Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.855.2024.2.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-22
Teza: Skutki podatkowe wypłaty kwot w ramach zawarcia ugody z
bankiem.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt hipoteczny
kredyt-kredyt mieszkaniowy
kredyt-spłata kredytu
kwota-kwota dodatkowa
ugody
wpłata
zwrot-zwrot należności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 listopada 2024 r. wpłynął Pani wniosek z 4 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełniła go
    Pani pismem z 17 stycznia 2025 r. (wpływ 17 stycznia 2025 r.) – w odpowiedzi na
    wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Dnia (...) września 2009 r. Pani A (zwana dalej: „Wnioskodawcą” lub „Kredytobiorcą”)
    podpisała umowę kredytu mieszkaniowego (...) (zwana dalej: „Umową”) z (...) (zwaną
    dalej: „Bankiem”), która w całości służyła sfinansowaniu własnego celu mieszkaniowego
    Kredytobiorcy zgodnego z regulacjami określonymi w art. 21 ust. 25 pkt 1 Ustawy z dnia
    26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 226
    z późn. zm., dalej: „Ustawa o PIT”).
    Bank wypłacił umówioną kwotę Kredytobiorcy przeznaczoną na realizację celu
    mieszkaniowego, a Kredytobiorca oświadczył, że przeznaczył kwotę kredytu na
    realizację tego celu. Był to kredyt denominowany we frankach szwajcarskich.
    Kredytobiorca dokonał przedterminowej spłaty kredytu w pełnej wysokości skutkiem
    czego, na dzień zawarcia między Kredytobiorcą i Bankiem Ugody Sądowej z dnia (...)
    sierpnia 2024 r. (dalej: „Ugody”), w księgach Banku nie figurowało już żadne
    zobowiązanie z tytułu Umowy.
    Kredyt został zabezpieczony hipoteką na nieruchomości. Wnioskodawca jest
    podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych o nieograniczonym obowiązku
    podatkowym na terytorium Polski, zgodnie z brzmieniem przepisu art. 3 ust. 1 Ustawy o
    PIT.
    Bank, który udzielił Wnioskodawcy kredytu jest podmiotem, którego działalność
    podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
    uprawnionym do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw.
    Pomiędzy Kredytobiorcą i Bankiem powstał spór dotyczący skuteczności
    poszczególnych postanowień umownych i całej Umowy (oraz jej ważności), który zawisł
    w sprawie za sygn. (...) o zapłatę toczącej się przed Sądem Okręgowym (...), z
    powództwa Kredytobiorcy przeciwko Bankowi.
    W dniu (...) sierpnia 2024 r. między Kredytobiorcą i Bankiem doszło do zawarcia Ugody
    w celu polubownego zakończenia sporu i uchylenia stanu niepewności co do roszczeń
    wynikających ze spłaconej w dniu (...) lutego 2018 r. Umowy. Zamiarem Banku i
    Kredytobiorcy, zgodnie z treścią Ugody, było przyjęcie w Ugodzie rozwiązania w ten
    sposób, że zmiany Umowy będą obowiązywać od początku jej obowiązywania w
    zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej. Zgodnie z treścią
    Ugody przyjęto, co strony potwierdzają, że w księgach rachunkowych Banku na dzień
    (...) lutego 2018 r. wysokość zadłużenia Kredytobiorcy z tytułu Umowy wynosiła (...) CHF
    na co składało się (...) CHF kapitału i (...) CHF odsetek bieżących. Po przeliczeniu po
    kursie z dnia (...) lutego 2018 r. wynoszącym 3,6302 PLN/CHF zadłużenie wyniosło (...)
    PLN, w tym (...) PLN kapitału i (...) PLN odsetek bieżących. Zadłużenie to, zgodnie z

    treścią Ugody, zostało jednakże przedterminowo spłacone. Ugoda skutkuje również
    zmianą postanowień pierwotnych Umowy w zakresie rozliczania samego kredytu.
    Przede wszystkim z chwilą zawarcia ugody dojdzie do zmiany postanowień umowy
    kredytu w ten sposób, że od dnia (...) września 2009 r. będzie stanowił kredyt złotowy w
    miejsce frankowego w określonej w Ugodzie wysokości. Oprocentowanie kredytu
    według zmiennej stopy procentowej zostało również ustalone w treści Ugody. Na
    gruncie Ugody sądowej Kredytobiorca świadomie i dobrowolnie wyraził zgodę na
    odstąpienie od dochodzenia od Banku roszczeń. Bank na mocy Ugody potwierdził, że
    Kredytobiorca zwolnił się z całości długu względem Banku, a ponadto potwierdził, że
    Bank zwróci Kredytobiorcy to co nienależnie uzyskał na mocy nowych warunków
    umowy kredytu złotowego. Bank w związku ze zmianą warunków umowy kredytu
    (zgodnie z ww. założeniami) zobowiązał się do zwrotu kwoty w wysokości (...) zł (w tym
    0,00 PLN odsetek) z tytułu nadpłaty dokonanej przez Kredytobiorcę na podstawie
    Umowy zawierającej pierwotne postanowienia.
    Kwota ta stanowiła dla Kredytobiorcy rzeczywisty zwrot, ponieważ jest to kwota niższa
    niż kwota wszystkich wpłat dokonanych przez Kredytobiorcę przez cały okres
    kredytowy. Bank fakt ten również zaznaczył w Ugodzie nazywając tę kwotę „zwrotem”
    oraz przez rezygnacje z ujęcia jej w PIT-11.
    Ponadto, niezależnie od ww. kwoty, Bank zobowiązał się wypłacić Kredytobiorcy
    również (...) PLN określoną w Ugodzie jako „kwotę dodatkową”. W związku z wypłatą
    ww. kwoty Bank zobowiązał się do wypełnienia obowiązku informacyjnego tj.
    sporządzenie informacji PIT-11.
    Co również istotne, w okresie kredytowania, tj. w latach 2009-2018, Kredytobiorca
    wpłacił na rzecz Banku łączną kwotę rat kapitałowo-kredytowych (...) PLN. Na tę kwotę
    składa się: (...) PLN rat kredytowych, (...) PLN sumy przedwczesnej całkowitej spłaty
    kredytu z dnia (...) lutego 2018 r., (...) PLN sumy opłat i prowizji i (...) CHF sumy rat
    kredytowych zapłaconych w walucie CHF w okresie 2015-2018.
    W związku z powyższym Kredytobiorca powziął wątpliwość w zakresie tego co stanowi
    dla niego przychód tj.:
      1) Czy Bank słusznie przyjął, że kwota (...) PLN w rzeczywistości nie stanowi dla
        Kredytobiorcy przychodu i dlatego Bank zrezygnował z przygotowania dla tej
        kwoty informacji PIT-11.
      2) Czy Bank słusznie przyjął, że był zobowiązany do sporządzenia informacji PIT-11
        od całości kwoty wynoszącej (...) PLN zakładając, że przynajmniej część z tej kwoty
        będzie stanowić w rzeczywistości zwrot nienależnie zapłaconej kwoty na
        podstawie pierwotnie obowiązującej umowy kredytu, tj. warunkami
        obowiązującymi przed przedstawieniem warunków kredytowych wynikających z
        Ugody.
    Wątpliwość wynika z tego, że przynajmniej część z wypłacanej przez Bank kwoty (...) PLN
    stanowić będzie kwotę niższą niż całkowita wartość wpłat dokonanych przez
    Kredytobiorcę w całym okresie kredytowania, przy uwzględnieniu nowej wynikającej z
    Ugody wartości kredytu hipotecznego wraz z odsetkami oraz zwrotu kwoty wynoszącej
    (...) PLN. Kredytobiorca posiada więc wątpliwość co do słuszności przedstawionego toku
    rozumowania.
    W uzupełnieniu wniosku podała Pani: Wnioskodawca uważa, że w całym okresie
    kredytowania, uwzględniając przy tym kwotę przedterminowej spłaty kredytu
    wynoszącą (...) PLN, wpłacił on kwotę wyższą niż otrzymał od Banku na bazie przyjętej
    Ugody.

    Wynika to z faktu, że zgodnie z treścią Ugody suma kwot wypłaconych tytułem kredytu
    po „odfrankowieniu” Umowy kredytu wyniosła (...) PLN. Uwzględniając kwotę tego
    kredytu, a także kwotę dodatkową oraz kwotę nadpłaty, Wnioskodawca otrzymał od
    Banku łącznie kwotę o wartości (...) PLN. Natomiast łączna wartość rat kapitałowo-
    kredytowych wpłaconych przez Kredytobiorcę wyniosła (...) PLN.
    Z kolei w przypadku pierwotnych warunków Umowy kredytu fizycznie wypłacona kwota
    kredytu również wynosi (...) PLN, który został wypłacony w trzech transzach. Wynika to z
    treści dokumentów otrzymanych od Banku: „Z treści zapisów w księgach (...) wynika, że:
    W dniu (...) września 2009 r. rachunek obsługi kredytu prowadzony w CHF nr (...) został
    zasilony przez (...) kwotą (...) CHF. Kwota ta została przelana na rachunek obsługi
    kredytu prowadzony w PLN nr (...) i po jej przeliczeniu na PLN zaewidencjonowana na
    tym rachunku jako kwota (...) PLN (jako równowartość kwoty (...) CHF po przeliczeniu po
    kursie 2,6900). Kwota (...) PLN została przelana na rachunek nr (...) wskazany we
    wniosku klienta. W dniu (...) listopada 2009 r. rachunek obsługi kredytu prowadzony w
    CHF nr (...) został zasilony przez (...) kwotą (...) CHF. Kwota ta została przelana na
    rachunek obsługi kredytu prowadzony w PLN nr (...) i po jej przeliczeniu na PL
    zaewidencjonowana na tym rachunku jako kwota (...) PLN (równowartość kwoty (...) CHF
    po przeliczeniu po kursie 2,7460). Kwota (...) PLN została przelana na rachunek nr (...)
    wskazany we wniosku klienta”. W dniu (...) grudnia 2009 r. rachunek obsługi kredytu
    prowadzony w CHF nr (...) został zasilony przez (...) kwotą (...) CHF. Część tej kwoty w
    wysokości (...) CHF została przelana na rachunek obsługi kredytu prowadzony w PLN nr
    (...) i po jej przeliczeniu na PLN zaewidencjonowany na tym rachunku jako kwota (...)
    PLN (równowartość kwoty (...) CHF po przeliczeniu po kursie 2,6520). Kwota (...) PLN
    została przelana na rachunek nr (...) wskazany we wniosku klienta. Pozostała część z tej
    kwoty (...) CHF w kwocie (...) CHF została zarachowana na wcześniejszą spłatę kredytu”.
    Sumując wskazane kwoty pierwotnie wypłaconych transz na rzecz Kredytobiorcy do
    faktycznego rozporządzenia (tj. (...) PLN) wychodzi kwota (...) PLN, czyli dokładnie ta
    sama co wskazana w Ugodzie. Należy więc stwierdzić, że kwota przekazana do Banku
    nie jest mniejsza niż pierwotna wartość wypłaconej Kredytobiorcy przez Bank kwoty na
    sfinansowania własnego celu mieszkaniowego.
    Pytania
      1. Czy w związku z zawarciem Ugody mającej na celu zakończenie sporu na tle
        Umowy, otrzymana kwota (...) PLN stanowić będzie przychód i czy w związku z
        tym po stronie Wnioskodawcy powstanie obowiązek zapłaty podatku
        dochodowego od osób fizycznych na podstawie przepisów Ustawy o PIT?
      2. Jeśli stanowisko organu względem pytania nr 1 okaże się negatywne, czy
        otrzymana kwota (...) PLN podlegać będzie zaniechaniu poboru podatku
        dochodowego?
      3. Czy biorąc pod uwagę wątpliwości przedstawione w punkcie 2 stanu faktycznego
        po stronie Kredytobiorcy powstałby przychód w całkowitej wysokości kwoty
        dodatkowej, tj. w wysokości (...) PLN i czy w związku z tym Kredytobiorca byłby
        zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od tej kwoty?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie odnośnie pytania nr 1 w art. 10 ust. 1 ustawy o PIT ustawodawca wymienia
    źródła przychodów, z których dochód podlega opodatkowaniu.
    Ogólna definicja przychodu, którą uregulowano w art. 11 ustawy o PIT stanowi, że
    przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji

    praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art.
    30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do wyroku z 2 marca 2017 r., sygn. akt II
    FSK 164/15, wskazał: „jak stanowi przepis art. 11 ust. 1 ustawy o PIT (...). Przytoczona
    definicja przychodu wyprowadzona na podstawie tego przepisów ma charakter ogólny, a
    zatem będzie ona w użyciu wówczas, gdy zastosowania nie będą znajdować regulacje
    szczegółowe, inaczej opisujące danego rodzaju przychód. Należy również pamiętać, że
    przepisy art. 11 u.p.d.o.f. trzeba interpretować w powiązaniu z przepisami art. 10 oraz art.
    12-20 u.p.d.o.f., co pozwala na ustalenie, czy dana kwota lub świadczenie przynależą do
    któregokolwiek ze źródeł przychodów podatkowych. Jeżeli nie będzie możliwe
    przyporządkowanie danego świadczenia do jakiegokolwiek źródła przychodu (w tym
    również do „innych źródeł przychodu” - art. 20 ustawy o PIT), to nie będzie ono mogło być
    uznane za przychód podatkowy, choćby nawet odpowiadało ogólnej definicji przychodu
    zawartej w przepisach art. 11 ustawy o PIT." Jak wskazano dalej w ww. wyroku: „Mimo, że
    nie wynika to wprost z brzmienia przepisu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru
    zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie określonym przyrostem majątkowym, a zatem
    jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Stąd też wszystkie kwoty otrzymywane
    „tytułem zwrotnym”, takie jak pożyczki, kaucje itp., nie są zaliczane do przychodów
    podatkowych”.
    Zgodnie z powyższym za przychód należy uznać definitywne przysporzenie majątkowe, do
    którego nie kwalifikują wszelkie wartości podlegającego zwrotowi z różnych przyczyn.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w stosunku do kwoty (...) zł po stronie Banku doszło do
    bezpodstawnego wzbogacenia, zgodnie z art. 405 w zw. z art. 410 KC, więc wskazana
    kwota podlegała zwrotowi jako nienależne świadczenie. Nienależne świadczenie nie
    stanowi odrębnego źródła przychodów wskazanych w art. 10 ust. 1 ustawy o PIT, jako że
    zgodnie z tezą do ww. wyroku NSA „Zubożony, który otrzymuje zwrot korzyści
    majątkowych uzyskanych przez kogo innego z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia, nie
    ma przysporzenia majątkowego”. Zwrot tego, co świadczono, nie stanowi więc przychodu.
    W wyniku przedterminowej spłaty pierwotnej wartości kredytu po zawarciu Ugody, w
    związku z którą doszło do zmiany sposobu rozliczenia, powstała po stronie Kredytobiorcy
    nadpłata, której różnicę Bank zobowiązał się zwrócić. Otrzymanie zwrotu nie stanowi dla
    Kredytobiorcy żadnej dodatkowej korzyści, a jedynie prowadzi do stanu rozliczeń, który
    jest zgody z prawem, tj. stanowi następstwo zmiany postanowień Umownych z powodu
    niedozwolonego charakteru postanowień.
    Należy również pamiętać, że przepisy art. 11 ustawy o PIT trzeba interpretować w
    powiązaniu z przepisami art. 10 oraz art. 12-20 ustawy o PIT co pozwala na ustalenie, czy
    dana kwota lub świadczenie przynależą do któregokolwiek ze źródeł przychodów
    podatkowych. Z uwagi na to, że nie ma możliwości przyporządkowania danego
    świadczenia do jakiegokolwiek źródła przychodu (w tym również do „innych źródeł
    przychodu”, o których mowa w art. 20 ustawy o PIT) to nie będzie ono mogło być uznane
    za przychód podatkowy. Jak bowiem wcześniej wskazano, za przychód nie można uznać
    świadczenia, które podlega zwrotowi.
    Podsumowując, zwrot otrzymanej kwoty tytułem bezpodstawnego wzbogacenia się Pani
    kosztem na podstawie art. 405 i art. 410 KC nie stanowi dla Kredytobiorcy przychodu w
    rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 11 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 ustawy o PIT.
    W odniesieniu do pytania nr 2, podała Pani, że należy wskazać, że otrzymana kwota na
    podstawie Umowy wypełnia warunki wynikające z § 1 ust. 1 i 2 w zw. z § 3 rozporządzenia

    MF, a kredyt był zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o
    PIT, czyli wydatki na cele mieszkaniowe (nabycie domu).
    Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia zarządza się zaniechanie poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych od kwot: umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy: a) kredyt mieszkaniowy został
    zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniową oraz b) osoba fizyczna będąca
    stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od
    kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
    realizację innej niż określona w lit. a inwestycję mieszkaniową.
    Zgodnie z Ugodą udzielony na mocy Umowy kredyt został przewalutowany na kredyt
    złotówkowy, w wyniku czego nastąpił zwrot wskazanej kwoty.
    Jednocześnie Wnioskodawca nigdy wcześniej nie korzystał z zaniechania poboru podatku
    od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego. Jak stanowi § 1 ust.
    2 Rozporządzenia kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują: kwoty
    kredytu mieszkaniowego (kapitału); odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
    oraz opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy
    kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności
    ubezpieczeń. Jak wynika z uzasadnienia do Rozporządzenia MF za jego wydaniem stoi
    „szczególna potrzeba wyprowadzenia istotnej zachęty do zawierania przez
    kredytodawców i kredytobiorców ugód w celu restrukturyzacji tzw. kredytów frankowych,
    które ograniczą negatywne skutki wynikające ze zmiany kursu waluty szwajcarskiej na
    możliwość terminowej spłaty kredytów mieszkaniowych denominowanych w tej walucie
    przez polskich obywateli”. Jednocześnie w uzasadnieniu wskazano, że „nie bez znaczenia
    jest fakt, że część kredytobiorców toczy spory sądowe z bankami zarzucając abuzywność
    klauzul indeksacyjnych przy hipotecznych kredytach mieszkaniowych denominowanych
    lub indeksowanych do waluty obcej. Opodatkowanie umarzanych kredytobiorcom kwot w
    sytuacji, gdy dochodzą oni przed sądami nieważności zawartych przez nich umów
    (częściową lub całkowitej), czyli podważają zasadność wymagalności tych kwot, budziłoby
    zatem istotne kontrowersje”. Jak również w uzasadnieniu do Rozporządzenia MF
    zauważono „uzyskane przez kredytobiorców umorzenie kredytu będzie stanowiło dla tej
    grupy realną, wymiernie poprawiającą jej położenie korzyść, wyłącznie w sytuacji, jeśli
    działania instytucji finansowych zmierzające do ułatwienia spłaty zadłużenia
    kredytobiorcom spotkają się z synergiczną reakcją ze strony państwa”.
    W odniesieniu do kwestii dotyczącej pytania nr 3 wskazała Pani, że analogicznie do
    uzasadnienia do pytania nr 1, ustawodawca w art. 10 ust. 1 ustawy o PIT wymienia źródła
    przychodów, z których przychód (dochód) podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych. Nienależne świadczenie w podanym rozumieniu
    przyjętym w art. 410 w zw. z art. 405 Kodeksu cywilnego nie zostało wymienione jako
    odrębne źródło przychodów w art. 10 ust. 1 pkt 1 -8 ustawy o PIT.
    Ogólna definicja przychodu, którą uregulowano w art. 11 ustawy o PIT stanowi, że
    przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
    praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art.
    30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do wyroku z 2 marca 2017 r., sygn. akt II
    FSK 164/15, wskazał: „jak stanowi przepis art. 11 ust. 1 ustawy o PIT (...). Przytoczona
    definicja przychodu wyprowadzona na podstawie tego przepisu ma charakter ogólny, a
    zatem będzie ona w użyciu wówczas, gdy zastosowania nie będą znajdować regulacje
    szczegółowe, inaczej opisujące danego rodzaju przychód. Należy również pamiętać, że

    przepisy art. 11 u.p.d.o.f. trzeba interpretować w powiązaniu z przepisami art. 10 oraz art.
    12-20 u.p.d.o.f., co pozwala na ustalenie, czy dana kwota lub świadczenie przynależą do
    któregokolwiek ze źródeł przychodów podatkowych. Jeżeli nie będzie możliwe
    przyporządkowanie danego świadczenia do jakiegokolwiek źródła przychodu (w tym
    również do „innych źródeł przychodu” - art. 20 ustawy o PIT), to nie będzie ono mogło być
    uznane za przychód podatkowy, choćby nawet odpowiadało ogólnej definicji przychodu
    zawartej w przepisach art. 11 ustawy o PIT”.
    Zgodnie z powyższym za przychód należy uznać definitywne przysporzenie majątkowe, do
    którego nie kwalifikują wszelkie wartości podlegającego zwrotowi z różnych przyczyn.
    Mając na uwadze fakt, iż w projekcie Ugody nie została wskazana podstawa, na jakiej Bank
    zobowiązany jest do zapłaty na rzecz Kredytobiorcy kwoty (...) PLN (Bank określił to „kwotą
    dodatkową”), to przynajmniej część tej kwoty nie powinna podlegać opodatkowaniu, jako
    że zgodnie ze stanem faktycznym Kredytobiorca ma otrzymać zwrot tego, co w czasie
    trwania Umowy Kredytu Kredytobiorca świadczył. Zwrot tego, co świadczono, nie stanowi
    przychodu. Bank na podstawie Umowy Kredytu udzielił Kredytobiorcy kredytu, a
    Kredytobiorca dokonał spłaty na rzecz Banku, w wyniku zawarcia w Umowie Kredytu przez
    Bank klauzul abuzywnych pozwalających Bankowi na dowolność ustalania kursu CHF. Tym
    samym Bank pobrał od Kredytobiorcy bezpodstawnie świadczenie nienależne, a
    otrzymana przez Kredytobiorcę w wyniku Ugody kwota (...) PLN stanowić będzie w
    określonej części jedynie zwrot części kosztu, jaki Kredytobiorca poniósł w związku z
    zawarciem z Bankiem Umowy. Z uwagi na to, że nie ma możliwości przyporządkowania
    danego świadczenia do jakiegokolwiek źródła przychodu (w tym również do „innych źródeł
    przychodu”, o których mowa w art. 20 ustawy o PIT to nie można go uznać za przychód
    podatkowy, choćby nawet odpowiadał ogólnej definicji przychodu zawartego w przepisach
    art. 11.
    Ponadto ustawa o PIT określa dochód jako nadwyżkę przychodów nad kosztami ich
    uzyskania (art. 9 ust. 2). Przychód podatkowy warunkuje możliwość powstania dochodu
    podatkowego w tym znaczeniu, że dopóki nie mamy do czynienia z przychodem w sensie
    podatkowym, dopóty nie może powstać dochód podatkowy. Otrzymanego zwrotu nie
    można traktować w kategorii przychodu podatkowego w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 11, ponieważ w
    tej sytuacji nie następuje po Pani stronie żadne przysporzenie majątkowe.
    W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 marca 2017 r., sygn. akt II
    FSK 164/15, wskazano, że (...) jak stanowi przepis art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami,
    z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Przytoczona definicja przychodu wyprowadzona na podstawie tych przepisów
    ma charakter ogólny, a zatem będzie ona w użyciu wówczas, gdy zastosowania nie będą
    znajdować regulacje szczegółowe, inaczej opisujące danego rodzaju przychód. Należy
    również pamiętać, że przepisy art. 11 ustawy o PIT trzeba interpretować w powiązaniu z
    przepisami art. 10 oraz art. 12-20 tej ustawy, co pozwala na ustalenie, czy dana kwota lub
    świadczenie przynależą do któregokolwiek ze źródeł przychodów podatkowych. Jeżeli nie
    będzie możliwe przyporządkowanie danego świadczenia do jakiegokolwiek źródła
    przychodu (w tym również do „innych źródeł przychodu”; - art. 20 ustawy o PIT) to nie
    będzie ono mogło być uznane za przychód podatkowy, choćby nawet odpowiadało
    ogólnej definicji przychodu zawartej w przepisach art. 11. Mimo że nie wynika to wprost z
    art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie
    świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie
    określonym przyrostem majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter
    definitywny. Stąd też wszystkie kwoty otrzymywane „tytułem zwrotnym” nie są zaliczane
    do przychodów podatkowych. Podsumowując, zwrot otrzymanej kwoty, tj. części kwoty ...

    PLN, która nie przekracza wskazanego w stanie faktycznym limitu, tytułem
    bezpodstawnego wzbogacenia się kosztem Kredytobiorcy na podstawie art. 405 i art. 410
    Kodeksu cywilnego (nienależne świadczenie) nie stanowi dla Pani przychodu w rozumieniu
    art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 11 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 ustawy o PIT. Podobnie w
    niniejszej sprawie zadecydowano w interpretacji indywidualnej z dnia 23 kwietnia 2024 r.,
    wydanej przez: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, 0112-KDIL2-1.4011.207.2024.1.
    MKA, z taką jednak różnicą, że w przytoczonej interpretacji cała kwota zapłacona przez
    Bank była zwrotem, gdyż stanowił on kwotę niższą niż wpłacone przez kredytobiorcę raty
    kapitałowo-odsetkowe przez cały okres kredytowania, tj. zwrot stanowił wartość poniżej
    określonego limitu. W niniejszej interpretacji chodzi więc wyłącznie o zbadanie
    poprawności rozumowania przedstawionego w stanie faktycznym.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów ze wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym

    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 – inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych wypłaty przez Bank ww. kwot na podstawie
    zawartej ugody dotyczącej kredytu hipotecznego zaciągniętego przez Panią, wskazuję, że
    instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń

      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Odnosząc się do skutków podatkowych wypłaty ustalonych w ugodzie kwot wyjaśniam,
    że zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami
    jego uzyskania. Jednakże jak wyżej wyjaśniłem definicja przychodu podatkowego
    zawarta w art. 11 ust. 1 wskazuje, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    W opisie sprawy wskazała Pani, że (...) sierpnia 2024 r. doszło do zawarcia ugody
    pomiędzy Panią a Bankiem. Bank zobowiązał się do zwrotu na Pani rzecz kwoty w
    wysokości (...) zł z tytułu nadpłaty dokonanej przez Panią na podstawie umowy
    zawierającej pierwotne postanowienia. Ponadto, Bank zobowiązał się wypłacić Pani
    „kwotę dodatkową” w wysokości (...) zł. Wpłaciła Pani na rzecz Banku łączną kwotę rat
    kapitałowo-kredytowych w wysokości (...) zł. Natomiast suma kwot wypłaconych Pani
    tytułem kredytu wynosiła (...) PLN.
    Wobec powyższego, skoro kwoty, które otrzymała Pani od Banku w wyniku zawartej
    ugody, mieszczą się w kwocie wpłaconej przez Panią podczas spłaty kredytu hipotecznego,
    otrzymanie ww. kwot nie spowoduje po Pani stronie dodatkowego przysporzenia
    majątkowego. Wypłata tych kwot będzie dla Pani neutralna podatkowo. Jak wskazała Pani
    bowiem w sprawie kwota przekazana do Banku nie jest mniejsza niż pierwotna wartość
    wypłaconej Pani przez Bank kwoty na sfinansowania własnego celu mieszkaniowego
    Zatem, w analizowanej sprawie wypłata przez Bank kwoty (...) PLN oraz „kwoty
    dodatkowej” w wysokości (...) PLN nie spowoduje u Pani powstania przychodu w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1
    ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych. Nie będzie miała Pani więc obowiązku zapłaty podatku od wypłaconych
    przez Bank ww. kwot.
    Mając powyższe na względzie rozpatrywanie kwestii będącej przedmiotem Pani
    wniosku, a zakreślonej pytaniem nr 2, jest w tym przypadku niecelowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).

    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.