Zmiana interpretacji indywidualnej
Sygnatura: DOP7.8101.61.2022.APMU
Informacja zmieniana: 477136
Organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-29
Teza: Brak obowiązku obliczania i wpłacania kwot podatku VAT na
podstawie art. 103 ust. 5a ustawy o VAT w przypadku
wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w stanie prawnym
do 27 grudnia 2021 r. i od 28 grudnia 2021 r.
Słowa kluczowe: gaz
nabycie-wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów
paliwo
transakcja
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X.
Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące.
Zapłata podatku -Rozdział 4. Zapłata podatku-Zapłata
podatku - wewnątrzwspólnotowe nabycie benzyn, gazu,
olejów i paliw
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 4-art. 103-ust. 5a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 4-art. 103-ust. 5aa

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 listopada 2021 r. wpłynął wniosek Wnioskodawcy o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczył podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku
    obliczania i wpłacania kwot podatku VAT na podstawie art. 103 ust. 5a ustawy o VAT w
    przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest importerem i dostawcą paliw ciekłych i gazowych. W swojej ofercie
    posiada m.in. olej napędowy (ON), benzyny silnikowe (Pb), oraz gaz płynny (LPG).
    Wnioskodawca prowadzi działalność w oparciu o koncesje na obrót paliwami ciekłymi, w
    tym obrót tymi paliwami z zagranicą (OPC oraz OPZ) oraz jest zarejestrowana jako czynny
    podatnik VAT (w tym dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych).
    W ramach swojej działalności Wnioskodawca dokonuje i zamierza nadal dokonywać
    wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów w rozumieniu przepisów VAT, w tym m.in. oleju
    napędowego, benzyn i gazu płynnego (dalej: „Transakcje WNT”).
    Do transakcji tych zastosowanie dotychczas znajdował art. 103 ust. 5aa ustawy o VAT.
    Transakcje WNT są obecnie rozliczane przez Wnioskodawcę na gruncie VAT w oparciu o
    mechanizm określony w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT, co oznacza, że w przypadku
    dokonania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów odpowiadającego okolicznościom
    określonym w art. 103 ust. 5a pkt 1-3:
    1. Wnioskodawca dokonuje obliczenia i wpłacenia VAT na rachunek urzędu skarbowego
      właściwego w zakresie wpłat podatku akcyzowego w odpowiednim terminie
      wynikającym z art. 103 ust. 5a ustawy o VAT uzależnionym od sposobu nabycia i
      przemieszczenia towaru oraz składa deklarację o należnych kwotach VAT za okresy
      miesięczne, o której mowa w art. 99 ust. 11a ustawy o VAT (dalej: „VAT-14") lub
    2. W przypadkach określonych w art. 17a ustawy o VAT, w których płatnikiem VAT od
      wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów dokonanego na rzecz Wnioskodawcy jest
      odrębny podmiot (zarejestrowany odbiorca, podmiot prowadzący skład podatkowy)
      działający w tej roli (dalej: „Płatnik"), obliczenia i wpłacenia VAT na rachunek
      odpowiedniego urzędu skarbowego oraz złożenia deklaracji VAT-14 dokonuje w
      imieniu Spółki w odpowiednim terminie Płatnik.
    Następnie, w ramach rozliczenia w JPK_V7 danego okresu rozliczeniowego dochodzi do
    wykazania Transakcji WNT po stronie podatku należnego i naliczonego (zgodnie z
    regulacjami określonymi w art. 20 ust. 5 ustawy VAT) oraz obniżenia podatku należnego o
    kwotę VAT zapłaconego wcześniej w związku z Transakcją WNT na podstawie art. 103 ust.
    5a ustawy VAT.
    W nawiązaniu do mechanizmu określonego w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT dnia 9
    września 2021 r. zapadł wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE")
    w sprawie C-855/19 (G. sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w
    Bydgoszczy; opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dnia 15.11.2021 r.;

    dalej: „Wyrok TSUE"), w ramach którego TSUE rozpatrując zgodność regulacji art. 103 ust.
    5a z prawem unijnym uznał, że: „Artykuły 69, 206 i 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z
    dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej,
    zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., należy interpretować w ten
    sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, który ustanawia
    obowiązek zapłaty podatku od wartości dodanej (VAT) od wewnątrzwspólnotowego
    nabycia paliw, zanim podatek ten stanie się wymagalny w rozumieniu tego art. 69".
    Konsekwentnie, TSUE uznał art. 103 ust. 5a ustawy o VAT za sprzeczny z prawem unijnym.

## Pytanie

Czy w związku z cytowanym wyrokiem TSUE Wnioskodawca w zakresie nabyć
    wewnątrzwspólnotowych towarów określonych w art. 103 ust. 5aa (Transakcji WNT) ma
    obowiązek stosowania zasad wpłacania kwot VAT na rachunek organu podatkowego
    określonych w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT?
    Stanowisko Wnioskodawcy w sprawie
    W związku z cytowanym wyrokiem TSUE Wnioskodawca w zakresie dokonywanych nabyć
    wewnątrzwspólnotowych towarów określonych w art. 103 ust. 5aa (Transakcji WNT) nie
    ma obowiązku stosowania zasad wpłacania kwot VAT na rachunek organu podatkowego
    określonych w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT.
    Uzasadnienie
    1. Przepisy ustawy o VAT dotyczące wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT opodatkowaniu VAT podlega
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT - przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o VAT, przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o
    którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak
    właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane
    na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego
    rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na
    ich rzecz.
    Jednocześnie, w myśl art. 9 ust. 2 ustawy o VAT, przepis art. 9 ust. 1 ustawy o VAT stosuje
    się pod warunkiem, że:
    1. nabywcą towarów jest:
        a. podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej,
        nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,
        b. osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a - z zastrzeżeniem
        wyłączeń przewidzianych w art. 10;
    2. dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a.
    W myśl art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, podatnikami są również osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne dokonujące
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.
    Jak stanowi art. 19a ust. 1 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą
    dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 5 i 7-11, art.
    14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1.
    Zgodnie z art. 20 ust. 5 ustawy o VAT, w wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów
    obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury przez podatnika podatku od
    wartości dodanej, nie później jednak niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w

    którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego
    nabycia, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9.
    Na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art.
    124.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 4 ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego
    stanowi kwota podatku należnego z tytułu świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17
    ust. 1 pkt 4 podatnikiem jest ich usługobiorca, dostawy towarów, dla której zgodnie z art.
    17 ust. 1 pkt 5 podatnikiem jest ich nabywca, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów,
    o którym mowa w art. 9, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w
    art. 11.
    Stosownie do art. 86 ust. 10 ustawy o VAT, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do
    nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek
    podatkowy. Na podstawie art. 86 ust. 10b pkt 3 ustawy prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w przypadkach, o których mowa w ust. 2
    pkt 4 lit. a, b i d (czyli również w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów za
    wynagrodzeniem) - powstaje zgodnie z ust. 10, pod warunkiem że podatnik uwzględni
    kwotę podatku należnego z tytułu tych transakcji w deklaracji podatkowej, w której jest on
    obowiązany rozliczyć ten podatek.
    2. Zasady dotyczące wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów wynikające z dyrektywy
      VAT
    Zasady określające rozliczenie wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na gruncie VAT
    określa również dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1), zmieniona
    dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r. (Dz.U. 2010, L 189, s. 1) (dalej:
    „dyrektywa VAT").
    Zgodnie z art. 62 dyrektywy VAT: „Do celów niniejszej dyrektywy:
    1. „zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego" oznacza zdarzenie, w
      wyniku którego zostają spełnione prawne wymogi wymagalności VAT;
    2. podatek staje się „wymagalny", gdy organ podatkowy staje się z mocy prawa
      uprawniony do żądania zapłaty podatku od osoby zobowiązanej do jego uiszczenia,
      nawet jeśli termin płatności może zostać odroczony".
    Artykuł 68 tej dyrektywy przewiduje natomiast, że: „Zdarzenie powodujące powstanie
    obowiązku podatkowego ma miejsce z chwilą dokonania wewnątrzwspólnotowego
    nabycia towarów. Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uważa się za dokonane w
    momencie, gdy dostawę podobnych towarów uważa się za dokonaną na terytorium
    danego państwa członkowskiego".
    Artykuł 69 rzeczonej dyrektywy stanowi, że „W przypadku wewnątrzwspólnotowego
    nabycia towarów VAT staje się wymagalny z chwilą wystawienia faktury lub, jeżeli przed
    tym dniem nie wystawiono faktury, z upływem terminu, o którym mowa w art. 222 akapit
    pierwszy."
    Natomiast zgodnie z art. 222 dyrektywy VAT: „W odniesieniu do dostaw towarów
    zrealizowanych na warunkach określonych w art. 138 lub świadczenia usług, za które VAT
    jest płatny przez usługobiorcę na mocy art. 196, faktura wystawiana jest nie później niż
    piętnastego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym miało miejsce zdarzenie
    powodujące powstanie obowiązku podatkowego.

    W odniesieniu do innych dostaw towarów lub świadczenia usług państwa członkowskie
    mogą określać terminy, w których podatnicy muszą wystawić faktury".
    3. Zasady związane z zapłatą VAT w specjalnej procedurze określonej w art. 103 ust. 5a
      ustawy o VAT
    Zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy o VAT, podatnicy oraz podmioty wymienione w art. 108 są
    obowiązani, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania
    podatku za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po
    miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego, z
    zastrzeżeniem ust. 1a-4 oraz art. 33 i art. 33b.
    W art. 103 ust. 5a ustawy o VAT został określony szczególny mechanizm zapłaty VAT w
    odniesieniu do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów określonych w art. 103 ust. 5aa
    ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia
    towarów, o których mowa w ust. 5aa. podatnik jest obowiązany, bez wezwania naczelnika
    urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania kwot podatku na rachunek urzędu
    skarbowego właściwego w zakresie wpłat podatku akcyzowego:
    1. w terminie 5 dni od dnia, w którym towary te zostały wprowadzone do określonego we
      właściwym zezwoleniu miejsca odbioru wyrobów akcyzowych - jeżeli towary są
      nabywane wewnątrzwspólnotowo w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 grudnia
      2008 r. o podatku akcyzowym przez zarejestrowanego odbiorcę z zastosowaniem
      procedury zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym;
    2. w terminie 5 dni od dnia wprowadzenia tych towarów z terytorium państwa
      członkowskiego innego niż terytorium kraju do składu podatkowego;
    3. z chwilą przemieszczenia tych towarów na terytorium kraju - jeżeli towary są
      przemieszczane poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z przepisami o
      podatku akcyzowym.
    W myśl art. 103 ust. 5aa ustawy o VAT, przepis ust. 5a stosuje się do następujących
    towarów:
    1. benzyn lotniczych (CN 2710 12 31);
    2. benzyn silnikowych (CN 2710 12 25 - z wyłączeniem benzyn lakowych i przemysłowych,
      CN 2710 12 41,CN 2710 12 45, CN 2710 12 49, CN 2710 12 50, CN 2710 12 90,CN 2207
      20 00);
    3. gazu płynnego (LPG)-(CN 2711 12, CN 2711 13, CN 2711 14 00, CN 2711 19 00);
    4. olejów napędowych (CN 2710 19 43, CN 2710 20 11);
    5. olejów opałowych (CN 2710 19 62, CN 2710 19 66, CN 2710 19 67, CN 2710 20 32, CN
      2710 20 38, CN 2710 20 90);
    6. paliw typu benzyny do silników odrzutowych (CN 2710 12 70);
    7. paliw typu nafty do silników odrzutowych (CN 2710 19 21);
    8. pozostałych olejów napędowych (CN 2710 19 46, CN 2710 19 47, CN 2710 19 48, CN
      2710 20 16, CN 2710 20 19);
    9. paliw ciekłych w rozumieniu ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie
      monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. z 2021 r. poz. 133), które nie
      zostały ujęte w pkt 1-4 i 6-8;
    10. biopaliw ciekłych w rozumieniu ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i
      biopaliwach ciekłych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1233 i I 565);
    11. pozostałych towarów, o których mowa w art. 86 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r.
      o podatku akcyzowym, wymienionych w załączniku nr 1 do tej ustawy, bez względu na
      kod CN.

    Natomiast art. 103 ust. 5b wskazuje, że w przypadku, o którym mowa w ust. 5a pkt 3,
    obliczenie i wpłacenie kwoty podatku może nastąpić w terminie 5 dni od otrzymania
    towarów na terytorium kraju, jeżeli podatnik, najpóźniej na 3 dni robocze przed
    przemieszczeniem towarów na terytorium kraju, złoży do naczelnika urzędu skarbowego
    właściwego w sprawie rozliczania podatku akcyzowego zgłoszenie o planowanym nabyciu
    wewnątrzwspólnotowym, o który m mowa w art. 78 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia
    2008 r. o podatku akcyzowym.
    Dodatkowo, zauważyć należy, że art. 103 ust. 5c stanowi, iż przepisy ust. 5a pkt 1 i 2
    stosuje się odpowiednio, jeżeli podatek jest pobierany przez płatnika. Takie przypadki
    określa art. 17a ustawy o VAT, zgodnie z którym płatnikiem podatku od
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 103 ust. 5a pkt 1 i 2,
    jest odpowiednio zarejestrowany odbiorca lub podmiot prowadzący skład podatkowy,
    dokonujący na rzecz podmiotu, o którym mowa w art. 48 ust. 9 lub art. 59 ust. 8 ustawy z
    dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, wewnątrzwspólnotowego nabycia w
    rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym.
    W zakresie wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 103 ust. 5a,
    zgodnie z art. 99 ust. 11a ustawy o VAT, podatnik jest obowiązany składać naczelnikowi
    urzędu skarbowego właściwemu w sprawie rozliczania podatku akcyzowego deklaracje o
    należnych kwotach podatku za okresy miesięczne, w terminie do 5. dnia miesiąca
    następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek ich zapłaty. W przypadku, o
    którym mowa w art. 17a, deklarację składa płatnik.
    4. Rozliczanie Transakcji WNT w świetle Wyroku TSUE
    W odniesieniu do przytoczonych wyżej obecnie istniejących przepisów ustawy o VAT w
    kontekście wątpliwości, należy zauważyć, że w przypadku uwzględnienia jedynie ich
    literalnego brzmienia, Wnioskodawca byłby zobowiązany w zakresie dokonywanych nabyć
    wewnątrzwspólnotowych towarów określonych w art. 103 ust. 5aa (Transakcji WNT) do
    stosowania zasad wpłacania kwot VAT na rachunek organu podatkowego określonych w
    art. 103 ust. 5a ustawy o VAT.
    Jednakże, jak wskazano w opisie stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego, w nawiązaniu
    do mechanizmu określonego w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT dnia 9 września 2021 r.
    zapadł wyrok TSUE ramach którego TSUE rozpatrując zgodność regulacji art. 103 ust. 5a z
    prawem unijnym uznał, że: „Artykuły 69, 206 i 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej
    dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., należy interpretować w ten sposób, te
    stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, który ustanawia obowiązek
    zapłaty podatku od wartości dodanej (VAT) od wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw,
    zanim podatek ten stanie się wymagalny w rozumieniu tego art. 69".
    Konsekwentnie, TSUE uznał art. 103 ust. 5a ustawy o VAT za sprzeczny z prawem unijnym.
    W uzasadnieniu TSUE analizując zgodność ww. regulacji z dyrektywą VAT wskazał w
    szczególności, iż:
    „(29) W odniesieniu do nabyć wewnątrzwspólnotowych, wprawdzie zgodnie z art. 68
      dyrektywy VAT zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego ma miejsce
      w dniu dokonania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, jednak podatek ten
      staje się wymagalny na podstawie art. 69 tej dyrektywy w związku z art. 222 tej
      dyrektywy dopiero w późniejszym terminie, czyli w chwili wystawienia faktury lub nie
      później niż piętnastego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym miało
      miejsce zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego, w przypadku gdy
      faktura nie została wystawiona przed tą datą.
    (30) Tymczasem w niniejszej sprawie, o ile bezsporne jest, że w ramach systemu
      ustanowionego w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT w dziedzinie wewnątrzwspólnotowego
      nabycia paliw zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego ma miejsce,
      zgodnie z art. 68 dyrektywy VAT przed powstaniem obowiązku wcześniejszej zapłaty

      VAT, ponieważ ów obowiązek zapłaty powstaje po wprowadzeniu tych towarów na
      terytorium kraju, to jednak wydaje się, że rzeczony obowiązek zapłaty powstaje, zanim
      VAT stanie się wymagalny na podstawie art. 69 tej dyrektywy w związku z jej art. 222.
    (31) Z postanowienia odsyłającego wynika bowiem, że art. 103 ust. 5a ustawy o VAT
      powoduje powstanie obowiązku wcześniejszej zapłaty VAT z naruszeniem tych
      ostatnich przepisów, niezależnie od wystawienia faktury lub upływu terminu
      wskazanego w pkt 29 niniejszego wyroku, po upływie którego podatek staje się siłą
      rzeczy wymagalny.
    (32) Ponadto, o ile prawdą jest, że państwa członkowskie mogą na podstawie art. 206
      zdanie drugie dyrektywy VAT odstąpić od zasady płatności przy składaniu deklaracji
      okresowej i pobierać zaliczki, o tyle z możliwości tej można skorzystać tylko w zakresie,
      w jakim dotyczy ona podatku, który stał się wymagalny (zob. analogicznie wyrok z dnia
      20 października 1993 r., Balocchi, C-10/92, EU:C: 1993:846, pkt 25, 27).
    (33) Jak bowiem zauważył rzecznik generalny w pkt 98 i 99 opinii, o ile art. 206 zdanie
      drugie dyrektywy VAT stanowi złagodzenie zasady ustanowionej w zdaniu pierwszym
      tego przepisu, ustanawiającym obowiązek zapłaty w momencie złożenia deklaracji
      VAT, który znajduje się w tytule XI rozdział 1 tej dyrektywy (Obowiązek podatkowy), o
      tyle artykuł ten nie może ustanawiać odstępstwa od art. 62 i 69 wspomnianej
      dyrektywy, które objęte są tytułem VI tej dyrektywy ('Zdarzenie powodujące powstanie
      obowiązku podatkowego i wymagalność podatku').
    (34) W konsekwencji, biorąc pod uwagę fakt, że możliwość pobierania zaliczek
      przewidziana na podstawie art. 206 zdanie drugie dyrektywy VAT pozwala państwom
      członkowskim na przyspieszenie nie daty wymagalności VAT, lecz jedynie daty zapłaty
      podatku, który stał się już wymagalny, przepis ten należy interpretować w ten sposób,
      że stoi on na przeszkodzie przepisowi prawa państwa członkowskiego wymagającemu
      zapłaty VAT, zanim podatek ten stanie się wymagalny na podstawie art. 69 tej
      dyrektywy.
    (35) Wniosku tego nie podważa art. 273 dyrektywy VAT, który stanowi, że z zastrzeżeniem
      spełnienia pewnych warunków wymienionych w tym przepisie państwa członkowskie
      mogą wprowadzić inne obowiązki, które uznają one za niezbędne do zapewnienia
      prawidłowego poboru VAT i zapobiegania oszustwom podatkowym. O ile bowiem
      państwa członkowskie dysponują zakresem uznania co do środków zmierzających do
      osiągnięcia tych celów, o tyle są one jednak zobowiązane do wykonywania swoich
      kompetencji w tej dziedzinie z poszanowaniem prawa Unii (zob. podobnie wyrok z
      dnia 15 kwietnia 2021 r., Grupa Warzywna, C-935/19, EU:C:2021:287, pkt 25, 26 i
      przytoczone tam orzecznictwo).
    (36) W związku z tym przepis prawa krajowego można uznać za zgodny ze wspomnianym
      art. 273 wyłącznie w zakresie, w jakim jest on zgodny w szczególności z innymi
      przepisami dyrektywy VAT.
    (37) W konsekwencji na pytania zadane przez sąd odsyłający należy odpowiedzieć, że art.
      69, 206 i 273 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że stoją one na
      przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, który ustanawia obowiązek zapłaty VAT od
      wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw, zanim podatek ten stanie się wymagalny w
      rozumieniu tego art. 69. W nawiązaniu do powyższego, należy uznać, że TSUE uznał
      art. 103 ust. 5a ustawy o VAT za w całości niezgodny z prawem unijnym.
    5. Znaczenie orzecznictwa TSUE dla organów podatkowych i podatników
    Od daty wstąpienia Polski do Unii Europejskiej prawo unijne stało się częścią porządku
    prawnego obowiązującego w naszym kraju i w przypadku kolizji z prawem krajowym ma
    ono pierwszeństwo stosowania, co wynika z przepisów art. 91 ust. 2 i ust. 3 Konstytucji RP
    w związku z przepisem art. 2 Traktatu akcesyjnego z dn. 16 kwietnia 2003 r. (Dz. Urz. WEL
    Nr 236. poz. 17).

    Jednym z elementów porządku prawnego Unii Europejskiej są dyrektywy. Za prawidłową
    ich implementację odpowiedzialne są państwa członkowskie. Wynika to zarówno z
    definicji zamieszczonej w przepisie art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę
    Europejską (Dz. Urz. WE C 1992, Nr 224), jak i z zasady solidarności wyrażonej w przepisie
    art. 10 tego Traktatu.
    Do podstawowych zasad prawa wspólnotowego należy zasada jego efektywności,
    wyrażona w przepisie art. 4 ust. 3 zdanie drugie Traktatu UE, zgodnie z którym Państwa
    Członkowskie podejmują wszelkie środki ogólne lub szczególne właściwe dla zapewnienia
    wykonania zobowiązań wynikających z traktatów lub aktów instytucji UE. Zasada
    efektywności odnosi się do wszelkich aktów prawa Unii Europejskiej (również dyrektyw) i
    wymaga, aby wszelkie organy Państw Członkowskich (w tym organy administracji
    podatkowej) interpretowały prawo wewnętrzne zgodnie z postanowieniami prawa
    unijnego. Gdy dochodzi do kolizji pomiędzy normą prawa wewnętrznego a
    uregulowaniami prawa wspólnotowego, te ostatnie muszą mieć zastosowanie z
    pominięciem przepisów krajowych.
    Regulacje Dyrektywy powinny zostać zaimplementowane do krajowego porządku
    prawnego łącznie z wspólnotowym dorobkiem prawnym (acquis communautaire)
    zawartym m.in. w orzecznictwie TSUE.
    Również utrwalone orzecznictwo TSUE wskazuje, że prawo wspólnotowe korzysta z
    pierwszeństwa przed prawem państw członkowskich, co zostało potwierdzone m.in. w
    wyroku z dn. 15 lipca 1964 r. w sprawie Flaminio Costa przeciwko E.N.E.L. (C-6/64). Zasada
    pierwszeństwa prawa wspólnotowego ma nieograniczony zasięg czasowy, co oznacza, iż z
    pierwszeństwa przed prawem krajowym korzystają wszystkie normy prawa
    wspólnotowego niezależnie od tego czy weszły w życie wcześniej czy później niż przepisy
    prawa krajowego, co potwierdziło orzeczenie TSUE z dn. 9 marca 1978 r. w sprawie
    Amministrazione delle Finanze dello Stato przeciwko Simmenthal SpA., (C-106/77).
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, organ podatkowy ma obowiązek pominąć przy
    stosowaniu prawa regulacje ustawy o VAT niezgodne z prawem unijnym, w szczególności
    jeśli ta niezgodność została orzeczona w wyroku TSUE.
    Z powyższego wynika zatem, w świetle wyroku TSUE podatnicy nie mają obowiązku
    stosowania art. 103 ust. 5a ustawy o VAT do transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia
    towarów określonych w art. 103 ust. 5aa ustawy o VAT.
    Biorąc pod uwagę tezy płynące z Wyroku TSUE rozliczenie na gruncie VAT takich transakcji
    powinno przebiegać zgodnie ze standardowymi zasadami określonymi w dyrektywie VAT
    mającymi odzwierciedlenie w ustawie o VAT. Zatem nie jest konieczne dokonywanie
    płatności podatku należnego z tytułu tych transakcji, wcześniej niż przewiduje to art. 103
    ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym podatnicy oraz podmioty wymienione w art. 108 są
    obowiązani, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania
    podatku za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po
    miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego, z
    zastrzeżeniem ust. 1a-4 oraz art. 33 i art. 33b.
    Samo wydanie orzeczenia TSUE nie zmienia ani nie uchyla obowiązujących przepisów
    krajowych, natomiast podatnik, do czasu zmiany odpowiednich przepisów prawa
    krajowego, ma możliwość dokonania wyboru, tj. może zastosować obowiązujące normy
    prawa krajowego lub bezpośrednio zastosować przepisy dyrektywy VAT z uwzględnieniem
    wykładni wskazanej w danym orzeczeniu TSUE.
    Jednocześnie w przypadku zastosowania przez podatnika bezpośrednio przepisów
    dyrektywy VAT z uwzględnieniem wykładni wskazanej przez TSUE, organy podatkowe są
    zobowiązane respektować rozstrzygnięcie TSUE.
    W uzasadnieniu swojego stanowiska Wnioskodawca wskazał, że tożsame z jego
    stanowiskiem w zakresie zastosowania orzeczeń TSUE w sprawach dotyczących

    sprzecznych z przepisami unijnymi przepisów ustawy o VAT zostało przedstawione
    stanowisko przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej m.in. w interpretacji z 27
    sierpnia 2021 r. o sygn. 0113-KDIPT 1-2.4012.396.2021.2.MC oraz w interpretacji z dnia 16
    września 2021 r. o sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.522.2021.1.MC.
    Podsumowując, Wnioskodawca w zakresie dokonywanych nabyć
    wewnątrzwspólnotowych towarów określonych w art. 103 ust. 5aa (Transakcji WNT) nie
    ma obowiązku stosowania zasad wpłacania kwot VAT na rachunek organu podatkowego
    określonych w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

dokonana przez Dyrektora KIS
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 30 grudnia 2021 r.
    0114-KDIP1-2.4012.564.2021.1.RD uznał stanowisko Wnioskodawcy we wniosku za
    prawidłowe.
    Uzasadnienie zmiany interpretacji indywidualnej
    Po zapoznaniu się z aktami sprawy Szef KAS stwierdza, że interpretacja indywidualna
    wydana przez Dyrektora KIS jest:
    – nieprawidłowa w stanie prawnym do 27 grudnia 2021 r.,
    – nieprawidłowa w stanie prawnym od 28 grudnia 2021 r .
                                                [5]Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - zwanej
    dalej ustawą o VAT:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
        1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
        2. eksport towarów;
        3. import towarów na terytorium kraju;
        4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
        5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy o VAT:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast na mocy art. 8 ust. 1 ustawy o VAT:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z kolei zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o VAT:
      Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4,
      rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku
      dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa
      członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o VAT:

      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 17a ustawy o VAT:
      Płatnikiem podatku od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w
      art. 103 ust. 5a pkt 1 i 2, jest odpowiednio zarejestrowany odbiorca lub podmiot
      prowadzący skład podatkowy, dokonujący na rzecz podmiotu, o którym mowa w art.
      48 ust. 9 lub art. 59 ust. 8 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym,
      wewnątrzwspólnotowego nabycia w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym.
    Jak wskazuje art. 99 ust. 11a ustawy o VAT:
      W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 103
      ust. 5a, podatnik jest obowiązany składać naczelnikowi urzędu skarbowego
      właściwemu w sprawie rozliczania podatku akcyzowego deklaracje o należnych
      kwotach podatku za okresy miesięczne, w terminie do 5. dnia miesiąca następującego
      po miesiącu, w którym powstał obowiązek ich zapłaty. W przypadku, o którym mowa
      w art. 17a, deklarację składa płatnik.
    Zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy o VAT:
    Podatnicy oraz podmioty wymienione w art. 108 są obowiązani, bez wezwania naczelnika
    urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne w terminie
    do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek
    podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem ust. 1a-4 oraz art. 33 i art.
    33b.
    Natomiast art. 103 ust. 5a ustawy o VAT stanowi że:
      W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o których mowa w ust. 5aa,
      podatnik jest obowiązany, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania
      i wpłacania kwot podatku na rachunek urzędu skarbowego właściwego w zakresie
      wpłat podatku akcyzowego:
        1. w terminie 5 dni od dnia, w którym towary te zostały wprowadzone do
        określonego we właściwym zezwoleniu miejsca odbioru wyrobów akcyzowych -
        jeżeli towary są nabywane wewnątrzwspólnotowo w rozumieniu przepisów
        ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym przez zarejestrowanego
        odbiorcę z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z
        przepisami o podatku akcyzowym;
        2. w terminie 5 dni od dnia wprowadzenia tych towarów z terytorium państwa
        członkowskiego innego niż terytorium kraju do składu podatkowego;
        3. z chwilą przemieszczenia tych towarów na terytorium kraju - jeżeli towary są
        przemieszczane poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z
        przepisami o podatku akcyzowym.
    Stosownie do art. 103 ust. 5aa ustawy o VAT, przepis ust. 5a stosuje się do następujących
    towarów:
        1. benzyn lotniczych (CN 2710 12 31);
        2. benzyn silnikowych (CN 2710 12 25 - z wyłączeniem benzyn lakowych i
        przemysłowych, CN 2710 12 41, CN 2710 12 45, CN 2710 12 49, CN 2710 12 50,
        CN 2710 12 90, CN 2207 20 00);
        3. gazu płynnego (LPG) - (CN 2711 12, CN 2711 13, CN 2711 14 00, CN 2711 19 00);
        4. olejów napędowych (CN 2710 19 43, CN 2710 20 11);
        5. olejów opałowych (CN 2710 19 62, CN 2710 19 66, CN 2710 19 67, CN 2710 20 32,
        CN 2710 20 38, CN 2710 20 90);

        6. paliw typu benzyny do silników odrzutowych (CN 2710 12 70);
        7. paliw typu nafty do silników odrzutowych (CN 2710 19 21);
        8. pozostałych olejów napędowych (CN 2710 19 46, CN 2710 19 47, CN 2710 19 48,
        CN 2710 20 16, CN 2710 20 19);
        9. paliw ciekłych w rozumieniu ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie
        monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. z 2021 r. poz. 133), które nie
        zostały ujęte w pkt 1-4 i 6¬8;
      10. biopaliw ciekłych w rozumieniu ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o
        biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1233 i 1565);
      11. pozostałych towarów, o których mowa w art. 86 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia
        2008 r. o podatku akcyzowym, wymienionych w załączniku nr 1 do tej ustawy, bez
        względu na kod CN.
    Zgodnie z art. 103 ust. 5ab ustawy o VAT:
      Zmiany w Nomenklaturze Scalonej (CN) nie powodują zmian opodatkowania
      podatkiem towarów wymienionych w ust. 5aa, jeżeli nie zostały określone w ustawie
      ustawy o VAT.
    W myśl art. 103 ust. 5ac ustawy o Vat:
      Jeżeli termin płatności podatku określony zgodnie z ust. 5a przypada na dzień
      wcześniejszy niż dzień wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości
      dodanej, dokumentującej dokonanie dostawy towarów będących przedmiotem
      wewnątrzwspólnotowego nabycia, termin ten upływa w dniu następującym po dniu
      wystawienia tej faktury, nie później jednak niż 16. dnia miesiąca następującego po
      miesiącu dokonania dostawy towarów będących przedmiotem
      wewnątrzwspólnotowego nabycia.
    Na podstawie art. 103 ust. 5c ustawy o VAT:
      Przepisy ust. 5a pkt 1 i 2 stosuje się odpowiednio, jeżeli podatek jest pobierany przez
      płatnika.
    W myśl art. 103 ust. 5d ustawy o VAT:
      Organem właściwym w zakresie zobowiązań z tytułu kwot podatku, o których mowa w
      ust. 5a, jest organ podatkowy właściwy w sprawie rozliczania podatku akcyzowego.
    Natomiast w myśl art. 68 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. L 347 z 11.12.2006, s. 1,
    ze zm.) - zwanej dalej „Dyrektywą",
      Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego ma miejsce z chwilą
      dokonania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.
      Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uważa się za dokonane w momencie, gdy
      dostawę podobnych towarów uważa się za dokonaną na terytorium danego państwa
      członkowskiego.
    Zgodnie z art. 69 Dyrektywy:
      W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów VAT staje się wymagalny z
      chwilą wystawienia faktury, lub, jeżeli przed tym dniem nie wystawiono faktury, z
      upływem terminu, o którym mowa w art. 222 akapit pierwszy.
    Stosownie do art. 206 Dyrektywy:
      Każdy podatnik zobowiązany do zapłaty VAT musi zapłacić kwotę netto VAT w
      momencie składania deklaracji VAT przewidzianej w art. 250. Państwa członkowskie
      mogą jednakże ustalić inny termin zapłaty tej kwoty lub pobrać zaliczki od tej kwoty.

    Jak stanowi art. 273 Dyrektywy:
      Państwa członkowskie mogą nałożyć inne obowiązki, jakie uznają za niezbędne dla
      zapewnienia prawidłowego poboru VAT i zapobieżenia oszustwom podatkowym, pod
      warunkiem równego traktowania transakcji krajowych i transakcji dokonywanych
      między państwami członkowskim przez podatników oraz pod warunkiem, że
      obowiązki te, w wymianie handlowej między państwami członkowskimi, nie będą
      prowadzić do powstania formalności związanych z przekraczaniem granic.
      Możliwość przewidziana w akapicie pierwszym nie może zostać wykorzystana do
      nałożenia dodatkowych obowiązków związanych z fakturowaniem poza obowiązkami,
      które zostały określone w rozdziale 3.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest importerem i dostawcą paliw ciekłych i
    gazowych. W swojej ofercie posiada m.in. olej napędowy (ON), benzyny silnikowe (Pb),
    oraz gaz płynny (LPG). Wnioskodawca prowadzi działalność w oparciu o koncesje na obrót
    paliwami ciekłymi, w tym obrót tymi paliwami z zagranicą (OPC oraz OPZ) oraz jest
    zarejestrowany jako czynny podatnik VAT (w tym dla celów transakcji
    wewnątrzwspólnotowych). W ramach swojej działalności Wnioskodawca dokonuje i
    zamierza nadal dokonywać wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów w rozumieniu
    przepisów VAT, w tym m.in. oleju napędowego, benzyn i gazu płynnego (Transakcje WNT).
    Do transakcji tych zastosowanie dotychczas znajdował art. 103 ust. 5aa ustawy o VAT.
    Transakcje WNT są rozliczane przez Wnioskodawcę na gruncie VAT w oparciu o
    mechanizm określony w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT, co oznacza, że w przypadku
    dokonania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów odpowiadającego okolicznościom
    określonym w art. 103 ust. 5a pkt 1-3. Wnioskodawca dokonuje obliczenia i wpłacenia VAT
    na rachunek urzędu skarbowego właściwego w zakresie wpłat podatku akcyzowego w
    odpowiednim terminie wynikającym z art. 103 ust. 5a ustawy o VAT uzależnionym od
    sposobu nabycia i przemieszczenia towaru oraz składa deklarację o należnych kwotach
    VAT za okresy miesięczne, o której mowa w art. 99 ust. 11a ustawy o VAT (VAT-14) lub w
    przypadkach określonych w art. 17a ustawy o VAT, w których płatnikiem VAT od
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów dokonanego na rzecz Wnioskodawcy jest
    odrębny podmiot (zarejestrowany odbiorca, podmiot prowadzący skład podatkowy)
    działający w tej roli (Płatnik), obliczenia i wpłacenia VAT na rachunek odpowiedniego
    urzędu skarbowego oraz złożenia deklaracji VAT-14 dokonuje w imieniu Wnioskodawcy w
    odpowiednim terminie Płatnik. Następnie, w ramach rozliczenia w JPK_V7 danego okresu
    rozliczeniowego dochodzi do wykazania Transakcji WNT po stronie podatku należnego i
    naliczonego (zgodnie z regulacjami określonymi w art. 20 ust. 5 ustawy o VAT) oraz
    obniżenia podatku należnego o kwotę VAT zapłaconego wcześniej w związku z Transakcją
    WNT na podstawie art. 103 ust. 5a ustawy o VAT.
    Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii, czy w związku z nabyciem
    wewnątrzwspólnotowym towarów określonych w art. 103 ust. 5aa ustawy o VAT w
    kontekście wyroku TSUE C-855/19 Wnioskodawca będzie miał obowiązek stosowania
    zasad wpłacania kwot VAT na rachunek organu podatkowego zgodnie z art. 103 ust. 5a
    ustawy o VAT.
    Odnosząc się do wątpliwości Wnioskodawcy należy wskazać, że skoro nabywa
    wewnątrzwspólnotowo towary, o których mowa w art. 103 ust. 5aa ustawy o VAT to
    zastosowanie znajdą obowiązki określone w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT.
    Jednakże Wnioskodawca powołuje się na wyrok z 9 września 2021 r. Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-855/19, w którym stwierdzono, że art. 69,
    206 i 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1), zmienionej dyrektywą Rady
    2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r. (Dz.U. 2010, L 189, s. 1) należy interpretować w ten
    sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, który ustanawia
    obowiązek zapłaty VAT od wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw, zanim podatek ten
    stanie się wymagalny w rozumieniu tego art. 69.

    W świetle tego orzeczenia „(...) o ile art. 206 zdanie drugie dyrektywy VAT stanowi
    złagodzenie zasady ustanowionej w zdaniu pierwszym tego przepisu, ustanawiającym
    obowiązek zapłaty w momencie złożenia deklaracji VAT, który znajduje się w tytule XI
    rozdział 1 tej dyrektywy (Obowiązek podatkowy), o tyle artykuł ten nie może ustanawiać
    odstępstwa od art. 62 i 69 wspomnianej dyrektywy, które objęte są tytułem VI tej
    dyrektywy (Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego i wymagalność
    podatku). W konsekwencji, biorąc pod uwagę fakt, że możliwość pobierania zaliczek
    przewidziana na podstawie art. 206 zdanie drugie dyrektywy VAT pozwala państwom
    członkowskim na przyspieszenie nie daty wymagalności VAT, lecz jedynie daty zapłaty
    podatku, który stał się już wymagalny, przepis ten należy interpretować w ten sposób, że
    stoi on na przeszkodzie przepisowi prawa państwa członkowskiego wymagającemu
    zapłaty VAT, zanim podatek ten stanie się wymagalny na podstawie art. 69 tej dyrektywy.
    Wniosku tego nie podważa art. 273 dyrektywy VAT, który stanowi, że z zastrzeżeniem
    spełnienia pewnych warunków wymienionych w tym przepisie państwa członkowskie
    mogą wprowadzić inne obowiązki, które uznają one za niezbędne do zapewnienia
    prawidłowego poboru VAT i zapobiegania oszustwom podatkowym. O ile bowiem
    państwa członkowskie dysponują zakresem uznania co do środków zmierzających do
    osiągnięcia tych celów, o tyle są one jednak zobowiązane do wykonywania swoich
    kompetencji w tej dziedzinie z poszanowaniem prawa Unii (zob. podobnie wyrok z dnia 15
    kwietnia 2021 r., Grupa Warzywna, C-935/19, EU:C:2021:287, pkt 25, 26 i przytoczone tam
    orzecznictwo). W związku z tym przepis prawa krajowego można uznać za zgodny ze
    wspomnianym art. 273 wyłącznie w zakresie, w jakim jest on zgodny w szczególności z
    innymi przepisami dyrektywy VAT" - pkt 33-36 wyroku.
    Podkreślić należy, że samo wydanie orzeczenia TSUE, na które powołuje się
    Wnioskodawca nie zmienia, ani nie uchyla obowiązujących przepisów krajowych. Organy
    podatkowe nie mogą same powoływać się wobec podatnika bezpośrednio na przepisy
    Dyrektywy 2006/112/WE.
    Ponadto, co istotne z wyroku TSUE wynika, że przepis art. 103 ust. 5a ustawy o VAT, w
    brzmieniu obowiązującym do 27 grudnia 2021 r. był niezgodny z przepisami prawa
    unijnego w takim zakresie w jakim ustanawiał obowiązek zapłaty podatku VAT przed
    powstaniem obowiązku podatkowego. Przy czym obowiązek podatkowy z tytułu
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, zgodnie z art. 20 ust. 5 ustawy VAT, powstaje
    co do zasady z chwilą wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej,
    nie później jednak niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano
    dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia.
    Sytuacje, w odniesieniu do których podatnik mógłby żądać bezpośredniego zastosowania
    przepisów prawa unijnego, to transakcje, dla których określony zgodnie z art. 103 ust. 5a
    ustawy VAT termin zapłaty podatku przypadał na moment wcześniejszy niż powstanie
    obowiązku podatkowego dla tej konkretnej transakcji. W praktyce będą to zasadniczo
    transakcje, gdy faktura została wystawiona przez podatnika podatku od wartości dodanej
    później niż 5. dnia od dnia wprowadzenia towarów do składu podatkowego lub miejsca
    odbioru przez zarejestrowanego odbiorcę.
    Jednocześnie należy pamiętać, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem TSUE, jeśli
    państwo nie transponowało dyrektywy do prawa krajowego w wyznaczonym terminie lub
    jeśli dokonało niewłaściwej transpozycji, jednostki mogą powoływać się przed sądami
    krajowymi przeciwko temu państwu wyłącznie na te przepisy dyrektywy, które z punktu
    widzenia swej treści są bezwarunkowe i wystarczająco precyzyjne (zob. np. wyroki: C-8/81
    Becker, pkt 25; C-337/13 Almos Agrárkülkereskedelmi, pkt 31; C-46/15 Ambisig, pkt 16; C
    592/15 British Film Institute, pkt 13).

    TSUE również orzekł, że przepis prawa Unii jest bezwarunkowy, jeżeli ustanawia
    zobowiązanie niepoddane żadnym warunkom i nieuzależnione, w zakresie jego
    wykonania lub skutków, od wydania przez instytucje lub państwa członkowskie
    jakiegokolwiek aktu (zob. np. wyrok C-434/17 Human Operator, pkt 38).
    Zatem ewentualne prawo podatnika do bezpośredniego stosowania przepisów dyrektywy
    należy zawsze badać indywidualnie w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego.
    W analizowanej sprawie sytuacja wskazana powyżej u Wnioskodawcy nie zachodzi.
    Tak więc stanowisko, zgodnie z którym Wnioskodawca uznaje, że w związku z cytowanym
    wyrokiem TSUE w zakresie dokonywanych nabyć wewnątrzwspólnotowych towarów
    określonych w art. 103 ust. 5aa ustawy o VAT (Transakcji WNT) nie ma obowiązku
    stosowania zasad wpłacania kwot VAT na rachunek organu podatkowego określonych w
    art. 103 ust. 5a ustawy o VAT, w stanie prawnym do 27 grudnia 2021 r. jest nieprawidłowe.
    W sposób odmienny stanowisko kształtuje się od 28 grudnia 2021 r. tj. z momentem
                      [6]nowelizacji przepisów ustawy o Vat. W wyniku tej nowelizacji ustawodawca dodał w
    treści ustawy art. 103 ust. 5ac ustawy o VAT będący konsekwencją wydanego przez TSUE
    wyroku C-855/19, którym to stwierdzono niezgodność przepisów krajowych z prawem
    unijnym.
    Wprowadzony przepis art. 103 ust. 5ac ustawy o VAT, nie ustanawia obowiązku zapłaty
    podatku VAT od wewnątrzwspólnotowego nabycia wyrobów, o których mowa w art. 103
    ust. 5aa ustawy o VAT zanim podatek ten stał się wymagalny, dlatego też nie można
    powoływać się na orzeczenie TSUE C-855/19 w stanie prawnym obowiązującym od 28
    grudnia 2021 r. tj. od momentu wprowadzenia do ustawy przepisu art. 103 ust. 5ac
    ustawy o VAT. Wyrok TSUE wskazywał na sytuację, że art. 69, 206 i 273 Dyrektywy są
    niezgodne z przepisami prawa krajowego, który ustanawiają obowiązek zapłaty VAT od
    wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw, zanim podatek ten stanie się wymagalny.
    Wprowadzony art. 103 ust. 5ac ustawy o VAT wyeliminował tą przeszkodę. W związku z
    powyższym Wnioskodawca (niezależnie od tego, czy dokonuje obliczenia i wpłacenia VAT
    w terminie wynikającym z art. 103 ust. 5a ustawy o VAT, w przypadkach określonych w art.
    17a ustawy o VAT, w których płatnikiem VAT od wewnątrzwspólnotowego nabycia
    towarów dokonanego na rzecz Wnioskodawcy jest odrębny podmiot – zarejestrowany
    odbiorca, podmiot prowadzący skład podatkowy, dokonujący wewnątrzwspólnotowego
    nabycia w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym towarów, o których mowa w art.
    103 ust. 5aa ustawy o VAT) nie będzie mógł obliczać i wpłacać podatku VAT z tytułu
    wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów określonych w art. 103 ust. 5aa ustawy o VAT
    według zasad ogólnych zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy o VAT.
    Reasumując, w stanie prawnym od 28 grudnia 2021 r. w przedstawionym opisie stanu
    faktycznego/zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca nie może powoływać się na ww.
    orzeczenie TSUE, że przepisy ustawy są niezgodne z przepisami Dyrektywy.
    W konsekwencji należy wskazać, że gdy termin płatności podatku określony zgodnie z
    zasadami, o których mowa w art. 103 ust. 5a oraz ust. 5b ustawy o VAT przypadnie na
    dzień wcześniejszy niż dzień wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości
    dodanej, dokumentującej dokonanie dostawy towarów będących przedmiotem
    wewnątrzwspólnotowego nabycia, termin ten upływa w dniu następującym po dniu
    wystawienia tej faktury, nie później jednak niż 16. dnia miesiąca następującego po
    miesiącu dokonania dostawy towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowego
    nabycia. Wyrok TSUE C-855/19, w stanie prawnym od 28 grudnia 2021 r. nie wyłącza
    stosowania przepisów art. 17a w zw. z art. 103 ust. 5a ustawy o VAT.
    A zatem stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym Wnioskodawca uznał, że w związku
    z cytowanym wyrokiem TSUE w zakresie dokonywanych nabyć wewnątrzwspólnotowych
    towarów określonych w art. 103 ust. 5aa ustawy o VAT (Transakcji WNT) nie ma obowiązku
    stosowania zasad wpłacania kwot VAT na rachunek organu podatkowego określonych w

    art. 103 ust. 5a ustawy o VAT, w stanie prawnym obowiązującym od 28 grudnia 2021 r.
    jest nieprawidłowe.
    Końcowo, odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych,
    należy wskazać, że interpretacje wydawane są w indywidualnych sprawach podatników w
    oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa i stan faktyczny/zdarzenie przyszłe
    przedstawione przez danego podatnika, zatem nie mogą przesądzać o niniejszym
    rozstrzygnięciu. Powołane interpretacje nie stanowią źródła prawa, więc zawartego w nich
    stanowiska organu podatkowego nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy.
    Każda bowiem sprawa rozpatrywana jest indywidualnie.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Zmieniona interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Wnioskodawcy przedstawił we
    wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i stanu prawnego obowiązującego w dacie
    zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego,
    które Wnioskodawcy przedstawił we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i
    stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zmienionej interpretacji indywidualnej.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Szef Krajowej Administracji Skarbowej zgodnie z art. 14e § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej:
        może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej
        nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału
        Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    Przepis ten nie zawiera ograniczeń czasowych, co oznacza, że jeśli stwierdzona zostanie
    nieprawidłowość wydanej interpretacji indywidualnej, Szef Krajowej Administracji
    Skarbowej może, z urzędu, zmienić ją w dowolnym czasie.
    • Na podstawie art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
        składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
        wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
        przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem
        faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    • Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
      przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
      Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
      rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
      będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez
      Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
      któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź
      straci swą aktualność.
    • Wskazuję, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionych
      przez Wnioskodawcę we wniosku stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych, co
      oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
      podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie ustalony odmienny stan
      faktyczny, to interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    • Stosownie do art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej:
        zastosowanie się przez wnioskodawcę do otrzymanej interpretacji indywidualnej
        przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi
        podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego
        uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak
        również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.

    Przepis ustanawia tzw. zasadę nieszkodzenia, która pełni funkcję gwarancyjną (ochronną)
    interpretacji indywidualnej i której szczegółowa treść została uregulowana w art. 14k-14n
    Ordynacji podatkowej.
    • Skorzystanie z mocy ochronnej interpretacji indywidualnej oznacza: brak
      odpowiedzialności z kodeksu karnego skarbowego, brak naliczania odsetek za zwłokę,
      oraz w przypadku, gdy zobowiązanie nie zostało prawidłowo wykonane w wyniku
      zastosowania się Wnioskodawcy do interpretacji oraz skutki podatkowe związane ze
      zdarzeniem, któremu odpowiada stan faktyczny będący przedmiotem interpretacji,
      miały miejsce po doręczeniu interpretacji indywidualnej - zwolnienie z obowiązku
      zapłaty podatku w zakresie wynikającym ze zdarzenia będącego przedmiotem
      interpretacji.
    • Z mocy ochronnej interpretacji indywidualnej, która została zmieniona, może
      Wnioskodawca nadal korzystać w odniesieniu do rozliczeń podatkowych
      dokonywanych za okres do końca roku, kwartału następującego po kwartale lub
      miesiąca następującego po miesiącu (w zależności od okresu rozliczenia podatku), w
      którym doręczono Wnioskodawcy zmienioną interpretację indywidualną lub
      stwierdzono jej wygaśnięcie albo doręczono organowi podatkowemu odpis orzeczenia
      sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną ze stwierdzeniem
      jego prawomocności (por. art. 14m § 2 Ordynacja podatkowa).
    • Warunkiem skorzystania z ww. ochrony jest zastosowanie się Wnioskodawcy do
      interpretacji (art. 14k § 1 i art. 14m § 1 Ordynacji podatkowej) oraz złożenie przez
      Wnioskodawcę wniosku, o którym mowa w art. 14m § 3 Ordynacji podatkowej, w
      trakcie trwania postępowania podatkowego. Organy podatkowe bowiem nie
      uwzględniają z urzędu interpretacji prawa podatkowego.
    • Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej:
        przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
        będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
        będących przedmiotem decyzji wydanej:
          1) z zastosowaniem art. 119a;
          2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
            ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
          3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się przez Wnioskodawcę
      do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień
      podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacja podatkowa).
    • Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23
      października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
      ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa
      oraz niektórych innych ustaw7 wprowadzającymi regulacje intertemporalne.
    Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na zmianę interpretacji indywidualnej
    Wnioskodawca ma prawo do zaskarżenia tej zmiany interpretacji indywidualnej do
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia (art. 3 §
    2 pkt 4a, art. 13 § 1 i § 2 i art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o
    postępowaniu przed sądami administracyjnymi8).
    Skargę wnosi się za pośrednictwem Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (którego
    działanie jest przedmiotem skargi):
    • w dwóch egzemplarzach, na adres: Ministerstwo Finansów, ul. Świętokrzyska 12, 00-916
      Warszawa (art. 47 § 1 i art. 54 § 1 ww. ustawy)

      lub
    • w formie dokumentu elektronicznego bez dołączania odpisów, zawierającą adres
      elektroniczny oraz podpisaną kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem
      zaufanym albo podpisem osobistym, na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej
      Ministerstwa Finansów na platformie ePUAP: /bx1qpt265q/SkrytkaESP (art. 46 § 2a,
      art. 47 § 3 i art. 54 § 1a ww. ustawy). Datą wniesienia skargi w formie dokumentu
      elektronicznego jest określona w urzędowym poświadczeniu odbioru data jej
      wprowadzenia do systemu teleinformatycznego Ministerstwa Finansów (art. 83 § 5
      ww. ustawy).
    Skarga na pisemną interpretacji indywidualnej może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a ww. ustawy).
    [1] Dalej: Szef KAS;
    [2] Dalej: Dyrektor KIS;
    [3] Dalej: Wnioskodawca;
    [4] art. 13 § 2 pkt 4 oraz art. 14e § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z
    2022 r. poz. 2651 z późn. zm.), dalej „Ordynacja podatkowa”.
    [5] (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.)
    [6] Ustawa o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw z dnia 9 grudnia 2021 r. (Dz.U.
    z 2021 r. poz. 2427)