Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.719.2024.2.BS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-30
Teza: Dotyczy ustalenia, czy Wynagrodzenie wypłacone przez Spółkę na rzecz Zbywcy powinno stanowić koszt uzyskania przychodu inny niż bezpośrednio związany z przychodami w rozumieniu art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”), potrącalny jednorazowo w dacie poniesienia.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; moment; wynagrodzenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność kosztów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 4d

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia, o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy ustalenia, czy Wynagrodzenie wypłacone przez Spółkę na
    rzecz Zbywcy powinno stanowić koszt uzyskania przychodu inny niż bezpośrednio
    związany z przychodami w rozumieniu art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”), potrącalny jednorazowo w dacie poniesienia.
    Uzupełnili go Państwo, w odpowiedzi na wezwanie pismem z 27 stycznia 2025 r. (wpływ w
    tym samym dniu).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest spółką z ograniczoną
    odpowiedzialnością posiadającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o
    nieograniczonym obowiązku podatkowym w rozumieniu przepisów ustawy o CIT.
    Głównym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest produkcja (...)
    Spółka oraz jej jedyny udziałowiec tj. A GmbH (dalej: „Zbywca”), należą do
    międzynarodowej grupy kapitałowej. Zbywca jest niemieckim rezydentem podatkowym,
    również prowadzącym (...) oraz dystrybucji oferowanych produktów.
    W wyniku wewnątrzgrupowych ustaleń podjęta została decyzja o przeniesieniu funkcji
    produkcyjnej Zbywcy obejmującej produkcję zakrętek do zakładu produkcyjnego Spółki. W
    ramach transferu funkcji produkcyjnej Spółka nabyła środki trwałe składające się na linię
    produkcyjną Zbywcy, w oparciu, o które kontynuuje ona obecnie swoją działalność.
    Rezultatem przedmiotowej transakcji było zwiększenie zdolności produkcyjnych
    Wnioskodawcy, a także planowane uzyskanie dalszych korzyści ekonomicznych w długim
    okresie, w tym zwiększenie potencjału do generowania przychodów.
    Biorąc pod uwagę, że doszło do przeniesienia na Spółkę potencjału do generowania
    zysków oraz jednocześnie rezygnacji Zbywcy z posiadanej uprzednio funkcji produkcyjnej
    w zakresie (...), Spółka zobowiązała się do wypłaty na rzecz Zbywcy wynagrodzenia w
    postaci tzw. „exit fee” (dalej: „Wynagrodzenie”).
    Wysokość Wynagrodzenia została określona po przeprowadzeniu analizy przekazywanego
    potencjału do generowania zysków, a Zbywca wystawił w dniu 29 lipca 2024 roku fakturę
    na rzecz Spółki, w kwocie wynikającej z dokonanej wyceny.
    Wnioskodawca, w oparciu o wystawioną fakturę, uregulował płatność z tytułu
    Wynagrodzenia, ponosząc ciężar ekonomiczny tego wydatku.
    Wnioskodawca pragnie przy tym podkreślić, że Wynagrodzenie nie stanowi opłaty za
    nabycie środków trwałych wchodzących w skład przenoszonej na rzecz Spółki linii
    produkcyjnej. Wynagrodzenie z tego tytułu zostało uregulowane przez strony w sposób
    odrębny.
    Jednocześnie, Spółka informuje, że dla potrzeb bilansowych, planuje ująć Wynagrodzenie
    w księgach rachunkowych jako rozliczenie międzyokresowe kosztów (czynne). Przy czym,
    na chwilę obecną ostateczna decyzja w tym zakresie nie została jeszcze podjęta i
    Wnioskodawca nie może całkowicie wykluczyć, że w wyniku podjętych konsultacji z
    audytorem, konieczne będzie ujęcie Wynagrodzenie dla celów rachunkowych w drodze
    jego skapitalizowania do wartości początkowej nabytych w ramach przeniesionej linii
    produkcyjnej środków trwałych.
    W związku z przedstawionym stanem faktycznym, Wnioskodawca powziął wątpliwości
    dotyczące sposobu ujęcia Wynagrodzenia jako kosztu uzyskania przychodu.

    W uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z 27 stycznia 2025 r. wskazali Państwo, że:
      1) Wynagrodzenie „exit fee” (dalej: ,,Wynagrodzenie”) wypłacone przez Spółkę na rzecz
        A GmbH (dalej: ,,Zbywca”) zostało poniesione w celu osiągnięcia, zachowania, albo
        zabezpieczenia źródła przychodów. Co więcej należy stwierdzić, że ponieważ jest to
        opłata za przeniesienie na rzecz Wnioskodawcy funkcji produkcyjnej Zbywcy i
        potencjału do generowania sprzedaży i zysku, dokonana opłata wpłynie na
        możliwość osiągnięcia dodatkowych przychodów przez Wnioskodawcę.
        Tak jak zresztą Wnioskodawca wskazał już w opisie stanu faktycznego we wniosku,
        rezultatem przedmiotowej transakcji było zwiększenie zdolności produkcyjnych
        Wnioskodawcy, a także planowane uzyskanie dalszych korzyści ekonomicznych w
        długim okresie, w tym zwiększenie potencjału do generowania przychodów.
        W konsekwencji, koszty „exit fee” poniesione przez Wnioskodawcę miały na celu
        właściwe rozliczenie transakcji, w ramach której Wnioskodawca nabył dodatkowe
        funkcje produkcyjne w segmencie produkcji (...), dzięki którym wzrósł jego potencjał
        produkcyjny, przekładając się tym na możliwość generowania zwiększonych
        przychodów.
        Podsumowując, Wynagrodzenie ponoszone jest w celu m.in. zwiększenia zdolności
        produkcyjnych, dalszego uzyskiwania korzyści ekonomicznych w długim okresie
        oraz zwiększenia potencjału do generowania przychodów, a co za tym idzie –
        Wynagrodzenie w postaci „exit fee” zostało poniesione przez Wnioskodawcę w celu
        uzyskania przychodu.
      2) Wnioskodawca wskazuje, że wartość Wynagrodzenia „exit fee” z tytułu przeniesienia
        funkcji produkcyjnej została ustalona na podstawie zewnętrznej analizy
        sporządzonej przez niezależny podmiot, zgodnie z powszechnie stosowanymi
        standardami wyceny. W związku z tym można uznać, że wynagrodzenie w postaci
        „exit fee” jest zgodne z warunkiem ceny rynkowej określonym w art. 11c ustawy o
        CIT.

## Pytanie

Czy Wynagrodzenie wypłacone przez Spółkę na rzecz Zbywcy powinno stanowić koszt
    uzyskania przychodu inny niż bezpośrednio związany z przychodami w rozumieniu art. 15
    ust. 4d ustawy o CIT, potrącalny jednorazowo w dacie poniesienia?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, Wynagrodzenie stanowi koszt pośrednio związany z
    przychodami Spółki i wydatek ten powinien być ujęty w kosztach uzyskania przychodów
    jednorazowo w dacie poniesienia, bez względu na sposób rozliczenia tego wydatku dla
    celów bilansowych.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., zwanej dalej:
    „Ustawa o CIT”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
    przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zgodnie z ogólnie przyjętą wykładnią powyższego przepisu, za koszt uzyskania przychodu
    może zostać uznany jedynie taki wydatek, który spełnia łącznie następujące warunki:
      a) jest poniesiony przez podatnika, tj. pokryty z zasobów majątkowych podatnika;
      b) jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona;
      c) pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;
      d) poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia
        źródła przychodów;

      e) został właściwie udokumentowany;
      f) nie znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT nie
        uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W opinii Wnioskodawcy, wydatek z tytułu Wynagrodzenia będzie spełniał wszystkie
    powyższe warunki.
    Zdaniem Spółki, wynika to w pierwszej kolejności z faktu, że wydatek z tytułu zapłaconego
    Wynagrodzenia został faktycznie poniesiony przez Wnioskodawcę. Wydatek ten został
    bowiem zafakturowany przez Zbywcę, a następnie pokryty ze środków pieniężnych
    Wnioskodawcy.
    W odniesieniu do drugiej z ww. przesłanek wskazać także należy, że Spółka nie otrzymała i
    nie jest w żaden sposób planowane dokonanie zwrotu środków wypłaconych na rzecz
    Zbywcy. W konsekwencji Spółka poniosła całkowity ekonomiczny ciężar przedmiotowych
    wydatków.
    Jednocześnie, Wynagrodzenie zostało poniesione w związku z prowadzoną działalnością
    gospodarczą oraz w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła
    przychodów.
    Należy bowiem zwrócić uwagę, że zgodnie z brzmieniem przepisu art. 16 ust. 1 ustawy o
    CIT, kosztem uzyskania przychodów mogą być zarówno wydatki, których poniesienie
    bezpośrednio przekłada się na uzyskanie konkretnych przychodów, jak i wydatki, których
    nie można przypisać do określonych przychodów, ale których poniesienie nastąpiło z
    zamiarem zachowania, czy też zabezpieczenia źródła przychodów osiąganych w
    przyszłości.
    W tym kontekście należy zwrócić uwagę, że ze względu na powiązania między Spółką oraz
    Zbywcą, w celu ustalenia rynkowych warunków rozliczeń należy uwzględnić przepisy z
    obszaru cen transferowych, w tym w szczególności § 16 rozporządzenia Ministra Finansów
    z dnia 21 grudnia 2018 roku w sprawie cen transferowych w zakresie podatku
    dochodowego od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1129 ze zm.; dalej:
    „Rozporządzenie TP”), zgodnie z którym w przypadku restrukturyzacji (rozumianej jako
    zmiana profilu funkcjonalnego danego podmiotu, w niniejszej sprawie skutkująca
    przejęciem części dotychczasowych funkcji Zbywcy przez Spółkę) przy badaniu
    porównywalności uwzględnia się również zasadność wprowadzenia i wysokość
    wynagrodzenia wypłaconego w ramach restrukturyzacji.
    Zgodnie natomiast z § 18 Rozporządzenia TP, jeżeli do określenia wynagrodzenia z tytułu
    restrukturyzacji została wybrana technika wyceny oparta o wycenę przyszłych
    oczekiwanych korzyści ekonomicznych, to wycenie podlegają łącznie przenoszone funkcje,
    aktywa, kategorie ryzyka, w tym korzyści, efekty synergii oraz szanse.
    Powołane regulacje wskazują więc bezpośrednio na możliwość wystąpienia po stronie
    dokonującej przeniesienia określonych funkcji prawa do wynagrodzenia (innego aniżeli
    wynagrodzenie za przenoszone w ramach restrukturyzacji środki trwałe). Tym samym
    należy zauważyć, że wypłaty wynagrodzenia z tytułu przeniesienia określonych funkcji lub
    aktywów lub ryzyk są nieodłącznym elementem występującym przy restrukturyzacjach
    działalności w ramach grup kapitałowych (tzw. „exit fee”).
    W konsekwencji, w opinii Wnioskodawcy, uwzględniając treść art. 15 ust. 1 zdanie
    pierwsze ustawy o CIT oraz § 16-18 Rozporządzenia TP, należy uznać, że zapłacone
    Wynagrodzenie jest ściśle związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, warunkując
    prawidłowość rozliczenia transakcji gospodarczej z podmiotem powiązanym (Zbywcą).
    Jednocześnie, w kontekście powyższych przepisów Wnioskodawca wskazuje, że zapłata
    Wynagrodzenia za przeniesienie funkcji produkcyjnej jest formą wynagrodzenia za
    przejęcie źródła przychodów i elementem prawidłowego oraz zgodnego z
    przywoływanymi wcześniej przepisami rozliczenia pomiędzy stronami. Co równie istotne,

    wypłata Wynagrodzenia jest również ze wszech miar uzasadniona w realiach rynkowych,
    gdyż racjonalnie działający podmiot gospodarczy nie wyzbyłby się swojego źródła
    dochodów na rzecz innego podmiotu bez stosownej opłaty czy innego ekwiwalentu.
    Nie powinno ulegać również wątpliwości, że – jak zostało powyżej wykazane –
    Wynagrodzenie stanowiące prawidłowy i konieczny element transakcji polegającej na
    przejęciu przez Spółkę funkcji produkcyjnej Zbywcy, realizowanej w oparciu o dodatkowo
    nabyte aktywa, należy uznać za wydatek poniesiony w celu zwiększenia możliwości
    produkcyjnych Wnioskodawcy, a co za tym idzie zwiększenia generowanych przychodów
    ze zbycia wytworzonych towarów.
    Tym samym, Wynagrodzenie jako warunek nabycia linii produkcyjnej, stanowi w opinii
    Spółki uzasadniony ekonomicznie wydatek, poniesiony w celu uzyskania przychodów, jak
    również zabezpieczenia i zachowania źródła przychodów (poprzez umocnienie potencjału
    produkcyjnego).
    Ponadto, same przepisy podatkowe (w szczególności art. 11c ustawy o CIT, nakazujący
    stosowanie przez podmioty powiązane warunków rynkowych) uznają zasadność
    występowania takiego wynagrodzenia.
    Dalsza analiza okoliczności przedstawionych we wniosku również prowadzi do konkluzji, iż
    wydatek z tytułu Wynagrodzenia będzie spełniał kolejne przesłanki do zakwalifikowania go
    na gruncie ustawy o CIT jako kosztu uzyskania przychodu Spółki. Przedmiotowy wydatek
    został bowiem prawidłowo udokumentowany oraz nie został wymieniony w katalogu
    wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów.
    Jednocześnie, w celu określenia momentu rozpoznania kosztów podatkowych, istotne
    znaczenie ma związek, w jakim wydatek pozostaje wobec uzyskiwanych przychodów. Na
    tej podstawie, wyróżnia się koszty bezpośrednio związane z przychodami oraz koszty inne
    niż bezpośrednio związane z przychodami (tzw. koszty pośrednie).
    W myśl art. 15 ust. 4 ustawy o CIT koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z
    przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku
    podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały
    odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    Z kolei, w świetle art. 15 ust. 4d ustawy o CIT koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty
    bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Przy czym,
    jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe
    określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią
    koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT za dzień poniesienia kosztu innego niż
    bezpośrednio związany z przychodami należy przyjąć dzień, na który ujęto koszt w
    księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury lub rachunku, z wyjątkiem
    sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
    międzyokresowych kosztów.
    Terminy „bezpośredniego” i „pośredniego” związku kosztu z przychodem nie zostały
    zdefiniowane w ustawie o CIT, w związku z czym konieczne jest odwołanie się do dorobku
    interpretacyjnego.
    Zgodnie ze stanowiskiem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS” lub
    „Organ”) przedstawionym w interpretacji indywidualnej z dnia z 10 lutego 2023 r., Znak:
    0111-KDIB1-2.4010.26.2023.1.EJ: „pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie
    wydatki, których nie da się przypisać wprost do określonych przychodów, ale są
    racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągania. Nie pozostają one w
    uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami podatnika - brak jest możliwości
    ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód. Do tego
    rodzaju kosztów zalicza się m.in. koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki

    na utrzymanie obiektów, obsługę prawną, ubezpieczenia, świadczenia na rzecz
    pracowników. Każdy z ww. wydatków jest związany z działalnością prowadzoną przez
    podatnika i przyczynia się w sposób ogólny do osiągania przez niego przychodów. Nie
    można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy”.
    W tym kontekście, w opinii Wnioskodawcy, należy uznać, że wydatek z tytułu
    Wynagrodzenia jest ponoszony w związku z przyszłymi przychodami Spółki. Niemniej,
    zdaniem Wnioskodawcy, Wynagrodzenie nie przekłada się wprost na uzyskanie
    konkretnego przychodu i nie jest możliwe jego jednoznaczne przypisanie do danego
    przychodu lub danego towaru czy też produktu.
    W konsekwencji, mając także na uwadze cytowane powyżej stanowisko Organu, Spółka
    stoi na stanowisku, że wydatek poniesiony tytułem Wynagrodzenia powinien stanowić
    koszt uzyskania przychodów inny niż bezpośrednio związany z przychodami (tzw. koszt
    pośredni).
    W tym miejscu, Wnioskodawca pragnie także podkreślić, iż Wynagrodzenia nie można
    bezpośrednio utożsamiać z wydatkami na nabycie środków trwałych składających się na
    linię produkcyjną przejętą od Zbywcy. Przede wszystkim, choć Wynagrodzenie niewątpliwe
    stanowi niezbędny element rozliczeń między stronami tej szeroko pojętej transakcji, to
    jednak jego cel i charakter jest zgoła odmienny – Wynagrodzenie ma za zadanie
    rekompensować Zbywcy utracony potencjał do generowania zysku, a nie odpowiadać
    cenie transferowanych aktywów. Co więcej, jak już wskazano na wstępnie, Zbywca i Spółka
    dokonały odrębnych rozliczeń z tytułu samego przeniesienia środków trwałych i zdaniem
    Spółki, to te odrębne rozliczenia powinny stanowić samodzielną podstawę dla określenia
    wartości początkowej nabytych w ramach analizowanej transakcji aktywów.
    Reasumując, ze względu na:
      - brak możliwości powiazania Wynagrodzenia z konkretnymi wytwarzanymi
        produktami ani osiąganymi na ich zbyciu przychodami (a nawet ustalenia w jakich
        dokładnie okresach/ów przychód powstanie), oraz
      - brak możliwości przypisania Wynagrodzenia do nabytych odrębnie środków trwałych
        składających się na przejętą od Zbywcy linię produkcyjną,
    wydatek z tytułu Wynagrodzenia należy zakwalifikować do kosztów o charakterze
    pośrednim związanych zarówno z osiąganiem przychodów w przyszłości jak i ogólnym
    funkcjonowaniem Spółki, w tym zachowaniem i zabezpieczeniem źródła przychodów
    poprzez zwiększenie potencjału produkcyjnego Wnioskodawcy.
    Analogiczne stanowisko zostało prezentowane przez DKIS w interpretacji indywidualnej z
    dnia 21 kwietnia 2021 r., gdzie Organ uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe i
    stwierdził, że: ,,Zapłaty Exit-Fee nie można zaliczyć do bezpośrednich kosztów uzyskania
    przychodów, a zatem wydatek ten nie mieści się w dyspozycji norm prawnych określonych
    w art. 15 ust. 4, 4b oraz 4c ustawy CIT określających zasady rozpoznania kosztów
    bezpośrednio związanych z przychodami. Nie można bowiem przyporządkować
    konkretnej wartości kosztu do konkretnej wartości sprzedaży w danym roku podatkowym.
    W konsekwencji koszt zapłaty Exit-Fee należy uznać za pośredni koszt podatkowy. Tego
    rodzaju koszty, chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami, nie pozostają
    w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami. W konsekwencji, taki koszt będzie
    potrącalny w momencie poniesienia określonym zgodnie z art. 15 ust. 4e cytowanego
    przepisu, tj. w dniu, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych na podstawie
    otrzymanej faktury/rachunku”.
    Stanowisko to zostało potwierdzone w licznych interpretacjach indywidualnych DKIS,
    przykładowo:
      - interpretacji indywidualnej z 12 sierpnia 2024 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.276.2024.4.
        AK;

      - interpretacji indywidualnej z 18 sierpnia 2023 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.329.2023.3.
        JKU;
      - interpretacji indywidualnej z 27 września 2022 r., Znak: 0114-KDIP2-1.4010.53.2022.1.
        KW.
    W konsekwencji, w opinii Wnioskodawcy, Wynagrodzenie powinno stanowić koszt
    pośredni, który, ze względu na ujęcie go księgach w 2024 roku, na podstawie wystawionej
    na rzecz Spółki faktury, należy rozpoznać dla celów CIT jednorazowo w 2024 roku.
    Jednocześnie, w opinii Spółki, bez znaczenia dla powyższej konkluzji pozostaje sposób
    rozliczenia tego kosztu dla celów bilansowych. W szczególności, ze względu na
    powszechnie przyjętą i potwierdzaną przez Organy autonomię prawa podatkowego
    względem regulacji rachunkowych, ewentualnie rozliczanie Wynagrodzenia w czasie dla
    celów rachunkowych (czy to w ramach czynnych rozliczeń międzyokresowych kosztów czy
    poprzez amortyzację bilansową), nie może modyfikować zasady jednorazowego ujęcia
    kosztu pośredniego dla celów CIT.
    W związku z powyższym w pełni wystarczające jest, aby dany wydatek został ujęty w
    księgach rachunkowych (nie dotyczy to kosztów rezerw ani biernych rozliczeń
    międzyokresowych kosztów), aby ten moment uznać za moment poniesienia pośredniego
    kosztu uzyskania przychodu, niezależnie od jego rachunkowego rozliczenia.
    Powyższe stanowisko potwierdzono m.in. w interpretacji indywidualnej z dnia 24 marca
    2022 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.34.2022.2.BD, gdzie Organ wskazał, że: ,,(...) exit-fee
    stanowi koszt pośrednio związany z przychodami i wydatek z tego tytułu powinien być
    ujmowany w kosztach uzyskania przychodów jednorazowo w dacie poniesienia, bez
    względu na sposób rozliczenia tego wydatku dla celów bilansowych”.
    Reasumując, Wnioskodawca wskazał, iż w jego ocenie, Wynagrodzenie stanowi koszt
    pośrednio związany z przychodami Spółki i wydatek ten powinien być ujęty w kosztach
    uzyskania przychodów jednorazowo w dacie poniesienia.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych należy stwierdzić,
    iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach podmiotów, które o ich wydanie
    wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące
    przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
    przedmiotem decyzji wydanej:

    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej, zgodnie z którym
    interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z
    uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli
    stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.