Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.478.2025.1.ABA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-25
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej na terytorium Polski oraz brak obowiązku
wystawiania faktur poprzez KSeF.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
spółki-spółka zagraniczna
systemy-Krajowy System Faktur (KSeF)
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Krajowy System
Faktur (KSeF)
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski oraz braku obowiązku wystawiania faktur poprzez KSeF. Treść wniosku
    jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (A. SA) jest spółką prawa hiszpańskiego, z siedzibą oraz miejscem
    sprawowania zarządu na terytorium Hiszpanii. Ponadto, Spółka jest polskim podatnikiem
    VAT, zarejestrowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych.
    Spółka należy do międzynarodowej Grupy (...), której działalność koncentruje się na (...).
    Struktura zależności spółek z Grupy (...) przedstawia się w sposób, w którym centralną rolę
    odgrywa B. BV z siedzibą w Holandii. Ta spółka jest właścicielem 100% udziałów między
    innymi w dwóch innych podmiotach z grupy: C. Ltd z Wielkiej Brytanii oraz D. Sp. z o.o. z
    Polski. Z kolei Wnioskodawca tj. A. SA z Hiszpanii jest spółką w pełni zależną od C. Ltd, co
    oznacza, że kontrola nad nią jest pośrednio sprawowana przez B. BV poprzez brytyjską
    spółkę.
    W ramach działalności na terytorium Polski Wnioskodawca nabywa (...) od spółki
    powiązanej (D. Sp. z o.o.; dalej: „D. PL”), a następnie odsprzedaje je zagranicznym
    podmiotom niepowiązanym (dalej: „Model Transakcyjny”). W ramach Modelu
    Transakcyjnego towary, które Wnioskodawca nabywa i odsprzedaje, są wysyłane
    /transportowane bezpośrednio od D. PL do ostatecznego nabywcy. Towary te są wysyłane
    /transportowane ze zlokalizowanej w (...) fabryki, będącej własnością D. PL (dalej:
    „Fabryka”), do innych państw członkowskich UE lub państw spoza UE.
    Opisany wyżej Model Transakcyjny Spółka uznaje za sytuację, o której mowa w art. 22 ust.
    2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    361 z późn. zm.; dalej: „Ustawa o VAT”), czyli za tzw. dostawę łańcuchową. W związku z
    tym, w ramach Modelu Transakcyjnego, Wnioskodawca rozpoznaje w Polsce dla celów
    VAT następujące rodzaje transakcji:
        krajowe nabycie towarów – w odniesieniu do dostaw dokonanych przez D. PL na
        rzecz Wnioskodawcy;
        wewnątrzwspólnotową dostawę towarów – w odniesieniu do dostaw
        dokonywanych przez Wnioskodawcę na rzecz ostatecznego nabywcy, jeżeli towary
        transportowane są do innego państwa członkowskiego;
        eksport towarów – w odniesieniu do dostaw dokonywanych przez Wnioskodawcę
        na rzecz ostatecznego nabywcy, jeżeli towary transportowane są poza UE;
    – w sytuacjach, gdy wysyłkę/transport towarów należy przyporządkować dostawie
    dokonanej przez Wnioskodawcę.

    W polskiej deklaracji VAT (JPK_V7M) Wnioskodawca wykazuje jedynie dostawy towarów
    dokonywane w ramach Modelu Transakcyjnego. Ponadto, Wnioskodawca nie planuje
    rozszerzenia swojej działalności na terytorium Polski w stopniu wykraczającym poza
    Model Transakcyjny. Wnioskodawca nie przewiduje zmian w opisanym powyżej Modelu
    Transakcyjnym.
    Równocześnie, Wnioskodawca nabywa usługi od centrum usług wspólnych Grupy (...),
    zlokalizowanego w Polsce (dalej: „Centrum Usług Wspólnych”). Zakres usług świadczonych
    przez Centrum Usług Wspólnych obejmuje:
        obsługę księgową, w tym kwestie związane z odbiorem faktur i ich przetwarzaniem,
        rozliczanie wynagrodzeń,
        zarządzanie kredytami i monitowanie należności,
        zarządzanie sporami,
        obsługę zapytań.
    Wnioskodawca nie będzie posiadać na terytorium Polski oddziału ani stałego
    przedstawicielstwa. A.SA nie zamierza również upoważnić żadnych podmiotów lub osób
    trzecich funkcjonujących na terytorium Polski do działania w charakterze przedstawicieli
    handlowych uprawnionych do pozyskiwania klientów oraz zawierania umów na jego rzecz
    oraz w jego imieniu.
    Umowy zawierane przez Wnioskodawcę będą negocjowane i procesowane przez personel
    Wnioskodawcy zlokalizowany w Hiszpanii oraz podpisywane przez odpowiednie osoby
    upoważnione do reprezentacji Wnioskodawcy.
    Wszelkie istotne decyzje dotyczące działalności gospodarczej Wnioskodawcy w Polsce są
    oraz będą podejmowane poza granicami kraju. Ponadto, ogólny zarząd nad działalnością
    gospodarczą Wnioskodawcy na terytorium Polski (obejmujący m.in. budżetowanie,
    strategię, planowanie etc.) ma być sprawowany w sposób zdalny z terytorium Hiszpanii.
    Wnioskodawca nie zamierza posiadać, wynajmować lub używać na potrzeby swojej
    działalności gospodarczej w Polsce:
        nieruchomości, takich jak biura, lokale, punkty sprzedaży, miejsca magazynowe,
        zasobów technicznych, maszyn, urządzeń lub narzędzi.
    Należy przy tym zaznaczyć, że Wnioskodawca nie sprawuje żadnej kontroli nad
    maszynami, urządzeniami przemysłowymi i innymi narzędziami składającymi się na
    Fabrykę będącą własnością D. PL, zlokalizowaną w (...). Wnioskodawca nie ma
    bezpośredniego wpływu na to jaka część zasobów materialnych składająca się na Fabrykę
    będzie zaangażowana w realizowaniu zamówień na jego rzecz. Ponadto, żadna z linii
    produkcyjnych Fabryki nie będzie przeznaczona wyłącznie do obsługi zamówień
    Wnioskodawcy. Żaden z pracowników Fabryki nie zostanie formalnie przydzielony
    wyłącznie do realizacji zadań na rzecz Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie otrzyma również
    swobodnego prawa do wstępu na teren Fabryki, jak i kontroli zachodzących tam procesów
    produkcyjnych.
    A. SA nie będzie zatrudniać lub oddelegowywać do Polski własnych pracowników.
    Wnioskodawca nie otrzyma również prawa do sprawowania bezpośredniej kontroli nad
    jakimikolwiek zasobami osobowymi zlokalizowanymi na terytorium Polski, w szczególności
    nad personelem Fabryki lub Centrum Usług Wspólnych odpowiedzialnym za realizację
    bieżących zadań na jego rzecz. A. SA nie będzie miał wpływu na kształtowanie zaplecza
    personalnego Fabryki lub Centrum Usług Wspólnych, w szczególności nie będzie
    odpowiedzialny za politykę kadrową, procesy rekrutacyjne itp. Wnioskodawca nie będzie
    również decydował, którzy konkretnie pracownicy Fabryki lub Centrum Usług Wspólnych

    mają zostać wdrożeni w poszczególne procesy i zadania, realizowane w ramach zadań
    wykonywanych na jego rzecz.
    Zarówno pracownicy Fabryki, jak i Centrum Usług Wspólnych nie będą ponadto
    otrzymywać bezpośrednich instrukcji czy poleceń od personelu Wnioskodawcy
    znajdującego się poza Polską ani raportować informacji dotyczących swojej bieżącej pracy
    personelowi kierowniczemu zlokalizowanemu poza Polską. Podsumowując, kadra
    kierownicza Wnioskodawcy nie będzie miała bezpośredniego wpływu na czas, zakres i
    sposób wykonywania zadań przez pracowników operacyjnych Fabryki oraz Centrum Usług
    Wspólnych.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca będzie posiadać na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej dla celów VAT (w rozumieniu art. 11 Rozporządzenia), a w
    konsekwencji, czy Spółka od 1 lutego 2026 r. będzie zobowiązana do wystawiania faktur
    ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (dalej: „KSeF”)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Przepisy ustawy o VAT, jak i przepisy wykonawcze do niej, nie definiują pojęcia „stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” (dalej także: „SMPD”). Termin ten został
    jednak zdefiniowany w Rozporządzeniu, którego przepisy mają charakter wiążący i
    podlegają bezpośredniemu zastosowaniu we wszystkich państwach członkowskich (nie
    wymagają zatem implementacji do prawa krajowego).
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia, na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112
    /WE (dyrektywa Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku
    od wartości dodanej, Dz. Urz. UE L. 347/1 z dnia 11 grudnia 2006 r., dalej „Dyrektywa VAT”)
    „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce – inne niż
    miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się
    wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych
    potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Ponadto stosownie do art. 11 ust. 2 Rozporządzenia na potrzeby przepisów art. 45, art. 56
    ust. 2 akapit 2 oraz art. 192a Dyrektywy VAT „stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej” oznacza dowolne miejsce – inne niż miejsce siedziby działalności
    gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
    świadczenie usług, które wykonuje.
    W świetle powyższych definicji, SMPD powstanie zatem w przypadku, gdy na terytorium
    państwa innego niż państwo, w którym podatnik posiada siedzibę działalności
    gospodarczej, będzie istniało zaplecze techniczne i personalne umożliwiające temu
    podmiotowi:
        odbiór nabywanych usług i
        wykorzystanie nabywanych usług
    dla potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Obydwie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. Zatem struktura, która umożliwia
    wyłącznie zakup usług nie będzie wystarczająca dla stworzenia SMPD w danym państwie.
    Ponadto, stałe miejsce prowadzenia działalności powstanie, jeżeli na terytorium państwa
    innego niż państwo, w którym podatnik posiada siedzibę działalności gospodarczej, będzie
    istniało zaplecze techniczne i personalne umożliwiające temu podmiotowi świadczenie
    usług, które wykonuje.

    Stąd, zgodnie z art. 11 ust. 3 Rozporządzenia, fakt posiadania numeru identyfikacyjnego
    VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada SMPD.
    Wyjaśniając/analizując definicję pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, należy wziąć pod uwagę orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej (dalej: „Trybunał” lub „TSUE”). Podkreślenia wymaga bowiem fakt, że definicja
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej zawarta w Rozporządzeniu
    stanowi, w istocie, usankcjonowanie ugruntowanego stanowiska prezentowanego w
    odniesieniu do stałego miejsca prowadzenia działalności w orzecznictwie Trybunału
    (powyższe potwierdza chociażby pkt 14 preambuły do Rozporządzenia, zgodnie z którym
    wyjaśnienie pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej powinno
    uwzględniać orzecznictwo TSUE).
    W tym kontekście należy wskazać, że kryteria kreujące SMPD zostały sformułowane przez
    Trybunał w wyroku TSUE w sprawie C-168/84 (Gunter Berkholz). W orzeczeniu tym
    Trybunał wskazał, że aby miejsce, w którym podatnik wykonuje działalność gospodarczą
    można było uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności, muszą być łącznie spełnione
    następujące przesłanki:
      1. miejsce to musi się charakteryzować pewną minimalną skalą działalności oraz
      2. muszą być w nim stale obecne zasoby personalne oraz techniczne konieczne do
        wykonywania działalności.
    Z kolei w wyroku w sprawie C-190/95 (ARO Lease BV) Trybunał stwierdził, że stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość prowadzenia działalności w
    sposób niezależny. Oznacza to, zdaniem TSUE, że takie stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej musi mieć możliwość
      1. sporządzania umów bądź
      2. podejmowania decyzji o charakterze zarządczym (por. pkt 16 wyroku).
    Analogiczne stanowisko Trybunał zajął w wyroku w sprawie C-390/96 (Lease Plan
    Luxembourg SA), w którym stwierdził, że: „Jeżeli spółka leasingowa nie posiada w danym
    państwie członkowskim ani swojego personelu, ani struktury organizacyjnej
    charakteryzującej się wystarczającym poziomem trwałości, która umożliwiałaby
    zawieranie umów oraz podejmowanie decyzji na poziomie zarządu, w związku z czym
    usługi, o których mowa, mogłyby być świadczone w sposób niezależny, nie można mówić
    o stałej siedzibie spółki w tym państwie”.
    Podobne wnioski wypływają z innych wyroków TSUE. Tytułem przykładu wskazać w tym
    miejscu można wyrok w sprawie C-73/06 (Planzer Luxembourg SarI), w którym Trybunał
    podkreślił, że: „Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie podatku VAT pojęcie
    stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości, poprzez zgromadzenie stałych
    zasobów ludzkich i technicznych koniecznych dla świadczenia określonych usług (...). Owa
    minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z
    punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie
    danych usług w sposób niezależny”.
    Jednocześnie, jak wskazuje Trybunał, dla posiadania SMPD w danym państwie
    członkowskim UE nie jest konieczne posiadanie własnego personelu i zaplecza
    technicznego, o ile dostępność innego zaplecza porównywalna jest z dostępnością
    własnego zaplecza (tak np. TSUE w wyrok w sprawie C-605/12; Welmory sp. z o.o.).
    Z kolei, jak wynika z wyroku Trybunału w sprawie C#931/19 (Titanium Ltd), nieruchomość,
    która nie ma żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne działanie, w sposób
    oczywisty nie spełnia ustanowionych w orzecznictwie kryteriów uznania za stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej, nawet jeśli spółka będąca właścicielem

    nieruchomości upoważniła umownie osoby odpowiedzialne za niektóre zadania w
    zakresie zarządzania, przy czym spółka ta zastrzegła sobie podejmowanie wszystkich
    ważnych decyzji dotyczących wynajmu omawianej nieruchomości.
    Odnotowania również wymaga, że w swoim orzecznictwie Trybunał rozważał także
    przypadki, w których dany podmiot posiadał w innym państwie spółkę zależną i w
    konsekwencji był uprawniony do korzystania z jej zasobów. Mianowicie, jak stwierdził
    TSUE w wyroku w sprawie C-547/18 (Dong Yang Electronics), przepisy Dyrektywy VAT oraz
    Rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że „usługodawca nie może wywieść
    istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej spółki mającej siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na
    fakcie, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną”.
    W powyższym kontekście na uwagę zasługuje również wyrok w sprawie C-333/20 (Berlin
    Chemie A. Menarini SRL), w którym TSUE orzekł, iż spółka mająca siedzibę w jednym
    państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży.
    Jak wynika z powyższego, powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w każdym przypadku będzie stanowiło rezultat działalności gospodarczej
    podatnika. Jednakże nie oznacza to, że każdy rodzaj działalności gospodarczej
    automatycznie będzie skutkował powstaniem stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej dla celów VAT. Samo prowadzenie takiej działalności na terenie danego
    kraju nie powoduje bowiem powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, w sytuacji, gdy łącznie kilka kluczowych cech wyodrębnionych przez TSUE
    nie będzie charakteryzowało obecności danego podmiotu w tym państwie.
    Uwzględniając regulacje zawarte w Rozporządzeniu, a także tezy prezentowane w
    przytoczonym powyżej orzecznictwie TSUE, należy stwierdzić, że podatnik posiada stałe
    miejsce prowadzenia działalności, tylko wówczas, gdy spełnione zostaną następujące
    warunki:
      1. miejsce działalności charakteryzuje się odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
        personalnego oraz technicznego, aby umożliwić odbiór nabywanych usług i
        wykorzystanie ich dla potrzeb tego miejsca prowadzenia działalności lub
        świadczenie usług (prowadzenie działalności gospodarczej) z tego miejsca;
      2. miejsce działalności charakteryzuje się określonym poziomem stałości, tj. podatnik
        ma zamiar prowadzenia działalności w tym miejscu w sposób stały (a nie tylko
        periodyczny);
      3. działalność prowadzona w tym miejscu jest działalnością niezależną w stosunku do
        działalności głównej (miejsce charakteryzuje niezależność decyzyjna).
    Powyższe kryteria muszą zostać spełnione łącznie. W przypadku, gdy którekolwiek z nich
    nie zostanie spełnione, nie będzie można uznać, iż podatnik posiada SMPD w danym
    miejscu.
    Zatem, gdy nie jest spełnione chociażby jedno z wyżej wymienionych kryteriów, nie można
    uznać, że aktywność danego podmiotu na terytorium danego państwa członkowskiego
    powinna zostać rozpoznana jako posiadanie przez niego SMPD w rozumieniu przepisów o
    VAT.
    Powyższe rozumienie pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności” zostało
    potwierdzone również w orzecznictwie polskich sądów administracyjnych oraz w
    interpretacjach organów podatkowych.

    Przykładowo w tym miejscu można przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego
    z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. I FSK 393/13, w którym stwierdzono, że „o stałym miejscu
    prowadzenia działalności możemy mówić, gdy podatnik ma możliwość kierowania
    sprawami firmy, utrzymuje stały personel i posiada minimalne środki techniczne,
    niezbędne do prowadzenia działalności.”
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w orzeczeniu z 28 lipca 2011 r., sygn. III SA
    /Wa 3326/10, odwołując się do orzecznictwa TSUE, stwierdził natomiast, że „nie można
    uznać, że usługi wykonywane są w innym miejscu niż główne miejsce prowadzenia
    działalności, chyba że miejsce to jest chociaż w minimalnym stopniu stałe w związku ze
    stałą obecnością personelu oraz środków technicznych niezbędnych do świadczenia
    usług”.
    Biorąc pod uwagę definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    zawartą w Rozporządzeniu, jak również przytoczone powyżej tezy orzeczeń TSUE,
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż w przedstawionym stanie faktycznym nie posiada on
    w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Nie są bowiem spełnione konstytutywne przesłanki zaistnienia SMPD, w rozumieniu
    przepisów Rozporządzenia – Spółka nie posiada w Polsce zaplecza personalnego i
    technicznego umożliwiającego mu świadczenie usług oraz wykorzystanie nabywanych w
    Polsce towarów / usług do prowadzenia działalności gospodarczej, a jego działalność w
    Polsce nie cechuje się odpowiednią niezależnością decyzyjną. Za takim stanowiskiem
    przemawiają następujące okoliczności:
    Brak odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego
    Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym we Wniosku stanie faktycznym, nie jest spełniona
    przesłanka dysponowania przez A. SA w Polsce odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego, która jest niezbędna dla powstania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    Spółka, jak zaznaczono w opisie stanu faktycznego, nie posiada (i nie planuje posiadać) w
    Polsce jakichkolwiek zasobów ludzkich, gdyż nie zatrudnia (i nie planuje zatrudniać) na
    terytorium Polski żadnych pracowników, nie posiada (i nie planuje posiadać)
    przedstawicieli handlowych, osób uprawnionych do podejmowania w jego imieniu
    jakichkolwiek działań itd. A. SA nie deleguje również żadnych pracowników do
    wykonywania obowiązków na terytorium Polski ani na stałe, ani okresowo.
    Wszelkie decyzje o charakterze zarządczym (dotyczące sprzedaży, negocjowania i
    zawierania umów itd.) mające wpływ na działalność Spółki są podejmowane przez
    właściwy personel poza granicami Polski.
    Zdaniem Wnioskodawcy, nie można uznać, iż pracownicy/zleceniobiorcy Fabryki w (...)
    należącej do D. PL ani pracownicy Centrum Usług Wspólnych (podmiotu, który świadczy
    na rzecz Spółki m.in. usługi księgowe) mogliby zostać uznani za zaplecze personalne A. SA.
    Personel Fabryki w (...), z której wysyłane się towary, działa wyłącznie na rzecz swojego
    pracodawcy/zleceniodawcy i pod jego kierownictwem. Wnioskodawca nie posiada żadnej
    kontroli nad działaniem pracowników / zleceniobiorców Fabryki w (...) należącej do D. PL
    ani Centrum Usług Wspólnych (nie przedstawia im instrukcji ani nie kieruje
    wykonywaniem przez nich zadań).
    Jak wskazał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”) w interpretacji
    indywidualnej z dnia 6 lutego 2018 r., znak 0114-KDIP1-2.4012.683.2017.2.MC: „do
    przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie
    jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, podatnikowi
    musi jednak przysługiwać – na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca
    działalności – porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym”.
    Identyczna teza została sformułowana przez DKIS również w interpretacji indywidualnej z
    dnia 2 lutego 2018 r., znak 0115-KDIT1-2.4012.803.2017.3.RS.

    Ponadto, w cytowanym wyżej wyroku WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/WA 1979/16, WSA
    podkreślił, że: „W ocenie Sądu należy bowiem podzielić stanowisko zaprezentowane w
    skardze, że choć personel taki nie musi być "własny" (jak wyżej wskazał Sąd, w pełni
    akceptowalny jest outsourcing), to jednak wymagane jest określone władztwo nad takim
    personelem. Usługi zawsze przecież wykonuje jakiś personel, toteż pominięcie tego
    wymogu władztwa oznaczałoby, że to kryterium jest spełnione zawsze, niezależnie od
    zakresu uprawnień podmiotu do władczego kierowania takim personelem, sprawowania
    nad nim kontroli albo narzucania sposobu wykonywania zleconej usługi. (...) Odnośnie
    natomiast niezależności decyzyjnej – z wniosku wynikało, że decyzje dotyczące nabywanej
    w Polsce usługi podejmowane są przez zarząd w Niemczech, w Polsce nie rezyduje żadna
    osoba uprawniona w tej kwestii.”
    Analogicznie wypowiedział się NSA w wyroku I FSK 1783/19 z dnia 8 lutego 2023 r.
    wskazując, że: „(...) brak własnych zasobów pracowniczych czy technicznych nie wyklucza z
    góry istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to konieczne dla
    takiej kwalifikacji jest ustalenie możliwości dysponowania owym zapleczem personalnym i
    technicznym przez podatnika na poziomie porównywalnym z kontrolą właścicielską.”
    Powyższe potwierdza również późniejsze orzecznictwo TSUE. Z tego względu, aby
    przypisać podatnikowi istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium kraju nie wystarcza samo korzystanie z cudzych zasobów personalnych i
    technicznych – wymagana jest równocześnie kontrola podatnika nad tymi cudzymi
    zasobami, jakby były to własne zasoby danego podatnika.
    Co więcej, jak zostało to wskazane w opisie stanu faktycznego, Grupa (...) utworzyła w
    Polsce podmioty wytwarzające produkty dystrybuowane przez Wnioskodawcę, jednakże
    Spółka nie ma wpływu na organizację i proces produkcyjny oraz nie nabywa produktów
    bezpośrednio od podmiotów wytwarzających produkty. W ocenie Wnioskodawcy, w
    świetle wyroku TSUE w sprawie C-547/18 (Dong Yang Electronics), w analizowanej sprawie
    bez znaczenia pozostaje także okoliczności, iż Spółka i polska spółka produkcyjna należą
    do Grupy. Relacja między wskazanymi podmiotami nie ma bowiem znaczenia z punktu
    widzenia posiadania przez A. SA stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    Polsce – sama w sobie nie może być czynnikiem decydującym w tym zakresie.
    Skoro, jak wynika z powołanego wyżej wyroku TSUE w sprawie Dong Yang Electronics,
    istnienia na terytorium państwa członkowskiego SMPD nie można wywodzić z samego
    faktu posiadania przez spółkę spółki zależnej tym państwie członkowskim, takiego
    wniosku nie można również wysnuć z faktu, że podmiot należący do tej samej grupy
    kapitałowej prowadzi działalność na terytorium tego państwa członkowskiego. W istocie,
    zakwalifikowanie innego podmiotu jako tworzącego SMPD dla kontrahenta zależy od
    warunków merytorycznych określonych w Rozporządzeniu, w szczególności w jego art. 11,
    które muszą być oceniane w kontekście realiów gospodarczych i handlowych.
    Jak wskazała rzecznik generalna – Juliane Kokott – w swojej opinii w sprawie C-605/12
    (Welmory sp. z o. o.), odnosząc się do kwestii posiadania zaplecza personalnego jako
    warunku niezbędnego do uznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej:
    „nawet jeśli stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej niekoniecznie wymaga
    własnego zaplecza personalnego i technicznego, to podatnikowi musi jednak przysługiwać
    – na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności – porównywalna
    kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym. Dlatego w szczególności konieczne
    są umowy o usługi lub umowy najmu dotyczące zaplecza personalnego i technicznego,
    które to zaplecze jest do dyspozycji podatnika jak własne, i które to umowy nie podlegają
    zatem rozwiązaniu w krótkim czasie.”
    Z kolei, już w samym wyroku w sprawie C-605/12, TSUE wskazał, że „Okoliczność, że
    działalność gospodarcza dwóch spółek związanych umową o współpracy tworzy
    ekonomicznie nierozerwalną całość, a z jej rezultatów korzystają zasadniczo konsumenci
    w Polsce, nie ma znaczenia przy stwierdzeniu, czy spółka cypryjska posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w Polsce. Jak bowiem słusznie podkreśliły spółka polska, rząd

    cypryjski i Komisja Europejska, należy odróżnić usługi świadczone przez spółkę polską na
    rzecz spółki cypryjskiej od usług świadczonych przez tę ostatnią na rzecz konsumentów w
    Polsce. Chodzi o odrębne świadczenie usług, które podlegają różnym systemom VAT.”
    Przenosząc przytoczone orzecznictwo na grunt przedmiotowej sprawy, podkreślić należy,
    że w opisanym stanie faktycznym, w którym w ramach Modelu Transakcyjnego towary,
    które Wnioskodawca nabywa i odsprzedaje, są wysyłane/transportowane bezpośrednio ze
    zlokalizowanej w (...) fabryki będącej własnością D. PL do innych państw członkowskich UE
    lub państw spoza UE nie jest równoznaczne z nabywaniem prawa do dysponowania
    zasobami ludzkimi D. PL bądź kontroli nad jej zapleczem personalnym. A. SA nie ma
    bowiem żadnego wpływu na to, jaka część zasobów ludzkich Fabryki w (...) jest
    wykorzystywana do świadczenia usług na jego rzecz. Ponadto A. SA nie ma wpływu na
    godziny pracy pracowników tej Fabryki.
    Stanowisko prezentowane przez Wnioskodawcę znajduje potwierdzenie w orzeczeniach
    sądów administracyjnych. Tytułem przykładu można odnieść się do wyroku m.in.:
        WSA w Warszawie w wyroku z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/WA 1979/16, w
        którym sąd orzekł, że: „(...) odnośnie do nabycia w Polsce przez Skarżącą usługi
        Podwykonawcy - także nie wystąpią łącznie wszystkie konieczne cechy stałego
        miejsca działalności gospodarczej. O ile hale produkcyjne, same w sobie, mogłyby
        zostać uznane za wystarczające zaplecze techniczne do odbioru usługi tkania
        przędzy jedwabnej (maszyny Skarżącej służą opodatkowanej sprzedaży - są
        przedmiotem najmu - i nie mogą być przez to uznane za zasób związany z
        nabywaniem od Podwykonawcy usługi tkackiej), to także i w tym przypadku z
        wniosku wynikło, że w Polsce nie będą się znajdować żadne zasoby personalne
        Spółki umożliwiające wykonanie i odbiór usługi Podwykonawcy. W ocenie Sądu
        należy bowiem podzielić stanowisko zaprezentowane w skardze, że choć personel
        taki nie musi być „własny” (jak wyżej wskazał Sąd, w pełni akceptowalny jest
        outsourcing), to jednak wymagane jest określone władztwo nad takim personelem.
        Usługi zawsze przecież wykonuje jakiś personel, toteż pominięcie tego wymogu
        władztwa oznaczałoby, że to kryterium jest spełnione zawsze, niezależnie od
        zakresu uprawnień podmiotu do władczego kierowania takim personelem,
        sprawowania nad nim kontroli albo narzucania sposobu wykonywania zleconej
        usługi. Pracownicy Podwykonawcy nie mogą być więc uznani za element zasobów
        Skarżącej. Trafnie też wskazano w skardze, że za taki element nie mogą być uznani
        pracownicy Spółki powiązanej (a w istocie – „pracownik”, gdyż tylko jeden z nich
        przebywać ma w Polsce), bowiem także oni nie mają żadnych uprawnień do
        ingerowania w proces produkcji przędzy, spółka ta ma jedynie kontrolować jakość, i
        to w ramach umowy ze Skarżącą, a nie z Podwykonawcą, i nie może działać wobec
        Podwykonawcy w imieniu Skarżącej.”
        WSA w Gliwicach z dnia 15 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Gl 909/18, w którym sąd
        uchylił wydaną interpretację podatkową, w której organ stwierdził zaistnienie
        stałego miejsca prowadzenia działalności: „Zatem badając przedmiotowy stan
        faktyczny organ interpretacyjny niezasadnie przyjął, iż Skarżąca posiadała
        wystarczające zaplecze o charakterze technicznym i personalnym w kraju, aby
        uznać, że posiada stałe miejsce prowadzenia działalności. Skarżąca bowiem

        decydując się wyłącznie na zakup usług pakowania, konfekcjonowania i
        magazynowania towarów zgodnie z doręczonymi pracownikom Partnera
        zaleceniami centrali Spółki w Niemczech - nie stworzyła w Polsce miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej. Pracownicy byli bowiem zatrudnieni przez
        Partnera, nie działali w imieniu Skarżącej ani na jej rzecz; nie mieli jakiejkolwiek
        swobody działania ani prawa decyzji; wyłącznie wykonywali konieczne czynności
        wynikające z zakresu zlecenia usługi przez Skarżącą. Na terenie magazynu Strona
        nie posiada wyznaczonego, wyodrębnionego obszaru tylko do własnej dyspozycji i
        składowania swoich towarów (okoliczność taka nie wynika z opisu stanu
        faktycznego); nie mogła wpływać na metody i warunki składowania; nie miała
        jakiegokolwiek władztwa nad sposobem wykonywania usług pakowania,
        konfekcjonowania czy magazynowania. (...) Fakt ewentualnego sprawdzania przez
        przedstawiciela Spółki czy prawidłowo wykonywane są zakupione od Partnera
        usługi również nie powoduje innej oceny statusu prawnego obu podmiotów i
        przyjęcie, że nadzorowana jest działalność usługodawcy; jest to bowiem zwykła w
        obrocie gospodarczym weryfikacja jakości i prawidłowości zakupionych usług. Na
        zakończenie zauważyć także należy, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne posiadanie
        własnego zaplecza personalnego i technicznego, a podatnikowi musi jednak
        przysługiwać, na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności,
        porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym - to wbrew
        twierdzeniom organu interpretacyjnego - działalność Spółki w Polsce nie
        wyczerpuje powyższych warunków, gdyż ogranicza się jedynie do nabycia usług
        związanych z logistyką sprzedaży jej towarów.”
        WSA w Gliwicach z dnia 11 marca 2020 r., sygn. I SA/Gl 1029/19, w którym sąd
        orzekł: „Niewątpliwie zakup każdej usługi nabywanej przez podmiot gospodarczy
        ukierunkowany jest na określone korzyści ekonomicznej, co jednak nie kreuje
        automatycznie miejsca prowadzenia stałej działalności w kraju, na terenie którego
        usługodawca świadczy usługi. Konieczne do tego jest posiadanie władztwa nad
        zapleczem technicznym i osobowym.”
    Podobne wnioski płyną z wyroków WSA w Gliwicach z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. akt I
    SA/Gl 737/19 oraz WSA w Gliwicach z dnia 28 lipca 2020 r., sygn. I SA/Gl 141/20.
    Również NSA w wyroku z dnia 8 lutego 2023 r., sygn. I FSK 1783/19, odnosząc się do
    przesłanki dysponowania zapleczem personalnym podkreślił, że brak własnych zasobów
    pracowniczych nie wyklucza z góry istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, niemniej jednak dla takiej kwalifikacji konieczne jest ustalenie możliwości
    dysponowania owym zapleczem personalnym przez podatnika na poziomie
    porównywalnym z kontrolą właścicielską. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w
    szczególności, że: „Okoliczności opisane przez stronę nie świadczyły bowiem o możliwości
    dysponowania przez spółkę zapleczem personalnym czy technicznym T. PL w stopniu
    odpowiadającym uprawnieniom właścicielskim. Sąd pierwszej instancji pominął nie tylko
    fakt, że spółka nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników (ani na podstawie umów o
    pracę, ani umów cywilnoprawnych) ale także nie posiada ona jakichkolwiek uprawnień do
    wydawania poleceń, określania zakresu obowiązków czy zlecania prac bądź wydawania
    instrukcji personelowi zatrudnionemu przez T. PL. (...) Ukształtowanie relacji między

    spółką a T. PL opiera się na zasadach rynkowych. T. PL otrzymuje wynagrodzenie za
    wykonane usługi kalkulowane na poziomie rynkowym (uwzględniające zarówno koszty
    pracy, amortyzację, koszty energii, jak i tzw. narzut), ponosi ryzyko ekonomiczne
    działalności, odpowiada za wady, braki i obniżoną jakość produktów wytworzonych na
    rzecz skarżącej. Spółka nie dokonuje dodatkowych wpłat na rzecz T. PL, nie wyrównuje
    wynagrodzeń w przypadku spadku rentowności zakładu produkcyjnego w Polsce.
    Podmioty te cechuje odrębność na poziomie organizacyjnym, zarządczym, produkcyjnym i
    kapitałowym. Zlecenie części produkcji zakładowi należącemu do T. PL jest podyktowane
    chęcią zwiększenia skali produkcji, przy czym towary produkowane przez T. PL stanowią
    jeden z wielu rodzaju produktów będących w portfolio skarżącej. W ocenie Sądu drugiej
    instancji, całokształt przytoczonych okoliczności opisanych we wniosku o wydanie
    interpretacji nie dawał podstaw do stwierdzenia, by spółka mogła dysponować zapleczem
    technicznym i personalnym w sposób decydujący o istnieniu stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium Polski.”
    Niezależnie od powyższego należy wskazać, że w świetle rozważań poczynionych przez
    Trybunał w wyroku w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A. Menarini SRL), to samo zaplecze
    personalne i techniczne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i
    odbioru tych samych usług. W ślad za przywołanym orzeczeniem TSUE, także NSA w
    wyroku z dnia 19 maja 2022r, sygn. I FSK 968/20, wskazał, że „nie można mówić o „stałym
    miejscu prowadzenia działalności gospodarczej” zagranicznego usługobiorcy w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) Nr 282/2011 w zw. z art. 28b ust. 2 u.p.
    t.u., jeżeli to samo zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać udostępnione spółce
    zagranicznej przez spółkę krajową, i które zdaniem organów podatkowych pozwala na
    wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki zagranicznej w kraju,
    stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa świadczy usługi na rzecz spółki
    zagranicznej”.
    Tym samym, zasoby ludzkie D. PL, które są wykorzystywane do obsługi wysyłek towarów
    na rzecz A. SA nie mogą jednocześnie zostać uznane za zasoby personalne Spółki
    pozwalające na uznanie, iż posiada on odpowiednią strukturę osobową w Polsce.
    W świetle powyższych argumentów i powołanych orzeczeń, Wnioskodawca jest zdania, że
    z uwagi na fakt, iż Spółka nie posiada w Polsce własnego personelu bądź porównywalnego
    dostępu do zasobów ludzkich innego podmiotu, przesłanka warunkująca powstanie
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w aspekcie zaplecza personalnego
    nie jest spełniona.
    Okoliczność ta, sama w sobie, powinna wykluczać istnienie SMPD A. SA w Polsce.
    Również przesłanka posiadania w Polsce odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza
    technicznego niezbędnego do prowadzenia działalności nie jest spełniona w opisanym we
    Wniosku stanie faktycznym. A. SA nie posiada w Polsce jakiejkolwiek infrastruktury do
    prowadzenia niezależnej działalności.
    Jak wynika z ugruntowanej linii orzeczniczej i interpretacyjnej, dla stwierdzenia istnienia
    stałego miejsca prowadzenia działalności konieczne jest zbadanie możliwości
    sprawowania przez usługobiorcę kontroli nad zapleczem usługodawcy. W przypadku jej
    braku będzie to jedynie zwykła relacja pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą, w ramach
    której korzystanie z zasobów kontrahenta nie może być uznane za równoznaczne z
    korzystaniem z zasobów własnych, a w konsekwencji z utworzeniem odpowiedniej
    struktury osobowo-rzeczowej w danym państwie, której obecność jest jednym z
    czynników warunkujących stworzenie SMPD.
    Przyjęcie odmiennego podejścia prowadziłoby do wniosku, że każdy podmiot nawiązujący
    współpracę z podmiotem z innego państwa posiada stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym państwie.

    Biorąc pod uwagę powyższe, należy zauważyć, że Wnioskodawca nie posiada i nie będzie
    posiadać w Polsce infrastruktury, na swój własny, wyłączny użytek, koniecznej do
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.
    Co prawda, towary Wnioskodawcy są wysyłane z Fabryki w Polsce – jednak ze względu na
    charakter prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności, nie można uznać, że posiada on
    zaplecze techniczne wystarczające dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej. Fakt powstawania i przechowywania towarów na terytorium Polski
    pozostaje w ścisłym związku z przyjętym modelem dystrybucji towarów, zaś proces
    sprzedaży Wnioskodawcy jest w całości zarządzany w jego siedzibie w Hiszpanii.
    Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego, usługi świadczone przez pracowników D.
    PL oraz Centrum Usług Wspólnych nie umożliwiają Wnioskodawcy prowadzenia
    niezależnej działalności na terytorium kraju, gdyż dostępność zaplecza technicznego
    będącego przedmiotem świadczonych na rzecz Wnioskodawcy usług nie jest
    porównywalna do dostępności własnego zaplecza.
    Infrastruktura kluczowa do prowadzenia działalności Spółki znajduje się poza Polską.
    Nie sposób zatem uznać, że sam fakt obsługi towarów w magazynie oraz ich transportu
    może być uznany za wystarczające zaplecze techniczne, zwłaszcza zważywszy na fakt, iż
    procesy te są obsługiwane w całości przez podmioty, nad których zasobami Spółka nie ma
    jakiejkolwiek kontroli.
    Dodatkowo podkreślenia wymaga, że Wnioskodawca nie posiada/nie wynajmuje/nie jest
    dzierżycielem w Polsce obiektów lub pomieszczeń na potrzeby prowadzenia swojej
    działalności w postaci biura lub punktu sprzedaży. Spółka nie posiada i nie planuje
    posiadać na terenie kraju żadnych maszyn ani innych urządzeń niezbędnych do
    niezależnego wykonywania działalności gospodarczej.
    Wobec powyższego nie można uznać, że Spółka posiada w Polsce odpowiednią strukturę
    w zakresie zaplecza technicznego, konieczną dla powstania stałego miejsca prowadzenia
    działalności w Polsce.
    Powyższe stanowisko potwierdzają liczne interpretacje indywidualne, m.in.:
        interpretacja DKIS z dnia 17 października 2023 r., znak 0114-KDIP1-
        2.4012.402.2024.3.JO, w której organ stwierdził, że mimo nabywania usług
        logistycznych od spółki powiązanej, podatnik nie będzie posiadać stałego miejsca
        prowadzenia działalności: „W analizowanej sprawie nabywacie Państwo produkty
        od polskiej spółki powiązanej oraz usługi od firmy logistycznej, która obsługuje cały
        proces dostawy towarów z magazynów producenta (polskiej spółki powiązanej) do
        magazynów odbiorców. (...). Jak wynika z okoliczności sprawy Spółka nie posiada
        kontroli nad personelem ani zapleczem technicznym podmiotu, który świadczy
        usługi logistyczne, jest on niezależnym podmiotem zewnętrznym. Ponadto,
        Państwa Spółka ani w stosunku do polskiej spółki powiązanej (B PL) ani w stosunku
        do innych kontrahentów z terytorium Polski nie posiada również bezpośredniej
        kontroli nad zasobami osobowymi, technicznymi ani rzeczowymi. Wszystkie
        działania sprzedażowe realizowane są przez osoby zatrudnione w Czechach z
        siedziby Spółki. Również osoby, które zarządzają lub obsługują proces reklamacji
        towarów, wykonują te czynności z terytorium Czech. (...) W konsekwencji, oceniając
        całokształt okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada w
        Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.”

        interpretacja DKIS z dnia 23 października 2020 r., znak 0114-KDIP1-
        2.4012.258.2020.2.JŻ, w której organ potwierdził, iż podatnik nie posiada stałego
        miejsca prowadzenia działalności mimo zawarcia umowy na usługi logistyczno-
        magazynowe: „Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski oddziału ani biura
        jak również żadnych aktywów trwałych (w szczególności środków trwałych) ani
        wyposażenia. Jedynym podmiotem (poza FL) z jakim Spółka podjęła współpracę jest
        doradca podatkowy posiadający pełnomocnictwo ogólne, a także pełnomocnictwo
        do składania deklaracji VAT. Zatem, mimo że Wnioskodawca zwarł umowy z FL na
        usługi logistyczno- magazynowe, na które składają się m.in. wyładunek towarów
        dostarczonych przez Spółkę ze Szwecji, przechowywanie towarów, załadunek
        towarów dla Klienta po zgłoszeniu się po odbiór partii towarów, a ponadto inne
        czynności oraz podjął współpracę z doradcą podatkowym, w tym konkretnym
        przypadku, nie można uznać, że Wnioskodawca posiada na terytorium Polski stałe
        miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.”
    Z kolei w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2023 r., sygn. I FSK
    1783/19, sąd orzekł: „Choć brak własnych zasobów pracowniczych czy technicznych nie
    wyklucza z góry istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to
    konieczne dla takiej kwalifikacji jest ustalenie możliwości dysponowania owym zapleczem
    personalnym i technicznym przez podatnika na poziomie porównywalnym z kontrolą
    właścicielską.” Do podobnych wniosków doszedł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z
    dnia 13 kwietnia 2023 r. (sygn. I FSK 761/19). Również w wyroku z 11 października 2022 r.,
    sygn. I FSK 396/21, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: „Do przyjęcia stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne, aby
    podatnik dysponował personelem, który jest u niego zatrudniony tudzież zapleczem
    technicznym, które stanowi jego własność. Dla uznania, że zachodzi stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej trzeba jednak wykazać, że - mimo braku własnego
    zaplecza - podatnikowi przysługuje porównywalna jak przy własnej, kontrola nad cudzym
    zapleczem personalnym i technicznym. Warunek taki w szczególności realizują umowy o
    usługi lub umowy najmu pozwalające na bezpośrednie uzyskanie wpływu na personalne i
    techniczne zaplecze. Przy takich umowach przedmiotowe zaplecze pozostaje do
    dyspozycji podatnika jak własne. Z Opinii Rzecznika Generalnego z 15 maja 2014 r. w
    sprawie C-605/12 wynika, że w przypadku, gdy przedsiębiorca zagraniczny wykorzystuje
    znajdujące się w kraju zaplecze personalne i techniczne innego podmiotu, dla wypełnienia
    kryterium "stałości" przy ocenie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej konieczne jest: zawarcie umów o świadczeniu usług lub umów najmu
    dotyczących zaplecza technicznego i personalnego, które nie podlegają rozwiązaniu w
    krótkim czasie, posiadanie przez zagraniczny podmiot kontroli nad zapleczem
    personalnym i technicznym oraz dysponowanie nim w sposób porównywalny do sytuacji,
    w której zaplecze personalne i techniczne stanowiłoby własność zagranicznego podatnika
    (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2021 r., sygn. akt I FSK 660/18).”
    W ocenie Wnioskodawcy sytuacja taka (posiadania kontroli właścicielskiej) nie zachodzi i
    nie będzie zachodzić w realiach funkcjonowania Wnioskodawcy w Polsce.
    Ponadto, w świetle wyroku TSUE w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A. Menarini SRL) to
    samo zaplecze techniczne nie może służyć jednocześnie do świadczenia i odbioru usług.
    Niewątpliwie zasoby techniczne posiadane przez D. PL w Fabryce w Polsce są przez nią
    wykorzystywane na rzecz A. SA, a zatem nie mogą zostać uznane za zaplecze techniczne
    posiadane przez Spółkę na terytorium Polski, umożliwiające mu odbiór oraz świadczenie
    usług.

    W świetle powyższego, nie można uznać, że Wnioskodawca posiada na terytorium Polski
    zaplecze techniczne pozwalające na prowadzenie działalności gospodarczej w sposób
    niezależny w związku z nabywanymi usługami Centrum Usług Wspólnych oraz
    korzystaniem ze wsparcia personelu Fabryki w Polsce co również wyklucza możliwość
    uznania, iż Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
    na terytorium Polski.
    Pomijając fakt, że brak odpowiedniej struktury personalnej i technicznej w Polsce
    eliminuje możliwość uznania, że Spółka posiada SMPD na terytorium Polski,
    Wnioskodawca pragnie również podkreślić, że w analizowanym przypadku nie jest
    spełniony warunek samodzielności prowadzonej przez A. SA działalności gospodarczej w
    Polsce. Jak wskazano powyżej, zgodnie z orzecznictwem TSUE stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej musi bowiem przejawiać się w posiadaniu w danym państwie
    infrastruktury umożliwiającej zawieranie umów i podejmowanie decyzji zarządczych – tj.
    niezależności decyzyjnej. Musi zatem zachodzić możliwość samodzielnego działania przez
    tę infrastrukturę zlokalizowaną poza państwem siedziby działalności gospodarczej danego
    podmiotu w kierunku generowania po stronie podatnika obrotu z tytułu czynności
    opodatkowanych VAT.
    Wnioskodawca nie posiada i nie planuje posiadać w Polsce jakiejkolwiek struktury, która
    mogłaby brać udział w podejmowaniu decyzji zarządczych, czy procesie negocjacji i
    zawierania umów. W szczególności w Polsce nie znajduje się żaden pracownik Spółki ani
    inna osoba upoważniona do reprezentowania lub zawierania umów w imieniu A. SA.
    Wszystkie czynności związane z działalnością Wnioskodawcy są podejmowane w siedzibie
    Spółki. W Hiszpanii podejmowane są również decyzje strategiczne związane z
    funkcjonowaniem Spółki.
    W konsekwencji, w analizowanym zdarzeniu przyszłym nie zostanie spełniona przesłanka
    prowadzenia działalności w sposób niezależny od działalności Spółki w kraju jego siedziby.
    Wnioskodawca pragnie zwrócić uwagę, że powyższe podejście jest zgodne ze
    stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie polskich sądów administracyjnych.
    Przykładowo, w orzeczeniu z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. III SA/Wa 110/09, powołując
    wyroki Trybunału, WSA w Warszawie stwierdził, że „ W sprawach: 168/84 Gunter Bergholz
    p-ko Finanzamt Hamburg - Mitte - Altstadt, C- 190/95 ARO Lease BVp-ko Instecteur van de
    Belastingdienst Grote Ondernemingen te Amsterdam, C- 260/95 Commissioners of
    Customs and Excise p-ko DFDS A/S, C-231/94 Faaborg - Gelting Linien A/S p-ko Finanzamt
    Flensburg ETS zdefiniował pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności jako to, gdzie
    podmiot posiada zasoby ludzkie, zasoby techniczne a także infrastrukturę umożliwiającą
    zawieranie umów i podejmowanie decyzji zarządczych. Nadto, powyższe zasoby i
    infrastruktura muszą charakteryzować się pewną stałością oraz umożliwiać świadczenie
    usług w sposób niezależny.”
    Powyższe wynika między innymi z wyroku z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie ARO Lease BV
    (sygn. C- 190/95), w którym TSUE stwierdził, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej musi mieć możliwość prowadzenia działalności w sposób niezależny, a więc
    przedsiębiorstwo, które nie posiada w państwie członkowskim ani własnego personelu,
    ani struktury organizacyjnej, która cechuje się wystarczającym stopniem trwałości, aby
    zapewnić ramy, w których mogłyby być zawierane umowy i podejmowane decyzje w
    zakresie zarządzania, nie może być uznane za posiadające stałe miejsce prowadzenia
    działalności w tym państwie.
    Skoro zatem w orzecznictwie TSUE kryterium samodzielności decyzyjnej jest jednym z
    warunków sine qua non uznania, że podatnik posiada w danym miejscu stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej, to sam brak samodzielności prowadzonej w
    Polsce działalności gospodarczej wyklucza możliwość posiadania przez Wnioskodawcę
    stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju.

    Stanowisko Spółki podzielają także polskie sądy administracyjne. Przykładowo w wyroku z
    dnia 12 lipca 2017 r. (sygn. akt III SA/Wa 1979/16) WSA uwzględnił skargę podatnika,
    uznając, że przesłanki stałego miejsca prowadzenia działalności nie zostały spełnione. W
    okolicznościach powołanej sprawy podatnik podnosił, że wszelkie decyzje dotyczące
    działalności w Polsce jak również proces sprzedaży był w całości prowadzony przez Spółkę
    bezpośrednio z terytorium Niemiec. W tak przedstawionym stanie faktycznym WSA
    wskazał, iż: „Kryterium dotyczące stałości działalności oraz zasobów technicznych mogłoby
    być w niniejszej sprawie, w zakresie sprzedaży dokonywanej przez Spółkę, przedmiotem
    rozbieżnych ocen, ale niewątpliwie nie spełniono w tym zakresie kryterium dysponowania
    odpowiednim personelem oraz kryterium niezależności decyzyjnej. Skarżąca
    zadeklarowała we wniosku, że w Polsce nie będą podejmowane żadne decyzje ani
    zarządzane żadne umowy dotyczące najmu maszyn.”
    Podkreślić więc raz jeszcze należy, że w przedmiotowej sprawie wszystkie decyzje
    strategiczne dokonywane są przez zarząd i uprawnionych pracowników Spółki w Hiszpanii,
    zaś na terytorium Polski A. SA nie posiada i nie będzie posiadać żadnych osób bądź
    organów, które byłyby uprawnione do podejmowania wiążących decyzji dotyczących
    działalności Spółki, zawierania umów czy ich negocjowania. Również pracownicy Centrum
    Usług Wspólnych ani D. PL będący właścicielem Fabryki nie są uprawnieni do
    podejmowania takich działań w imieniu Wnioskodawcy.
    W konsekwencji, w opisanym stanie faktycznym nie jest spełniona przesłanka
    prowadzenia działalności gospodarczej w sposób niezależny od działalności
    Wnioskodawcy w kraju jego siedziby.
    Biorąc pod uwagę powyższe, nie można uznać, że działalność A. SA na terytorium Polski
    ma charakter niezależny, co również wyklucza możliwość uznania, iż Wnioskodawca
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    Reasumując, biorąc pod uwagę wskazane okoliczności, nie można uznać, że w opisanym
    stanie faktycznym Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium Polski czy też, że będzie posiadać w przyszłości prowadząc
    działalność w zakresie opisanym we wniosku. Nie są bowiem (i nie będą) spełnione
    przesłanki pozwalające na stwierdzenie, że A. SA posiada (będzie posiadać) w Polsce
    miejsce charakteryzujące się odpowiednią strukturą osobową i techniczną, umożliwiające
    prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały i niezależny.
    Na wstępie Wnioskodawca pragnie wskazać, że 4 sierpnia 2023 r. Prezydent
    Rzeczypospolitej Polskiej podpisał ustawę z 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o
    podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw Dz. U. z 2023 r. poz. 1598
    (zwana dalej również Ustawą zmieniającą). Ustawa zmieniająca została ogłoszona w
    Dzienniku Ustaw z dniem 11 sierpnia 2023 r. i od tego momentu może być przedmiotem
    wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, nawet jeśli dany przepis ogłoszonej ustawy
    wchodzi w życie w terminie późniejszym (po złożeniu wniosku o wydanie interpretacji
    indywidualnej).
    Artykuł 1 pkt 12 Ustawy zmieniającej wprowadza do ustawy o VAT przepis art. 106ga ust. 1
    zgodnie z którym podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy
    użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu
    przewiduje z kolei wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających
    w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej. Zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT w brzmieniu wynikającym z
    Ustawy zmieniającej obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur
    przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    Należy wskazać, że zgodnie z art. 23 Ustawy zmieniającej wskazane regulacje wchodzą w
    życie od 1 lutego 2026 r.

    W podobnych sprawach istnieją już rozstrzygnięcia w zakresie braku obowiązku
    wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, w
    sytuacji braku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    Polsce. Na przykład interpretacja indywidualna z 17 marca 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-
    2.4012.697.2024.2.JO, w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że:
    „przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r. wskazuje,
    że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego
    Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu przewiduje
    wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby
    działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zatem, skoro Spółka nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym
    ustawą zmieniającą, Spółka nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur
    ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e- Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r.”
    Wskazane powyżej regulacje wprowadzają od 1 lutego 2026 r. obowiązek wystawiania
    faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) tylko dla
    podatników podatku VAT, którzy posiadają w Polsce siedzibę lub stałe miejsce
    prowadzenie działalności gospodarczej. Skoro zatem, w ocenie Spółki, Wnioskodawca nie
    posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej i nie będzie posiadał w
    przyszłości takiego stałego miejsca (również po 1 lutego 2026 r.) to obowiązek wynikający
    z art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT w brzmieniu nadanym Ustawą zmieniającą nie będzie
    miał zastosowania do faktur wystawianych przez Wnioskodawcę.
    Przedstawiając powyższe, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości swojego
    stanowiska przedstawionego w sprawie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1, 3 i 5 ustawy:
      przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii
      Europejskiej.
      przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące
      w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:

      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty
    wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich
    oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.

    Z treści wniosku wynika, że A. SA (dalej: „Spółka”) jest spółką prawa hiszpańskiego, z
    siedzibą oraz miejscem sprawowania zarządu na terytorium Hiszpanii. Ponadto, Spółka
    jest polskim podatnikiem VAT, zarejestrowanym na potrzeby transakcji
    wewnątrzwspólnotowych. Spółka należy do międzynarodowej Grupy (...), której
    działalność koncentruje się na (...). W ramach działalności na terytorium Polski Spółka
    nabywa (...) od spółki powiązanej D. PL, a następnie odsprzedaje je zagranicznym
    podmiotom niepowiązanym (dalej: „Model Transakcyjny”). W ramach Modelu
    Transakcyjnego towary, które Spółka nabywa i odsprzedaje, są wysyłane/transportowane
    bezpośrednio od D. PL do ostatecznego nabywcy. Towary te są wysyłane/transportowane
    ze zlokalizowanej w (...) fabryki, będącej własnością D. PL (dalej: „Fabryka”), do innych
    państw członkowskich UE lub państw spoza UE. Równocześnie, Spółka nabywa usługi od
    centrum usług wspólnych Grupy (...), zlokalizowanego w Polsce (dalej: „Centrum Usług
    Wspólnych”). Zakres usług świadczonych przez Centrum Usług Wspólnych obejmuje:
    obsługę księgową, w tym kwestie związane z odbiorem faktur i ich przetwarzaniem,
    rozliczanie wynagrodzeń, zarządzanie kredytami i monitowanie należności, zarządzanie
    sporami, obsługę zapytań. Spółka nie będzie posiadać na terytorium Polski oddziału ani
    stałego przedstawicielstwa. A. SA nie zamierza również upoważnić żadnych podmiotów
    lub osób trzecich funkcjonujących na terytorium Polski do działania w charakterze
    przedstawicieli handlowych uprawnionych do pozyskiwania klientów oraz zawierania
    umów na jego rzecz oraz w jego imieniu. Umowy zawierane przez Spółkę będą
    negocjowane i procesowane przez personel Spółki, zlokalizowany w Hiszpanii oraz
    podpisywane przez odpowiednie osoby upoważnione do reprezentacji Spółki. Wszelkie
    istotne decyzje dotyczące działalności gospodarczej Spółki w Polsce są oraz będą
    podejmowane poza granicami kraju. Ponadto, ogólny zarząd nad działalnością
    gospodarczą Spółki na terytorium Polski (obejmujący m.in. budżetowanie, strategię,
    planowanie etc.) ma być sprawowany w sposób zdalny z terytorium Hiszpanii. Spółka nie
    zamierza posiadać, wynajmować lub używać na potrzeby swojej działalności gospodarczej
    w Polsce.
    Na tle tak przedstawionego opisu sprawy, Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy A.
    SA będzie posiadać stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce i czy w
    związku ze sprzedażą dokonywaną na terytorium Polski, będzie zobowiązana do
    wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
    Odnosząc się do przedmiotowej kwestii należy wskazać, że dla ujednolicenia stosowanych
    zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji podlegających opodatkowaniu
    definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w
    rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.

    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy

    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest
    konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył
    usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest, aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu
    wystarczającej stałości miejsca działalności - kontrola nad zapleczem personalnym i
    technicznym usługodawcy porównywalna do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Na podstawie wymienionych przesłanek można uznać, że jeżeli dany podmiot posiada w
    danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się
    odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie.
    Bez znaczenia pozostaje natomiast - co należy podkreślić - czy są to pracownicy
    zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, czy też „własna” infrastruktura.
    Orzecznictwo TSUE wskazuje bowiem, że także korzystanie z zasobów ludzkich i
    technicznych innego podmiotu może prowadzić do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności w innym kraju.
    W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w
    Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał
    wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr
    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006

    /112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie
    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    Wynika z niego, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności
    istotne jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE podkreślił,
    że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby
    móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się
    wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym
    państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do
    dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby
    było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce
    niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych
    pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka
    rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał
    podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i
    odbioru tych samych świadczeń.
    W wyroku C-232/22 z 29 czerwca 2023 r. TSUE orzekł, że „podatnik będący usługobiorcą,
    którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie posiada stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma
    siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego
    usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje
    na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania
    umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń
    akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej
    podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.
    Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22, w
    którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca
    siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z
    usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
    posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że
    obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
    świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie
    członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w
    rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia
    jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81)”.
    Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r.,
    sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są
    odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług.
    Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby
    umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi
    słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi.

    Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i
    techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą
    w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce
    prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie
    wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych
    usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
    Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności
    rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie będzie posiadać w Polsce stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie zorganizował bowiem
    na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających
    samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku
    wynika, że A. SA jest spółką prawa hiszpańskiego, z siedzibą oraz miejscem sprawowania
    zarządu na terytorium Hiszpanii. Działalność spółki koncentruje się na (...). W ramach
    działalności na terytorium Polski Spółka nabywa (...) od spółki powiązanej D. PL, a
    następnie odsprzedaje je zagranicznym podmiotom niepowiązanym. Towary, które Spółka
    nabywa i odsprzedaje, są wysyłane/transportowane bezpośrednio od D. PL do
    ostatecznego nabywcy. Towary te są wysyłane/transportowane ze zlokalizowanej w (...)
    fabryki, będącej własnością D. PL do innych państw członkowskich UE lub państw spoza
    UE. Równocześnie, Spółka nabywa usługi od Centrum Usług Wspólnych Grupy (...),
    zlokalizowanego w Polsce. Zakres usług świadczonych przez Centrum Usług Wspólnych
    obejmuje: obsługę księgową, w tym kwestie związane z odbiorem faktur i ich
    przetwarzaniem, rozliczanie wynagrodzeń, zarządzanie kredytami i monitowanie
    należności, zarządzanie sporami, obsługę zapytań.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W
    analizowanej sprawie Spółka nie zamierza posiadać, wynajmować lub używać na potrzeby
    swojej działalności gospodarczej w Polsce nieruchomości, takich jak biura, lokale, punkty
    sprzedaży, miejsca magazynowe oraz zasobów technicznych, tj. maszyn, urządzeń lub
    narzędzi. Spółka nie będzie zatrudniać lub oddelegowywać do Polski własnych
    pracowników, nie będzie posiadać na terytorium Polski oddziału ani stałego
    przedstawicielstwa oraz nie zamierza upoważnić żadnych podmiotów lub osób trzecich
    funkcjonujących na terytorium Polski, do działania w charakterze przedstawicieli
    handlowych, uprawnionych do pozyskiwania klientów oraz zawierania umów na jej rzecz
    oraz w jej imieniu. Zatem Spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski własnego
    zaplecza osobowego ani technicznego.
    Co jednak istotne, dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie
    jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium
    to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i
    infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być
    dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim
    kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Z wniosku wynika,
    że, w związku z Modelem Transakcyjnym, Spółka będzie nabywać towary od D. PL oraz
    będzie nabywać usługi od Centrum Usług Wspólnych. Jednak, co istotne, Spółka nie
    otrzyma prawa do sprawowania bezpośredniej kontroli nad jakimikolwiek zasobami
    osobowymi lub technicznymi tych podmiotów, zlokalizowanymi na terytorium Polski.
    Spółka nie będzie dysponować pełną swobodą w podejmowaniu decyzji dotyczących
    powierzchni magazynowej oraz miejsca składowania towarów. Wnioskodawca nie
    sprawuje żadnej kontroli nad maszynami, urządzeniami przemysłowymi i innymi
    narzędziami składającymi się na Fabrykę będącą własnością D. PL. Spółka nie otrzyma
    również swobodnego prawa do wstępu na teren Fabryki, jak i kontroli zachodzących tam
    procesów produkcyjnych. A. SA nie będzie miała wpływu na kształtowanie zaplecza

    personalnego Fabryki lub Centrum Usług Wspólnych, w szczególności nie będzie
    odpowiedzialna za politykę kadrową, procesy rekrutacyjne itp. Spółka nie będzie również
    decydowała, którzy konkretnie pracownicy Fabryki lub Centrum Usług Wspólnych mają
    zostać wdrożeni w poszczególne procesy i zadania, realizowane w ramach zadań
    wykonywanych na jej rzecz. Zarówno pracownicy Fabryki, jak i Centrum Usług Wspólnych
    nie będą ponadto otrzymywać bezpośrednich instrukcji czy poleceń od personelu Spółki,
    znajdującego się poza Polską ani raportować informacji dotyczących swojej bieżącej pracy
    personelowi kierowniczemu zlokalizowanemu poza Polską. W konsekwencji należy uznać,
    że Spółka nie będzie posiadała kontroli nad zasobami personalnymi, technicznymi i
    rzeczowymi D. PL oraz Centrum Usług Wspólnych, porównywalnej do tej jaką sprawuje
    nad zapleczem własnym.
    Dodatkowo do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli
    strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności
    gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza
    technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb.
    Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności
    gospodarczej powinna występować w sposób stały tj. na stałe dysponować takimi
    środkami, które pozwalają na faktyczne świadczenie usług z danego miejsca. Zatem,
    decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się
    wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających.
    Raz jeszcze należy podkreślić, że w analizowanej sprawie Spółka nie posiada na terytorium
    Polski żadnych zasobów osobowych ani technicznych niezbędnych do prowadzenia
    działalności jak i nie posiada kontroli nad zapleczem osobowym, technicznym i rzeczowym
    D. PL oraz Centrum Usług Wspólnych, porównywalnej do takiej, jaką Spółka posiada nad
    zapleczem własnym. Dodatkowo, umowy zawierane przez Spółkę będą negocjowane i
    procesowane przez personel Spółki zlokalizowany w Hiszpanii oraz podpisywane przez
    odpowiednie osoby upoważnione do reprezentacji Spółki. Wszelkie istotne decyzje
    dotyczące działalności gospodarczej Spółki w Polsce są oraz będą podejmowane poza
    granicami kraju. Ponadto ogólny zarząd nad działalnością gospodarczą Wnioskodawcy na
    terytorium Polski, obejmujący m.in. budżetowanie, strategię, planowanie etc., ma być
    sprawowany w sposób zdalny z terytorium Hiszpanii.
    Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych
    oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności, nie można uznać, że
    spełnione jest kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść do obecności
    zasobów osobowych i technicznych.
    W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności, należy stwierdzić, że
    A. SA nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla
    celów VAT na terytorium Polski.
    Odnośnie zaś Państwa wątpliwości, związanych z ustaleniem, czy Spółka będzie
    zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu
    e-Faktur, należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się
      przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z
      przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
    Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie
    KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024
    r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin
    wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.
    Stosownie do art. 106ga ust. 1-5 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:

      1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
      Krajowego Systemu e-Faktur.
      2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
      1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
      2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
      na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie
      uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono
      fakturę;
      3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale
      XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych
      procedurach;
      4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
      działalności gospodarczej;
      5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
      usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s.
      6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
      3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub
      faktury w postaci papierowej.
      4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, podatnicy mogą wystawiać faktury
      ustrukturyzowane.
    Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026
    r.:
      1. Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego
      Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci
      elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy
      z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
      zadania publiczne.
      2. Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie,
      której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej
      urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
    Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:
      W przypadku gdy:
      1) miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż
      terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego lub
      2) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani
      stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub
      3) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
      na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie
      uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę lub
      4) nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust.

      - faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.

    Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r. wskazuje,
    że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego
    Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu przewiduje
    wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby
    działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zatem, jak ustaliłem, skoro A. SA nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w
    brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, Spółka nie będzie miała obowiązku wystawiania
    faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego
    2026 r.
    Jednocześnie należy wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem
    podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury
    ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4
    ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.
    W konsekwencji Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli
    skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną
    (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.