Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDWL.4011.132.2025.1.WS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-20
Teza: Możliwość skorzystania z zaniechania poboru podatku oraz
skutki otrzymania od Banku kwoty dodatkowej i zwrotu
kosztów procesowych.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt hipoteczny
przychód
umorzenie
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ordynacja podatkowa-Dział III Zobowiązania podatkowe-
Rozdział 1 Powstawanie zobowiąznia podatkowego-
Zaniechanie poboru podatku
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [OP][WIS] Ustawa Ordynacja podatkowa-Dział III-Rozdział
1-art. 22
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 października 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 9 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

W 2008 r. Wnioskodawczyni wraz z mężem (których łączy majątkowa wspólność ustawowa
    – art. 31 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy) podjęli decyzję o budowie domu w celu
    zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych na nieruchomości, której wcześniej z
    środków własnych dokonali zakupu.
    Wobec braku wystarczających środków finansowych na budowę domu, Wnioskodawczyni
    wraz z mężem zwrócili się do Banku o udzielenie kredytu.
    W dniu (...) 2008 r. Wnioskodawczyni wraz z mężem zawarli z (...) umowę kredytu
    mieszkaniowego (...) na kwotę denominowaną do CHF w wysokości (...) CHF.
    Umowa zawarta między Stronami składa się z dwóch części: Części Szczególnej Umowy
    (dalej: CSU) oraz Części Ogólnej Umowy (dalej: COU). Kredyt został wypłacony w złotych
    polskich w formie bezgotówkowej w walucie PLN w 2008 r. i 2009 r. tj. w trzech transzach.
    Kredyt został udzielony na okres do dnia (...) 2038 r. (§ 2 ust. 4 CSU) i przeznaczony na
    budowę budynku mieszkalnego położonego w miejscowości (...) (§2 ust. 2 i 3 CSU) z
    przeznaczeniem na potrzeby własne (Wnioskodawczyni wraz z mężem do dziś
    zamieszkuje w tym budynku).
    Z treści umowy wynika, że kredyt na finansowanie zobowiązań w kraju wypłacany jest w
    walucie polskiej (§ 4 ust. 1 COU).
    W umowie nie doszło do ustalenia wysokości kursu dla pary CHF/PLN – kurs ten ustalono
    bowiem jedynie poprzez odwołanie się do tabel obowiązujących w banku.
    Zgodnie z umową kredytową wszyscy kredytobiorcy solidarnie odpowiadali za spłatę
    kredytu i inne zobowiązania wynikające z tej umowy. Właścicielami nieruchomości są
    Wnioskodawczyni wraz z mężem wspólnie.
    Wnioskodawczyni wraz z mężem zgodnie z umową odpowiadali solidarnie za
    zobowiązania wynikające z umowy o kredyt hipoteczny. Kredyt został zabezpieczony
    poprzez ustanowienie hipoteki na nieruchomości, na której Wnioskodawczyni wraz z
    mężem wybudowali budynek mieszkalny, a na budowę którego udzielony został kredyt
    hipoteczny.
    Akt notarialny zakupu nieruchomości (działki) został zawarty w dniu (...) 2004 r.
    Wnioskodawczyni wraz z mężem wystąpili przeciwko bankowi do Sądu z pozew z dnia (...)
    2024 roku o zapłatę w nosząc min. o:
    1. „ustalenie nieważności całej Umowy kredytu mieszkaniowego (...) zawartej w dniu (...)
    2008 r. na podstawie art. 58 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny (dalej: k.c.) w
    zw. z art. 189 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (dalej: k.
    p.c.) i w konsekwencji: zasądzenie od Pozwanego na rzecz A i B solidarnie, ewentualnie

    łącznie, kwoty (...) zł ((...)) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie (...) – tytułem
    zwrotu nienależnie pobranych od Powoda przez Pozwanego świadczeń pieniężnych w
    wykonaniu nieważnej Umowy – spełnionej przez nich w okresie od dnia (...) 2008 r. do dnia
    (...) 2024 r., ”
    ewentualnie – to jest w przypadku nieuznania żądania zawartego w pkt 1) i 1a) za zasadne:
    2. „ustalenie abuzywności w rozumieniu art. 3851 k.c. niektórych postanowień Umowy
    kredytu mieszkaniowego (...) zawartej w dniu (...) 2008 r., tj. § 2 ust. 1 Części Szczegółowej
    Umowy (CSU) oraz § 4 ust. 2, § 16 ust. 1, § 22 ust. 2 Części Ogólnej Umowy (COU) i tym
    samym bezskuteczności względem Powoda oraz ustalenie braku związania nimi Powoda
    na przyszłość i w konsekwencji: zasądzenie od Pozwanego na rzecz A i B solidarnie,
    ewentualnie łącznie, kwoty (...) zł ((...)) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie
    liczonymi od dnia następnego po dniu doręczenia odpisu pozwu Pozwanemu do dnia
    zapłaty-tytułem zwrotu nadpłat poczynionych w okresie od dnia (...) 2008 r. do dnia (...)
    2024 r.
    3. „zasądzenie (...) solidarnie, ewentualnie łącznie, zwrotu kosztów procesu, w tym
    kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami
    ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia
    zapłaty.
    W związku z powyższym Bank skierował do Wnioskodawczyni i jej męża propozycję ugody,
    której postanowienia zostały wspólnie uzgodnione. W ugodzie wskazano, że „zamiarem
    Banku i Kredytobiorcy jest polubowne zakończenie Sporu i uchylenie stanu niepewności
    co do roszczeń wynikających z Umowy, poprzez przyjęte w Ugodzie rozwiązania, w tym
    zmianę Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelność kredytowej;
    Kredytobiorca mając pełną świadomość i rozumiejąc skutki dokonywanej czynności
    prawnej (w tym w szczególności finansowe), dobrowolnie godzi się odstąpić od
    dochodzenia od Banku roszczeń objętych Sporem oraz innych wywodzonych z zarzutu
    nieważności Umowy lub niedozwolonego charakteru postanowień Umowy w brzmieniu
    sprzed zmiany Umowy dokonanej niniejszą Ugodą, w zamian za zmianę postanowień
    Umowy w zakresie zobowiązań Kredytobiorcy (i odpowiadających im praw Banku) w
    sposób opisany w § 1 ust. 4 i nast. Ugody”.
    Zgodnie z § 1 ust. 5 Ugody „Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia Strony przyjęły, iż
    kredyt udzielony na podstawie Umowy zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia
    Umowy, tj. od dnia (...) 2008 r., stanowił kredyt złotowy udzielony na warunkach, o których
    mowa w § 1 ust. 6, z zachowaniem: (1) pozostałych parametrów kredytu wynikających z
    Umowy tj. okresu kredytowania – 359 miesięcy licząc od daty zawarcia Umowy oraz formy
    spłaty kredytu w ratach annuitetowych, z uwzględnieniem § 1 ust 7, (2) poniesionych
    opłat, prowizji i składek ubezpieczeniowych”.
    W § 1 ust. 9 Ugody wskazano, że „Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie
    Kredytobiorcy) w kwocie (...) złotych stanowiącej różnicę między kwotą zadłużenia
    wskazaną w § 1 ust. 3, a kwotą zadłużenia wskazaną w § 1 ust. 8, a Kredytobiorca
    dokonane zwolnienie z długu przyjmuje. (...)”. Zwolnienie z długu dotyczy rat kapitałowo-
    odsetkowych.
    Zgodnie z § 2 ust. 4 Ugody „Kredytobiorca oświadcza, iż godzi się na zawarcie Ugody w
    celu: (i) potwierdzenia dotychczasowego związania postanowieniami Umowy, o których
    mowa w § 2 ust. 3 pkt 1), oraz (ii) wyrażenia zgody na zastąpienie tych postanowień
    Umowy postanowieniami Ugody w zakresie zmiany waluty, wysokości i zasad spłaty
    wierzytelności kredytowej, i potwierdza, że rozumie, iż czynności te są dokonywane w celu
    dalszego niepowoływania się na ewentualnie niedozwolony charakter postanowień
    Umowy w brzmieniu sprzed zawarcia Ugody i niedochodzenia roszczeń z tego tytułu”.
    Zaś zgodnie z § 5 Ugody:

    ust. 1. „Bank zobowiązuje się do wypłaty na rzecz Kredytobiorcy, w terminie 21 dni od daty
    podpisania Ugody: a) kwoty (...) złotych (słownie: (...)) tytułem zwrotu poniesionych
    kosztów zastępstwa procesowego, (...);
    ust. 3. „Bank, w terminie 21 dni od daty podpisania Ugody, wypłaci Kredytobiorcy kwotę
    dodatkową w wysokości (...) PLN (słownie: (...)) (...)”.
    Termin podpisania ugody nie został jeszcze ustalony, ale na pewno zostanie ona
    podpisana do końca 2026 roku.
    Strony jeszcze nie zdecydowały, czy ugoda będzie zawarta pozasądowo czy sądowo.
    Wnioskodawczyni nigdy wcześniej nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot
    umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
    innej inwestycji mieszkaniowej.
    Na przedmiotowej nieruchomości nie była i nie jest prowadzona działalność gospodarcza.
    Podmiot udzielający ww. kredytu jest podmiotem, których działalność podlega nadzorowi
    państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnionym do udzielania
    kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich
    podmiotów.
    Pytania
    1. Czy w wykonaniu ugody przysługuje Wnioskodawczyni zwolnienie z podatku
    dochodowego od osób fizycznych od kwoty umorzonej na podstawie rozporządzenia
    Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe?
    2. Czy w związku z wypłatą przez bank kwoty dodatkowej w wykonaniu ugody mającej na
    celu zakończeniu sporu dotyczącego kredytu waloryzowanego do franka szwajcarskiego
    powstanie po stronie Wnioskodawczyni przychód i jest zobowiązana do zapłaty podatku
    dochodowego od osób fizycznych od danej kwoty dodatkowej?
    3. Czy w wyniku zawarcia pomiędzy Wnioskodawczynią i jej mężem a bankiem opisanej we
    wniosku ugody i wypłatą przez bank określonej ugoda kwoty stanowiącej zwrot kosztów
    zastępstwa procesowego będzie skutkowało dla Wnioskodawczyni powstaniem przychodu
    do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    W ocenie Wnioskodawczyni, do uzyskanego przychodu związanego z umorzeniem z tytułu
    kredytu hipotecznego, o którym mowa we wniosku, zastosowanie znajdzie zaniechanie
    poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra
    Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego
    od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym
    na cele mieszkaniowe.
    Wnioskodawczyni nie będzie zobowiązana płacić podatku dochodowego od osób
    fizycznych, niezależnie od tego, czy Bank wystawi na rzecz Wnioskodawczyni PIT-11.
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych: Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju
    dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
    których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

    W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy: Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego
    źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem
    art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f,
    suma dochodów ze wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Dochodem
    ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art.
    30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego
    źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania
    przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust.
    1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez
    osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze
    źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie
    przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11
    ust. 1 ww. ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że
    pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ww. ustawy, ma
    szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska
    gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem
    innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których
    skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 - inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy: Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego
    funduszu emerytalnego wskazane przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej
    rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych,
    kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego
    oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
    dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z

    tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych
    w art. 12 14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych umorzenia wierzytelności od kredytu
    hipotecznego, zaciągniętego przez Wnioskodawczynię i jej męża, instytucja kredytu
    uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe.
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy: Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się
    oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków
    pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do
    korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego
    kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od
    udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Zgodnie z art. 69 ust. 2 pkt 2 i 4 ustawy Prawo bankowe: Umowa kredytu powinna być
    zawarta na piśmie i określać w szczególności:
    2) kwotę i walutę kredytu;
    4) zasady i termin spłaty kredytu
    Tym samym, umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego należy
    zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o którym mowa; w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw.
    z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.).
    Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów: 1. Zarządza się zaniechanie poboru
    podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
    1) umorzonych osobie fizyczne) wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
    przypadku gdy:
    a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jedne) inwestycji mieszkaniowej, a
    w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe
    zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz
    b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
    zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu

    mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
    mieszkaniowej;
    2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
    udzielonego w walucie obce) lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do
    waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego
    oprocentowania.
    2. Kwoty wierzytelność, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
    1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
    2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
    3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy
    kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności
    ubezpieczeń.
    3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
    określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowymi
    od osób fizycznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), zaniechanie, o którym mowa w
    ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w
    jakie) kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25
    pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub
    gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym mowa
    w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
    refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego.
    5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
    inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
    1) jednego gospodarstwa domowego albo
    2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające
    zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z
    każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w
    rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i
    darowizn (Dz.U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
    6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
    gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo
    jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami
    stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji
    mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby fizyczne,
    zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie wyłącznie
    do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że: Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa
    o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został:
    1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega
    nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do
    udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania
    takich podmiotów, oraz
    2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
    nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie,

    lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim
    prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w
    takim prawie, oraz
    3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca
    1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei § 4 ww. rozporządzenia stanowi, że: Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma
    zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia
    31 grudnia 2026 r.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych: Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się
    wydatki poniesione na:
    a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
    mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na
    nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub
    udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
    b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w
    takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w
    takim prawie,
    c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa
    użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z
    rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w
    gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w
    okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod
    budowę budynku mieszkalnego,
    d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
    mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
    e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
    budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego
    pomieszczenia niemieszkalnego
    - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym
    do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Z powyższego wynika zatem, że zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie:
    - do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych
    na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie,
    - do kredytów udzielonych przed dniem (...) stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione
    do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw,
    - do kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej,
    - a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe
    zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej oraz
    - w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
    korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a) inwestycji
    mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww. rozporządzenia).

    Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w
    art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy oraz powołane przepisy prawa
    stwierdzić należy, że umorzenie części kwoty kredytu zaciągniętego przez
    Wnioskodawczynię i jej męża na budowę domu, stanowić będzie przychód w rozumieniu
    art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych
    świadczeń klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20
    ust. 1 ww. ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych. Jednocześnie do uzyskanego przychodu związanego z umorzeniem
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, o którym mowa we wniosku,
    zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na
    podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe. Dlatego
    Wnioskodawczyni nie będzie zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego od osób
    fizycznych od uzyskanego przychodu.
    Stosownie do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny: Przez
    ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między mmi
    stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z
    tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spor istniejący lub mogący
    powstać.
    Ugoda może przybrać postać ugody pozasądowej i sądowej, zawieranej w trakcie sporu
    sądowego na rozprawie. Art. 917-918 kodeksu cywilnego mają zastosowanie do obu
    typów ugód, choć regulują ugodę zawieraną poza sądem.
    Ugoda sądowa to czynność materialnoprawna, jak i procesowa stron postępowania
    sądowego. Ugodę można zawrzeć na każdym etapie postępowania. Skutki
    materialnoprawne ugody sądowej to przede wszystkim oświadczenia woli stron co do
    sposobu zakończenia sporu i jego skutków.
    Ugoda pozasądowa jest zawierana co do zasady przed wszczęciem postępowania. Strony
    poprzez negocjacje i rozmowy, idąc na wspólne ustępstwa, wypracowują wiążące dla nich
    porozumienie.
    Ugoda stanowi formę umowy wzajemnej, która jest zawierana wtedy, kiedy obie jej strony
    zgadzają się na jej zawarcie. Postanowienia takiej ugody, tak, jak w umowach, skutkują
    nałożeniem na jej strony praw, jak i obowiązków.
    Ugoda pozasądowa to umowa, której niewykonanie rodzi odpowiedzialność kontraktową
    na podstawie art. 471 Kodeksu Cywilnego, z kolei ugoda sądowa ma moc wyroku i stanowi
    tytuł wykonawczy.
    Ugodę sądową możemy zawrzeć tylko przed sądem, który bada jej treść i ugodę
    zatwierdza. Z kolei ugodę pozasądowa zawierają wyłącznie strony a sąd tego procesu w
    żaden sposób nie nadzoruje ani nie kontroluje.
    Ugoda sądowa pełni taką samą funkcję jak orzeczenie sądu – strony mają obowiązek ją
    wykonać, a jeśli jedna ze stron odmawia jej wykonania czy dostosowania się do jej
    warunków, to druga strona może wnieść o nadanie ugodzie sądowej klauzuli
    wykonalności i skierować sprawę na drogę postępowania egzekucyjnego.
    Zawarcie ugody pozasądowej nie wywołuje takich samych skutków jak orzeczenie sądowe
    i nie można na podstawie takiej ugody wszcząć postępowania egzekucyjnego przed
    komornikiem sądowym.

    Przywołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    W ocenie Wnioskodawczyni, zawarcie proponowanej ugody sądowo czy pozasądowo nie
    wywoła odmiennych skutków podatkowych. Tym samym rodzaj ugody sądowy czy
    pozasądowy jest neutralny podatkowo, to jaką ugodę postanowią zawrzeć strony stanowi
    ich wybór. Dla skutków podatkowych nie ma zatem znaczenia czy zaproponowana ugoda
    zostanie zawarta pozasądowo czy sądowo, bowiem ugoda pozasądowa wywołuje skutki
    materialnoprawne, a zawarcie ugody sądowej wywołuje skutki materialnoprawne, jak i
    procesowe.
    Ad. 2
    W ocenie Wnioskodawczyni, dodatkowa kwota wypłacona przez bank nie stanowi
    przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    i nie jest Ona zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od danej
    kwoty.
    Wypłacenie przez bank tytułem wykonania ugody kwoty dodatkowej stanowić będzie w
    ocenie Wnioskodawczyni zwrot części nienależnie uiszczonych kwot tytułem nieważnych
    postanowień umownych.
    W zaistniałym stanie faktycznym nie powstanie przysporzenie po stronie
    Wnioskodawczyni, bowiem bank tytułem dodatkowej kwoty dokona zwrotu na Jej rzecz
    części kwot, które wcześniej nienależnie uiściła na rzecz banku.
    Kwota dodatkowa którą otrzyma z banku tytułem ugody nie będzie stanowić faktycznego
    przyrostu Wnioskodawczyni majątku. Wypłata ta będzie zatem neutralna podatkowo.
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych: Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju
    dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
    których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku
    W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy: Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego
    źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art
    25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7c i 7f, suma
    dochodów ze wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Dochodem
    ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24c, art.
    30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego
    źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania
    przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust.
    1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem

    dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez
    osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze
    źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie
    przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11
    ust. 1 ww. ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 – inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy: Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego
    funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej
    rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych,
    kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego
    oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
    dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z
    tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych
    w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych wypłaty przez bank kwoty dodatkowej, na
    podstawie zawartej ugody dotyczącej kredytu zaciągniętego przez Wnioskodawczynię i jej
    męża, podaje Pani, że instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29
    sierpnia 1997 r. Prawo bankowe.
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy: Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się
    oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków
    pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do
    korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego
    kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od
    udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego splata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy

    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny:
    Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi
    stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z
    tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący
    powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Odnosząc się do skutków podatkowych wypłaty ustalonej w ugodzie kwoty to zgodnie z
    definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania.
    Jednakże definicja przychodu podatkowego zawarta w art. 11 ust. 1 wskazuje, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    W niniejszej sprawie niewątpliwie powstała nadpłata tytułem zwrotu kwot, które
    nienależnie od Wnioskodawczyni i jej męża zostały pobrane. W związku z
    postanowieniami zawartymi w ugodzie z bankiem bank dokona wypłaty kwoty
    dodatkowej. Wypłaconą kwotą dodatkową objęte zostały środki pieniężne wpłacone
    wcześniej przez Wnioskodawczynię i jej męża do banku w celu wypełnienia wiążącej
    Wnioskodawczynię i jej męża z bankiem umowy kredytowej. Wypłata kwoty dodatkowej
    stanowiącej element rozliczeń pomiędzy Wnioskodawczynią i jej mężem a bankiem,
    mający na celu zwrot uprzednio wpłaconych do banku kwot, mieści się w kwocie kapitału
    wpłaconej przez Wnioskodawczynię i jej męża podczas spłaty kredytu hipotecznego.
    Zatem, otrzymanie od banku – w ramach rozliczenia kredytu – kwoty dodatkowej, w
    związku z zawarciem ugody z bankiem, nie spowoduje po stronie Wnioskodawczyni
    dodatkowego przysporzenia majątkowego. Wypłata ta będzie neutralna podatkowo. W
    analizowanej sprawie wypłata przez bank kwoty dodatkowej nie spowoduje powstania
    przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Nie
    będzie więc obowiązku zapłaty podatku od wypłaconej przez bank kwoty dodatkowej.
    Ad. 3
    Zgodnie z art. 98 § 1-4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania
    cywilnego (t.j. Dz.U. z 2024, poz. 1568 ze zm.): § 1. Strona przegrywająca sprawę
    obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego
    dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). § 2. Do niezbędnych kosztów
    procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest
    adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, zalicza się poniesione przez nią
    koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz
    równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Równowartość
    utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata
    wykonującego zawód w siedzibie sądu prowadzącego postępowanie. § 3. Do niezbędnych

    kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie,
    jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego
    adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa
    strony. § 4. Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu
    oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
    prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu mają charakter zwrotu wydatków
    poniesionych przez powoda.
    Zwrot kosztów zastępstwa procesowego w ramach zawartej ugody, nie spowoduje
    powstania po stronie Wnioskodawczyni przychodu, w rozumieniu art. 11 ust 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Wysokość kwoty kosztów zastępstwa
    procesowego nie przewyższa poniesionych przez Wnioskodawczynię wydatków na usługę
    świadczoną przez profesjonalnego pełnomocnika, z którego Wnioskodawczyni korzysta
    zarówno w prowadzeniu postępowania sądowego przeciwko Bankowi, jak również w
    pozasądowych negocjacjach ugodowych. Kwota kosztów zastępstwa procesowego, przy
    wartości przedmiotu sporu wskazanego w pozwie, jest stawką minimalną w sprawach
    cywilnych, wskazaną w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za
    czynności adwokatów z dnia 22 października 2015 r. Dopiero bowiem na skutek złożenia
    przez Wnioskodawczynię i jej męża pozwu i prowadzonej sprawy sądowej, Bank rozpoczął
    negocjacje ugodowe. W ocenie Wnioskodawczyni, oczywiste jest, że gdyby nie pomoc
    profesjonalnego pełnomocnika, nie zostałyby podjęte negocjacje celem zawarcia ugody.
    Wobec powyższego, skoro jak wskazano we wniosku – kwota stanowiąca zwrot kosztów
    zastępstwa procesowego, które Bank zobowiązuje się zwrócić na mocy postanowień
    ugody, jest niższa od kwoty opłat poniesionych przez Wnioskodawczynię i jej męża z tego
    tytułu – to stwierdzić należy, że zwrot ten nie będzie stanowił dla Wnioskodawczyni
    przychodu.
    Koszty zastępstwa procesowego, które mają być zwrócone Wnioskodawczyni i jej mężowi
    przez Bank nie będą stanowiły przysporzenia po Jej stronie i nie będą podlegały
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych ponieważ, w związku z
    dokonanym zwrotem ww. kosztów procesowych, nie nastąpi realne przysporzenie
    majątkowe. Kwota ta będzie stanowiła jedynie zwrot poniesionych wcześniej wydatków –
    nie będzie więc dochodem podlegającym opodatkowaniu.
    Środki te nie będą przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z
    art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych.
    Tym samym, Wnioskodawczyni nie będzie miała obowiązku rozliczenia tych środków
    pieniężnych dla celów podatkowych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.
    Końcowo nadmieniam, że jednolity tekst ustawy:
      - z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ogłoszony jest w
        Dzienniku Ustaw z 2025 r. poz. 163, ze zm.;
      - z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn ogłoszony jest w Dzienniku
        Ustaw z 2024 r. poz. 1837, ze zm.
    Powyższe nie ma jednak wpływu na końcowe rozstrzygnięcie.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
        albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.