Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/1/415-992/08/KB
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2008-12-17
Teza: Obowiązek wniesienia do Spółki wybudowanego budynku w formie aktu notarialnego.
Słowa kluczowe: nieruchomości; spółki-spółka cywilna
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki Cywilnej, przedstawione we wniosku z dnia 22 września 2008r. (data wpływu do tut. Biura – 25 września 2008r.), uzupełnionym w dniu 05 listopada 2008r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych m. in. w zakresie obowiązku wniesienia do Spółki wybudowanego budynku w formie aktu notarialnego (pytanie oznaczone we wniosku Nr 2) – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 25 września 2008r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych m. in. w zakresie obowiązku wniesienia do Spółki wybudowanego budynku w formie aktu notarialnego (pytanie oznaczone we wniosku Nr 2). Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych. Dlatego też pismem z dnia 21 października 2008r. wezwano do jego uzupełnienia. W dniu 05 listopada 2008r. do tut. Biura wpłynął uzupełniony wniosek.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca – Spółka Cywilna – opłaca podatek na zasadach ogólnych, prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów oraz jest płatnikiem VAT. Od kilkunastu lat Spółka jako inwestycję budowała na wniesionym do spółki gruncie pawilon handlowo – usługowo – mieszkalny. Inwestycja została zakończona i wnioskodawca chce ją wprowadzić do ewidencji środków trwałych i część handlowo – usługową pawilonu ujmować w kosztach uzyskania przychodów w postaci odpisów amortyzacyjnych. W trakcie budowy pawilonu w wypadku zdarzenia losowego (zalanie pomieszczenia, w którym przechowywane były dokumenty) nieodwracalnie zniszczona została część faktur dotyczących tejże budowy. W związku z tym niemożliwe stało się prawidłowe udokumentowanie wydatków, a tym samym ustalenie wartości początkowej tejże inwestycji według kosztu wytworzenia. Stosownie do art. 22g ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za wartość początkową środków trwałych uważa się w razie wytworzenia koszt wytworzenia. Za koszt wytworzenia zgodnie z art. 22g ust. 4 uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za pracę wraz z pochodnymi i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Według art. 22g ust. 8 i ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jeżeli nie można ustalić ceny nabycia środków trwałych lub ich części nabytych przez podatników przed dniem założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu, o których mowa w art. 22n, wartość początkową tych środków przyjmuje się w wysokości wynikającej z wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia ich zużycia. Jeżeli podatnik nie może ustalić kosztu wytworzenia, o którym mowa w ust. 4, wartość początkową środków trwałych ustala się w wysokości określonej z uwzględnieniem cen rynkowych, o których mowa w ust. 8, przez biegłego, powołanego przez podatnika.

W uzupełnieniu wniosku wskazano m. in., iż:

\- wskazany we wniosku grunt został wniesiony do Spółki Cywilnej w formie aktu notarialnego, - wybudowany budynek stanowi część składową gruntu, - w księgach wieczystych jako właściciele budynku figurują wspólnicy Spółki, - w budynku znajduje się 6 wyodrębnionych lokali, których współwłaścicielami są wspólnicy Spółki, - przedmiotowy pawilon jest budynkiem niemieszkalnym: powierzchnia niemieszkalna 804,41 m2 , powierzchnia mieszkalna 631 m2 , części wspólne 154,23 m2

W związku z powyższym zadano m. in. następujące pytanie:

Czy chcąc amortyzować środek trwały w postaci budowanego przez Spółkę pawilonu wspólnicy Spółki powinni wnieść go do Spółki jako wkład, w formie aktu notarialnego? (pytanie oznaczone we wniosku nr 2)

Zdaniem wnioskodawcy nie istnieje konieczność wnoszenia pawilonu handlowo – usługowo – mieszkalnego jako wkładu do spółki, aby można było dokonywać od niego odpisów amortyzacyjnych, gdyż został wybudowany przez Spółkę i stanowi jej własność.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Stosownie do postanowień art. 22 ust. 8 ww. ustawy kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 powołanej ustawy.

Stosownie do treści art. 22f ust. 1 ww. ustawy, podatnicy dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.

W myśl art. 22a ust. 1 ww. ustawy amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Z powyższych przepisów wynika, iż odpisów amortyzacyjnych mogą dokonywać, co do zasady, jedynie podmioty będące właścicielami lub współwłaścicielami wymienionych w cyt. art. 22a ust. 1 ww. ustawy składników majątku.

W przypadku spółki cywilnej przepisy dotyczące amortyzacji stosuje się w odniesieniu do spółki cywilnej, a nie do wspólników tejże spółki, bowiem odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych dokonuje spółka a nie poszczególni jej wspólnicy. Dlatego też, aby środek trwały mógł podlegać amortyzacji w spółce cywilnej musi wchodzić w skład majątku tejże spółki (wspólnego majątku wspólników tej spółki).

Zasady działania spółek cywilnych regulują przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Zgodnie z art. 860 § 1 Kodeksu cywilnego (określanego w dalszej części skrótem k.c.), przez umowę spółki wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w szczególności przez wniesienie wkładów. Stosownie do art. 861 § 1 k.c. – wkład wspólnika może polegać na wniesieniu do spółki własności lub innych praw albo na świadczeniu usług. W myśl art. 862 k.c. – regulującego kwestię tworzenia wspólnego majątku wspólników poprzez wniesienie rzeczy – w przypadku gdy wspólnik zobowiązał się wnieść do spółki własność rzeczy, do wykonania tego zobowiązania jak również do odpowiedzialności z tytułu rękojmi oraz do niebezpieczeństwa utraty lub uszkodzenia rzeczy stosuje się odpowiednio przepisy o sprzedaży. Przytoczony przepis oznacza zobowiązanie się wspólnika do przeniesienia własności rzeczy na współwłasność łączną wspólników (w tym i jego) oraz wydanie wspólnikom (spółce) tej rzeczy bez zapłaty ceny. Wspólnik nie może rozporządzać udziałem we wspólnym majątku wspólników ani udziałem w poszczególnych składnikach tego majątku (art. 863 § 1 k.c.). W przypadku wniesienia do spółki cywilnej wkładu w postaci składnika majątku stanowiącego wyłączną własność jednego wspólnika bądź też będącego współwłasnością wszystkich wspólników tejże spółki, wyłączna własność wspólnika bądź współwłasność w częściach ułamkowych z chwilą wniesienia do spółki przekształca się we współwłasność łączną. Współwłasność ta ma charakter bezudziałowy, a każdemu ze wspólników przysługują równe prawa do całego majątku. Zaznaczyć przy tym należy, iż wniesienie do spółki cywilnej wkładu w postaci nieruchomości wymaga zachowania formy aktu notarialnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 158 k.c. umowa przenosząca własność nieruchomości powinna być zawarta w formie aktu notarialnego. Brak zachowania tej formy powoduje nieważność takiej umowy a w konsekwencji brak skutku w postaci zmiany właściciela (art. 73 § 2 k.c.).

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż wspólnicy Spółki Cywilnej wnieśli do tejże Spółki nieruchomość gruntową w formie aktu notarialnego. Następnie w ramach Spółki wybudowali na ww. gruncie pawilon handlowo – usługowo – mieszkalny.

Mając na względzie cyt. wyżej przepisy stwierdzić należy, iż jeżeli przedmiotowy budynek został wybudowany przez wspólników Spółki Cywilnej w ramach prowadzonej w formie spółki pozarolniczej działalności gospodarczej, to w stosunku do tej nieruchomości współwłaścicieli – wspólników Spółki Cywilnej – łączy współwłasność łączna. Dlatego też w przedstawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym, dla celów dokonywania odpisów amortyzacyjnych, nie jest konieczne wnoszenie przedmiotowej nieruchomości do Spółki Cywilnej w formie aktu notarialnego, gdyż nieruchomość ta została wytworzona w ramach prowadzonej przez Spółkę pozarolniczej działalności gospodarczej i stanowi zatem majątek tejże spółki (wspólny majątek wspólników tej spółki w ramach współwłasności łącznej).

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zważywszy na fakt, iż wnioskodawcą jest podmiot gospodarczy, tj. Spółka Cywilna, niniejsza interpretacja, stosownie do postanowień m. in. art. 14k Ordynacji podatkowej, jest wiążąca tylko dla tego podmiotu co oznacza, iż nie wywołuje bezpośrednio skutków dla wspólników tej Spółki.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31 – 511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.