Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-211/10/MS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2010-06-11
Teza: opodatkowanie jednorazowego wynagrodzenia z tytułu udzielenia dłużnikowi przez Wnioskodawcę prolongaty spłaty wierzytelności nabytej w drodze umowy factoringu
Słowa kluczowe: faktoring; podatek-podatek od towarów i usług-zwolnienia z podatku od towarów i usług
; stawka-stawki podatku; usługi-usługi finansowe; wierzytelność; wierzytelność-nabycie wierzytelności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 1 marca 2010r. (data wpływu 8 marca 2010r.), uzupełnionym pismem z dnia 12 maja 2010r. (data wpływu 18 maja 2010r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania jednorazowego wynagrodzenia z tytułu udzielenia dłużnikowi przez Wnioskodawcę prolongaty spłaty wierzytelności nabytej w drodze umowy factoringu – **jest nieprawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 8 marca 2010r. wpłynął do tutejszego organu wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania jednorazowego wynagrodzenia z tytułu udzielenia dłużnikowi przez Wnioskodawcę prolongaty spłaty wierzytelności nabytej w drodze umowy factoringu.

Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 12 maja 2010r. (data wpływu 18 maja 2010r.) stanowiącym odpowiedź na wezwanie tut. organu z dnia 7 maja 2010r. znak IBPP1/443-211/10/MS.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest spółką zajmującą się świadczeniem usług finansowych, w szczególności usług factoringu.

W maju 2009r. została zawarta umowa factoringu w stosunku do wierzytelności, której termin spłaty upływał 31 grudnia 2009r. Wierzytelność została nabyta od dotychczasowego wierzyciela wraz z odsetkami za zwłokę, należnymi od dłużnika. Wynagrodzenie Wnioskodawcy z tytułu umowy factoringu zostało udokumentowane fakturą VAT, gdyż zgodnie z przepisami o VAT świadczenie usług factoringu jest usługą pośrednictwa finansowego opodatkowaną VAT (nie ma do nich zastosowanie zwolnienie przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT w związku z poz. 3 załącznika nr 4 ustawy o VAT).

Z uwagi na fakt, że dłużnik, którego zobowiązanie Wnioskodawca nabył w ramach factoringu, nie dysponował środkami finansowymi na jego spłatę, na początku 2010r. zawarto porozumienie z dłużnikiem o prolongatę terminu płatności. Na mocy porozumienia w zamian za odroczenie terminu płatności przez Wnioskodawcę na określony czas dłużnik zapłaci Wnioskodawcy dodatkowe odsetki liczone od całości zadłużenia na dzień prolongaty oraz jednorazowe wynagrodzenie, określone jako prowizja.

Skutkiem prolongaty terminu płatności Wnioskodawca uzyska więc dwa rodzaje świadczeń:

*   zapłatę odsetek wynikających z porozumienia (naliczanych zarówno w stosunku do kwoty głównej zadłużenia dłużnika, jak i od odsetek powstałych do momentu pierwotnej spłaty tj. 31 grudnia 2009r.),
*   dodatkowe wynagrodzenie jednorazowe (prowizja z tytułu prolongaty).

Prowizja z tytułu odroczenia terminu płatności jest pobierana od dłużnika, który jest stroną porozumienia dotyczącego prolongaty terminu płatności.

Porozumienie dotyczące prolongaty terminu płatności zostało zawarte pomiędzy Wnioskodawcą a dłużnikiem (spółką osobową). Pierwotny wierzyciel nie jest stroną tego Porozumienia.

Wnioskodawca nie dysponuje oficjalną interpretacją GUS co do symbolu PKWiU dla usługi będącej przedmiotem wniosku o udzielenie interpretacji. Przedmiotem zapytania Wnioskodawcy nie jest jednak ustalenie symbolu PKWiU dla celów statystycznych, ale określenie konsekwencji na gruncie przepisów ustawy o VAT - w oparciu o taką treść (charakter) usługi, jaka została wyczerpująco przedstawiona w stanie faktycznym wniosku.

Należy jednocześnie odnotować, iż załącznik nr 4 do ustawy o VAT, który zawiera wykaz usług zwolnionych z podatku (a także usług wyłączonych ze zwolnienia - a więc objętych stawką 22%) nie odnosi się do symboli PKWiU, ale do charakterystyki usług. W szczególności, załącznik nr 4 stanowi, że nie podlegają zwolnieniu „usługi ściągania długów i faktoringu" (bez odwoływania się do symbolu PKWiU). W konsekwencji, klasyfikacja statystyczna usługi w tym wypadku nie ma żadnego znaczenia dla jej traktowania na gruncie przepisów o VAT. Z tego też względu, Wnioskodawca nie występował do tej pory o dokonanie klasyfikacji ww. usługi do organów statystyki państwowej ani nie podawał tej klasyfikacji w złożonym wniosku o udzielenie interpretacji.

Wnioskodawca wskazał, że zapytanie dotyczy kwalifikowania jednorazowego wynagrodzenia prowizyjnego, nie dotyczy zaś odsetek.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy jednorazowe wynagrodzenie z tytułu udzielenie dłużnikowi przez Wnioskodawcę prolongaty spłaty wierzytelności (odroczenia terminu płatności), nabytej w drodze umowy factoringu, może korzystać ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT w związku z poz. załącznika nr 4 ustawy o VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, udzielenie dłużnikowi przez Wnioskodawcę prolongaty spłaty wierzytelności (odroczenia terminu płatności), nabytej w drodze umowy factoringu, jest objęte zakresem usług factoringu. Z tego względu nie podlega ono zwolnieniu z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. W rezultacie, jednorazowe wynagrodzenie z tego tytułu (prowizja) podlega opodatkowaniu stawką 22% i powinno być udokumentowane fakturą VAT.

Factoring jest rodzajem pośrednictwa finansowego, którego istotą jest nabywanie wierzytelności od innych podmiotów w drodze cesji. W zamian za nabycie wierzytelności po cenie uwzględniającej dyskonto faktor jest zobowiązany do wykonywania szeregu świadczeń, obejmujących finansowanie faktoranta, inkasowanie wierzytelności, ochronę przed ryzykiem niewypłacalności dłużnika.

Factoring jest więc umową o charakterze złożonym, gdzie obok przeniesienia wierzytelności występują elementy świadczenia usług przez faktora na rzecz faktoranta. Nie jest ona uregulowana na gruncie Kodeksu cywilnego, dlatego jest zaliczana do tzw. umów nienazwanych.

Na gruncie VAT umowa faktoringu jest zaliczana do usług pośrednictwa finansowego. Usługi pośrednictwa finansowego co do zasady korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy. Jednakże usługi faktoringu, podobnie jak usługi ściągania długów, nie są objęte zakresem tego zwolnienia na mocy postanowień załącznika nr 4 do ustawy VAT. W rezultacie świadczenie usług factoringu podlega opodatkowaniu z zastosowaniem stawki 22%.

Jako, że usługi factoringu obejmują szereg świadczeń różnego rodzaju (elementy finansowani oraz elementy obsługi administracyjnej zadłużenia), poszczególne czynności faktora mogą być objęte różnymi stawkami opodatkowania. W szczególności świadczenia, które mają charakter finansowania, za które faktor pobiera wynagrodzenie w postaci odsetek, są objęte zwolnieniem z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Natomiast czynności, które nie mieszczą się w zakresie finansowania i są typowe dla umów factoringu, podlegają opodatkowaniu ze stawką 22% jako usługi factoringu i ściągania długów, nieobjęte zakresem zwolnienia z podatku VAT.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, w stanie faktycznym przedstawionym w pytaniu należy wyodrębnić dwa rodzaje świadczeń i opodatkować je zgodnie z zasadami przewidzianymi dla tych świadczeń. I tak, zapłata odsetek wynikających z porozumienia stanowi wynagrodzenie za usługi o charakterze pośrednictwa finansowego, polegające na umożliwieniu korzystania z kapitału (podmiot który uzyskał prolongatę może opóźnić spłatę zobowiązania - uzyskuje więc kapitał pieniężny na określony czas). Tego rodzaju umożliwienie korzystania z finansowania przez określony czas w zamian za zapłatę odsetek wyliczonych w oparciu o okres korzystania z tego kapitału i określoną stopę procentową, jest cechą charakterystyczną usług pośrednictwa finansowego objętych zakresem zwolnienia z VAT. Odsetki uzyskane przez Wnioskodawcę w związku z wydłużeniem okresu spłaty zobowiązania będą więc objęte zwolnieniem z podatku VAT.

Natomiast dodatkowe wynagrodzenie (prowizja) z tytułu prolongaty dotyczy drugiego rodzaju czynności, wykonywanych przez faktora (czynności o charakterze administracyjnym). Wynagrodzenie to jest naliczane jednorazowo. Mimo że wynagrodzenie pobierane jest od dłużnika, a nie od strony umowy factoringu, jego istota jest zbliżona do prowizji faktora, pobieranej z tytułu zawarcia umowy faktoringu. W rezultacie, czynność której dotyczy to wynagrodzenie mieści się w zakresie usług factoringu i ściągania długów, które zostały wyłączone z zakresu zwolnienia (art. 43 ust. 1 pkt 1 i załącznik nr 4 do ustawy o VAT) i podlegają opodatkowaniu 22% VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 ustawy o VAT).

Przez świadczenie usług, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Regulacja art. 43 ust.1 pkt 1 cyt. ustawy zwalnia od podatku usługi wymienione w załączniku nr 4 do ustawy.

W załączniku tym pod pozycją nr 3 wymienione zostały usługi pośrednictwa finansowego o symbolu PKWiU Sekcja J ex (65-67), z wyłączeniem:

1.  działalności lombardów, z wyjątkiem usług świadczonych przez banki,
2.  usług polegających na oddaniu w odpłatne użytkowanie rzeczy ruchomej,
3.  usług doradztwa finansowego (PKWiU ex 67.13.10-00.20),
4.  usług doradztwa ubezpieczeniowego oraz wyceny dla towarzystw ubezpieczeniowych (PKWiU ex 67.20.10-00.20, -00.30), z wyjątkiem świadczonych przez zakład ubezpieczeń w rozumieniu przepisów o działalności ubezpieczeniowej oraz świadczonych w tym zakresie przez podmioty działające w imieniu i na rzecz zakładu ubezpieczeń,
5.  usług ściągania długów oraz faktoringu,
6.  usług zarządzania akcjami, udziałami w spółkach lub związkach, obligacjami i innymi rodzajami papierów wartościowych, z wyjątkiem wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 12 ustawy,
7.  usług przechowywania akcji, udziałów w spółkach lub związkach, obligacji i innych rodzajów papierów wartościowych, z wyjątkiem wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 12 ustawy,
8.  transakcji dotyczących dokumentów ustanawiających tytuł własności,
9.  transakcji dotyczących praw w odniesieniu do nieruchomości.

Należy tutaj wskazać, że usługi pośrednictwa finansowego, co do zasady, korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o VAT w związku z poz. 3 załącznika nr 4 do ustawy (sekcja J ex 65-67). Jednakże należy mieć na uwadze, że przy symbolu PKWiU przedmiotowych „usług pośrednictwa finansowego znajduje się oznaczenie „ex”. Oznaczenie „ex” uprawnia do stosowania zwolnień w zakresie ściśle określonym w ustawie, z wyłączeniem usług wymienionych w punktach 1-9 poz. 3 tego załącznika.

W katalogu usług, w odniesieniu do których nie stosuje się zwolnienia od podatku wymieniono między innymi usługi ściągania długów oraz faktoringu, przy czym nie wskazano symbolu PKWiU identyfikującego usługi zawierające się w tej kategorii.

Zauważyć należy, iż powyższe wyłączenie usług ściągania długów i factoringu ze zwolnienia od podatku VAT zgodne jest z przepisem art. 13B lit. d pkt 3 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG) (Dz. Urz. WE L 145 s. 1, ze zm.), obowiązującej do dnia 31 grudnia 2006r. oraz art. 135 ust. 1 lit. d Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 s. 1, ze zm.), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2007r.

Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w wyroku z dnia 26 czerwca 2003r. w sprawie C-305/01, definiując factoring, o którym mowa w ww. przepisie Szóstej Dyrektywy podkreślił, iż działalność gospodarcza, w ramach której podmiot gospodarczy nabywa wierzytelności, przejmując ryzyko niewywiązania się dłużnika ze zobowiązania i w zamian wystawia swojemu klientowi faktury z tytułu prowizji, stanowi odzyskiwanie długów w rozumieniu art. 13B(d)(3) tej dyrektywy i dlatego działalność ta wyłączona jest ze zwolnienia określonego w tym przepisie.

Usługi ściągania długów i factoringu nie zostały zdefiniowane w polskich przepisach prawa i należą do tzw. umów nienazwanych. Co do zasady factoring polega na tym, że faktor trudniący się zawodowo tego typu działalnością nabywa wierzytelności przysługujące przedsiębiorcy (faktorantowi) z tytułu dokonania sprzedaży lub wykonania usług w zamian za określoną kwotę, odpowiadającą wartości nominalnej wierzytelności pomniejszonej o dyskonto uwzględniające wynagrodzenie faktora.

W pojęciu usług ściągania długów i faktoringu mieści się zatem m.in. skup wierzytelności w celu ich windykacji we własnym zakresie lub odprzedaży. Usługa tego typu polegająca na „wyręczeniu” klienta z czynności zmierzających do odzyskania długu podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bez możliwości skorzystania ze zwolnienia.

W tym miejscu należy wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług nie uzależnia opodatkowania usług faktoringu od rodzaju umowy zawartej pomiędzy stronami, co oznacza, że każdy typ faktoringu podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Faktoring na gruncie ustawy winien być traktowany analogicznie jak cesja wierzytelności.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca jest spółką zajmującą się świadczeniem usług finansowych, w szczególności usług factoringu.

W maju 2009r. Wnioskodawca zawarł umowę factoringu w stosunku do wierzytelności, której termin spłaty upływał 31 grudnia 2009r. Wierzytelność została nabyta od dotychczasowego wierzyciela wraz z odsetkami za zwłokę, należnymi od dłużnika. Wynagrodzenie Wnioskodawcy z tytułu umowy factoringu zostało udokumentowane fakturą VAT, gdyż zgodnie z przepisami o VAT świadczenie usług factoringu jest usługą pośrednictwa finansowego opodatkowaną VAT (nie ma do nich zastosowanie zwolnienie przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT w związku z poz. 3 załącznika nr 4 ustawy o VAT).

Jednocześnie z uwagi na fakt, że dłużnik, którego zobowiązanie Wnioskodawca nabył w ramach factoringu, nie dysponował środkami finansowymi na jego spłatę, na początku 2010r. zawarto porozumienie z dłużnikiem o prolongatę terminu płatności. Na mocy porozumienia w zamian za odroczenie terminu płatności przez Wnioskodawcę na określony czas dłużnik zapłaci Wnioskodawcy dodatkowe odsetki liczone od całości zadłużenia na dzień prolongaty oraz jednorazowe wynagrodzenie, określone jako prowizja.

Skutkiem prolongaty terminu płatności Wnioskodawca uzyska więc dwa rodzaje świadczeń:

*   zapłatę odsetek wynikających z porozumienia (naliczanych zarówno w stosunku do kwoty głównej zadłużenia dłużnika, jak i od odsetek powstałych do momentu pierwotnej spłaty tj. 31 grudnia 2009r.),
*   dodatkowe wynagrodzenie jednorazowe (prowizja z tytułu prolongaty).

Prowizja z tytułu odroczenia terminu płatności jest pobierana od dłużnika, który jest stroną porozumienia dotyczącego prolongaty terminu płatności.

Porozumienie dotyczące prolongaty terminu płatności zostało zawarte pomiędzy Wnioskodawcą a dłużnikiem (spółką osobową). Pierwotny wierzyciel nie jest stroną tego Porozumienia.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że analizowany stan faktyczny dzieli się na dwa odrębne świadczenia wykonywane na rzecz dwóch odrębnych podmiotów. Jednym z tych świadczeń jest factoring wykonywany na rzecz wierzyciela (zawarta przez Wnioskodawcę w maju 2009r. umowa factoringu w stosunku do wierzytelności, której termin spłaty upływał 31 grudnia 2009r.), drugim z tych świadczeń jest finansowanie przez Wnioskodawcę dłużnika poprzez zawarcie umowy o odroczenie terminu płatności przez Wnioskodawcę na określony czas, za co dłużnik jest zobowiązany zapłacić Wnioskodawcy dodatkowe odsetki liczone od całości zadłużenia na dzień prolongaty oraz jednorazowe wynagrodzenie.

W odniesieniu do czynności polegającej na finansowaniu przez Wnioskodawcę dłużnika poprzez zawarcie umowy o odroczenie terminu płatności wskazać należy, że cel ekonomiczny tej usługi jest inny niż cel usługi factoringowej.

Celem usługi factoringowej jest wykup wierzytelności, ewentualne uwolnienie wierzyciela od ryzyka nieściągalności związanego z długiem bądź zapewnienie otrzymania wartości wierzytelności przed terminem wymagalności. Usługa ta może składać się więc z różnych elementów wynagrodzeń, przede wszystkim zawiera jednak wynagrodzenie za nabycie przez faktora wierzytelności. Dodatkowo może, ale nie musi, zawierać wynagrodzenia za korzystanie z pieniądza w czasie (finansowanie). W przypadku gdy usługa factoringowa zawiera te dwa elementy, traktowana jest jako usługa kompleksowa (wykup wierzytelności i finansowanie), które podlegają jednolitej klasyfikacji dla celów VAT. Jednak w przypadkach, gdy faktor nie ma zamiaru finansować Wierzyciela, lecz inny podmiot, czynności polegającej na finansowaniu przez Wnioskodawcę dłużnika poprzez zawarcie umowy o odroczenie terminu płatności nie można zaliczyć do jednej z usług wchodzących w skład usługi factoringu, którą Wnioskodawca świadczył na rzecz pierwotnego wierzyciela.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 cyt. ustawy o VAT podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

W myśl powołanego przepisu kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. W związku z tym, w przypadku usług finansowania dłużnika poprzez odroczenie terminu płatności, za świadczenie należne Wnioskodawcy, stanowiące obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy, należy więc uznać zarówno kwotę otrzymanego wynagrodzenia prowizyjnego jak również kwotę odsetek, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

Biorąc pod uwagę przedstawione przez Wnioskodawcę okoliczności oraz przytoczone przepisy prawa należy stwierdzić, iż należne Wnioskodawcy wynagrodzenie za finansowanie przez Wnioskodawcę dłużnika poprzez zawarcie umowy o odroczenie terminu płatności, na które składają się odsetki i jednorazowa prowizja nie stanowią wynagrodzenia z tytułu świadczonej przez Wnioskodawcę usługi faktoringu.

W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy, że otrzymywana od dłużnika jednorazowa prowizja dotyczy czynności mieszczących się w przedmiotowym przypadku w zakresie usług factoringu i ściągania długów, które zostały wyłączone z zakresu zwolnienia (art. 43 ust. 1 pkt 1 i załącznik nr 4 do ustawy o VAT) i podlegają opodatkowaniu 22% VAT należało uznać za nieprawidłowe.

Jednocześnie, ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że z uwagi na fakt, że dłużnik, którego zobowiązanie Wnioskodawca nabył w ramach factoringu, nie dysponował środkami finansowymi na jego spłatę, na początku 2010r. Wnioskodawca zawarł z nim porozumienie o prolongatę terminu płatności. Na mocy porozumienia w zamian za odroczenie terminu płatności przez Wnioskodawcę na określony czas dłużnik zapłaci Wnioskodawcy m.in. jednorazowe wynagrodzenie, określone jako prowizja.

Zdaniem tut. organu w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze świadczeniem przez Wnioskodawcę na rzecz dłużnika usługi polegającej na wydłużeniu terminu płatności (prolongata terminu płatności).

W sprawie będącej przedmiotem niniejszego wniosku w istocie mamy do czynienia z odrębnym od pierwotnej dostawy (tj. transakcji zawartej pomiędzy pierwotnym wierzycielem a dłużnikiem) jak i odrębnym od zawartej następnie umowy factoringu, świadczeniem usług w postaci prolongaty terminu płatności kwoty należnej obecnie Wnioskodawcy za wynagrodzeniem. Porozumienie w sprawie prolongaty terminu płatności zostało zawarte wyłącznie pomiędzy Wnioskodawcą i dłużnikiem i nie ma nic wspólnego z wcześniejszą transakcją factoringu dokonaną pomiędzy Wnioskodawcą a pierwotnym wierzycielem.

Sprzedaż dokonana pomiędzy pierwotnym wierzycielem a dłużnikiem, jak i usługa factoringu zostały udokumentowane odrębnymi fakturami VAT z określonymi kwotami należności.

Prolongata terminu płatności, a zatem świadczenie usługi na rzecz dłużnika, jest czynnością odpłatną, następuje bowiem za zapłatą m.in. jednorazowego wynagrodzenia prowizyjnego.

Poprzez odroczenie terminu płatności Wnioskodawca przez cały czas tegoż odroczenia kredytuje dłużnika. W konsekwencji, w ocenie tut. organu podatkowego, w przedmiotowej sprawie Wnioskodawca kredytując dłużnika świadczy na jego rzecz usługi udzielania kredytu poza systemem bankowym.

Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, że ustawodawca polski opierając się na przepisach wspólnotowych przeniósł do ustawy o VAT zwolnienie z opodatkowania czynności udzielania kredytów określając całą grupę mianem usług pośrednictwa finansowego (z pewnymi wyłączeniami wynikającymi z załącznika nr 4 poz. 3 do ustawy o VAT).

I tak zwolnieniem objęte są usługi pośrednictwa finansowego sklasyfikowane w PKWiU w sekcji J ex 65 – dział ten obejmuje m.in. usługi udzielania kredytów świadczone poza systemem bankowym.

Zgodnie z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997r. (Dz. U. z 1997r. Nr 42, poz. 264 ze zm.) obowiązującą do celów podatku od towarów i usług do dnia 31 grudnia 2010r. sekcja J usługi pośrednictwa finansowego Dział 65 usługi pośrednictwa finansowego, z wyjątkiem ubezpieczeń i funduszy emerytalno-rentowych obejmuje m.in. usługi udzielania kredytów, w tym usługi leasingu finansowego, świadczone poza systemem bankowym.

Jeżeli zatem usługa polegająca na wydłużeniu terminu płatności (prolongaty terminu płatności) należności wynikających z zakupionej przez Wnioskodawcę wierzytelności (stanowiącej zobowiązanie wobec pierwotnego wierzyciela) mieści się w grupowaniu 65 jako usługa pośrednictwa finansowego, to usługa ta jako nieobjęta żadnym z wyłączeń o których mowa w poz. 3 załącznika nr 4 do ustawy o VAT, korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Nadmienia się, że niniejsza interpretacja indywidualna traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego lub zmiany stanu prawnego.

Ponadto zauważa się, że tutejszy organ podatkowy nie jest organem uprawnionym do dokonywania klasyfikacji statystycznych usług świadczonych przez Wnioskodawcę.

Zgodnie bowiem z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz. GUS Nr 1, poz. 11) zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje swoje towary i usługi według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej.

W przypadku trudności w ustaleniu właściwego grupowania świadczonej przez Wnioskodawcę usługi zainteresowany podmiot może zwrócić się z wnioskiem do Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Łodzi, ul. Suwalska 29, 93-176 Łódź, który udziela informacji w zakresie stosowania wyżej powołanych standardów klasyfikacyjnych.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.