącu w roku 2006 w (...), gdzie pracuje
    Wnioskodawca do dziś. Wnioskodawca mieszka w Wielkiej Brytanii przy adresie (...).
    Poprzedni adres to (...), mieszkał tam około 6-7 lat.
    Wnioskodawca Polskę przeważnie (...). Wnioskodawca łącznie spędza w Polsce około 4
    tygodnie rocznie. Wnioskodawca pracuje w branży (...), więc urlop w okresie świątecznym
    jest niemożliwy – przeważnie po to, aby odwiedzić swoją rodzinę. Zatem Wnioskodawca
    przebywa zdecydowaną część roku poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej (ponad
    trzysta dni).
    Posiada pełny status osoby osiedlonej. Syn (...) również posiada pełny status osoby
    osiedlonej, aplikacja została złożona na podstawie pokrewieństwa dla osób poniżej 21
    roku życia. Natomiast na ten moment Wnioskodawca nie ma zamiaru ubiegać się o
    obywatelstwo.
    III. Posiadanie centrum interesów gospodarczych
    Wnioskodawca od (...) 2006 roku pracuje tylko w Wielkiej Brytanii na podstawie stałej
    umowy o pracę (pełny etat). W Polsce Wnioskodawca posiada dom mieszkalny o
    powierzchni (...) (wspólność małżeńska) (...), oraz ziemię rolną o powierzchni (...)
    (wspólność małżeńska). Wnioskodawca nie posiada nieruchomości na własność w Wielkiej
    Brytanii. Wnioskodawca posiada dwa konta bankowe w Wielkiej Brytanii, (...), nie posiada
    konta bankowego w Polsce. Obecnie Wnioskodawca nie posiada żadnych zobowiązań
    finansowych w Wielkiej Brytanii oraz w Polsce. Natomiast w przeszłości Wnioskodawca
    dwa razy brał kredyt gotówkowy w banku (...). Opłaca składki na ubezpieczenie społeczne
    w UK (...) oraz ma również odprowadzane składki do prywatnego funduszu emerytalnego
    (...) w Wielkiej Brytanii. Nazwa prywatnego funduszu emerytalnego to (...).
    IV. Posiadanie centrum interesów osobistych
    Wnioskodawca mieszka w Wielkie Brytanii sam, żona i dzieci zamieszkują w Polsce. Żona
    Wnioskodawcy ze względu na stan zdrowia ((...)– jest pod opieką różnych specjalistów) nie
    była w stanie wyjechać do pracy poza granice kraju. Pełnoletnie dzieci Wnioskodawcy
    zamieszkują na terenie Polski. Syn (...) kilka razy przylatywał do pracy do Wielkiej Brytanii
    w okresach wakacyjnych. Obecnie pracuje i studiuje w (...). Drugi syn, (...), uczy się obecnie
    w (...). Na terenie UK mieszka również brat Wnioskodawcy.
    Wnioskodawca przynależy do (...). W przeszłości, wielokrotnie Wnioskodawca udzielał się
    na rzecz (...), praca miała charakter wolontaryjny.
    V. Część podsumowująca

    Wnioskodawca będzie w posiadaniu brytyjskiego certyfikatu rezydencji podatkowej (...),
    który zostanie wydany przez (...). Stwierdzone zostanie w nim, że miejscem zamieszkania
    Wnioskodawcy dla celów podatkowych jest Wielka Brytania.
    Celem złożonego wniosku jest uzyskanie potwierdzenia ze strony polskiej, czy
    Wnioskodawca w RP będzie objęty nieograniczonym bądź ograniczonym obowiązkiem
    podatkowym w myśl ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1426 z późn. zm., dalej: ustawa o PIT).
    Do momentu zmiany sposobu unikania podwójnego opodatkowania z metody wyłączenia
    z progresją na metodę proporcjonalnego zaliczenia w konwencji między Rzecząpospolitą
    Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, podpisana w Londynie dnia 20
    lipca 2006 r. (Dz. U. Nr 250, poz. 1840, dalej: UPO PL-UK), nie było to istotne.
    Uzupełnienie
    Jakiego okresu/lat dotyczy złożony wniosek?
    Wniosek dotyczy okresu od 1 stycznia 2025 roku oraz okresu przeszłego, o ile stan
    faktyczny nie ulegnie zmianie.
    W jakim celu wyjechał Pan do Wielkiej Brytanii w 2006 r., np. wyłącznie w celu
    zarobkowym, czy też może z zamiarem zamieszkania w Wielkiej Brytanii na stałe?
    Wyjechał Pan do Wielkiej Brytanii zarówno w celach zarobkowych, jak i z zamiarem
    zamieszkania w Wielkiej Brytanii na stałe. Od prawie 20 lat zamieszkuje Pan i pracuje w
    Wielkiej Brytanii, wracając do Polski na kilka tygodni w ciągu roku, zatem niewątpliwie
    wyjazd ten miał na celu stałe osiedlenie się w Wielkiej Brytanii.
    Czy planuje Pan wrócić do Polski?
    Na ten moment nie planuje Pan powrotu do Polski na stałe. Przyjeżdża Pan do Polski kilka
    razy w ciągu roku w celu odwiedzenia rodziny.
    Czy utrzymuje Pan finansowo żonę i dzieci, którzy mieszkają w Polsce oraz czy utrzymuje
    Pan dom znajdujący się w Polsce?
    Nie utrzymuje Pan finansowo stale dzieci oraz żony czy domu. Dzieci ze względu na swoją
    pełnoletność są w stanie utrzymywać się samodzielnie. Dom, aktualnie utrzymywany jest
    przez Pana żonę przy wsparciu innych członków rodziny, którzy pomagają jej w
    codziennych obowiązkach.
    W którym z krajów – od momentu wyjazdu do Wielkiej Brytanii – miał Pan stałe miejsce
    zamieszkania, biorąc pod uwagę fakt, że według Komentarza do Modelowej Konwencji
    OECD uważa się, iż miejsce zamieszkania osoby fizycznej znajduje się tam, gdzie osoba ta
    posiada stałe ognisko domowe. Zgodnie z ww. Komentarzem, istotnym czynnikiem jest
    trwałość tego ogniska, co oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego
    trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w
    takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki okres?
    Od momentu wyjazdu do Wielkiej Brytanii ma Pan stałe miejsce zamieszkania w Wielkiej
    Brytanii. Do Polski przyjeżdża Pan incydentalnie kilka razy w ciągu roku.
    Jakie posiada Pan obywatelstwo?
    Ma Pan obywatelstwo Polskie.
    Czy w okresie, którego dotyczy wniosek, posiadał/posiada Pan certyfikat rezydencji, tj.
    zaświadczenie o Pana miejscu zamieszkania dla celów podatkowych wydane przez organ
    administracji podatkowej w Wielkiej Brytanii?

    W okresie, którego dotyczy wniosek, nie posiada Pan certyfikatu rezydencji, tj.
    zaświadczenia o Pana miejscu zamieszkania dla celów podatkowych wydanego przez
    organ administracji podatkowej w Wielkiej Brytanii. Zamierza Pan jednak taki certyfikat
    rezydencji posiadać.

## Pytanie

Jakim obowiązkiem podatkowym w Polsce będzie objęty Wnioskodawca w
    przedstawionym stanie faktycznym, tj. nieograniczony czy ograniczony w rozumieniu art. 3
    ustawy o PIT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy dotyczyć go będzie jedynie ograniczony obowiązek podatkowy w
    Polsce, tym samym nie jest on zobowiązany do opodatkowania dochodów, które są
    uzyskiwane poza terytorium RP.
    Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy o PIT osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce
    zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi
    podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce
    położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    Stosownie do treści art. 3 ust. 1a cytowanej ustawy za osobę mającą miejsce zamieszkania
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
    1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
    2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    Natomiast art. 3 ust. 2a ustawy o PIT stanowi, że osoby fizyczne, jeżeli nie mają na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi
    podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 4a cytowanej ustawy powyższe przepisy stosuje się z uwzględnieniem
    umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest
    Rzeczpospolita Polska.
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o PIT wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których
    uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce.
    Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że
    wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce
    zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach
    wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we
    własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została
    skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na
    potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek
    interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika
    „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla
    doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium RP.

    Pismo z dnia 9.10.2018 r., wydane przez: Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, 0112-
    KDIL3-2.4011.320.2018.1.JK:
    · Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne,
      tzn. ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską,
      przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp.
    · Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia
      działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy
      i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym.
    W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o PIT, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do
    uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej
    posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.
    Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o PIT nie przesądza o uznaniu
    tej osoby za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu. Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b cytowanej ustawy stosuje się
    bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania,
    których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o PIT).
    Ocena, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym
    przypadku indywidualnie, z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania.
    Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca ma miejsce stałego
    zamieszkania w Wielkiej Brytanii oraz wykonuje na jej terenie działalność zarobkową,
    zatem w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie UPO PL-UK.
    Stosownie do art. 4 ust. 1 UPO PL-UK określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub
    siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która według prawa tego
    Państwa podlega tam opodatkowaniu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce
    stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsce utworzenia albo inne kryterium o podobnym
    charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz jakąkolwiek jego jednostkę terytorialną
    lub organ lokalny. Jednakże, określenie to nie obejmuje osoby, która podlega
    opodatkowaniu w tym Państwie tylko dlatego, że osiąga ona dochód lub zyski majątkowe
    ze źródeł w nim położonych.
    Zgodnie z art. 4 ust. 2 ww. umowy, jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego
    artykułu osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach,
    wówczas jej status określa się zgodnie z następującymi zasadami:
    a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Umawiającym się
      Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce
      zamieszkania w obu Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce
      zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i
      gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);
    b) jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych,
      albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa
      się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym zwykle
      przebywa;
    c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Umawiających się Państwach lub nie przebywa
      zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w
      tym Państwie, którego jest obywatelem;

    d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Umawiających się Państw lub nie jest
      obywatelem żadnego z nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną
      tę sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.
    Dla potrzeb dokonania interpretacji powyższego przepisu należy sięgnąć do Komentarza
    do Modelowej Konwencji OECD. Przedtem jednak wyjaśnienia wymaga, że głównym celem
    Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity
    najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego
    podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie
    przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej
    Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia
    Konwencji zyskały powszechne (światowe) uznanie wyrażające się włączaniem ich do
    większości dwustronnych umów.
    Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD, posiadanie stałego ogniska
    domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego
    użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich
    warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z
    Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko
    domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne,
    aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od
    czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach,
    wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej
    osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek
    interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i
    towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce
    działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te
    okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej
    osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy
    ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle
    przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.
    Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej, zostały
    wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które
    zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień.
    Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie
    obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy
    umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.
    Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie
    płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym
    w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Mając na uwadze opisany stan faktyczny oraz przedstawiony powyżej stan prawny,
    stwierdzić należy, że Wnioskodawca posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych
    w Wielkiej Brytanii:
    · po pierwsze Wnioskodawca przebywa w Polsce incydentalnie przez mniejszą część
      roku, także nie ma on miejsca zamieszkania w kraju, przez co kryterium przebywania
      na terytorium RP dłużej niż 183 dni w roku podatkowym nie zostało spełnione;

    · po drugie ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze Wnioskodawca wykazuje z
      Wielką Brytanią, ponieważ zatrudniony jest na podstawie umowy o pracę w Anglii
      (jedyne źródło dochodu), odprowadza lokalne podatki, ma tytuł prawny do
      nieruchomości, posiada brytyjskie konto bankowe oraz numer telefonu komórkowego.
    Istotną okolicznością jest też fakt, że angielski organ podatkowy potwierdził, iż miejsce
    rezydencji podatkowej Wnioskodawcy znajduje się we Wielkiej Brytanii.
    Zgodnie z art. 5a pkt 21 ustawy o PIT, certyfikat rezydencji oznacza zaświadczenie o
    miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych, wydane przez właściwy organ
    administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.
    Pismo z dnia 12.06.2008 r., wydane przez: Izba Skarbowa w Bydgoszczy, ITPB3/423-211/08
    /AM: Definicja rezydencji w międzynarodowym prawie podatkowym wynika z umów o
    unikaniu podwójnego opodatkowania od dochodu i majątku. Ponieważ umowy te nie
    określają obowiązującej formy zaświadczenia o miejscu zamieszkania lub siedziby,
    certyfikat rezydencji nie zawsze wydawany jest na sformalizowanym druku, jak również
    nie musi wprost zawierać nazwy „certyfikat rezydencji”.
    Z treści tychże przepisów wynika, że certyfikat rezydencji powinien spełniać przynajmniej
    następujące warunki:
    · zostać wydany przez właściwą administrację podatkową,
    · określać miejsce rezydencji (miejsce zamieszkania bądź siedziby) podatnika dla celów
      podatkowych,
    · zawierać datę wydania certyfikatu i/lub datę, na jaką potwierdzana jest rezydencja
      podatkowa.
    Zatem każde zaświadczenie wydane przez właściwą władzę podatkową (aktualne na dzień
    wypłaty), które potwierdza posiadanie przez dany podmiot rezydencji podatkowej tego
    państwa – jest wystarczające.
    Reasumując, stwierdzić należy, że Wnioskodawca nie posiada miejsca zamieszkania dla
    celów podatkowych w Polsce. Zatem, zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy o PIT, będzie podlegał
    w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Oznacza to, że w Polsce
    podlegałyby opodatkowaniu tylko dochody osiągnięte na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej, zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z
    uwzględnieniem UPO PL-UK.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
        1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
          lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
        2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
          podatkowym.

    Stosownie do art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast
    jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił
    podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w
    Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich
    osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Polski przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub
    gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w
    bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku
    dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych.
    Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu
    „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się
    daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną
    podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od
    omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.
    Wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania.
    Z opisu zdarzenia wynika, że po raz pierwszy przyleciał Pan do Wielkiej Brytanii w (...) 2006
    r. i od tego czasu pracuje Pan tylko w Wielkiej Brytanii na podstawie umowy o pracę (pełny
    etat). Przebywa Pan zdecydowaną część roku poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej
    (ponad trzysta dni). Posiada Pan pełny status osoby osiedlonej. W Polsce łącznie spędza
    Pan około 4 tygodnie rocznie. Na ten moment nie planuje Pan powrotu do Polski na stałe.
    Od momentu wyjazdu do Wielkiej Brytanii ma Pan stałe miejsce zamieszkania w Wielkiej
    Brytanii. Ma Pan obywatelstwo Polskie. W okresie, którego dotyczy wniosek, nie posiada
    Pan certyfikatu rezydencji, tj. zaświadczenia o Pana miejscu zamieszkania dla celów
    podatkowych wydanego przez organ administracji podatkowej w Wielkiej Brytanii.
    Zamierza Pan jednak taki certyfikat rezydencji posiadać. Do Polski przyjeżdża Pan
    incydentalnie kilka razy w ciągu roku. W Polsce posiada Pan dom mieszkalny (wspólność
    małżeńska) oraz ziemię rolną o powierzchni 1,1 hektara (wspólność małżeńska). Nie

    posiada Pan nieruchomości na własność w Wielkiej Brytanii. Posiada Pan dwa konta
    bankowe w Wielkiej Brytanii, nie posiada Pan konta bankowego w Polsce. Obecnie nie
    posiada Pan żadnych zobowiązań finansowych w Wielkiej Brytanii oraz w Polsce. Opłaca
    Pan składki na ubezpieczenie społeczne w Wielkiej Brytanii oraz ma Pan również
    odprowadzane składki do prywatnego funduszu emerytalnego w Wielkiej Brytanii.
    Mieszka Pan w Wielkiej Brytanii sam, żona i dzieci zamieszkują w Polsce. Pana żona ze
    względu na stan zdrowia nie była w stanie wyjechać do pracy poza granice kraju. Pana
    pełnoletnie dzieci zamieszkują na terenie Polski. Na terenie Wielkiej Brytanii mieszka
    również Pana brat. Nie utrzymuje Pan finansowo stale dzieci oraz żony czy domu. Dzieci
    ze względu na swoją pełnoletność są w stanie utrzymywać się samodzielnie. Dom
    aktualnie utrzymywany jest przez Pana żonę przy wsparciu innych członków rodziny,
    którzy pomagają jej w codziennych obowiązkach. Przynależy Pan do (...) w Wielkiej
    Brytanii. W przeszłości, wielokrotnie udzielał się Pan na rzecz (...), praca miała charakter
    wolontaryjny.
    Mając zatem na uwadze, że w okresie, którego dotyczy wniosek, Pana rodzina, tj.
    małżonka oraz dzieci mieszkali/mieszkają w Polsce oraz posiada Pan w Polsce we
    współwłasności małżeńskiej dom mieszkalny oraz ziemię rolną, przedstawione przez Pana
    okoliczności wskazują na utrzymanie istotnych powiązań osobistych i gospodarczych z
    Polską. Jednocześnie w okresie, którego dotyczy wniosek, mieszkał/mieszka Pan przez
    większą część roku i pracuje w Wielkiej Brytanii. Zatem ustalając rezydencję podatkową,
    należy się odnieść do przepisów Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a
    Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie
    podatków od dochodu i zysków majątkowych (Dz. U. z 2006 r. Nr 250, poz. 1840, z późn.
    zm.).
    Na podstawie art. 4 ust. 1 Konwencji polsko-brytyjskiej:
      W rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania
      lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która według
      prawa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu, z uwagi na jej miejsce
      zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsce utworzenia albo
      inne kryterium o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz
      jakąkolwiek jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże, określenie to nie
      obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko dlatego, że
      osiąga ona dochód lub zyski majątkowe ze źródeł w nim położonych.
    Na podstawie natomiast art. 4 ust. 2 tej Konwencji:
      Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu osoba fizyczna ma
      miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status
      określa się zgodnie z następującymi zasadami:
        a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Umawiającym się
          Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe
          miejsce zamieszkania w obu Państwach, wówczas uważa się ją za mającą
          miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania
          osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);
        b) jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów
          życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z
          Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie,
          w którym zwykle przebywa;
        c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Umawiających się Państwach lub nie
          przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce
          zamieszkania tylko w tym Państwie, którego jest obywatelem;

        d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Umawiających się Państw lub nie jest
          obywatelem żadnego z nich, to właściwe organy Umawiających się Państw
          rozstrzygną tę sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    zatem bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w
    ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z
    państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego
    obowiązku podatkowego.
    Należy przy tym wskazać, że według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD
    posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, iż osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła
    dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym
    miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na
    krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania,
    dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko,
    co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w
    sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć
    charakter krótkotrwały.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach,
    wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej
    osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek
    interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i
    towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce
    działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te
    okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej
    osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy
    ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle
    przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.
    We wniosku i jego uzupełnieniu wyjaśnił Pan, że od momentu wyjazdu do Wielkiej Brytanii
    ma Pan stałe miejsce zamieszkania w Wielkiej Brytanii, jednocześnie jednak w Polsce jest
    Pan współwłaścicielem domu mieszkalnego i łącznie spędza Pan w Polsce około 4
    tygodnie rocznie, zatem nie jest możliwe ustalenie państwa rezydencji podatkowej w
    oparciu o pierwsze kryterium wynikające z art. 4 ust. 2 Konwencji. Wobec powyższego –
    jak już wyjaśniłem – należy zastosować kolejne kryterium odnoszące do ściślejszych
    powiązań osobistych i gospodarczych (ośrodka interesów życiowych).
    Zważywszy na okoliczność, że zarówno z Polską, jak i z Wielką Brytanią łączą Pana ścisłe
    powiązania osobiste bądź gospodarcze, brak jest możliwości przesądzenia, z którym
    państwem łączą Pana ściślejsze powiązania, tj. w którym państwie, w okresie objętym
    wnioskiem, znajdował się Pana ośrodek interesów życiowych. Co prawda w Wielkiej
    Brytanii Pan pracuje, tam też posiada Pan konta bankowe, opłaca składki na
    ubezpieczenie społeczne oraz składki do prywatnego funduszu emerytalnego, jednak w
    Polsce ma Pan żonę i dzieci. W związku z czym, zastosowanie znajdzie przepis art. 4 ust. 2
    lit. b Konwencji, który pierwszeństwo opodatkowania przyznaje państwu, w którym osoba
    fizyczna zazwyczaj przebywa.
    Mając na uwadze, że w okresie objętym wnioskiem przez większą część roku przebywał
    Pan w Wielkiej Brytanii, Pana miejscem zamieszkania dla celów podatkowych ustalonym w
    oparciu o normy kolizyjne zawarte w art. 4 ust. 2 Konwencji polsko-brytyjskiej jest Wielka
    Brytania.
    Podsumowanie: w okresie, którego dotyczy wniosek, podlegał Pan w Polsce
    ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji stwierdzam, że zapadły one w
    indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego tę interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.