Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.733.2025.2.MJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-13
Teza: Skutki podatkowe otrzymania kwoty zwrotu w wyniku ugody z
bankiem.
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt hipoteczny
kwota
ugody
zwrot
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła
    go Pani pismem z 31 sierpnia 2025 r. (wpływ 31 sierpnia 2025 r.) – w odpowiedzi na
    wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Pani - osoba fizyczna (wraz z małżonkiem pozostającym we wspólnocie ustawowej
    małżeńskiej - B.B. PESEL (...), obywatelem polskim) zawarła z bankiem (...) (dalej: „Bank”)
    umowę kredytu hipotecznego nr (...) indeksowanego do waluty EUR, na kwotę 900 000,00
    PLN celem zaspokojenia swoich potrzeb mieszkaniowych, przy czym Kredyt został
    wypłacony w kwocie 875 000,00 PLN. W związku z tą umową została ustanowiona
    hipoteka (...).
    Kredyt hipoteczny został całkowicie spłacony przez Panią w 2021 r., a wysokość wpłat w
    wyniku wykonania umowy kredytu wyniosła 1 195 231,97 PLN, przy czym w przypadku
    wpłat dokonanych w walucie EUR - zostały one przeliczone na PLN według średniego
    kursu EUR Narodowego Banku Polskiego obowiązującego w dniu wpłaty.
    Umowa kredytu była przedmiotem sporu sądowego (sygn. akt (...)) przed Sądem
    Okręgowym (...), w którym kredytobiorcy zakwestionowali ważność niektórych
    postanowień umownych, w tym dotyczących indeksacji do waluty obcej, zasad ustalania
    kursu waluty, „spreadu” walutowego oraz ryzyka walutowego.
    W Pani opinii kwestionowane klauzule były podobne bądź identyczne z postanowieniami
    uznawanymi przez sądy za niedozwolone (abuzywne) w rozumieniu art. 385 ust. 1
    Kodeksu cywilnego. W związku z tym wystąpiła Pani z mężem z roszczeniem o
    unieważnienie umowy kredytu hipotecznego i w konsekwencji o zwrot od Banku
    wszystkich świadczeń otrzymanych przez Bank od Pani (i Pani małżonka) w ramach
    wykonania umowy kredytu hipotecznego wraz z odsetkami ustawowymi od dnia
    wniesienia pozwu.
    W wyniku wzajemnych negocjacji, przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd, w dniu 17
    kwietnia 2025 r. została zawarta pomiędzy Panią a Bankiem Umowa Ugody, której
    przedmiotem było polubowne zakończenie sporu oraz rozliczenie wzajemnych roszczeń
    wynikających z umowy kredytu. Celem ugody było uniknięcie dalszych sporów oraz
    zapewnienie pewności co do wzajemnych zobowiązań stron.
    Zgodnie z treścią ugody:
        kredytobiorca i Bank uznali, że zawarta umowa kredytu pozostaje wiążąca,
        ustalono kwotę zwrotu dla Pani i Pani męża w wysokości 313 000,00 PLN (dalej:
        „Kwota zwrotu”), która została przekazana przelewem na rachunek bankowy Pani i
        męża,
        kwota zwrotu została ustalona jako wynik wzajemnych ustępstw i ma charakter
        ostatecznego rozliczenia kredytu, którego całkowita spłata została wcześniej
        dokonana,
        ugoda nie stanowi nowej umowy, nie stanowi także odnowienia zobowiązania w
        rozumieniu art. 506 k.c., lecz rozliczenie dotychczasowych stosunków wynikających
        z pierwotnej umowy kredytu.
    Na dzień zawarcia ugody kredyt był już w całości spłacony, a Kwota zwrotu (stanowiła w
    Pani ocenie) zwrot części środków pieniężnych wcześniej wpłaconych na rzecz Banku, w
    szczególności tytułem rat kapitałowo-odsetkowych, których zasadność była przedmiotem
    sporu.
    Uszczegóławiając:

        Bank wypłacił kredyt Pani i Pani mężowi w wysokości 875 000.00 PLN,
        Pani i Pani mąż wykonując umowę kredytu zapłacili Bankowi 1 195 231,97 PLN,
        zatem różnica wpłat wyniosła 320 231,97 PLN, co jest kwotą wyższą niż Kwota
        zwrotu, t. j. 313 000,00 PLN
    Kwota zwrotu nie dotyczy potencjalnych należnych odsetek ustawowych, ani nie dotyczy
    zwrotu kosztów procesowych.
    Zawarcie ugody miało na celu zakończenie sporu oraz uniknięcie potencjalnych kosztów
    sądowych i ryzyka prawnego. Ugoda została zawarta bez udziału sądu, w formie pisemnej.
    Uzupełnienie stanu faktycznego
    Odpowiadała Pani wraz z mężem solidarnie za spłatę kredytu.
    Kwota zwrotu stanowi zwrot części wpłaconych wcześniej do Banku rat kapitałowo
    odsetkowych, które zostały w ugodzie uznane za nienależne Bankowi.
    Przywołanie art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    stanowiło omyłkę pisarska i ten fragment został usunięty.

## Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym, w którym Pani (wraz z małżonkiem) zawarła z Bankiem
    ugodę dotyczącą uprzednio zawartej i już spłaconej umowy kredytu hipotecznego, a w
    wyniku ugody Bank dokonał wypłaty na Pani rzecz (i Pani małżonka) kwoty zwrotu 313
    000,00 PLN (stanowiącej według Pani zwrot części wcześniej wpłaconych przez Panią i Pani
    małżonka rat kredytowych), Kwota ugody - w całości lub w części - stanowi przychód
    podatkowy w rozumieniu art. 11 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, a tym samym czy jest Pani zobowiązana do wykazania tej kwoty jako
    przychód w zeznaniu rocznym?
    Pani stanowisko w sprawie
    Pani zdaniem, w przedstawionym stanie faktycznym, Kwota ugody otrzymana przez Panią
    (wraz z Pani małżonkiem) w wyniku zawartej ugody z Bankiem, w całości stanowiąca zwrot
    wcześniej dokonanych spłat z tytułu rat kapitałowo-odsetkowych, nie stanowi przychodu
    podatkowego w rozumieniu art. 11 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji, nie ma Pani obowiązku wykazania otrzymanej kwoty w zeznaniu rocznym
    jako przychodu podlegającego opodatkowaniu.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodami
    są otrzymane pieniądze, wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, pod warunkiem że powodują definitywne
    przysporzenie majątkowe. Z kolei art. 20 ust. 1 stanowi, że przychodami z innych źródeł są
    m.in. świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17 ustawy.
    W przedmiotowej sprawie kwota wypłacona przez Bank w ramach ugody:
        nie stanowi przysporzenia majątkowego, lecz zwrot części środków wcześniej
        wpłaconych przez Panią w ramach spłaty kredytu hipotecznego,
        nie jest związana z żadnym nowym stosunkiem prawnym, lecz stanowi rozliczenie
        uprzednio istniejącej umowy kredytowej,
        nie obejmuje odsetek ustawowych ani kosztów procesowych, a zatem nie można jej
        traktować jako świadczenia kompensującego szkody, lecz jako częściowy zwrot
        nienależnie pobranych świadczeń.

    Zawarcie ugody miało charakter polubownego rozstrzygnięcia sporu dotyczącego
    kwestionowanych klauzul umownych. Kwota zwrotu została uzgodniona jako rezultat
    kompromisu - przy założeniu, że kredyt został w całości spłacony, a suma spłat
    (pomniejszona o kwotę ugody) nadal przewyższa kwotę pierwotnie udzielonego kredytu.
    Oznacza to, że nie doszło do realnego zwiększenia Pani majątku.
    W świetle orzecznictwa i ugruntowanej praktyki interpretacyjnej (np. interpretacja
    indywidualna Dyrektora KIS z dnia 27 grudnia 2023 r., nr 0115-KDIT2.4011.491.2023.2.ŁS),
    zwroty dokonane w ramach ugód, które mają charakter kompensacyjny i nie skutkują
    przysporzeniem majątkowym, nie stanowią przychodu podatkowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
        dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a
        i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
        oraz
        dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia
        ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art.
        22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w
        przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem
        podatników).
    W myśl art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Ogólne określenie „przychodów” zawiera art. 11 ust. 1 ww. ustawy. Stosownie do tego
    przepisu:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
        pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
        zainkasował, objął w posiadanie”;
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika –
        tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
        odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć
        do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i
        wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby
        stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Wskazała Pani, że na podstawie ugody bank wypłacił Pani określoną kwotę. Powzięła Pani
    wątpliwość, czy wypłata tej kwoty podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych.
    Wypłata określonej kwoty
    Ugoda – jako jeden z typów umów – regulowana jest przepisami Kodeksu cywilnego.

    Zgodnie z art. 917 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    1071):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody.
    W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody
    przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody.
    Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron,
    zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub
    zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.
    Instytucja kredytu została natomiast uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady –
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.

    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Pani skutki podatkowe z tytułu wypłaty określonej kwoty
    Jak wynika z opisu sprawy, na podstawie zawartej ugody bank zwrócił Pani część
    wpłaconych wcześniej do Banku rat kapitałowo odsetkowych, które były nienależne
    Bankowi.
    W przypadku zwrotu nadpłaconych środków pieniężnych - taka operacja nie spełnia celu
    przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika - ani poprzez zwiększenie aktywów
    ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po stronie Kredytobiorcy nie dochodzi do
    powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z powrotem zwrot
    nadpłaconych środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty zaciągniętego kredytu.
    Taka wypłata będzie więc dla kredytobiorcy neutralna podatkowo – po jego stronie nie
    powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Skoro w wyniku rozliczenia wzajemnych roszczeń wynikających z umowy kredytu
    otrzymała Pani od banku zwrot wpłaconych środków pieniężnych tytułem rat kapitałowo-
    odsetkowych (nadpłatę), to otrzymana przez Panią kwota nie stanowi przychodu.
    Tym samym - nie ciąży na Pani obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób
    fizycznych z tego tytułu. W konsekwencji nie jest Pani zobowiązana do wykazania
    otrzymanej kwoty w zeznaniu podatkowym.
    Pani stanowisko należało uznać z prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Powołana przez Panią interpretacja została wydane w indywidualnych sprawach i nie ma
    zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do Pani sprawy, ani do żadnego
    innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
    Wydając interpretacje indywidualne nie odnoszę się do kwot i nie dokonuję wyliczeń.
    Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie
    podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek określenia podstawy opodatkowania, a
    prawidłowość takiego wyliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w
    postępowaniu podatkowym.
    Wskazać należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej
    sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w
    związku z czym, niniejsza interpretacja jest wiążąca dla Pani jako osoby występującej z
    wnioskiem, nie wywiera natomiast skutku prawnego dla innych osób (np. Pani męża).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.

        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.