Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.114.2025.2.JK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-24
Teza: Opodatkowanie odszkodowania uzyskanego na podstawie
ugody.
Słowa kluczowe: odszkodowania
odszkodowania-odszkodowanie umowne
postępowanie
postępowanie-postępowanie odszkodowawcze
ugody
ugody-ugoda sądowa
zwolnienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 14 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 11 kwietnia 2025 r. (wpływ 17 kwietnia
    2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W dniu 19 listopada 2024 r. przed Sądem Rejonowym (...) A sp. z o.o. (...) zawarła ugodę z
    Pracownikiem w związku porozumieniem co do ugodowego zakończenia sporu,
    poddanego pod rozstrzygnięcie ww. Sądu z powództwa Pracownika przeciwko A sp. z o. o.
    Pracownik wnosił o zasądzenie kwoty 6 461,53 zł tytułem odszkodowania za naruszenie
    zasad równego traktowania w zatrudnieniu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie
    od 22 sierpnia 2024 r. do dnia zapłaty. Ponadto żądał zasądzenia kosztów postępowania w
    tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
    Pracownik wykonywał w A sp. z o.o. pracę na podstawie umowy o pracę na czas
    nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku (...).
    Umowa o pracę została rozwiązana z Pracownikiem wskutek wypowiedzenia umowy przez
    pracodawcę z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. Stosunek pracy
    ustał w dniu 31 lipca 2024 r.
    Przyczyną wypowiedzenia Pracownikowi umowy o pracę było nieprzestrzeganie zasad
    obowiązujących w Spółce, a dotyczących m.in. dbania o dobro A i naruszenie obowiązków
    dotyczących dobrej jakości świadczenia pracy.
    Pismem z dnia 15 maja 2024 r. Pracownik zwrócił się do pracodawcy A sp. z o.o. o
    podwyżkę wynagrodzenia wobec powziętej wiedzy, że na mocy porozumienia z
    organizacjami związkowymi inni pracownicy, w tym również pracownicy wykonujący
    analogiczną pracę na analogicznym stanowisku jak Pracownik otrzymali, począwszy od
    kwietnia 2024 r. podwyżkę wynagrodzenia zasadniczego o 800 zł miesięcznie. W
    odpowiedzi na powyższe pozwany pracodawca odmówił żądaniu powoda powołując się
    na okoliczność tego, że zgodnie z zapisami porozumienia zawartego pomiędzy
    pracodawcą a organizacjami związkowymi podwyżka wynagrodzenia nie przysługuje
    pracownikowi, w stosunku do którego została podjęta decyzja o wypowiedzeniu umowy o
    pracę przed dniem 1 kwietnia 2024 r. Decyzja o wypowiedzeniu umowy o pracę zapadła
    bowiem w dniu 29 marca 2024 r. Wniosek o rozwiązanie z powodem umowy o pracę złożył
    w tym dniu jego przełożony, i w tym samym dniu Dyrektor ds. Personalnych podjęła
    decyzję o rozwiązaniu z powodem umowy o pracę zgodnie z wnioskiem.
    Zdaniem Pracownika odmowa przyznania mu podwyżki przy jednoczesnym przyznaniu
    podwyżki innym pracownikom jest sprzeczna z prawem i stanowi niedopuszczalną
    dyskryminację pracownika i narusza zasadę równości pracowników w zatrudnieniu.
    Odmowa przyznania podwyżki stanowiła w ocenie pracownika o sprzeczności z art. 18 (3a)
    par. 1 kp w związku z art. 11 (3) kp oraz w związku z art. 11(2) kp. Ponadto Pracownik
    uważa, że wniosek o rozwiązanie umowy o pracę z dnia 29 marca 2024 r. nie stanowi
    dowodu, że przed dniem 1 kwietnia 2024 r. zapadła decyzja uprawnionego organu o
    rozwiązaniu umowy o pracę.
    W dniu (...) pomiędzy A Spółką z organiczną odpowiedzialnością z siedzibą (...) a (...) przy A
    sp. z o.o. zostało zawarte Porozumienie, które kończy spór zbiorowy, i w którym strony
    sporu zbiorowego ustaliły m.in. że od 1 kwietnia 2024 r. pracownicy (...) dostaną podwyżki
    wynagrodzeń zasadniczych o średnią kwotę 800 zł brutto na etat.
    W kolejnym Porozumieniu zawartym w dniu (...) strony porozumienia uzgodniły zasady
    przyznawania pracownikom podwyżek wynagrodzeń zasadniczych.

    Zgodnie z § (...) Porozumienia podwyżka wynagrodzenia zasadniczego w wysokości 600 zł
    brutto od dnia 1 kwietnia 2024 r. będzie przyznana każdemu pracownikowi
    zatrudnionemu w A na dzień 31 marca 2024 r. i między innymi, wobec którego
    pracodawca na dzień 31 marca 2024 r. nie podjął decyzji o rozwiązaniu umowy o pracę z
    winy danego pracownika. Natomiast zgodnie z § (...) Strony zgodnie ustaliły, że podwyżka
    wynagrodzenia zasadniczego w wysokości średnio 200 zł brutto na etat, od dnia 1
    kwietnia 2024 r. może zostać przyznana Pracownikowi zatrudnionemu w A na dzień 31
    marca 2024 r., który, odpowiednio do stanowiska, w okresie od 1 marca 2023 r. do 29
    lutego 2024 r., spełniał miedzy innymi kryterium przepracowania ponad 1.500 godzin.
    Pozwany pracodawca – A sp. z o.o. podniósł w procesie, że Pracownik nie otrzymał
    podwyżki wynagrodzenia zasadniczego w wysokości 600 zł, albowiem w dniu 29 marca
    2024 r. pracodawca podjął decyzję o rozwiązaniu z powodem umowy o pracę z winy
    pracownika.
    Ponadto Pracownik nie otrzymał podwyżki wynagrodzenia zasadniczego o 200 zł, bowiem
    w okresie od 1 marca 2023 r. do 29 lutego 2024 r., nie przepracował ponad 1.500 godzin.
    W ugodzie z dnia 19 listopada 2024 r. A sp. z o.o. zobowiązała się do zapłaty na rzecz
    Pracownika łącznej kwoty 4600 zł brutto, w tym kwotę 4000 zł tytułem odszkodowania i
    kwotę 600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
    Ugoda zawierała następujące zapisy dot. kwestii opisanych powyżej:
    „I. W celu zaspokojenia wszelkich roszczeń powoda objętych żądaniem pozwu w niniejszej
    sprawie strona pozwana A sp. z o.o. zobowiązuje się zapłacić na rzecz powoda łączną
    kwotę 4600 zł brutto (cztery tysiące sześćset złotych brutto) w tym kwotę 4000 zł tytułem
    odszkodowania i kwotę 600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego na
    rachunek bankowy.... w terminie 14 dni liczonych od dnia zawarcia ugody”.
    Tytułem realizacji ugody A sp. z o.o. zapłaciło pracownikowi kwotę 4000,00 zł brutto, po
    potrąceniu zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składek na
    ubezpieczenie społeczne.
    W piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku wskazano, że ugoda sądowa dotyczyła
    roszczenia pracownika zawartego w pozwie wniesionym do Sądu przeciwko Spółce o
    zapłatę odszkodowania z tytułu naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu,
    które to naruszenie, według powoda, polegało na nieprzyznaniu powodowi podwyżki
    wynagrodzenia na mocy porozumienia zawartego pomiędzy pracodawcą a stroną
    związkową, podczas gdy inni pracownicy wykonujący analogiczną pracę na analogicznym
    stanowisku jak powód otrzymali podwyżkę wynagrodzenia zasadniczego o 800 zł
    miesięcznie począwszy od kwietnia 2024 r. Pracownik w pozwie powołał się na naruszenie
    przez pracodawcę przepisu art. 113 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy,
    zwanym dalej w skrócie „kp”, art. 11 (2) kp i art. 18 (3a) kp. W ugodzie nie wskazano
    naruszenia przez pracodawcę przepisów prawa pracy. W treści ugody jest odwołanie do
    roszczeń pracownika objętych żądaniem pozwu, jak zostało wskazane we wniosku. Treść
    zawartej ugody została zacytowana we wniosku.
    Odszkodowanie zostało określone na podstawie art. 18 (3d) kp. Wysokość odszkodowania
    wynikła z uzgodnień pomiędzy pracodawcą a pracownikiem w trakcie postępowania
    sądowego. W ugodzie nie podano, że wysokość i zasady ustalania tego odszkodowania
    wynikają z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na
    podstawie tych ustaw, z postanowień układów zbiorowych pracy innych opartych na
    podstawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 §
    1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.
    Spółka precyzuje, że przedmiotowe dochodzone przez Pracownika roszczenie, będące
    odszkodowaniem zostało określone w pozwie jako różnica pomiędzy otrzymanym przez

    niego wynagrodzeniem a wynagrodzeniem, które powinien otrzymać, gdyby nie doszło do
    naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu wynagrodzenie, tj. wyższe o 800
    zł za miesiące kwiecień-lipiec 2024 r. oraz kwota 3 261,53 zł odpowiadająca aktualnie
    minimalnemu jednomiesięcznemu wynagrodzeniu za pracę netto. Skoro wynagrodzenie
    nie weszło do majątku pracownika zanim zawarto ugodę, nie można stwierdzić, że doszło
    do zmniejszenia majątku Pracownika. Tym samym nie otrzymanie podwyżki
    wynagrodzenia stanowiło utratę spodziewanych korzyści a nie rzeczywistą stratę.

## Pytanie

Czy w kontekście przedstawionego stanu faktycznego, jako płatnik w rozumieniu
    przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku osobowym od osób fizycznych A sp. z
    o.o. postąpiła zgodnie z prawem pobierając zaliczkę na podatek dochodowy od osób
    fizycznych od kwoty wypłaconej tytułem ugody sądowej?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, potrącenie zaliczki na podatek dochodowy ww. przypadku jest
    prawidłowe.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c
    oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku.
    Natomiast w świetle art. 12 ust. 1 ww. ustawy, za przychody ze stosunku służbowego,
    stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się
    wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź
    ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w
    szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe,
    różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne
    kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto
    świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych
    nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
    Jednakże, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. wolne od podatku dochodowego są
    otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania
    wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na
    podstawie tych ustaw, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich
    wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy,
    innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
    mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, z wyjątkiem:
      a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
        wypowiedzenia umowy o pracę,
      b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach
        rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
        pracowników,
      c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom
        pozostającym w stosunku służbowym,
      d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
      e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
        działalnością gospodarczą,

      f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem
        działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według
        skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,
      g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Natomiast w świetle art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. wolne od podatku dochodowego są
    inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody
    sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań
    lub zadośćuczynień:
      a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
      b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
        wyrządzono.
    Mając na uwadze powyżej przywołane przepisy wskazać należy, że aby środki uległy
    zwolnieniu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., muszą być spełnione łącznie trzy
    przesłanki:
      a) po pierwsze, wypłacone świadczenie jest odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,
      b) po drugie, wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych
        ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw,
      c) po trzecie, otrzymane odszkodowanie lub zadośćuczynienie nie zostało wyłączone ze
        zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. a-g u.p.d.o.f.
    Z kolei w przypadku art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. muszą być spełnione łącznie 3
    przesłanki:
      a) po pierwsze, wypłacone świadczenie jest odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem;
      b) po drugie, podstawą wypłacenia świadczenia jest wyrok lub ugoda sądowa;
      c) po trzecie otrzymane odszkodowanie lub zadośćuczynienie nie zostało wyłączone ze
        zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b lub a-b u.p.d.of.
    Z powyższego wynika, że podstawowym warunkiem zwolnienia świadczenia od
    opodatkowania na podstawie przytoczonych przepisów, tj. art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3b u.p.
    d.o.f jest jego odszkodowawczy charakter.
    Analizując możliwość zastosowania zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3b należy zauważyć, że
    co prawda podstawą wypłacenia odszkodowania jest ugoda zawarta przed sądem,
    jednakże wg A sp. z o.o. znajdzie tu zastosowanie wyłączenie z art. 21 ust. 1 pkt 3b lit. b u.
    p.d.o.f., zgodnie z którym nie są zwolnione odszkodowania otrzymane na podstawie
    ugody sądowej dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
    wyrządzono.
    Przenosząc powyższą analizę na stan faktyczny stanowiący podstawę niniejszego wniosku,
    należy wskazać, że dochodzone przez Pracownika wynagrodzenie zostało określone jako
    różnica między otrzymanym przez niego wynagrodzeniem, a wynagrodzeniem, które
    powinien otrzymać gdyby nie doszło do naruszenia zasady równego traktowania w
    zatrudnieniu. Skoro zatem wynagrodzenie to nie weszło do majątku Pracownika zanim
    zawarto z nim ugodę, nie można stwierdzić, ze doszło do zmniejszenia majątku
    Pracownika. Tym samym zmiana wynagrodzenia na niższe stanowi utratę spodziewanych
    korzyści, a nie rzeczywistą stratę, więc nie ma zastosowania zwolnienie z art. art. 21 ust. 1
    pkt 3b u.p.d.o.f z uwagi na zaistnienie wyjątku, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b lit. b
    u.p.d.o.f.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W oparciu o powyższy przepis, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy:
      Źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
      spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Natomiast w myśl art. 12 ust. 1 powołanej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków
    pokrewnych, są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika
    powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy.
    Ponadto treść komentowanego art. 12 ust. 1 omawianej ustawy wskazuje, że do
    przychodów pracownika zaliczyć należy nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost
    wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z

    faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca
    zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń
    nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.
    Art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Według zaś art. 32 ust. 1 omawianej ustawy:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Z art. 38 ust. 1 przywołanej ustawy wynika, że:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Przystępując do określenia obowiązków płatnika związanych z wypłatą odszkodowania na
    podstawie zawartej ugody sądowej w pierwszej kolejności należy zauważyć, że każde
    odszkodowanie ma za zadanie wyrównanie szkody w majątku, utraconych korzyści lub
    szkody poczynionej na osobie (zadośćuczynienie). Odszkodowanie stanowi zawsze
    przychód, gdyż otrzymujący je powiększa w ten sposób swój majątek. Warunkiem
    otrzymania każdego odszkodowania jest zdarzenie, w wyniku którego dana osoba doznała
    określonego uszczerbku. Nikt nie otrzyma odszkodowania, jeśli wcześniej nie zaszła
    przesłanka powodująca możliwość ubiegania się o nie.
    Zatem, każde odszkodowanie stanowi przysporzenie majątkowe, przychód podatkowy.
    Jednakże ustawodawca ze względów celowościowych wprowadził w zakresie niektórych
    odszkodowań zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych, które wynikają m.
    in. z treści art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3b cytowanej ustawy.
    Na gruncie art. 21 ust. 1 pkt 3 przytoczonej ustawy:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r.
      poz. 1465), z wyjątkiem:
      a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
      wypowiedzenia umowy o pracę,

      b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
      zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
      pracowników,
      c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
      funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
      d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
      e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą,
      f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
      prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
      opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
      których mowa w art. 30c,
      g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    W świetle natomiast art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
      a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
      b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
      wyrządzono.
    Zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy objęte są odszkodowania lub
    zadośćuczynienia w sytuacji gdy ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
    przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych
    ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów; lub też jeżeli
    ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych
    pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o
    których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, z wyjątkiem
    wymienionych w lit. a-g tego przepisu.
    Natomiast zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy,
    obejmuje swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na podstawie
    wyroku lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z
    regulacji wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przy czym ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy
    wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą
    oraz świadczenia dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody
    nie wyrządzono. Zakres tego zwolnienia obejmuje tylko odszkodowania lub
    zadośćuczynienia za tzw. szkodę rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie dotyczy
    utraconych korzyści. Specyfika prawa podatkowego nakazuje inaczej traktować
    odszkodowanie lub zadośćuczynienie z tytułu poniesionych przez poszkodowanego strat i
    świadczenia z tytułu utraconych korzyści. Świadczenia z tytułu utraconych korzyści, jakich
    poszkodowany mógł się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono, podlega bowiem
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował
    pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia. Nie oznacza to jednak dowolności w ich
    rozumieniu.

    Jednocześnie względy spójności systemu prawa uzasadniają, aby kryteria rozumienia
    pojęć niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, miały w
    pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych. Konieczne staje się zatem
    zastosowanie wykładni systemowej zewnętrznej i odwołanie się do przepisów ustawy z
    dnia 24 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Odwołując się zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że świadczenie
    odszkodowawcze to najogólniej świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej
    szkody. Szkodą jest uszczerbek, jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we
    wszelkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek
    majątkowy, jak i niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem
    „krzywda”. Pod tym pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka
    wyrażające się zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem
    niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”,
    natomiast „odszkodowanie” wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    W Kodeksie cywilnym świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu
    odpowiedzialności deliktowej (art. 415 i następne) lub odpowiedzialności kontraktowej
    (art. 471 i następne), a więc jest następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania
    bądź nienależytego wykonania zobowiązania.
    Kwestie zasad i podstawy do wypłaty odszkodowania z tytułu naruszenia zasad równego
    traktowania w zatrudnieniu – o którym mowa we wniosku – reguluje art. 18(3d) ustawy z
    dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1465), zgodnie z którym:
      Osoba, wobec której pracodawca naruszył zasadę równego traktowania w
      zatrudnieniu, ma prawo do odszkodowania w wysokości nie niższej niż minimalne
      wynagrodzenie za pracę, ustalane na podstawie odrębnych przepisów.
    Z przepisu art. 18(3d) Kodeksu pracy, będącego podstawą wypłaconego na rzecz Państwa
    byłego pracownika odszkodowania, wprost nie wynikają ani wysokość ani zasady ustalania
    odszkodowania. Powołany przepis jedynie określa minimalną wysokość odszkodowania,
    która przysługuje każdemu, komu przyznawane jest odszkodowanie w oparciu o ten
    przepis.
    Z opisu sprawy wynika, że ani wysokość odszkodowania, ani tym bardziej zasady ustalania
    odszkodowania nie wynikały wprost z przepisów i zostało określone w pozwie jako różnica
    pomiędzy otrzymanym przez byłego pracownika wynagrodzeniem a wynagrodzeniem,
    które powinien otrzymać, gdyby nie doszło do naruszenia zasady równego traktowania w
    zatrudnieniu wynagrodzenie. Wynagrodzenie nie weszło do majątku pracownika zanim
    zawarto ugodę, zatem nie można stwierdzić, że doszło do zmniejszenia majątku
    pracownika. Tym samym nie otrzymanie podwyżki wynagrodzenia stanowiło utratę
    spodziewanych korzyści a nie rzeczywistą stratę.
    Przenosząc powyższe na grunt stanu prawnego należy wyartykułować, że przyznane na
    podstawie ugody Państwa byłemu pracownikowi odszkodowanie z na podstawie art. 18
    (3d) Kodeksu pracy nie korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż ani wysokość odszkodowania ani tym
    bardziej zasady ustalania odszkodowania nie wynikały wprost z przepisów, o których
    mowa w tym artykule. Do wypłaconej kwoty nie ma również zastosowania zwolnienie, o
    którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b omawianej ustawy. Świadczenie to, co prawda
    zostało wypłacone na podstawie ugody sądowej, jednak nie stanowi odszkodowania lub
    zadośćuczynienia, o którym mowa w tym przepisie. Nie dotyczy ono, bowiem szkody
    rzeczywistej, lecz ma rekompensować byłemu pracownikowi utracone przez niego
    spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę.

    W konsekwencji, wypłacona na rzecz byłego pracownika kwota, wynikająca z zawartej
    ugody sądowej, nie korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Kwota ta powinna być zakwalifikowana do przychodu ze stosunku pracy, bowiem wypłata
    tego świadczenia miała swe źródło w uprzednio łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy. Tym samym wypłacona kwota stanowi dla pracownika przychód ze
    stosunku pracy podlegający opodatkowaniu. Zatem, wykonując obowiązki płatnika –
    stosownie do art. 32 ust. 1 komentowanej ustawy – byli Państwo zobowiązani do
    naliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych
    od kwoty wypłaconej byłemu pracownikowi, według zawartej ugody sądowej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 497).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.