Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.876.2024.2.KR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-23
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody.
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt hipoteczny
kwota-kwota dodatkowa
nadpłata
przychód
ugody
zwrot
świadczenie-świadczenie pieniężne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,

    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 listopada 2024 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych
    zawarcia ugody. Uzupełniła go Pani pismem z 3 stycznia 2025 r. (wpływ 8 stycznia 2025 r.)
    – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Dnia 4 czerwca 2008 r. Pani – A wraz z mężem- B (zmarłym 8 lipca 2008 r.) oraz (...). z
    siedzibą w (...), zawarliście Umowę kredytu hipotecznego (...) nr (...), zgodnie z którą Bank
    udzielił kredytobiorcy kredytu na zasadach określonych w Umowie. Kredyt hipoteczny
    stanowił umowę kredytu denominowanego powiązanego z kursem CHF. Kredytobiorcy
    wypłacono (...) zł (...) gr.
    Kredyt został w całości spłacony przez Panią w dniu 1 czerwca 2018 r. Spłaciła Pani na
    rzecz (...) w okresie od dnia zawarcia umowy kredytu do dnia 1 czerwca 2018 r. kwotę (...)
    zł (...) gr.
    W związku z tym, że zawarta przez Kredytobiorcę Umowa z Bankiem zawierała
    niedozwolone klauzule przeliczeniowe, w dniu 6 listopada 2023 r. wytoczyła Pani
    przeciwko (...) z siedzibą w (...) powództwo o zapłatę kwoty (...) zł (...) gr (słownie: (...)) wraz z
    odsetkami za opóźnienie w wysokości ustawowej liczonymi od dnia 19 września 2023 r. do
    dnia zapłaty w związku z nieważnością umowy kredytu hipotecznego (...) nr (...) z dnia 4
    czerwca 2008 r.
    Stała Pani na stanowisku, że zawarta umowa kredytu z (...) jest nieważna w całości. Spór
    toczył się przed Sądem Okręgowym w (...), I Wydział Cywilny, sygn. akt: (...). Spór z (...)
    zakończył się zawarciem w dniu 7 października 2024 r. Ugody sądowej i umorzeniem
    postępowania sądowego.
    W ramach ugody kredyt został rozliczony tak, jakby od daty zawarcia umowy był kredytem
    złotowym.
    W związku z tym, że w treści Ugody w zakresie warunków udzielenia kredytu określono, że
    kwota kredytu wynosiła (...) zł (...) gr, a Kredytobiorca w okresie od 4 czerwca 2008 r. do
    dnia 1 czerwca 2024 r. spłacił raty kapitałowo-odsetkowe na rzecz Banku w wysokości (...)
    zł (...) gr, to powstała nadpłata należna Pani, która na dzień zawarcia Ugody wynosi (...) zł
    (...) gr.
    W § 1 ust. 9 Ugody wskazano, że w celu zakończenia wszelkich sporów dotyczących
    abuzywności klauzul umownych i ważności Umowy, uwzględniając przyjęty przez Strony w
    niniejszej Ugodzie sposób rozliczenia Umowy opisany w § 1 ust. 5-7 powyżej oraz wpłatę
    dokonaną przez Kredytobiorcę w dniu 1 czerwca 2018 r., o której mowa w § 1 ust. 8
    powyżej, Bank zobowiązuje się do zwrotu na rzecz Kredytobiorcy kwoty (...) zł (...) gr
    (słownie: (...)) w tym:
      - kapitał (...) zł (...) gr,
      - odsetki (...) zł (...) gr,
    w terminie 21 dni od dnia zawarcia Ugody. Bank dokona zapłaty na rachunek
    Kredytobiorcy (Pani) prowadzony przez (...) o numerze (...). W przypadku braku spłaty tej
    kwoty w tym terminie, zostaną naliczone odsetki za opóźnienie w wysokości odsetek
    maksymalnych od następnego dnia po bezskutecznym upływie tego terminu.

    Ponadto, zgodnie z § 4 ust. 3 Bank, w terminie 21 dni od daty podpisania Ugody, wypłaci
    Kredytobiorcy kwotę dodatkową w wysokości (...) zł (...) gr (słownie: (...)) na rachunek
    Kredytobiorcy (Pani) prowadzony przez (...) o numerze (...). Kredytobiorca przyjmuje do
    wiadomości, że w związku z wypłatą ww. kwoty powstaje po jego stronie przychód, a na
    Banku ciąży wypełnienie obowiązku informacyjnego (tj. sporządzenie informacji PIT-11).
    Łącznie Bank na podstawie ugody wypłacił Kredytobiorcy kwotę (...) zł (...) gr, a więc zwrócił
    całą nadpłatę dokonaną przez Kredytobiorcę.
    W ugodzie wskazano, że otrzyma Pani od (...) PIT-11 w zakresie kwoty (...) zł (...) gr. Ma Pani
    wątpliwości, jakie kwoty przychodu powinny być wskazane w PIT-11.
    Dodatkowa kwota w wysokości (...) zł (...) gr nie stanowi dla Pani przysporzenia ponad
    kwoty uiszczane tytułem spłaty kredytu hipotecznego.
    Uzupełnienie stanu faktycznego
    Kredyt hipoteczny, o którym mowa we wniosku, został udzielony przez (...) z siedzibą w
    (...), a więc przez bank, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu
    nadzoru nad rynkiem finansowym i który jest uprawniony do udzielania kredytów.
    Zgodnie z umową wszyscy kredytobiorcy odpowiadali za spłatę kredytu solidarnie.
    W związku z tym, że kredyt hipoteczny został spłacony w całości z dniem 1 czerwca 2018 r.,
    na podstawie ugody sądowej nie doszło do umorzenia Pani zobowiązania z tytułu kredytu.
    Kwota dodatkowa w kwocie (...) zł (...) gr stanowi zwrot nadpłaconych przez Panią rat
    kapitałowo-odsetkowych, a więc stanowi zwrot wpłaconych przez Panią środków tytułem
    spłaty rat kredytu. Kwota ta nie stanowi dla Pani przysporzenia ponad kwoty uiszczone
    przez Panią z tytułu spłaty rat kredytu hipotecznego.
    Niestety nie zna Pani wewnętrznych przepisów banku (bank Panią z nimi nie zapoznał), jak
    również w Pani ocenie nie mają one znaczenia dla oceny charakteru kwoty dodatkowej.
    W ugodzie w § 4 ust. 3 wskazano: „Bank, w terminie 21 dni od daty podpisania Ugody,
    wypłaci Kredytobiorcy kwotę dodatkową w wysokości (...) zł (...) gr (słownie: (...)) na
    rachunek Kredytobiorcy (Pani) prowadzony przez (...) o numerze (...). Kredytobiorca
    przyjmuje do wiadomości, że w związku z wypłatą ww. kwoty powstaje po jego stronie
    przychód, a na Banku ciąży wypełnienie obowiązku informacyjnego (tj. sporządzenie
    informacji PIT-11).” Tym samym ugoda określa wyłącznie kwotę (...) zł (...) gr jako kwotę
    dodatkową, nie określając charakteru przedmiotowego świadczenia.
    Jak wskazano we wniosku, kwota kredytu wynosiła (...) zł (...) gr, a w okresie od 4 czerwca
    2008 r. do dnia 1 czerwca 2018 r. (czyli do dnia całkowitej spłaty kredytu) spłaciła Pani raty
    kapitałowo-odsetkowe na rzecz Banku w wysokości (...) zł (...) gr. Tym samym, nadpłata
    ponad wypłaconą kwotę kapitału kredytu na dzień zawarcia Ugody wynosiła (...) zł (...) gr.
    Bank na podstawie § 1 ust. 9 ugody zobowiązał się do zwrotu na rzecz Kredytobiorcy
    kwoty (...) zł (...) gr.
    Ponadto, na podstawie § 4 ust. 3 ugody Bank wypłacił Kredytobiorcy kwotę dodatkową w
    wysokości (...) zł (...) gr.
    Łącznie na podstawie ugody Bank wypłacił Pani zatem (...) zł (...) gr ((...) zł (...) gr + (...) zł (...)
    gr), a więc zwrócił Pani całą nadpłatę ponad wypłaconą kwotę kapitału kredytu.
    Tym samym kwota (...) zł (...) gr zawiera się w kwocie dokonanej przez Panią nadpłaty ((...)
    zł (...) gr).
    Kwota dodatkowa została określona na podstawie dokonanej przez Panią nadpłaty
    kredytu.

## Pytanie

Czy przyznana Pani przez Bank w wyniku zawartej Ugody kwota dodatkowego zwrotu
    (nadpłaty) w wysokości (...) zł (...) stanowi przychód, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych i powinna podlegać opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie, zapewniona przez Bank w wyniku zawartej Ugody kwota dodatkowego
    zwrotu (kwota nadpłaty) w wysokości (...) zł (...) gr:
      - nie stanowi dla Pani przychodu, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
        dochodowym od osób fizycznych, a tym samym
      - z tytułu otrzymania tej kwoty nie powstanie dla Pani dochód, o którym mowa w art.
        9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co za tym idzie,
        przyznana w wyniku Ugody kwota (...) zł (...) gr nie podlega opodatkowaniu
        podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż nie stanowi dodatkowego
        przysporzenia majątkowego dla Pani, a jedynie jest umówionym w wyniku
        prowadzonej negocjacji z Bankiem zwrotem uprzednio dokonanych przez Panią
        wpłat na poczet rat kapitałowo-odsetkowych z tytułu zaciągniętego kredytu
        mieszkaniowego.
    Powyższe wyklucza uznanie otrzymanej przez Panią kwoty jako przychodu w rozumieniu
    art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Uzasadnienie Pani stanowiska.
    Pojęcie przychodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów
    wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1
    pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowymi pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Zasadniczo, ustawodawca przyjął, że przychodami są:
      - pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika - tj. takie
        pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
        zainkasował, objął w posiadanie”;
      - pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika -
        tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
        odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć
        do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i
        wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby
        stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku.

    Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem
    przychód jest określonymi przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie
    musi mieć charakter definitywny.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2324 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy, przez umowę kredytu bank zobowiązuje się
    oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków
    pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do
    korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego
    kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od
    udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    neutralne podatkowo.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Zgodnie z Ugodą zawartą z między Bankiem a Panią nastąpił de facto zwrot nienależnie
    pobranych przez Bank świadczeń, tj. zwrot wpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych.
    Należy mieć na względzie, że wystąpiła Pani przeciwko Bankowi z pozwem o zapłatę
    uiszczonych w wykonaniu nieważnej Umowy rat kapitałowo-odsetkowych. Zatem Bank,
    wykonując Ugodę, dokonał de facto zwrotu kwoty nadpłaty w wysokości równej
    rzeczywistej nadpłacie, której część technicznie określił jako „kwotę dodatkową” (...) zł (...)
    gr.
    Wobec powyższego wskazać należy, że dodatkowe świadczenie pieniężne w kwocie (...) zł
    (...) gr, które Bank zwrócił Pani, nie stanowi dla Pani przychodu, o którym mowa w art. 11
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Czynność ta nie spowodowała
    uzyskania przez Panią przysporzenia majątkowego ani wzrostu Jej majątku. Przyznana
    Pani kwota jest zwrotem uprzednio dokonanych wpłat, które Pani nienależnie wpłaciła
    wcześniej do Banku.
    Tym samym stoi Pani na stanowisku, że nie będzie miała obowiązku rozliczenia tych
    środków dla celów podatkowych.
    Należy zauważyć, że podobne stanowisko zajął Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w
    interpretacji indywidualnej z dnia 28 lipca 2023 r., Nr 0114-KDIP3-2.4011.609.2023.2.AC
    oraz w interpretacji indywidualnej z dnia 11 czerwca 2024 r., Nr 0113-KDIPT2-
    2.4011.346.2024.2.ACZ.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):

      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
      · dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i
        52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
        oraz
      · dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra
        właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy
        Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach
        uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
      · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
        pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
        zainkasował, objął w posiadanie”;
      · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
        takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
        odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć
        do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i
        wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby
        stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.

    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. I tak zgodnie z ww. przepisem:
      Źródłami przychodów są:
      1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
        członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej
        się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
      2) działalność wykonywana osobiście;
      3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
      4) działy specjalne produkcji rolnej;
      5) (uchylony)
      6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
        charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych
        produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele
        nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z
        wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą;
      7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
        innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;
      8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy -
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;
      8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
      8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;
      9) inne źródła.
    Przychody z poszczególnych źródeł przychodów i zasady ich ustalania zostały
    uregulowane w art. 12-20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty

      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Na mocy art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art.
      52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na
      podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić
      informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
      podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Skutki podatkowe zwrotu przez bank należności stanowiącej zwrot uiszczonych kwot
    tytułem spłaty zadłużenia na rzecz banku
    Jak stanowi art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z
    którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć
    strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze
    wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu
    istniejącego lub mogącego powstać.

    Z kolei instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.
    Wobec powyższego, skoro jak Pani wskazała we wniosku i jego uzupełnieniu – kwota
    dodatkowa, o której mowa w sformułowanym przez Panią pytaniu, stanowi zwrot
    nadpłaconych przez Panią rat kapitałowo-odsetkowych, a więc stanowi zwrot wpłaconych
    przez Panią środków tytułem spłaty rat kredytu i nie stanowi dla Pani przysporzenia
    ponad kwoty uiszczone przez Panią z tytułu spłaty rat kredytu hipotecznego, to
    stwierdzam, że zwrot ten nie stanowi dla Pani przychodu.
    Czynność ta nie spowodowała uzyskania przez Panią przysporzenia majątkowego, wzrostu
    Pani majątku. Otrzymana przez Panią kwota stanowi zwrot własnych pieniędzy, które
    nienależnie wpłaciła Pani wcześniej do banku.
    Pieniądze te nie są Pani przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw.
    z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych.
    Tym samym, nie ma Pani obowiązku rozliczenia tych środków pieniężnych dla celów
    podatkowych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w kontekście zadanego
    pytania, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii wynikających z opisu stanu faktycznego,
    które nie były przedmiotem pytania i własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej.
    Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu

    faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Postępowanie w
    sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do
    sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego
    stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na
    podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z
    2023 r. poz. 2383 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania
    indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego
    (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego.
    Wyjaśniam również, że wydając interpretacje w trybie ww. przepisu nie odnoszę się do
    kwot i nie dokonuję wyliczeń. Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania,
    obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek
    dokonania oceny własnej sytuacji prawnopodatkowej, a po jej dokonaniu zachowania się
    zgodnie z przepisami prawa podatkowego, bowiem prawidłowość takiego wyliczenia
    podlega weryfikacji przez organ podatkowy w postępowaniu podatkowym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.