Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-535/09-4/EWW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2009-07-14
Teza: Dostawa działek opodatkowana 22% podatku VAT.
Słowa kluczowe: działki; grunty; grunty-sprzedaż gruntów; opodatkowanie; podatek-podatek od towarów i usług; podatnik; podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 23 kwietnia 2009 r. (data wpływu 24 kwietnia 2009 r.) uzupełnionym pismem z dnia 2 lipca 2009 r. (data wpływu 7 lipca 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości gruntowych - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 24 kwietnia 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości gruntowych. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 2 lipca 2009 r. (data wpływu 7 lipca 2009 r.) o informacje doprecyzowujące przedstawiony stan faktyczny oraz o brakującą opłatę.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W sierpniu 2008 r. Wnioskodawca kupił łąkę, działkę rolną o powierzchni 8,0727 ha z zamiarem produkcji rolnej. Na przedmiotowej działce zamierzał wybudować gospodarstwo rolne i prowadzić hodowlę drobiu. Działka leży w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącej fermy, którą Zainteresowany planował również wydzierżawić na cele produkcyjne. Niestety pod koniec 2008 r. jedyny odbiorca drobiu w okolicy, z którym Wnioskodawca miał daleko zaawansowane ustalenia w zakresie sprzedaży wyhodowanego drobiu, został postawiony w stan likwidacji, a obecnie prowadzone jest postępowanie upadłościowe. Zakład został zamknięty, a co się z tym wiąże, Zainteresowany stracił możliwość podjęcia produkcji.

Zaistniałe okoliczności wymusiły na Wnioskodawcy zmianę planów. Do chwili obecnej nie podjął żadnej działalności, a z podanych wyżej względów tak duża działka nie jest mu potrzebna. Ponadto ciążący na ww. gruncie kredyt zmusza Zainteresowanego do sprzedaży części nieruchomości. W związku z brakiem planowanych zysków z działalności rolniczej, nie jest on w stanie na bieżąco spłacać ciążących na nim zobowiązań.

Na pozostałej części gruntu Wnioskodawca nadal planuje budowę gospodarstwa rolnego. Sytuacja społeczno-gospodarcza powoduje, iż trudno będzie mu sprzedać większy kawałek działki w całości, dlatego chce on działkę podzielić na kilka mniejszych i sprzedać.

W uzupełnieniu do wniosku Zainteresowany wskazał, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy wskazuje, iż działka X (z której zostały wydzielone działki) przeznaczona jest pod rozwój mieszkalnictwa i usług towarzyszących.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w przypadku podziału nieruchomości na mniejsze działki i ich sprzedaży Wnioskodawca będzie musiał zapłacić podatek VAT 22%?

Zdaniem Wnioskodawcy, problem sprzedaży działek przez osoby fizyczne był przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych. W obecnym stanie prawnym aktualny jest pogląd wyrażony w wyroku NSA w składzie siedmiu sędziów z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, zgodnie z którym sprzedaż przez osoby fizyczne działek, nawet dokonana kilkukrotnie, nie stanowi czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług dopóki nie jest czynnością dokonywaną w ramach działalności gospodarczej. Jednocześnie sąd podkreślił konieczność badania okoliczności każdej konkretnej sprawy. To one bowiem – jak wynika z uzasadnienia wyroku – decydują o tym, czy określony podmiot w odniesieniu do danej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług. Opierając się na analizie definicji działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, NSA wskazał, że w przypadku sprzedaży działek podatnikiem tego podatku będzie podmiot, który dokonując sprzedaży, choćby jednorazowo, działa niezależnie jako handlowiec. Przy czym, w przypadku handlu związek ten powinien zaistnieć już w momencie zakupu sprzedawanej następnie rzeczy. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, w świetle którego, handlem jest dokonanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży. NSA wywiódł stąd, że zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego odsprzedaży. Brak takiego zamiaru wyklucza możliwość uznania danego podmiotu za podatnika podatku od towarów i usług. Zdaniem NSA, działanie poza zakresem działalności gospodarczej występuje w sytuacji, gdy przedmiotem sprzedaży jest majątek prywatny danej osoby, ponieważ został on nabyty na jej własne potrzeby, a nie z przeznaczeniem do działalności handlowej. Stanowisko NSA w cyt. wyroku powtórzył m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 45/08, stwierdzając, iż sprzedaż działek stanowiących majątek osobisty dokonywana poza zakresem działalności gospodarczej nie skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego w podatku VAT, skarżąca nie nabyła bowiem nieruchomości w celu jej odsprzedaży, ale nabyła ją do majątku prywatnego.

Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 6 września 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 863/07 stwierdzając, iż nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży. Zatem sprzedaż – nawet kilkukrotna – przedmiotów majątku prywatnego osoby fizycznej, które nie są związane z działalnością gospodarczą oraz nie były nabyte w celu ich odsprzedaży nie ma charakteru handlowego podlegającego opodatkowaniu.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż nabycie gruntu nie nastąpiło z zamiarem odsprzedaży, a więc nie jest związane z działalnością handlową. Konieczność sprzedaży części nieruchomości wynika z sytuacji osobistej podatnika, który na skutek okoliczności, których nie mógł przewidzieć, nie może wykorzystać nieruchomości zgodnie ze swoim zamiarem. Z tego względu Wnioskodawca uważa, iż planowana przez niego sprzedaż części nieruchomości nie powinna podlegać opodatkowaniu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Zgodnie z ww. przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – na mocy ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W świetle przytoczonych wyżej przepisów stwierdzić należy, iż status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży gruntu jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Z kolei, w celu ustalenia, czy dostawa działek wyczerpuje znamiona pojęcia „działalność gospodarcza” koniecznym jest ustalenie, czy zamiarem wykonywania czynności jest jej dokonywanie w sposób częstotliwy. Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia „zamiar”, jak również nie precyzuje pojęcia „sposób częstotliwy”, w każdym przypadku należy badać, czy intencją dokonania określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne było dokonywanie tej czynności wielokrotnie.

Zasady wykładni językowej i funkcjonalnej definicji działalności gospodarczej prowadzą do wniosku, że działalność gospodarczą stanowi nie tylko działalność częstotliwa, czyli stała i powtarzalna, ale także jednorazowa czynność, jeżeli wiąże się z nią zamiar częstotliwości, przy czym wspomniana działalność powinna być wykonywana przez producenta, handlowca, usługodawcę, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika lub wykonującego wolny zawód.

Z opisu sprawy wynika, iż Wnioskodawca dokonał podziału części nieruchomości zakupionej w celu prowadzenia na niej działalności rolnej (hodowla drobiu), na kilka mniejszych działek, które zamierza sprzedać. Pozostałą część gruntu Zainteresowany zamierza wykorzystywać w dalszym ciągu do działalności rolnej, nadal planuje bowiem budowę gospodarstwa rolnego.

Zatem, jak wskazał sam Wnioskodawca, przedmiotowe grunty zostały nabyte w celu prowadzenia działalności gospodarczej – prowadzenia gospodarstwa rolnego i hodowli drobiu.

Zgodnie z art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników materialnych i niematerialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej. Stanowi zatem zorganizowany kompleks majątkowy przeznaczony do prowadzenia działalności produkcyjnej, handlowej lub usługowej.

Natomiast w myśl art. 553 cyt. ustawy, za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego.

Biorąc pod uwagę powyższe należy przyjąć, że gospodarstwo rolne spełnia określone w Kodeksie cywilnym wymogi właściwe dla przedsiębiorstwa.

Mając na względzie informacje przedstawione we wniosku stwierdzić należy, iż Zainteresowany nabył przedmiotową działkę rolną z zamiarem wybudowania na niej gospodarstwa rolnego oraz hodowli drobiu, a więc zakupił ją w celu prowadzenia działalności gospodarczej (rolniczej). Z przyczyn niezależnych od Wnioskodawcy planowana przez niego hodowla i dostawa drobiu nie doszła do skutku. Dokonując zatem zmiany planów, część gruntów przeznaczonych do produkcji rolnej, podzielił na mniejsze działki z zamiarem ich dalszej sprzedaży.

Tut. Organ zaznacza, że dla uznania danego podmiotu za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Oznacza to, że aby uznać działalność podmiotu za działalność gospodarczą nie jest konieczne, aby przyniosła ona jakiekolwiek efekty. Podatnikiem jest zatem również podmiot prowadzący działalność gospodarczą generującą straty, a nawet podmiot, który w ogóle nie dokona żadnej sprzedaży. Za podatnika należy uznać także osobę, która zadeklarowała zamiar prowadzenia działalności gospodarczej i poczyniła w tym celu pewne nakłady, mimo że sama działalność gospodarcza jeszcze się nie rozpoczęła, nawet w sytuacji jeśli nigdy nie zostanie rozpoczęta.

Ze złożonego wniosku wynika, że w niniejszej sprawie wystąpił szereg okoliczności, które łącznie wskazują, że sprzedaż nieruchomości należy zakwalifikować jako dokonaną w okolicznościach wskazujących na działalność gospodarczą, tj. nabycie działki rolnej z zamiarem wybudowania gospodarstwa rolnego i hodowli drobiu, a więc cele związane z działalnością gospodarczą, podział nieruchomości, przekształcenie jej części na działki budowlane (przeznaczone pod rozwój mieszkalnictwa i usług towarzyszących), przeznaczenie działek dla celów sprzedaży.

Zarówno w momencie nabycia gruntu, jak i w czasie jego posiadania, Wnioskodawca podjął szereg działań wskazujących na zamiar związania zakupionej nieruchomości z działalnością gospodarczą, a zatem sprzedaż jej części (w postaci kilku działek) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, grunt bowiem spełnia definicję towaru.

W niniejszej sprawie nie można uznać zatem przedmiotowej nieruchomości za majątek osobisty Zainteresowanego, gdyż jak wskazał on sam we wniosku, działka rolna o powierzchni 8,0707 ha, zakupiona została w celu prowadzenia na niej działalności rolnej, a więc w celach działalności gospodarczej. W efekcie, sprzedaż jej części należy traktować jako dostawę towarów, która w oparciu o regulację zawartą w art. 5 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że sprzedaż przedmiotowych działek nosi znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, a dokonujący dostawy tych działek Wnioskodawca, wykonuje czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.

O tym, czy dostawa przedmiotowych działek podlega opodatkowaniu, czy też korzysta ze zwolnienia decyduje przeznaczenie ww. działek.

Zatem, aby stwierdzić, czy dostawa nieruchomości podlega opodatkowaniu stawką podstawową, czy też korzysta ze zwolnienia od podatku, konieczne jest ustalenie czy dana nieruchomość jest przeznaczona pod zabudowę, czy też nie.

Należy zauważyć, iż ustawodawca w ustawie o podatku od towarów i usług, nie wskazał na podstawie jakich kryteriów powinno się daną nieruchomość gruntową uznać jako przeznaczoną pod zabudowę. W związku z tym, ustawodawca dopuszcza w tej materii możliwość korzystania z aktów prawnych, czy też aktów administracyjnych regulujących te kwestie.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.

W związku z powyższym, podmiotem właściwym do określenia przeznaczenia danego gruntu, jako budowlanego lub też nie, jest gmina. Zatem, źródłem wywodzenia czy dana nieruchomość gruntowa jest przeznaczona pod zabudowę, czy też nie, są wszelkie akty prawne lub administracyjne wydane przez właściwą jednostkę samorządową.

W myśl art. 9 ust. 1 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zwanego dalej „studium”.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza studium zawierające część tekstową i graficzną, uwzględniając zasady określone w koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, ustalenia strategii rozwoju i planu zagospodarowania przestrzennego województwa oraz strategii rozwoju gminy, o ile gmina dysponuje takim opracowaniem (art. 9 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Studium sporządza się dla obszaru w granicach administracyjnych gminy (art. 9 ust. 2 cyt. ustawy). Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 ww. ustawy).

W uzupełnieniu do wniosku Zainteresowany wskazał, iż studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy wskazuje, iż nieruchomość (z której zostały wydzielone działki), przeznaczona jest pod rozwój mieszkalnictwa i usług towarzyszących.

Dokonując zatem analizy przywołanych przepisów oraz stanu faktycznego stwierdzić należy, że przeznaczeniem działek wydzielonych przez Wnioskodawcę z przedmiotowej nieruchomości jest rozwój mieszkalnictwa i usług towarzyszących, a zatem działki te przeznaczone zostały pod zabudowę.

Dostawa terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu stawką podatku 22%. Podatnik dokonujący dostawy przedmiotowych gruntów nie może skorzystać ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

Reasumując, dostawa przedmiotowych działek podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, wg stawki podatku 22%, a Wnioskodawca jest obowiązany do odprowadzenia podatku z tytułu tej dostawy, jako podatnik podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Tut. Organ wskazuje, iż w kwestii zagadnienia dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, ul. Dąbrowskiego 13, 66-400 Gorzów Wielkopolski po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.