Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.237.2025.1.AJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-18
Teza: Z perspektywy Spółki jako finansującego, element odsetkowy
rat leasingowych stanowi przychód odsetkowy w rozumieniu
art. 15c ust. 13 ustawy o CIT, bez względu na to czy umowa
leasingu spełnia warunki przewidziane w art. 17b, czy w art.
17f ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: finansowanie-finansowanie dłużne
leasing-leasing finansowy
leasing-leasing operacyjny
ograniczenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Koszty
finansowania dłużnego-Pojęcie kosztów finansowania
dłużnego-Wydatki nieuznawane za koszty finansowania
dłużnego
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4a. Opodatkowanie stron umowy leasingu-
Leasing finansowy - warunki -Przychody i koszty u
finansującego i korzystającego
1
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15c-ust. 13
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4a-art. 17b
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4a-art. 17f

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 maja 2025 r. za pośrednictwem platformy ePUAP wpłynął Państwa wniosek z tego
    samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego
    od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy z perspektywy Spółki jako finansującego,
    element odsetkowy rat leasingowych stanowi przychód odsetkowy w rozumieniu art. 15c
    ust. 13 ustawy o CIT, zarówno w przypadku umowy leasingu, o której mowa w art. 17b, jak
    i w przypadku umowy, o której mowa w art. 17f ustawy o CIT.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    X S.A. [dalej: X, Spółka lub Wnioskodawca] jest osobą prawną, przy czym od 1 kwietnia
    2025 r. Spółka jest członkiem Grupy VAT o nazwie Y Grupa VAT. Spółka prowadzi
    działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług leasingu, w tym leasingu
    operacyjnego, o którym mowa w art. 17b ustawy o CIT (i odpowiednio art. 23b ustawy z 26
    lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych) oraz leasingu finansowego, o
    którym mowa w art. 17f ustawy o CIT (i odpowiednio art. 23f ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych). Umowy leasingu zawierane są z klientami będącymi
    przedsiębiorcami, tj. podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą, w tym m.in.
    spółkami prawa handlowego, osobami fizycznymi prowadzącymi działalność gospodarczą,
    a także spółkami osobowymi. Spółka świadczy również usługi w zakresie (...).
    W ramach oferowanych usług leasingu Spółka nabywa i oddaje korzystającym do
    używania i pobierania pożytków między innymi (...), przy czym założeniem jest, że po
    zakończeniu okresu umowy leasingu korzystający dokona wykupu przedmiotu umowy.
    W każdym przypadku zawarcia umowy leasingu – czy to leasingu operacyjnego (art. 17b
    ustawy o CIT), czy leasingu finansowego (o którym mowa w art. 17f ustawy o CIT) – X
    należne jest od korzystającego wynagrodzenie w postaci okresowych rat leasingowych,
    których wysokość ustalana jest w identyczny sposób dla obu typów leasingu, i obejmuje:
      - część kapitału przypadającego do spłaty w danym okresie rozliczeniowym,
      - element finansowania, tj. element odsetkowy, ustalany w oparciu o kwotę kapitału
        pozostałego do spłaty na rzecz Spółki, ustaloną bazową stopę procentową
        (odzwierciedlającą aktualny koszt pieniądza) oraz marżę Spółki.
    Odnosząc się do umów leasingu zawieranych przez Spółkę należy również wskazać, że
    niezależnie od ich kwalifikacji na gruncie ustawy o CIT jako leasingu operacyjnego bądź
    finansowego, na gruncie ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości [t. j. Dz.U. z 2023 r.
    poz. 120, dalej: ustawa o rachunkowości], umowy te kwalifikowane są jako umowy
    leasingu finansowego, tj. środki trwałe będące przedmiotem tych umów zaliczane są do
    środków trwałych korzystającego. Art. 3 ust. 1 pkt 15) oraz art. 3 ust. 4 ustawy o
    rachunkowości kreują bowiem autonomiczne definicje środków trwałych i przewidują
    odrębne zasady ich ujmowania jako środków trwałych korzystającego bądź finansującego,

    oparte głównie na kryterium przeniesienia na korzystającego ryzyk i pożytków związanych
    z przedmiotem leasingu.

## Pytanie

Czy z perspektywy Spółki jako finansującego, element odsetkowy rat leasingowych
    stanowi przychód odsetkowy w rozumieniu art. 15c ust. 13 ustawy o CIT, zarówno w
    przypadku umowy leasingu, o której mowa w art. 17b, jak i w przypadku umowy, o której
    mowa w art. 17f ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, z perspektywy Spółki jako finansującego, element odsetkowy rat
    leasingowych stanowi przychód odsetkowy w rozumieniu art. 15c ust. 13 ustawy o CIT, bez
    względu na to czy umowa leasingu spełnia warunki przewidziane w art. 17b, czy w art. 17f
    ustawy o CIT.
    W pierwszej kolejności wskazać należy, że w polskim ustawodawstwie brak jest definicji
    czy to leasingu operacyjnego, czy finansowego. Różne akty prawne definiują leasing i
    rozróżniają jego skutki księgowe i podatkowe, niemniej – w całym ustawodawstwie
    polskim nie pojawiają się określenia leasing operacyjny czy leasing finansowy. W
    szczególności, nie można twierdzić, że pierwszy z nich (operacyjny) nie prowadzi bądź nie
    zakłada wykupu przedmiotu umowy przez korzystającego, zaś drugi – co do zasady –
    wiąże się z takim wykupem. Wykup przez korzystającego może nastąpić i najczęściej
    następuje w przypadku każdego typu umowy leasingu, co oznacza, że w każdą taką
    umowę wpisana jest funkcja kredytowa. Co do zasady bowiem, leasing polega na
    finansowaniu zakupów środków trwałych przez korzystających i każdorazowo celem firmy
    leasingowej jest zbycie przedmiotu umowy leasingu, optymalnie na rzecz korzystającego.
    Odnosząc się do poszczególnych aktów prawnych, które regulują umowę leasingu, należy
    wskazać w szczególności na ustawę z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny [t. j. Dz.U. z
    2023 r. poz. 1610 z późn. zm.(winno być: t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), dalej: KC],
    ustawę o CIT (a także o podatku dochodowym od osób fizycznych) oraz ustawę o
    rachunkowości.
              1Zgodnie z art. 709 KC: Przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, (...) nabyć rzecz
    od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz
    korzystającemu do używania albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony,
    a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach
    wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia
    rzeczy przez finansującego.
    Przepis ten wskazuje wprost, że umowa leasingu zakłada spłatę przez korzystającego na
    rzecz finansującego kwoty równej co najmniej cenie uiszczonej przez finansującego z
    tytułu finansowanej rzeczy – w tym zakresie ujawnia się kredytowa, finansowa rola umowy
    leasingu, jako że korzystający zobowiązany jest spłacić na rzecz finansującego kwotę
    wyłożonego przez niego kapitału na zakup finansowanej rzeczy.
    Kredytową rolę umowy leasingu potwierdzają również kolejne przepisy KC, w tym w
    szczególności:
          5- art. 709 KC, który przewiduje, że w razie utraty rzeczy z powodu okoliczności, za
        które finansujący nie ponosi odpowiedzialności, umowa leasingu wygasa, zaś
        finansujący może żądać od korzystającego natychmiastowego zapłacenia wszystkich
        przewidzianych w umowie a niezapłaconych rat, pomniejszonych o korzyści, jakie
        finansujący uzyskał wskutek ich zapłaty przed umówionym terminem i wygaśnięcia
        umowy leasingu oraz z tytułu ubezpieczenia rzeczy, a także naprawienia szkody;

          15- art. 709 KC, który przewiduje, że w razie wypowiedzenia przez finansującego umowy
        leasingu na skutek okoliczności, za które korzystający ponosi odpowiedzialność,
        finansujący może żądać od korzystającego natychmiastowego zapłacenia wszystkich
        przewidzianych w umowie a niezapłaconych rat, pomniejszonych o korzyści, jakie
        finansujący uzyskał wskutek ich zapłaty przed umówionym terminem i rozwiązania
        umowy leasingu.
    Z obu powyższych przepisów wynika, że w razie czy to wygaśnięcia, czy wypowiedzenia
    umowy leasingu, finansujący może żądać od korzystającego spłaty pozostałych rat, przy
    czym korzyści, o które finansujący winien pomniejszyć swoje roszczenie w związku z
    natychmiastową spłatą tych rat, to przede wszystkim element odsetkowy (jako że
    natychmiastowa spłata rat oznacza brak dalszego finansowania zakupu). Podsumowując,
    w pewnym uproszczeniu można przyjąć, iż w związku z wygaśnięciem bądź
    wypowiedzeniem umowy, finansujący może żądać od korzystającego zapłaty pozostałego
    do spłaty kapitału, analogicznie jak w przypadku każdej innej usługi finansowej.
    Na gruncie KC brak jest jakiegokolwiek rozróżnienia poszczególnych typów umowy
    leasingu – jak już wspomniano, podobnie jak i inne akty prawne KC nie posługuje się
    sformułowaniami leasing operacyjny czy leasing finansowy. W szczególności, do każdej
                                                16umowy leasingu mają zastosowanie powyższe przepisy, a także przepis art. 709 KC,
    zgodnie z którym, jeżeli finansujący zobowiązał się, bez dodatkowego świadczenia,
    przenieść na korzystającego własność rzeczy po upływie oznaczonego w umowie czasu
    trwania leasingu, korzystający może żądać przeniesienia własności rzeczy w terminie
    miesiąca od upływu tego czasu, chyba że strony uzgodniły inny termin.
    Podsumowując, na gruncie KC mamy do czynienia z umową leasingu jako taką, która pełni
    również rolę kredytową, jako że poszczególne przepisy przewidują, że obowiązkiem
    korzystającego jest spłata co najmniej wydatku poniesionego przez finansującego na
    zakup rzeczy, zaś umowa leasingu może kończyć się również przeniesieniem własności
    rzeczy na korzystającego w pewien automatyczny sposób, bez dodatkowego świadczenia
    na rzecz finansującego, ze strony korzystającego, po dokonaniu przez tego ostatniego
    spłaty wszelkich należności z umowy leasingu.
    Również na gruncie ustawy o rachunkowości nie pojawiają się sformułowania leasing
    operacyjny/ finansowy. Przepisy ustawy o rachunkowości kreują natomiast szereg
    warunków, przy czym spełnienie jednego z nich powoduje, że środek trwały winien być
    ujęty księgowo jako środek trwały korzystającego. W szczególności, zgodnie z art. 3 ust. 1
    pkt 15) ustawy z dnia 29 września 1994 r. (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.) o
    rachunkowości wskazuje, że: Środki trwałe oddane do używania na podstawie umowy
    najmu, dzierżawy lub leasingu zalicza się do aktywów trwałych jednej ze stron umowy,
    zgodnie z warunkami określonymi w ust. 4.
    Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 4 ustawy o rachunkowości, środki trwałe zalicza się do
    aktywów trwałych korzystającego, jeżeli umowa leasingu spełnia co najmniej jeden z
    przewidzianych w tym przepisie warunków, które obejmują m.in.:
    i. zawarcie w umowie zapisu, że umowa ta przenosi własność jej przedmiotu na
        korzystającego po zakończeniu okresu, na który została zawarta;
    ii. umowa zawiera prawo do nabycia jej przedmiotu przez korzystającego, po zakończeniu
        okresu, na jaki została zawarta, po cenie niższej od wartości rynkowej z dnia nabycia;
    iii. suma opłat, pomniejszonych o dyskonto, ustalona w dniu zawarcia umowy i
        przypadająca do zapłaty w okresie jej obowiązywania, przekracza 90% wartości
        rynkowej przedmiotu umowy na ten dzień. W sumie opłat uwzględnia się wartość
        końcową przedmiotu umowy, którą korzystający zobowiązuje się zapłacić za
        przeniesienie na niego własności tego przedmiotu.

    iv. umowa przewiduje możliwość jej wypowiedzenia, z zastrzeżeniem, że wszelkie powstałe
        z tego tytułu koszty i straty poniesione przez finansującego pokrywa korzystający.
    Następnie, zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o rachunkowości, w przypadku spełnienia co
    najmniej jednego z warunków określonych w ust. 4, oddane do używania korzystającemu
    środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne zalicza się u finansującego do aktywów
    finansowych odpowiednio jako inne długoterminowe bądź krótkoterminowe aktywa.
    Podsumowując, jeśli choć jeden z siedmiu warunków przewidzianych w art. 3 ust. 4
    ustawy o rachunkowości jest spełniony, finansowana w ramach umowy leasingu rzecz
    stanowi środek trwały korzystającego i to on dokonuje od jej wartości odpisów
    amortyzacyjnych na potrzeby księgowe. Natomiast po stronie finansującego – wykazaniu
    podlegają aktywa finansowe, tj. należności z tytułu umowy leasingu.
    Jak wskazano w stanie faktycznym, umowy leasingu zawierane przez Spółkę spełniają
    powyższe warunki, tj. na gruncie przepisów rachunkowych nie stanowią one środka
    trwałego Spółki, lecz korzystającego – klasyfikacja taka jest całkowicie niezależna od tego,
    który z przepisów ustawy o CIT reguluje daną umowę, tj. czy jest to art. 17b, czy też art.
    17f ustawy o CIT. Należy przy tym zaznaczyć, iż przepisy ustawy o rachunkowości
    klasyfikujące finansowaną rzecz jako środek trwały korzystającego znajdują swoje oparcie
    w Międzynarodowych Standardach Rachunkowości [dalej: MSR], w tym w szczególności w
    MSR 17 Leasing. Jak się wydaje jest to jedyny akt, który wprost definiuje leasing finansowy
    i leasing operacyjny – zgodnie z MSR 17 Leasing finansowy jest to umowa leasingowa, na
    mocy której następuje przeniesienie zasadniczo całego ryzyka i pożytków wynikających z
    tytułu posiadania aktywów. Ostateczne przeniesienie tytułu prawnego może, lecz nie musi
    nastąpić. Akt ten wskazuje również, iż: Umowa leasingowa zaliczana jest do leasingu
    finansowego, jeżeli następuje przeniesienie zasadniczo całego ryzyka i pożytków z tytułu
    posiadania przedmiotu leasingu. Umowa leasingowa zaliczana jest do leasingu
    operacyjnego, jeżeli nie następuje przeniesienie zasadniczo całego ryzyka i pożytków z
    tytułu posiadania przedmiotu leasingu.
    Podobnie jak w polskiej ustawie o rachunkowości, MSR 17 przewiduje również szereg
    warunków, z których spełnienie jednego skutkuje kwalifikacją umowy leasingu jako
    leasingu finansowego:
    10) To, czy dana umowa leasingowa jest leasingiem finansowym, czy też leasingiem
    operacyjnym, zależy od treści ekonomicznej transakcji, a nie od formy umowy. Poniżej
    podane są przykłady sytuacji, które osobno lub łącznie powodują, że umowa leasingu
    zostanie zazwyczaj zaliczona do leasingu finansowego:
      a) (...)
      b) leasingobiorca ma możliwość zakupienia składnika aktywów za cenę, która – według
        przewidywań – będzie na tyle niższa od wartości godziwej ustalonej na dzień, gdy
        prawo zakupienia składnika będzie mogło zostać zrealizowane, iż w chwili
        rozpoczęcia leasingu istnieje wystarczająca pewność, że leasingobiorca skorzysta z
        tego prawa;
      c) okres leasingu stanowi większą część ekonomicznego okresu użytkowania składnika
        aktywów, nawet jeżeli tytuł prawny nie ulega przeniesieniu;
      d) wartość bieżąca minimalnych opłat leasingowych na dzień rozpoczęcia leasingu
        wynosi zasadniczo prawie tyle, ile wynosi łączna wartość godziwa przedmiotu
        leasingu; (...).
    11. Poniżej podano sytuacje, z których każda z osobna lub w połączeniu mogą również
    powodować, że dana umowa leasingowa zostanie zaliczona do leasingu finansowego:
      a) jeżeli leasingobiorca może wypowiedzieć umowę leasingową, straty leasingodawcy z
        tytułu tego wypowiedzenia ponosi leasingobiorca; (...).

    Podkreślenia wymaga, że definicja zawarta w MSR 17 odnosi się do przeniesienia
    wszelkich pożytków i ryzyk związanych z przedmiotem leasingu na korzystającego, a tak
    interpretowany jest m.in. zapis polskiej ustawy o rachunkowości, zgodnie z którym
    finansowany w drodze umowy leasingu przedmiot stanowi środek trwały korzystającego,
    jeśli m.in. umowa przewiduje możliwość jej wypowiedzenia, z zastrzeżeniem, że wszelkie
    powstałe z tego tytułu koszty i straty poniesione przez finansującego pokrywa
    korzystający. Biorąc pod uwagę, że umowy leasingu zawierane przez Spółkę zawierają
    zapisy mówiące o obowiązku spłaty przez korzystającego wszystkich pozostałych rat
    leasingowych (z pomniejszeniem ich o dyskonto) w razie wypowiedzenia lub wygaśnięcia
    umowy leasingu, całkowicie niezależnie od spełnienia innych warunków, umowy te
    stanowią – na gruncie przepisów ustawy o rachunkowości, ale i powyższego MSR 17,
    umowy leasingu finansowego, tj. finansowane w ramach tych umów rzeczy stanowią
    środki trwałe korzystającego.
    Jak wskazano powyżej, jedynym znanym aktem definiującym leasing finansowy i
    operacyjny jest przywołany powyżej MSR 17, na gruncie którego umowy leasingu
    zawierane przez Spółkę stanowią leasing finansowy. Jednocześnie, należy wskazać, że MSR
    17, a tym samym ustanowione przez ten Standard definicje, stanową integralny element
    ustawodawstwa unijnego.
    Jak bowiem wynika z nieobowiązującego już Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1126/2008 z
    3 listopada 2008 r. przyjmującego określone międzynarodowe standardy rachunkowości
    zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady,
    Międzynarodowe standardy rachunkowości zdefiniowane w art. 2 rozporządzenia (WE) nr
    1606/2002 przyjmuje się zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia (art. 1
    Rozporządzenia). Wśród przyjętych na mocy tego Rozporządzenia Standardów jest
    również MSR 17. Rozporządzenie to zostało uchylone na mocy Rozporządzenia Komisji
    (UE) 2023/1803 z 13 września 2023 r. przyjmującego określone międzynarodowe
    standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu
    Europejskiego i Rady. Na mocy artykułu 1 tego Rozporządzenia, przyjmuje się
    międzynarodowe standardy rachunkowości zamieszczone w załączniku. Podkreślenia
    wymaga, że na mocy tego ostatniego Rozporządzenia, uchylono stosowanie MSR 17
    wprowadzając do systemu unijnego Międzynarodowy Standard Sprawozdawczości
    Finansowej 16 Leasing, który zastąpił MSR 17, niemniej – jeśli chodzi o uregulowania w
    zakresie klasyfikacji umowy leasingu po stronie finansującego – powiela rozwiązania
    przyjęte w MSR 17.
    Podsumowując, mimo iż polskie akty prawne nie definiują leasingu operacyjnego
    /finansowego, pojęcia te zdefiniowane są na gruncie Międzynarodowych Standardów
    Sprawozdawczości Finansowej, tj. MSSF 16 Leasing (uprzednio w MSR 17), które przyjęte
    zostały do stosowania w ramach Unii Europejskiej na mocy przywołanych Rozporządzeń
    Komisji. Rozwiązania przewidziane w MSR 17 i MSSF 16, w zakresie w jakim dotyczą
    finansującego – powielone są w polskiej ustawie o rachunkowości, na gruncie której
    przeniesienie ryzyk i pożytków wynikających z umowy leasingu na korzystającego skutkuje
    alokacją środka trwałego do aktywów korzystającego (co stanowi leasing finansowy na
    gruncie MSSF/MSR). Jak natomiast wskazała Spółka – umowy leasingu, które są przez nią
    zawierane, stanowią leasing finansowy w rozumieniu MSR 17 i MSSF 16, tj. zgodnie z
    ustawą o rachunkowości odpisów amortyzacyjnych od finansowanych przedmiotów – dla
    celów księgowych – dokonuje korzystający.
    Końcowo, przechodząc na grunt polskich przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o
    podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278, dalej: „ustawa o
    CIT”), również ona nie zawiera sformułowań leasing operacyjny/finansowy, a jedynie
    określa skutki podatkowe umowy leasingu, w zależności od jej konstrukcji. Na gruncie
    ustawy o CIT (art. 17a pkt 1) umowa leasingu to umowa, która jest w ten sposób
    kwalifikowana na gruncie prawa cywilnego, ale również każda inna, na mocy której
    finansujący oddaje korzystającemu do odpłatnego używania albo używania i pobierania

    pożytków na warunkach określonych w ustawie o CIT, podlegające amortyzacji środki
    trwałe lub wartości niematerialne i prawne a także grunty oraz prawo wieczystego
    użytkowania gruntów.
    Jak wspomniano, w zależności od konstrukcji umowy leasingu, różnie ukształtowane
    zostały jej skutki. I tak, zgodnie z art. 17b ust. 1 ustawy o CIT, opłaty ustalone w umowie
    leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu
    używania środków trwałych stanowią przychód finansującego i odpowiednio koszt
    uzyskania przychodów korzystającego (o ile jest to podmiot prowadzący działalność
    gospodarczą), pod warunkiem, że:
    i. umowa leasingu została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40%
        normatywnego okresu amortyzacji w przypadku rzeczy ruchomych, albo na okres
        co najmniej 5 lat, w przypadku nieruchomości;
    ii. suma opłat netto wynikających z umowy leasingu odpowiada co najmniej wartości
        początkowej środka trwałego, a w przypadku zawarcia przez finansującego
        następnej umowy leasingu środka trwałego będącego uprzednio przedmiotem
        takiej umowy – co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia tej następnej
        umowy leasingu.
    Natomiast na gruncie art. 17f ustawy o CIT, do przychodów finansującego i odpowiednio
    do kosztów uzyskania przychodów korzystającego nie zalicza się opłat wynikających z
    umowy leasingu w części stanowiącej spłatę wartości początkowej środka trwałego, jeżeli
    są spełnione łącznie następujące warunki:
    i. umowa leasingu została zawarta na czas oznaczony;
    ii. suma opłat netto przewidzianych w umowie odpowiada co najmniej wartości
        początkowej środka trwałego, a w przypadku zawarcia przez finansującego
        następnej umowy leasingu tego środka trwałego – odpowiada co najmniej jego
        wartości rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy leasingu;
    iii. umowa zawiera postanowienie, że w podstawowym okresie umowy leasingu odpisów
        amortyzacyjnych dokonuje korzystający (jeśli jest to podmiot prowadzący
        działalność gospodarczą).
    Tym samym, na gruncie ustawy o CIT również brak jest sformułowań operacyjny
    /finansowy, a jedynie ustawa różnicuje skutki podatkowe umowy leasingu w zależności od
    jej zapisów – w tym decydujący jest zapis umowny dotyczący tego, która ze stron dokonuje
    odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środka trwałego. O tym więc, czyim
    środkiem trwałym – na gruncie CIT – będzie finansowana rzecz, decyduje wola stron,
    odzwierciedlona w stosownym zapisie umownym.
    Podsumowując, żaden z polskich aktów prawnych nie posługuje się sformułowaniem
    leasing operacyjny/finansowy, definicje takie zawierał natomiast MSR 17, a obecnie –
    MSSF 16. Z kolei różnicowanie skutków podatkowych umów leasingu zależne jest w pełni
    od woli stron, odzwierciedlonych w zapisach umownych – jeśli strony zawrą w umowie
    postanowienie, że to korzystający dokonuje odpisów amortyzacyjnych, finansowana rzecz
    stanowi środek trwały korzystającego.
    Przechodząc do pytania Spółki, które dotyczy definicji przychodów odsetkowych na
    gruncie art. 15c ustawy o CIT, wskazać należy, że art. 15c ust. 1 ustawy o CIT nakłada na
    podatników obowiązek wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów kosztów
    finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka kosztów finansowania dłużnego
    przekracza wyższą z kwot:
    i. albo 3 mln złotych,

    ii. albo 30% tzw. EBITDA podatkowej, ustalanej jako kwota przychodów podatkowych
        pomniejszonych o przychody odsetkowe, a następnie pomniejszonych o koszty
        podatkowe, z których wyłącza się odpisy amortyzacyjne zaliczone uprzednio do
        kosztów podatkowych oraz same koszty finansowania dłużnego.
    Z perspektywy powyższych ograniczeń kluczowe są zakresy pojęć: koszty finansowania
    dłużnego oraz przychody odsetkowe.
    Zgodnie z art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, przez koszty finansowania dłużnego rozumie się
    wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym
    odpodmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych środków, w
    szczególności odsetki, w tym skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka
    trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową
    raty leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty
    zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych,
    niezależnie na rzecz kogo zostały one poniesione. Tym samym, jako koszty finansowania
    dłużnego przepis ten wskazuje wszelkie koszty związane z pozyskaniem finansowania, w
    tym również część odsetkową raty leasingowej.
    Kosztom finansowania dłużnego odpowiadają przychody odsetkowe – jak bowiem wynika
    z art. 15c ust. 13 ustawy o CIT: Przez przychody o charakterze odsetkowym rozumie się
    przychody z tytułu odsetek, w tym odsetek skapitalizowanych, oraz inne przychody
    równoważne ekonomicznie odsetkom odpowiadające kosztom finansowania dłużnego.
    Tym samym, te same kategorie, które stanowią koszt finansowania dłużnego po stronie
    dłużnika, po stronie wierzyciela powinny być traktowane jako przychody odsetkowe. Z tej
    perspektywy szczególnej analizie należy poddać z jednej strony koszt finansowania
    dłużnego w postaci odsetkowej części rat leasingowych, który z drugiej strony kreuje
    przychód odsetkowy po stronie wierzyciela.
    Odnosząc się do powyższego, jeśli ustawodawca posłużył się sformułowaniem część
    odsetkowa raty leasingowej, bez odniesienia się do tego czy mowa w tym przypadku o
    umowie leasingu uregulowanej w art. 17b ustawy o CIT, czy też o umowie uregulowanej w
    art. 17f ustawy o CIT, nie powinno ulegać wątpliwości, że chodzi o każdą umowę leasingu
    (a więc zarówno tę, o której mowa w art. 17b, jak i art. 17f ustawy o CIT).
    Stanowisko takie potwierdzają powszechnie organy podatkowe, w tym:
      - w interpretacji Dyrektora KIS z 3 października 2018 r. (nr 0114-KDIP2-
        2.4010.370.2018.1.AZ), organ wskazał, iż „należy podkreślić, że cytowany powyżej
        art. 15c ust. 12 u.p.d.o.p. (dot. wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów kosztów
        finansowania dłużnego) oraz równoważne im ekonomicznie przychody określone w
        art. 15c ust. 13 u.p.d.o.p., dotyczą części odsetkowej raty leasingowej zarówno w
        przypadku leasingu operacyjnego, jak i leasingu finansowego, albowiem formułując
        ww. przepisy ustawodawca nie wskazał jednego rodzaju leasingu, do jakiego przepis
        powyższy mógłby mieć zastosowanie. Zauważyć przy tym należy, że określany w
        polskim prawie podatkowym tzw. leasing operacyjny w sensie ekonomicznym
        stanowi w swej istocie „leasing finansowy” i tak też jest kwalifikowany dla potrzeb
        rachunkowych przez Wnioskodawcę. Co równie istotne, jak wskazano powyżej, w
        warunkach ustawowo określonych (art. 17b ust. 2 u.p.d.o.p.) do umów „leasingu
        operacyjnego” stosuje się wprost zasady właściwe dla leasingu finansowego. Przy
        czym sama ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie posługuje się
        pojęciami „leasing operacyjny”, czy „leasing finansowy”, ograniczając się w tym
        względzie jedynie do warunków jakie spełniają poszczególne rodzaje umów
        leasingu. Powyższe oznacza, że ograniczenie stosowania art. 15c ust. 12 upodp
        (przez analogię również art. 15c ust. 13 u.p.d.o.p.) do jednego rodzaju umowy
        leasingu, tj. wyłącznie do umów zawartych w warunkach tzw. leasingu finansowego,

        przeczyłoby treści przepisów ustawy podatkowej, jak również zasadzie równości
        podmiotów wobec prawa, które mogłyby tak kształtować warunki zawartych umów,
        aby wykluczyć konieczność stosowania wskazanych powyżej ograniczeń.”
      - Analogicznie, w interpretacji z 22 kwietnia 2024 r. (nr 0111-KDIB1-1.4010.136.2024.1.
        MF), Dyrektor KIS stwierdził, iż: „Wobec powyższego, opłaty ponoszone za
        użytkowanie Aktywów na podstawie umowy kwalifikowanej jako leasing operacyjny,
        na podstawie art. 17b u.p.d.o.p., stanowią koszty finansowania dłużnego w
        rozumieniu art. 15c ust. 12 u.p.d.o.p., a co za tym idzie podlegają ograniczeniom
        wynikającym z art. 15c ust. 1 u.p.d.o.p.”
    Tym samym, jeśli organy podatkowe konsekwentnie uznają, że bez względu na to czy
    część odsetkowa raty leasingowej wynika z umowy leasingu uregulowanej w art. 17b, czy
    też art. 17f ustawy o CIT, stanowi ona koszt finansowania dłużnego na gruncie definicji z
    art. 15c ust. 12, konsekwentnie też, zgodnie z art. 15c ust. 13 ustawy o CIT, ta sama część
    odsetkowa stanowi przychód odsetkowy po stronie Spółki.
    Interpretację powyższą potwierdza w pełni treść Dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 z 12 lipca
    2016 r. ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania
    opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego
    [Dz. U.UE. L. z 2016 r. Nr 193, str. 1 z późn. zm., dalej: Dyrektywa ATAD], której
    wykonaniem jest właśnie art. 15c ustawy o CIT. W art. 2 pkt 1 Dyrektywy ATAD
    zdefiniowane zostały koszty finansowania zewnętrznego, które obejmują wydatki z tytułu
    odsetek od wszystkich form zadłużenia, inne koszty ekonomicznie równoważne odsetkom
    i wydatki poniesione w związku z pozyskiwaniem finansowania, zgodnie z definicją w
    prawie krajowym, w tym - choć nie tylko - płatności w ramach pożyczek partycypacyjnych,
    odsetki kalkulacyjne z tytułu takich instrumentów jak obligacje zamienne i obligacje
    zerokuponowe, kwoty w ramach alternatywnych uzgodnień dotyczących finansowania,
    takich jak finansowanie typu islamskiego, element odsetkowy finansowania w przypadku
    płatności z tytułu leasingu finansowego, etc. Przy czym podkreślić należy, że błędem
    byłoby utożsamianie sformułowania „leasing finansowy” wyłącznie z umową zdefiniowaną
    w art. 17f ustawy o CIT. Jak bowiem wynika z przywołanych przez Wnioskodawcę
    przepisów unijnych, do których zalicza się MSR 17 (uchylony już) oraz MSSF 16, przepisy te
    przewidują wprost definicję leasingu finansowego. Jeśli więc Dyrektywa ATAD posługuje
    się sformułowaniem leasing finansowy, zdefiniowanym w ramach przepisów unijnych, to
    nie ma podstaw do nadawania temu sformułowaniu jakiegokolwiek innego znaczenia niż
    to, wynikające z przepisów definiujących leasing finansowy na gruncie przepisów unijnych.
    A z nich wynika, że leasing finansowy to taki, w ramach którego dochodzi do przeniesienia
    zasadniczo całego ryzyka i pożytków wynikających z posiadania bazowego składnika
    aktywów, przy czym jednym z sygnałów takiego przeniesienia ryzyk i pożytków jest
    sytuacja, w ramach której wszelkie straty leasingodawcy z tytułu wypowiedzenia umowy
    jest zobowiązany pokryć korzystający. Warunek ten odzwierciedlony jest również w
    polskiej ustawie o rachunkowości.
    Co jest zaś kluczowe, jak wskazała Spółka, zawierane przez nią umowy leasingu skutkują
    tym, że finansowane rzeczy na gruncie ustawy o rachunkowości stanowią środki trwałe
    korzystającego, a zatem umowy te są kwalifikowane jako umowy leasingu finansowego na
    gruncie MSSF 16 i MSR 17, stanowiących integralny element przepisów unijnych.
    Dyrektywa ATAD wskazując, iż kosztem finansowania jest element odsetkowy raty
    leasingowej w leasingu finansowym odnosiła się właśnie do leasingu zdefiniowanego w
    MSR 17 i MSSF 16. Biorąc natomiast pod uwagę, że umowy zawierane przez Spółkę
    spełniają kryteria wskazane w tych przepisach, a zatem i element odsetkowy rat
    leasingowych należnych na rzecz Spółki jest – z perspektywy korzystającego – kosztem
    finansowania dłużnego, Spółka winna traktować ten element jako przychód odsetkowy.
    Podsumowując powyższe, bez względu na kwalifikację umowy leasingu na gruncie ustawy
    o CIT, tj. bez względu na to czy jest to umowa z art. 17b, czy też z art. 17f ustawy o CIT,
    należne na rzecz Spółki odsetkowe części rat leasingowych, stanowią dla Spółki przychód

    odsetkowy w rozumieniu art. 15c ust. 13 ustawy o CIT. Interpretację taką potwierdza
    zarówno:
    i. konstrukcja art. 15c ustawy o CIT, który odnosi się do umowy leasingu jako takiej, bez
        względu na to w jakim przepisie została ona uregulowana,
    ii. konstrukcja Dyrektywy ATAD, która wprost odnosi się do elementu odsetkowego raty
        leasingowej w leasingu finansowym, który został zdefiniowany w MSR 17 i MSSF
        16, zaś umowy zawierane przez Spółkę spełniają warunki tej definicji.
    W świetle powyższego Spółka wnosi o uznanie jej stanowiska za prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.
    Ocena stanowiska
    Zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, są obowiązani wyłączyć z kosztów
      uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka
      kosztów finansowania dłużnego przekracza wyższą ze wskazanych kwot:
      kwotę 3 000 000 zł albo
      kwotę obliczoną według następującego wzoru:
      [( P – Po ) – ( K – Am – Kfd )] x 30
      w którym poszczególne symbole oznaczają:
      P - zsumowaną wartość przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, z których
        dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym,
      Po - przychody o charakterze odsetkowym,
      K - sumę kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszeń wynikających z
        niniejszego ustępu,
      Am - odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. 16a-16m, zaliczone w roku
        podatkowym do kosztów uzyskania przychodów,
      Kfd - zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów koszty
        finansowania dłużnego nieuwzględnione w wartości początkowej środków
        trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, przed dokonaniem
        pomniejszeń wynikających z niniejszego ustępu.
    W myśl art. 15c ust. 3 ustawy o CIT:
      przez nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego rozumie się kwotę, o jaką
      poniesione przez podatnika koszty finansowania dłużnego, podlegające zaliczeniu
      do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym, przewyższają uzyskane
      przez podatnika w tym roku podatkowym podlegające opodatkowaniu przychody o
      charakterze odsetkowym.
    Zgodnie z art. 15c ust. 12 ustawy o CIT:
      przez koszty finansowania dłużnego rozumie się wszelkiego rodzaju koszty związane
      z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od podmiotów niepowiązanych, środków
      finansowych i z korzystaniem z tych środków, w szczególności odsetki, w tym
      skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka trwałego lub wartości
      niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową raty leasingowej,
      kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty zabezpieczenia
      zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych, niezależnie na
      rzecz kogo zostały one poniesione.
    Według art. 15c ust. 13 ustawy o CIT:

      przez przychody o charakterze odsetkowym rozumie się przychody z tytułu odsetek,
      w tym odsetek skapitalizowanych, oraz inne przychody równoważne ekonomicznie
      odsetkom odpowiadające kosztom finansowania dłużnego.
    Przedmiotem Państwa wątpliwości jest kwestia ustalenia, czy z perspektywy Spółki jako
    finansującego, element odsetkowy rat leasingowych stanowi przychód odsetkowy w
    rozumieniu art. 15c ust. 13 ustawy o CIT, zarówno w przypadku umowy leasingu, o której
    mowa w art. 17b, jak i w przypadku umowy, o której mowa w art. 17f ustawy o CIT.
    Należy zauważyć, że z definicji zawartej w art. 17a pkt 1 ustawy o CIT wynika, że:
      Ilekroć w rozdziale jest mowa o umowie leasingu – rozumie się przez to umowę
      nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze
      stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i
      pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej
      dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości
      niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania
      gruntów.
    Stosownie do art. 17b ust. 1 ustawy o CIT:
      Opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w
      podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w
      przypadku, o którym mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z
      zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli:
      1) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt
        2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40%
        normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są
        podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości
        niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej
        przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości;
      2) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna
        nieprowadząca działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony;
      3) suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2,
        pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej
        wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych,
        a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka
        trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem
        takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia
        następnej umowy leasingu; przepis art. 14 stosuje się odpowiednio.
    Jak stanowi natomiast art. 17f ustawy o CIT:
      Do przychodów finansującego, z zastrzeżeniem ust. 3, i odpowiednio do kosztów
      uzyskania przychodów korzystającego nie zalicza się opłat, o których mowa w art.
      17b ust. 1, w części stanowiącej spłatę wartości początkowej środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki:
      1) umowa leasingu została zawarta na czas oznaczony;
      2) suma ustalonych w umowie leasingu opłat, pomniejszona o należny podatek od
        towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych
        lub wartości niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia przez
        finansującego następnej umowy leasingu środka trwałego lub wartości
        niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem takiej umowy
        odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy
        leasingu; przepis art. 14 stosuje się odpowiednio;
      3) umowa zawiera postanowienie, że w podstawowym okresie umowy leasingu:
      a) odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający, w przypadku gdy nie jest osobą
        wymienioną w lit. b, albo

      b) finansujący rezygnuje z dokonywania odpisów amortyzacyjnych, w przypadku gdy
        korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej.
    Podkreślić należy, że ustawodawca uregulował granice przedmiotowe normy prawnej
    wynikającej z treści art. 15c ust. 12 ustawy o CIT w pierwszej części tego przepisu. Wskazał
    bowiem, że pod pojęciem kosztów finansowania dłużnego należy rozumieć wszelkiego
    rodzaju koszty związane z uzyskaniem środków finansowych i z korzystaniem z tych
    środków. Skoro w treści interpretowanego przepisu mowa jest o korzystaniu ze środków
    finansowych, a nie o korzystaniu z rzeczy, to znaczy, że pod pojęciem kosztów
    finansowania dłużnego mieści się tylko tzw. leasing finansowy.
    Otwarty katalog należności przewidziany w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT dotyczy wyłącznie
    odsetek i wszelkich innych tytułów prawnych związanych z należnościami za uzyskanie
    środków finansowych (od wszelkich innych podmiotów) i za korzystanie z tych środków.
    Część odsetkowa raty leasingowej wymieniona w treści art. 15c ust. 12 ustawy o CIT
    dotyczy zatem wyłącznie stosownych należności związanych z korzystaniem ze środków
    finansowych, a nie za korzystanie z rzeczy, bez względu na to, w jaki sposób należności za
    korzystanie z rzeczy zostały nazwane (udokumentowane) dla potrzeb prawa bilansowego
    stosowanego przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości ponownie wskazać należy, że przez przychody o
    charakterze odsetkowym rozumie się przychody z tytułu odsetek, w tym odsetek
    skapitalizowanych, oraz inne przychody równoważne ekonomicznie odsetkom
    odpowiadające kosztom finansowania dłużnego.
    Do przychodów o charakterze odsetkowym zalicza się więc m.in. otrzymane opłaty,
    prowizje, premie, część odsetkową raty leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie
    zobowiązań przez kontrahentów, przychody z tytułu zabezpieczenia zobowiązań przez
    kontrahentów, w tym przychody z tytułu pochodnych instrumentów finansowych (tzn. to,
    co zostało wymienione jako koszty finansowania dłużnego w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT).
    Należy przyjąć, że samo sformułowanie w art. 15c ust. 13 ustawy o CIT „inne przychody
    równoważne ekonomicznie odsetkom odpowiadające kosztom finansowania dłużnego”
    odsyła do art. 15c ust. 12 ustawy o CIT.
    Zaznaczyć bowiem należy, że – w myśl tego przepisu – przychody odsetkowe są to
    przychody „odpowiadające” kosztom finansowania dłużnego. Innymi słowy, przychody o
    charakterze odsetkowym są „lustrzanym odbiciem” kosztów finansowania dłużnego. To,
    co stanowi koszt finansowania dłużnego po stronie klienta Spółki, dla Państwa stanowi
    przychód o charakterze odsetkowym.
    Skoro część odsetkowa raty leasingowej odnosi się tylko do leasingu finansowego i
    stanowi ona koszty finansowania dłużnego, to tym samym element odsetkowy rat
    leasingowych stanowi przychód odsetkowy tylko w przypadku umowy leasingu
    finansowego, o którym mowa w art. 17f.
    Należy zatem uznać, że Państwa stanowisko zgodnie z którym z perspektywy Spółki jako
    finansującego, element odsetkowy rat leasingowych stanowi przychód odsetkowy w
    rozumieniu art. 15c ust. 13 w przypadku:
      - umowy leasingu, o której mowa w art. 17b – jest nieprawidłowe
      - umowy leasingu, o której mowa w art. 17f – jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym,
    w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu
    sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy,
    iż rozstrzygnięcia w nich zawarte nie są wiążące dla Organu. Interpretacje organów
    podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych
    w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach
    rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
    z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.