Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB4.4014.13.2019.2.MD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-04-01
Teza: Czy zmiana powołanej umowy o podział majątku wspólnego z 13 października 2009 r. w ten sposób, że właścicielem całego przedmiotowego lokalu mieszkalnego wraz z prawami z nim związanymi stanie się Wnioskodawca ze spłatą na rzecz K. K. kwoty stanowiącej równowartość 20.000 EURO będzie przedmiotem opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych lub/i podatku wynikającego z ustawy o podatku od spadków i darowizn, a jeśli tak – to w jakiej wysokości?
Słowa kluczowe: majątek-podział majątku; małżeństwo; małżonkowie-majątek wspólny małżonków; podatek-podatek od czynności cywilnoprawnych; rozwód; umowa-zmiana umowy
Przepisy: [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 1-art. 1; [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 1-art. 1a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800, ze zm.) – Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 16 stycznia 2019 r. (data wpływu – 21 stycznia 2019 r.), uzupełnionego 28 lutego i 6 marca 2019 r., o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych zmiany umowy o podział majątku małżeńskiego – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 21 stycznia 2019 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej m.in. podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych zmiany umowy o podział majątku małżeńskiego.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, w związku z czym w piśmie z 22 lutego 2019 r., znak: 0111-KDIB4.4014.13.3019.1.MD, 0111-KDIB4.4015.15.2019.1.MD wezwano do jego uzupełnienia. Wniosek uzupełniono 28 lutego 2019 r. (uiszczenie dodatkowej opłaty) i 6 marca 2019 r. (wpływ pisma uzupełniającego).

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca oraz K. K. oświadczają, że 13 października 2009 r. przez notariusza sporządzony został akt notarialny obejmujący umowę o podział majątku wspólnego. Mocą opisanego aktu dokonali podziału ich majątku wspólnego obejmujący stanowiący odrębną nieruchomość lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 107,61 m2, składający się z trzech pokoi, kuchni, łazienki, wc, dwóch garderób i przedpokoju, usytuowany na drugiej kondygnacji budynku, z którym to lokalem związane są prawa w udziale wynoszącym 10761/1222321 części, dla którego to lokalu Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą.

W wyniku powołanego wyżej podziału majątku Wnioskodawca nabył udział wynoszący 1/10 część w ww. lokalu mieszkalnym a K. K. udział wynoszący 9/10 części.

Związek małżeński zawarty pomiędzy Wnioskodawcą i K. K. został rozwiązany przez rozwód na podstawie prawomocnego wyroku Sądu z 17 grudnia 2008 r.

Wnioskodawca oraz K. K. nie czynili ze swego majątku wspólnego wydatków lub nakładów na swe majątki osobiste, nie czynili także wydatków lub nakładów ze swych majątków osobistych na majątek wspólny, ani też nie zaspakajali długów jednego z małżonków z majątku wspólnego.

Byli małżonkowie zamierzają zmienić treść powołanej wyżej umowy o podział majątku wspólnego w ten sposób, że właścicielem całego ww. lokalu mieszkalnego wraz z prawami z nim związanymi stanie się Wnioskodawca ze spłatą na rzecz K. K. kwoty stanowiącej równowartość 20.000 EURO.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy zmiana powołanej umowy o podział majątku wspólnego z 13 października 2009 r. w ten sposób, że właścicielem całego przedmiotowego lokalu mieszkalnego wraz z prawami z nim związanymi stanie się Wnioskodawca ze spłatą na rzecz K. K. kwoty stanowiącej równowartość 20.000 EURO będzie przedmiotem opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych lub/i podatku wynikającego z ustawy o podatku od spadków i darowizn, a jeśli tak – to w jakiej wysokości?

Zdaniem Wnioskodawcy, zmiana powołanej umowy o podział majątku wspólnego z 13 października 2009 r. w ten sposób, że właścicielem całego ww. lokalu mieszkalnego stanie się Wnioskodawca ze spłatą na rzecz K. K. kwoty stanowiącej równowartość 20.000 EURO, nie będzie przedmiotem podatku od czynności cywilnoprawnych ani podatku wynikającego z ustawy o podatku od spadków i darowizn, ponieważ umowa o podział majątku wspólnego nie jest przedmiotem podatku od czynności cywilnoprawnych, zgodnie z treścią art. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych i nie jest również przedmiotem podatku od spadków i darowizn, zgodnie z treścią art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Zatem jej zmiana również nie podlega żadnej z wymienionych ustaw.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Na wstępie należy wskazać, iż przedmiotem niniejszej interpretacji jest wyłącznie ocena stanowiska Wnioskodawcy zajęta na gruncie podatku od czynności cywilnoprawnych. W zakresie podatku od spadków i darowizn zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1150, ze zm.) – podatkowi temu podlegają następujące czynności cywilnoprawne:

*   umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych,
*   umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku,
*   umowy darowizny – w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńcy,
*   umowy dożywocia,
*   umowy o dział spadku oraz umowy o zniesienie współwłasności – w części dotyczącej spłat lub dopłat,
*   ustanowienie hipoteki,
*   ustanowienie odpłatnego użytkowania, w tym nieprawidłowego, oraz odpłatnej służebności,
*   umowy depozytu nieprawidłowego,
*   umowy spółki.

Podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają też zmiany ww. umów, jeżeli powodują one podwyższenie podstawy opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych oraz orzeczenia sądów, w tym również polubownych, oraz ugody, jeżeli wywołują one takie same skutki prawne (art. 1 ust. 1 pkt 2 i 3 cytowanej ustawy).

Ustawodawca wprowadził zasadę enumeratywnego określenia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Tym samym, jeżeli strony zawierają umowę i układają stosunki w jej ramach w określony sposób to dla oceny, czy powstanie obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych, w związku z dokonaniem wskazanej w ustawie czynności, miarodajne będą rzeczywiste prawa i obowiązki stron tej umowy pozwalające na ich kwalifikacje pod względem prawnym.

Kwestie stosunków majątkowych małżeńskich reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 2017 r., poz. 682, ze zm.).

Zgodnie z art. 31 § 1 ww. ustawy – z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

Wspólność ustawową charakteryzują dwie podstawowe cechy: jest to wspólność dorobku i wspólność o charakterze łącznym. Z powyższego przepisu wynika również, że wspólność majątkowa małżeńska oparta jest na małżeństwie, jako stosunku prawnym osobistym.

Zgodnie natomiast z postanowieniem art. 501 tejże ustawy – w razie ustania wspólności, udziały małżonków są równe, chyba że umowa majątkowa małżeńska stanowi inaczej. Przepis ten nie wyłącza zastosowania art. 43 § 2 i 3.

W następstwie ustania ustawowej wspólności majątkowej dopuszczalnym jest podział majątku małżeńskiego objętego dotychczas ww. wspólnością.

Podział majątku wspólnego małżonków jest instytucją typową dla prawa rodzinnego i opiekuńczego. Należy podkreślić, że podział majątku wspólnego małżonków, wykazuje cechy odrębne od zniesienia współwłasności, unormowanego w Kodeksie cywilnym i w związku z tym nie może być traktowany jako zniesienie współwłasności wymienione w art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. f) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Podział majątku między małżonkami nie został wymieniony jako czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Z treści wniosku wynika, że 13 października 2009 r. sporządzony został akt notarialny obejmujący umowę o podział majątku wspólnego. Mocą opisanego aktu Wnioskodawca i jego była małżonka dokonali podziału majątku wspólnego obejmującego stanowiący odrębną nieruchomość lokal mieszkalny. W wyniku powołanego wyżej podziału majątku Wnioskodawca nabył udział wynoszący 1/10 część w ww. lokalu mieszkalnym a K. K. udział wynoszący 9/10 części. Byli małżonkowie zamierzają zmienić treść powołanej wyżej umowy o podział majątku wspólnego w ten sposób, że właścicielem całego ww. lokalu mieszkalnego wraz z prawami z nim związanymi stanie się Wnioskodawca ze spłatą na rzecz K. K. kwoty stanowiącej równowartość 20.000 EURO.

Mając na uwadze przywołane wyżej przepisy oraz przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe stwierdzić należy, że zmiana umowy w przedmiocie podziału majątku wspólnego jako czynność niewymieniona w art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Oznacza to, że Wnioskodawca, który tytułem zmiany umowy o podział majątku wspólnego małżonków otrzyma na wyłączną własność nieruchomość z obowiązkiem dokonania spłaty na rzecz byłej żony, nie jest zobowiązany do zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych.

Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze zdarzeniem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.