Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.551.2024.2.MD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-24
Teza: Obowiązki płatnika w związku ze zwrotem pracownikowi poniesionych kosztów tytułem używania prywatnego samochodu do celów służbowych.
Słowa kluczowe: kilometrówka; obowiązek-obowiązek płatnika; samochód-samochód osobowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7-art. 32-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7-art. 38-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy obowiązków płatnika w związku ze zwrotem pracownikowi poniesionych kosztów
    tytułem używania prywatnego samochodu do celów służbowych. Uzupełnili go Państwo
    pismem z 27 grudnia 2024 r. (wpływ) i 22 stycznia 2025 r. (wpływ 23 stycznia 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca (Starostwo Powiatowe w A) jest jednostką organizacyjną powiatu A z
    siedzibą w A, działającą w formie jednostki budżetowej. Wnioskodawca jest pracodawcą w
    rozumieniu przepisów ustawy o pracownikach samorządowych.
    W strukturze Wnioskodawcy funkcjonuje stanowisko (...), którego stosunek pracy
    nawiązano na podstawie (...), zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 21 listopada
    2008 r. o pracownikach samorządowych.
    Z (...) została zawarta w dniu (...) listopada 2018 r., aneksowana (...) marca 2019 r. i (...)
    marca 2022 r., obowiązująca do 22 lutego 2023 r. umowa w sprawie: używania
    samochodu osobowego stanowiącego własność pracownika do celów służbowych.
    Aktualna umowa dot. wyżej wymienionej sprawy została zawarta 23 lutego 2023 r.
    Pierwotna Umowa miała następujące brzmienie:
    1. Pracownik zobowiązuje się do używania własnego samochodu osobowego marki (...) nr
                                    3rejestracyjny (...) o pojemności skokowej silnika 2,0 cm do przejazdów służbowych w
      granicach administracyjnych miasta A oraz powiatu A.
    2. O niemożności wywiązania się ze zobowiązania określonego w pkt 1 pracownik
      niezwłocznie powiadamia pracodawcę.
    3. Pracodawca ustala miesięczny limit kilometrów na przejazdy służbowe w celach
      określonych w pkt 1 w wysokości 500 km.
    4. Stawka za 1 kilometr przebiegu według stanu na dzień spisania umowy wynosi 0,8358
      zł.
    5. Wysokość stawki określonej w pkt. 4 ulegać będzie zmianie zgodnie z zasadami
      określonymi w § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w
      sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do
      celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących
      własnością pracodawcy.
    6. Zwrot kosztów następuje w formie miesięcznego ryczałtu, ustalonego na podstawie
      pkt 3, 4 i 5 następować będzie po złożeniu przez pracownika pisemnego oświadczenia
      o używaniu w danym miesiącu własnego samochodu do celów służbowych. Kwota
      ustalonego ryczałtu ulega zmniejszeniu o 1/22 za każdy roboczy dzień nieobecności w
      pracy z powodu choroby, urlopu, podróży służbowej trwającej co najmniej 8 godzin
      lub innej nieobecności oraz za każdy dzień roboczy, w którym pracownik nie
      dysponował pojazdem do celów służbowych.
    7. Oświadczenie, o którym mowa w pkt 6 potwierdzone przez stanowisko ds. (...), z
      wyliczeniem należności stanowi podstawę do dokonania wypłaty. Wzór oświadczenia
      stanowi załącznik do niniejszej umowy.
    8. Niniejsza umowa może być rozwiązana przez każdą ze stron za 1-miesięcznym
      wypowiedzeniem.
    9. Niniejsza umowa obowiązuje od (...) listopada 2018 r. na czas pełnienia funkcji (...) A.
    10. W sprawach nie unormowanych niniejszą umową mają zastosowanie przepisy
      Kodeksu cywilnego.

    11. Umowa została sporządzona w 2 jednobrzmiących egzemplarzach, po jednym dla
      każdej ze stron.
    Dnia (...) marca 2019 r. został zawarty aneks nr 1 do umowy z dnia (...) listopada 2018 r.,
                                                    3gdzie zmienił się nr rejestracyjny pojazdu – (...) oraz pojemność skokowa silnika 1,5cm,
    model pozostał niezmieniony. Następnie ta sama umowa z dnia (...) listopada 2018 r.
    została ponownie aneksowana (...) marca 2022 r. (aneks nr 2), gdzie zmienił się model auta
                                                3– (...), nr rejestracyjny: (...). Pojemność skokowa silnika pozostała ta sama – 1,5cm.
    Aneksowana dwukrotnie umowa z (...) listopada 2018 r. obowiązywała do (...) lutego 2023 r.
    (...) lutego 2023 r. zawarto nową umowę w sprawie używania samochodu osobowego
    stanowiącego własność pracownika do celów służbowych. Model auta, nr rejestracyjny jak
    i pojemność skokowa silnika nie zmieniły się w stosunku do aneksu nr 2 do umowy z dnia
    (...) listopada 2018 r., natomiast zmianom uległa stawka za 1 km przebiegu wg stanu na
    dzień spisania umowy z 0,8358 zł na 1,15 zł, jak również obniżono minimalny czas
    nieobecności w pracy w dniu roboczym z powodu podróży służbowej trwającej co
    najmniej z 8h na 7h, co daje podstawę do zredukowania kwoty ustalonego ryczałtu (ten
    ulega zmniejszeniu o 1/22 za każdy dzień roboczy nieobecności). Ponadto, dodano do
    umowy punkt mówiący, iż złożenie oświadczenia co do użytkowania samochodu za dany
    miesiąc winno następować najpóźniej do 5 dnia miesiąca następnego. Niedotrzymanie
    powyższego terminu skutkuje nierozliczeniem kilometrówki za dany okres. Oświadczenie
    należy składać w Wydziale Finansowo-Księgowym Starostwa Powiatowego w A.
    Dotychczas, Wnioskodawca, wypłacany pracownikowi w formie miesięcznego ryczałtu
    zwrot kosztów używania prywatnego samochodu dla wskazanego przez Wnioskodawcę
    celu, według warunków wskazanych w umowie, uznawał i rozliczał jako przychód u
    pracownika z tytułu pracy, obliczał, pobierał i wpłacał zaliczki na podatek dochodowy.
    Wnioskodawca przyjmował bowiem niejako automatycznie, że takie świadczenie jest
    przychodem. Dalej, że świadczenie to nie podlega pod zwolnienie od podatku
    dochodowego przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Jednak w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2019
    r., sygn. akt II FSK 3531/17, a przede wszystkim w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 14 września 2023 r., sygn. akt II FSK 2632/20, który dotyczy
    stanowiska sekretarza posiadającego analogiczną umowę u tego samego Wnioskodawcy,
    Wnioskodawca zamierza zaprzestać rozliczania jako przychód u pracownika z tytułu pracy
    wypłacanego pracownikowi w formie miesięcznego ryczałtu zwrotu kosztów używania
    prywatnego samochodu dla wskazanego przez Wnioskodawcę celu, według warunków
    wskazanych w umowie. Zamierza zaprzestać obliczania, pobierania i wpłacania w związku
    z tym zaliczek na podatek dochodowy.
    Zakres obowiązków wykonywanych przez pracownika na stanowisku (...) jest taki, że
    uzasadnia przy tym przemieszczanie się przez niego, w celu sprawowania bezpośredniego
    nadzoru nad pracą wydziałów: (...), jak również udziału w spotkaniach naradach
    roboczych, negocjacjach do uczestnictwa w których zostanie wyznaczony przez Starostę
    lub Zarząd Powiatu A.
    Należy zwrócić uwagę, że Starostwo Powiatowe w A oraz jego jednostki organizacyjne
    funkcjonują w różnych budynkach położonych w różnych lokalizacjach, nie tylko na terenie
    Miasta A.
    Sprawowanie nadzoru merytorycznego nad wydziałami zlokalizowanymi w innej siedzibie
    generuje wielokrotne w trakcie tygodnia przemieszczanie się pomiędzy siedzibami – ul. B
    1 oraz ul. C 2. W ramach zadań (...) występuje konieczność uczestnictwa w negocjacjach,
    oględzinach, spotkaniach różnych grup roboczych, które w większości odbywają się na
    terenie powiatu. Nadzór nad (...) wymaga bytności w ośrodkach zamiejscowych
    zlokalizowanych w ościennych gminach. Natomiast w związku z prowadzonym nadzorem

    nad (...) wymagany jest (...). Jest przedstawicielem Zarządu Powiatu/Starosty A i uczestniczy
    w posiedzeniach m.in. w (...). Ponadto wykonywanie obowiązków (...) A wymaga
    uczestnictwa w licznych spotkaniach, naradach, uroczystościach jako przedstawiciel
    powiatu.
    Wnioskodawca jako pracodawca nie dysponuje zaś wystarczającą flotą pojazdów
    (możliwości nie są tutaj adekwatne w stosunku do potrzeb).

## Pytanie

Czy wypłacany pracownikowi w formie miesięcznego ryczałtu zwrot kosztów używania
    prywatnego samochodu dla wskazanego przez Wnioskodawcę celu, według warunków
    wskazanych w umowie, Wnioskodawca jest obowiązany rozliczać jako przychód u
    pracownika z tytułu pracy, obliczać, pobierać i wpłacać zaliczki na podatek dochodowy?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, wypłaty pracownikowi w formie miesięcznego ryczałtu zwrotu
    kosztów używania prywatnego samochodu dla wskazanego przez Wnioskodawcę celu,
    według warunków wskazanych w umowie, nie będą stanowić przychodu ze stosunku
    pracy, a tym samym brak jest w związku z tym obowiązków płatnika po stronie
    Wnioskodawcy. Zatem, zdaniem Wnioskodawcy, brak jest podstaw do obliczania,
    pobierania i wpłacania w związku z tym zaliczek na podatek dochodowy.
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
    wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na
    podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
    praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art.
    30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Zgodnie natomiast z treścią art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
    spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
    wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
    finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
    wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty
    za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość
    została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak
    również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
    Art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog zwolnień
    przedmiotowych. Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 pkt 23b, wolne od podatku dochodowego
    są: zwrot kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania pojazdów
    stanowiących własność pracownika, dla potrzeb zakładu pracy, w jazdach lokalnych, jeżeli
    obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład pracy albo możliwość przyznania prawa
    do zwrotu tych kosztów wynika wprost z przepisów innych ustaw – do wysokości
    miesięcznego ryczałtu pieniężnego albo do wysokości nieprzekraczającej kwoty ustalonej
    przy zastosowaniu stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, określonych w odrębnych
    przepisach wydanych przez właściwego ministra, jeżeli przebieg pojazdu, z wyłączeniem
    wypłat ryczałtu pieniężnego, jest udokumentowany w ewidencji przebiegu pojazdu
    prowadzonej przez pracownika; przepis art. 23 ust. 7 stosuje się odpowiednio.
    Z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2019 r., sygn. akt II FSK
    3531/17, wynika, iż ocena, czy określone świadczenia wypłacane pracownikowi korzystają,

    czy też nie, ze zwolnienia od podatku dochodowego przewidzianego w art. 21 (w tym w
    ust. 1 pkt 23b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, powinna być
    dokonana dopiero wówczas, gdy zostanie stwierdzone, że do danego świadczenia ma
    zastosowanie art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Jak wskazał w tym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, zwolnienie
    podatkowe, o którym mowa w przepisach art. 21 (w tym ust. 1 pkt 23b) u.p.d.o.f., siłą
    rzeczy może zaś dotyczyć tylko świadczenia, które stanowi przychód w rozumieniu art. 11
    ust. 1 u.p.d.o.f. natomiast świadczenie, które nie może być uznane za przychód, gdyż nie
    generuje żadnego przysporzenia dla podatnika, w tym zwrot wydatków, które obowiązany
    jest ponosić pracodawca, nie podlega przepisom ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Z istoty świadczenia w postaci zwrotu wydatków, które obowiązany jest
    ponosić pracodawca, wynika bowiem, że nie może ono generować po stronie pracownika
    dochodu w rozumieniu art. 1 i art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f. W celu dokonywania wykładni
    przepisów prawa materialnego wprowadzających zwolnienia podatkowe należy zatem w
    pierwszej kolejności ustalić, czy dane zdarzenie podlega przepisom prawa podatkowego
    (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2019 r., sygn. akt II FSK
    3531/17, lex nr 2744516).
    W przywołanym wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny, powołując się na
    prokonstytucyjną wykładnię przepisów art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca
    1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, dokonaną w wyroku Trybunału
    Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., K 7/13, wskazał także, że skoro pracownik
    otrzymuje tylko zwrot wydatków, które obowiązany jest ponosić pracodawca, to z tytułu
    uzyskania tego świadczenia nie osiąga żadnego przysporzenia, a przez to przychodu w
    rozumieniu art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. Zaoszczędzenie wydatków przez
    pracownika należy zaś traktować jako przyrost jego majątku, a przez to jako przychód, o
    którym mowa w art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. (zob. wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 16 października 2019 r., sygn. akt II FSK 3531/17, lex nr 2744516).
    Powyższe zapatrywanie podzieliły sądy administracyjne rozpatrując sprawę o
    interpretację indywidualną dotyczącą stanowiska sekretarza powiatu. Zgodnie z
    prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w A z dnia 2 września
    2020 r., sygn. akt I SA/Bd 377/20 oraz wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z
    dnia 14 września 2023 r., sygn. akt II FSK 2632/20, które zostały wydane w sprawie z
    udziałem tego samego Wnioskodawcy (płatnika) o wydanie indywidualnej interpretacji
    podatkowej: „kwoty ryczałtowego zwrotu wydatków za używanie przez sekretarza powiatu
    prywatnego samochodu osobowego do celów służbowych nie stanowią przychodu w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 updof” (wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2632/20,
    uzasadnienie, pkt 3.1.).
    Mając powyższe na uwadze, według Wnioskodawcy, uzyskiwane przez pracownika
    świadczenia, o których mowa w niniejszym wniosku, nie powinny być traktowane jako
    przychody ze stosunku pracy, o których mowa w art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dlatego Wnioskodawca stoi obecnie na
    stanowisku, że skoro świadczenie to nie podlega przepisom ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, to nie jest obowiązany rozliczać go jako przychód u
    pracownika z tytułu pracy, obliczać, pobierać i wpłacać zaliczki na podatek dochodowy.
    Kwestia ewentualnego zwolnienia przedmiotowego w ogóle się w tej sytuacji nie
    aktualizuje.
    Zakres obowiązków wykonywanych przez pracownika (...) jest taki, że uzasadnia przy tym
    przemieszczanie się przez niego, w celu sprawowania bezpośredniego nadzoru nad pracą
    wydziałów: (...), jak również udziału w spotkaniach naradach roboczych, negocjacjach do
    uczestnictwa w których zostanie wyznaczony przez Starostę lub Zarząd Powiatu A. Jak
    również w ramach zadań (...) występuje konieczność uczestnictwa w negocjacjach,
    oględzinach, spotkaniach różnych grup roboczych, które w większości odbywają się na
    terenie powiatu. Nadzór nad (...) wymaga bytności w ośrodkach zamiejscowych

    zlokalizowanych w ościennych gminach. W związku z prowadzonym nadzorem nad (...)
    wymagany jest (...). Jest przedstawicielem Zarządu Powiatu/Starosty A i uczestniczy w
    posiedzeniach m.in. (...) w ramach swojego stanowiska uczestniczy w licznych spotkaniach
    /naradach/uroczystościach jako przedstawiciel powiatu.
    Wnioskodawca jako pracodawca nie dysponuje zaś wystarczającą flotą pojazdów
    (możliwości nie są tutaj adekwatne w stosunku do potrzeb). W związku z tym pracownik
    ponosi wydatki. Ponosi jednak te wydatki w celu realizacji obowiązków wynikających z
    zajmowanego stanowiska (...). Bez korzystania przez pracownika z własnego środka
    transportu, Wnioskodawca, jako pracodawca nie mógłby zorganizować pracy pracownika
    w sposób zapewniający pełne wykorzystanie czasu pracy, wysokiej wydajności i należytej
    jakości pracy. Tym bardziej zważywszy na charakter wykonywanych przez pracownika
    zadań. Pracownik nie ma zaś obowiązku ponoszenia wydatków związanych ze
    świadczeniem pracy. W ocenie Wnioskodawcy, nie byłoby zatem uzasadnione twierdzenie,
    że wskazane świadczenia są spełnione w interesie tego pracownika (a nie w interesie
    pracodawcy). Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Wnioskodawcy, świadczenia, o
    których mowa w niniejszym wniosku, nie stanowią dla pracownika przysporzenia, a przez
    to przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Są one wyrównaniem w formie miesięcznego ryczałtu
    wydatków, które ponosi pracownik w interesie Wnioskodawcy (pracodawcy). Dlatego w
    ocenie Wnioskodawcy, nie jest on obowiązany rozliczać je jako przychód u pracownika z
    tytułu pracy, obliczać, pobierać i wpłacać zaliczki na podatek dochodowy.
    Bezpośredni asumpt do wystąpienia z niniejszym wnioskiem stanowi interpretacja
    indywidualna z dnia 29 lutego 2024 r. znak 0115-KDIT2.4011.195.2020.8.MD, która opiera
    się na w znacznym stopniu analogicznym stanie faktycznym i będącą konsekwencją
    wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w A z dnia 2 września 2020 r., sygn. akt
    I SA/Bd 377/20 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2023
    r., sygn. akt II FSK 2632/20. Dotyczy bowiem tego samego płatnika oraz podatnika o
    analogicznych kompetencjach.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z
    2023 r. poz. 2383 ze zm.):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Art. 11 ust. 1 powołanej ustawy stanowi, że:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,

      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Stosownie do art. 12 ust. 4 przywołanej ustawy:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Według art. 32 ust. 1 wskazanej ustawy:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Natomiast art. 38 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika
      wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź
      miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą
      potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją
      wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika m.in., że Wnioskodawca,
    jest jednostką organizacyjną, działającą w formie jednostki budżetowej. Wnioskodawca
    jest pracodawcą w rozumieniu przepisów ustawy o pracownikach samorządowych. W
    strukturze Wnioskodawcy funkcjonuje stanowisko (...), którego stosunek pracy nawiązano
    na podstawie (...), zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o pracownikach
    samorządowych. Z (...) została zawarta umowa w sprawie używania samochodu
    osobowego stanowiącego własność pracownika do celów służbowych. Dotychczas,
    Wnioskodawca, wypłacany pracownikowi w formie miesięcznego ryczałtu zwrot kosztów
    używania prywatnego samochodu dla wskazanego przez Wnioskodawcę celu, według
    warunków wskazanych w umowie, uznawał i rozliczał jako przychód u pracownika z tytułu
    pracy, obliczał, pobierał i wpłacał zaliczki na podatek dochodowy. Wnioskodawca
    przyjmował bowiem niejako automatycznie, że takie świadczenie jest przychodem. Dalej,

    że świadczenie to nie podlega pod zwolnienie od podatku dochodowego przewidziane w
    art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Art. 34a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 1539 ze zm.) stanowi, że:
      Na podstawie umów cywilnoprawnych mogą być używane, do celów służbowych,
      samochody osobowe, motocykle i motorowery niebędące własnością pracodawcy.
    Na mocy art. 34a ust. 2 omawianej ustawy:
      Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do
      spraw finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia, warunki ustalania oraz
      sposób dokonywania zwrotu kosztów używania pojazdów, o których mowa w ust. 1,
      uwzględniając rodzaj pojazdu mechanicznego, jego pojemność oraz limit kilometrów
      w zależności od liczby mieszkańców w danej gminie lub mieście, właściwych ze
      względu na miejsce zatrudnienia pracownika.
    W świetle § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie
    warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów
    służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością
    pracodawcy (Dz. U. z 2002 r. Nr 27 poz. 271 ze zm.):
        1. Zwrot kosztów używania przez pracownika w celach służbowych do jazd lokalnych
        samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością
        pracodawcy, zwanych dalej „pojazdami do celów służbowych”, następuje na
        podstawie umowy cywilnoprawnej, zawartej między pracodawcą a pracownikiem,
        o używanie pojazdu do celów służbowych, na warunkach określonych w
        rozporządzeniu.
        2. Zwrot kosztów używania przez pracownika pojazdu do celów służbowych poza
        miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym
        miejscem pracy pracownika, określają przepisy w sprawie szczegółowych zasad
        ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikowi z tytułu
        podróży służbowej na obszarze kraju.
    Stosownie do § 2 ust. 1 przytoczonego rozporządzenia:
      Koszty używania pojazdów do celów służbowych pokrywa pracodawca według stawek
      za 1 kilometr przebiegu pojazdu, które nie mogą być wyższe niż:
        1) dla samochodu osobowego:
                                  3a) o pojemności skokowej silnika do 900 cm – 0,89 zł,
                                      3b) o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm – 1,15 zł,
        2) dla motocykla – 0,69 zł,
        3) dla motoroweru – 0,42 zł.
    Wedle § 4 komentowanego rozporządzenia:
        1. Zwrot kosztów używania pojazdów do celów służbowych następuje w formie
        miesięcznego ryczałtu obliczonego jako iloczyn stawki za 1 kilometr przebiegu, o
        której mowa w § 2, i miesięcznego limitu przebiegu kilometrów na jazdy lokalne,
        o którym mowa w § 3, po złożeniu przez pracownika pisemnego oświadczenia o
        używaniu przez niego pojazdu do celów służbowych w danym miesiącu.
        Oświadczenie to powinno zawierać dane dotyczące pojazdu (pojemność silnika,
        marka, numer rejestracyjny) oraz określać ilość dni nieobecności pracownika w
        miejscu pracy w danym miesiącu z powodu choroby, urlopu, podróży służbowej
        lub innej nieobecności, a także ilość dni, w których pracownik nie dysponował
        pojazdem do celów służbowych.

        2. Kwotę ustalonego ryczałtu, o którym mowa w ust. 1, zmniejsza się o jedną
        dwudziestą drugą za każdy roboczy dzień nieobecności pracownika w miejscu
        pracy z powodu choroby, urlopu, podróży służbowej trwającej co najmniej 8
        godzin lub innej nieobecności oraz za każdy dzień roboczy, w którym pracownik
        nie dysponował pojazdem do celów służbowych.
    Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że kwota zwrotu wydatków za jazdy lokalne w
    formie ryczałtu stanowi dodatkowe świadczenie otrzymywane przez pracownika od
    pracodawcy. Obowiązujące przepisy prawa pracy nie nakładają bowiem na pracodawcę
    obowiązku zrekompensowania pracownikowi ww. wydatku, tak jak ma to miejsce w
                              5przypadku podróży służbowej, zgodnie z art. 77 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks
    pracy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1465), który stanowi, że:
      Pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza
      miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem
      pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.
    To z kolei prowadzi do wniosku, że w sytuacji nieotrzymania zwrotu poniesionych kosztów
    przez pracownika, musiałby je pokryć on z własnych środków. Zatem przyjęcie
    dodatkowego świadczenia oferowanego przez pracodawcę leży w interesie pracownika,
    gdyż jest równoznaczne z uniknięciem przez niego wydatku jaki musiałby ostatecznie
    ponieść, gdyby pracodawca nie dokonał jego zwrotu.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 października 2023 r. sygn. akt. II FSK 294/21
    stwierdził, że:
      W realiach rozpoznawanej sprawy zasadne było stwierdzenie przez organ podatkowy,
      że kwoty otrzymywane przez pracownika od spółdzielni stanowią wypłatę pieniężną
      związaną ze stosunkiem pracy, której otrzymanie, na podstawie art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f.,
      powodować będzie powstanie przychodu i obowiązku w podatku dochodowym od
      osób fizycznych. Nadto przedmiotowe świadczenie nie jest objęte żadnym ze zwolnień
      podatkowych wskazanych w art. 21 u.p.d.o.f.
      Nadto, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie znajduje jednoznacznego
      potwierdzenia w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7
      /13 stanowisko sądu pierwszej instancji, że świadczenie polegające na zwrocie
      wydatków związanych z używaniem prywatnego samochodu dla celów służbowych jest
      ponoszone w interesie pracodawcy. Wręcz przeciwnie, w uzasadnieniu wyroku (pkt
      3.4.3.) Trybunał stwierdził, że „sytuacja jest zupełnie oczywista w razie wskazania w
      umowie o pracę określonych świadczeń, które pracodawca będzie wypełniał na rzecz
      pracownika (mieszkanie służbowe, bilet miesięczny, pakiet ubezpieczenia
      zdrowotnego, dowóz do pracy itp.). Akceptując warunki umowy pracownik wyraża
      zgodę na przyjęcie tych świadczeń, w istocie traktując je jako – stanowiący część
      dochodu – element wynagrodzenia za pracę. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego
      kwalifikacja prawnopodatkowa tego rodzaju świadczeń nie powinna ulec zmianie, jeśli
      zostaną one zaproponowane w trakcie trwania stosunku służbowego czy stosunku
      pracy, zawsze jednak po uzyskaniu zgody pracownika. Zgoda na skorzystanie ze
      świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia
      jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego
      interesie.”. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik
      musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji przyjęcie świadczenia oferowanego przez
      pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Przedstawione stanowisko zostało podzielone przez Naczelny Sąd Administracyjny w
    wyrokach z: 1 lutego 2023 r. sygn. akt II FSK 1153/21; 5 lipca 2022 r. sygn. akt II FSK 3036
    /19; 12 maja 2021 r. sygn. akt II FSK 434/20; 10 listopada 2020 r. sygn. akt II FSK 1863/18.
    Należy wskazać również, że gdyby wolą ustawodawcy nie było zaliczenie omawianych
    świadczeń do przychodów, to nie zawarłby w katalogu zwolnień przepisu określonego w

    art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z
    którym:
      Wolny od podatku dochodowego jest zwrot kosztów poniesionych przez pracownika z
      tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika, dla potrzeb zakładu
      pracy, w jazdach lokalnych, jeżeli obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład
      pracy albo możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów wynika wprost z
      przepisów innych ustaw – do wysokości miesięcznego ryczałtu pieniężnego albo do
      wysokości nieprzekraczającej kwoty ustalonej przy zastosowaniu stawek za 1 kilometr
      przebiegu pojazdu, określonych w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego
      ministra, jeżeli przebieg pojazdu, z wyłączeniem wypłat ryczałtu pieniężnego, jest
      udokumentowany w ewidencji przebiegu pojazdu prowadzonej przez pracownika;
      przepis art. 23 ust. 7 stosuje się odpowiednio.
    Odrębnymi ustawami, do których odsyła powołany art. 21 ust. 1 pkt 23b są:
    - ustawa z 5 września 2008 r. o komercjalizacji państwowego przedsiębiorstwa
      użyteczności publicznej „Poczta Polska” (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2064);
    - ustawa z 28 września 1991 r. o lasach (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 530 ze zm.);
    - ustawa z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1283 ze zm.);
    - ustawa z 27 lipca 2001 r. o kuratorach sądowych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1095).
    Z powyższego wynika, że zwrot kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania
    pojazdów stanowiących własność pracownika, dla potrzeb zakładu pracy jest wolny od
    podatku dochodowego, jeżeli samochód jest wykorzystywany w jazdach lokalnych, a
    obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład pracy albo możliwość przyznania prawa
    do zwrotu tych kosztów wynika wprost z przepisów odrębnych ustaw. W pozostałych
    przypadkach zwrot taki stanowi przychód pracownika podlegający opodatkowaniu wraz z
    innymi przychodami ze stosunku pracy.
    Zatem, wskazane zwolnienie swoją dyspozycją obejmuje określone kategorie osób, o
    których mowa w odrębnych ustawach, do których odwołał się ustawodawca.
    Mając na uwadze powyższe ustalenia oraz przedstawiony we wniosku stan faktyczny
    stwierdzić należy, że zwrot kosztów, w formie miesięcznego ryczałtu, używania
    prywatnego samochodu do celów służbowych w jazdach lokalnych, stanowi dodatkowe
    świadczenie otrzymywane przez pracownika od Państwa jako pracodawcy, a w
    konsekwencji – przychód, w rozumieniu art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu. Przychód ten nie korzysta
    ze zwolnienia z podatku dochodowego, wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 23b przytoczonej
    ustawy, ponieważ Państwa pracownik, nie należąc do określonej przez ustawodawcę
    kategorii osób, nie spełnia przesłanki zawartej w tym przepisie. Zatem, w związku z
    wypłatą ww. ryczałtów ciążą na Państwu obowiązki płatnika, o których mowa w art. 32 ust.
    1 i art. 38 ust. 1 cytowanej ustawy, tj. obliczania, pobierania i wpłacania organowi
    podatkowemu zaliczki na podatek dochodowy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    W odniesieniu do przywołanych przez Państwa wyroków wskazać należy, że wydane
    zostały one w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji
    wiążących do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
    Odnośnie zaś do powołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej z 29 lutego 2024 r.
    o znaku 0115-KDIT2.4011.195.2020.8.MD należy stwierdzić, że interpretacja ta została

    wydana po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w A z 2 września 2020 r. sygn.
    akt I SA/Bd 377/20 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2023 r.
    sygn. akt II FSK 2632/20. Uwzględnia ona stanowisko Sądów wyrażone w tych wyrokach,
    które zapadły w konkretnej sprawie i których moc obowiązująca zamyka się w jej obrębie.
    Konsekwencją tego jest, że interpretacji tej nie można nadać waloru uniwersalnego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze
      zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
      zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.