Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.605.2025.3.JK3
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-09
Teza: Opodatkowanie kwoty wypłaconej przez bank z tytułu
zawarcia ugody związanej z przewalutowaniem kredytu z
waluty obcej na walutę polską.
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt hipoteczny
nadpłata
zwrot
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił
    go Pan pismem z 10 lipca 2025 r. i 28 sierpnia 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

W dniu 26 marca 2009 roku zawarł Pan umowę kredytu budowlanego w walucie
    wymienialnej. Kredyt został udzielony w wysokości 66.379,02 CHF nie wyższy niż
    równowartość tej kwoty w dniu przyjęcia wniosku kredytowego wedle kursu stosowanego
    przez Bank, która została ustalona na 200.000 PLN. Kredyt został udzielony na okres do
    dnia 26 marca 2029 roku. Zgodnie z umową kredyt został udzielony na zakup
                                                2nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym o powierzchni 140,91 m do
    wykończenia obejmującej działkę gruntu nr 1 położoną w miejscowości (...) przy ul. (...).
    Zgodnie z par. 6 umowy zabezpieczeniem spłaty kredytu będzie hipoteka ustanowiona
    przez Pana na nieruchomości, na nabycie której udzielono kredytu. Kredyt ten zgodnie z
    harmonogramem był spłacany przez Pana.
    W wyniku wydania między innymi przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    wyroku w sprawie C-520/21 oraz orzecznictwa Sądu Najwyższego między innymi wyrok w
    sprawie III CZP 25/22 - następca prawny banku, który udzielił kredytu wystąpił z
    propozycją zawarcia ugody, która ma na celu polubowne zakończenie sporu co do
    ważności umowy kredytu denominowanego w CHF i jego rozliczenia.
    Zgodnie z propozycją ugody przedstawionej Panu, strony złożą oświadczenia, zgodnie z
    którymi mają wolę utrzymania w mocy zawartej umowy o kredyt przez cały okres
    kredytowania, z uwzględnieniem zmian wynikających z Ugody do całkowitego rozliczenia
    kredytu zgodnie z Ugodą. Zgodnie z ugodą wedle wyliczenia Banku kwota jaka pozostaje
    do zwrotu na rzecz Banku z tytułu udzielonego kredytu wynosi 17.762,12 CHF stanowiąca
    w przeliczeniu kwotę 81.283,01 PLN. Bank na podstawie zapisów ugody proponuję kwotę
    tę umorzyć i zwolnić Pana z długu. Jednocześnie w odrębnym punkcie ugody Bank
    zobowiązuje się wypłacić na Pana rzecz kwotę 142.000,00 PLN. Proponowany zapis ugody
    nie wskazuje wprost tytułu wypłaty przedmiotowej kwoty wskazując jedynie „Bank
    dodatkowo wypłaci Kredytobiorcy kwotę w związku z rozliczeniem Umowy na rachunek
    bankowy nr... w terminie miesiąca od dnia zawarcia Ugody.”. Ugoda zawiera także zapis o
    rezygnacji przez strony z prawa do występowania z roszczeniami, zgodnie z którym „W
    związku z tym Strony nie będą występować względem siebie z takimi roszczeniami, a
    przyjęte w Ugodzie rozwiązania, w tym w szczególności zwolnienie Kredytobiorcy z długu,
    o którym mowa w pkt 3 Ugody w pełni wyczerpują wzajemne roszczenia Stron w tym
    zakresie.".
    Kwota, jaką wpłacił Pan tytułem zwrotu kredytu wraz z oprocentowaniem i jaką pobrano
    przy udzieleniu kredytu w tym z tytułu prowizji, jest wyższa, niż kwota jaką Bank
    zobowiązuje się w projekcie ugody Panu wypłacić.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    (1) Pan, jako kredytobiorca kredytu hipotecznego denominowanego w CHF, otrzymał od
    Banku propozycję zawarcia ugody. Ze względu, że kredytobiorcy wygrywają sprawy przed
    sądami a sądy unieważniają umowy kredytu denominowane w walucie innej niż PLN,
    najczęściej CHF, Bank zaproponował zawarcie ugody, do której strona może przystąpić,
    bez realnych możliwości negocjowania zapisów ugody.
    (2) W proponowanej treści ugody, Bank zamieścił postanowienie, zgodnie z którym
    kredytobiorca oświadcza, że zna swoje roszczenia związane z możliwością uznania przed
    sądem umowy za nieważną ze względu na wprowadzenie do umowy klauzul
    niedozwolonych w rozumieniu art. 385zn1 Kodeksu cywilnego, a dotyczących denominacji
    i ryzyka walutowego oraz stosowanych kursów walut.
    (3) W części wstępnej proponowanej ugody Bank wskazuje na decyzję Prezesa Urzędu
    Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 22 września 2020 roku o nr DOZIK-14/2020
    zgodnie z którą stosowane przez Bank we wzorcach aneksów dotyczących zmiany waluty
    spłaty kredytu, zawieranych do umów kredytów/pożyczek udzielonych w walucie obcej,

    postanowienia dotyczące sposobu ustalania kursów kupna i sprzedaży walut obcych
    stanowią niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu art. 385zn1 § 1 i nast. k.c., i
    zakazał ich wykorzystywania.
    (4) W dalszej części propozycji ugody Bank wprowadza zapisy, zgodnie z którymi sąd może
    albo wyeliminować z umowy zapisy niezgodne z prawem, lub może uznać całą umowę za
    nieważną, jeśli bez wyeliminowanych zapisów nie mogłaby być ona wykonywana w sposób
    prawidłowy. Jak stwierdza Bank w propozycji ugody, uznanie umowy za nieważną,
    prowadziłoby do sytuacji, w której każda ze stron byłaby zobowiązana zwrócić drugiej
    stronie wszystko to co otrzymała w związku z wykonaniem umowy, co Bank określa jako
    prawo Banku do domagania się zwrotu kwoty kapitału kredytu, oraz roszczenie
    kredytobiorcy o zwrot wszystkiego to co świadczył, czyli zwrot spłaconych rat na poczet
    kapitału jak i odsetek, prowizji i ubezpieczeń, oraz wszelkich innych świadczeń jakie
    kredytobiorca wpłacił w związku z zawarciem i wykonaniem umowy.
    (5) W kolejnym postanowieniu ugody, Bank zawiera zapis, zgodnie z którym Bank stoi na
    stanowisku, że umowa jest ważna i nie uznaje on roszczeń Kredytobiorcy o uznanie
    niektórych zapisów umowy za sprzeczne z art. 385zn1 Kc. Jednakże Bank w kolejnym
    zapisie stwierdza, że zamiarem Banku i Kredytobiorcy jest polubowne rozstrzygnięcie
    sporu dotyczącego ważności oraz skuteczności Umowy lub niedozwolonego charakteru jej
    postanowień, a tym samym uchylenie niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy
    lub z wykonania świadczeń z Umowy, przez przyjęcie przewidzianych w Ugodzie
    rozwiązań. W konsekwencji Bank proponuje zapis w ugodzie, zgodnie z którym obie strony
    wyrażają zgodę na zastąpienie postanowień Umowy, obejmujących warunki mogące
    potencjalnie zostać uznane za niedozwolone, postanowieniami niniejszej Ugody. Oznacza
    to, że zapisy ugody zastąpią potencjalnie nieważne postanowienia umowy o kredyt. W
    kolejnym zapisie ugody, Bank określa ustępstwo po stronie Kredytobiorcy jako polegające
    na odstąpieniu od dochodzenia od Banku roszczeń wywodzonych z zarzutu nieważności
    Umowy lub niedozwolonego charakteru postanowień Umowy w brzmieniu sprzed zmiany
    dokonanej niniejszą Ugodą, w zamian za dokonanie zmian Umowy w sposób opisany w
    Ugodzie, w szczególności umorzenie zobowiązania Kredytobiorcy względem Banku i
    usunięcie niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy lub z wykonania świadczeń
    z Umowy.
    (6) W dalszej części ugody Bank zawiera zapis zgodnie z którym, na dzień podpisania
    ugody w księgach rachunkowych Banku wysokość zadłużenia kredytobiorcy wynosi
    określoną kwotę CHF, oprocentowaną wedle określonej i obowiązującej w dniu zawarcia
    ugody stawce odsetek.
    (7) W merytorycznych postanowieniach ugody Bank stwierdza, że kwota zadłużenia z
    tytułu Umowy, wynosząca określoną kwotę CHF będzie przeliczona na walutę polską (PLN)
    po średnim kursie walut obcych ogłaszanym przez NBP z ostatniego dnia roboczego
    poprzedzającego dzień zawarcia ugody. Następnie kwota pozostała po przewalutowaniu
    zostanie umorzona. Odnosząc się do postawionego przez organ pytania, kwota należna
    do spłaty po przewalutowaniu zostanie przez Bank umorzona. Zgodnie z ugodą kredyt
    będzie kredytem hipotecznym w PLN. Opisane zapisy zawarte są w pkt 2 propozycji ugody
    zatytułowanym „zmiana waluty i salda kredytu”. W konsekwencji kwota dodatkowo płatna
    przez Bank określona w ugodzie w ocenie kredytobiorcy nie będzie związana z
    przewalutowaniem kredytu, bowiem wskutek przewalutowania będzie umorzona
    niespłacona i istniejąca w księgach rachunkowych Banku kwota kapitału kredytu wraz z
    odsetkami na dzień przewalutowania.
    (8) W kolejnym punkcie nr 3 zatytułowanym „zwolnienie z długu” Bank wprowadza dwa
    zapisy pkt 3.1 oraz pkt 3.2. W pkt 3.1 w nawiązaniu do pkt 2.2 ugody – Bank oświadcza, że
    zwalnia kredytobiorcę z długu (umarza zobowiązanie kredytobiorcy) obejmującego kwotę
    kapitału bieżącego przeterminowanego oraz odsetek. Umorzenie dotyczy kwoty
    pozostałej do spłaty po przewalutowaniu kredytu zgodnie z pkt 2 opisanym powyżej.

    (9) W pkt 3.2 Bank wprowadza zapis, zgodnie z którym Bank dodatkowo wypłaci
    Kredytobiorcy określoną kwotę w PLN, w związku z rozliczeniem Umowy w terminie
    miesiąca od dnia zawarcia Ugody. Bank nie określa czym jest ta kwota, którą dodatkowo
    zobowiązuje się wypłacić przy zawarciu ugody.
    (10) W okresie wykonania umowy o kredyt bankowy kredytobiorca wpłacił wyższą kwotę
    środków pieniężnych w CHF po przeliczeniu na PLN, niż kwota kredytu jaką otrzymał od
    Bank w PLN, a denominowaną w CHF. Pomimo tego, że Bank nie wprowadza zapisu i nie
    określa tytułu wypłaty na rzecz kredytobiorcy kwoty dodatkowej w związku z zawarciem
    ugody, w ocenie kredytobiorcy i porównania kwot otrzymanych przez Bank w związku z
    wykonaniem umowy kredytu oraz kwotą kredytu, jest to kwota nadwyżkowa jaką
    kredytobiorca wpłacił, ponad otrzymany kapitał, która zostałaby przez Bank zwrócono w
    przypadku unieważnienia umowy przez Sąd. W przypadku unieważnienia umowy przez
    sąd, byłby Pan zobowiązany zwrócić na rzecz Banku kwotę otrzymanego kapitału, a Bank
    byłby zobowiązany zwrócić Kredytobiorcy wszelkie wpłaty jakie dokonał w związku z
    wykonaniem umowy i kwota ta jest wyższa, niż kwota otrzymanego Kredytu.
    (11) W kolejnym zapisie pkt 4 Ugody zatytułowanego „zrzeczenie się roszczeń” Bank
    wprowadza postanowienie, zgodnie z którym ugoda prowadzi do definitywnego uchylenia
    sporu dotyczącego ważności umowy, jej bezskuteczności lub niedozwolonego charakteru
    jej postanowień, a tym samym uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z treści
    postanowień Umowy lub z wykonania świadczeń z Umowy – w brzmieniu sprzed zmiany
    Umowy dokonanej niniejszą Ugodą, a w związku z tym Strony nie będą występować
    względem siebie z takimi roszczeniami, a przyjęte w Ugodzie rozwiązania, w tym w
    szczególności zwolnienie Kredytobiorcy z długu, o którym mowa w pkt 3 Ugody w pełni
    wyczerpują wzajemne roszczenia Stron w tym zakresie. Postanowienie to nie określa, aby
    dodatkowa kwota była świadczeniem – czy wynagrodzeniem za zrzeczenie się roszczeń
    kredytobiorcy wobec Banku. W konsekwencji, odpowiadając na pytanie organu, czy
    wypłata dodatkowej kwoty jest z innego tytułu, stwierdzić należy, że w ugodzie nie ma
    podanego innego tytułu do wypłaty dodatkowej kwoty, w szczególności jako
    wynagrodzenia za określone zachowanie czy zrzeczenie się prawa przez kredytobiorcę. W
    konsekwencji znając skutki prawne unieważnienia umów denominowanych w CHF przez
    sądy, w ocenie kredytobiorcy dodatkowa kwota stanowi zwrot nadwyżki jaką
    kredytobiorca wpłacił celem wykonania umowy kredytu, ponad kwotę otrzymanego
    kapitału, jednakże nie wynika to wprost z propozycji ugody. Wobec niepewności, wskutek
    braku precyzyjnego określenia w ugodzie tytułu do wypłaty dodatkowej kwoty,
    zdecydował się Pan na złożenie wniosku o wydanie interpretacji.
    (1) Wypłata kwoty będzie wynikała z pkt 3.2 ugody wedle treści proponowanej przez Bank.
    Bank wypłaci kwotę tytułem realizacji ugody, czyli celem zakończenia sporu co do
    ważności umowy kredytu. W propozycji ugody Bank nie wskazuje, czy planowana do
    wypłaty kwota stanowi zwrot środków, które zostały wpłacone do banku tytułem spłaty rat
    kredytowo-odsetkowych, a które w wyniku ponownego przeliczenia zobowiązań
    kredytowych według kursów waluty przyjętych w ugodzie zostały uznane za nadpłatę
    kredytu czy stanowi zwrot środków wpłaconych wcześniej do banku, które zostały w
    ugodzie uznane za nienależne bankowi z innych powodów. Z analizy umowy kredytu
    hipotecznego, dokonanych wpłat należy ocenić, że Bank wyliczoną kwotę którą
    zobowiązuje się wypłacić kredytobiorcy wyliczył jako kwotę będącą różnicą pomiędzy
    kwotą kredytu postawionego faktycznie kredytobiorcy, a kwotą rat i innych opłat jakie
    kredytobiorca wpłacił celem wykonania kredytu objętego ugodą. Kwota, którą Bank
    zobowiązuje się wypłacić jest wyliczona jako różnica pomiędzy kwotą wpłat podatnika w
    związku z wykonaniem umowy kredytu objętego ugodą, a kwotą kapitału kredytu
    przekazanego faktycznie na rachunek kredytobiorcy.
    (2) Zgodnie z art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny „przez ugodę
    strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku
    prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego

    stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący
    powstać.”. Zawierając ugodę jakiekolwiek zobowiązania i zachowania stron muszą wynikać
    ze stosunku prawnego, którego ugoda dotyczy, celem uchylenia niepewności co do
    roszczeń lub ich wykonania. Mając na uwadze, że ugoda dotyczy umowy kredytu, który w
    świetle orzecznictwa TSUE należy uznać za nieważny, kwota wypłacana przez Bank
    stanowi element kalkulacji wzajemnych świadczeń z umowy kredytu i należy ją traktować
    jako nadwyżkę wpłat kredytobiorcy ponad postawiony kapitał kredytu opisaną w pkt 1
    pisma. Zaznaczyć należy, że Bank nie wskazuje kwoty do wypłaty w sposób dowolny, lecz
    jest ona wyliczana w oparciu o określone kryteria. Mając na uwadze, że celem ugody jest
    uniknięcie przez Bank unieważnienia umowy kredytu, w ocenie podatnika wyliczona do
    wypłaty kwota opiera się na wyżej opisanej kalkulacji.

## Pytanie

Czy kwota proponowana przez Bank w ugodzie do wypłaty na Pana rzecz, która jest niższa
    niż całkowite Pana wpłaty celem spłaty kapitału kredytu hipotecznego i odsetek, oraz
    zapłaconych prowizji przy udzieleniu kredytu, stanowi Pana przychód i powinna podlegać
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie kwota opisana w propozycji ugody jako do wypłaty bez szczegółowego
    określenia podstaw do jej wypłaty nie będzie stanowiła przychodu opodatkowanego
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych u Pana.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 PIT za przychód podatkowy uznaje się otrzymane lub postawione
    do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz
    wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Wpływ
    pieniężny można uznać za przychód podatkowy w sytuacji w której jest on definitywny i
    stanowi faktyczne przysporzenie w aktywach podatnika, bowiem opodatkowaniu podlega
    dochód. Do przychodów nie będzie można zaliczyć zwrotów, czy przepływów o
    charakterze niedefinitywnym, takich które nie zwiększają aktywów podatnika czy nie
    zmniejszają jego pasywów.
    Opisane świadczenie w postaci wypłaty kwoty pieniężnej, do którego spełnienia
    zobowiązuje się Bank w propozycji ugody, nie spełnia warunku świadczenia w naturze czy
    nieodpłatnego świadczenia, bowiem ma ono charakter pieniężny.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy. Przedmiotem opodatkowania
    podatkiem dochodowym jest dochód jako różnica pomiędzy uzyskanymi przysporzeniami
    a kosztami ich uzyskania, co wskazuje, że opodatkowaniu polega faktyczne zwiększenie
    aktywów / zmniejszenie pasywów.
    W przypadku umów o kredyt uzyskanie kwoty kapitału kredytu, jako świadczenia co do
    zasady zwrotnego - nie stanowi przychodu podatkowego, analogicznie zwrot kapitału
    kredytu na rzecz kredytodawcy nie stanowi dla niego przychodu podatkowego. Fakt
    udzielenia kredytu jak i jego rozliczenia są, poza wartością wynagrodzenia jak odsetki czy
    prowizje, oraz szczególnych sytuacji jak darmowe umorzenie / zwolnienie z długu,
    podatkowo neutralne.
    W związku z orzecznictwem Sądów, może Pan zarówno żądać unieważnienia umowy z
    Bankiem przez Sąd jak i zawrzeć ugodę - co jest preferowane przez polskie państwo, na co
    wskazuje uchwalenie rozporządzenia z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania
    poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z
    kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe. Nakłanianie stron do
    zawierania ugód ma na celu między innymi stabilizację sektora finansowego.

    Bezsporna jest okoliczność, że w przypadku unieważnienia umowy o kredyt przez Sąd,
    obie strony byłyby zobowiązane do zwrotu wzajemnie tego, co świadczyły względem
    siebie. Bez wątpienia kwota wpłat przez Pana tytułem wykonania i spłaty kredytu jest
    wyższa, niż kwota kredytu postawiona Panu do faktycznej dyspozycji w polskich złotych.
    Wskutek unieważnienia umowy przez Sąd roszczenie Pana o zwrot tego co świadczył w
    związku z wykonaniem umowy kredytu przewyższałoby kwotę 200.000 PLN jaką Bank
    postawił do Pana dyspozycji i kwota ta jako zwrot tego, co wpłacił Pan tytułem wykonania
    umowy o kredyt w związku z jej unieważnieniem nie byłaby przychodem, z zastrzeżeniem
    wypłaty odsetek za jej ewentualny nieterminowy zwrot.
    Bank w projekcie ugody nie określa szczegółowego tytułu wypłaty kwoty 142.000 PLN, nie
    wskazuje aby była ona wynagrodzeniem za jakiekolwiek Pana świadczenie, w
    szczególności za zrzeczenie się roszczeń. Wobec zapisu, że kwota ta związana jest z
    rozliczeniem umowy - stanowi ona de facto zwrot tego co wpłacił Pan w związku z
    wykonaniem umowy o kredyt bankowy, której unieważnienia może skutecznie dochodzić
    przed Sądem. W konsekwencji kwotę określoną przez Bank jako do zwrotu na Pana
    rachunek - należy tratować jako zwrot nadwyżki wpłaconych kwot na poczet spłaty
    kredytu i odsetek przez Pana ponad wartość kapitału kredytu postawionego do Pana
    dyspozycji.
    Trudno uznać, aby sytuacja podmiotów w analogicznych stanach faktycznych miałaby być
    różna, tylko ze względu na sposób zakończenia sporu z Bankiem co do ważności umowy o
    kredyt bankowy denominowany w CHF i rozliczenia wzajemnych świadczeń z umowy.
    Pana zdaniem kwota do zwrotu, której zobowiązał się Bank nie będzie stanowiła
    przychodu bowiem jest niższa od kwot wpłaconych przez Pana na spłatę kapitału kredytu,
    odsetek oraz pobranych przez Bank prowizji, bowiem nie stanowi dla Pana żadnego
    przysporzenia majątkowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;

    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone
      pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Źródła przychodów
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń.
    Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i
    system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów.
    W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”,
    „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód,
    pochodzenie.
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Z informacji przedstawionych przez Pana wynika, że:

    1. w 2009 r. zawarł Pan z bankiem umowę kredytu hipotecznego;
    2. bank zaproponował Panu zawarcie ugody i zwrot nadpłaty w związku z rozliczeniem
      umowy.
    Powziął Pan wątpliwość, czy wypłacona kwota będzie stanowić przychód podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Skutki podatkowe wypłaty kwoty przez bank
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo
    bankowe (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2488 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy,
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady –
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Z opisu sprawy wynika, ze bank wypłaci Panu dodatkową kwotę, która stanowi zwrot
    nadwyżki jaką wpłacił Pan celem wykonania umowy kredytu, ponad kwotę otrzymanego
    kapitału.
    Zatem otrzyma Pan od banku zwrot nadpłaconego kredytu. Wypłata przez bank na Pana
    rzecz tej kwoty (nadpłaty) będzie dla Pana neutralna podatkowo. W wyniku tego zwrotu
    nie osiągnie Pan bowiem konkretnego przysporzenia majątkowego, a więc zwrot ten nie
    spowoduje po Pana stronie powstania przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym zwrot ten nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych.
    Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...), ul. (...), (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych
    reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu
    wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w
    terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.