Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-527/11-4/EN
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2011-06-17
Teza: Jaką stawkę podatku VAT Wnioskodawca powinienem zastosować na fakturze VAT w przypadku: 1) nagrań muzycznych, 2) lekcji muzyki, 3) obsługi imprez muzycznych i nagłaśniania imprez estradowych?
Słowa kluczowe: stawka-stawki podatku; usługi; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2, § 6 i § 10 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku sygnowanym datą 22 lutego 2010 r. (data wpływu 15 marca 2011 r.) uzupełnionym pismem z dnia 3 czerwca 2011 r. (data wpływu 7 czerwca 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług **jest:**

*   **prawidłowe** – w zakresie stawki podatku dla świadczonych usług nagrań muzycznych,
*   **nieprawidłowe** – w zakresie stawki podatku dla świadczonych usług: „lekcje muzyki” oraz obsługi imprez muzycznych, wesel i balów, a także nagłaśniania imprez estradowych.

UZASADNIENIE

W dniu 15 marca 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 3 czerwca 2011 r. (data wpływu 7 czerwca 2011 r.) o doprecyzowanie opisu sprawy.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca prowadzi muzyczne studio nagrań, jest właścicielem i jedynym pracownikiem. Głównym przedmiotem działalności Zainteresowanego są m.in.:

1.  PKD 59.20.Z – Działalność w zakresie nagrań dźwiękowych i muzycznych,
2.  90.01.Z i 90.02.Z – Działalność związana z wystawieniem przedstawień artystycznych oraz działalność wspomagająca,
3.  90.03.Z – Artystyczna i literacka działalność twórcza,
4.  93.29.Z – Działalność pozostała rozrywkowa i realizacyjna,
5.  85.52.Z – Pozaszkolne formy edukacji artystycznej.

Zainteresowany głownie wystawia faktury na:

1.  nagranie muzyczne – nagrywanie ścieżki dźwiękowej do programów telewizyjnych lub reklam oraz nagrywanie zespołów instrumentalno-wokalnych,
2.  lekcje muzyki – nauka śpiewu i gry na instrumentach,
3.  sprzedaż artykułów muzycznych,
4.  obsługa imprez muzycznych – wesela, bale, tzn. śpiew i gra na instrumencie,
5.  nagłaśnianie imprez estradowych, tzn. udostępnianie swojego sprzętu muzycznego do oprawy muzycznej, np. imprez okolicznościowych, szkolnych, realizacje dźwięku i obsługa techniczna sprzętu nagłośnieniowego,
6.  komponowanie utworów i pisanie tekstów,
7.  naprawa i konserwacja oraz montaż zakupionych przez np. szkoły, domy kultury, sprzętu muzycznego, kolumny, mikser, urządzenie nagłośnieniowe.

W uzupełnieniu do wniosku wskazano, iż:

1.  PKWiU (z 2008 r.) 59.20.33.0 – usługi w zakresie nagrań dźwiękowych i muzycznych (Studio Nagrań) – „płyty gramofonowe, CD, DVD i pozostałe nośniki z zarejestrowaną muzyką” – Zainteresowany obecnie stosuje stawkę VAT w wysokości 23%.
2.  PKWiU (z 2008 r.) 90.01.10.0 – „usługi artystów wykonawców” – wesela, bale jest to głównie praca odtwórcza, w związku z tym Zainteresowany uważa, że nie ma zastosowania tutaj art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o podatku od towarów i usług i stosuje stawkę VAT w wysokości 23%.
3.  Lekcje muzyki PKWiU (z 2008 r.) 85.52.12.0 – „usługi świadczone przez szkoły muzyczne i nauczycieli muzyki”, ale osoba świadcząca usługi nauki śpiewu i gry na instrumencie nie ma wykształcenia pedagogicznego, czyli nie jest nauczycielem, są to prywatne formy pozaszkolnej nauki muzyki, które Zainteresowany opodatkowuje 23% stawką podatku VAT.
4.  Usługi związane z działalnością obiektów kulturalnych PKWiU (z 2008 r.) 90.04.10.00 – czyli usługa związana jest z dowiezieniem sprzętu studyjnego i nagłośnieniu tym sprzętem danej imprezy. Obecnie zainteresowany stosuje 23% stawkę VAT.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Jaką stawkę podatku VAT Wnioskodawca powinienem zastosować na fakturze VAT w przypadku:

1.  nagrań muzycznych,
2.  lekcji muzyki,
3.  obsługi imprez muzycznych i nagłaśniania imprez estradowych?

Zdaniem Wnioskodawcy:

1.  PKWiU 59.20.33.0 – nagrania muzyczne powinny być opodatkowane 23% stawką podatku VAT,
2.  PKWiU 85.52.12.0 – lekcje muzyki powinny być zwolnione od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy,
3.  Obsługa imprez muzycznych i nagłaśniających (PKWiU 90.04.10.00 i 90.01.10.00) oraz wesel i balów powinna być zwolniona od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy. W opinii Zainteresowanego pkt 33 lit. b nie ma zastosowania do przekazywania lub udzielania licencji lub praw autorskich, gdyż jest to głównie działalność odtwórcza.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za:

*   **prawidłowe** – w zakresie stawki podatku dla świadczonych usług nagrań muzycznych,
*   **nieprawidłowe** – w zakresie stawki podatku dla świadczonych usług: „lekcje muzyki” oraz obsługi imprez muzycznych, wesel i balów, a także nagłaśniania imprez estradowych.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu tym podatkiem, podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Na mocy art. 5a ustawy, obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r., towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne.

Tut. Organ informuje, iż z dniem 1 stycznia 2011 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 226, poz. 1476). Przepisy nowelizacji uchylają załącznik nr 4 do ustawy, zawierający wykaz usług zwolnionych od podatku, który w pozycji 11 wymieniał jako zwolnione usługi związane z kulturą, w tym również usługi twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielanie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania (…) (ex 92) i przenoszą uregulowania dotyczące tej tematyki do treści ustawy.

Ponadto, przy określaniu zakresu zwolnień, które dotychczas były ujęte w załączniku nr 4 do ustawy, odstąpiono od ich identyfikacji przy pomocy klasyfikacji statystycznych określając ich zakres z wykorzystaniem treści zapisów prawa unijnego i krajowego oraz orzecznictwa sądów.

Zasadniczym powodem odejścia od stosowania klasyfikacji statystycznych przy określaniu zakresu zwolnień od podatku było zapewnienie pełniejszej implementacji przepisów unijnych, w szczególności Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 2006.347.1 ze zm.).

Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku od towarów i usług dla dostawy towarów i świadczenia usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jednakże zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi, bądź zwolnienie od podatku.

I tak w myśl art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1.

W obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. art. 146a ustawy postanowiono, iż w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f:

1.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%;
2.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%;
3.  stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%;
4.  stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.

W załączniku nr 3 do ustawy stanowiącym „Wykaz towarów i usług podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT według stawki 7%” (w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. – 8%) pod poz. 182, bez względu na symbol PKWiU, wymieniono usługi kulturalne i rozrywkowe – wyłącznie w zakresie wstępu:

1.  na widowiska artystyczne, włączając przedstawienia cyrkowe,
2.  do obiektów kulturalnych.

Ponadto pod poz. 183 ww. załącznika – bez względu na symbol PKWiU – wymienione zostały „Usługi związane z rozrywką i rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu do wesołych miasteczek, parków rozrywki, na dyskoteki, sale taneczne”.

Z powyższych przepisów wynika, iż od dnia 1 stycznia 2011 r. stawką podatku obniżoną do wysokości 8% objęte zostały m.in. usługi kulturalne i rozrywkowe – wyłącznie w zakresie wstępu na widowiska artystyczne, włączając przedstawienia cyrkowe oraz do obiektów kulturalnych.

Natomiast w myśl obowiązującego od dnia 1 stycznia 2011 r. art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy, zwalnia się od podatku usługi kulturalne świadczone przez:

1.  podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane na podstawie odrębnych przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym lub wpisane do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną,
2.  indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów.

Z powyższego wynika, iż ze zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy korzystać mogą jedynie:

*   podmioty prawa publicznego,
*   podmioty uznane na podstawie odrębnych przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym,
*   wpisane do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej,
*   indywidualni twórcy i artyści wykonawcy, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzani w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów.

W art. 43 ust. 17 ustawy postanowiono, iż zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 22, 24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a, nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług, ściśle związanych z usługami podstawowymi, jeżeli:

1.  nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 18, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub
2.  ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia.

Z kolei w art. 43 ust. 18 ustawy zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 31, 32 i 33 lit. a, stosuje się, pod warunkiem, że podmioty wykonujące czynności, o których mowa w tych przepisach, nie osiągają w sposób systematyczny zysków z tej działalności, a w przypadku ich osiągnięcia są one przeznaczone w całości na kontynuację lub doskonalenie świadczonych usług.

Analizując powołane wyżej regulacje należy zauważyć, że warunkiem zastosowania zwolnienia od podatku jest nie tylko spełnienie przesłanki o charakterze przedmiotowym dotyczącej rodzaju świadczonych usług (kulturalnych), ale także przesłanki podmiotowej odnoszącej się do usługodawcy, który musi być podmiotem prawa publicznego lub innym podmiotem uznanym na podstawie odrębnych przepisów za instytucję o charakterze kulturalnym lub wpisanym do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej.

Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy, zwalnia się od podatku usługi prywatnego nauczania na poziomie przedszkolnym, podstawowym, gimnazjalnym, ponadgimnazjalnym i wyższym, świadczone przez nauczycieli.

Z powyższego przepisu wynika, iż warunkiem zastosowania zwolnienia od podatku jest nie tylko spełnienie przesłanki o charakterze przedmiotowym dotyczącej rodzaju świadczonych usług, tj. usług prywatnego nauczania na odpowiednim poziomie edukacji, ale także przesłanki podmiotowej odnoszącej się do usługodawcy, który musi być nauczycielem. Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że zwolnienie nie ma zastosowania.

Zaznaczyć bowiem należy, że wszelkie przepisy regulujące zwolnienia podatkowe, jako odstępstwa od zasady powszechności i równości opodatkowania, powinny być interpretowane ściśle, zgodnie z wykładnią językową. Przy czym, jak zaznaczył Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku C-473/08 z dnia 28 stycznia 2010 r. w sprawie Eulitz, prócz dokonywania interpretacji zwolnień w sposób ścisły, pojęcia używane do opisania zwolnień wymienionych w art. 13 VI Dyrektywy (obecnie 132 Dyrektywy 2006/112/WE) powinny być interpretowane zgodnie z celami, do jakich dążą te zwolnienia oraz ich interpretacja powinna spełniać wymogi zasady neutralności podatkowej, na której zasadza się wspólny system podatku VAT.

Z opisu stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca prowadzi muzyczne studio nagrań, jest właścicielem i jedynym pracownikiem. Głównym przedmiotem działalności Zainteresowanego są m.in.: działalność w zakresie nagrań dźwiękowych i muzycznych, działalność związana z wystawieniem przedstawień artystycznych oraz działalność wspomagająca, artystyczna i literacka działalność twórcza, działalność pozostała rozrywkowa i realizacyjna oraz pozaszkolne formy edukacji artystycznej.

Zainteresowany wskazał, iż głownie wystawia faktury na:

*   nagranie muzyczne – nagrywanie ścieżki dźwiękowej do programów telewizyjnych lub reklam oraz nagrywanie zespołów instrumentalno-wokalnych,
*   lekcje muzyki – nauka śpiewu i gry na instrumentach,
*   sprzedaż artykułów muzycznych,
*   obsługa imprez muzycznych – wesela, bale, tzn. śpiew i gra na instrumencie,
*   nagłaśnianie imprez estradowych, tzn. udostępnianie swojego sprzętu muzycznego do oprawy muzycznej, np. imprez okolicznościowych, szkolnych, realizacje dźwięku i obsługa techniczna sprzętu nagłośnieniowego,
*   komponowanie utworów i pisanie tekstów,
*   naprawa i konserwacja oraz montaż zakupionych przez np. szkoły, domy kultury, sprzętu muzycznego, kolumny, mikser, urządzenie nagłośnieniowe.

Ze złożonego w dniu 7 czerwca 2011 r. uzupełnienia do wniosku wynika, iż:

1.  usługi w zakresie nagrań dźwiękowych i muzycznych (Studio Nagrań) Zainteresowany zaklasyfikował do grupowania PKWiU 59.20.33.0 „płyty gramofonowe, CD, DVD i pozostałe nośniki z zarejestrowaną muzyką”, które opodatkowuje 23% stawką podatku VAT,
2.  usługi polegające na obsłudze imprez muzycznych – wesela, bale, tzn. śpiew i gra na instrumencie, Wnioskodawca zaklasyfikował do grupowania PKWiU 90.01.10.0 „usługi artystów wykonawców”, wskazując jednocześnie, iż jest to głównie praca odtwórcza, w związku z tym nie ma tutaj zastosowania art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o podatku od towarów i usług,
3.  usługi nagłaśniania imprez estradowych polegające na dowiezieniu sprzętu studyjnego i nagłośnieniu tym sprzętem danej imprezy, Zainteresowany zaklasyfikował do PKWiU 90.04.10.00 „usługi związane z działalnością obiektów kulturalnych”,
4.  udzielane lekcje muzyki Zainteresowany zaklasyfikował do grupowania PKWiU 85.52.12.0 „usługi świadczone przez szkoły muzyczne i nauczycieli muzyki”, podkreślając jednocześnie, że osoba świadcząca usługi nauki śpiewu i gry na instrumencie nie ma wykształcenia pedagogicznego, czyli nie jest nauczycielem, są to prywatne formy pozaszkolnej nauki muzyki.

W związku z powyższym wątpliwości Zainteresowanego dotyczą kwestii wysokości (stawki) opodatkowania usług w zakresie nagrań dźwiękowych i muzycznych, udzielanych lekcji muzyki oraz obsługi imprez muzycznych i nagłaśniania imprez estradowych.

Odnosząc treść przytoczonych przepisów do opisu sprawy stwierdzić należy, że z uwagi na fakt, iż:

1.  usługi w zakresie nagrań dźwiękowych i muzycznych nie zostały wymienione w art. 43 ustawy, w którym zawarto katalog czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług, nie zostały również wymienione w załącznikach do ustawy, które stanowią wykazy towarów i usług podlegających opodatkowaniu stawkami obniżonymi, tym samym ich sprzedaż podlega opodatkowaniu 23% stawką podatku VAT – w tym zakresie stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe,
2.  usługi nagłaśniania imprez estradowych polegające na dowiezieniu sprzętu studyjnego i nagłośnieniu tym sprzętem danej imprezy nie zostały wymienione w art. 43 ustawy, w którym zawarto katalog czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług, nie zostały również wymienione w załącznikach do ustawy, które stanowią wykazy towarów i usług podlegających opodatkowaniu stawkami obniżonymi, tym samym ich sprzedaż podlega opodatkowaniu 23% stawką podatku VAT – w tym zakresie stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe,
3.  świadczone przez Zainteresowanego usługi polegające na obsłudze imprez muzycznych – wesela, bale, tzn. śpiew i gra na instrumencie nie są usługami świadczonymi przez podmiot, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy, gdyż jak wskazano we wniosku, jest to praca odtwórcza, tym samym nie korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie ww. przepisu, lecz podlegają opodatkowaniu 23% stawką podatku VAT – w tym zakresie stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe,
4.  Zainteresowany nie ma wykształcenia pedagogicznego, czyli nie jest nauczycielem, nie spełnia przesłanki, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy, odnoszącej się do usługodawcy, który musi być nauczycielem, tym samym świadczone przez niego usługi nauki muzyki, tj. śpiewu i gry na instrumencie nie korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie ww. przepisu, lecz podlegają opodatkowaniu 23% stawką podatku VAT – w tym zakresie stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Dodatkowo informuje się, że w niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku dla świadczonych usług nagrań muzycznych, usług: „lekcje muzyki” oraz obsługi imprez muzycznych, wesel i balów, a także nagłaśnianie imprez estradowych. Natomiast w kwestii stawki podatku dla świadczonych przez Wnioskodawcę usług polegających na komponowaniu utworów muzycznych i pisaniu tekstów zostało wydane w dniu 17 czerwca 2011 r. odrębne rozstrzygnięcie nr ILPP2/443-527/11-5/EN.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.