Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3-1.4011.235.2019.1.TW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-10-31
Teza: Obowiązki płatnika związane z wypłatą zobowiązania.
Słowa kluczowe: dług; egzekucja; komornik-komornik sądowy; odsetki; odsetki-odsetki za zwłokę; wierzytelność
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 16 października 2019 r. (data wpływu 22 października 2019 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 22 października 2019 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Spółka jest spółką komandytową, które wspólnikami są 2 osoby fizyczne: (…) i (…), oboje będący komandytariuszami oraz (…) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością będąca komplementariuszem. Wspólnikom przysługuje udział w zyskach spółki odpowiednio: (…) 22% (…) 72% i 6% (…) Sp. z o.o. Pomiędzy wspólnikiem (…) a Spółką powstał spór o obowiązek wypłaty zysku za lata 2013 i 2011, który został poddany pod rozstrzygnięcie sądów powszechnych.

W wyniku rozstrzygnięcia sprawy o zapłatę z powództwa (…) przeciwko Spółce, na podstawie wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia (…), sygn. akt (…) Spółka została zobowiązana do zapłaty na rzecz powódki (…) kwoty 128.522,34 złotych obejmującej zysk za 2011 rok wraz z ustawowymi odsetkami od tej kwoty, od dnia 27 maja 2014 r. do 31 grudnia 2015 r. i ustawowymi odsetkami za opóźnienie od tej kwoty od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty, w pozostałym zakresie powództwo zostało oddalone. Wspólnik (…) zwróciła się o wyegzekwowanie należności od Spółki w formie przymusowej, przez Komornika Sądowego przy Sądzie (…) pomimo, że w stosunku do Spółki prowadzone jest postępowanie restrukturyzacyjne – postępowanie o zatwierdzenie układu.

W zawiadomieniu o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego datowanym na dzień 1 października 2019 r. Komornik wskazał, że postępowanie egzekucyjne prowadzone jest w celu zaspokojenia w szczególności następujących należności:

1.  Należności głównej 128.522,34 złotych,
2.  Odsetek naliczonych do dnia 1 października 2019 r. w kwocie 47.362,00 złotych.

W dniu 4 października 2019 r. Spółka uiściła na rzecz Komornika pełną kwotę zobowiązania, w szczególności kwotę odsetek naliczonych od kwoty 128.522,34 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od tej kwoty, od dnia 27 maja 2014 r. do 31 grudnia 2015 r. i ustawowymi odsetkami za opóźnienie od tej kwoty od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty w łącznej kwocie 47.435,94 złotych.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w związku z przymusowym wyegzekwowaniem odsetek ustawowych i odsetek ustawowych za opóźnienie w kwocie 47.435,94 złotych na Spółce ciążą obowiązki wobec organów skarbowych, w szczególności do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego na podstawie art. 30a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych lub obowiązek informacyjny poprzez sporządzenie informacji PIT-11 o uzyskanym przez komandytariusza dochodzie z innych źródeł?

Zdaniem Wnioskodawcy, z uwagi na wyegzekwowanie przez wspólnika komandytariusza odsetek ustawowych oraz odsetek ustawowych za opóźnienie naliczonych od kwoty należności głównej w kwocie 47.435,94 złotych, na Spółce nie ciążą żadne obowiązki wobec organów skarbowych, w szczególności Spółka nie była zobowiązana do pobrania podatku zryczałtowanego na podstawie art. 30a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ani też nie ma wobec organów skarbowych obowiązków informacyjnych poprzez sporządzenie informacji PIT-11.

W ocenie Spółki to na wspólniku, który wyegzekwował należność od Spółki na drodze postepowania egzekucyjnego, ciąży obowiązek opodatkowania uzyskanej kwoty odsetek ustawowych oraz ustawowych za opóźnienie. Należność odsetkowa mieści się w dyspozycji art. 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i stanowi przychód z innych źródeł podlegający opodatkowaniu, który zgodnie z treścią art. 45 ust. 1 cytowanej ustawy powinien wykazać wspólnik komandytariusz w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za rok podatkowy, w którym nastąpiła wypłata odsetek, opodatkowany w skali podatkowej.

Instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 i § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny. Przepis ten stanowi, że jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi (art. 481 § 1 K.C.). Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według wyższej stopy (art. 481 § 2 K.C.). Nie można zatem utożsamiać odsetek ustawowych oraz odsetek ustawowych za opóźnienie ze świadczeniem odszkodowawczym, czy też świadczeniem związanym z zyskiem wspólnika spółki komandytowej. Odsetki mają charakter uboczny względem świadczenia głównego – są skutkiem niewykonania zobowiązań.

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji Podatkowej zaniechano poboru podatku. Z treści tego przepisu wynika zatem, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę w katalogu zwolnień przedmiotowych ustawy bądź, od których Minister Finansów zaniechał poboru podatku, w drodze rozporządzenia.

Stosownie do przepisu art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Katalog źródeł, do których kwalifikuje się dochód danego rodzaju został wymieniony w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W pkt 9 tegoż przepisu wymieniono jako źródło przychodu – „inne źródła”.

Zgodnie natomiast z art. 20 ust. 1 tej ustawy za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach. Natomiast jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności”, definicja przychodów z innych źródeł ma charakter przykładowy i otwarty, zatem do tej kategorii należy zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww. ustawy.

Z treści powyższego wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega dochód uzyskiwany w wyniku określonych czynności faktycznych i prawnych, w następstwie których mamy do czynienia z przyrostem mienia. Tak więc podstawą uzyskania przychodów z innych źródeł mogą być tylko takie czynności, w wyniku których następuje po stronie osoby fizycznej przysporzenie majątkowe.

Zdaniem Spółki przychód uzyskany z tytułu wyegzekwowanej przez komandytariusza należności odsetkowej w łącznej kwocie 47.435,94 złotych powinien być zaliczonych do przychodów z innych źródeł. Z uwagi na to, że należność odsetkowa nie została wypłacona przez Spółkę bezpośrednio komandytariuszowi, a została wyegzekwowana przez Komornika Sądowego w postępowaniu egzekucyjnym, Spółka nie ma wobec wspólnika oraz organów skarbowych obowiązków informacyjnych w postaci złożenia organom skarbowym oraz wspólnikowi informacji PIT-11. Wspólnik, który osiągnął ten przychód powinien zeznać go w zeznaniu podatkowym za rok, w którym ten przychód uzyskał i opodatkować go według skali podatkowej. Z uwagi na źródło przychodu Spółka nie była także zobowiązana do poboru podatku zryczałtowanego na podstawie art. 30a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.