Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.501.2025.3.DJD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-04
Teza: Opłata wstępna leasingu samochodu jako koszt uzyskania
przychodów w momencie poniesienia. Brak możliwości
odliczenia pełnej kwoty opłaty wstępnej; konieczność
zastosowania proporcji.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
koszt-moment zarachowania kosztów
leasing-leasing operacyjny
opłata-opłata wstępna
proporcja
samochód-samochód osobowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Koszty uzyskania przychodów, inne niż
koszty bezpośrednio związane z przychodami - moment
poniesienia kosztu.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Wyłączenia z kosztów
uzyskania przychodów.
1

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Opodatkowanie stron umowy leasingu.-Leasing
operacyjny.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 5c
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 47a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4a-art. 23a-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 maja 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy
    podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów
    związanych z leasingiem operacyjnym samochodu. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na
    wezwanie – pismem z 6 lipca 2025 r. (wpływ 8 lipca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni jest przedsiębiorcą prowadzącym jednoosobową działalność
    gospodarczą pod firmą ..... Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług VAT.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej 25 lutego 2025 r. Wnioskodawczyni
    zawarła z ...Sp. z o.o. umowę leasingu operacyjnego, o którym mowa w art. 23a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. W ramach zawartej umowy leasingu,
    leasingodawca zobowiązał się do kupienia wybranego przez Wnioskodawczynię
    samochodu od wskazanego sprzedawcy. Opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone
    przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania przedmiotu
    umowy leasingu (samochodu) stanowią przychód finansującego. Samochód spełnia
    definicję samochodu osobowego, o której mowa w art. 5a pkt 19a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (dalej: „ustawy o PIT”).
    Umowa leasingu jest zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40%
    normatywnego okresu amortyzacji samochodu. Suma ustalonych opłat w umowie
    leasingu, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, będzie odpowiadała co
    najmniej wartości początkowej samochodu. Samochód wykorzystywany jest w całości do
    celów działalności gospodarczej.
    Wynagrodzenie leasingodawcy stanowią:
    · opłata wstępna;
    · raty miesięczne;
    · wartość końcowa.
    Cena samochodu: 204 414,63 zł netto, opłata wstępna: 81 765,85 zł netto, rata miesięczna
    4 065,95 zł netto. Okres leasingu umówiono na 24 miesiące. Opłata wstępna nie jest
    rozłożona, ani bezpośrednio przypisana do poszczególnych rat leasingowych, posiada
    charakter samoistny i stanowi warunek konieczny do realizacji zawartej umowy leasingu.
    Opłata wstępna w wysokości 105 572 zł brutto została opłacona w całości 11 kwietnia
    2025 r. Okres leasingu rozpoczyna się z dniem ustalonym jako dzień wydania samochodu i

    kończy się z upływem okresu leasingu. Warunkiem odebrania samochodu jest uiszczenie
    opłaty wstępnej i ubezpieczenie pojazdu. Wydanie samochodu potwierdzane jest
    protokołem. Samochód został wydany w maju 2025 r.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy o PIT.
    Przesłankami pozwalającymi uznać wydatek za koszt uzyskania przychodu są m.in.:
    poniesienie wydatku w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów,
    należyte udokumentowanie wydatku oraz rzeczywisty charakter wydatku (nie został on
    zwrócony podatnikowi w jakikolwiek sposób). W konsekwencji, kosztami uzyskania
    przychodu są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z
    działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie
    źródła przychodu, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi
    przychodami.
    W ocenie Wnioskodawczyni, opłata wstępna stanowi koszt jednorazowy potrącalny w
    dacie poniesienia, na zasadach określonych w art. 22 ust. 5c ustawy o PIT.
    Z kolei, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 47a) ustawy o PIT, nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów dotyczących samochodu osobowego opłat wynikających z umowy leasingu, o
    której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym
    charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu składek na ubezpieczenie samochodu osobowego,
    w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000
    zł pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
    W przedstawionym stanie faktycznym, opłata wstępna stanowi odrębne świadczenie na
    rzecz finansującego, warunkujące wydanie samochodu i możliwość rozpoczęcia
    korzystania z przedmiotu leasingu i dotyczy wyłącznie umowy leasingu, a nie przedmiotu
    świadczenia leasingodawcy.
    Opłata wstępna to opłata dotycząca samej umowy leasingu i nie jest to opłata dotycząca
    samochodu osobowego, w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 47a) ustawy o PIT.
    Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Wnioskodawczyni, opłata wstępna z tytułu zawartej
    umowy leasingu, poniesiona przez Nią 1w kwietniu 2024 r. w wysokości 105 572 zł brutto,
    to jest na ponad 1 miesiąc przed terminem wydania samochodu, może zostać zaliczona
    do kosztów uzyskania przychodów, bez ograniczenia wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 47a)
    ustawy o PIT.
    Opłata wstępna ma charakter opłaty samoistnej, nieprzypisanej do poszczególnych rat
    leasingowych, której poniesienie jest warunkiem koniecznym do realizacji umowy
    leasingu. Opłatę tę wnosi bowiem leasingobiorca zanim jeszcze leasing zostanie
    uruchomiony. Opłata wstępna nie jest związana z używaniem samochodu osobowego w
    ramach umowy leasingu, ponieważ o używaniu samochodu można mówić dopiero po jego
    wydaniu, a warunkiem wydania samochodu leasingobiorcy jest uiszczenie opłaty
    wstępnej, bez której uiszczenia umowa leasingu może zostać rozwiązana ze skutkiem
    natychmiastowym.
    Opłata wstępna nie jest opłatą dotyczącą samochodu osobowego w ramach umowy
    leasingu, lecz stanowi niezależne, odrębne świadczenie na rzecz finansującego, które
    warunkuje skuteczność umowy leasingu i dotyczy samej umowy. Okres leasingu, zgodnie z
    umową, rozpoczyna się najwcześniej w dniu ustalonym jako dzień wydania samochodu.
    Dopiero po wydaniu samochodu można mówić o wynikającej z umowy leasingu opłacie
    dotyczącej samochodu, w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 47a) ustawy o PIT. Do czasu
    wydania samochodu opłaty wynikające z umowy leasingu dotyczą jedynie umowy leasingu
    i warunkują wydanie auta, co z kolei rozpoczyna okres używania przedmiotu świadczenia
    przez korzystającego. Jedynie opłata dotycząca samochodu osobowego może podlegać
    limitowaniu, stąd wynika, że limitowaniu nie podlega opłata dotycząca samej umowy

    leasingu. Uznanie, że przepisy art. 23 ust. 1 pkt 47a) ustawy o PIT, mają zastosowanie
    również do opłaty innej niż dotycząca samochodu, stanowiłoby niedopuszczalną
    wykładnię rozszerzającą ww. przepisu i byłoby zarazem niezgodne z zasadą rozstrzygania
    ewentualnych wątpliwości na korzyść podatnika. W tym przypadku już samo brzmienie
    przepisu potwierdza, że limit z art. 23 ust. 1 pkt 47a) ustawy o PIT odnosi się wyłącznie do
    opłat dotyczących samochodu będącego przedmiotem świadczenia leasingodawcy, a nie
    wszelkich opłat wynikających z umowy leasingu w ogólności. Potwierdza to zarazem
    wykładnia językowa przepisu, która nakazuje rozumieć słowa, tak jak są zapisane, zgodnie
    z paradygmatem racjonalnego ustawodawcy, który chcąc odróżnić różne pojęcia - nadaje
    im różne nazwy, jak ma to miejsce w tym przypadku.
    Opłata wstępna jest wynikającym z umowy leasingu zobowiązaniem (kosztem,
    świadczeniem leasingobiorcy), dotyczącym samej umowy leasingu i stanowi warunek
    wydania auta do używania oraz warunek dalszego trwania umowy leasingu.
    Zdaniem Wnioskodawczyni, w przedstawionym stanie faktycznym do opłaty wstępnej nie
    ma zastosowania limit wynikający z art. 23 ust. 1 pkt 47a) ustawy o PIT, ponieważ nie jest
    dotyczącą samochodu osobowego opłatą wynikającą z umowy leasingu, a opłatą
    dotyczącą samej umowy leasingu, poniesioną przed wydaniem pojazdu i warunkującą
    umowę leasingu.
    Zdaniem Wnioskodawczyni, opłata wstępna, mająca charakter samoistny, bezzwrotny i
    jako nieprzypisana do poszczególnych rat leasingowych wpłacanych w trakcie trwania
    umowy leasingu, stanowi koszt jednorazowy, podlegający zaliczeniu do tzw. kosztów
    pośrednich, które są potrącalne w dacie poniesienia, na zasadach określonych w art. 22
    ust. 5c ustawy o PIT.
    W konsekwencji Wnioskodawczyni będzie mogła odliczyć jednorazowo w momencie ich
    powstania 100% kosztów związanych z opłatą wstępną wynikającą z zawartej umowy
    leasingu, a limit, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47a) ustawy o PIT, nie ma w tym
    przypadku zastosowania.
    W uzupełnieniu wniosku, Wnioskodawczyni doprecyzowała, że prowadzi działalność
    gospodarczą od marca 1998 r. Forma opodatkowania przychodów z działalności
    gospodarczej to podatek liniowy, a dokumentacja podatkowa to księga przychodów i
    rozchodów. Koszty uzyskania przychodów rozliczane są metodą uproszczoną (tj. w dacie
    poniesienia kosztu).
    Przedmiotem zawartej umowy leasingu operacyjnego jest samochód marki X, 2025 r., 142
    kW. Nie jest to samochód będący pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12
    ustawy z 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, ani osobowy
    będący pojazdem napędzanym wodorem.
    Wartość samochodu z umowy leasingu odzwierciedla jego wartość rynkową na dzień
    zawarcia tej umowy. Samochód nie będzie stanowił w działalności gospodarczej
    Wnioskodawczyni składnika majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o PIT -
    jest to pojazd leasingowany.
    Samochód, będący przedmiotem leasingu, Wnioskodawczyni wykorzystuje w prowadzonej
    działalności do dojazdu do wszystkich miejsc pracy oraz instytucji związanych z
    prowadzoną działalnością lekarską. Umowa leasingu spełnia wszystkie warunki określone
    w art. 23b ust. 1 ustawy o PIT. Opłata wstępna była warunkiem koniecznym do realizacji
    umowy leasingu.
    Wnioskodawczyni nie zaliczyła dotychczas opłaty wstępnej do kosztów uzyskania
    przychodów jednorazowo w dacie jej poniesienia. Zaliczenie to, uzależnia Ona od
    uzyskanej interpretacji podatkowej (data faktury opłaty wstępnej będącej podmiotem
    wniosku to 14 kwietnia 2025 r.)
    Pytania

    1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawczyni, że w zaistniałym stanie faktycznym,
      opłata wstępna, ma charakter samoistny, bezzwrotny i jako nieprzypisana do
      poszczególnych rat leasingowych wpłacanych w trakcie trwania umowy leasingu,
      stanowi koszt jednorazowy, podlegający zaliczeniu do tzw. kosztów pośrednich, które
      są potrącalne w dacie poniesienia, w sposób określony określonych w art. 22 ust. 5c
      ustawy o PIT?
    2. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawczyni, że w zaistniałym stanie faktycznym,
      do opłaty wstępnej nie ma zastosowania limit wynikający z art. 23 ust. 1 pkt 47a)
      ustawy o PIT, ponieważ nie jest dotyczącą samochodu osobowego opłatą wynikającą z
      umowy leasingu, a opłatą dotyczącą samej umowy leasingu, poniesioną przed
      wydaniem pojazdu i warunkującą umowę leasingu, dlatego opłata wstępna mająca
      charakter samoistny, bezzwrotny i nieprzypisany do poszczególnych rat leasingowych,
      wpłacanych w trakcie trwania umowy leasingu, stanowi koszt jednorazowy,
      podlegający zaliczeniu do tzw. kosztów pośrednich, które są potrącalne w dacie
      poniesienia, wobec czego Wnioskodawczyni będzie mogła odliczyć jednorazowo w
      momencie ich powstania 100% kosztów związanych z opłatą wstępną wynikającą z
      zawartej umowy leasingu, bez stosowania limitu, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt
      47a) ustawy o PIT?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni, w zaistniałym stanie faktycznym, opłata wstępna ma
    charakter samoistny, bezzwrotny i jako nieprzypisana do poszczególnych rat leasingowych
    wpłacanych w trakcie trwania umowy leasingu, stanowi koszt jednorazowy, podlegający
    zaliczeniu do tzw. kosztów pośrednich, które są potrącalne w dacie poniesienia, w sposób
    określony w art. 22 ust. 5c ustawy o PIT.
    W ocenie Wnioskodawczyni, w zaistniałym stanie faktycznym do opłaty wstępnej nie ma
    zastosowania limit wynikający z art. 23 ust. 1 pkt 47a) ustawy o PIT, ponieważ nie jest
    dotyczącą samochodu osobowego opłatą wynikającą z umowy leasingu, a opłatą
    dotyczącą samej umowy leasingu, poniesioną przed wydaniem pojazdu i warunkującą
    umowę leasingu, dlatego opłata wstępna mająca charakter samoistny, bezzwrotny i
    nieprzypisany do poszczególnych rat leasingowych, wpłacanych w trakcie trwania umowy
    leasingu, stanowi koszt jednorazowy, podlegający zaliczeniu do tzw. kosztów pośrednich,
    które są potrącalne w dacie poniesienia.
    Wobec czego, Wnioskodawczyni będzie mogła odliczyć jednorazowo w momencie ich
    powstania 100% kosztów związanych z opłatą wstępną, wynikającą z zawartej umowy
    leasingu, bez stosowania limitu, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47a) ustawy o PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest:
    · prawidłowe w zakresie pytania Nr 1,
    · nieprawidłowe w zakresie pytania Nr 2.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodów” zawarte we wskazanym powyżej przepisie
    oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z osiąganiem
    przychodów z tytułu działalności gospodarczej podlegają odliczeniu od podstawy
    opodatkowania. Zauważam, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do

    osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodów), a dążenie podatnika ma przymiot
    „celowości”, jeżeli na podstawie dostępnej wiedzy o związkach przyczynowo-skutkowych
    można zasadnie stwierdzić, że poniesiony koszt może przynieść oczekiwane następstwo
    (przychodów).
    Dlatego kosztem uzyskania przychodów są wszelkie wydatki, których poniesienie
    pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem przychodów z tego źródła,
    bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów i nie są wymienione w
    art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W odniesieniu do działalności gospodarczej kosztami uzyskania przychodów są racjonalne
    i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z
    oceny związku z prowadzoną działalnością powinno wynikać, że poniesiony wydatek
    obiektywnie może się przyczynić do osiągnięcia (zwiększenia) przychodów z tego źródła.
    Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów,
    muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:
    · został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik);
    · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona;
    · pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;
    · poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów;
    · został właściwie udokumentowany;
    · nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania
    przychodów jest poniesienie go w celu osiągnięcia przychodów, przy czym każdy wydatek,
    poza wyraźnie wskazanym w ustawie, wymaga indywidualnej oceny pod kątem
    adekwatnego związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodów.
    Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków należy wziąć pod uwagę ich celowość oraz
    potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągnięcia przychodów, a także
    racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu
    prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągnięcia przychodów.
    Zasady opodatkowania stron leasingu reguluje rozdział 4a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych:
      Ilekroć w rozdziale jest mowa o umowie leasingu – rozumie się przez to umowę
      nazwaną w Kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze
      stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i
      pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej
      dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości
      niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów.
    Z kolei pkt 2 ww. artykułu stanowi, że:
      Ilekroć w rozdziale jest mowa o podstawowym okresie umowy leasingu – rozumie się
      przez to czas oznaczony, na jaki została zawarta ta umowa, z wyłączeniem czasu, na

      który może być przedłużona lub skrócona; w przypadku zmiany strony lub stron tej
      umowy podstawowy okres umowy uważa się za zachowany, jeżeli inne
      postanowienia umowy nie uległy zmianie.
    Jak stanowi art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w
      podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w
      przypadku, o którym mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z
      zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli:
        1. umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w
          pkt 2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40%
          normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są
          podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości
          niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej
          przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości;
        2. umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna
          nieprowadząca działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony;
        3. suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2,
          pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej
          wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i
          prawnych, a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy
          leasingu środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących
          uprzednio przedmiotem takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości
          rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy leasingu; przepis art.19 stosuje się
          odpowiednio.
    Przepis art. 23b ust. 2 wskazanej ustawy określa, że:
      Jeżeli finansujący w dniu zawarcia umowy leasingu korzysta ze zwolnień w podatku
      dochodowym przysługujących na podstawie:
      1) art. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
      2) przepisów o specjalnych strefach ekonomicznych,
      3) art. 23 i 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym
      (Dz. U. z 1997 r. poz. 143, z 1998 r. poz. 1063 oraz z 1999 r. poz. 484 i 1178)
      – do umowy tej stosuje się zasady opodatkowania określone w art. 23f#23h.
    Aby dana umowa mogła zostać uznana za tzw. podatkową umowę leasingu, muszą zostać
    spełnione łącznie następujące przesłanki:
    · przedmiotem umowy mogą być wyłącznie rzeczy i prawa stanowiące środki trwałe oraz
      wartości niematerialne i prawne podlegające amortyzacji, a także grunty oraz prawo
      wieczystego użytkowania gruntów;
    · jedna ze stron umowy oddaje drugiej przedmiot umowy do odpłatnego używania albo
      używania i pobierania pożytków, za co druga ze stron jest zobowiązana zapłacić.
    Jak wynika z powyższego, jeżeli zawarto umowę leasingu spełniającą wymienione wyżej
    warunki, to ponoszone na jej podstawie opłaty stanowią przychód finansującego i
    odpowiednio koszt uzyskania przychodów korzystającego.
    Pani wątpliwości w rozpatrywanej sprawie dotyczą ustalenia, czy może zaliczyć do kosztów
    uzyskania przychodów opłatę wstępną jednorazowo w dacie jej poniesienia.
    Opłaty wstępne, co do zasady, mają charakter opłat samoistnych, bezzwrotnych,
    nieprzypisanych do poszczególnych rat leasingowych, natomiast ich poniesienie jest

    warunkiem koniecznym do realizacji umowy leasingu. Opłaty takie wnosi leasingobiorca
    zanim leasing zostanie uruchomiony i to właśnie od ich wniesienia zależy, czy do leasingu
    w ogóle dojdzie. W przypadku, gdy w umowie leasingu nie znajduje się zapis, zgodnie z
    którym opłaty te są opłatami na poczet usługi wykonywanej przez okres jej trwania, to
    należy je uznać za koszt jednorazowy, w momencie poniesienia.
    W celu prawidłowego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych
    z przedmiotem leasingu, oprócz spełnienia warunków umowy, należy mieć na uwadze
    generalną zasadę kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów, o której
    mowa w przywołanym art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Powyższe oznacza, że zasadniczo wszystkie poniesione wydatki, a więc bezpośrednio i
    pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, po wyłączeniu wydatków wymienionych
    w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowić mogą koszty
    uzyskania przychodu, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodów.
    Z kolei, dla ustalenia momentu zaliczenia ponoszonych wydatków w ciężar kosztów
    uzyskania przychodów, ważne jest rozpoznanie rodzaju powiązania kosztów z
    przychodami.
    W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na:
    · bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na
      uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej
      wysokości powstał związany z nimi przychód);
    · inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób
      przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
      prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).
    Koszty bezpośrednio związane z uzyskiwanym przychodem to wydatki, których
    poniesienie przyczynia się wprost do osiągnięcia konkretnych przychodów składających
    się na całość przychodów osiąganych przez podatnika w roku podatkowym.
    Natomiast do kosztów pośrednich zalicza się wydatki, które nie mają bezpośredniego
    odzwierciedlenia w osiąganych przychodach, a więc takie, którym nie można przypisać
    konkretnego przychodu, jakkolwiek ich ponoszenie warunkuje ich uzyskanie. Kosztami
    takimi są więc w szczególności wydatki związane z całokształtem działalności podatnika,
    wynikające z konieczności wywiązywania się przez niego z obowiązków nałożonych innymi
    przepisami prawa, czy warunkujące prowadzenie tej działalności. Tego rodzaju koszty,
    chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami, nie pozostają w uchwytnym
    związku z konkretnymi przychodami. Tym samym, nie jest możliwe ustalenie, w którym
    okresie, bądź roku podatkowym wystąpi przychód uzasadniający potrącenie takich
    kosztów.
    Kwestia związana z momentem potrącalności kosztów uzyskania przychodów została
    uregulowana w przepisach art. 22 ust. 4 oraz art. 22 ust. 5 ustawy o ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 22 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Koszty uzyskania przychodów, są potrącane tylko w tym roku podatkowym, w którym
      zostały poniesione, z zastrzeżeniem ust. 4a-5, 6 i 10.
    Zgodnie z art. 22 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      U podatników prowadzących księgi rachunkowe koszty uzyskania przychodów
      bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok
      podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w
      którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 5a i 5b.

    W myśl art. 22 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
      przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Przy czym, w myśl art. 22 ust. 5d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 5e, 6ba, 6bb
      i 7b, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano)
      na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
      sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    W świetle powyższego, skoro, jak wynika z opisu sprawy, wstępna opłata leasingowa ma
    charakter opłaty samoistnej, nieprzypisanej do poszczególnych rat leasingowych i stanowi
    warunek konieczny do zawarcia umowy leasingu, to podlega zaliczeniu do kosztów
    uzyskania przychodów leasingobiorcy na zasadach przewidzianych dla tzw. kosztów
    pośrednich, tj. w dacie poniesienia. Wobec powyższego, opłata wstępna, powinna być
    zaliczona do kosztów uzyskania przychodów jednorazowo w momencie poniesienia.
    Zatem, Pani stanowisko w zakresie pytania Nr 1 jest prawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do możliwości odliczenia pełnej kwoty opłaty wstępnej
    wynikającej z zawartej umowy leasingu jednorazowo w momencie ich powstania
    wskazuję, że stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu
      osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a#22o, w części
      ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę:
        a) 225 000 zł – w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem
          elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z 11 stycznia 2018 r. o
          elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. 2023 r. poz. 875, 1394, 1506
          i 168) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem
          napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy,
        b) 150 000 zł – w przypadku pozostałych samochodów osobowych.
    Natomiast w myśl art. 23 ust. 1 pkt 47a) ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów dotyczących samochodu osobowego
      opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu,
      dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu
      składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich
      część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości
      samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
    Przepis ten rozciąga limit rozliczania wydatków na korzystanie z samochodu osobowego
    na umowy leasingu operacyjnego, umowy najmu, dzierżawy lub inne umowy o podobnym
    charakterze. Limit ten koresponduje z limitem stosowanym przy dokonywaniu odpisów
    amortyzacyjnych od nabytego samochodu i ustalany jest proporcją wartości samochodu
    będącego przedmiotem umowy leasingu, najmu (itp.) i kwoty 150 000 zł.

    Z przepisu tego wynika zatem, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodów dotyczące
    samochodu osobowego opłaty wynikające z umów leasingu w wysokości przekraczającej
    ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości
    samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
    W myśl art. 23 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Poniesione wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 46 i 46a, oraz kwota, o której mowa
      w ust. 1 pkt 47a, obejmują także podatek od towarów i usług, który zgodnie z
      przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz
      naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w jakiej zgodnie z przepisami o
      podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot
      różnicy podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 23 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku samochodu osobowego oddanego do używania na podstawie umowy
      leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, ograniczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt
      47a, stosuje się do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu
      osobowego.
    Zatem powyższy limit 150 000 zł ma zastosowanie do tej części opłaty, która stanowi
    spłatę wartości samochodu osobowego - części kapitałowej raty leasingowej. Natomiast
    część odsetkowa raty nie jest limitowana. Innymi słowy, wynikający z art. 23 ust. 1 pkt 47a)
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych limit 150 000 zł dotyczy opłat
    związanych z używaniem samochodu osobowego w ramach umowy leasingu
    operacyjnego.
    Kosztem uzyskania przychodu nie są opłaty wynikające z umowy leasingu samochodu w
    wysokości przekraczającej proporcję w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości
    samochodu osobowego będącego przedmiotem leasingu. Oznacza to, że w przypadku
    pojazdów osobowych w leasingu operacyjnym, których wartość przekracza 150 000 zł,
    przedsiębiorca ma możliwość ujęcia w kosztach podatkowych wyłącznie wartości umowy
    do wysokości 150 000 zł.
    Zawarcie umowy leasingu operacyjnego, której przedmiotem jest samochód osobowy o
    wartości powyżej 150 000 zł, skutkuje tym, że leasingobiorca do ustalenia proporcji, o
    której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    przyjmuje wartość samochodu osobowego ustaloną jako wartość netto wynikającą z
    umowy powiększoną o podatek od towarów i usług, który zgodnie z przepisami o podatku
    od towarów i usług nie stanowi dla korzystającego podatku naliczonego oraz naliczony
    podatek od towarów i usług, w tej części, w jakiej zgodnie z przepisami o podatku od
    towarów i usług podatnikowi korzystającemu nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot
    różnicy podatku od towarów i usług. Wartość samochodu wynikająca z umowy musi
    odpowiadać faktycznej (aktualnej) wartości rynkowej takiego samochodu na dzień jej
    zawarcia.
    Opłaty wynikające z umowy leasingu operacyjnego związane z używaniem samochodu
    osobowego, objęte są limitem wynikającym z art. 23 ust. 1 pkt 47a) ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Opłata wstępna (czynsz inicjalny lub wkład własny) to
    jeden ze składników leasingu operacyjnego. Wstępna opłata leasingowa warunkuje
    zawarcie umowy, czyli należy ją powiązać nie tyle z całą umową rozumianą w wymiarze
    czasowym, co z momentem jej zawarcia. Dotyczy ona nie tyle samego trwania usługi
    leasingu, lecz w ogóle prawa do skorzystania z niego. Obowiązek jej wniesienia ma
    leasingobiorca jeszcze przed uruchomieniem leasingu, co oznacza, że jednym z warunków
    otrzymania finansowania w formie leasingu operacyjnego jest wpłata wkładu własnego.
    Wstępna opłata leasingowa ma charakter bezzwrotny, co oznacza, że w przypadku
    zerwania umowy nie jest możliwe jej odzyskanie. Jest pierwszym wydatkiem, jaki ponosi
    leasingobiorca w związku z zawartą umową. Im wyższa kwota opłaty wstępnej, tym niższa

    wysokość raty leasingowej oraz wartość późniejszego wykupu. Opłata wstępna
    niewątpliwie jest związana z umową leasingu operacyjnego. Tym samym, nie mogę się z
    Panią zgodzić, że opłata wstępna nie jest opłatą dotyczącą samochodu osobowego w
    ramach umowy leasingu i stanowi niezależne, odrębne świadczenie na rzecz
    finansującego, które warunkuje skuteczność umowy leasingu.
    Biorąc pod uwagę przedstawiony we wniosku opis sprawy oraz obowiązujące przepisy
    prawa stwierdzić należy, że zawarcie umowy leasingu operacyjnego skutkuje tym, że do
    kosztów uzyskania przychodów może Pani zaliczyć tę część opłat leasingowych, która
    proporcjonalnie do ceny samochodu nie przekracza 150 000 zł, zgodnie z dyspozycją art.
    23 ust. 1 pkt 47a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wobec tego, skoro wartość Pani samochodu będącego przedmiotem leasingu przekracza
    150 000 zł (we wniosku wskazała Pani, że wartość samochodu wynosi 204 414,63 zł netto),
    to wydatek w postaci opłaty wstępnej nie będzie kosztem uzyskania przychodu w
    wysokości przekraczającej jego część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł
    pozostaje do wartości samochodu osobowego, będącego przedmiotem umowy leasingu.
    Reasumując, do kosztów uzyskania przychodów może Pani zaliczyć opłatę wstępną
    związaną z leasingiem operacyjnym samochodu z zastosowaniem ograniczeń
    wynikających z art. 23 ust. 1 pkt 47a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem, Pani stanowisko w zakresie pytania Nr 2 jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła, i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Należy zastrzec, że interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w
    kontekście zadanych pytań, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii wynikających z opisu
    sprawy i własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej, które nie były przedmiotem
    zapytania.
    Wskazanie przez Panią w opisie sprawy: „Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie
    Wnioskodawczyni, opłata wstępna z tytułu zawartej umowy leasingu, poniesiona przez Nią
    kwietnia 2024 r.”, uznałem za oczywista omyłkę pisarską niemająca wpływu na
    rozstrzygnięcie, ponieważ z okoliczności przestawionych we wniosku wynika, że opłata
    wstępna została opłacona w całości w kwietniu 2025 r.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.