Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.336.2021.2.AC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2021-07-12
Teza: Przychód ze sprzedaży cesji praw wynikających z umowy deweloperskiej przeznaczony na zakup segmentu nie uprawnia Wnioskodawczyni do zastosowania zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem przychód ten nie został osiągnięty ze zbycia nieruchomości lub praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy. Podstawę opodatkowania stanowi dochód będący różnicą pomiędzy przychodem a kosztami jego uzyskania, do których Wnioskodawczyni ma prawo zaliczyć koszty wskazane we wniosku.
Słowa kluczowe: cesja; deweloper; ekspektatywa; kredyt; nieruchomości-zbycie nieruchomości; prawa-prawa majątkowe; przychód
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z 11 marca 2021 r. (data wpływu 25 marca 2021 r.) uzupełnionym pismem z 8 lipca 2021 r. (data wpływu 9 lipca 2021 r.) na wezwanie z 21 czerwca 2021 r. Nr 0114-KDIP3-2.4011.336.2021.1.AC (data doręczenia 1 lipca 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego w stosunku do środków z tytułu sprzedaży / cesji praw wynikających z podpisanej umowy deweloperskiej – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 11 marca 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego w stosunku do środków z tytułu sprzedaży / cesji praw wynikających z podpisanej umowy deweloperskiej .

Z uwagi na braki formalne, pismem z 21 czerwca 2021 r. Nr 0114-KDIP3-2.4011.336.2021.1.AC (data doręczenia 1 lipca 2021 r.) tut. organ wezwał Wnioskodawczynię do uzupełnienia braków formalnych.

Pismem z 8 lipca 2021 r. (data wpływu 9 lipca 2021 r.) Wnioskodawczyni uzupełniła wniosek.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni (…) 2018 r. aktem notarialnym nr (…) dokonała zakupu prawa do lokalu mieszkalnego położonego w inwestycji dewelopera firmy A. spółka akcyjna z siedzibą w B. - inwestycja X. Deweloper zobowiązał się w wyżej opisanym akcie do wybudowania budynku, wykończenia go z opisanym i podpisanym standardem oraz do ustanowienia po zakończeniu budowy odrębnej własności samodzielnego lokalu mieszkalnego o numerze projektowym A1 i do przeniesienia prawa własności na Wnioskodawczynię wraz z prawami związanymi z jego własnością w drodze umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu i sprzedaży na rzecz Wnioskodawczynim, w stanie wolnym od wszelkich obciążeń i roszczeń osób trzecich. Przeniesienie na nabywcę własności lokalu powinno zgodnie z aktem notarialnym nastąpić w terminie do (…) 2019 r. Cena nabycia lokalu została ustalona na kwotę (…) zł. Niestety (…) 2019 r. spółka poinformowała Wnioskodawczynię pismem, że data przeniesienia własności ulega zmianie. Nową datą miał być 30 czerwca 2020 r. i w tym terminie powinno nastąpić przeniesienie własności. W dniu 22 maja 2020 r. A. spółka akcyjna z siedzibą w A. poinformowała Wnioskodawczynię, że przeniesienie nie nastąpi w terminie do 31 grudnia 2020 r.

Do (…) 2021 r. A. dalej nie wyodrębnił lokali oraz nie przeniósł własności nieruchomości. Środki za które nastąpił zakup mieszkania pochodziły częściowo z kredytu w (…) – (…) zł. Fakt braku przeniesienia własności wiązał się dla Wnioskodawczyni z dużymi kosztami (ubezpieczenie pomostowe ok. 350 zł miesięcznie) do tego dochodziły koszty aneksów z bankiem, każdy kosztował 250 zł. Wnioskodawczyni została zmuszona sytuacją życiową do sprzedaży lokalu A1 na (…). Rozmowy z deweloperem nie rozwiązały problemu – dalej nie przeniósł własności lokalu.

Wnioskodawczyni (…) 2020 r. aktem notarialnym nr (…) dokonała sprzedaży / cesji praw wynikających z umowy deweloperskiej. Środki ze sprzedaży nowi kupujący wpłacili bezpośrednio na rachunek techniczny (…), celem spłaty kredytu (…) zł. Pozostałą część kwoty a sprzedaży (…) zł wpłacono na indywidualne konto Wnioskodawczyni.

Wnioskodawczyni (…) r. zawarła umowę rezerwacyjną nabycia nieruchomości na segment położony w B. za cenę (…) zł. Środki na jego zakup pochodzą ze sprzedaży mieszkania w inwestycji X. Wnioskodawczyni wpłaciła już (…) zł na konto dewelopera tytułem umowy rezerwacyjnej.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w związku z odpłatnym zbyciem nieruchomości (de facto cesją praw wynikających z podpisanej Umowy Deweloperskiej) i wydatkowaniem wszystkich środków ze sprzedaży nieruchomości na własne cele mieszkaniowe mogę skorzystać ze zwolnienia dochodu (przychodu) w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zwłaszcza w związku z art. 21 ust. 1 pkt 131?

Stanowisko Wnioskodawczyni, mieszkanie na (…) było nieruchomością, w której Wnioskodawczyni chciała spędzić resztę życia. W momencie zakupu, czyli w 2018 r. deweloper – firma A. nie informowała Wnioskodawczyni o żadnych okolicznościach, które uniemożliwiłyby przeniesienie własności. Te okoliczności ujawnili dopiero w 2019 r. efektem ich zaniedbań jest brak przeniesienia własności lokali. Dla Wnioskodawczyni, osoby, która większość kwoty za mieszkanie miała z kredytu, była to sytuacja bez wyjścia.

Wnioskodawczyni co miesiąc płaciła koszty ubezpieczenia pomostowego, do tego dochodziła koniczność aneksowania umowy z bankiem. Bank nie mógł ustanowić zabezpieczenia nieruchomości i mógł w każdej chwili wypowiedzieć Wnioskodawczyni umowę kredytu. Ta sytuacja życiowa i deweloper zmusiły Wnioskodawczynię do tego kroku.

Po spłaceniu kredytu do banku resztę środków Wnioskodawczyni przeznaczyła na zakup nowej nieruchomości w B. (…). Gdyby nie opisane okoliczności, koszty i niepewność, nigdy nie sprzedałaby mieszkania A1.

Ustawodawca wprowadził możliwość skorzystania ze zwolnienia podatkowego poprzez przeznaczenie przychodu ze zbycia nieruchomości na cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. I pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Warunkiem do skorzystania z przedmiotowego zwolnienia jest poniesienie wydatku na własne cele mieszkaniowe w określonym czasie, tzn. nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie.

Odpłatne zbycie prawa do lokalu mieszkalnego (lokal położony przy ulicy …) nastąpiło w roku 2020. Zakupienie przez Wnioskodawczynię nowego lokalu mieszkalnego (ulica …) nastąpiło w roku 2021.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zwłaszcza przepis art. 21 ust. 1 pkt 131 nie precyzują jednak czy z ww. ulgi skorzystać można, gdy lokal mieszkalny został odpłatnie zbyty cesją praw wynikających z Umowy Deweloperskiej. Mieszkanie przy ulicy (…) nadal jest własnością Dewelopera. Mimo wielu próśb oraz zapisów w Akcie Notarialnym od (…) 2019 roku nadal nie wyodrębnił on lokali i nie przeniósł on własności ww. nieruchomości. Wnioskodawczyni dokonała więc odpłatnego zbycia nieruchomości ulicy (…) cesją praw wynikających z podpisanej z firmą A. Umowy Deweloperskiej.

W ocenie Wnioskodawczyni oraz w świetle przedstawionego stanu faktycznego spełniła wszystkie przesłanki aby skorzystać z ulgi w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. a zwłaszcza w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 131 dotyczącego zwolnienia dochodu (przychodu) z odpłatnego zbycia nieruchomości w związku z wydatkowaniem środków ze sprzedaży nieruchomości na własne cele mieszkaniowe. Środki, które uzyskała z odpłatnego zbycia nieruchomości w całości przeznaczyła na własne cele mieszkaniowe.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 10 ust. 1 ww. ustawy, źródłem przychodów jest m.in.:

*   kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a)-c) (pkt 7)

*   odpłatne zbycie.

Zgodnie z art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychód z praw majątkowych uważa się w szczególności przychody z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, praw do projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw.

Ponieważ zawarty w cytowanym art. 18 katalog praw majątkowych jest jedynie przykładowy, na co wskazuje użyte przez ustawodawcę sformułowanie „w szczególności”, przyjąć należy, że do katalogu praw majątkowych objętych zakresem regulacji omawianego przepisu można zaliczyć także inne prawa niewymienione wprost w tym przepisie.

Zatem tą kategorią został objęty każdy przychód osiągnięty przez podatnika w związku z posiadaniem przez niego praw o charakterze majątkowym.

Do przychodów z praw majątkowych zaliczyć tym samym należy również wierzytelności czy też przychód uzyskany z ich zbycia. Wierzytelność jest prawem podmiotowym, które w stosunku zobowiązaniowym przysługuje wierzycielowi. Przy podziale praw na majątkowe i niemajątkowe podstawę będzie stanowił interes, jaki one realizują. Prawa majątkowe związane są z interesem ekonomicznym danego podmiotu. Będą to więc także wierzytelności, wynikające ze stosunków zobowiązaniowych, w wysokości wartości świadczeń majątkowych (np. wierzytelności z tytułu umowy sprzedaży).

Instytucja zmiany wierzyciela została określona w art. 509-518 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r., poz. 1740 ze zm.).

Zgodnie z art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Przeniesienie takie w prawie cywilnym jest określane jako przelew wierzytelności (cesja).

Jeżeli wierzytelność jest stwierdzona pismem, przelew wierzytelności powinien być dokonany też w formie pisemnej. W wyniku przeniesienia (przelewu, cesji) wierzytelności, wygasa u dotychczasowego wierzyciela (cedenta) stosunek zobowiązaniowy z dłużnikiem, powstają natomiast nowe stosunki zobowiązaniowe w rozumieniu cywilnoprawnym pomiędzy nabywcą wierzytelności (cesjonariuszem) a dłużnikiem oraz pomiędzy zbywcą a nabywcą wierzytelności, jeżeli przeniesienie wierzytelności jest odpłatne.

Z kolei przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych formułuje generalną zasadę, że źródłem przychodu jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów

\- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

Użyty w ww. przepisie termin „nabycie” oznacza każde uzyskanie tytułu własności (nabycie własności) lub każde uzyskanie określonego prawa (nabycie prawa) bez względu na fakt czy jest to nabycie w części ułamkowej czy w całości.

Stosownie do treści art. 155 ustawy Kodeks cywilny umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.

Przepis ten reguluje kwestię przeniesienia własności jako formy nabycia (i zarazem zbycia) własności oraz wskazuje, że – co do zasady – przeniesienie własności następuje w drodze umowy o podwójnym skutku: zobowiązującym i rozporządzającym.

Z kolei, w myśl art. 157 § 1 Kodeksu cywilnego, własność nieruchomości nie może być przeniesiona pod warunkiem ani z zastrzeżeniem terminu. Równocześnie, w świetle art. 157 § 2 ww. ustawy, jeżeli umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości została zawarta pod warunkiem lub z zastrzeżeniem terminu, do przeniesienia własności potrzebne jest dodatkowe porozumienie stron obejmujące ich bezwarunkową zgodę na niezwłoczne przejście własności. Umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości powinna być zawarta w formie aktu notarialnego. To samo dotyczy umowy przenoszącej własność, która zostaje zawarta w celu wykonania istniejącego uprzednio zobowiązania do przeniesienia własności nieruchomości; zobowiązanie powinno być w akcie wymienione (art. 158 Kodeksu cywilnego).

Analizując kwestię umowy warunkowej na gruncie prawa podatkowego zauważyć należy, że zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłem przychodów jest m.in. odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości. Zatem, aby wywołać związany z takim zbyciem skutek prawnopodatkowy, musi nastąpić przeniesienie własności nieruchomości (lub jej części bądź udziału). Samo zawarcie warunkowej umowy sprzedaży nie powoduje skutków podatkowych. W takiej sytuacji nie można bowiem mówić o przeniesieniu własności nieruchomości, a jedynie o zobowiązaniu do takiego przeniesienia w określonym terminie.

Jak wskazano w opisie stanu faktycznego Wnioskodawczyni (…) 2018 r. aktem notarialnym nr (…) dokonała zakupu za kwotę (…) zł prawa do lokalu mieszkalnego o numerze projektowym A1 położonego w inwestycji dewelopera firmy A. spółka akcyjna z siedzibą w B. w inwestycji X. Deweloper zobowiązał się w wyżej opisanym akcie do wybudowania budynku, wykończenia go z opisanym i podpisanym standardem oraz do ustanowienia po zakończeniu budowy odrębnej własności samodzielnego lokalu mieszkalnego i do przeniesienia prawa własności na Wnioskodawczynię wraz z prawami związanymi z jego własnością w drodze umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu do (…) 2019 r. i sprzedaży na rzecz Wnioskodawczyni., w stanie wolnym od wszelkich obciążeń i roszczeń osób trzecich. Ani w określonym aktem notarialnym czasie, ani w wyznaczonych przez dewelopera innych terminach nie doszło do przeniesienia prawa własności lokalu mieszkalnego na Wnioskodawczynię. Brak prawa własności zwiększał koszty zaciągniętego przez Wnioskodawczynię kredytu na przedmiotową nieruchomość (w … w wysokości …), a zmiany terminów przez dewelopera dotycząca przeniesienia własności generowały koszty związane z aneksowaniem umowy z bankiem. Wnioskodawczyni (…) 2020 r. aktem notarialnym nr (…) zmuszona sytuacją życiową dokonała cesji praw majątkowych wynikających z umowy deweloperskiej. Nabywcy cesji celem spłaty kredytu przekazali środki bezpośrednio na rachunek techniczny (…). Pozostałą część kwoty a sprzedaży (…) zł wpłacono na indywidualne konto wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni (…) 2020 r. zawarła umowę rezerwacyjną nabycia nieruchomości na segment położony w B. za cenę (…) zł. Wnioskodawczyni wpłaciła już (…) zł na konto dewelopera tytułem umowy rezerwacyjnej. Na dzień złożenia niniejszego wniosku (… 2021 r.) deweloper nie wyodrębnił lokali oraz nie przeniósł własności nieruchomości.

Mając na uwadze opisany stan faktyczny oraz powołane przepisy stwierdzić należy, że skoro nie doszło do przeniesienia tytułu własności do lokali mieszkalnych na rzecz Wnioskodawczyni, a Wnioskodawczyni dokonała sprzedaży / cesji praw wynikających z umowy deweloperskiej, to w sytuacji przedstawionej we wniosku nie mamy do czynienia z odpłatnym zbyciem wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji, w przypadku przeniesienia przez Wnioskodawczynię na rzecz osób trzecich praw i obowiązków wynikających z umowy sprzedaży zawartej przez niego z deweloperem, przychód uzyskany z tego tytułu należy zaliczyć do źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. do przychodów ze zbycia praw majątkowych.

Wątpliwości Wnioskodawczyni budzi możliwość zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy z o podatku dochodowym od osób fizycznych, kiedy wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych.

W myśl art. 30e ww. ustawy od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.

Zatem w stosunku do Wnioskodawczyni nie ma zastosowania zwolnienie przedmiotowe wynikające z ww. art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż jak wyżej wyjaśniono Wnioskodawczyni nie uzyskała przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości.

Dla niniejszego rozstrzygnięcia bez znaczenia pozostaje fakt przeznaczenia środków uzyskanych ze sprzedaży przedmiotowej ekspektatywy (cesji lokalu mieszkalnego) na zakup segmentu. W odniesieniu bowiem do opodatkowania przychodów (dochodów) osiągniętych ze sprzedaży praw majątkowych – takich jak np. opisana we wniosku ekspektatywa – które nie zostały wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy – inaczej niż w przypadku opodatkowania przychodów osiągniętych ze zbycia praw majątkowych wymienionych w tymże przepisie i ze zbycia nieruchomości – brak jest przepisów konstytuujących ulgi i zwolnienia z tytułu przeznaczenia środków uzyskanych ze sprzedaży przedmiotowych praw majątkowych na cele mieszkaniowe.

Reasumując, przychód ze sprzedaży cesji praw wynikających z umowy deweloperskiej przeznaczony na zakup segmentu nie uprawnia Wnioskodawczyni do zastosowania zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem przychód ten nie został osiągnięty ze zbycia nieruchomości lub praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy. W związku z tym podstawę opodatkowania będzie stanowić dochód będący różnicą pomiędzy przychodem a kosztami jego uzyskania, do których Wnioskodawczyni ma prawo zaliczyć koszty wskazane we wniosku.

Mając na uwadze powyższe, zajęte przez Wnioskodawczynię stanowisko w zaprezentowanym stanie faktycznym w zakresie uznać należy za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego organ nie przeprowadza postępowania dowodowego, lecz opiera się jedynie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z (…) 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.