Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.429.2025.1.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-21
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
wydatków na zakup aparatu słuchowego.
Słowa kluczowe: aparat
działalność-działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Wyłączenia z kosztów
uzyskania przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 8 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą w oparciu o wpis do CEIDG. Jest Pan
    czynnym podatnikiem VAT. Podatek dochodowy rozlicza Pan na zasadach ogólnych, wg

    skali podatkowej. Głównym przedmiotem działalności gospodarczej są prace w zakresie
    usług transportowo-ciężarowych, asenizacyjnych, ślusarsko-spawalniczych, przygotowanie
    terenów pod budowę, roboty związane z budową i naprawą dróg, rozbiórka i burzenie
    obiektów budowlanych, roboty ziemne. Usługi są opodatkowane 23% lub 8% stawką
    podatku VAT. Prace są wykonywane u odbiorców indywidualnych i firm. Prace odbywają
    się zazwyczaj w dużym natężeniu hałasu, tj.: wibratory, ubijarki, koparki, samochody
    ciężarowe, szlifierki, walce, przecinarki. Jako właściciel firmy ma Pan kontakt z klientami,
    dostawcami, architektami, dyrektorami firm, a także z pracownikami nadzoru
    budowlanego. W większości ustalenia co do zakresu prac są dokonywane na placu
    budowy lub drodze, gdzie panuje hałas. W tych sytuacjach bardzo istotne jest, aby
    przekazywane informacje były dobrze zrozumiane, aby nie dochodziło do nieporozumień.
    Prowadzi Pan rozmowy z klientami, odbywa Pan spotkania w celu wyceny prac, zamawia
    Pan materiały i sprzęty. Transport materiałów i sprzętu organizuje Pan we własnym
    zakresie, ponieważ posiada Pan samochody ciężarowe. W wyniku wykonywanych prac
    nastąpiło u Pana przewlekłe uszkodzenie słuchu spowodowane hałasem. Ze względu na
    wadę słuchu, w celu właściwej realizacji pracy niezbędne jest zastosowanie aparatu
    słuchowego. Aparat słuchowy będzie umożliwiał Panu wykonywanie obowiązków
    związanych z działalnością gospodarczą oraz prawidłową komunikacją z otoczeniem w
    ramach prowadzonej działalności. Brak aparatu ogranicza Pana konkurencyjność na
    rynku, nieporozumienia powstałe przy wstępnych rozmowach z klientami mogą
    powodować utratę zlecenia, jak i również straty finansowe i utratę przychodu. Planuje Pan
    zakup samochodu dostawczego, o ładowności 3,5t, w celu rozwoju działalności
    gospodarczej. Do poruszania się ww. sprzętem niezbędne jest posiadanie aparatu
    słuchowego. Poważny ubytek słuchu upośledza porozumiewanie się, a także wpływa na
    Pana bezpieczeństwo podczas wykonywanej pracy. Bez aparatu nie możliwe jest
    rozwijanie i optymalizacja kosztów działalności gospodarczej, co przekłada się na mniejsze
    przychody.

## Pytanie

Czy wydatki poniesione na zakup aparatu słuchowego mogą być uznane za koszty
    uzyskania przychodów w prowadzonej działalności?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem – zgodnie z art. 22 ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 2022.931 t. j. z dnia 29.04.2022r.) kosztami
    uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Natomiast aparat słuchowy,
    który zamierza Pan kupić, nie został wymieniony w art.23.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który
    przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, dlatego przyjmuje się, że

    kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z
    prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie
    źródła przychodów.
    W takim ujęciu kosztami tymi są zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z
    uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie
    wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w
    tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z
    obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty. Jednak, aby dany wydatek mógł
    zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, podatnik musi wykazać jego związek z
    prowadzoną działalnością oraz to, że jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na
    wielkość osiągniętego przychodu. Ustawodawca wiąże bowiem koszty uzyskania
    przychodów z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodów, ewentualnie
    zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.
    Podkreślam, że o tym, co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności, decyduje
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na podatniku
    spoczywa obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z działalnością
    gospodarczą, w tym okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych
    przychodów, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.
    Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie
    są wymienione w art. 23 ww. ustawy i których poniesienie pozostaje w związku
    przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodów z danego źródła bądź
    też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednak ciężar wykazania
    owego związku spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.
    Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, winien, w myśl
    powołanego na wstępie przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:
    - pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami lub źródłem
      przychodów i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
      zabezpieczenia źródła przychodów,
    - nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów,
      enumeratywnie wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
      osób fizycznych,
    - być właściwie udokumentowany.
    Wskazany przez Pana we wniosku wydatek nie został wprost wymieniony w art. 23 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych w katalogu wydatków wyłączonych z kosztów
    uzyskania przychodów. Jednak fakt, że dany wydatek nie został ujęty w tej regulacji, nie
    uprawnia do automatycznego przyjęcia domniemania, że wszystkie pozostałe koszty,
    które nie są wymienione w tym przepisie, mogą być uznane za koszty uzyskania
    przychodów. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2017 r.
    sygn. II FSK 3526/16:
      Niezmiennie trzeba mieć na uwadze zasadniczy kwalifikator, jakim jest wpływ
      wydatku na wielkość osiągniętego przychodu, zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodu. Wystąpienie tego wpływu (związku przyczynowo-skutkowego
      pomiędzy wydatkiem a przychodem) należy oceniać (badać) ad casum.
    Do wskazanego związku przyczynowo-skutkowego Naczelny Sąd Administracyjny odniósł
    się także w wyroku z 8 sierpnia 2017 r. sygn. II FSK 1859/15, gdzie stwierdził, że:
      Kryterium celowości nie wyznacza w sposób ostry granicy pozwalającej odróżnić
      wydatki, które można uznać za koszty uzyskania przychodów, od tych, które już nimi
      nie są. Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekomendowaniu otwartego
      ciągu zdarzeń, tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo-przyczynowy.
    Ponadto w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, wskazuje się, że:

      (...) zwrot „w celu” oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w
      związku z prowadzoną działalnością podlega odliczeniu od podstawy
      opodatkowania, lecz tylko ten wydatek, który pozostaje w takim związku
      przyczynowo-skutkowym. Poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na
      powstanie lub zwiększenie przychodów. Wydatek należy oceniać mając na uwadze
      racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu. Poniesienie wydatku
      musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika działalnością
      gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów; wydatek powinien,
      przynajmniej potencjalnie, wpływać na wielkość uzyskiwanych lub spodziewanych
      przychodów z tej działalności. Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u
      konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil prowadzonej
      działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego wydatku
    – wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2012 r. sygn. akt II
    FSK 430/11 oraz z dnia 17 stycznia 2017 r. sygn. akt II FSK 3813/14.
    Skoro jednym z warunków zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów
    jest poniesienie go w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
    źródła przychodów, kryterium uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodów
    sprowadza się w istocie do ustalenia, czy mógł się on potencjalnie przyczynić do
    osiągnięcia przychodów, bez względu na to, czy ów skutek się ziści. Wykazywany związek
    przyczynowo-skutkowy powinien mieć charakter obiektywny.
    Odnosząc powyższe do Pana sprawy, stwierdzam, że w przypadku opisanym przez Pana
    zachodzi odpowiedni związek przyczynowo-skutkowy, dający podstawy do zaliczenia w
    koszty podatkowe prowadzonej działalności gospodarczej wymienionego przez Pana
    wydatku.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że głównym przedmiotem Pana
    działalności gospodarczej są prace w zakresie usług transportowo-ciężarowych,
    asenizacyjnych, ślusarsko-spawalniczych, przygotowania terenów pod budowę, roboty
    związane z budową i naprawą dróg, rozbiórka i burzenie obiektów budowlanych, roboty
    ziemne. Prace wykonywane są u odbiorców indywidualnych i firm. Prace odbywają się
    zazwyczaj w dużym natężeniu hałasu tj.: wibratory, ubijarki, koparki, samochody
    ciężarowe, szlifierki, walce, przecinarki. Jako właściciel firmy ma Pan kontakt z klientami,
    dostawcami, architektami, dyrektorami firm, a także z pracownikami nadzoru
    budowlanego. W większości ustalenia co do zakresu prac są dokonywane na placu
    budowy lub drodze, gdzie panuje hałas. W tych sytuacjach bardzo istotne jest, aby
    przekazywane informacje były dobrze zrozumiałe, aby nie dochodziło do nieporozumień.
    Ponadto prowadzi Pan rozmowy z klientami, odbywa Pan spotkania w celu wyceny prac,
    zamawia Pan materiały i sprzęty. Transport materiałów i sprzętu organizuje Pan we
    własnym zakresie, ponieważ posiada Pan samochody ciężarowe. W wyniku wykonywanych
    prac nastąpiło u Pana przewlekłe uszkodzenie słuchu spowodowane hałasem. Ze względu
    na wadę słuchu, w celu właściwej realizacji Pana pracy niezbędne jest zastosowanie
    aparatu słuchowego. Wskazał Pan, że aparat słuchowy będzie umożliwiał wykonywanie
    obowiązków związanych z działalnością gospodarczą oraz prawidłową komunikację z
    otoczeniem w ramach prowadzonej działalności. Brak aparatu ogranicza Pana
    konkurencyjność na rynku, nieporozumienia powstałe przy wstępnych rozmowach z
    potencjalnymi klientami mogą powodować utratę zlecenia. Ponadto z wniosku wynika, że
    w celu rozwoju działalności gospodarczej planuje Pan zakup przyczepy do samochodu, o
    ładowności do 3,5 tony. Do poruszania się takim sprzętem niezbędne jest posiadanie
    aparatu słuchowego. Poważny ubytek słuchu upośledza porozumiewanie się, a także
    wpływa na Pana bezpieczeństwo podczas wykonywanej pracy. Bez aparatu nie możliwe
    jest rozwijanie i optymalizacja kosztów działalności gospodarczej, co przekłada się na
    mniejsze przychody.
    Wobec powyższego stwierdzam, że wydatek poniesiony na zakup aparatu słuchowego
    stanowi koszt uzyskania przychodów w prowadzonej przez Pana działalności

    gospodarczej. Wydatek ten pozostaje w związku przyczynowym z prowadzoną
    działalnością gospodarczą. Zakup aparatu słuchowego ma pomóc Panu w prawidłowym
    wykonywaniu obowiązków w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej
    oraz w komunikowaniu się z innymi osobami podczas realizacji tej działalności, a także w
    rozwoju i optymalizacji kosztów działalności gospodarczej. Wydatek ten obiektywnie może
    w efekcie końcowym przyczynić do osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów.
    Reasumując – wydatek poniesiony przez Pana na zakup aparatu słuchowego może być
    uznany za koszt uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej zgodnie
    z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.