Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.240.2025.2.IG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-04
Teza: Prawo do pomniejszenia podatku należnego o podatek
naliczony wynikający z faktury obejmującej kwotę
wynagrodzenia Prawnika Współpracującego.
Słowa kluczowe: odliczenia-odliczenie podatku
umowa-rozwiązanie umowy
wynagrodzenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 4 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy prawa do pomniejszenia podatku należnego o podatek
    naliczony wynikający z faktury obejmującej kwotę wynagrodzenia Prawnika
    Współpracującego. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca (dalej jako „Kancelaria”) jest spółką komandytową z siedzibą w Polsce.
    Kancelaria jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Kancelaria
    prowadzi działalność gospodarczą wyłącznie w zakresie świadczenia usług prawnych (kod
    PKD 69.10.Z). Przedmiotem działalności gospodarczej Kancelarii jest wykonywanie
    działalności prawniczej obejmującej udzielanie porad i konsultacji prawnych, sporządzanie
    opinii prawnych, opracowywanie projektów umów i innych aktów prawnych oraz
    występowanie przed urzędami i sądami w imieniu klientów.
    Kancelaria jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT, a usługi prawne świadczone
    przez Kancelarię są opodatkowane podstawową stawką 23% VAT albo nie podlegają
    polskiemu VAT z uwagi na zastosowanie mechanizmu odwrotnego obciążenia lub z uwagi
    na eksport tych usług poza terytorium UE.
    Kancelaria współpracowała z prawnikiem będącym radcą prawnym (zwanym dalej
    „Prawnikiem Współpracującym”) na podstawie umowy o świadczenie usług doradztwa
    prawnego. W zakresie zleconym przez Kancelarię Prawnik Współpracujący świadczył te
    usługi na rzecz Kancelarii w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez niego
    jako przedsiębiorca indywidualnie wpisany do Centralnej Ewidencji Działalności
    Gospodarczej, prowadzący własną, indywidualną kancelarię radcy prawnego.
    Usługi świadczone przez Prawnika Współpracującego były wykorzystywane przez
    Kancelarię w ramach działalności opodatkowanej VAT i bezpośrednio związane z usługami
    prawnymi świadczonymi przez Kancelarię na rzecz jej klientów.
    Wynagrodzenie Prawnika Współpracującego za świadczenie usług prawnych było
    określone w zryczałtowanej kwocie, płatnej miesięcznie, powiększanej o ewentualne
    dodatkowe wynagrodzenie uzależnione od wyników ekonomicznych Kancelarii.
    Umowa przewidywała trzymiesięczny okres jej wypowiedzenia, z terminem rozwiązania w
    ostatnim dniu miesiąca, w którym upływał ten okres.
    Żona Prawnika Współpracującego, prowadząca własną działalność prawniczą, zaczęła
    prowadzić ją w ocenie Kancelarii w sposób konfliktujący z interesami Kancelarii, między
    innymi z uwagi na fakt nawiązania przez nią współpracy z innym współpracownikiem
    Kancelarii i uzasadnionego przypuszczenia o doprowadzeniu do zakończenia przez niego
    współpracy z Kancelarią. W ocenie Kancelarii dalsze funkcjonowanie w układzie, w którym
    Prawnik Współpracujący współpracowałby z Kancelarią w obliczu sposobu
    funkcjonowania innego prawnika prowadzącego działalność konkurencyjną, z którym jest
    osobiście powiązany, mogło prowadzić do eskalacji pozyskania kolejnych
    współpracowników lub klientów Kancelarii. Dlatego Kancelaria podjęła decyzję o

    zakończeniu współpracy z Prawnikiem Współpracującym. Kancelaria oceniła zaistniałą
    sytuację jako mogącą prowadzić do perturbacji współpracy z innymi prawnikami,
    pogorszenia obsługi klientów, utraty części rynku i ostatecznie do zmniejszenia
    przychodów Kancelarii. Z uwagi na pozycję Prawnika Współpracującego,
    współpracującego z Kancelarią przez wiele lat, posiadającego doświadczenie i wysoką
    pozycje zawodową i wynikający z tego potencjalny wpływ na klientów Kancelarii i innych
    prawników współpracujących z Kancelarią, niekorzystny dla Kancelarii i oczywisty sposób
    mogący przekładać się na poziom zagrożeń o których mowa powyżej, dalsze związanie
    Kancelarii z Prawnikiem Współpracującym w sposób faktyczny i prawny do czasu
    definitywnego zakończenia umowy zostało przez Kancelarię ocenione jako wysoce
    ryzykowne. Zgodnie zaś z umową okres wypowiedzenia umowy o świadczeniu usług
    doradztwa prawnego wynosi 3 miesiące.
    Mając na względzie zabezpieczenie ekonomicznych interesów Kancelarii oraz
    skoncentrowanie się na sprawnym prowadzeniu spraw klientów, Kancelaria uznała, że
    efektywniej może to osiągnąć skracając okres współpracy z Prawnikiem Współpracującym.
    W celu ograniczenia wskazanego ryzyka Kancelaria zawarła z Prawnikiem
    Współpracującym stosowne porozumienie o natychmiastowym rozwiązaniu umowy o
    świadczenie usług doradztwa prawnego za porozumieniem stron z motywów wyżej
    wskazanych. Takie działanie Kancelarii miało na celu ograniczenie ryzyk biznesowych
    (utrata współpracowników i klientów), które mogłyby skutkować pogorszeniem warunków
    wykonywania usług dla klientów Kancelarii albo ich utratą i w konsekwencji — negatywnie
    wpłynąć na osiągane przez Kancelarię przychody.
    Wynagrodzenie Prawnika Współpracującego za okres kończący się z dniem rozwiązania
    umowy o współpracy, w tym z tytułu wcześniejszego jej rozwiązania, wynosi „X” złote netto.
    Z przedstawionych okoliczności faktycznych oraz treści podpisanego porozumienia jasno
    wynika, że ww. wynagrodzenie nie jest ani karą umowną ani odszkodowaniem dla
    Prawnika Współpracującego.
    Kwota wynagrodzenia („X” złotych netto, zwana dalej „Wynagrodzeniem”) została
    skalkulowana jako 3 - krotność miesięcznego zryczałtowanego wynagrodzenia Prawnika
    Współpracującego przed rozwiązaniem umowy z Kancelarią, z tym że gdyby w tym samym
    dniu, w którym zostało zawarte Porozumienie z Prawnikiem Współpracującym, Kancelaria
    zdecydowała się na inne rozwiązanie polegające na wypowiedzeniu umowy, to Prawnik
    Współpracujący otrzymywałby jeszcze wynagrodzenie za 4 miesiące. Wynika to stąd, że jak
    wcześniej wskazano umowa przewidywała co prawda trzymiesięczny okres jej
    wypowiedzenia, ale z terminem rozwiązania w ostatnim dniu miesiąca, w którym upływał
    ten okres. Oznacza to, że w tej sytuacji kwota, którą Kancelaria byłaby zobowiązana
    wypłacić Prawnikowi Współpracującemu zgodnie z umową za okres jej wypowiedzenia w
    przypadku, gdyby Kancelaria ograniczyła swoje działania tylko do wypowiedzenia tej
    umowy z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, byłaby wyższa od kwoty
    Wynagrodzenia w wysokości „X” złotych przyjętej w Porozumieniu.
    Wynagrodzenie zostało wypłacone przez Kancelarię Prawnikowi Współpracującemu, a
    Prawnik Współpracujący wystawił i doręczył Kancelarii fakturę VAT obejmującą kwotę tego
    Wynagrodzenia powiększoną o 23% VAT. W fakturze VAT Prawnik Współpracujący
    zamieścił opis „Wynagrodzenie za świadczenie doradztwa prawnego zgodnie z umową
    oraz porozumieniem”.
    Prawnik Współpracujący w chwili wystawienia i doręczenia Kancelarii faktury był
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT, figurującym na tzw. „białej liście”.
    W tych okolicznościach Kancelaria powzięła wątpliwości:
        czy może uznać Wynagrodzenie wypłacone Prawnikowi Współpracującemu za koszt
        uzyskania przychodów?

        czy może pomniejszyć podatek należny o podatek naliczony przez Prawnika
        Współpracującego w fakturze VAT obejmującej kwotę Wynagrodzenia?
    Kierując się ostrożnością Kancelaria nie zaliczyła kwoty netto Wynagrodzenia do kosztów
    uzyskania przychodów i nie pomniejszyła podatku należnego o podatek naliczony przez
    Prawnika Współpracującego w fakturze VAT obejmującej kwotę Wynagrodzenia.

## Pytanie

Czy Kancelaria może pomniejszyć podatek należny o podatek naliczony przez Prawnika
    Współpracującego w fakturze VAT obejmującej kwotę Wynagrodzenia?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Kancelaria może pomniejszyć podatek należny o podatek naliczony przez Prawnika
    Współpracującego w fakturze VAT obejmującej kwotę Wynagrodzenia.
    Przepis art. 86 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, że w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art.
    124 tej ustawy.
    Oznacza to, że zgodnie z generalną zasadą wynikającą z treści tego przepisu, prawo do
    odliczenia podatku naliczonego przysługuje podatnikom podatku od towarów i usług w
    takim przypadku, gdy dokonywane zakupy mają związek z czynnościami opodatkowanymi.
    Odliczyć zatem można podatek naliczony, który jest związany z transakcjami
    opodatkowanymi podatnika, tzn. których bezpośrednim albo pośrednim następstwem
    jest określenie podatku należnego.
    Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma
    kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia
    towarów i usług.
    W świetle art. 88 ust. 4 ustawy o VAT, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku
    należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako
    podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w
    art. 86 ust. 2 pkt 7.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o VAT,
    rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym
    podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Stosownie do ww. przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług
    oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi
    skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z
    wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Powołane wyżej przepisy dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego, stanowią
    implementację przepisów wspólnotowych odnoszących się do tego zagadnienia.

    Podstawowym aktem określającym ramy prawne opodatkowania podatkiem od wartości
    dodanej od dnia 1 stycznia 2007 r. jest Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada
    2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347,
    str. 1, ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE, a wcześniej Szósta Dyrektywa Rady 77
    /388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących
    podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona
    podstawa wymiaru podatku - 77/388/EWG (Dz. Urz. WE L Nr 145 str. 1 ze zm.).
    Dyrektywa 2006/112/WE jako fundamentalną cechę podatku od wartości dodane
    wskazuje zasadę neutralności podatku. Cechą podatku od wartości dodanej, wskazaną w
    ust. 2 art. 1 ww. Dyrektywy, jest faktyczne obciążenie ciężarem podatku od wartości
    dodanej jedynie konsumpcji towarów i usług. Z treści tego przepisu należy wnioskować, że
    podatek ten nie powinien obciążać podmiotów biorących udział w obrocie towarami i
    usługami, niebędących ich ostatecznymi odbiorcami. Należy jednak zwrócić uwagę, że
    zgodnie z postanowieniami art. 1, podatek powinien być naliczany na wszystkich stadiach
    obrotu, z etapem sprzedaży detalicznej włącznie. Mechanizmem zapewniającym
    obciążenie podatkiem wyłącznie ostatecznych odbiorców towarów i usług, przy
    jednoczesnym naliczaniu podatku na każdym etapie obrotu, jest wskazane w ust. 2, prawo
    do odliczenia od podatku należnego podatku zapłaconego przy nabyciu towarów i usług.
    Ograniczenie prawa do odliczenia podatku przez podatnika, podobnie jak wszelkie
    odstępstwa od zasady powszechności opodatkowania, powinny mieć charakter wyjątkowy
    i mogą być wprowadzane jedynie na podstawie wyraźnych przepisów prawa.
    Szczegółowe zasady realizacji prawa do odliczenia podatku zawierają przepisy Tytułu X
    Dyrektywy. Z tego powodu należy uznać, że przepisy tego Tytułu należą bez wątpienia do
    najistotniejszych regulacji Dyrektywy VAT. Neutralność podatku od wartości dodanej dla
    podatnika wyraża się, m.in. dążeniem do poszukiwania, wdrażania i ochrony rozwiązań
    legislacyjnych zapewniających stan prawny, w którym wartość podatku zapłaconego przez
    podatnika w cenie zakupywanych przez niego towarów i usług wykorzystywanych do
    celów działalności opodatkowanej, nie będzie stanowić dla podatnika ostatecznego
    kosztu. Podatnik musi mieć zapewnioną możliwość odzyskania podatku naliczonego
    związanego ze swoją działalnością opodatkowaną. Wszelkie korzystne dla podatnika
    konsekwencje wynikające z koncepcji neutralności podatku, są traktowane w doktrynie
    wspólnego systemu VAT, jako fundamentalne prawo podatnika, nie zaś jako jego przywilej.
    Stosownie do art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE (odpowiednik art. 17 ust. 2 Szóstej
    Dyrektywy), jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych
    transakcji podatnika, podatnik jest uprawniony, w państwie członkowskim, w którym
    dokonuje tych transakcji, do odliczenia następujących kwot od kwoty VAT, którą jest
    zobowiązany zapłacić:
    a. VAT należnego lub zapłaconego w tym państwie członkowskim od towarów i usług,
    które zostały mu dostarczone lub które mają być mu dostarczone przez innego
    podatnika;
    b. VAT należnego od transakcji uznanych za dostawy towarów i świadczenie usług
    zgodnie z art. 18 lit. a i art. 27;
    c. VAT należnego od wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. b
    pkt (i);
    d. VAT należnego od transakcji uznanych za wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów
    zgodnie z art. 21 i 22;
    e. VAT należnego lub zapłaconego z tytułu importu towarów na terytorium tego państwa
    członkowskiego.
    Jednocześnie należy zaznaczyć, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wielokrotnie
    stwierdzał, iż prawo do odliczenia zostało wprowadzone, aby całkowicie uwolnić

    przedsiębiorcę od kosztów podatku VAT zapłaconego lub podlegającego zapłacie w toku
    jego działalności gospodarczej. Wspólny system podatku od wartości dodanej
    konsekwentnie zapewnia, że każda działalność gospodarcza, niezależnie od jej celu i
    efektu, pod warunkiem, że sama podlega VAT, jest opodatkowana w sposób całkowicie
    neutralny.
    Potwierdzeniem powyżej przedstawionej linii orzecznictwa jest m.in. wyrok TSUE w
    sprawie C- 268/83 D. A. Rompelman i E. A. Rompelman-Van Deelen, z którego wynika, że
    regulacja dotycząca odliczenia, ma za cel całkowicie odciążyć podmiot podlegający
    opodatkowaniu VAT od podatku od wartości dodanej, który jest winien zapłacić w związku
    ze swoją działalnością gospodarczą. Wspólny system wartości dodanej zapewnia, że
    obciążenie podatkiem VAT jest całkowicie neutralne wobec każdego przedsiębiorstwa,
    niezależnie od celów i wyników przedsiębiorstwa, pod warunkiem, że takie
    przedsiębiorstwo samo w sobie podlega opodatkowaniu VAT.
    Dopełnieniem ww. stanowiska jest orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    w sprawie C-37/95 pomiędzy Państwem Belgijskim a Ghent Coal Terminal NV, w którym
    Trybunał stwierdził (odwołując się do zasady neutralności podatku VAT), że w sytuacji
    kiedy nabycie towarów i usług zostało poczynione z zamiarem wykorzystania ich do
    działalności opodatkowanej, ale z powodów pozostających poza kontrolą podatnika, nie
    wykorzystał on nabytych towarów i usług w prowadzeniu tej działalności, prawo podatnika
    do odliczenia podatku VAT zostaje zachowane. W świetle powołanego wyroku należy
    stwierdzić, że w przypadku, gdy zakup danego towaru przez Wnioskodawcę jest dokonany
    z zamiarem wykorzystania tego towaru do działalności opodatkowanej podatkiem od
    towarów i usług, to pomimo utraty danego towaru z przyczyn niezależnych, tj. w sposób
    niezawiniony, czy jak to ujął Trybunał – „z powodów pozostających poza kontrolą
    podatnika”, jego prawo do odliczenia w związku z nabyciem tego towaru zostaje
    zachowane.
    Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że wskazane przepisy ustawy oraz
    orzeczenia, umożliwiają podatnikowi, w ramach działalności opodatkowanej, odliczenie
    podatku VAT z tytułu nabycia towarów i usług z przeznaczeniem na działalność
    opodatkowaną. Przy czym związek dokonywanych zakupów z działalnością podatnika
    może mieć charakter bezpośredni lub pośredni.
    O bezpośrednim związku dokonywanych zakupów z działalnością gospodarczą można
    mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży - towary handlowe
    lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług,
    będących przedmiotem dostawy bezpośrednio więc wiążą się z czynnościami
    opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika.
    O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić
    wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania
    przychodu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne
    funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do generowania przez dany
    podmiot obrotów.
    W ocenie Kancelarii w przedstawionym stanie faktycznym, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy
    o VAT, a także w świetle zasady neutralności podatku VAT wynikającej z przepisów
    Dyrektywy 2006/112/WE oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej,
    Kancelarii przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktury wystawionej
    przez Prawnika Współpracującego obejmującej Wynagrodzenie.
    W przedstawionym stanie faktycznym nie budzi wątpliwości, że:
        Kancelaria jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem VAT,

        usługi świadczone przez Prawnika Współpracującego były wykorzystywane przez
        Kancelarię w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i dotyczyły
        świadczenia usług doradztwa prawnego na rzecz klientów,
        działalność Kancelarii stanowi działalność opodatkowaną VAT (usługi prawne
        opodatkowane stawką 23%, eksportowane lub świadczone na rzecz kontrahentów
        unijnych),
        wypłata Wynagrodzenia była pośrednio związana z działalnością Kancelarii
        opodatkowaną VAT.
    Ponadto, faktura została wystawiona przez czynnego podatnika VAT, a Wynagrodzenie
    dotyczyło zakończenia relacji gospodarczej z Prawnikiem Współpracującym w sposób
    kontrolowany i uporządkowany - w interesie gospodarczym Kancelarii i dla zapewnienia
    stabilności jej działalności.
    Wydatki tego rodzaju, choć nie służą bezpośrednio wygenerowaniu konkretnego obrotu,
    mają pośredni związek z prowadzoną działalnością opodatkowaną, o którym mowa w
    utrwalonym orzecznictwie krajowym i unijnym. Związek taki zachodzi zawsze wtedy, gdy
    nabycie towarów lub usług nie wiąże się bezpośrednio z konkretną transakcją
    opodatkowaną, ale ma wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa oraz jego
    zdolność do kontynuowania działalności gospodarczej, której rezultatem są czynności
    opodatkowane.
    W niniejszej sprawie, zawarcie porozumienia z Prawnikiem Współpracującym miało na
    celu ograniczenie ryzyk biznesowych (utrata współpracowników, destabilizacja zespołu,
    potencjalna utrata klientów), których wystąpienie mogłoby mieć negatywne skutki dla
    funkcjonowania Kancelarii jako całości. Działania Kancelarii polegające na zawarciu
    porozumienia i wypłacie Wynagrodzenia służyły więc zabezpieczeniu i kontynuacji
    działalności opodatkowanej, a zatem — w rozumieniu art. 86 ust. 1 ustawy o VAT —
    wynagrodzenie to należy uznać za poniesione w związku z działalnością opodatkowaną.
    Nie można również pominąć faktu, że ograniczenie prawa do odliczenia VAT, jako
    odstępstwo od zasady neutralności, musi mieć wyraźne oparcie w przepisach prawa. W
    przedstawionym stanie faktycznym nie występuje żadna z przesłanek z art. 88 ustawy o
    VAT, która mogłaby wykluczać możliwość odliczenia. Przede wszystkim:
        Kancelaria jest czynnym podatnikiem VAT,
        faktura została wystawiona przez innego czynnego podatnika VAT,
        wydatek został poniesiony na potrzeby działalności gospodarczej Kancelarii
        opodatkowanej VAT.
    Mając na uwadze powyższe, należy uznać, że w przedstawionym stanie faktycznym
    Kancelaria spełnia wszystkie warunki uprawniające ją do skorzystania z prawa do
    odliczenia podatku VAT naliczonego od Wynagrodzenia wypłaconego Prawnikowi
    Współpracującemu na podstawie porozumienia o rozwiązaniu umowy. Stanowisko to jest
    zgodne nie tylko z literalnym brzmieniem przepisów krajowych (art. 86 ust. 1 ustawy o
    VAT), ale także z zasadą neutralności VAT oraz orzecznictwem TSUE.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775) – zwanej dalej „ustawą”:

      W zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających
    opodatkowaniu VAT.
    Ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego pod
    warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, to jest m.in.
    tego, że zakupy są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.
    Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku,
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Na mocy art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z ww. regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Ponadto, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego związanego z dokonanym nabyciem towarów i usług, w
    pierwszej kolejności powinien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej
    czynności – za podatnika podatku od towarów i usług, działającego w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:

      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą
    opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z
    obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z
    okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju
    prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są
    w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.
    Dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego niezbędne jest istnienie związku
    pomiędzy dokonywanymi zakupami towarów i usług, a prowadzoną działalnością
    opodatkowaną generującą podatek należny.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie precyzują, jaki związek musi istnieć
    pomiędzy zakupami a sprzedażą, żeby podatnik mógł skorzystać z prawa do odliczenia.
    Związek ten może być bezpośredni bądź pośredni.
    O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością podatnika można mówić
    wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży (towary handlowe) lub też
    nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług będących
    przedmiotem dostawy. Bezpośrednio wiążą się więc z czynnościami opodatkowanymi
    wykonywanymi przez podatnika.
    Natomiast pośredni związek nabywanych towarów i usług z działalnością przedsiębiorcy
    występuje wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania
    przedsiębiorstwa – mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym z
    osiąganym przez podatnika obrotem opodatkowanym. Aby jednak można było wskazać,
    że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością podmiotu, istnieć
    musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług, a
    powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością
    podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się
    bezpośrednio do uzyskania obrotu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz
    poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do
    generowania przez podmiot obrotu.
    Powyższe regulacje oznaczają, że aby stwierdzić, czy podatnikowi podatku od towarów i
    usług przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego, należy zbadać wyłącznie związek ponoszonych wydatków z wykonywanymi
    przez podatnika czynnościami opodatkowanymi, przy czym związek ten musi mieć
    charakter niewątpliwy, lecz niekoniecznie bezpośredni. Podatnik musi jednak wykazać
    związek zakupów z wykonywaniem czynności opodatkowanych, tzn. których następstwem
    jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Przy czym
    istotna jest intencja nabycia, tzn. jeśli dany towar ma służyć wykonywaniu czynności
    opodatkowanych, wówczas po spełnieniu wymienionych w art. 86 ustawy wymogów
    formalnych, odliczenie jest prawnie dozwolone, pod warunkiem że nie wyłączają go inne
    przepisy ustawy lub aktów wykonawczych.

    Istnienie związku między nabywanymi towarami i usługami a transakcjami
    opodatkowanymi podatnika jest traktowane jako niezbędny wymóg powstania prawa do
    odliczenia podatku również w Dyrektywie 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia
    2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE. Stanowisko powyższe
    znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej.
    Dyrektywa 2006/112/WE jako fundamentalną cechę podatku od wartości dodanej
    wskazuje zasadę neutralności podatku. Cechą podatku od wartości dodanej, wskazaną w
    ust. 2 art. 1 ww. Dyrektywy, jest faktyczne obciążenie ciężarem podatku od wartości
    dodanej jedynie konsumpcji towarów i usług. Z treści tego przepisu należy wnioskować, że
    podatek ten nie powinien obciążać podmiotów biorących udział w obrocie towarami i
    usługami, niebędących ich ostatecznymi odbiorcami. Należy jednak zwrócić uwagę, że
    zgodnie z postanowieniami art. 1, podatek powinien być naliczany na wszystkich stadiach
    obrotu, z etapem sprzedaży detalicznej włącznie. Mechanizmem zapewniającym
    obciążenie podatkiem wyłącznie ostatecznych odbiorców towarów i usług, przy
    jednoczesnym naliczaniu podatku na każdym etapie obrotu, jest wskazane w ust. 2, prawo
    do odliczenia od podatku należnego podatku zapłaconego przy nabyciu towarów i usług.
    Ograniczenie prawa do odliczenia podatku przez podatnika, podobnie jak wszelkie
    odstępstwa od zasady powszechności opodatkowania, powinny mieć charakter wyjątkowy
    i mogą być wprowadzane jedynie na podstawie wyraźnych przepisów prawa.
    Szczegółowe zasady realizacji prawa do odliczenia podatku zawierają przepisy Tytułu X
    Dyrektywy 2006/112/WE. Z tego powodu należy uznać, że przepisy tego Tytułu należą bez
    wątpienia do najistotniejszych regulacji ww. Dyrektywy. Neutralność podatku od wartości
    dodanej dla podatnika wyraża się, m.in. dążeniem do poszukiwania, wdrażania i ochrony
    rozwiązań legislacyjnych zapewniających stan prawny, w którym wartość podatku
    zapłaconego przez podatnika w cenie zakupywanych przez niego towarów i usług
    wykorzystywanych do celów działalności opodatkowanej, nie będzie stanowić dla
    podatnika ostatecznego kosztu. Podatnik musi mieć zapewnioną możliwość odzyskania
    podatku naliczonego związanego ze swoją działalnością opodatkowaną. Wszelkie
    korzystne dla podatnika konsekwencje wynikające z koncepcji neutralności podatku, są
    traktowane w doktrynie wspólnego systemu VAT, jako fundamentalne prawo podatnika,
    nie zaś jako jego przywilej.
    Zasada neutralności podatku VAT, a także kwestia pośredniego związku pomiędzy
    podatkiem naliczonym VAT a czynnościami opodatkowanymi jako warunku
    wystarczającego do zachowania prawa do odliczenia VAT były przedmiotem licznych
    orzeczeń TSUE, m.in. wyrok z 15 stycznia 1998 r. w sprawie C-37/95 (Państwo Belgijskie v.
    Ghent Coal Terminal NV), wyrok z 22 lutego 2001 r. w sprawie C-408/98 (Abbey National
    plc v. Commissioners of Customs & Excise), wyrok z 26 maja 2005 r. w sprawie C-465/03
    (Kretztechnik AG v. Finanzamt Linz), wyrok z 27 września 2001 r. w sprawie C-16/00 (CIBO
    Participations SA v. Directeur régional des impôts du Nord-Pas-de-Calais). TSUE
    podkreślał, że co do zasady, prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego przysługuje
    podatnikom wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek poniesionych wydatków ze
    sprzedażą opodatkowaną. Jednakże, brak bezpośredniego związku z konkretną
    czynnością podlegającą opodatkowaniu nie wyklucza prawa do odliczenia podatku VAT w
    przypadku tzw. kosztów ogólnych działania podatnika, o ile koszty te mogą być przypisane
    do działalności podatnika podlegającej opodatkowaniu VAT.
    W orzeczeniu z 27 września 2001 r. w sprawie CIBO Participations SA (C-16/00) Trybunał
    wskazuje, że aby możliwe było odliczenie VAT naliczonego, musi istnieć bezpośredni
    związek pomiędzy wydatkiem, a sprzedażą opodatkowaną VAT. Wydatek stanowi element
    kosztowy sprzedaży opodatkowanej.

    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo spółką komandytową z siedzibą w Polsce.
    Przedmiotem Państwa działalności gospodarczej jest wykonywanie działalności prawniczej
    obejmującej udzielanie porad i konsultacji prawnych, sporządzanie opinii prawnych,
    opracowywanie projektów umów i innych aktów prawnych oraz występowanie przed
    urzędami i sądami w imieniu klientów.
    Są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT, a świadczone przez Państwa
    usługi prawne są opodatkowane podstawową stawką 23% VAT albo nie podlegają
    polskiemu VAT z uwagi na zastosowanie mechanizmu odwrotnego obciążenia lub z uwagi
    na eksport tych usług poza terytorium UE.
    Współpracowali Państwo z prawnikiem będącym radcą prawnym na podstawie umowy o
    świadczenie usług doradztwa prawnego. W zleconym przez Państwa zakresie Prawnik
    Współpracujący świadczył te usługi na Państwa rzecz w ramach działalności gospodarczej
    prowadzonej przez niego jako przedsiębiorca indywidualnie wpisany do Centralnej
    Ewidencji Działalności Gospodarczej, prowadzący własną, indywidualną kancelarię radcy
    prawnego.
    Świadczone przez Prawnika Współpracującego usługi były przez Państwa wykorzystywane
    w ramach działalności opodatkowanej VAT i bezpośrednio związane z usługami prawnymi
    świadczonymi przez Państwa na rzecz klientów.
    Wynagrodzenie Prawnika Współpracującego za świadczenie usług prawnych było
    określone w zryczałtowanej kwocie, płatnej miesięcznie, powiększanej o ewentualne
    dodatkowe wynagrodzenie uzależnione od Państwa wyników ekonomicznych.
    Umowa przewidywała trzymiesięczny okres jej wypowiedzenia, z terminem rozwiązania w
    ostatnim dniu miesiąca, w którym upływał ten okres.
    Żona Prawnika Współpracującego, prowadząca własną działalność prawniczą, zaczęła
    prowadzić ją w Państwa ocenie w sposób konfliktujący z Państwa interesami, między
    innymi z uwagi na fakt nawiązania przez nią współpracy z Państwa innym
    współpracownikiem i uzasadnionego przypuszczenia o doprowadzeniu do zakończenia
    przez niego współpracy z Państwem.
    W Państwa ocenie dalsze funkcjonowanie w układzie, w którym Prawnik Współpracujący
    współpracowałby z Państwem w obliczu sposobu funkcjonowania innego prawnika
    prowadzącego działalność konkurencyjną, z którym jest osobiście powiązany, mogło
    prowadzić do eskalacji pozyskania Państwa kolejnych współpracowników lub klientów.
    Dlatego podjęli Państwo decyzję o zakończeniu współpracy z Prawnikiem
    Współpracującym. Ocenili Państwo zaistniałą sytuację jako mogącą prowadzić do
    perturbacji współpracy z innymi prawnikami, pogorszenia obsługi klientów, utraty części
    rynku i ostatecznie do zmniejszenia Państwa przychodów. Z uwagi na pozycję Prawnika
    Współpracującego, współpracującego z Państwem przez wiele lat, posiadającego
    doświadczenie i wysoką pozycje zawodową i wynikający z tego potencjalny wpływ na
    Państwa klientów i innych prawników współpracujących z Państwem, niekorzystny dla
    Państwa i w oczywisty sposób mogący przekładać się na poziom zagrożeń o których mowa
    powyżej, dalsze związanie Państwa z Prawnikiem Współpracującym w sposób faktyczny i
    prawny do czasu definitywnego zakończenia umowy zostało przez Państwa ocenione jako
    wysoce ryzykowne. Zgodnie zaś z umową okres wypowiedzenia umowy o świadczeniu
    usług doradztwa prawnego wynosi 3 miesiące.
    Mając na względzie zabezpieczenie Państwa ekonomicznych interesów oraz
    skoncentrowanie się na sprawnym prowadzeniu spraw klientów, uznali Państwo, że
    efektywniej mogą to osiągnąć skracając okres współpracy z Prawnikiem Współpracującym.
    W celu ograniczenia wskazanego ryzyka zawarli Państwo z Prawnikiem Współpracującym
    stosowne porozumienie o natychmiastowym rozwiązaniu umowy o świadczenie usług
    doradztwa prawnego za porozumieniem stron. Takie działanie miało na celu ograniczenie

    ryzyk biznesowych (utrata współpracowników i klientów), które mogłyby skutkować
    pogorszeniem warunków wykonywania usług dla Państwa klientów albo ich utratą i w
    konsekwencji — negatywnie wpłynąć na osiągane przez Państwa przychody.
    Wynagrodzenie nie jest ani karą umowną ani odszkodowaniem dla Prawnika
    Współpracującego.
    Wynagrodzenie zostało wypłacone przez Państwa Prawnikowi Współpracującemu, a
    Prawnik Współpracujący wystawił i doręczył Państwu fakturę VAT obejmującą kwotę tego
    Wynagrodzenia powiększoną o 23% VAT. W fakturze VAT Prawnik Współpracujący
    zamieścił opis „Wynagrodzenie za świadczenie doradztwa prawnego zgodnie z umową
    oraz porozumieniem”.
    Prawnik Współpracujący w chwili wystawienia i doręczenia Państwu faktury był
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT, figurującym na tzw. „białej liście”.
    Państwa wątpliwości dotyczą tego, czy mogą Państwo pomniejszyć podatek należny o
    podatek naliczony przez Prawnika Współpracującego w fakturze VAT obejmującej kwotę
    Wynagrodzenia.
    Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku
    naliczonego jest niewątpliwy i bezsporny związek zakupów z wykonywaniem czynności
    opodatkowanych. Przy czym istotna jest intencja nabycia, tzn. jeśli dany towar ma służyć
    wykonywaniu czynności opodatkowanych, wówczas po spełnieniu wymienionych w art. 86
    ustawy wymogów formalnych, odliczenie jest prawnie dozwolone, pod warunkiem że nie
    wyłączają go inne przepisy ustawy lub aktów wykonawczych.
    Wobec powyższego, w każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją określonej
    czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne było wykonywanie czynności
    opodatkowanych. Z ogólnie przyjętej definicji „zamiaru” wynika, że jest to projekt, plan czy
    intencja zrealizowania czegoś. Istotą zamiaru są intencje, jakie przyświecają
    dokonywanym czynnościom, jak i cel, który dana osoba ma osiągnąć, dokonując tych
    czynności.
    Jak wynika z okoliczności sprawy, rozwiązanie umowy za porozumieniem stron nie
    wynikało z zaniedbań po Państwa stronie a jedynie z Państwa racjonalnego działania. W
    wyniku podjętego działania, tj. natychmiastowego rozwiązania umowy o świadczenie
    usług doradztwa prawnego za porozumieniem stron oraz zapłaty wynagrodzenia na rzecz
    Prawnika Współpracującego ponieśli Państwo ekonomicznie niższy ciężar finansowy
    prowadzonej działalności gospodarczej, niż gdyby współpraca trwała zgodnie z umową do
    końca okresu jej wypowiedzenia. Gdyby nie podpisali Państwo porozumienia z
    prawnikiem współpracującym, i zdecydowali się na inne rozwiązanie polegające na
    wypowiedzeniu umowy, to Prawnik Współpracujący otrzymywałby jeszcze wynagrodzenie
    za 4 miesiące.
    Takie działanie - choć doraźnie skutkujące jednorazowym większym wydatkiem - miało
    racjonalne i obiektywne uzasadnienie gospodarcze. Wydatek został poniesiony w celu
    zabezpieczenia Państwa interesów, tj. by uniknąć przyszłych strat związanych z
    dezorganizacją Państwa działalności operacyjnej, osłabieniem zespołu lub pogorszeniem
    obsługi klientów.
    W opisie sprawy jednoznacznie wskazali Państwo, że z treści podpisanego porozumienia
    jasno wynika, że ww. wynagrodzenie nie jest ani karą umowną ani odszkodowaniem dla
    Prawnika Współpracującego. Wypłacone wynagrodzenie jest konsekwencją
    wcześniejszego rozwiązania przez Państwa umowy współpracy z radcą prawnym.
    Wynagrodzenie dla Prawnika Współpracującego pozostaje w związku z Państwa
    działalnością opodatkowaną podatkiem od podatku od towarów i usług, tj. będzie miało
    wpływ na zabezpieczenie Państwa ekonomicznych interesów oraz skoncentrowanie się na
    sprawnym prowadzeniu spraw klientów już bez udziału Prawnika Współpracującego.

    W opisie sprawy jednoznacznie Państwo wskazali, że świadczone przez Prawnika
    Współpracującego usługi były przez Państwa wykorzystywane w ramach działalności
    opodatkowanej VAT i były bezpośrednio związane z usługami prawnymi świadczonymi
    przez Państwa na rzecz klientów. Prawnik Współpracujący wystawił i doręczył Państwu
    fakturę VAT obejmującą kwotę Wynagrodzenia powiększoną o 23% VAT. W fakturze
    Prawnik Współpracujący zamieścił opis „Wynagrodzenie za świadczenie doradztwa
    prawnego zgodnie z umową oraz porozumieniem”. Prawnik Współpracujący w chwili
    wystawienia i doręczenia Państwu faktury był zarejestrowanym czynnym podatnikiem
    VAT, figurującym na tzw. „białej liście”.
    W związku z powyższym, ponieważ wypłata wynagrodzenia ma związek z Państwa
    działalnością opodatkowaną podatkiem VAT, to przysługuje Państwu, na podstawie art. 86
    ust. 1 ustawy, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego. Prawo to przysługuje Państwu pod warunkiem niezaistnienia ograniczeń
    wskazanych w art. 88 ustawy.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretację wydano w oparciu o przedstawiony opis stanu faktycznego i zdarzenia
    przyszłego.
    W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność. W konsekwencji, w
    przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym
    zakresie skutków prawnych.
    W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych zostało wydane odrębne
    rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.