Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.43.2025.1.PK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-24
Teza: Ustalenie, czy do telefonów komórkowych, w tym smartfonów, zastosowanie ma 20% roczna stawka amortyzacji.
Słowa kluczowe: amortyzacja; klasyfikacja-Klasyfikacja Środków Trwałych (KŚT); leasing-leasing operacyjny; telefon-telefon komórkowy; środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-Środki trwałe
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16h-ust. 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16i-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 22 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, który dotyczy

    ustalenia, czy do telefonów komórkowych, w tym smartfonów, zastosowanie ma 20%
    roczna stawka amortyzacji?
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) [dalej: Spółka, A.] jest osobą
    prawną, polskim rezydentem podatkowym dla celów podatku dochodowego od osób
    prawnych [CIT] i czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług [VAT]. Działalność
    gospodarcza Spółki obejmuje przede wszystkim świadczenie usług leasingu i najmu
    środków trwałych, w tym przede wszystkim sprzętu IT, pojazdów, naczep do takich
    pojazdów, maszyn, urządzeń i nieruchomości.
    Jednym z przedmiotów finansowania są telefony komórkowe, w tym smartfony, których
    finansowanie oferowane jest przez Spółkę w formie leasingu operacyjnego, tj. umowy
    leasingu, o której mowa w art. 17b ustawy o CIT. Umowa ta — zgodnie z wymogami art.
    17b ust. 1 ustawy o CIT — odznacza się m.in. minimalnym okresem trwania nie krótszym
    niż 40% tzw. normatywnego okresu amortyzacji. Na gruncie art. 17a pkt 4) ustawy o CIT
    normatywnym okresem amortyzacji — w przypadku środków trwałych — jest okres, w
    którym odpisy amortyzacyjne, wynikające z zastosowania stawek amortyzacyjnych
    określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych, zrównują się z wartością początkową
    środków trwałych. Na ustalenie normatywnego okresu amortyzacji dla umowy leasingu
    telefonów komórkowych bezpośredni wpływ ma zatem stawka amortyzacji mająca
    zastosowanie do tych telefonów.
    Normatywny okres amortyzacji nie jest jedyną kategorią wiążącą się z umową leasingu, na
    którą wpływa stawka amortyzacji stosowana do telefonów komórkowych — zgodnie
    bowiem z art. 17c pkt 1) ustawy o CIT, jeżeli po upływie podstawowego okresu umowy
    leasingu operacyjnego, finansujący przenosi na korzystającego własność środka trwałego
    przychodem z jego sprzedaży jest jego jego wartość wyrażona w cenie określonej w
    umowie sprzedaży; jeżeli jednak cena ta jest niższa od hipotetycznej wartości netto tego
    środka trwałego, przychód finansującego określa się w wysokości wartości rynkowej
    według zasad określonych w art. 14. Jak natomiast wynika z art. 17a pkt 6) ustawy o CIT,
    hipotetyczną wartość netto środka trwałego ustala się jako wartość początkową określoną
    zgodnie z art. 16g pomniejszoną o odpisy amortyzacyjne obliczone według zasad
    określonych w art. 16k ust. 1 z uwzględnieniem współczynnika 3. Art. 16k ust. 1 ustawy o
    CIT odsyła natomiast do stawek podanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych,
    stanowiącym załącznik do ustawy o CIT.
    Jak wynika z powyższego, stawka amortyzacji mająca zastosowanie do telefonów
    komórkowych ma wpływ nie tylko na ustalenie minimalnego okresu trwania umowy
    leasingu operacyjnego, ale też na hipotetyczną wartość netto, a więc i minimalny poziom
    ceny sprzedaży telefonu (na rzecz korzystającego) po upływie podstawowego okresu
    trwania umowy leasingu.
    Biorąc natomiast pod uwagę, iż po stronie Spółki istniały wątpliwości co do stawki
    amortyzacji mającej zastosowanie do telefonów komórkowych, A. wystąpiła do Głównego
    Urzędu Statystycznego o wydanie opinii co do ich klasyfikacji na gruncie Klasyfikacji
    Środków Trwałych, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 3.10.2016 r.
    w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych [Dz.U. z 2016 r., poz. 1864, dalej: KŚT 2016].
    Zgodnie z opinią wydaną przez Urząd Statystyczny w Łodzi 23.01.2019 r., smartfony, czyli
    przenośne urządzenia łączące funkcje telefoniczne i multimedialne, zostały
    zakwalifikowane do kodu KŚT 623 „Urządzenia odbiorcze i transmisyjne dla telefonii i
    telegrafii”. Uzyskanie przedmiotowej opinii — z uwagi na kształt KŚT i wskazanie telefonów
    komórkowych wprost w ramach kodu KŚT 629 z przypisaną do nich stawką amortyzacji w
    wysokości 20% - nie rozwiało tym samym wątpliwości Spółki co do stawki amortyzacji
    mającej zastosowanie do tych środków trwałych.

    Jednocześnie, Spółka pragnie wskazać, iż opisane telefony komórkowe, w tym smartfony,
    których finansowanie oferuje Spółka w formie umowy leasingu operacyjnego, spełniają
    warunki uznania ich za środki trwałe w rozumieniu art. 16a ustawy o CIT. Nie mają tu
    również zastosowania wyłączenia od amortyzacji przewidziane w art. 16c ustawy o CIT.
    W związku z powyższym, Spółka dąży do ustalenia prawidłowej rocznej stawki amortyzacji
    mającej zastosowanie do telefonów komórkowych, w tym smartfonów, zgodnie z
    Wykazem rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiącym Załącznik nr 1 do ustawy o CIT.

## Pytanie

Czy do telefonów komórkowych, w tym smartfonów, zastosowanie ma 20% roczna stawka
    amortyzacji?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Spółki, do opisanych w stanie faktycznym telefonów komórkowych, w tym
    smartfonów, zastosowanie ma 20% roczna stawka amortyzacji, zgodnie z Załącznikiem nr
    1 do ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z
    2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).
    Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 16i ust. 1 ustawy o CIT, odpisów
    amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł, dokonuje się przy
    zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i
    zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1. Ustawowe roczne stawki amortyzacji
    zawarte zostały zatem w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiącym
    załącznik nr 1 do ustawy o CIT.
    Z Wykazu rocznych stawek amortyzacji wynika, iż dla telefonów komórkowych właściwą
    stawką amortyzacji jest stawka w wysokości 20%, przy czym nie została jednocześnie
    przewidziana odrębna (czy też odmienna) stawka amortyzacji dla smartfonów, co jest o
    tyle zasadne, że smartfony są de facto jednym z typów telefonów komórkowych.
    Potwierdza to jednoznacznie ujęcie telefonów komórkowych, w tym smartfonów w pozycji
    63 załącznika nr 15 do ustawy z 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług [ustawa o
    VAT], tj. załącznika zawierającego listę towarów i usług objętych tzw. obowiązkowym
    mechanizmem podzielonej płatności przy spełnieniu warunków określonych w art. 108a
    ust. 1 a tej ustawy. Zgodnie z poz. 63 załącznika nr 15 do ustawy o VAT, obowiązek ten
    dotyczy telefonów komórkowych, w tym smartfonów. Tym samym — skoro smartfony są
    jednym z rodzajów telefonów komórkowych, w ocenie A., tak jak telefony komórkowe
    korzystają one z 20% stawki amortyzacji zgodnie z Załącznikiem nr 1 do ustawy o CIT.
    To co jednak budzi wątpliwości, to symbol KŚT, do którego ustawodawca odniósł się przy
    telefonach komórkowych. Jak bowiem wynika z Załącznika nr 1 do ustawy o CIT, przy
    pozycji „telefony komórkowe”, dla której przewidziana została 20% stawka amortyzacji,
    wskazano, iż chodzi tu o telefony komórkowe sklasyfikowane pod symbolem KŚT 629.
    Tymczasem, jeśli przeanalizować KŚT 2016, to okaże się, że pozycja 629 w ogóle nie
    obejmuje telefonów komórkowych — pod symbolem tym klasyfikowane są Pozostałe
    urządzenia dla radiofonii, telewizji i telekomunikacji, obejmujące anteny wszystkich typów
    oraz mikrofony, głośniki i wzmacniacze. Z tego względu należy sięgnąć do zmian
    towarzyszących wprowadzeniu KŚT 2016 — klasyfikacja ta została wprowadzona na mocy
    rozporządzenia Rady Ministrów z 3.10.2016 r. i zastąpiła obowiązującą dotychczas
    klasyfikację wynikającą z rozporządzenia Rady Ministrów z 10.12.2010 r. w sprawie
    Klasyfikacji Środków Trwałych [Dz.U. nr 242, poz. 1622, dalej: KŚT 2010]. W
    nieobowiązującej obecnie KŚT 2010, pod symbolem 629 faktycznie mieściły się Pozostałe
    urządzenia tele i radiotechniczne, obejmujące m.in. telefony komórkowe. Natomiast — jak
    wskazano powyżej — zgodnie z obecnie obowiązującą KŚT 2016, pod symbolem 629 nie
    mieszczą się już telefony komórkowe, w tym smartfony (symbol 629 KŚT 2016 obejmuje
    bowiem anteny wszystkich typów, mikrofony, głośniki i wzmacniacze).

    Analiza Grupy 6 KŚT 2016 wskazuje natomiast, że pod symbolem 623 Urządzenia
    odbiorcze i transmisyjne dla telefonii i telegrafii zaklasyfikowane zostały aparaty
    telefoniczne (przewodowe i do sieci komórkowych, smartfony). Potwierdza to również
    korelacja z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług z 2015 r. — jak bowiem wynika z klucza
    powiązań, pod symbolem KŚT 2016 mieszczą się urządzenia sklasyfikowane w ramach
    kodu PKWiU 26.30.22, tj. telefony dla sieci komórkowych lub dla innych sieci
    bezprzewodowych.
    Tym samym, z powyższego wynika, iż Załącznik nr 1 do ustawy o CIT zawierający Wykaz
    rocznych stawek amortyzacji, odwołując się w odniesieniu do telefonów komórkowych do
    symbolu 629 KŚT 2016, referuje de facto do symbolu KŚT 2016, w którym nie ujęto
    telefonów komórkowych ani smartfonów.
    W ocenie Spółki nie oznacza to jednak, że do telefonów komórkowych, w tym smartfonów,
    zastosowanie może mieć inna stawka amortyzacji niż ta, wskazana dla takich środków
    trwałych w Załączniku nr 1 do ustawy o CIT, tj. stawka 20%. W opinii A. nadrzędne
    znaczenie należy bowiem przypisać opisowi zawartemu w Wykazie rocznych stawek
    amortyzacji, nie zaś oczywiście błędnej referencji do symbolu 629 KŚT 2016, który w ogóle
    nie obejmuje telefonów komórkowych (w tym smartfonów). Gdyby bowiem uznać, że
    zasadna i właściwa jest referencja do symbolu 629 KŚT 2016, analizowana pozycja w
    Wykazie rocznych stawek amortyzacji dotycząca telefonów komórkowych okazałaby się
    zbędna, jako że byłby to zbiór pusty. Pod symbolem 629 KŚT 2016 nie zostały bowiem
    zaklasyfikowane żadne telefony komórkowe. Przyjęcie takiej konkluzji — zgodnie z którą
    jakaś część normy prawnej jest zbędna — byłoby wyrazem niedozwolonej wykładni
    przepisów.
    Zastosowanie do telefonów komórkowych (w tym smartfonów) rocznej stawki amortyzacji
    na poziomie 20%, zgodnie z opisem pozycji w Załączniku nr 1 do ustawy o CIT, z
    pominięciem referencji do symbolu KŚT 629 znajduje swoje uzasadnienie również na
    gruncie hierarchii aktów prawnych, w tym w szczególności aktów zastrzeżonych do
    regulowania podstawowych elementów danin publicznych. Jak bowiem wynika z 217
    Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2.04.1997 r. [Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.]
    nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów
    opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz
    kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Tym samym,
    regulacje w zakresie tego, kto płaci podatek, od czego płacony jest podatek oraz jaka jest
    jego wysokość, zastrzeżone zostały dla aktów na poziomie ustawy. Jak również
    wielokrotnie podkreślał Trybunał Konstytucyjny, kluczowe elementy kształtujące dany
    podatek, nie mogą być określone przez akty niższego rzędu, w tym np. rozporządzenia.
    Przykładowo, w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 11.12.2007 r. (sygn. U 6/06) Trybunał
    stwierdził, iż: Przyjęcie fasady wyłączności ustawy w sferze prawa daninowego oznacza, Że
    wypadki, w których w ustawach podatkowych Zamieszczane są upoważnienia do
    wydawania aktów podustawowych, zdeterminowane są przede wszystkim brzmieniem
    art. 217 Konstytucji, w dalszej zaś dopiero kolejności wymaganiami zawartymi w art. 92
    Konstytucji. Podustawowe akty prawne mogą zątem zamierać takie tylko uregulowania z
    zakresu prawa podatkowego, które stanowią dopełnienie regułaji zastrzeżonej dla materii
    ustawowej pod warunkiem, że spełniają wymagania art. 92 ust. 1 Konstytucji.
    Aktypodustawowe mogą zawierać wyłącznie uregulowania uzupełniające to, co zostało
    uregulowane w ustawie, i tylko w zakresie nieprzesądzającym o istotnych elementach
    konstrukcji podatku (...)
    W kontekście powyższych zasad i orzeczenia TK należy wskazać, że stawka amortyzacji,
    według której dokonywane są odpisy amortyzacyjne, wpływa bezpośrednio na poziom
    kosztów uzyskania przychodu po stronie podatnika, a tym samym wykazywany przez
    niego dochód (bądź stratę) i należny podatek. Stąd też, wiążące dla ustalenia tej stawki

    winny być zapisy ustawy o CIT, w tym przede wszystkim Załącznik nr 1 do ustawy o CIT,
    który w odniesieniu do telefonów komórkowych jasno wskazuje na zastosowanie stawki
    amortyzacji na poziomie 20%.
    Co równie istome, ustawa o CIT nie odwołuje się w żadnym przepisie wprost do KŚT 2016
    — tym samym, rola tej klasyfikacji może być jedynie pomocnicza, czysto techniczna.
    Wskazują na to również inne elementy, Po pierwsze, przyjęcie klasyfikacji środków
    trwałych (w tym KŚT 2016) odbywa się w formie rozporządzenia Rady Ministrów, a więc
    aktu niższego rzędu niż ustawa, a po drugie, na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z
    29.06.1995 r. o statystyce publicznej, a więc ustawy niepodatkowej. Tym samym, za
    wiążące należy uznać odwołanie do „telefonów komórkowych” zawarte w Załączniku nr 1
    do ustawy o CIT z przypisaną im stawką amortyzacji w wysokości 20%, bez względu na to,
    do jakiego kody KŚT ta pozycja się odwołuje.
    Na takie podejście wskazywał również proces legislacyjny zmierzający do zmiany
    Załącznika nr 1 do ustawy o CIT w związku z wejściem w życie KŚT2016. Jak bowiem wynika
    z pkt 32 uzasadnienia do ustawy z 27.10.2017 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o
    zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez
    osoby fizyczne [Dz.U. z 2017 r., poz. 2175 z późn. zm.], wyłącznym celem zmian w zakresie
    tego Załącznika było dostosowanie Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych do nowej
    KŚT 2016. Uzasadnienie to w żadnym z punktów nie wskazywało, że celem zmiany były
    jakiekolwiek modyfikacje samych stawek amortyzacji, w tym stawki dla telefonów
    komórkowych.
    W ocenie Spółki, w trakcie dostosowywania Załącznika nr 1 do ustawy o CIT do KŚT 2016
    mogło natomiast dojść do pewnego przeoczenia, jako że faktycznie na gruncie uprzednio
    obowiązującej KŚT 2010 telefony komórkowe klasyfikowane były pod symbolem 629,
    podczas gdy na gruncie KŚT 2016 są one klasyfikowane pod symbolem 623.
    Niedopatrzenie to nie skutkuje jednak zastosowaniem wobec tych telefonów stawki
    amortyzacji innej niż 20%, a to z uwagi na przywołane uprzednio argumenty, w tym
    przede wszystkim sam kształt Załącznika nr 1 do ustawy o CIT, który telefonom
    komórkowym wprost przypisuje tę stawkę (mimo błędnej referencji do symbolu KŚT 629).
    Niezależnie od powyższego należy wskazać, że zaliczenie wartości środka trwałego do
    kosztów podatkowych poprzez odpisy amortyzacyjne od jego wartości początkowej ma —
    w założeniu — odzwierciedlać stopniową utratę wartości przez ten środek trwały, a to
    oznacza, że okres normatywnej amortyzacji środka trwałego powinien być co do zasady
    skorelowany z okresem jego ekonomicznej użyteczności. Stawka w wysokości 20%
    odpowiada 5-letniemu normatywnemu okresowi amortyzacji. Tymczasem, praktyka
    pokazuje, że dla przeciętnego użytkownika okres 5 lat jest maksymalnym okresem
    korzystania z jednego telefonu komórkowego. W większości przypadków okres ten jest
    zdecydowanie krótszy. Stąd też, jakakolwiek niższa stawka amortyzacji, skutkująca
    wydłużeniem normatywnego okresu amortyzacji, byłaby nieadekwatna z perspektywy
    praktycznego okresu używania telefonów komórkowych.
    Wszystkie powyższe argumenty przemawiają za zasadnością uznania, że w odniesieniu do
    telefonów komórkowych (w tym smartfonów) zastosowanie znajduje stawka amortyzacji
    na poziomie 20%. Wątpliwości w tym zakresie nie mają również organy podatkowe —
    stanowisko takie popiera Dyrektor KIS w wydawanych interpretacjach, np.:
        interpretacji Dyrektora KIS z 21.05.2020 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.74.2020.1.AP,
        interpretacji Dyrektora KIS z 20.05.2020 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.65.2020.1.BJ,
        interpretacji Dyrektora KIS z 5.06.2020 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.98.2020.1.AK.

    Podsumowując powyższe argumenty, w ocenie Spółki, za prawidłową stawkę amortyzacji
    mającą zastosowanie do telefonów komórkowych, w tym smartfonów, należy uznać
    stawkę 20%, przypisaną tym środkom trwałym wprost w Załączniku nr 1 do ustawy o CIT.
    W związku z powyższym Spółka wnosi o uznanie jej stanowiska za prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, że
    rozstrzygnięcia w nich zawarte nie są wiążące dla organu. Interpretacje organów
    podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych
    w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach
    rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje

    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.