Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.891.2024.7.PS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-26
Teza: W zakresie możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych od składników majątku trwałego otrzymanych w drodze darowizny przedsiębiorstwa do jednoosobowej działalności gospodarczej.
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne; darowizna; działy specjalne produkcji rolnej; przedsiębiorstwa; przedsiębiorstwa-nabycie przedsiębiorstwa; spółki-spółka cywilna
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Koszty uzyskania przychodów.-Odpisy amortyzacyjne.-Pozostałe składniki majątku.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Koszty uzyskania przychodów.-Wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów.- Środki trwałe i wartości niematerialne i prawne, inwestycje.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 45a-lit. a; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 23-ust. 9

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 grudnia 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 27 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Wniosek dotyczy m.in. podatku dochodowego od osób fizycznych w
    zakresie możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych od składników majątku
    trwałego otrzymanych w drodze darowizny przedsiębiorstwa. Uzupełnił go Pan pismem z
    13 lutego 2025 r. (data wpływu 17 lutego 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest jednym z trzech wspólników spółki cywilnej, której pozostałymi
    wspólnikami są jego rodzice. Spółka cywilna prowadzi działalność gospodarczą w zakresie
    działów specjalnych produkcji rolnej – (...), opodatkowane według norm szacunkowych.
    Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Wnioskodawca poza spółką, prowadzi również działy specjalne produkcji rolnej w zakresie
    (...) opodatkowane według norm szacunkowych. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem
    podatku od towarów i usług.
    W ramach planowanych działań spółka cywilna zamierza przekazać całe swoje
    przedsiębiorstwo w formie darowizny Wnioskodawcy jako jednemu z dotychczasowych
    wspólników.
    Przekazanie obejmie wszystkie składniki materialne i niematerialne przedsiębiorstwa,
    takie jak:
    · nieruchomości,
    · środki trwałe,
    · maszyny i urządzenia,
    · prawa i obowiązki wynikające z umów,
    · zapasy towarów i materiałów,
    · należności i zobowiązania,
    · dokumentację związaną z działalnością,
    · pracowników.
    Składniki majątku przekazywane w drodze darowizny nie były dotychczas amortyzowane
    przez spółkę cywilną, ponieważ nie były wprowadzone do ewidencji środków trwałych a
    spółka jest opodatkowana według norm szacunkowych.
    Po otrzymaniu darowizny Wnioskodawca zamierza kontynuować działalność gospodarczą
    jako przedsiębiorca prowadzący księgi handlowe oraz rozliczać podatek dochodowy na
    podstawie prowadzonej ewidencji księgowej.

    Wnioskodawca planuje wprowadzić przekazane składniki majątku do ewidencji środków
    trwałych i wartości niematerialnych i prawnych oraz dokonywać odpisów amortyzacyjnych
    zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Darowizna przedsiębiorstwa na rzecz Wnioskodawcy będzie zwolniona z podatku od
    spadków i darowizn na podstawie art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn, jako
    darowizna od rodziców na rzecz dziecka.
    W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan m.in., że w związku z planowaną umową darowizny
    przedsiębiorstwa (spółki cywilnej) dojdzie do przejęcia przez Pana zobowiązań, długów i
    ciężarów darczyńców w taki sposób, że na mocy tego przejęcia stanę się Pan jedynym
    dłużnikiem. Rodzice nie będą już zobowiązani ani odpowiedzialni za długi, ciężary i
    zobowiązania.
    Pytanie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych
    Czy Wnioskodawca ma prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od składników
    majątku trwałego otrzymanych w drodze darowizny od spółki cywilnej, które nie były
    wcześniej amortyzowane przez spółkę i zaliczenia odpisów amortyzacyjnych od tych
    środków trwałych do kosztów uzyskania przychodów?
    Pana stanowisko w sprawie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych
    Zdaniem Wnioskodawcy, odpisy amortyzacyjne od składników majątku otrzymanych w
    drodze darowizny nie będą mogły stanowić kosztu uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    odpisy amortyzacyjne od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    nabytych nieodpłatnie, które są zwolnione z podatku od spadków i darowizn, nie mogą
    być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów.
    Ponieważ darowizna przedsiębiorstwa na rzecz Wnioskodawcy będzie zwolniona z
    podatku od spadków i darowizn (na podstawie art. 4a ustawy o podatku od spadków i
    darowizn), amortyzacja składników majątku trwałego nie będzie stanowić kosztów
    uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest:
    · nieprawidłowe w części związanej ze „świadczeniem dla samego siebie” oraz
    · prawidowe w pozostałym zakresie.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady działania spółek cywilnych regulują przepisy art. 860 - 875 ustawy z 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r., poz. 1061, ze zm.).
    Zgodnie z art. 860 § 1 ww. ustawy:
      Przez umowę spółki wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu
      gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w szczególności przez wniesienie
      wkładów.
    Jak stanowi art. 861 § 1 tej ustawy:
      Wkład wspólnika może polegać na wniesieniu do spółki własności lub innych praw
      albo na świadczeniu usług.

    W myśl natomiast art. 862 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli wspólnik zobowiązał się wnieść do spółki własność rzeczy, do wykonania tego
      zobowiązania, jak również do odpowiedzialności z tytułu rękojmi oraz do
      niebezpieczeństwa utraty lub uszkodzenia rzeczy stosuje się odpowiednio przepisy o
      sprzedaży. Jeżeli rzeczy mają być wniesione tylko do używania, stosuje się
      odpowiednio w powyższym zakresie przepisy o najmie.
    Przytoczony przepis oznacza zobowiązanie się wspólnika do przeniesienia własności
    rzeczy na współwłasność łączną wspólników (w tym i jego) oraz wydania wspólnikom
    (spółce) tej rzeczy bez zapłaty ceny.
    Stosownie do art. 863 § 1 Kodeksy cywilnego:
      Wspólnik nie może rozporządzać udziałem we wspólnym majątku wspólników ani
      udziałem w poszczególnych składnikach tego majątku
    W przypadku wniesienia do spółki cywilnej wkładu w postaci składnika majątku
    stanowiącego wyłączną własność jednego wspólnika, własność ta z chwilą wniesienia do
    spółki przekształca się we współwłasność łączną. Współwłasność ta ma charakter
    bezudziałowy, a każdemu ze wspólników przysługują równe prawa do całego majątku.
    Spółka cywilna nie posiada własnego majątku. W spółce tej właścicielami poszczególnych
    składników majątku pozostają wspólnicy spółki w ramach współwłasności łącznej.
    Stosownie do art. 867 § 1 i § 2 Kodeksy cywilnego:
      Każdy wspólnik jest uprawniony do równego udziału w zyskach i w tym samym
      stosunku uczestniczy w stratach, bez względu na rodzaj i wartość wkładu. W umowie
      spółki można inaczej ustalić stosunek udziału wspólników w zyskach i stratach. Można
      nawet zwolnić niektórych wspólników od udziału w stratach. Natomiast nie można
      wyłączyć wspólnika od udziału w zyskach.
      Ustalony w umowie stosunek udziału wspólnika w zyskach odnosi się w razie
      wątpliwości także do udziału w stratach.
    Z powyższych przepisów wynika, że spółka cywilna jest umową zawartą przez wspólników
    w celu dążenia do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego. Właścicielami majątku
    wykorzystywanego w prowadzonej w formie spółki cywilnej pozarolniczej działalności
    gospodarczej są wspólnicy tej spółki w ramach współwłasności łącznej, a nie spółka.
                                        1Spółka cywilna nie jest także przedsiębiorcą w rozumieniu art. 43 Kodeksy cywilnego oraz
    art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r. poz.
    236, ze zm.); „przedsiębiorcami” w myśl tej ustawy są bowiem wspólnicy tej spółki.
    W myśl art. 5a pkt 26 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
    (t. j. Dz. U. z 2025r. poz. 163 ze zm.):
      Ilekroć w ustawie jest mowa o spółce niebędącej osobą prawną – oznacza to spółkę
      inną niż określona w pkt 28.
    Z kolei, zgodnie z art. 5a pkt 28 ww. ustawy:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o spółce – oznacza to:
        a) spółkę posiadającą osobowość prawną, w tym także spółkę zawiązaną na
        podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 2157/2001 z dnia 8 października 2001 r.
        w sprawie statutu spółki europejskiej (SE) (Dz. Urz. WE L 294 z 10.11.2001, str. 1, z
        późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 6, t. 4, str. 251),
        b) spółkę kapitałową w organizacji,
        c) spółkę komandytową i spółkę komandytowo-akcyjną mające siedzibę lub zarząd
        na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

        d) spółkę niemającą osobowości prawnej mającą siedzibę lub zarząd w innym
        państwie, jeżeli zgodnie z przepisami prawa podatkowego tego innego państwa
        jest traktowana jak osoba prawna i podlega w tym państwie opodatkowaniu od
        całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania,
        e) spółkę jawną będącą podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych.
    Dochody spółek niebędących osobami prawnymi nie stanowią odrębnego przedmiotu
    opodatkowania. Opodatkowaniu podlegają natomiast dochody poszczególnych
    wspólników takiej spółki. Sposób opodatkowania dochodu z udziału w takiej spółce innej
    niż wskazana w art. 5a pkt 28 ww. ustawy, tj. niebędącej podatnikiem podatku
    dochodowego uzależniony jest od cywilnoprawnego statusu danego wspólnika. Jeżeli
    wspólnikiem spółki niebędącej osobą prawną jest osoba fizyczna, to dochód z udziału w
    tej spółce będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Za spółkę niebędącą osobą prawną należy zatem więc m.in. spółkę cywilną. W związku z
    powyższym, w przypadku prowadzenia działalności w formie spółki cywilnej, podatnikiem
    podatku dochodowego od osób fizycznych nie jest spółka tylko poszczególni wspólnicy.
    Zatem na nich, a nie na spółce ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku
    dochodowego od osób fizycznych.
    W myśl art. 5b ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli pozarolniczą działalność gospodarczą prowadzi spółka niebędąca osobą prawną,
      przychody wspólnika z udziału w takiej spółce, określone na podstawie art. 8 ust. 1,
      uznaje się za przychody ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3.
    Stosownie do treści art. 8 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności,
      wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy
      lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa
      do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi
      przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o
      której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się,
      że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.
    Zgodnie natomiast z art. 8 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy:
      Zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania
      przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat.
    W świetle powyższego, wielkość przychodu przypadającego na podatnika (wspólnika
    spółki niebędącej osobą prawną) określa się proporcjonalnie do jego prawa do udziału w
    zysku. Taką samą zasadę należy zastosować przy określaniu kosztów uzyskania przychodu
    oraz ulg podatkowych związanych z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź od których zaniechano poboru
    podatku.
    Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego, jest Pan obecnie jednym z trzech wspólników
    spółki cywilnej, której pozostałymi wspólnikami są Pana rodzice. Spółka cywilna prowadzi

    działy specjalne produkcji rolnej (...), opodatkowane według norm szacunkowych. Pan
    natomiast poza spółką prowadzi również działy specjalne produkcji rolnej w zakresie (...)
    opodatkowane również według norm szacunkowych.
    W ramach planowanych działań spółka cywilna zamierza przekazać Panu całe swoje
    przedsiębiorstwo w formie darowizny jako jednemu z dotychczasowych wspólników.
    Przekazanie obejmie wszystkie składniki materialne i niematerialne przedsiębiorstwa,
    takie jak:
    · nieruchomości,
    · środki trwałe,
    · maszyny i urządzenia,
    · prawa i obowiązki wynikające z umów,
    · zapasy towarów i materiałów,
    · należności i zobowiązania,
    · dokumentację związaną z działalnością,
    · pracowników.
    Zgodnie natomiast z art. 10 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy podatkowej:
      Odrębnym źródłem przychodu są działy specjalne produkcji rolnej.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychód z działów specjalnych produkcji rolnej ustala się według zasad określonych w
      art. 14, jeżeli podatnik prowadzi księgi wykazujące te przychody. O zamiarze założenia
      ksiąg podatnik jest obowiązany zawiadomić właściwego naczelnika urzędu
      skarbowego przed rozpoczęciem roku podatkowego albo przed rozpoczęciem
      prowadzenia działów specjalnych produkcji rolnej, jeżeli nastąpiło ono w ciągu roku, z
      zastrzeżeniem ust. 2.
    Natomiast jak stanowi art. 24 ust. 4 ustawy podatkowej:
      Dochodem (stratą) z działów specjalnych produkcji rolnej jest różnica pomiędzy
      przychodem z tytułu prowadzenia tych działów a poniesionymi kosztami uzyskania,
      powiększona o wartość przyrostu stada zwierząt na koniec roku podatkowego w
      porównaniu ze stanem na początek roku i pomniejszona o wartość ubytków w tym
      stadzie w ciągu roku podatkowego. Dochód z działów specjalnych produkcji rolnej,
      jeżeli podatnik nie prowadzi ksiąg, o których mowa w art. 15, ustala się przy
      zastosowaniu norm szacunkowych dochodu z określonej powierzchni upraw lub
      jednostki produkcji zwierzęcej, określonych w załączniku nr 2.
    Jak wynika z powyższych przepisów, przychód z działów specjalnych produkcji rolnej
    ustala się - co do zasady - według zasad określonych w art. 14, jeżeli podatnik prowadzi
    księgi wykazujące te przychody. Jeśli natomiast podatnik nie prowadzi ksiąg, dochód
    ustala się przy zastosowaniu norm szacunkowych dochodu.
    Z opisu sprawy wynika, że po otrzymaniu darowizny zamierza Pan kontynuować
    działalność jako przedsiębiorca prowadzący księgi handlowe oraz rozliczać podatek
    dochodowy na podstawie prowadzonej ewidencji księgowej.
    W konsekwencji, w Pana przypadku będzie Pan ustalać realny dochód z działów
    specjalnych produkcji rolnej w postaci różnicy pomiędzy przychodem z tytułu
    prowadzenia tych działów (ustalonym w oparciu o art. 14 ustawy) a poniesionymi
    kosztami uzyskania, powiększonej o wartość przyrostu stada zwierząt na koniec roku
    podatkowego w porównaniu ze stanem na początek roku i pomniejszonej o wartość
    ubytków w tym stadzie w ciągu roku podatkowego.

    W zdarzeniu przyszłym spółka cywilna zamierza dokonać darowizny całego
                            1przedsiębiorstwa, o którym mowa w art. 55 Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 5a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o przedsiębiorstwie oznacza to przedsiębiorstwo w
      rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego.
                                1Definicja przedsiębiorstwa zawarta została w art. 55 ustawy Kodeks cywilny, zgodnie z
    którą:
      Przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i
      materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej.
      Obejmuje ono w szczególności:
        1) oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części
        (nazwa przedsiębiorstwa);
        2) własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i
        wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
        3) prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz
        prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych
        stosunków prawnych;
        4) wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
        5) koncesje, licencje i zezwolenia;
        6) patenty i inne prawa własności przemysłowej;
        7) majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
        8) tajemnice przedsiębiorstwa;
        9) księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
    Zauważyć przy tym należy, że katalog składników (elementów) przedsiębiorstwa, o których
    mowa w ww. przepisie, nie ma charakteru zamkniętego, o czym świadczy użycie
    sformułowania „w szczególności”. W związku z powyższym, w skład przedsiębiorstwa w
    rozumieniu Kodeksu cywilnego mogą wchodzić także inne składniki majątkowe,
    niewymienione w cyt. wyżej przepisie, np. zobowiązania wynikające z prowadzonej w
    ramach tego przedsiębiorstwa pozarolniczej działalności gospodarczej.
                  2W myśl natomiast art. 55 Kodeksu cywilnego:
      Czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co
      wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności
      prawnej albo z przepisów szczególnych.
    Zbycie przedsiębiorstwa podlega zasadzie swobody umów. Może więc nastąpić na
    podstawie każdej czynności rozporządzającej, w tym na podstawie umowy sprzedaży,
    zamiany czy darowizny.
    Jednocześnie, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia
    „darowizna”, dlatego należy w tym zakresie odwołać się do odpowiednich przepisów
    ustawy Kodeks cywilny.
    Zgodnie z art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na
      rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
    Celem darowizny jest dokonanie nieodpłatnego przysporzenia na rzecz obdarowanego
    kosztem majątku darczyńcy. Może ona polegać zarówno na przesunięciu do majątku

    obdarowanego określonych przedmiotów majątkowych, jak i na innych formach
    dyspozycji majątkowych darczyńcy prowadzących do zmniejszenia jego majątku, a po
    stronie majątku obdarowanego – do zwiększenia aktywów lub zmniejszenia pasywów.
    Natomiast z treści art. 890 § 1 Kodeksu cywilnego, wynika, że:
      Oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego. Jednakże
      umowa darowizny zawarta bez zachowania tej formy staje się ważna, jeżeli
      przyrzeczone świadczenie zostało spełnione.
    Z powyższego wynika, że w przypadku przekazania przedsiębiorstwa innemu podmiotowi,
    przedmiotem tego przekazania są wszelkie składniki majątkowe funkcjonalnie związane z
    tym przedsiębiorstwem, o ile na podstawie czynności prawnej będącej podstawą
    przekazania, bądź przepisów szczególnych, nie zostały z niego wyłączone.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, podatnik
    musi wykazać jego związek z prowadzoną działalnością oraz to, że poniesienie tego
    wydatku miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu, ewentualnie
    na zachowanie lub zabezpieczenie źródła tego przychodu.
    Przepis art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a - 22o, z uwzględnieniem art. 23. W przypadku spółek
      nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1
      Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z
      przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia
      środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
        1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
        2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
        3) inne przedmioty
        – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
        podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
        gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy
        lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Zgodnie z art. 22h ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego
      miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich
      wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub
      stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy,
      których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

    Wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ustala
    się na podstawie art. 22g ww. ustawy. Sposób ustalenia wartości początkowej środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych jest zróżnicowany ze względu na
    sposób ich nabycia.
    Stosownie do art. 22g ust. 1 pkt 3 ww. ustawy:
      Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z
      uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie nabycia w drodze spadku, darowizny lub
      w inny nieodpłatny sposób – wartość rynkową z dnia nabycia, chyba że umowa
      darowizny albo umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej
      wysokości.
    Odnosząc się do kwestii związanej z kosztami uzyskania przychodów w postaci odpisów
    amortyzacyjnych od nabytych w formie darowizny przedsiębiorstwa składników majątku
    trwałego, spółki cywilnej na rzecz indywidualnie prowadzonej przez Pana działalności w
    formie działów specjalnych produkcji rolnej, w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga,
    że w przypadku wspólnika dokonującego takiej transakcji na rzecz jego indywidualnej
    działalności z punktu widzenia podatku dochodowego od osób fizycznych transakcja
    darowizny przedsiębiorstwa spółki cywilnej w części przypadającej na niego, określonej na
    podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jest
    „świadczeniem dla samego siebie”.
    Zarówno w przypadku osoby fizycznej prowadzącej działy specjalne produkcji rolnej, jak i
    osoby fizycznej będącej wspólnikiem spółki cywilnej prowadzącej działy specjalne
    produkcji rolnej, mamy do czynienia z tym samym podmiotem - osobą fizyczną, której
    przysługuje zdolność prawna oraz zdolność do czynności prawnych. Z punktu widzenia
    podatku dochodowego od osób fizycznych, darowizna przedsiębiorstwa w tej części
    będzie transakcją „z samym sobą”.
    Jak stanowi natomiast obecnie obowiązujący art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nabytych
      nieodpłatnie, z wyjątkiem nabytych w drodze spadku, jeżeli:
        – nabycie to nie stanowi przychodu z tytułu nieodpłatnego otrzymania rzeczy lub
        praw lub
        – dochód z tego tytułu jest zwolniony od podatku dochodowego, lub
        – nabycie to korzysta ze zwolnienia od podatku od spadków i darowizn, lub
        – nabycie to stanowi dochód, od którego na podstawie odrębnych przepisów
        zaniechano poboru podatku.
    Ponadto, zgodnie z art. 23 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepisu ust. 1 pkt 45a lit. a nie stosuje się do środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych, nabytych w drodze darowizny, jeżeli darczyńca
      dokonywał odpisów amortyzacyjnych od tych składników. W tym przypadku stosuje
      się odpowiednio przepisy art. 22g ust. 12 oraz art. 22h ust. 3 i nie stosuje się przepisu
      art. 22g ust. 15.
    Art. 22g ust. 12 ustawy wskazuje przy tym:
      W razie zmiany formy prawnej, a także połączenia albo podziału podmiotów
      dokonywanych na podstawie odrębnych przepisów - wartość początkową środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ustala się w wysokości wartości
      początkowej określonej w ewidencji (wykazie) podmiotu o zmienionej formie prawnej,
      podzielonego albo połączonego. Zasadę tę stosuje się odpowiednio do spółek
      niebędących osobami prawnymi, w tym również powstałych z przekształcenia spółki.

    Art. 22h ust. 3 ustawy wskazuje natomiast, że:
      Podmioty powstałe w wyniku zmiany formy prawnej, podziału albo połączenia
      podmiotów, o których mowa w art. 22g ust. 12 lub 13, dokonują odpisów
      amortyzacyjnych z uwzględnieniem dotychczasowej wysokości odpisów oraz
      kontynuują metodę amortyzacji przyjętą przez podmiot o zmienionej formie prawnej,
      podzielony albo połączony, z uwzględnieniem art. 22i ust. 2-7.
    Tymczasem, jak stanowi art. 22g ust. 15:
      W razie nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części w drodze spadku lub
      darowizny, łączną wartość początkową nabytych środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych stanowi suma ich wartości rynkowej, nie wyższa jednak od
      różnicy pomiędzy wartością tego przedsiębiorstwa
    Z regulacji zawartej w art. 23 ust. 9 wynika więc, że ustawa umożliwia zaliczanie do
    kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych (na zasadzie kontynuacji w zakresie
    wartości początkowej oraz odpisów amortyzacyjnych, w tym nabytych w drodze
    przedsiębiorstwa) od składników nabytych w drodze darowizny, jeżeli darczyńca
    dokonywał odpisów amortyzacyjnych od tych składników.
    Jak wynika natomiast z opisu sprawy, składniki majątku przekazywane w drodze
    darowizny nie były dotychczas amortyzowane przez spółkę cywilną, ponieważ nie były
    wprowadzone do ewidencji środków trwałych a spółka jest opodatkowana według norm
    szacunkowych.
    Ponadto, jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego, darowizna przedsiębiorstwa na Pana
    rzecz będzie zwolniona z podatku od spadków i darowizn na podstawie art. 4a ustawy o
    podatku od spadków i darowizn, jako darowizna od rodziców na rzecz dziecka.
    W konsekwencji, w Pana przypadku otrzymanie składników majątku trwałego w ramach
    darowizny przedsiębiorstwa skutkować będzie – co do zasady – brakiem możliwości
    zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, w związku z
    treścią art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Skoro jednak w przypadku wspólnika spółki cywilnej dokonującego darowizny
    przedsiębiorstwa na rzecz jego indywidualnej działalności z punktu widzenia podatku
    dochodowego od osób fizycznych transakcja ta w części przypadającej na niego,
    określonej na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    jest „świadczeniem dla samego siebie”, to art. art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych będzie mieć zastosowanie, ale wyłącznie w tej części
    składników majątku trwałego odpowiadającej proporcjonalnie prawu pozostałych
    wspólników do udziału w zysku.
    W konsekwencji, Pana stanowisko, w świetle którego amortyzacja składników majątku
    trwałego nie będzie stanowić kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych - jest nieprawidłowe, ale w części, której dotyczy
    ono świadczenia „na rzecz samego siebie”.
    Z uwagi na to, że po otrzymaniu darowizny zamierza Pan prowadzić księgi handlowe oraz
    rozliczać podatek dochodowy na podstawie prowadzonej ewidencji księgowej, to będzie
    Pan zobowiązany ustalać realny dochód z działów specjalnych produkcji rolnej, a w
    konsekwencji będzie mieć Pan prawo do rozpoznawania kosztów uzyskania przychodów,
    w tym z tytułu odpisów amortyzacyjnych od składników majątku trwałego
    wykorzystywanego uprzednio w ramach spółki cywilnej, w części przypadającej na Pana, a
    określonej na podstawie art. 8 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, przy zachowaniu pozostałych warunków unormowanych tą ustawą.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.