Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP2/4512-731/15-2/KOM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2015-10-13
Teza: Możliwość rejestracji działalności gospodarczej polegającej na usługach prawniczego public relation („Litigation PR”) w siedzibie jaką jest tzw. wirtualne biuro.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; siedziba
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-Rozdział 1-art. 96

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy - przedstawione we wniosku z dnia 23 lipca 2015 r. (data wpływu 28 lipca 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości rejestracji działalności gospodarczej polegającej na usługach prawniczego public relation („L”) w siedzibie jaką jest tzw. wirtualne biuro – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 28 lipca 2015 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości rejestracji działalności gospodarczej polegającej na usługach prawniczego public relation („L”) w siedzibie jaką jest tzw. wirtualne biuro.

We wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca przez cztery lata pracował w K. jako rzecznik prasowy. Od sierpnia zamierza zostać osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą i oferować swoje usługi consultingowe klientom. Zamierza założyć działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług prawniczego „L”, usług związanych z kontaktowaniem dziennikarzy i klientów. Teren wykonywania działalności to zarówno W., jak i cała Polska.

W umowie najmu mieszkania w W., w którym obecnie Wnioskodawca przebywa, ma wpisany zakaz prowadzenia w mieszkaniu działalności gospodarczej. Ma jednak możliwość założenia działalności w lokalu w innym województwie, jednak chciałby posiadać adres warszawski, z uwagi na miejsce zamieszkania. Wnioskodawca zainteresował się działalnością tzw. wirtualnych biur, które proponują po podpisaniu umowy najmu powierzchni, udostępnienie powierzchni biurowej. W umowach wpisana jest zgoda na współdzielenie tej przestrzeni z innymi najemcami. Wnioskodawca zamierza też skorzystać z usług biura rachunkowego, zatem dokumentacja finansowa znajdowałaby się w biurze rachunkowym oraz u Wnioskodawcy. Z uwagi na fakt zamieszkania w W., wirtualne biuro miałoby także znajdować się w Warszawie z uwagi na np. łatwość odbioru korespondencji, wynajęcie sali konferencyjnej itp.

W projektach umów oferowanych przez Najemców takich biur, znajdują się zapisy o możliwości rejestracji działalności pod adresem Najemcy. Przyszła działalność Wnioskodawcy polegać ma na usługach doradczych i szkoleniowych skierowanych do prawników, zatem odbywać się to będzie w siedzibach klientów, salach do coworkingu, wynajmowanych salach konferencyjnych czy choćby kawiarniach w trakcie rozmów i doradztwa na terenie głównie Warszawy, ale Wnioskodawca przewiduje wiele innych miejsc w Polsce. Adres warszawski wydaje się odpowiedni, choćby do odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy oraz VAT.

Jednak istnieją interpretacje oraz wyroki sądowe, które dotyczą kwestii „wirtualnych biur” oraz nadawaniem numeru NIP lub odmową zarejestrowania jako płatnika VAT. Jednak z uwagi na to, że Wnioskodawca posiada już numer NIP, te informacje nie dotyczą tego stanu faktycznego. Z uwagi na to, że wirtualne biura zapewniają przyjmowanie korespondencji, nie będzie utrudniony kontakt z urzędnikami oraz przyjmowanie korespondencji urzędowej, a sale konferencyjne w tych miejscach umożliwiają rozmowy z klientami, jak i urzędnikami.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie w zakresie podatku od towarów i usług:

Czy możliwa jest rejestracja działalności gospodarczej wykonywanej osobiście jako płatnika VAT, jeśli siedzibą działalności gospodarczej jest tzw. wirtualne biuro?

Zdaniem Wnioskodawcy: w przypadku planowanej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej wykonywanej osobiście, tj. działalności polegającej na public relations, działalności consultingowej i szkoleniowej, możliwa jest rejestracja działalności gospodarczej w tzw. wirtualnym biurze, ponieważ faktyczna działalność jest działalnością nieprzyporządkowaną stanowisku pracy, ale jest to działalność wykonywana w różnych miejscach publicznych, tj. kawiarniach, siedzibach instytucji, bibliotekach, czy siedzibach klientów (kancelariach prawnych, kancelariach adwokackich, kancelariach notarialnych, siedzibach samorządów zawodowych (NRA i KRRP). Możliwość odbierania korespondencji w tzw. „wirtualnym biurze” nie utrudnia kontaktów urzędów z przedsiębiorcą, a możliwość używania salek konferencyjnych w siedzibie ułatwia ewentualne kontrole i spotkania z klientami.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust. 1 cyt. ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

Natomiast art. 8 ust. 1 ustawy stanowi, że przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie usług, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezsporny związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

Zaznaczyć należy, że czynności wymienione w art. 5 ww. ustawy podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług pod warunkiem, że wykonywane są przez podatnika.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Powyższa definicja „podatnika” ma zatem charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w obrocie gospodarczym, jednakże zauważyć należy, że status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca zamierza rozpocząć działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług prawniczego „L”, tj. usług związanych z kontaktowaniem dziennikarzy i klientów oraz usług doradczych i szkoleniowych skierowanych do prawników.

W myśl art. 113 ust. 1 ustawy, zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 150.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku. Natomiast zgodnie z art. 113 ust. 9 ustawy zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika rozpoczynającego w trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, jeżeli przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust. 1.

Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników świadczących usługi:

1.  prawnicze,
2.  w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
3.  jubilerskie (art. 113 ust. 13 pkt 2 ustawy).

Z uwagi na informacje przedstawione we wniosku należy stwierdzić, że usługi, które będzie świadczyć Wnioskodawca są wymienione wśród kategorii usług wyłączających zastosowanie zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, a zatem Wnioskodawca nie będzie mógł korzystać ze zwolnienia podmiotowego od podatku VAT na podstawie ww. przepisu, a więc będzie spoczywał na Nim obowiązek zarejestrowania się jako podatnik VAT.

Stosownie do art. 96 ust. 1 ustawy podmioty, o których mowa w art. 15, są obowiązane przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3.

W świetle art. 96 ust. 4 ustawy naczelnik urzędu skarbowego rejestruje podatnika jako „podatnika VAT czynnego”, a w przypadku podatników, o których mowa w ust. 3 - jako „podatnika VAT zwolnionego”, i na wniosek podatnika potwierdza to zarejestrowanie.

Wnioskodawca wskazał, że posiadając numer NIP zamierza swoją działalność zarejestrować w tzw. wirtualnym biurze, które proponuje po podpisaniu umowy najmu powierzchni, udostępnienie powierzchni biurowej. W umowie wpisana jest zgoda na współdzielenie tej przestrzeni z innymi najemcami oraz jest zapis o możliwości rejestracji działalności pod adresem najemcy. Wnioskodawca zamierza skorzystać z usług biura rachunkowego, zatem dokumentacja finansowa znajdowałaby się w biurze rachunkowym oraz u Wnioskodawcy. Z uwagi na fakt zamieszkania w Warszawie, wirtualne biuro miałoby także znajdować się w Warszawie z uwagi na np. łatwość odbioru korespondencji, wynajęcie sali konferencyjnej itp.

Wątpliwość Wnioskodawcy dotyczy tego, czy możliwa jest rejestracja działalności gospodarczej wykonywanej osobiście jako płatnika VAT, jeśli siedzibą działalności gospodarczej jest tzw. wirtualne biuro.

Należy w tym miejscu zauważyć, że nie istnieją żadne przepisy szczególne, które regulowałyby kwestię działania „biur wirtualnych”. W szczególności ani w ustawie Ordynacja podatkowa, ani w ustawach podatkowych, ani w ustawie o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników nie występuje pojęcie „biuro wirtualne”. Tak więc ich działanie podlega ogólnym regulacjom ustawowym, tak jak inne formy prowadzenia działalności gospodarczej.

Każdy przedsiębiorca może dowolnie wybrać miejsce, w którym zamierza prowadzić swoją działalność. Nic nie stoi zatem na przeszkodzie, żeby mógł skorzystać z usługi biura wirtualnego, w szczególności jeżeli uzasadnia to charakter prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Podkreślenia również wymaga to, że w obecnie obowiązującym porządku prawnym nie ma zakazu wskazywania tego samego adresu prowadzenia działalności gospodarczej przez kilka podmiotów, z jednym zastrzeżeniem, że swobodę wyboru miejsca (prowadzenia działalności gospodarczej) jednak ograniczają prawa innych obywateli i jednostek organizacyjnych, w tym prawo do własności, prawa majątkowe, a także przeciwdziałanie nieuczciwym praktykom rynkowym.

Z dniem 1 lipca 2011 r. pojęcie „siedziba działalności gospodarczej” oraz „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” zostały zdefiniowane w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 77, s. 1). I tak art. 10 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi, że na użytek stosowania art. 44 i 45 dyrektywy 2006/112/WE „miejscem siedziby działalności gospodarczej podatnika” jest miejsce, w którym wykonywane są funkcje naczelnego zarządu przedsiębiorstwa. W tym celu uwzględnia się miejsce, w którym zapadają istotne decyzje dotyczące ogólnego zarządzania przedsiębiorstwem, adres zarejestrowanej siedziby przedsiębiorstwa i miejsca posiedzenia zarządu (art. 10 ust. 2).

Zgodnie z art. 17 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613), jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową organów podatkowych ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika, płatnika, inkasenta lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2.

Wiele przepisów ustawy Ordynacja podatkowa odwołuje się do (adresu) siedziby, np. art. 151a (skutki doręczenia pod adresem, który nie istnieje lub jest niezgodny z odpowiednim rejestrem), art. 285a § 1 (siedziba jako miejsce, w którym mogą być przeprowadzone czynności kontrolne), art. 288 § 1 pkt 1 lit. a (oględziny w siedzibie kontrolowanego).

Pojęcie „siedziba” można też rozpatrywać przez pryzmat art. 41 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121) w myśl którego, jeżeli ustawa lub oparty na niej statut nie stanowią inaczej, siedzibą osoby prawnej jest miejscowość, w której ma siedzibę jej organ zarządzający.

Na gruncie Ordynacji podatkowej takie rozumienie siedziby ma odpowiednie zastosowanie także do jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej.

Odnosząc się zatem do wątpliwości Wnioskodawcy należy stwierdzić, że każda firma musi posiadać swoją siedzibę. Może to być lokal należący do przedsiębiorcy albo lokal wynajęty od innej osoby. Działalność można prowadzić również we własnym domu lub mieszkaniu. Jeżeli działalność ma być prowadzona w formie np. spółki kapitałowej, rejestracja siedziby powinna nastąpić w Krajowym Rejestrze Sądowym. Należy jednak pamiętać, że od adresu siedziby firmy zależy właściwość (naczelnik urzędu skarbowego, ZUS). Musi to być więc wskazane fizycznie miejsce, gdzie odpowiednie instytucje mogą wysyłać korespondencję, czy też przeprowadzić kontrolę.

Skoro Wnioskodawca wskazał, że posiada już swój numer NIP, a pod adresem siedziby swojej działalności, jaką będzie wynajęte „wirtualne biuro” będzie miał możliwość odbierania korespondencji, umożliwienia przeprowadzenia ewentualnej kontroli podatkowej, a i jego kontakt z urzędami nie będzie utrudniony, to można zgodzić się ze stanowiskiem Wnioskodawcy, że w przypadku planowanej przez Niego działalności gospodarczej wykonywanej osobiście, tj. działalności polegającej na public relations, działalności consultingowej i szkoleniowej, możliwa jest rejestracja działalności gospodarczej w tzw. wirtualnym biurze.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Tut Organ informuje, że w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.