Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/443-658/14-4/NS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2014-10-28
Teza: Podatek od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży budynku wraz z wyposażeniem w postaci suwnicy oraz prawem użytkowania wieczystego gruntu.
Słowa kluczowe: budynek; nieruchomości; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; opodatkowanie; stawka-stawki podatku; użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 25 lipca 2014 r. (data wpływu 31 lipca 2014 r.), uzupełnionym pismem z dnia 22 października 2014 r. (data wpływu 24 października 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży budynku wraz z wyposażeniem w postaci suwnicy oraz prawem użytkowania wieczystego gruntu – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 31 lipca 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży budynku wraz z wyposażeniem w postaci suwnicy oraz prawem użytkowania wieczystego gruntu. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 22 października 2014 r. (data wpływu 24 października 2014 r.) o informacje doprecyzowujące opisane zdarzenie przyszłe oraz własne stanowisko Wnioskodawcy.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Spółdzielnia jest właścicielem budynku warsztatowo-magazynowego o pow. 580 m2 wybudowanego w roku 1976, stanowiącego odrębny od gruntu przedmiot własności. Budynek ten został wybudowany przez Wnioskodawcę na gruncie będącym w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni. Budynek był przeznaczony do wykonywania napraw sprzętu rolniczego w ramach prowadzonej przez Zainteresowanego działalności gospodarczej począwszy od roku 1976. Budynek został dopuszczony do użytkowania zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami prawa budowlanego. Od czasu wybudowania do dziś budynek nie był ulepszany, a jego wartość jako środka trwałego nie była zwiększana. Część budynku o pow. 82,5 m2 w okresie od 1 września 2010 r. do 30 września 2013 r. była, oraz od 1 grudnia 2013 r. do dziś, znów jest przedmiotem dzierżawy na rzecz osoby trzeciej. W pozostałym zakresie budynek nie jest aktualnie wykorzystywany przez Spółdzielnię do prowadzenia działalności gospodarczej ani zagospodarowany przez inne podmioty. W budynku znajduje się wyłączona z eksploatacji suwnica stanowiąca jego wyposażenie. Wnioskodawca zamierza zbyć własność budynku wraz z wyposażeniem w postaci suwnicy i prawem wieczystego użytkowania gruntu na rzecz przedsiębiorcy będącego podatnikiem podatku od towarów i usług. Nabywca budynku nie chce burzyć budynku i zamierza w nim prowadzić działalność produkcyjną. Zainteresowany i nabywca nie będą składali oświadczenia w przedmiocie opodatkowania tej dostawy. Dzierżawa budynku zostanie wypowiedziana przez Spółdzielnię z odpowiednim uprzedzeniem zapewniającym opróżnienie budynku przed dniem jego wydania nabywcy. Stan faktyczny budynku i gruntu od roku 1976 nie uległ żadnej zmianie (nie było rozbudowy, ulepszeń ani remontów poza naprawami wynikającymi z bieżącej eksploatacji).

Ponadto w piśmie z dnia 22 października 2014 r. – stanowiącym uzupełnienie do wniosku – Wnioskodawca wskazał, że suwnica nie jest trwale związana z gruntem, stanowi odrębny środek trwały przyjęty do użytkowania w roku 1980, a więc już po wybudowaniu budynku warsztatowo-magazynowego, a zatem jest rzeczą ruchomą w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego.

Według klasyfikacji środków trwałych, suwnica została zakwalifikowana do Grupy 6 „Urządzenia techniczne”, Podgrupa 646 „Suwnice i wsadzarki”.

Suwnica została zakupiona przed wejściem w życie ustawy o podatku od towarów i usług, a Zainteresowanemu nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Suwnica nie była wykorzystywana wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku.

Suwnica może zostać sprzedana odrębnie od budynku po uprzednim zdemontowaniu.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy sprzedaż budynku wraz z wyposażeniem w postaci suwnicy oraz sprzedaż prawa użytkowania wieczystego gruntu, na którym budynek jest posadowiony powinna zostać opodatkowana podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu tym podatkiem podlegają odpłatne dostawy i świadczenia usług na terytorium kraju.

W myśl natomiast art. 7 ust. 1 tej ustawy, będącego rozwinięciem art. 5, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Towarem w świetle art. 2 pkt 6 ustawy, są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Zasadą jest więc opodatkowanie podatkiem od towarów i usług każdej dostawy i każdego świadczenia usług. Ustawa przewiduje jednak wyjątki od tej zasady, dopuszczając w wyraźnie określonych przypadkach opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub wręcz zwalniając je od podatku.

Jeden z wyjątków przewiduje art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, który zwalnia od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem sytuacji gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, oraz sytuacji, gdy pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy, przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich wybudowaniu lub ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

W dniu 1 września 2010 r. Zainteresowany wydzierżawił część budynku osobie trzeciej, a więc zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy, do pierwszego zasiedlenia budynku doszło w roku 2010 poprzez przekazanie go do użytkowania pierwszemu użytkownikowi w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu (odpłatne świadczenie usług – dzierżawa). Tym samym sprzedaż (dostawa) budynku, która ma nastąpić w roku 2014, nie jest dokonywana na warunkach pierwszego zasiedlenia, a pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku upłynął okres dłuższy niż dwa lata.

Skoro zbycie budynku i prawa wieczystego użytkowania gruntu nastąpi po upływie dwóch lat od pierwszego zasiedlenia budynku, sprzedaż winna być objęta zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług.

Ewentualnie, w razie uznania, że wydzierżawienie części budynku nie stanowi jego pierwszego zasiedlenia, Spółdzielnia uważa, że może skorzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, w myśl którego zwalnia się od podatku VAT dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10, pod warunkiem, że w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, albo dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Wnioskodawca wybudował budynek samodzielnie w latach, gdy w Polsce nie było jeszcze podatku od towarów i usług, a po jego wprowadzeniu nie dokonywał żadnych czynności, które dawałyby Zainteresowanemu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w zakresie dotyczącym tego budynku. Spółdzielnia nie ponosiła też wydatków na ulepszenie budynku i gruntu, w stosunku do których miałaby prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Ponadto w piśmie z dnia 22 października 2014 r. – stanowiącym uzupełnienie do wniosku – Wnioskodawca wskazał, że jego zdaniem sprzedaż suwnicy będzie opodatkowana stawką podatku VAT w wysokości 23%.

Przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w brzmieniu obowiązującym do końca roku 2013 przewidywał zwolnienie z opodatkowania dostawy towarów używanych pod warunkiem, że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Przez towary używane rozumiane były ruchomości, których okres używania przez podatnika dokonującego ich dostawy wyniósł co najmniej pół roku po nabyciu prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel.

Od stycznia 2014 r. przepis ten nie obowiązuje w nowym brzmieniu i przewiduje, że zwalania się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Przedmiotowa suwnica nie była wykorzystywana wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku.

Suwnica ta nie jest również budowlą w rozumieniu przepisów prawa budowalnego.

Aktualnie obowiązujące przepisy o podatku od towarów i usług nie przewidują zwolnienia dla sprzedaży suwnicy będącej rzeczą ruchomą i niewykorzystywanej wyłącznie na potrzeby działalności zwolnionej od podatku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez towary – na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

Zatem budynki i grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Podkreślić należy, że dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku VAT, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.

Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że w oparciu o art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i ust. 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Przy czym zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

1.  dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
2.  pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Z powyższego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest generalnie zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Przez pierwsze zasiedlenie – według art. 2 pkt 14 ustawy – rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich:

1.  wybudowaniu lub
2.  ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

W świetle wyżej przytoczonych przepisów, kluczowym dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków i budowli jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu.

Aby można było mówić o pierwszym zasiedleniu, musi dojść do oddania budynku (budowli) do użytkowania w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, a za takie można rozumieć m.in. objęcie we władanie budynku, budowli lub ich części przez pierwszego nabywcę lub pierwszego użytkownika. Przedmiotowa nieruchomość winna być przejęta przez nabywcę do użytkowania. Wydanie przedmiotowego obiektu nabywcy winno nastąpić w ramach wykonania przez sprzedającego czynności podlegających opodatkowaniu. Jeżeli zatem podatnik wybuduje obiekt lub go zmodernizuje, przy czym nakłady na ulepszenie przekraczają 30% jego wartości początkowej, a następnie obiekt ten (lub ulepszenie) zostanie oddany do użytkowania (wprowadzony do ewidencji środków trwałych), nie oznacza to, że został on zasiedlony. Oddanie do użytkowania nie nastąpiło bowiem w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu. Pierwsze zasiedlenie będzie miało miejsce wówczas, gdy wybudowany lub zmodernizowany budynek (obiekt) zostanie sprzedany lub np. oddany w dzierżawę, bowiem zarówno sprzedaż, jak i dzierżawa są czynnościami podlegającymi opodatkowaniu.

Należy podkreślić, że użyte w art. 2 pkt 14 ustawy sformułowanie „w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu” wskazuje na katalog czynności wymienionych w art. 5 ustawy, czyli dana czynność musi podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, choć nie jest konieczne, aby faktycznie był naliczony podatek od tej czynności – może to być czynność zwolniona od podatku.

Zatem z powyższych przepisów wynika, że dostawa nieruchomości, spełniających określone w przepisach warunki, może korzystać ze zwolnienia od podatku VAT. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili sprzedaży nie minęły co najmniej dwa lata.

W tym miejscu należy zauważyć, że w przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.

Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:

1.  w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
2.  dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Ponadto, jak wynika z art. 43 ust. 7a ustawy, warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10a lit. b, nie stosuje się, jeżeli budynki, budowle lub ich części w stanie ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a stanie się bezzasadne.

Ponadto w przypadku towarów (do których zaliczają się również nieruchomości) może znaleźć zastosowanie inne zwolnienie przewidziane w art. 43 ustawy, o ile zostaną spełnione warunki wskazane w tym przepisie.

Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

W art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy wprowadzono – z dniem 1 stycznia 2014 r. – zmianę mającą na celu pełniejsze odwzorowanie przepisu art. 136 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1, z późn. zm.), umożliwiającego zastosowanie zwolnienia od podatku dla dostawy towarów wykorzystywanych wyłącznie do działalności zwolnionej od podatku, jeżeli przy nabyciu lub wytworzeniu tych towarów nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego. Zmiana ta wiąże się również z odejściem od dotychczasowego warunku, że tylko w stosunku do towarów używanych przez podatnika, gdy okres ich używania wynosił co najmniej pół roku po nabyciu prawa do rozporządzania nimi jak właściciel, możliwe było zastosowanie zwolnienia od podatku VAT (art. 43 ust. 2 ustawy, obowiązujący do 31 grudnia 2013 r.).

Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, od dnia 1 stycznia 2014 r. dotyczy wszystkich towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni, miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.

Analiza przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, regulujących wyżej wskazane prawo do zwolnienia od podatku dostaw budynków, budowli lub ich części, prowadzi do wniosku, że w odniesieniu do tych towarów może wystąpić jedna z ww. podstaw do zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne jest wobec tego każdorazowe kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących dostawie danego obiektu. Zauważyć bowiem należy, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalna. W efekcie, podatnik uprawniony jest do zastosowania ww. preferencji, gdy charakter dokonywanych przez niego czynności, w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Należy również zauważyć, że w myśl art. 43 ust. 10 ustawy, podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10, i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części, pod warunkiem, że dokonujący dostawy i nabywca budynku, budowli lub ich części:

1.  są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni;
2.  złożą, przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy naczelnikowi urzędu skarbowego, zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku, budowli lub ich części.

Tak więc ustawodawca daje podatnikom, dokonującym dostawy budynków spełniających przesłanki do korzystania ze zwolnienia od podatku wskazanego w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy – po spełnieniu określonych warunków – możliwość rezygnacji ze zwolnienia i opodatkowania transakcji na zasadach ogólnych. Powyższe prawo zostało zawężone tylko do rezygnacji ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Należy ponadto wskazać, że kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki lub budowle rozstrzyga przepis art. 29a ust. 8 ustawy, zgodnie z którym w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.

W świetle tego przepisu przy sprzedaży budynków lub budowli, dokonywanej wraz z dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny budynków w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Oznacza to, że do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku, jak przy dostawie budynków, budowli lub ich części trwale z gruntem związanych. Jeżeli dostawa budynków albo budowli lub ich części korzysta ze zwolnienia od podatku, ze zwolnienia takiego korzysta również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony. Powyższy przepis obejmuje swoim zakresem także grunty będące w użytkowaniu wieczystym.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Spółdzielnia jest właścicielem budynku warsztatowo-magazynowego o pow. 580 m2 wybudowanego w roku 1976, stanowiącego odrębny od gruntu przedmiot własności. Budynek ten został wybudowany przez Wnioskodawcę na gruncie będącym w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni. Budynek był przeznaczony do wykonywania napraw sprzętu rolniczego w ramach prowadzonej przez Zainteresowanego działalności gospodarczej począwszy od roku 1976. Budynek został dopuszczony do użytkowania zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami prawa budowlanego. Od czasu wybudowania do dziś budynek nie był ulepszany, a jego wartość jako środka trwałego nie była zwiększana. Część budynku o pow. 82,5 m2, w okresie od 1 września 2010 r. do 30 września 2013 r. była, oraz od 1 grudnia 2013 r. do dziś, znów jest przedmiotem dzierżawy na rzecz osoby trzeciej. W pozostałym zakresie budynek nie jest aktualnie wykorzystywany przez Spółdzielnię do prowadzenia działalności gospodarczej ani zagospodarowany przez inne podmioty. W budynku znajduje się wyłączona z eksploatacji suwnica stanowiąca jego wyposażenie. Wnioskodawca zamierza zbyć własność budynku wraz z wyposażeniem w postaci suwnicy i prawem wieczystego użytkowania gruntu na rzecz przedsiębiorcy będącego podatnikiem podatku od towarów i usług. Nabywca budynku nie chce burzyć budynku i zamierza w nim prowadzić działalność produkcyjną. Zainteresowany i nabywca nie będą składali oświadczenia w przedmiocie opodatkowania tej dostawy. Dzierżawa budynku zostanie wypowiedziana przez Spółdzielnię z odpowiednim uprzedzeniem zapewniającym opróżnienie budynku przed dniem jego wydania nabywcy. Stan faktyczny budynku i gruntu od roku 1976 nie uległ żadnej zmianie (nie było rozbudowy, ulepszeń ani remontów poza naprawami wynikającymi z bieżącej eksploatacji). Ponadto Wnioskodawca wskazał, że suwnica nie jest trwale związana z gruntem, stanowi odrębny środek trwały przyjęty do użytkowania w roku 1980, a więc już po wybudowaniu budynku warsztatowo-magazynowego, a zatem jest rzeczą ruchomą w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego. Według klasyfikacji środków trwałych, suwnica została zakwalifikowana do Grupy 6 „Urządzenia techniczne”, Podgrupa 646 „Suwnice i wsadzarki”. Suwnica została zakupiona przed wejściem w życie ustawy o podatku od towarów i usług, a Zainteresowanemu nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Suwnica nie była wykorzystywana wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku. Suwnica może zostać sprzedana odrębnie od budynku po uprzednim zdemontowaniu.

Wątpliwości Zainteresowanego dotyczą tego, czy sprzedaż budynku wraz z prawem użytkowania wieczystego gruntu, na którym budynek jest posadowiony powinna zostać opodatkowana podatkiem od towarów i usług.

W analizowanej sprawie, kluczowym elementem jest ustalenie, czy w odniesieniu do opisanego budynku nastąpiło pierwsze zasiedlenie, a jeżeli tak, to w którym momencie.

Tut. Organ zauważa, że ustawodawca w art. 2 pkt 14 ustawy, wyraźnie określił, że przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części. Ustawodawca nie posługuje się stwierdzeniem, że pierwsze zasiedlenie budynku lub budowli jest to oddanie części budynku lub budowli do użytkowania w ramach czynności podlegających opodatkowaniu pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi. Tym samym, aby uznać budynek lub budowlę za zasiedlone w całości, muszą być one wydane w całości w ramach czynności podlegających opodatkowaniu, tj. czynności wymienionych w art. 5 ustawy, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi, wówczas obiekt taki w całości będzie mógł spełniać definicję pierwszego zasiedlenia. Natomiast w przypadku wydania budynku do użytkowania np. w ramach umowy najmu tylko w części, wówczas jedynie w odniesieniu do tej części budynku można mówić o jego zasiedleniu. Ustawodawca w art. 2 pkt 14 ustawy przewidział bowiem pierwsze zasiedlenie tylko tej części budynku, która została oddana do użytkowania w ramach wykonania czynności podlegających opodatkowaniu.

Powyższe stanowisko znalazło potwierdzenie w wyroku WSA z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 1228/11, w którym rozstrzygnięto, że „Zarówno przepis art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, jak i art. 2 pkt 14 tej ustawy odnoszą się do budynków, budowli lub ich części. Oznacza to, że definicję pierwszego zasiedlenia może spełnić zarówno cały budynek, cała budowla, jak i ich części w zależności od tego czy pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi oddano w użytkowanie w wykonywaniu czynności podlegających opodatkowaniu budynek, budowlę czy ich części. Podobnie skonstruowano zwolnienie podatkowe przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT”.

Natomiast NSA w wyroku z dnia 4 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1605/10 stwierdził, że „Prawodawca w definicji ustawowej zawartej w art. 2 pkt 14 ustawy o VAT wskazuje, że pierwsze zasiedlenie może dotyczyć budowli, budynków lub ich części. A zatem przyjęcie w rozpatrywanej sprawie, że nastąpiła kompleksowa dostawa całego budynku bez zróżnicowania poszczególnych jego części w sytuacji, gdy podatnik we wniosku o interpretację wyraźnie wskazuje na odmienny charakter tej części jednego piętra budynku, które przed otrzymaniem przez spółkę całego budynku, w wyniku wniesienia aportu zostało wydzierżawione lub wynajmowane, było nie tylko naruszeniem art. 2 pkt 14 ustawy o VAT ale również wyjściem poza przedstawiony przez stronę stan faktyczny”.

Analizując zatem zagadnienie pierwszego zasiedlenia w odniesieniu do budynku warsztatowo-magazynowego tut. Organ zauważa, że pierwsze zasiedlenie nastąpiło tylko w odniesieniu do tej części ww. budynku, która została oddana w dzierżawę w okresie od 1 września 2010 r. do 30 września 2013 r. oraz od 1 grudnia 2013 r. do dziś, tj. części o powierzchni 82,5 m2.

Zatem planowana sprzedaż części budynku warsztatowo-magazynowego o powierzchni 82,5 m2 wydzierżawianej od roku 2010 do chwili obecnej będzie objęta zwolnieniem od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, gdyż nie będzie dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia oraz pomiędzy pierwszym zasiedleniem a planowaną dostawą nie upłynie okres krótszy niż 2 lata.

W związku z powyższym, również dostawa części gruntu przyporządkowana do dostawy części budynku warsztatowo-magazynowego o powierzchni 82,5 m2 będzie objęta zwolnieniem od podatku VAT na podstawie art. 29a ust. 8 ustawy.

Natomiast dostawa budynku warsztatowo-magazynowego w części niepodlegającej dzierżawie nie będzie korzystała ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, bowiem dostawa ta będzie dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia.

Należy więc w odniesieniu do ww. części budynku przeanalizować warunki zwolnienia wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy.

W analizowanej sprawie w związku z wybudowaniem budynku warsztatowo-magazynowego w roku 1976, tj. przed wejściem w życie ustawy o podatku od towarów i usług, Zainteresowanemu nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Ponadto Wnioskodawca nie ponosił wydatków na ulepszenie tego budynku.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że mimo iż sprzedaż budynku warsztatowo-magazynowego w części niepodlegającej dzierżawie będzie dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia to – z uwagi na brak prawa do odliczenia podatku naliczonego w odniesieniu do opisanego budynku oraz nieponiesienie przez Zainteresowanego wydatków na jego ulepszenie – dostawa ta będzie korzystała ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy. Tym samym, w oparciu o art. 29a ust. 8 ustawy, dostawa części gruntu przyporządkowana do dostawy części budynku warsztatowo-magazynowego niepodlegającej dzierżawie, również będzie korzystała ze zwolnienia od podatku.

Ponadto wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą również określenia stawki podatku VAT dla sprzedaży wyposażenia budynku w postaci suwnicy.

Zaznacza się, że warunkiem zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy jest konieczność wykorzystywania towarów będących przedmiotem dostawy wyłącznie do działalności zwolnionej od podatku od towarów i usług oraz brak prawa do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tych towarów.

W świetle powyższej regulacji prawnej oraz odnosząc się do opisu sprawy należy uznać, że transakcja dostawy wskazanej suwnicy nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. Na powyższe stwierdzenie wskazuje fakt, że ww. suwnica nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej Wnioskodawcy wyłącznie na cele zwolnione od podatku.

Należy ponadto zauważyć, że ani przepisy ustawy, ani też rozporządzeń wykonawczych do ustawy nie przewidują zwolnienia od podatku czy też obniżonej stawki podatku dla sprzedaży towaru w postaci suwnicy, w związku z czym, dostawa ta będzie opodatkowana według podstawowej stawki podatku VAT w wysokości 23%.

Podsumowując, sprzedaż przez Wnioskodawcę budynku warsztatowo-magazynowego w części o powierzchni 82,5 m2, która jest wydzierżawiana od roku 2010 oraz prawa użytkowania wieczystego gruntu związanego z tą częścią budynku, będzie korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 29a ust. 8 ustawy. Z kolei dostawa przez Zainteresowanego budynku warsztatowo-magazynowego w pozostałej części, która nie była wydzierżawiana oraz prawa użytkowania wieczystego gruntu związanego z tą częścią budynku, będzie korzystać ze zwolnienia od podatku na mocy art. 43 ust. 1 pkt 10a w zw. z art. 29a ust. 8 ustawy. Natomiast sprzedaż wyposażenia w postaci suwnicy będzie opodatkowana wg stawki podstawowej, tj. 23% na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.