Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.210.2025.1.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-16
Teza: Czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego
nieruchomości gruntowych (ustanowionego przed 1 maja
2004 r.) w prawo własności nieruchomości, na wniosek
dotychczasowych użytkowników wieczystych, nie będzie
podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Słowa kluczowe: powiat
przekształcanie-przekształcenie prawa-przekształcenie
prawa wieczystego użytkowania w prawo własności
użytkownicy
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 1 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych zbycia nieruchomości gruntowych,
    oddanych w użytkowanie wieczyste przed 1 maja 2004 r. na rzecz dotychczasowych
    użytkowników wieczystych. Uzupełnili go Państwo pismem z 13 czerwca 2025 r. (wpływ 13
    czerwca 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Powiat jako jednostka samorządu terytorialnego posiadająca osobowość prawną, co
    określa art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst
    jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 107 ze zm.) jest zarejestrowana jako podatnik VAT.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
    (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.), starosta reprezentuje Skarb Państwa w zakresie
    gospodarki nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa położonymi na
    terenie powiatu.
    W zakresie czynności dokonywanych przez starostę, w myśl przepisów ustawy o
    gospodarce nieruchomościami w imieniu Skarbu Państwa, podatnikiem podatku VAT
    obowiązanym do ewidencji i ujmowania w deklaracjach VAT czynności dotyczących
    własności Skarbu Państwa jest Powiat.
    Do tutejszego Starosty wpłynęło 12 wniosków użytkowników wieczystych o sprzedaż
    nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, oddanych w użytkowanie
    wieczyste w trybie art. 198g ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce
    nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.), tzw. „roszczenia”.
    Wnioski te obejmują następujące nieruchomości:
        1) dz. nr ew. 1 w m. A - nabycie z mocy prawa 5 grudnia 1990 r.
        2) dz. nr ew. 2; 3; 4; 5; 6; 7; 8; 9; 10 w m. B - nabycie z mocy prawa 5 grudnia 1990 r.
        3) dz. nr ew. 11 w m. C - nabycie z mocy prawa 5 grudnia 1990 r.
        4) dz. nr ew. 12; 13 w m. D - nabycie z mocy prawa 5 grudnia 1990 r.
        5) dz. nr ew. 14 w m. C - nabycie z mocy prawa 5 grudnia 1990 r.
        6) dz. nr ew. 15 w m. C - nabycie z mocy prawa 5 grudnia 1990 r.
        7) dz. nr ew. 16; 17 w m. E - nabycie z mocy prawa 5 grudnia 1990 r.
        8) dz. nr ew. 18; 19; 20 w m. D - nabycie z mocy prawa 5 grudnia 1990 r.
        9) dz. nr ew. 21 w m. F - nabycie z mocy prawa 9 września 1991 r.
      10) dz. nr ew. 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35 w m. A - nabycie z
        mocy prawa 9 września 1991 r.
      11) dz. nr ew. 36; 37 w m. F - nabycie z mocy prawa 9 września 1991 r.
      12) dz. nr ew. 38 w m. C - nabycie z mocy prawa 28 kwietnia 1992 r.
    Prawo użytkowania wieczystego tych nieruchomości zostało ustanowione przed dniem 1
    maja 2004 r. na podstawie decyzji wojewody. Nieruchomości objęte wnioskiem są
    zabudowane, a budynki, budowle i urządzenia stanowią odrębny od gruntów przedmiot
    własności. Umowy sprzedaży nieruchomości na rzecz jej użytkowników wieczystych
    zostaną zawarte w formie aktów notarialnych.
    Sprzedaż nieruchomości Skarbu Państwa oddanej w użytkowanie wieczyste na rzecz
    użytkownika wieczystego jest odpłatna, a warunki jej sprzedaży określone zostały w art.
    198h ww. ustawy ust. 1 w następujący sposób:

    a) w przypadku zapłaty ceny jednorazowo - jako dwudziestokrotność kwoty stanowiącej
      iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania
      wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia
      umowy sprzedaży;
    b) w przypadku rozłożenia na raty - jako dwudziestopięciokrotność kwoty stanowiącej
      iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania
      wieczystego oraz wartości nieruchomości określonej na dzień zawarcia umowy
      sprzedaży.
    Tryb i zasady sprzedaży zostały określone w art. 70 ustawy o gospodarce
    nieruchomościami. Zgodnie z art. 69a i 198l w przypadku sprzedaży nieruchomości na
    rzecz przedsiębiorców w formie aktu notarialnego będą miały zastosowanie przepisy o
    pomocy publicznej de minimis.

## Pytanie

Czy sprzedaż w formie aktów notarialnych praw własności wymienionych w stanie
    faktycznym nieruchomości gruntowych oddanych w użytkowanie wieczyste przed 1 maja
    2004 r. na rzecz dotychczasowych użytkowników wieczystych będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w świetle przepisów ustawy z dnia 11
    marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r. (Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.), użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie
    12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o
    samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o
    gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz
    niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1463), może wystąpić z żądaniem sprzedaży
    tej nieruchomości na jego rzecz.
    Żądanie sprzedaży, o którym mowa w art. 198g ust. 1, nie przysługuje jeżeli m.in.:
    nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia 1997 r.,
    użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o oddanie
    nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste oraz w odniesieniu do nieruchomości
    gruntowej niezabudowanej.
    Zgodnie z art. 37 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy, nieruchomość jest zbywana w trybie
    bezprzetargowym, jeżeli sprzedaż nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika
    wieczystego w wartości wynikającej z wyceny nieruchomości.
    Przedmiotowa nieruchomość spełnia wszystkie konieczne warunki określone w ustawie o
    gospodarce nieruchomościami.
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 pkt 1, 6 i 7 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jako właściciel,
    w tym również przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu
    działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów
    w zamian za odszkodowanie, oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste czy zbycie tych
    praw.
    W związku z powyższym, dostawą towaru w rozumieniu przepisów ustawy było
    ustanowienie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości dla pierwotnego
    użytkownika wieczystego - z tą chwilą nastąpiło przeniesienie na użytkownika wieczystego
    prawa do rozporządzania nieruchomością jak właściciel.

    Dodatkowo, skoro prawo użytkowania wieczystego w odniesieniu do nieruchomości
    ustanowiono przed 1 maja 2004 r., a więc przed wprowadzeniem przepisów, którymi
    ustawodawca objął tę czynność opodatkowaniem, to nie podlegało ono opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, niemniej jednak nastąpiło przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel
    (...). Zatem w analizowanej sprawie, przeniesienie na użytkownika wieczystego prawa do
    rozporządzania nieruchomością jak właściciel w odniesieniu do przedmiotowej
    nieruchomości nastąpiło w chwili objęcia przez pierwotnego użytkownika prawa
    wieczystego użytkowania tej nieruchomości.
    Tym samym, sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz
    dotychczasowego użytkownika wieczystego - nie może być traktowana, jako ponowna
    dostawa tej samej nieruchomości, bowiem nie zostanie spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1
    ustawy, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do przeniesienia prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel. W świetle przepisów art. 7 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 ustawy doszło już do
    dostawy tej nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego.
    W konsekwencji tego, sprzedaż nieruchomości gruntowej na rzecz dotychczasowych
    użytkowników wieczystych - będąca w istocie przekształceniem prawa wieczystego
    użytkowania w prawo własności nieruchomości, stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego
    do tej nieruchomości, nie wpływa natomiast na „władztwo rzeczy”, które użytkownik
    wieczysty uzyskał przed 1 maja 2004 r. Wobec tego, sprzedaż prawa własności
    nieruchomości na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego - nie może być
    traktowana, jako sprzedaż tego samego towaru.
    Zatem w ocenie wnioskodawcy, sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej
    stanowiącej własność Skarbu Państwa, oddanej w użytkowanie wieczyste przed dniem 1
    maja 2004 r. nie będzie stanowiła dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy i nie
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach, rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postaci energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w
        zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy
        o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na
        warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie
        normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty
        prawo własności zostanie przeniesione;

      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem,
        jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli
        komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie
        spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze
        własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni
        mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym
        przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub
        własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle przedstawionych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą
    z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie gruntu w użytkowanie
    wieczyste, stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Co istotne, przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie
    odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności,
    stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu przedstawienia właściwego rozumienia pojęcia „przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel” należy zaznaczyć, że dotyczy ono tego rodzaju
    czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nią jak właściciel. Chodzi tutaj
    przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania
    nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa
    własności, zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można
    interpretować jako „prawo własności”.
    Ponadto, czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejęcie
    własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do
    zbycia prawa własności rzeczy.
    W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie
    muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności.
    Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach
    nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o
    przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do
    zasady, wydanie towaru.
    Uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie pojęcia
    „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel”, ustawodawca uznał, iż
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, wymieniając tę
    czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa użytkowania
    wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz
    użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak właściciel.
    Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z niego
    pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy:

      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te
      organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla
      realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na
      podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Aby określić możliwość zastosowania art. 15 ust. 6 ustawy, który wyłącza organy władzy
    publicznej z grona podatników podatku od towarów i usług, konieczne jest określenie, czy
    zadania realizowane przez te organy są zadaniami, dla których zostały powołane w
    ramach reżimu publicznoprawnego, czy też są to czynności wykonywane na podstawie
    zawartych umów cywilnoprawnych. Oznacza to, że decydującą przesłanką przesądzającą o
    uznaniu, bądź nieuznaniu organu władzy publicznej za podatnika tego podatku jest
    zachowanie się tego organu jako organu władzy publicznej, bądź jako podatnika w
    stosunku do określonych świadczeń.
    Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatników
    ma charakter wyłączenia podmiotowo-przedmiotowego.
    Aby to wyłączenie miało miejsce, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:
    1) podmiotem jest wyłącznie organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ,
    2) wykonywane są czynności, które związane są wyłącznie z realizacją zadań nałożonych
      na ten podmiot przepisami prawa, do realizacji których został on powołany.
    Innymi słowy, organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach - gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań (co wynika z pierwszej części art. 15 ust. 6 ustawy) oraz gdy wykonuje czynności
    mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Wyłączenie z grona podatników podatku od towarów i usług organów władzy publicznej
    jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im
    specyficznych zadań i funkcji państwowych, np. w zakresie administracji, sądownictwa,
    obrony narodowej. Wówczas wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia
    zasady konkurencji.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne przepisy Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237)
    kształtujące uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak
    również długi czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego)
    wskazują, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do

    rozporządzania tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie
    wynika, że użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz odrębnych
      ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania
      nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej,
      a organami reprezentującymi jednostki samorządu terytorialnego są ich organy
      wykonawcze.
    Zgodnie z art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż
      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej w
      użytkowanie wieczyste.
    W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
      użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga
      sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art. 51
      ust. 2 i art. 57 ust. 1.
    Według art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa, uprzednio
      ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu cywilnego
      nie stosuje się.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Jak stanowi art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż nieruchomości
      następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Stosownie natomiast do art. 71 ust. 1-2 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą
      opłatę i opłaty roczne.
      Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
      umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
    Na podstawie art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
    gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1463) zostały wprowadzone zmiany w ustawie o

    gospodarce nieruchomościami. W ustawie o gospodarce nieruchomościami dodano Dział
    VIa Przepisy epizodyczne dotyczące roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na
    rzecz jej użytkownika wieczystego, tj.: od art. 198g do art. 198l ustawy o gospodarce
    nieruchomościami.
    Zgodnie z art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami:
    1. Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia
      w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym,
      ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
      nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
      innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z żądaniem sprzedaży tej
      nieruchomości na jego rzecz.
    2. Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
    1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia 1997
      r.;
    2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
      oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste;
    3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
      rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach
      morskich (Dz.U. z 2023 r. poz. 1796);
    4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego w
      rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach
      działkowych;
    5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.
    3. Nie zawiera się umowy sprzedaży nieruchomości, o której mowa w ust. 1, jeżeli toczy
      się postępowanie o rozwiązanie umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie
      wieczyste.
    4. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do użytkowania wieczystego powstałego w
      inny sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.
    W myśl art. 198h ustawy o gospodarce nieruchomościami:
    1. W odniesieniu do nieruchomości gruntowych stanowiących własność Skarbu Państwa
      cenę nieruchomości ustala się:
    1) w przypadku zapłaty ceny jednorazowo - jako dwudziestokrotność kwoty stanowiącej
      iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania
      wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia
      umowy sprzedaży;
    2) w przypadku rozłożenia ceny na raty - jako dwudziestopięciokrotność kwoty
      stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
      użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień
      zawarcia umowy sprzedaży.
    2. W odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu
      terytorialnego cenę nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż
      dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej
      opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości
      gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż
      wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
    3. Jeżeli w dniu wystąpienia z żądaniem zawarcia umowy nie obowiązywała opłata roczna
      z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej albo toczy się
      postępowanie w sprawie aktualizacji stawki procentowej opłaty rocznej, właściwy

      organ ustala cenę, o której mowa w ust. 1 i 2, przyjmując stawkę procentową
      określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do celu wynikającego ze sposobu korzystania z
      nieruchomości gruntowej.
    Jak wynika z powołanych przepisów oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste jest
    czynnością odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce nieruchomościami
    przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę oraz opłaty roczne.
    Przy czym, ustanowienie prawa użytkowania wieczystego przed 1 maja 2004 r. nie
    podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż na podstawie
    obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i
    usług oraz o podatku akcyzowym (t. j. Dz. U. z 1993 r. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był
    towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy
    towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług.
    W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Z przedstawionych przez Państwa informacji wynika, że są Państwo jednostką samorządu
    terytorialnego i zarejestrowanym podatnikiem VAT. Wpłynęło do Państwa 12 wniosków
    użytkowników wieczystych o sprzedaż nieruchomości stanowiących własność Skarbu
    Państwa, oddanych w użytkowanie wieczyste w trybie art. 198g ustawy z dnia 21 sierpnia
    1997r. o gospodarce nieruchomościami.
    Wnioski te obejmują następujące nieruchomości:
        1) dz. nr ew. 1 w m. A - nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r.
        2) dz. nr ew. 2; 3; 4; 5; 6; 7; 8; 9; 10 w m. B - nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia
        1990 r.
        3) dz. nr ew. 11 w m. C - nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r.
        4) dz. nr ew. 12; 13 w m. D - nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r.
        5) dz. nr ew. 14 w m. C - nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r.
        6) dz. nr ew. 15 w m. C - nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r.
        7) dz. nr ew. 16; 17 w m. E - nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r.
        8) dz. nr ew. 18; 19; 20 w m. D - nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r.
        9) dz. nr ew. 21 w m. F - nabycie z mocy prawa z dniem 9 września 1991 r.
      10) dz. nr ew. 22; 23; 24; 25; 26; 27; 28; 29; 30; 31; 32; 33; 34; 35 w m. A - nabycie z
        mocy prawa z dniem 9 września 1991 r.
      11) dz. nr ew. 36; 37 w m. F - nabycie z mocy prawa z dniem 9 września 1991 r.
      12) dz. nr ew. 38 w m. C - nabycie z mocy prawa z dniem 28 kwietnia 1992 r.
    Prawo użytkowania wieczystego tych nieruchomości zostało ustanowione przed dniem 1
    maja 2004 r. na podstawie decyzji wojewody. Nieruchomości objęte wnioskiem są
    zabudowane, a budynki, budowle i urządzenia stanowią odrębny od gruntów przedmiot
    własności. Umowy sprzedaży nieruchomości na rzecz jej użytkowników wieczystych
    zostaną zawarte w formie aktów notarialnych.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż prawa własności ww. nieruchomości
    gruntowych oddanych w użytkowanie wieczyste przed 1 maja 2004 r. na rzecz
    dotychczasowych użytkowników wieczystych, będzie stanowić czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

    W analizowanej sprawie, skoro prawa użytkowania wieczystego ww. nieruchomości
    ustanowiono przed wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął tę czynność
    opodatkowaniem, to nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    niemniej jednak nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel.
    W związku z tym, sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowych, o których mowa
    we wniosku, na rzecz aktualnych użytkowników wieczystych, będzie w istocie
    przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości i
    będzie stanowiła jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, natomiast nie
    wpłynie na „władztwo rzeczy”, które użytkownicy już uzyskali.
    W konsekwencji, w analizowanej sprawie sprzedaż ww. nieruchomości na rzecz
    dotychczasowych użytkowników wieczystych, będąca w istocie czynnością przekształcenia,
    w trybie określonym w art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami, prawa
    użytkowania wieczystego gruntu, które zostało ustanowione przed 1 maja 2004 r. w prawo
    własności tych nieruchomości, nie może być traktowana jako ponowna dostawa tych
    samych nieruchomości, w związku z czym, nie będzie stanowiła odpłatnej dostawy
    towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy, ani żadnej
    innej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Tym samym, w opisanej sytuacji czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego
    nieruchomości gruntowych (ustanowionego przed 1 maja 2004 r.) w prawo własności
    nieruchomości, na wniosek dotychczasowych użytkowników wieczystych, nie będzie
    podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.