Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.530.2025.2.ENB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-26
Teza: Możliwość skorzystania z ulgi na powrót.
Słowa kluczowe: Białoruś
miejsce-miejsce zamieszkania-zmiana miejsca
zamieszkania
obowiązek-obowiązek podatkowy-nieograniczony
obowiązek podatkowy
ulga-ulga na powrót
umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Ulga na powrót.
1
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 152-lit. a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 43-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 43-pkt 2-lit. a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 43-pkt 2-lit. b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 43-pkt 3-lit. a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 43-pkt 4
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 43-pkt 5

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy możliwości skorzystania z ulgi na powrót. W odpowiedzi na wezwanie uzupełnił go
    Pan 24 października 2025 r. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Pana wątpliwości dotyczą możliwości skorzystania z ulgi na powrót w oparciu o posiadaną
    w chwili przeprowadzki Kartę Polaka.
    Pod koniec 2021 r. przyjechał Pan do Polski na kurs zawodowy „kod (...)” w A (kurs dla
    osób, które nie pracowały wcześniej jako (...) — ma Pan na to potwierdzenie w postaci
    białoruskiej książeczki pracy oraz faktu, że do 2022 r. pracował Pan nieprzerwanie na
    Białorusi).
    W tym czasie wynajął Pan samochód i po zajęciach dorabiał Pan jako (...) na podstawie
    umowy zlecenia. Na początku stycznia 2022 r. wrócił Pan do Pana miejsca zamieszkania w
    B na Białorusi i rozpoczął Pan zdalne poszukiwanie pracy. Dopiero pod koniec lutego 2022
    r. znalazł Pan pracodawcę – firmę X w C, w której został Pan zatrudniony jako (...) (ma Pan
    kopię umowy o pracę z 21 lutego 2022 r.). Pracował Pan tam na podstawie wizy (cel
    wydania – 18 – posiadacz Karty Polaka) w systemie rotacyjnym: 8–6 tygodni pracy i 3–4
    tygodnie bezpłatnego urlopu. Mając tak długie przerwy między kadencjami, mimo
    służbowego mieszkania często wyjeżdżał Pan na Białoruś, gdzie mieszkała większość Pana
    rodziny.
    Taka sytuacja trwała do końca 2022 r., kiedy zdecydował się Pan złożyć wniosek o pobyt
    stały w Polsce. Podczas rozmowy w urzędzie wojewódzkim w D oraz we wniosku o
    przyznanie świadczenia pieniężnego dla posiadaczy Karty Polaka potwierdził Pan swój
    zamiar stałego przeprowadzenia się do Polski. W sierpniu 2023 r. otrzymał Pan pozytywną
    decyzję o udzieleniu stałego pobytu w Polsce. Poszukiwanie pracy w miejscu zamieszkania
    Pana przyszłej żony, w E, przeciągnęło się do października 2023 r. Od tego czasu mieszka
    Pan w E, gdzie obecnie przebywa. Ma Pan ciężarną żonę i planują Państwo wspólne życie,
    pracę w Polsce oraz uzyskanie polskiego obywatelstwa. Po raz pierwszy skorzystał Pan z
    ulgi na powrót w lutym 2025 r., przy rozliczeniu PIT za rok 2024 oraz składając korektę PIT
    za rok 2023. Wcześniej umówił się Pan na konsultację w Urzędzie Skarbowym w E, gdzie
    po przeanalizowaniu dokumentów poinformowano Pana, że może Pan skorzystać z ulgi.
    Po zaksięgowaniu środków na Pana koncie bankowym, pod koniec marca 2025 r.
    skontaktował się z Panem pracodawca i poinformował, że otrzymał telefon z urzędu
    skarbowego z prośbą o korektę deklaracji podatkowej oraz zwrot środków. Po rozmowie
    telefonicznej z pracownicą urzędu skarbowego dowiedział się Pan, że jej zdaniem nie
    może skorzystać z ulgi, ponieważ przeprowadził się Pan do Polski wcześniej niż 31 grudnia
    2021 r. i złożył Pan deklarację podatkową za 2021 r.
    W latach 2019–2021 nie przebywał Pan w Polsce dłużej niż 183 dni. Nie miał Pan miejsca
    zamieszkania w Polsce nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych
    poprzedzających lata 2019–2021.

    Nie mieszkał Pan także w żadnym państwie UE, EOG, Szwajcarii, Australii, Chile, Izraelu,
    Japonii, Kanadzie, Meksyku, Nowej Zelandii, Korei Płd., Wielkiej Brytanii ani USA.
    Do Polski przyjechał Pan 4 listopada 2021 r. wyłącznie w celu udziału w kursach
    zawodowych.
    W 2021 r. spędził Pan w Polsce 58 dni. Do 31 grudnia 2021 r. nie miał Pan żadnych
    powiązań osobistych ani gospodarczych z Polską. W tym czasie Pana centrum interesów
    życiowych i gospodarczych znajdowało się na Białorusi – tam mieszkała Pana rodzina, tam
    Pan pracował jako (...) (co stanowiło Pana główne źródło dochodów przez ostatnie 10 lat),
    miał Pan konta bankowe i kredyty.
    Miejscem Pana zamieszkania dla celów podatkowych w 2021 r. była Białoruś, gdzie do 31
    grudnia 2021 r. miał Pan stałe miejsce zamieszkania. Aktywności społeczne, kulturalne i
    sportowe prowadził Pan również na Białorusi. Do Polski przyjechał Pan dopiero (...) lutego
    2022 r. w związku z podjęciem pracy. W 2022 r. przebywał Pan w Polsce 214 dni, a w 2023
    r. – 271 dni. W latach 2022–2023 Pana miejscem stałego zamieszkania dla celów
    podatkowych była Polska. W 2022 r. pracował Pan w systemie rotacyjnym i podczas
    urlopów wracał na Białoruś. Rok 2022 był dla Pana „okresem przejściowym” – aktywność
    społeczną i kulturalną prowadził Pan częściowo w Polsce, częściowo na Białorusi. W 2023
    r. Pana życie społeczne, kulturalne i sportowe było już związane wyłącznie z Polską. W
    2022 r. mieszkał Pan w kwaterze pracowniczej w C, a od 2023 r. wynajmował Pan
    mieszkanie w E razem z przyszłą żoną. Na Białorusi pozostało jedynie konto bankowe, z
    którego płacił Pan alimenty na córkę. W 2022 r. zaczął Pan budować relacje z partnerką i
    planować wspólne życie, a w 2023 r. przeprowadził się Pan z C do E, aby zamieszkać
    razem. Na Białoruś jeździł Pan już tylko w celu odwiedzin rodziny i zabrania osobistych
    rzeczy. Posiada Pan wyłącznie białoruskie obywatelstwo. Karta Polaka obowiązywała do
    momentu uzyskania karty stałego pobytu w 2023 r. W wyniku przeniesienia miejsca
    zamieszkania do Polski podlega Pan obecnie nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu w Polsce. Ma Pan certyfikaty rezydencji za lata 2019–2021 wydane przez
    białoruską administrację podatkową, tłumaczenia przysięgłe karty pracy z Białorusi za lata
    2001–2021 oraz zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy za okres (...) lutego 2021 r. –
    (...) października 2021 r. W odniesieniu do miejsca zamieszkania dla celów podatkowych
    na Białorusi – w okresie od (...) stycznia 2022 r. do (...) lutego 2022 r. wyjaśnił Pan, że
    zgodnie z prawem wewnętrznym tego państwa nie może dostać certyfikatu rezydencji
    podatkowej, ponieważ był Pan na Białorusi krócej niż 183 dni, a taki certyfikat wydaje się
    za okres roczny. Ale do momentu wyjazdu do Polski w lutym 2022 r. był Pan rezydentem
    podatkowym Białorusi, był Pan zatrudniony. Ma Pan potwierdzenie, że pracodawca
    opłacał za Pana składki ubezpieczeniowe do funduszu ubezpieczeń społecznych w
    Białorusi, jak również ma Pan zaświadczenie od pracodawcy o wypłatach za ten okres.
    Uzupełniając wniosek wyjaśnił Pan, że w okresie od przyjazdu do Polski w listopadzie 2021
    r. do 31 grudnia 2021 r. zamieszkiwał Pan w hostelu przy kursach zawodowych.
    W latach 2021, 2022 i 2023 (do momentu uzyskania stałego pobytu) posiadał Pan ważną
    Kartę Polaka. Pana córka zamieszkiwała i mieszka na Białorusi od urodzenia.
    W całym okresie od (...) stycznia 2022 r. do (...) lutego 2022 r. był Pan zatrudniony na
    Białorusi. Ma Pan potwierdzenie od pracodawcy i z funduszu ubezpieczeń za okres od (...)
    stycznia do (...) lutego 2022 r. Posiada Pan dodatkowo za okres od (...) stycznia 2022 r. do
    (...) lutego 2022 r. paski wynagrodzenia i wyciągi bankowe.
    W okresie od (...) stycznia 2022 r. do (...) lutego 2022 r.:
    · centrum interesów osobistych i gospodarczych miał Pan na Białorusi,
    · stałe miejsce zamieszkania miał Pan na Białorusi,
    · z Białorusią miał Pan powiązania osobiste (córka, rodzice, siostra, przyjaciele) i
      gospodarcze (źródła dochodów, konta bankowe, kredyt), a z Polską w tym okresie nie
      miał Pan powiązań,

    · przebywał Pan na Białorusi,
    · aktywność społeczną, kulturalną, sportową, polityczną, itd. prowadził Pan na Białorusi,
    · prowadził Pan swoje gospodarstwo domowe na Białorusi.
    Natomiast w okresie od (...) lutego 2022 r. do (...) grudnia 2022 r. stałe miejsce
    zamieszkania miał Pan w Polsce. Od przyjazdu do Polski w dniu (...) lutego 2022 r. centrum
    Pana interesów osobistych i gospodarczych znajdowało się w Polsce.
    Chciałby Pan skorzystać z ulgi na powrót za lata 2023, 2024, 2025, 2026.
    Potwierdził Pan, że w latach, w odniesieniu do których chce Pan skorzystać z ulgi na
    powrót uzyskiwał/będzie uzyskiwał Pan przychody ze stosunku służbowego, stosunku
    pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy, z umów zlecenia, o których mowa
    w art. 13 pkt 8 lub z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają
    zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo
    ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów
    ewidencjonowanych.

## Pytanie

Czy przysługuje Panu ulga na powrót?
    Pana stanowisko w sprawie
    Uważa Pan, że spełnia wszystkie warunki do skorzystania z ulgi na powrót.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce
      zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej
      w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:
        a) ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego
        stosunku pracy,
        b) z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,
        c) z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady
        opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o
        zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów
        ewidencjonowanych,
        d) z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o
        świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i
        macierzyństwa
      - w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku
      roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku
      następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.
    Na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy:
      Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie
      ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu
      zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych
      od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej zaniechano poboru podatku.

    Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:
        1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
        Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz
        2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w
        okresie obejmującym:
          a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił
            miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
          b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na
            terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w
            którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
            Polskiej, oraz
        3) podatnik:
          a) posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż
            Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub
            państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo
            Konfederacji Szwajcarskiej lub
          b) miał miejsce zamieszkania:
        - nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie
        członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego
        Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile,
        Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej
        Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii
        Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub
        - na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat
        kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz
        4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce
        zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa
        do tego zwolnienia, oraz
        5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku
        podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium
        Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ustawy:
      Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie
      może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.
    Ponadto z art. 53 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz
    niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) wynika, że:
      Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma
      zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.
    Ulga, o której mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów
    osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez
    podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po
    dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu.

    W celu skorzystania z ww. „ulgi na powrót” spełnione muszą być również dodatkowe
    warunki określone w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy.
    Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne m.in. aby
    przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. oraz aby podatnik nie miał miejsca
    zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata
    kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania
    na Polskę, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na
    terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały
    uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa
      się osobę fizyczną, która:
        1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
        lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
        2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    W myśl natomiast art. 4a ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.
    Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie
    płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym
    w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie - podlega w kraju
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich
    osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub
    gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w
    bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku
    dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych.

    Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu
    „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się
    daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym.
    W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych analizowany
    warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za
    rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum
    interesów życiowych.
    Co istotne, posiadanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce w świetle
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest ściśle związane ze spełnieniem
    ww. przesłanek.
    Ponadto zauważyć należy, że wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem
    umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy, nie przesądza więc o uznaniu
    tej osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu.
    Określenie, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinno być dokonane w każdym
    przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień właściwej umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania.
    Powyższe potwierdza treść Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez
    Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów
    podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a
    ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa
    PIT) oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1
    i 2a ustawy PIT.
    Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków
    podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma
    charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.
    Zgodnie z Objaśnieniami istnienie w Polsce ośrodka interesów życiowych oznacza
    posiadanie ścisłych powiazań osobistych lub gospodarczych z Polską. Każda z tych
    przesłanek podlega samodzielnej ocenie, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy
    spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że podatnik posiada ośrodek interesów
    życiowych w Polsce. Przy czym centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych,
    należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste.
    Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie
    aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem
    branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub
    małoletnich dzieci.
    W odniesieniu do centrum interesów gospodarczych, Objaśnienia wskazują, że w praktyce
    chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym
    względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej
    z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności
    zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek
    nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba
    zarządza swoim mieniem itd.

    Jak wskazano w ww. Objaśnieniach, zmiana państwa rezydencji podatkowej może nastąpić
    w trakcie roku podatkowego.
    W opisie zdarzenia wskazał Pan m.in., że w 2021 r. przebywał Pan w Polsce jedynie 58 dni
    w celu odbycia kursu, w trakcie którego również pracował Pan na podstawie umowy-
    zlecenia. Ponadto do 31 grudnia 2021 r. nie miał Pan żadnych powiązań osobistych ani
    gospodarczych z Polską, Pana centrum interesów życiowych i gospodarczych – jak Pan
    wskazał – znajdowało się na Białorusi, gdzie:
    · zamieszkiwała Pana rodzina tj. rodzice, siostra, córka, na którą płacił Pan alimenty oraz
      przyjaciele,
    · był Pan zatrudniony jako (...),
    · miał Pan stałe miejsce zamieszkania,
    · posiadał konta bankowe i kredyt,
    · prowadził Pan aktywność społeczną, kulturalną, sportową, polityczną,
    · prowadził Pan swoje gospodarstwo domowe,
    · miał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych.
    Wyjaśnił Pan również, że w okresie od (...) stycznia 2022 r. do (...) lutego 2022 r. na
    Białorusi nadal:
    · miał stałe Pan miejsce zamieszkania i przebywał Pan w tym kraju,
    · pracował Pan,
    · miał Pan rodzinę,
    · posiadał Pan konto bankowe i kredyty,
    · prowadził Pan aktywność społeczną, kulturalną, sportową, polityczną,
    · prowadził Pan swoje gospodarstwo domowe
    a ponadto oświadczył Pan, że nie miał w tym okresie powiązań osobistych i gospodarczych
    z Polską.
    Natomiast (...) lutego 2022 r. przyjechał Pan do Polski, podjął Pan pracę i jak Pan wskazał,
    od tego dnia centrum Pana interesów osobistych i gospodarczych znajdowało się w Polsce.
    Powyższe oznacza, że zarówno w 2021 r., jak i w okresie od (...) stycznia 2022 r. do (...)
    lutego 2022 r. nie miał Pan miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce. Nie
    spełnił Pan bowiem w tym okresie przesłanek zawartych w art. 3 ust. 1a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W świetle powyższego, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski i
    podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu należy Pana uznać
    od dnia (...) lutego 2022 r., tj. od dnia w którym – jak wynika z wniosku – przeniósł Pan do
    Polski centrum interesów osobistych i gospodarczych.
    Zatem uznać należy, że spełnił Pan wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 1 i pkt 2 lit. a
    i b ustawy, bowiem w latach 2019-2021 oraz w okresie od 1 stycznia 2022 r. do (...) lutego
    2022 r. nie miał Pan miejsca zamieszkania w Polsce, jak też w wyniku przeniesienia
    miejsca zamieszkania podlega Pan nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w
    Polsce.
    Ponadto na moment przeprowadzki posiadał Pan ważną Kartę Polaka, co oznacza
    spełnienie warunku wynikającego z art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a ww. regulacji.
    Kolejnym istotnym kryterium warunkującym zastosowanie „ulgi na powrót” jest stosownie
    do art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy, posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych dowodów
    dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do
    ustalenia prawa do tego zwolnienia.

    Z treści art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że
    podatnik powinien posiadać certyfikat rezydencji lub też inny dowód dokumentujący
    miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa
    do zwolnienia. Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą
    jego miejsce zamieszkania w innym państwie, muszą to być jednak dokumenty
    potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych.
    Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy
    pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić
    wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
    Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza
    Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania
    podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi
    bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie
    przedstawić również inne dowody.
    We wniosku wyjaśnił Pan, że miał miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na
    Białorusi w latach 2019-2021 co potwierdzają m.in. posiadane certyfikaty rezydencji,
    tłumaczenia przysięgłe karty pracy z Białorusi za lata 2001–2021 oraz zagraniczne
    zaświadczenie od pracodawcy za okres (...) lutego 2021 r. – (...) października 2021 r.
    Ponadto wskazał Pan, że za okres od (...) stycznia 2022 r. do (...) lutego 2022 r. zgodnie z
    prawem wewnętrznym Białorusi nie może Pan dostać certyfikatu rezydencji podatkowej,
    ponieważ był Pan na Białorusi krócej niż 183 dni, a taki certyfikat wydaje się za okres
    roczny. Jednakże wyjaśnił Pan, że do momentu wyjazdu do Polski w lutym 2022 r. był Pan
    rezydentem podatkowym Białorusi. Za ten okres posiada Pan potwierdzenie, że
    pracodawca opłacał za Pana składki ubezpieczeniowe do funduszu ubezpieczeń
    społecznych w Białorusi, jak również ma Pan zaświadczenie od pracodawcy o wypłatach za
    ten okres. Posiada Pan dodatkowo za okres od (...) stycznia 2022 r. do (...) lutego 2022 r.
    paski wynagrodzenia i wyciągi bankowe.
    Zatem w oparciu o przedstawione przez Pana wyjaśnienia uznać należy, że spełnia Pan
    warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    W konsekwencji, mając na uwadze przedstawiony przez Pana opis zdarzenia uznać należy,
    że przysługuje Panu prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art.
    21 ust. 1 pkt 152 ww. ustawy w odniesieniu do przychodów uzyskiwanych ze źródeł
    wymienionych w tym przepisie. Przedmiotowe zwolnienie z opodatkowania obejmuje
    przychody do wysokości nieprzekraczającej łącznie w roku podatkowym kwoty 85 528 zł,
    osiągnięte z tytułów wymienionych w przepisie – w czterech kolejno po sobie
    następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym nastąpiło
    przeniesienie miejsca zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem
    ust. 39, 43 i 44.
    W świetle przedstawionych przez Pana okoliczności, zgodzić się zatem z Panem należy, że
    przysługuje Panu prawo do skorzystania z ulgi na powrót za lata 2023-2026 w odniesieniu
    do przychodów uzyskiwanych ze źródeł wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy.

## Dodatkowe informacje

Dodać należy, że organ interpretacyjny nie ma uprawnień do przeprowadzania
    postępowania dowodowego, a informacje niezbędne do wydania interpretacji może
    przyjmować wyłącznie z przedstawionego przez Pana opisu zdarzenia. Jeżeli
    przedstawiony we wniosku opis zdarzenia będzie się różnił od stanu występującego w
    rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Pana w zakresie
    dotyczącym rzeczywiście zaistniałego zdarzenia. Należy też zauważyć, że to na podatniku

    spoczywa obowiązek udowodnienia w toku ewentualnego postępowania kontrolnego czy
    podatkowego okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki
    prawne.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Pan
    przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.