Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.897.2025.1.AC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-03
Teza: Moźliwość zliczenia do kosztów uzyskania przychodów zakupu
okularów.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
okulary
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 października 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 21 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą - kancelarię adwokacką.
    Jej jedynym przedmiotem działalności jest działalność prawnicza. W swojej pracy około
    80% czasu pracy Wnioskodawca spędza przed monitorem ekranowym lub czyta
    dokumenty. Wnioskodawca odbywa również wyjazdy służbowe np. na rozprawy,
    spotkania z Klientami, negocjacje itp. Wnioskodawca ma bardzo wysoką wadę wzroku w
    zakresie krótkowzroczności: oko prawe -8 dioptrii i astygmatyzm -0,75, oko lewe - 6,75 i
    astygmatyzm -0,5. Z tego powodu jest zmuszony do noszenia okularów korekcyjnych (na
    tak wysoką wadę wzroku w zakresie krótkowzroczności połączonej z astygmatyzmem na
    rynku nie ma soczewek kontaktowych). W praktyce, oznacza to, że celem przeczytania bez
    okularów pisma procesowego napisanego czcionką 12, przedsiębiorca musi zbliżyć pismo
    na odległość około 10-15 cm od twarzy - inaczej nie jest w stanie go odczytać. Podobnie,
    bez okularów Wnioskodawca nie jest w stanie czytać dokumentów z komputera, ani pisać
    pism - musi bowiem zbliżać oczy na odległość około 10 cm od laptopa, by widzieć co jest
    napisane. Prowadzenie samochodu jest wykluczone bez okularów - sam samochód jest
    widoczny jako szara, bezkształtna plama. Wnioskodawca bez okularów nie jest również w
    stanie prowadzić spotkania z kontrahentami, ponieważ nie rozpoznaje ich (twarz
    człowieka rozpoznawalna jest względnie z odległości około 40 cm), a w przypadku spotkań
    wieloosobowych mógłby rozpoznawać ich jedynie po głosie. W praktyce, oznacza to, że
    bez okularów Wnioskodawca nie jest w stanie wykonywać swojego zawodu - jest to niemal
    niewykonalne. Wnioskodawca korzysta dziś w pracy ze zwykłych okularów z
    antyrefleksem, jednak są one już w stosunkowo złym stanie, który wystarczy do
    zastosowań pozazawodowych, ale nie do pracy z monitorami ekranowymi, czy też
    prowadzenia pojazdu.
    Wnioskodawca planuje nabyć na cele prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej
    parę okularów, z której korzystałby wyłącznie w pracy - okularów odpowiednich pod
    kątem korekcyjnym, jak i potrzebnych aspektów ochrony wzroku. W ocenie
    Wnioskodawcy, mimo, iż ogólne stanowisko wskazuje, że okulary korekcyjne nie mogą
    stanowić kosztu uzyskania przychodu dla przedsiębiorcy, to jednak wydaje się, że inaczej
    należy patrzeć na sytuację, gdy mówi się o wadzie -1 dioptrii (lekkie rozmycie dalekich
    obiektów), a inaczej przy - 8 dioptriach (świat widziany jako różnokolorowe plamy).

## Pytanie

Czy Wnioskodawca mający bardzo dużą wadę wzroku (oko prawe -8 dioptrii i
    astygmatyzm -0,75, oko lewe - 6,75 dioptrii i astygmatyzm -0,5), która eliminuje go z
    wykonywanego zawodu w przypadku braku okularów, może traktować okulary korekcyjne
    jako koszt uzyskania przychodu z założeniem, że będzie z nich korzystał tylko w czasie
    wykonywania obowiązków zawodowych?
    Pana stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca w przedstawionym stanie faktycznym ma możliwość potraktowania
    zakupionych okularów korekcyjnych jako koszt uzyskania przychodu. Zakup taki w sposób
    niewątpliwy wiąże się z prowadzeniem działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę,
    przedsiębiorca w praktyce nie ma możliwości wykonywania pracy bez okularów - nie da
    się bowiem efektywnie czytać czy pisać z koniecznością trzymania twarzy w odległości
    około 10 cm od czytanego czy pisanego tekstu. Wydatek taki nie ma charakteru
    osobistego, albowiem przedsiębiorca dysponowałby innymi okularami do użytku

    pozazawodowego. Zastosowanie innych znanych Wnioskodawcy interpretacji nie ma tu
    zastosowania, albowiem żadna ze sprawdzanych nie odnosi się do aż tak dużej wady
    wzroku, która wręcz eliminowałaby z możliwości wykonywania pracy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    Oznacza to, że zaliczenie wydatków do kosztów podatkowych jest możliwe, jeżeli zostaną
    spełnione kryteria wynikające z tego przepisu.
    W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, należy
    przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo
    uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem
    jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu, a
    powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania
    przychodów jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
    · został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztów uzyskania
      przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
      przez osoby inne niż podatnik),
    · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    · poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    · został właściwie udokumentowany,
    · nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    O tym co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności, decyduje podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na podatniku spoczywa
    obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z działalnością gospodarczą, w tym
    okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów,
    zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.
    Działalność gospodarcza podlega określonym regułom ekonomicznym i musi opierać się o
    zasadę racjonalności działań w dążeniu do realizacji postawionego celu. Ryzyko
    prowadzonej działalności gospodarczej ponosi podatnik. W związku z tym decyzje
    skutkujące powstaniem kosztów związanych z tą działalnością, nie może rekompensować

    przy pomocy przepisów podatkowych, gdyż oznaczałoby to w praktyce przerzucenie na
    Skarb Państwa ryzyka związanego z określonym przedsięwzięciem gospodarczym
    podejmowanym przez podmiot.
    Ustawodawca nie definiuje terminów: „w celu” osiągnięcia przychodu, „zachowanie” czy
    „zabezpieczenie” źródła przychodów, co determinuje konieczność odwołania się do ich
    znaczenia słownikowego. Zgodnie z nim, „celowość” oznacza działanie w określonym celu,
    zaś „zabezpieczenie” ma zapobiegać pogorszeniu się określonego stanu rzeczy, podobnie
    jak jego „zachowanie”. Na tej podstawie należy przyjąć, że koszty poniesione w celu
    osiągnięcia przychodów to realne wydatki, obiektywnie nakierowane na uzyskanie
    (zwiększenie) przychodów. Ich wpływ na zachowanie źródła przychodów zakłada co
    najmniej przyczynienie się do nienaruszalności tego źródła, a w konsekwencji
    zabezpieczenie jego istnienia. Z tego punktu widzenia, nie każdy wydatek, nawet związany
    z prowadzoną działalnością gospodarczą, jest kosztem podatkowym. Jest nim bowiem
    tylko ten wydatek, który realizuje określony cel wskazany w art. 22 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Cel ten musi być widoczny, a ponoszone koszty
    winny go realizować bądź co najmniej zakładać realnie możliwość jego osiągnięcia.
    W doktrynie wskazuje się, że zwrot „w celu uzyskania przychodu” nie powinien być
    interpretowany zbyt szeroko. Możność uzyskania przychodu przez dokonanie danego
    wydatku powinna być oceniana z uwzględnieniem zasad doświadczenia życiowego i
    praktyki obrotu gospodarczego. Nie jest bowiem wykluczone, że dany wydatek
    teoretycznie może się przyczynić do uzyskania przychodu, niemniej jednak faktycznie jest
    on obojętny dla uzyskiwania przychodu. W praktyce występują bowiem sytuacje, w
    których podatnicy zaliczają do kosztów uzyskania przychodów wydatki, które
    przeznaczone są na realizację ich potrzeb osobistych, a ich możność przyczynienia się do
    powstania przychodu jest czysto teoretyczna.
    Zasadę dotyczącą zwrotu „w celu” opisuje wyrok NSA z dnia 16.10.2012 r., sygn. akt II FSK
    430/11, w którym stwierdzono: zwrot „w celu” oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony
    przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością podlega odliczeniu od podstawy
    opodatkowania, lecz tylko ten wydatek, który pozostaje w takim związku przyczynowo -
    skutkowym. Poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie
    przychodów. Wydatek należy oceniać mając na uwadze racjonalność określonego
    działania dla osiągnięcia przychodu. Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z
    prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie
    przychodów; wydatek powinien, przynajmniej potencjalnie, wpływać na wielkość
    uzyskiwanych lub spodziewanych przychodów z tej działalności. Kosztowa kwalifikacja
    konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil
    prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego
    wydatku”.
    Kryterium celowości nie wyznacza w sposób ostry granicy pozwalającej odróżnić wydatki,
    które można uznać za koszy uzyskania przychodów, od tych które już nimi nie są.
    Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekonstruowaniu otwartego ciągu zdarzeń,
    które poprzedziły uzyskanie przychodów, a równocześnie były niezbędne do ich
    osiągnięcia - tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo - przyczynowy.
    W efekcie, przy ustaleniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek – poza wyraźnie
    wskazanymi w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych – wymaga
    indywidualnej oceny pod kątem jego związku (bezpośredniego lub pośredniego) z
    przychodem i z racjonalnością działania podatnika dla osiągnięcia tego przychodu.
    Sytuacje, w których ten związek przyczynowy nie jest jednoznaczny, należy rozpatrywać
    zgodnie z zasadami racjonalnego rozumowania, biorąc pod uwagę zachodzące
    odrębności. W rezultacie, kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u danego podatnika
    powinna być determinowana charakterem i profilem prowadzonej działalności
    gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego kosztu.

    W związku z powyższym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie
    racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością,
    których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie
    są wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy podatkowej. Koszty ponoszone przez podatnika
    należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów.
    Jak z powyższego wynika, podatnik ma zatem prawo do odliczenia dla celów podatkowych
    wszelkich poniesionych przez siebie wydatków, które nie zostały wymienione w art. 23
    ww. ustawy - pod warunkiem, że ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na możliwość
    powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów).
    Katalog wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, określonych w art. 23
    ww. ustawy nie przewiduje wykluczenia z kosztów uzyskania przychodów opisanego przez
    Pana wydatku. Nie stanowi to jednak wystarczającej przesłanki do zaliczenia ich do
    kosztów uzyskania przychodów. Możliwość taka wystąpi wyłącznie wówczas, gdy
    spełnione zostaną wymogi określone w art. 22 ust. 1 ww. ustawy.
    Do kosztów uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej spełniających
    powyższe kryteria nie można zaliczyć wydatków osobistych osoby prowadzącej działalność
    gospodarczą.
    Dokonując oceny, czy wydatek na zakup okularów korekcyjnych może stanowić koszt
    podatkowy, należy mieć na uwadze związek takiego wydatku z przychodami z danego
    źródła przychodów.
    W odniesieniu do przedstawionego przez Pana opisu stwierdzam, że wydatek na zakup
    okularów korekcyjnych ma na celu przede wszystkim ochronę Pana zdrowia. Wydatki
    uwarunkowane stanem zdrowia osoby prowadzącej działalność gospodarczą bądź
    ochroną zdrowia należą do wydatków o charakterze osobistym. Każda osoba pracująca
    przy monitorze komputera w celu ochrony wzroku jest zmuszona do zakupu okularów
    korekcyjnych, niezależnie od tego, czy prowadzi działalność gospodarczą, czy też
    działalności takiej nie prowadzi. Zakup okularów korekcyjnych uwarunkowany jest przede
    wszystkim stanem zdrowia, nawet jeśli ułatwia to wykonywanie pracy, to wydatki te mają
    charakter osobisty. Konieczność noszenia okularów wynika ze stanu zdrowia danej osoby
    (wady wzroku) i istniałaby niezależnie od prowadzonej działalności gospodarczej. Okulary
    służą zatem przede wszystkim do codziennego, prywatnego użytku, a nie wyłącznie do
    celów firmowych.
    Wobec tego bezpośrednim celem, jaki jest związany z ponoszeniem tego rodzaju
    wydatków, jest ochrona wzroku, a nie osiągnięcie przychodów z pozarolniczej działalności
    gospodarczej.
    W sytuacji zaistnienia wady wzroku, czy też jej pogłębiania się, osoba fizyczna jest
    zmuszona do poczynienia zakupu okularów z odpowiednimi szkłami niezależnie od tego,
    czy prowadzi działalność gospodarczą, czy też działalności takiej nie prowadzi. Dla ochrony
    swego zdrowia i w celu prowadzenia pojazdów samochodowych musiałby Pan ponieść
    przedmiotowy wydatek niezależnie od faktu prowadzenia działalności gospodarczej.
    Wobec powyższego poniesienie wydatków na zakup okularów korekcyjnych nie ma
    wpływu na wysokość przychodów uzyskiwanych przez Pana ze świadczenia usług
    wykonywanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, ani też związku z
    prowadzoną działalnością jako źródłem przychodów.
    Wydatek poniesiony na zakup okularów korekcyjnych nie może zostać zakwalifikowany
    jako koszty uzyskania przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym Pana stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis stanu faktycznego przedstawionego we
    wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to
    bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności
    podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które
    zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego
    w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ
    uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w
    rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pani chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego.

    Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.