Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.274.2025.1.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-01
Teza: Wybór uproszczonej formy wpłacania zaliczek powinien zostać
potwierdzony dokonanymi wpłatami. Natomiast
Wnioskodawca zaliczkę za styczeń nie wpłacił w ustawowym
terminie do 20stego lutego, a dokonując wpłaty zaliczki po
terminie wskazał, że wpłata dotyczy podatku od budynków.
Zatem nie można uznać, że dokonał wyboru rozwiązania
wskazanego w art. 25 ust. 6 ustawy o CIT. Tym samym
Wnioskodawca nie ma możliwości wpłacania zaliczek w
uproszczonej formie i powinien pozostać, przy niepodlegającej
wyborowi, podstawowej formie wpłacania zaliczek
rzeczywistych.
Słowa kluczowe: termin
wybór
zaliczka-zaliczka uproszczona
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Zaliczki na podatek
dochodowy
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 25-ust. 6

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 26 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A spółka komandytowa (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest spółką komandytową,
    podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy
    z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2024 r. poz.
    1717 z późn. zm., dalej: „ustawa o CIT”) spółka podlega nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu w Polsce. Spółka prowadzi działalność nieprzerwanie od 21 stycznia 2013 r.
    Rok podatkowy Spółki jest zgodny z rokiem kalendarzowym.
    Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest (...). Wnioskodawca zajmuje się także (...).
    Spółka podlega opodatkowaniu podatkiem, o którym mowa w art. 24b ustawy o CIT (dalej:
    „podatek od przychodów z budynków”).
    Wnioskodawca w 2022 roku osiągnął dochód, który został prawidłowo wykazany w
    zeznaniu podatkowym złożonym w 2023 roku. Tym samym, Wnioskodawca spełnił
    podstawowy warunek uprawniający do wyboru uproszczonej formy wpłacania zaliczek,
    określony w art. 25 ust. 6 ustawy o CIT w roku 2024.
    W związku z powyższym, Wnioskodawca zdecydował się na zastosowanie uproszczonej
    formy wpłacania zaliczek w 2024 roku, a stosowna informacja została przekazana w
    deklaracji rocznej CIT- 8 za 2024 rok, zgodnie z wymogiem określonym w art. 25 ust. 7a
    ustawy o CIT.
    Spółka nie dokonała wpłaty zaliczki uproszczonej za styczeń 2024 r. w ustawowym
    terminie wynikającym z art. 25 ust. 1a ustawy o CIT, tj. do dnia 20 lutego 2024 r.
    Ponadto, Spółka była zobowiązana do uiszczania podatku od przychodów z budynków za
    każdy miesiąc 2024 roku, w tym również za styczeń. Wartość podatku od przychodów z
    budynków, obliczana zgodnie z art. 24b ust. 9 ustawy o CIT, przewyższała w każdym
    miesiącu wartość należnej zaliczki na CIT, ustalonej zgodnie z art. 25 ust. 6 ustawy o CIT
    (czyli na podstawie podatku zapłaconego w 2022 roku w wysokości 1/12 kwoty rocznego
    zobowiązania podatkowego). W związku z tym Spółka była zobowiązana do dokonywania
    wpłat tego podatku za każdy miesiąc i nie mogła skorzystać ze zwolnienia przewidzianego
    w art. 24b ust. 13 ustawy o CIT.
    W kwietniu 2024 roku Spółka dokonała wpłaty należności podatkowych za styczeń 2024
    roku na mikrorachunek podatkowy. W tytule przelewu wskazano, że wpłata dotyczy
    podatku od przychodów z budynków (art. 24b ustawy o CIT). Wpłata ta obejmowała
    zarówno kwotę zaległości podatkowej jak i odsetek za zwłokę (skalkulowanych od dnia 21
    lutego 2024 r. do dnia zapłaty w kwietniu 2024 r.).
    Wpłacona kwota w pełni pokrywała:
      - należną zaliczkę uproszczoną CIT za styczeń 2024 roku, oraz
      - różnicę stanowiącą podatek od przychodów z budynków w nadwyżce ponad kwotę
        należnej zaliczki za styczeń 2024 oraz
      - należne odsetki za zwłokę, skalkulowane od dnia 21 lutego 2024 r.
    Wpłata została zrealizowana z zastosowaniem symbolu formularza właściwego dla
    podatku od przychodów z budynków (art. 24b ustawy o CIT). Analogicznie Spółka
    postępowała w odniesieniu do wpłat za kolejne miesiące 2024 roku. W każdej z nich
    uwzględniono wartościowo zarówno kwotę zaliczki uproszczonej na CIT, jak i należnego

    podatku od przychodów z budynków. Wpłaty te były dokonywane w formie jednego
    przelewu obejmującego obie należności, a suma wpłaconych kwot była równa sumie
    zaliczki oraz podatku od przychodów z budynków (pomniejszonego o należną zaliczkę
    uproszczoną).
    W świetle powyższych okoliczności Wnioskodawca powziął wątpliwości, czy wpłata zaliczek
    uproszczonych na CIT za styczeń 2024 roku w sposób opisany powyżej - tj. po ustawowym
    terminie jej zapłaty lecz z należnymi odsetkami za zwłokę oraz w formie jednej łącznej
    wpłaty - obejmującej również podatek od przychodów z budynków - może zostać uznana
    za zgodną z wymogami ustawy o CIT, a tym samym czy pozwala na uznanie, że Spółka
    prawidłowo wybrała i stosowała uproszczoną formę wpłacania zaliczek w całym roku
    podatkowym 2024.

## Pytanie

Czy dokonanie wpłaty uproszczonej zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych, w
    sposób opisany w stanie faktycznym, po ustawowym terminie, ale wraz z należnymi
    odsetkami za zwłokę oraz w formie jednej łącznej wpłaty obejmującej również podatek od
    przychodów z budynków, o którym mowa w art. 24b ustawy o CIT oznacza, że
    Wnioskodawca prawidłowo dokonał wyboru uproszczonej formy wpłacania zaliczek na
    podatek dochodowy, o której mowa w art. 25 ust. 6 ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, wybór uproszczonej formy wpłacania zaliczek na podatek
    dochodowy od osób prawnych, o której mowa w art. 25 ust. 6 ustawy o CIT, w opisanym w
    stanie faktycznym, został dokonany prawidłowo. W rezultacie Spółka miała prawo
    stosować tę formę w 2024 roku i wpłacać zaliczki w sposób uproszczony.
    Zgodnie z art. 25 ust. 6 ustawy o CIT: Podatnicy mogą wpłacać zaliczki miesięczne w
    danym roku podatkowym w uproszczonej formie w wysokości 1/12 podatku należnego
    wykazanego w zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust. 1, złożonym w roku
    poprzedzającym dany rok podatkowy. Jeżeli w tym zeznaniu podatnicy nie wykazali
    podatku należnego, mogą wpłacać zaliczki miesięczne w wysokości 1/12 podatku
    należnego wynikającego z zeznania złożonego w roku poprzedzającym dany rok
    podatkowy o dwa lata. Jeżeli również w tym roku podatnicy nie wykazali podatku
    należnego, nie są możliwe wpłaty zaliczek w uproszczonej formie.
    Przepis wskazuje, że zaliczki uproszczone oblicza się jako 1/12 podatku należnego
    wykazanego w zeznaniu rocznym (CIT-8) złożonym w roku poprzedzającym dany rok
    podatkowy. W przypadku, gdy w tym zeznaniu nie wykazano podatku należnego,
    podstawą jest podatek wynikający z zeznania złożonego dwa lata wcześniej. Jeżeli jednak
    podatnik nie wykazał podatku należnego w żadnym z tych lat, zastosowanie uproszczonej
    formy wpłacania zaliczek jest niedopuszczalne.
    Natomiast zgodnie z art. 25 ust. 7a ustawy o CIT: O wyborze formy wpłacania zaliczek
    według zasad, o których mowa w ust. 6-6b, podatnicy informują w zeznaniu, o którym
    mowa w art. 27 ust. 1, składanym za rok podatkowy, w którym wpłacali zaliczki w
    uproszczonej formie.
    Z kolei w myśl art. 27 ust. 1 ustawy o CIT: Podatnicy, są obowiązani składać urzędom
    skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości dochodu osiągniętego
    (straty poniesionej) w roku podatkowym - do końca trzeciego miesiąca roku następnego i
    w tym terminie wpłacić podatek należny albo różnicę między podatkiem należnym od
    dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą zapłaconych zaliczek za okres od początku roku.
    Powyższe oznacza, że podatnicy mogą wpłacać zaliczki miesięczne w uproszczonej formie,
    pod warunkiem spełnienia określonych kryteriów. Ta forma wpłaty zaliczek przewiduje

    stałą, miesięczną wysokość zaliczki, co może stanowić znaczne ułatwienie w bieżącym
    zarządzaniu zobowiązaniami podatkowymi.
    Wnioskodawca, w opisanym stanie faktycznym, spełnił wszystkie przesłanki umożliwiające
    prawidłowy wybór uproszczonej formy wpłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób
    prawnych, określone w art. 25 ustawy o CIT, a to:
    - Wnioskodawca wykazał podatek należny w zeznaniu rocznym CIT-8 za 2022 rok,
      złożonym w 2023 roku, co stanowiło podstawę do obliczenia zaliczek uproszczonych
      na 2024 rok.
    - Decyzja o wyborze uproszczonej formy zaliczek została podjęta i zakomunikowana w
      sposób zgodny z wymogami określonymi w art. 25 ust. 7a ustawy o CIT, tj. poprzez
      zamieszczenie informacji o wyborze tej formy wpłacania zaliczek w złożonym
      zeznaniu rocznym CIT-8 za 2024 rok.
    W związku z powyższym Wnioskodawca uważa, że posiadał pełne prawo do wyboru
    uproszczonej formy wpłacania zaliczek w roku podatkowym 2024.
    Dodatkowo, Spółka spełniła wszystkie wymogi niezbędne do tego, aby prawidłowo
    stosować uproszczoną formę wpłacania zaliczek przez cały rok podatkowy, wynikające z
    art. 25 ust. 7 ustawy o CIT. Zgodnie z tym przepisem: Podatnicy, którzy wybrali formę
    wpłacania zaliczek na zasadach określonych w ust. 6-6b, są obowiązani:
      1) (uchylony);
      2) stosować tę formę wpłacania zaliczek w całym roku podatkowym;
      3) wpłacać zaliczki w terminach określonych w ust. 1a i 2a, uwzględniając zasady
        wyrażone w tych przepisach;
      4) (uchylony);
      5) dokonać rozliczenia podatku za rok podatkowy zgodnie z art. 27.
    Spółka wskazuje, że - jej zdaniem - spełniła wszystkie powyższe warunki:
    1. Stosowanie uproszczonej formy zaliczek przez cały rok podatkowy.
    Zgodnie z art. 25 ust. 7 pkt 2 ustawy o CIT, podatnicy, którzy wybrali uproszczoną formę
    wpłacania zaliczek, zobowiązani są stosować ją przez cały rok podatkowy. Wnioskodawca
    stosował uproszczoną formę zaliczek w 2024 roku i wpłacał zaliczki w tej samej, ustalonej
    wysokości.
    Wpłaty były dokonywane tytułem podatku od przychodów z budynków, o którym mowa w
    art. 24b ustawy o CIT, i obejmowały zarówno należną zaliczkę uproszczoną, jak i podatek
    od przychodów z budynków (w nadwyżce ponad kwotę uproszczonej zaliczki na CIT). Choć
    wpłaty zostały oznaczone jednym symbolem formularza, były dokonywane na właściwy
    mikrorachunek podatkowy.
    2. Wpłata zaliczek w wymaganych terminach.
    Zgodnie z art. 25 ust. 7 pkt 3 ustawy o CIT, podatnicy, którzy wybrali uproszczoną formę
    wpłacania zaliczek są zobowiązani wpłacać te zaliczki w terminach określonych w ust. 1a i
    2a, uwzględniając zasady wyrażone w tych przepisach.
    W myśl art. 25 ust. 1a ustawy o CIT, zaliczki uproszczone powinny być wpłacane do 20.
    dnia miesiąca następującego po miesiącu, za który jest należna zaliczka, a za grudzień do
    20. dnia stycznia roku następnego.
    Spółka nie uregulowała zaliczki za styczeń 2024 roku w wymaganym terminie - tj. do 20
    lutego 2024 r., jednak po wykryciu niedopatrzenia, niezwłocznie dokonała wpłaty wraz z
    należnymi odsetkami za zwłokę. Spółka uregulowała również należne zaliczki za kolejne
    miesiące roku podatkowego 2024.

    Spółka zwraca uwagę, że przepisy ustawy o CIT nie precyzują jednoznacznie, jak należy
    postępować w przypadku nieterminowego uiszczenia zaliczek uproszczonych, o ile
    opóźnienie to zostanie naprawione przez zapłatę odsetek za zwłokę. Zdaniem Spółki, art.
    25 ust. 7 ustawy o CIT ma charakter techniczny - określa zasady korzystania z
    uproszczonej formy wpłacania zaliczek, ale nie ustanawia warunków determinujących
    możliwość skorzystania z tej formy.
    Literalne brzmienie przepisu wskazuje na obowiązki podatnika już po podjęciu decyzji o
    wyborze uproszczonej formy wpłacania zaliczek, a nie na przesłanki warunkujące samo
    prawo do jej zastosowania lub sam wybór. W ocenie Spółki, przepis ten jedynie dostarcza
    podatnikowi informacji o terminach, w których powinien dokonywać wpłat zaliczek w tej
    formie.
    Spółka jest świadoma, że opóźnienie w płaceniu zaliczek uproszczonych stanowi
    naruszenie przepisów i rodzi obowiązek zapłaty zaległych kwot wraz z odsetkami za
    zwłokę. Wnioskodawca uważa jednak, że takie uchybienie nie powinno prowadzić do
    utraty prawa do dalszego korzystania z uproszczonej formy wpłacania zaliczek, zwłaszcza
    gdy należności zostały w pełni uregulowane.
    Zdaniem Spółki, w sytuacjach, gdy przepisy przewidują utratę prawa podatnika do
    korzystania z określonej instytucji, ustawa o CIT wyraźnie wskazuje na takie skutki. W
    niniejszym przypadku ustawa nie zawiera przepisu, który pozbawiałby podatnika prawa
    do uproszczonej formy zaliczek w przypadku wpłaty po terminie.
    Spółka podkreśla, że jej zdaniem zastosowany schemat dokonywania wpłat nie wpłynął na
    prawidłowość wyboru uproszczonej formy zaliczek, a wszelkie uchybienia związane z
    nieterminową wpłatą zaliczek zostały skorygowane poprzez uregulowanie należności wraz
    z odsetkami za zwłokę.
    Ponadto, Spółka uważa, że opóźnienie w dokonaniu wpłaty za styczeń 2024 roku,
    skorygowane poprzez niezwłoczne uregulowanie należności wraz z odsetkami, wskazuje
    na dochowanie należytej staranności w wypełnianiu obowiązków podatkowych.
    3. Rozliczenie podatku rocznego zgodnie z art. 27 ustawy o CIT.
    Wnioskodawca dokonał rozliczenia podatku za rok podatkowy 2024 zgodnie z art. 27
    ustawy o CIT. Zeznanie CIT-8 zostało złożone w ustawowym terminie, tj. do końca
    trzeciego miesiąca roku 2025, następującego po roku podatkowym 2024. W zeznaniu tym
    Wnioskodawca poinformował o wyborze uproszczonej formy wpłacania zaliczek.
    Wnioskodawca podkreśla, że - jego zdaniem - w 2024 roku prawidłowo wybrał i stosował
    uproszczoną formę zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych, dokonując wpłat
    (wraz z odsetkami za zwłokę, jeśli te były należne) w ustalonej wysokości przez cały rok
    podatkowy. Mimo oznaczenia wpłat symbolem formularza właściwego dla podatku od
    przychodów z budynków, wszystkie wpłaty były dokonywane na właściwy mikrorachunek
    podatkowy i w całości pokrywały należności - zarówno z zaliczki na podatek CIT jak i
    podatku od przychodów z budynków (w wartości nadwyżki ponad zaliczkę na CIT).
    Spółka przyznaje, że zaliczka uproszczona za styczeń 2024 roku została wpłacona z
    opóźnieniem - w kwietniu 2024 roku. Wpłacona w kwietniu 2024 r. kwota obejmowała
    natomiast swoją wartością zarówno należną zaliczkę uproszczoną jak i podatek od
    przychodów z budynków, o którym mowa w art. 24b ustawy o CIT. Wpłata ta została
    również powiększona o należne odsetki za zwłokę.
    Zarówno wpłata zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych jak i wpłata podatku
    od przychodów z budynków dokonywana jest na ten sam mikrorachunek podatkowy.
    Zgodnie z art. 24b ust. 13 ustawy o CIT, podatnicy mogą nie wpłacać podatku od
    przychodów z budynków, jeśli jego kwota jest niższa od zaliczki na podatek dochodowy, o

    której mowa w art. 25 ustawy o CIT. W przedstawionym stanie faktycznym podatek od
    przychodów z budynków przewyższał należną zaliczkę uproszczoną, dlatego podatek ten
    podlegał wpłacie na zasadach określonych w art. 24b ust. 11 ustawy o CIT.
    Jednocześnie, art. 24b ust. 12 ustawy o CIT pozwala podatnikom odliczyć kwotę
    zapłaconego podatku od przychodów z budynków od zaliczki na podatek dochodowy.
    Spółka stosowała tę zasadę. Jednak, jako że zaliczka na podatek dochodowy była niższa niż
    należny podatek od przychodów z budynków, Spółka dokonała pomniejszenia należnego
    podatku od przychodów z budynków o wysokość uproszczonej zaliczki na podatek
    dochodowy. W wyniku tego działania, wpłacona kwota obejmowała zarówno należną
    zaliczkę uproszczoną, jak i podatek od przychodów z budynków, pomniejszony o tę kwotę.
    Spółka, w wyniku omyłki, dokonywała wpłat używając w przelewie wyłącznie symbolu
    formularza przypisanego do podatku od przychodów z budynków. Mimo to, kwoty wpłat
    w pełni pokrywały zarówno podatek od przychodów z budynków, jak i należne zaliczki
    uproszczone, a w końcowym rozliczeniu rocznym na podatek dochodowy od osób
    prawnych, zarówno zaliczki należne/zapłacone jak i należny/zapłacony podatek od
    przychodów z budynków wykazywany jest w części G formularza CIT-8 i matematycznie
    rozliczane są obie składowe (tj. podatek od przychodów z budynków odliczany jest od
    podatku dochodowego od osób prawnych).
    Zdaniem Spółki, sposób realizacji wpłat, mimo braku precyzji w oznaczaniu wpłat i
    początkowego opóźnienia, nie wpływa negatywnie na możliwość dalszego stosowania
    uproszczonej formy wpłacania zaliczek. Spółka w pełni uregulowała należności, spełniając
    w ten sposób przesłanki wynikające z art. 25 ustawy o CIT.
    Dodatkowo, Spółka zwraca uwagę na brak wytycznych dotyczących przypadków, w
    których zaliczki są wpłacane łącznie z podatkiem od przychodów z budynków. Nie jest
    jasne, czy wystarczającym rozwiązaniem w takiej sytuacji jest rozksięgowanie wpłaty przez
    organ podatkowy, czy też takie działanie mogłoby wpłynąć na prawo Spółki do stosowania
    uproszczonej formy wpłacania zaliczek.
    Spółka uważa, że dokonywanie wpłat z wykorzystaniem jednego symbolu, nie powinno
    automatycznie prowadzić do pozbawienia prawa do uproszczonych zaliczek, zwłaszcza
    gdy wpłaty obejmowały zarówno należną zaliczkę, jak i podatek od przychodów z
    budynków.
    Warto podkreślić, że gdyby Spółka dokonywała dwóch oddzielnych wpłat - jednej tytułem
    zaliczki uproszczonej, a drugiej tytułem podatku od przychodów z budynków,
    pomniejszonego o należną zaliczkę - łączna kwota wpłat byłaby identyczna. Oba
    zobowiązania są bowiem regulowane na ten sam mikrorachunek podatkowy.
    W tym miejscu należy także wskazać, że art. 25 ust. 8 ustawy o CIT wyklucza możliwość
    korzystania z zaliczek uproszczonych przez podatników, którzy rozpoczęli działalność w
    roku poprzedzającym rok podatkowy lub w roku podatkowym. Spółka została wpisana do
    Krajowego Rejestru Sądowego w styczniu 2013 roku i od tego czasu nieprzerwanie
    prowadzi działalność. Oznacza to, że podjęła działalność wcześniej niż w obecnym bądź
    poprzednim roku podatkowym. Tym samym spełniła wymóg ustawowy pozwalający na
    korzystanie z zaliczek uproszczonych.
    Z powyższych informacji wynika, że zdaniem Spółki, spełniła ona wszystkie warunki
    formalne i materialne uprawniające do stosowania uproszczonej formy wpłacania zaliczek
    na podatek dochodowy od osób prawnych w 2024 roku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W

    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 1b, 2a, 3-6a, art. 21, art. 22, art. 24a, art. 24d i art.
      24f, są obowiązani wpłacać na rachunek urzędu skarbowego zaliczki miesięczne w
      wysokości różnicy pomiędzy podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od
      początku roku podatkowego a sumą zaliczek należnych za poprzednie miesiące.
    W myśl art. 25 ust. 1a ustawy o CIT:
      Zaliczki miesięczne, o których mowa w ust. 1, podatnik wpłaca w terminie do 20 dnia
      każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zaliczkę za ostatni
      miesiąc roku podatkowego podatnik wpłaca w terminie do 20 dnia pierwszego
      miesiąca następnego roku podatkowego. Podatnik nie wpłaca zaliczki za ostatni
      miesiąc, jeżeli przed upływem terminu do jej wpłaty złoży zeznanie i dokona zapłaty
      podatku na zasadach określonych w art. 27 ust. 1.
    Warunki i zasady dotyczące możliwości stosowania przez podatników uproszczonej formy
    wpłaty zaliczek miesięcznych regulują przepisy art. 25 ust. 6-10 ustawy o CIT.
    Stosownie do art. 25 ust. 6 ustawy o CIT:
      Podatnicy mogą wpłacać zaliczki miesięczne w danym roku podatkowym w
      uproszczonej formie w wysokości 1/12 podatku należnego wykazanego w zeznaniu,
      o którym mowa w art. 27 ust. 1, złożonym w roku poprzedzającym dany rok
      podatkowy. Jeżeli w tym zeznaniu podatnicy nie wykazali podatku należnego, mogą
      wpłacać zaliczki miesięczne w wysokości 1/12 podatku należnego wynikającego z
      zeznania złożonego w roku poprzedzającym dany rok podatkowy o dwa lata. Jeżeli
      również w tym roku podatnicy nie wykazali podatku należnego, nie są możliwe
      wpłaty zaliczek w uproszczonej formie.
    Z powyższego wynika zatem, że zaliczka ustalona w sposób uproszczony jest pochodną
    uprzednio wykazanego przychodu należnego za poprzedni rok podatkowy (ew. dwa lata
    wstecz). Wysokość ta jest stała i stanowi 1/12 podatku należnego wykazanego w zeznaniu
    podatkowym złożonym za poprzedni rok podatkowy i nie zależy od wysokości dochodu
    ustalonego (narastająco) od początku roku podatkowego, którego uproszczona forma
    wpłacania zaliczek ma dotyczyć i nie zależy od wysokości zaliczki na podatek dochodowy
    obliczonej za dany miesiąc.
    W konsekwencji np. w 2024 r. podstawą do wyliczenia zaliczek uproszczonych jest podatek
    należny odpowiednio za 2022 r. (zeznanie złożone w 2023 r.), natomiast w 2025 r.
    podstawą do wyliczenia zaliczek uproszczonych będzie podatek należny za 2023 r.
    (zeznanie złożone w 2024 r.).
    Na podstawie art. 25 ust. 7 ustawy o CIT:
      Podatnicy, którzy wybrali formę wpłacania zaliczek na zasadach określonych w ust. 6-
      6b, są obowiązani:
        1) (uchylony)
        2) stosować tę formę wpłacania zaliczek w całym roku podatkowym;
        3) wpłacać zaliczki w terminach określonych w ust. 1a i 2a, uwzględniając zasady
        wyrażone w tych przepisach;
        4) (uchylony)
        5) dokonać rozliczenia podatku za rok podatkowy zgodnie z art. 27.
    Zgodnie z art. 25 ust. 7a ustawy o CIT:

      O wyborze formy wpłacania zaliczek według zasad, o których mowa w ust. 6-6b,
      podatnicy informują w zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust. 1, składanym za rok
      podatkowy, w którym wpłacali zaliczki w uproszczonej formie.
    Art. 27 ust. 1 ustawy o CIT stanowi, że:
      Podatnicy, z wyjątkiem zwolnionych od podatku na podstawie art. 6 ust. 1, z
      zastrzeżeniem ust. 1d i 1da, art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a oraz przepisów ustawy
      wymienionej w art. 40 ust. 2 pkt 8, są obowiązani, z zastrzeżeniem ust. 2a, składać
      urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości dochodu
      osiągniętego (straty poniesionej) w roku podatkowym - do końca trzeciego miesiąca
      roku następnego i w tym terminie wpłacić podatek należny albo różnicę między
      podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą zapłaconych
      zaliczek za okres od początku roku.
    Przedmiotem Państwa wątpliwości jest kwestia ustalenia, czy dokonanie wpłaty
    uproszczonej zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych, w sposób opisany w
    stanie faktycznym, po ustawowym terminie, ale wraz z należnymi odsetkami za zwłokę
    oraz w formie jednej łącznej wpłaty obejmującej również podatek od przychodów z
    budynków, o którym mowa w art. 24b ustawy o CIT oznacza, że Wnioskodawca
    prawidłowo dokonał wyboru uproszczonej formy wpłacania zaliczek na podatek
    dochodowy, o której mowa w art. 25 ust. 6 ustawy o CIT.
    Wyjaśnić należy, że podatek dochodowy od osób prawnych odprowadzany jest
    zaliczkowo, co oznacza, że w trakcie roku podatkowego podatnik w każdym miesiącu
    (kwartale) obowiązany jest do zapłaty zaliczek na podatek. Ostateczne rozliczenie podatku
    następuje po zakończeniu roku podatkowego przy jednoczesnym zaliczeniu uiszczonych
    zaliczek na poczet zobowiązania podatkowego.
    W tym miejscu należy zauważyć, że podstawowy (domyślny) sposób ustalania zaliczek na
    podatek dochodowy został przewidziany w przywołanym wcześniej art. 25 ust. 1 ustawy o
    CIT, polegający na ustalaniu zaliczek rzeczywistych tj. obliczanych na podstawie dochodu
    do opodatkowania faktycznie uzyskanego od początku danego roku podatkowego. Tego
    sposobu odprowadzania zaliczek się nie wybiera, co oznacza, że jeśli podatnik nie
    wybierze innej formy wpłaty zaliczek, ma do niego zastosowanie właśnie ta metoda.
    Alternatywą dla zaliczek rzeczywistych, opłacanych kwartalnie lub miesięcznie, są zaliczki
    w formie uproszczonej.
    Zgodnie z zasadami wynikającymi z zacytowanych powyżej przepisów prawa
    podatkowego, podstawę wyliczenia uproszczonej zaliczki miesięcznej na podatek
    dochodowy stanowi podatek należny wykazany w zeznaniu o wysokości dochodu (straty)
    osiągniętego w roku podatkowym CIT-8, złożonym w roku poprzedzającym dany rok
    podatkowy, a jeżeli w tym zeznaniu podatnik nie wykazał podatku należnego, podatek
    należny wykazany w zeznaniu poprzedzającym dany rok podatkowy o dwa lata.
    Z uproszczonej formy wpłacania zaliczek nie mogą skorzystać więc podatnicy, którzy:
    - nie wykazali podatku należnego w żadnym z zeznań złożonych w ciągu 2 lat
      podatkowych, poprzedzających dany rok podatkowy, albo
    - rozpoczęli działalność w danym lub poprzednim roku podatkowym.
    Z treści powołanego wcześniej art. 25 ust. 6 ustawy o CIT wynika zatem, że wysokość
    uproszczonych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych podatnik powinien
    ustalić na podstawie złożonego zeznania CIT-8 za rok podatkowy poprzedzający rok
    podatkowy, w którym chce skorzystać z uproszczonej formy, bądź za rok poprzedzający
    dany rok podatkowy o dwa lata (jeżeli w zeznaniu za rok podatkowy poprzedzający rok
    podatkowy w którym podatnik zamierza skorzystać z uproszczonej formy wpłacania
    zaliczek, podatnik nie wykazał podatku należnego).

    Zauważyć przy tym należy, że jak wynika z art. 25 ust. 7 ustawy o CIT decyzję o wyborze
    zaliczek, o których mowa w art. 25 ust. 6 ustawy o CIT, podejmuje podatnik i jeśli
    zdecyduje się na odprowadzenie zaliczek w sposób uproszczony, jest obowiązany
    stosować te formę wpłacania zaliczek w całym roku podatkowym, a także wpłacać zaliczki
    w terminach określonych w ust. 1a i 2a, uwzględniając zasady wyrażone w tych
    przepisach. Raz dokonany wybór wiąże podatnika do końca danego roku podatkowego.
    Zatem w trakcie roku podatkowego nie ma możliwości zmiany formy opłacania zaliczek.
    Z powyższego wynika, że aby można było uznać, że podatnik wybrał odprowadzanie
    zaliczek w sposób uproszczony, jego wybór powinien być potwierdzony wpłatami w
    terminie określonym w art. 25 ust. 1a ustawy o CIT, czyli do 20 dnia każdego miesiąca za
    miesiąc poprzedni.
    Zatem najpierw podatnik wpłacając zaliczki w ustawowym terminie do 20 dnia każdego
    miesiąca za miesiąc poprzedni (art. 25 ust. 1a ustawy o CIT) wybiera ich formę
    podstawową lub uproszczoną a następnie składając zeznanie za dany rok podatkowy
    informuje w nim o dokonanym już wyborze.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka nie dokonała wpłaty zaliczki uproszczonej za styczeń
    2024 r. w ustawowym terminie wynikającym z art. 25 ust. 1a ustawy o CIT, tj. do dnia 20
    lutego 2024 r. Dopiero w kwietniu 2024 roku Spółka dokonała wpłaty należności
    podatkowych za styczeń 2024 r. na mikrorachunek podatkowy. W tytule przelewu
    wskazano, że wpłata dotyczy podatku od przychodów z budynków (art. 24b ustawy o CIT).
    Wpłata ta obejmowała zarówno kwotę zaległości podatkowej jak i odsetek za zwłokę
    (skalkulowanych od dnia 21 lutego 2024 r. do dnia zapłaty w kwietniu 2024 r.).
    Z powyższego wynika, że w 2024 r. Spółka nie dokonała wyboru uproszczonej formy
    opłacania zaliczek, bowiem nie wpłaciła w terminie zaliczki na podatek dochodowy.
    Jak wskazano powyżej aby można było uznać, że podatnik wybrał odprowadzanie zaliczek
    w sposób uproszczony, jego wybór powinien być potwierdzony wpłatami w terminie
    określonym w art. 25 ust. 1a ustawy o CIT, czyli do 20 dnia każdego miesiąca za miesiąc
    poprzedni. Przepis art. 25 ust. 7 ustawy o CIT określa warunki (zasady) na jakich podatnik
    może skorzystać z tej formy płacenia zaliczek na podatek dochodowy. Brak zapłaty zaliczki
    za styczeń w terminie do 20stego lutego skutkuje brakiem wyboru uproszczonej formy
    wpłacania zaliczek i obowiązkiem ich obliczenia i wpłaty na zasadach ogólnych.
    Powyższego nie zmienia fakt, że zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych zostały
    wpłacone wraz z należnymi odsetkami za zwłokę oraz w formie jednej łącznej wpłaty
    obejmującej również podatek od przychodów z budynków, o którym mowa w art. 24b
    ustawy o CIT.
    W świetle powyższego, skoro jak wynika z przywołanych wcześniej przepisów, wybór
    uproszczonej formy wpłacania zaliczek powinien zostać potwierdzony dokonanymi
    wpłatami, a Państwo zaliczkę za styczeń nie wpłacili w ustawowym terminie do 20stego
    lutego, a dokonując wpłaty zaliczki po terminie wskazali, że wpłata dotyczy podatku od
    budynków, to nie można uznać, że dokonali Państwo wyboru rozwiązania wskazanego w
    art. 25 ust. 6 ustawy o CIT. Tym samym nie mają Państwo możliwości wpłacania zaliczek w
    uproszczonej formie i powinni Państwo pozostać, przy niepodlegającej wyborowi,
    podstawowej formie wpłacania zaliczek rzeczywistych.
    Zatem Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.
    Powyższe stanowisko organu potwierdza wyrok WSA w Bydgoszczy z 7 maja 2025 r., sygn.
    akt I SA/Bd 55/25.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.