Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/415-52/09-2/AA
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2009-03-30
Teza: Czy Wnioskodawca musi zastosować podstawową stawkę amortyzacyjną w wysokości 20%, czy może zastosować podwyższoną (o współczynnik 1,4) zgodnie z art. 22l ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Słowa kluczowe: amortyzacja-amortyzacja przyspieszona; samochód-samochód osobowy; stawka-stawka amortyzacyjna
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani, przedstawione we wniosku z dnia 5 stycznia 2009 r. (data wpływu 9 stycznia 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie podwyższenia stawki amortyzacyjnej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 9 stycznia 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie podwyższenia stawki amortyzacyjnej.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni prowadzi działalność polegającą na wynajmie samochodów osobowych dla szkoły nauki jazdy.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawczyni musi zastosować podstawową stawkę amortyzacyjną w wysokości 20%, czy może zastosować podwyższoną (o współczynnik 1,4), zgodnie z art. 22l ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawczyni, stawka amortyzacyjna dla samochodów osobowych może być podwyższona o współczynnik 1,4, gdy jest on użytkowany w warunkach wymagających szczególnej sprawności technicznej lub bardziej intensywnie w stosunku do warunków przeciętnych. Wnioskodawczyni uważa, że takie warunki będą spełnione. Samochody będą rocznie robiły 60.000 – 70.000 km. Będą użytkowane w szkole nauki jazdy, gdzie są intensywnie eksploatowane przede wszystkim w mieście i na placach manewrowych. Będą narażone na wiele usterek, szczególnie sprzęgła, zawieszenia, przegrzanie silnika, awarie elektryki oraz częste uszkodzenia blacharskie. Wszystkie te czynniki mają wpływ na spadek wartości samochodu w chwili odsprzedaży po 2-3 latach i uzasadniają wprowadzenie podwyższonego współczynnika amortyzacji.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Na wstępie tut. Organ wskazuje, że przedstawiając pytanie, Wnioskodawczyni wskazała art. 22l ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako przepis, zgodnie z którym podatnicy mogą podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki podwyższać. Mając jednak na uwadze merytoryczną treść przedmiotowego wniosku, tut. Organ zrozumiał, iż Wnioskodawczyni miała na uwadze treść art. 22i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.).

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Stosownie do postanowień art. 22 ust. 8 ww. ustawy kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

W myśl art. 22i ust. 1 powołanej ustawy odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1.

Zgodnie z art. 22i ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, podatnicy mogą podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki podwyższać dla maszyn, urządzeń i środków transportu, z wyjątkiem morskiego taboru pływającego, używanych bardziej intensywnie w stosunku do warunków przeciętnych albo wymagających szczególnej sprawności technicznej - przy zastosowaniu w tym okresie współczynników nie wyższych niż 1,4.

Przy czym, w myśl art. 22i ust. 6 ww. ustawy, w przypadku podwyższenia stawek amortyzacyjnych, podanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych przy zastosowaniu współczynników określonych w ust. 2, należy dla poszczególnych środków trwałych stosować jeden wybrany współczynnik, przez który mnoży się stawkę amortyzacyjną właściwą dla danego środka trwałego, przyjętą z Wykazu stawek amortyzacyjnych.

Treść art. 22i ust. 3 ww. ustawy stanowi, iż w razie wystąpienia bądź ustania warunków uzasadniających podwyższenie stawek, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, stawki te ulegają podwyższeniu lub obniżeniu od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające te zmiany.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że podwyższenie stawki może wyłącznie dotyczyć tych samochodów, które są używane bardziej intensywnie w stosunku do warunków przeciętnych albo wymagają szczególnej sprawności technicznej i ma zastosowanie w okresie, w którym warunki te występują.

Określenia szczególnej sprawności technicznej maszyn, urządzeń i środków transportu oraz maszyn i urządzeń poddanych szybkiemu postępowi technicznemu, o których mowa w art. 22i ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, zawarte zostały w objaśnieniach do Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiących załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jak wynika z pkt 3 ww. objaśnień do Wykazu stawek amortyzacyjnych, przez maszyny, urządzenia i środki transportu wymagające szczególnej sprawności technicznej, o których mowa w art. 22i ust. 2 pkt 2 ustawy, rozumie się te obiekty, które używane są w pracy na trzy zmiany, mimo że nie działają ze swej istoty w ruchu ciągłym, używane w warunkach terenowych, w warunkach leśnych, pod ziemią lub innych wskazujących na bardziej intensywne zużycie.

Ze złożonego wniosku wynika, że Wnioskodawczyni wynajmuje samochody osobowe dla szkoły nauki jazdy.

Samochody osobowe przystosowane do nauki jazdy są intensywnie eksploatowane i wymagają szczególnej sprawności technicznej, gdyż są używane przez kandydatów, którzy na tych samochodach szkolą się na kierowców.

Kwalifikacji czy została spełniona powyższa przesłanka dokonuje sam podatnik. Jeśli więc zachodzą okoliczności powołane w powyższych przepisach, to Wnioskodawczyni może podstawową stawkę amortyzacyjną podwyższyć przy zastosowaniu współczynnika nie wyższego niż 1,4. Należy jednak zwrócić uwagę, iż z prowadzonej dokumentacji podatkowej winno wynikać, że samochody są bardziej intensywnie używane w stosunku do warunków przeciętnych, albo wymagają szczególnej sprawności technicznej.

Zatem, jeśli występują okoliczności opisane przez Wnioskodawczynię - powodujące szybsze zużywanie się samochodów osobowych, wykorzystywanych w szkole nauki jazdy, to można zastosować podwyższoną stawkę amortyzacji, tj. 20% x 1,4 = 28%.

Należy jednak zaznaczyć, iż w przypadku ustania warunków uzasadniających podwyższenie stawki, należy powrócić do stawki z Wykazu stawek amortyzacyjnych.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.