Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-444/10/EA
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2010-07-28
Teza: brak możliwości skorygowania faktury VAT rachunkiem korygującym
Słowa kluczowe: faktura; faktura-korekta faktury; podatek-podatek od towarów i usług; podatnik; rachunki
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 13 maja 2010r. (data złożenia 14 maja 2010r.), uzupełnionym pismami z dnia 24 czerwca 2010r. (data złożenia 25 czerwca 2010r.) oraz z dnia 16 lipca 2010r. (data złożenia 16 lipca 2010r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości skorygowania rachunkiem faktury VAT – **jest nieprawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 14 maja 2010r. złożono ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości skorygowania rachunkiem faktury VAT.

Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 24 czerwca 2010r. (data złożenia 25 czerwca 2010r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 21 czerwca 2010r. oraz pismem z dnia 16 lipca 2010r. (data złożenia 16 lipca 2010r.).

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest samodzielnym publicznym zakładem opieki zwrotnej, którego głównym źródłem przychodu są przychody z tytułu świadczonych usług medycznych w ramach umowy z NFZ. Działalność ta w zakresie ochrony zdrowia jest zwolniona z podatku VAT. Z uwagi na fakt, że w sierpniu 2009 roku Wnioskodawca stał się czynnym podatnikiem VAT (dodatkowe przychody z tytułu najmu pomieszczeń w wysokości przekraczającej 50 tysięcy złotych) Wnioskodawca wystawiał stosownie do przepisów dokumenty w postaci „faktury VAT” sprzedaży również do NFZ. W miesiącu styczeń 2010r. Wnioskodawca wystąpił z wnioskiem do US o zwolnienie z podatku od towaru i usług w związku z nowelizacją przepisów w tym zakresie.

Wnioskodawca ma wątpliwości, czy za okres kiedy wystawił faktury VAT (czyli od m-ca sierpień do m-ca grudzień 2009r.) zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług wówczas obowiązującymi, może teraz niebędąc podatnikiem VAT wystawić korektę do tych faktur VAT za 2009r. w postaci rachunku. Korekcie podlegałaby faktura VAT sprzedaży wystawiona do NFZ z tytułu sprzedaży usług medycznych, a dotyczyłaby zmiany wielkości i wartości usług medycznych.

Powodem skorygowania przedmiotowej faktury VAT za usługi medyczne jest zmiana rodzaju świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie Ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Korekta dotyczy ilości i wartości usług medycznych.

Faktury wystawione w 2009r dla NFZ dotyczyły usług zwolnionych od podatku.

Gdyż otrzymaliśmy informację z NFZ o zmianie statusu pacjenta z tego okresu i błędnie wystawionej fakturze VAT w związku z tym należało skorygować treść faktury VAT oraz część wartości i ilości świadczonych usług których pozycji ta korekta dotyczyła.

Wnioskodawca w okresie od sierpnia 2009r. do grudnia 2009r. stosował stawkę zwolnioną. Od stycznia 201r. Wnioskodawca zgłosił do Urzędu Skarbowego informację o korzystaniu ze zwolnienia o którym mowa w art. 113 ustawy o VAT.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca podał, że powodem skorygowania przedmiotowej faktury VAT było powołanie się w treści faktury na błędny art. ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135) dotyczących określenia statusu pacjenta. Inną przyczyną skorygowania faktur były nieprawidłowości techniczne w systemie elektronicznym medycznym NFZ dotyczące złego oznaczenia kodu procedury dla danych usług medycznych. Spowodowało wygenerowanie korekt do sprawozdania finansowego zmieniając ilości i wartości usług medycznych w określonych okresach czasowych i przywrócenie ich na koniec okresu sprawozdawczego. Skorygowaną błędną część faktur z miesięcy wrzesień, październik, listopad co do ilości i wartości usług medycznych przywrócono na koniec roku sprawozdawczego, tj. w miesiącu grudzień 2009r.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie (pytanie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z dnia 16 lipca 2010r. - data złożenia 16 lipca 2010r.):

Czy prawidłowym będzie skorygowanie ww. wszystkich faktur VAT rachunkiem?

Zdaniem Wnioskodawcy, od 1 stycznia 2010r. Wnioskodawca skorzystał ze zwolnienia na podstawie art. 113 ustawy o podatku od towarów i usług. Wystawia za usługi medyczne rachunki zgodnie z przepisami ordynacji podatkowej. Przypadek opisany we wniosku wg Wnioskodawcy nie reguluje wprost ustawa o podatku od towarów i usług.

Aby skorygować w bieżącym okresie i z innym statusem prawnym fakturę VAT za 2009r. należy wystawić rachunek korektę na podstawie przepisów ordynacji podatkowej art. 87 ustawy z dnia 29.09.1997r .

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty (art. 2 pkt 6 ustawy o VAT).

Przez Przepis art. 7 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

1.  przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie;
2.  wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
3.  wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
4.  wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
5.  ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
6.  oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
7.  zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

Natomiast przez świadczenie usług, na mocy art. 8 ust. 1 ww. ustawy o VAT, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej,
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji,
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 lub świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ustawy o VAT podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.

Stosownie do postanowień art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 i 4 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1. Jeżeli dostawa towaru lub wykonanie usługi powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7. dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi.

W świetle art. 29 ust. 1 cyt. wyżej ustawy, podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

Zgodnie z art. 29 ust. 4 ustawy o VAT, podstawę opodatkowania zmniejsza się o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów (bonifikat, opustów, uznanych reklamacji i skont) i o wartość zwróconych towarów, zwróconych kwot nienależnych w rozumieniu przepisów o cenach oraz zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4b.

Jak stanowi art. 29 ust. 4a ww. ustawy, w przypadku gdy podstawa opodatkowania ulega zmniejszeniu w stosunku do podstawy określonej w wystawionej fakturze, obniżenia podstawy opodatkowania podatnik dokonuje pod warunkiem posiadania, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym nabywca towaru lub usługi otrzymał korektę faktury, potwierdzenia otrzymania korekty faktury przez nabywcę towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę. Uzyskanie potwierdzenia otrzymania przez nabywcę towaru lub usługi korekty faktury po terminie złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy uprawnia podatnika do uwzględnienia korekty faktury za okres rozliczeniowy, w którym potwierdzenie to uzyskano.

Powołany wyżej przepis art. 29 ust. 4a ustawy o VAT, wyraźnie precyzuje termin obniżenia podstawy opodatkowania. Natomiast w sytuacji odwrotnej gdy dojdzie do zwiększenia podstawy opodatkowania ustawodawca nie określił odrębnego terminu na dokonanie korekty podatku należnego (jak to jest w przypadku zmniejszenia podstawy opodatkowania) zatem w takiej sytuacji znajdzie zastosowanie ogólna zasada wyrażona w art. 19 ust. 1 ustawy. Podatnik będzie zobowiązany do wykazania zwiększenia podstawy opodatkowania w okresie rozliczeniowym w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu dostawy towaru lub świadczenia usługi. Przyjęcie innego rozwiązania nie znalazłoby poparcia w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług i w przepisach wykonawczych.

W myśl art. 106 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, ust. 4 i ust. 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

Przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337 ze zm.) wymieniają przypadki, w których wystawia się fakturę korygującą.

Zgodnie z § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia, w przypadku gdy po wystawieniu faktury udzielono rabatów określonych w art. 29 ust. 4 ustawy, podatnik udzielający rabatu wystawia fakturę korygującą.

W świetle § 13 ust. 2 ww. rozporządzenia, faktura korygująca powinna zawierać co najmniej:

1.  numer kolejny oraz datę jej wystawienia;
2.  dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura korygująca:

1.  określone w § 5 ust. 1 pkt 1-4,
2.  nazwę (rodzaj) towaru lub usługi objętych rabatem;

4.  kwotę i rodzaj udzielonego rabatu;
5.  kwotę zmniejszenia podatku należnego.

Na podstawie § 14 ust. 1 tego rozporządzenia podatnik wystawia fakturę korygującą również gdy podwyższono cenę po wystawieniu faktury lub w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce, lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury.

W myśl § 14 ust. 2 ww. rozporządzenia, faktura korygująca dotycząca podwyższenia ceny powinna zawierać co najmniej:

1.  numer kolejny oraz datę jej wystawienia;
2.  dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura korygująca:

1.  określone w § 5 ust. 1 pkt 1-4,
2.  nazwę (rodzaj) towaru lub usługi objętych podwyżką ceny;

4.  kwotę podwyższenia ceny bez podatku;
5.  kwotę podwyższenia podatku należnego.

Stosownie do § 14 ust. 3 ww. rozporządzenia, faktura korygująca wystawiana w przypadku pomyłek, o których mowa w ust. 1, zawiera dane określone w ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. a, kwoty podane w omyłkowej wysokości oraz kwoty w wysokości prawidłowej.

Faktury korygujące generalnie można podzielić na te, które powodują zmniejszenie obrotu i kwoty podatku należnego (tzw. in minus) oraz na te, które wywołują skutki odwrotne, tj. w wyniku ich wystawienia wartość obrotu i kwoty podatku należnego ulega podwyższeniu (tzw. in plus). W ramach powyższego rozróżnienia faktury korygujące można również podzielić ze względu na powód ich wystawienia.

Z powołanych powyżej przepisów wynika, że faktury korygujące można wystawić w ściśle określonych okolicznościach. Tryb ten uzależniony jest od przyczyn będących podstawą ich wystawienia.

Natomiast uregulowania zawarte w art. 87 § 1, 3, 4 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. nr 8, poz. 60 ze zm.) stanowią, iż jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy prowadzący działalność gospodarczą obowiązani są na żądanie kupującego lub usługobiorcy wystawić rachunek potwierdzający dokonanie sprzedaży lub wykonanie usługi (art. 87 § 1). Podatnicy wymienieni w § 1 od których zażądano rachunku przed wykonaniem usługi lub wydaniem towaru, wystawiają rachunek nie później niż w terminie 7 dni od dnia wykonania usługi lub wydania towaru. Jeżeli jednak żądanie wystawienia rachunku zostało zgłoszone po wykonaniu usługi lub wydaniu towaru, wystawienie rachunku następuje w terminie 7 dni od dnia zgłoszenia żądania (art. 87 ust. 3).

Podatnik nie ma obowiązku wystawienia rachunku, jeżeli żądanie zostało zgłoszone po upływie 3 miesięcy od dnia wydania towaru lub wykonania usługi (art. 87 § 4). Stosownie 87 § 5 cyt. wyżej, minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji, które muszą być zawarte w rachunkach, uwzględniając w szczególności dane identyfikujące sprzedawcę i kupującego, wykonawcę i odbiorcę usług oraz oznaczenie wartości i rodzaju transakcji.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca jest samodzielnym publicznym zakładem opieki zwrotnej, którego głównym źródłem przychodu są przychody z tytułu świadczonych usług medycznych w ramach umowy z NFZ. Działalność ta w zakresie ochrony zdrowia jest zwolniona z podatku VAT. Z uwagi na fakt, że w sierpniu 2009 roku Wnioskodawca stał się czynnym podatnikiem VAT (dodatkowe przychody z tytułu najmu pomieszczeń w wysokości przekraczającej 50 tysięcy złotych) Wnioskodawca wystawiał stosownie do przepisów dokumenty w postaci „faktury VAT” sprzedaży również do NFZ. W miesiącu styczeń 2010r. Wnioskodawca wystąpił z wnioskiem do US o zwolnienie z podatku od towaru i usług w związku z nowelizacją przepisów w tym zakresie.

Wnioskodawca ma wątpliwości, czy za okres kiedy wystawił faktury VAT (czyli od m-ca sierpień do m-ca grudzień 2009r) zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług wówczas obowiązującymi, może teraz niebędąc podatnikiem VAT wystawić korektę do tych faktur VAT za 2009r. w postaci rachunku. Korekcie podlegałaby faktura VAT sprzedaży wystawiona do NFZ z tytułu sprzedaży usług medycznych, a dotyczyłaby zmiany wielkości i wartości usług medycznych.

Powodem skorygowania przedmiotowej faktury VAT było powołanie się w treści faktury na błędny art. ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135) dotyczących określenia statusu pacjenta. Inną przyczyną skorygowania faktur były nieprawidłowości techniczne w systemie elektronicznym medycznym NFZ dotyczące złego oznaczenia kodu procedury dla danych usług medycznych. Spowodowało wygenerowanie korekt do sprawozdania finansowego zmieniając ilości i wartości usług medycznych w określonych okresach czasowych i przywrócenie ich na koniec okresu sprawozdawczego. Skorygowaną błędną część faktur z miesięcy wrzesień, październik, listopada co do ilości i wartości usług medycznych przywrócono na koniec roku sprawozdawczego, tj. w miesiącu grudzień 2009r.

Faktury wystawione w 2009r dla NFZ dotyczyły usług zwolnionych od podatku.

Gdyż otrzymaliśmy informację z NFZ o zmianie statusu pacjenta z tego okresu i błędnie wystawionej fakturze VAT w związku z tym należało skorygować treść faktury VAT oraz część wartości i ilości świadczonych usług których pozycji ta korekta dotyczyła.

Wnioskodawca w okresie od sierpnia 2009r. do grudnia 2009r. stosował stawkę zwolnioną. Od stycznia 2010r. Wnioskodawca zgłosił do Urzędu Skarbowego informację o korzystaniu ze zwolnienia o którym mowa w art. 113 ustawy o VAT.

Ze przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że w momencie wystawiania faktur VAT tj. w 2009r. Wnioskodawca działał jako podatnik, o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT.

Jednak po wystawieniu faktur VAT wystąpiło zdarzenie mające wpływ na treść wystawionych faktur, tj. po uzyskaniu statusu podatnika podatku VAT zwolnionego od miesiąca stycznia 2010r., Wnioskodawca został zobowiązany do korekty faktur VAT sprzedaży wystawionych do NFZ z tytułu sprzedaży usług medycznych. Korekta dotyczyła zmiany wielkości i wartości usług medycznych.

Przyczynami korekty było:

*   powołanie się w treści faktury na błędny artykuł ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych dotyczących określenia statusu pacjenta,
*   nieprawidłowości techniczne w systemie elektronicznym medycznym NFZ dotyczące złego oznaczenia kodu procedury dla danych usług medycznych.

Mamy więc w przedmiotowej sprawie do czynienia z sytuacją, w której faktury VAT wystawione dla NFZ z tytułu świadczenia usług medycznych od początku obarczone były błędami, tym samym konieczne jest ich skorygowanie i jednoczesne skorygowanie deklaracji VAT-7 złożonych za miesiące, w których wystawiono faktury pierwotne, jeśli korekty pociągają za sobą zmianę wielkości i wartości usług medycznych.

W ocenie tut. organu konieczność skorygowania sprzedaży dotyczy usług wykonanych w okresie, w którym Wnioskodawca był zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT, tym samym właściwym dokumentem będą faktury VAT korygujące, mimo że w momencie ich wystawienia Wnioskodawca nie jest już podatnikiem VAT czynnym, dotyczą one jednak obrotu za okres, kiedy Wnioskodawca takim zarejestrowanym podatnikiem był.

W świetle powyższego nie jest możliwe skorygowanie faktury VAT rachunkiem korygującym.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Ponadto należy zaznaczyć, że niniejsza interpretacja traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego lub zmiany stanu prawnego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.