Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/1/4511-157/15/WRz
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2015-05-11
Teza: Czy do kosztów uzyskania przychodów można zaliczyć diety za czas wyjazdów do stałego miejsce prowadzenia działalności gospodarczej?
Słowa kluczowe: dieta; koszt-koszty uzyskania przychodów
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z 9 lutego 2015 r. (data wpływu do tut. Biura 10 lutego 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wartości diet za czas przejazdów i pobyt w miejscu związanym z realizacją zawartej umowy agencyjnej – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 10 lutego 2015 r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wartości diet za czas przejazdów i pobyt w miejscu związanym z realizacją zawartej umowy agencyjnej.

We wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, której przeważającym rodzajem jest, zgodnie z wpisem do ewidencji działalności gospodarcze, prowadzenie na podstawie umowy agencyjnej sprzedaży różnego rodzaju. Posiada podpisaną umowę o współpracy ze sp. z o. o. na prowadzenie w jej imieniu stację paliw w miejscowości X, a więc poza miejscem głównym wykonywania działalności, tj. w miejscowości Y, określonej we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, jako miejsce dodatkowe wykonywania tejże działalności. Z uwagi na rodzaj zawartej umowy Wnioskodawca średnio 20-25 razy w miesiącu przebywam w Y., tj. poza miejscem głównym wykonywania działalności w celu nadzorowania pracy zatrudnionych osób jak również w celu wykonywania pozostałych czynności wynikający z zawartej umowy z ww. spółką. Te pozostałe czynności, to współpraca z biurem spółki, z dostawcami paliw i towarów, jak również przygotowywanie i odprowadzanie depozytów gotówkowych ze stacji paliw przez firmę konwojującą (7 razy w tygodniu). W związku z powyższymi działaniami, czas poświęcony od momentu wyjazdu z głównej siedziby, tj. z Y do X aż do powrotu, kształtuje się w przedziale od 9 do 13 godzin dziennie wraz z dojazdami w zależności od ilości pracy w danym dniu. Stacja paliw, którą zarządza pracuje 24 h na dobę przez cały rok.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

Czy w związku z wykonywaną działalnością i zawartą umową z ww. sp. z o.o., w szczególności dotyczącą nadzorowanie pracy zatrudnionych w X osób, przysługuje prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów diet z tytułu podróży służbowych w ramach określonego limitu, tj. w wysokości diet przysługującym pracownikom, określonych w odrębnych przepisach ?

Zdaniem Wnioskodawcy, bezpośrednie realizowanie zawartej przez niego umowy z ww. sp. z o.o., na prowadzenie stacji paliw w X, tj. poza głównym miejscem wykonywania działalności w Y, jak również czas dojazdu do miejsca dodatkowego działalności samochodem ujętym w środkach trwałych jest podróżą służbową. Zgodnie z art. 22 ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. W przypadku źródła przychodów jakim jest pozarolniczą działalność gospodarcza można przyjąć, iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów. Zgodnie natomiast z art. 23 ust.1 pkt 52 ww. ustawy nie uznaje się za koszt uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom określoną odrębnymi przepisami. Z tego przepisu jednoznacznie wynika, że osoby prowadzące działalność gospodarczą odbywają podróże służbowe związane z wykonywaną przez nie działalnością, a ustawodawca ustanawia jedynie maksymalną wysokość diet, które mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. W związku z powyższym Wnioskodawca uważa, że ma prawo zaliczyć w ciężar kosztów uzyskania przychodów wartość diet związanych z własnymi podróżami służbowymi.

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam, co następuje:

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy.

Aby określony wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu musi spełniać łącznie następujące przesłanki:

*   musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
*   nie może być wymieniony w art. 23 ww. ustawy, wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów,
*   musi być należycie udokumentowany.

Generalnie należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tychże kosztów. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 52 ww. ustawy, nie uznaje się za koszt uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra.

Powyższe oznacza, że osoby prowadzące działalność gospodarczą mają prawo zaliczyć w ciężar kosztów uzyskania przychodów, wartość diet do wysokości nieprzekraczającej wysokości diet przysługującym pracownikom określonych w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz.U. z 2013 r., poz. 167).

Z treści wniosku wynika, że przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest m.in. sprzedaż różnego rodzaju, w tym paliw silnikowych, w ramach zawartej umowy agencyjnej. Do kosztów prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca zamierza zaliczać wartość diet za czas codziennych przejazdów i realizacji umowy zawartej ze sp. z o.o. dotyczącej prowadzenia stacji paliw, znajdującej się poza główną siedzibą jego firmy (średnio od 20 do 25 razy w miesiącu).

Mając na względzie cyt. wyżej przepisy stwierdzić należy, że wskazane we wniosku codzienne przejazdy oraz pobyt na stacji paliw związany z realizacją zawartej umowy agencyjnej, poza główną siedzibą firmy Wnioskodawcy nie można zdefiniować jako podróże służbowe, ponieważ takimi nie są. Pojęcie „podróży służbowej”, unormowane jest w art. 775 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz.1502), dotyczy ono pracownika wykonującego na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy.

Ww. stacja paliw jest dla Wnioskodawcy stałym miejscem działalności gospodarczej (pracy) wykonywanej (średnio od 20 do 25 razy w miesiącu), w ramach zawartej umowy agencyjnej z ww. sp. z o.o., zatem nie przysługują mu należności (diety) za czas przejazdów i pobyt na ww. stacji paliw będącej stałym miejscem realizacji umowy agencyjnej zawartej ze sp. z o. o., lecz może do kosztów podatkowych zaliczyć wyłącznie udokumentowane wydatki poniesione w związku z tymi przejazdami.

Wobec powyższego w świetle przytoczonych przepisów prawa podatkowego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wartości diet za czas przejazdów i pobyt w miejscu związanym z realizacją zawartej umowy agencyjnej jest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.