Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.36.2025.1.DW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-26
Teza: Przychody uzyskiwane przez Spółkę z tytułu sprzedaży wyrobów gotowych, w których zawarte jest także wynagrodzenie za transport, nie podlegają zwolnieniu z opodatkowania.
Słowa kluczowe: decyzja; decyzja-decyzja o wsparciu; dochód; działalność-działalność zwolniona z opodatkowania; przychód; sprzedaż; wyroby-wyroby gotowe; zwolnienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 4. Zwolnienia przedmiotowe-Dochody uzyskane z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie o wspieraniu nowych inwestycji (WNI)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 4-art. 17-ust. 1-pkt 34a; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 4-art. 17-ust. 4

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca – (...) (dalej: „(...)”, „Wnioskodawca” lub „Spółka”) - posiada siedzibę na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz jest zarejestrowanym podatnikiem podatku
    dochodowego od osób prawnych (dalej: „CIT”), podlegającym w Polsce nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu.
    Wnioskodawca jest częścią grupy (...) (dalej: „Grupa”) działającej na rynku od (...) roku i
    posiadającej firmy m.in. w (...) oraz w Polsce. Grupa należy do wiodących producentów
    wyrobów (...) w (...) .
    Głównym przedmiotem działalności Spółki jest produkcja różnorodnych wyrobów (...),
    (dalej: „wyroby”).
    Spółka posiada decyzję o wsparciu nr (...), z dnia (...) 2022 roku (dalej: „Decyzja o Wsparciu”
    lub „Decyzja”), wydaną przez (...) Specjalną Strefę Ekonomiczną (dalej: „SSE”) w oparciu o
    przepisy ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 459; dalej: „ustawa o WNI”). Spółka obecnie prowadzi działalność gospodarczą na
    terenie wskazanym w Decyzji, gdzie zajmuje się produkcją wskazanych wyrobów.
    Przedmiotem działalności w ramach Decyzji jest działalność gospodarcza określona
    zgodnie z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług (dalej: „PKWiU”).
    Główna działalność:
    - (...)
    Pozostała działalność:
    - (...)
    Z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, Wnioskodawca uzyskuje zarówno
    dochody zwolnione z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych na
    mocy art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805
    ze zm. dalej: „ustawa o CIT”) (z tytułu sprzedaży wyrobów objętych Decyzją), jak i dochody
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych (dochody z działalności nieobjętej
    Decyzją, np. z tytułu sprzedaży towarów).
    W związku z działalnością prowadzoną na terenie określonym w Decyzji o Wsparciu,
    Wnioskodawca zapewnia usługi transportowe (świadczone przez podmioty trzecie)
    wyrobów wytworzonych przez Spółkę na terenie wskazanym w Decyzji (dalej: „wyroby
    gotowe”) do miejsc wskazanych przez kontrahentów. Wnioskodawca w szczególności
    zapewnia transport wyrobów gotowych kontrahentom spoza Polski (tj. z (...)), którzy są
    jednocześnie podmiotami należącymi do Grupy (dalej: „kontrahenci”). Spółka w zakresie
    transportu korzysta z usług podwykonawców świadczących usługi transportu, w tym
    transportu międzynarodowego. W ramach realizacji kompleksowych zamówień dla
    kontrahentów, Wnioskodawca zobowiązał się zarówno do produkcji wyrobów gotowych,
    jak i ich dostarczenia do miejsca wskazanego przez kontrahentów. Wartość transportu nie
    jest przy tym wyodrębniana jako osobna pozycja na fakturach wystawianych przez Spółkę
    jej kontrahentom.

    Wytwarzane przez Spółkę wyroby gotowe, ze względu na ich specyfikę (produkty (...))
    wymagają specjalistycznego, profesjonalnego transportu. Transport wyrobów w
    nieodpowiedni sposób skutkowałby utratą przez nie ich pierwotnych właściwości, co
    czyniłoby je dla kontrahentów bezwartościowymi. Transport wyrobów gotowych do miejsc
    wskazanych przez kontrahentów jest konieczny, aby Spółka osiągnęła przychód z ich
    sprzedaży - stanowi on nieodłączny etap realizacji zamówienia dla kontrahenta, bez
    którego nie osiągnęłaby przychodów z ich sprzedaży.
    Dodatkowo, jak wskazał Wnioskodawca powyżej, kontrahentami Spółki są podmioty z
    zagranicy, zatem oczekują oni od Spółki organizacji transportu wyrobów gotowych do
    wskazanych przez nich miejsc. Po stronie Spółki występuje konieczność organizacji usługi
    transportu wyrobów gotowych do miejsca wskazanego przez kontrahenta i poniesienie
    związanych z tym kosztów.
    Pomiędzy Wnioskodawcą i kontrahentami nie jest zawierana odrębna umowa na
    transport wyrobów gotowych - wszystko odbywa się w ramach jednej umowy sprzedaży
    /zamówienia wyrobów gotowych.
    Jak już zostało wskazane, Spółka nie ujmuje transportu w dodatkowej pozycji na fakturach
    dokumentujących dostawę wyrobów gotowych. Wartość transportu zawarta jest w cenie
    wyrobów i towarów dostarczanych kontrahentom Wnioskodawcy. Transport towarów od
    Wnioskodawcy do kontrahenta każdorazowo stanowi integralną część umowy dotyczącej
    sprzedaży produktów Spółki.
    Wnioskodawca sprzedaje i dostarcza do kontrahentów zarówno wyroby gotowe
    wytworzone w ramach działalności wskazanej w posiadanej Decyzji o Wsparciu, jak i też
    towary, z których przychód nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania wynikającego z
    art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT. Nie występuje przy tym problem z prawidłowym
    podziałem kosztów transportu pomiędzy wyroby gotowe oraz towary z działalności
    opodatkowanej. Koszty transportu są zawarte w cenie dostarczanych wyrobów oraz
    towarów, w wartościach odpowiadających rzeczywistym kosztom transportu tych
    konkretnych wyrobów lub towarów. Stąd też nawet w przypadku transportu jednocześnie,
    w ramach jednego kontraktu, wyrobów gotowych, generujących przychody korzystające
    ze zwolnienia na mocy Decyzji o Wsparciu, jak i towarów pochodzących z działalności
    opodatkowanej na zasadach ogólnych, nie powstaje wątpliwość, jaka część wartości
    faktury stanowi przychód ze sprzedaży wyrobów gotowych, a w jakiej części przychód z
    faktury nie korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych.

## Pytanie

Czy przychody uzyskiwane przez Spółkę z tytułu sprzedaży wyrobów gotowych (z których
    przychód korzysta ze zwolnienia z opodatkowania CIT), w których zawarte jest także
    wynagrodzenie za ich transport do miejsc wskazanych przez kontrahentów, w całości
    podlegają zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT,
    jako dochód z działalności prowadzonej na podstawie Decyzji o Wsparciu, na terenie
    określonym w Decyzji o Wsparciu?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, przychody uzyskiwane przez Spółkę z tytułu transportu wyrobów
    gotowych (ze sprzedaży których przychód podlega zwolnieniu z opodatkowania CIT), do
    miejsc wskazanych przez kontrahentów, w całości podlegają zwolnieniu z opodatkowania
    na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Przepisy prawa
    W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 459; dalej: „ustawa o WNI”), wsparcie na realizację nowej inwestycji,
    zwane dalej „wsparciem”, jest udzielane w formie zwolnienia od podatku dochodowego,

    na zasadach określonych odpowiednio w przepisach o podatku dochodowym od osób
    prawnych albo w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT, wolne od podatku są dochody podatników, z
    zastrzeżeniem ust. 4-6d, z działalności gospodarczej osiągnięte z realizacji nowej
    inwestycji określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r.
    o wspieraniu nowych inwestycji (Dz. U. z 2023 r. poz. 74, 1688 i 2005), i uzyskane na
    terenie określonym w tej decyzji o wsparciu, przy czym wielkość pomocy publicznej
    udzielonej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej
    dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy
    w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.
    W myśl art. 17 ust. 4 ustawy o CIT, zwolnienia podatkowe, o których mowa w ust. 1 pkt 34 i
    34a, przysługują podatnikowi wyłącznie odpowiednio z tytułu dochodów uzyskanych z
    działalności gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w zezwoleniu lub z tytułu
    dochodów uzyskanych z realizacji nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji o
    wsparciu.
    Działalność pomocnicza
    W pierwszej kolejności Wnioskodawca zaznacza, że w praktyce gospodarczej, złożoność
    relacji gospodarczych łączących poszczególne podmioty, w tym producentów, dostawców i
    odbiorców produktów wytwarzanych przez przedsiębiorców prowadzących działalność na
    terenie wskazanym w decyzji o wsparciu oraz fizyczne zlokalizowanie części z tych
    podmiotów poza terenem wskazanym w decyzji, często prowadzi do tego, że niezbędne
    jest wykonanie pewnego typu czynności terytorialnie zlokalizowanych poza obszarem
    wskazanym w decyzji.
    W związku z powyższym, działalność podstawowa, która ujęta jest wprost w decyzji o
    wsparciu (pod odpowiednimi kodami PKWiU) nie może funkcjonować bez szeregu
    czynności pomocniczych, które są niezbędne, aby osiągnąć dochód z działalności
    prowadzonej na terenie wskazanym w decyzji.
    Definicja działalności pomocniczej została zawarta w rozporządzeniu Rady Ministrów z
    dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. z 2007 r.
    Nr 251, poz. 1885 ze zm.). W powołanym akcie w punkcie 10 do Załącznika działalność
    pomocnicza została zdefiniowana jako przejaw aktywności spełniający łącznie wskazane
    warunki:
    - jest to działalność służąca wyłącznie jednostce,
    - nakłady tego typu stanowią koszt jednostki,
    - efekt końcowy (zazwyczaj usługi, rzadziej wyroby) nie stanowi części produktu finalnego
      jednostki i nie generuje nakładów brutto na środki trwałe.
    Uwzględniając powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, działalność pomocnicza to taka
    działalność, która ma wspierać przeważającą działalność przedsiębiorcy poprzez
    dostarczanie najczęściej usług wyłącznie na potrzeby przedsiębiorcy w celu uzyskania
    przez niego przychodu, które jednocześnie nie stanowią części składowej finalnego
    produktu.
    Ponadto, podobna definicja została zawarta w Rozporządzeniu Rady (EWG) nr 696/93 z
    dnia 15 marca 1993 r. w sprawie jednostek statystycznych do celów obserwacji i analizy
    systemu produkcyjnego we Wspólnocie (Dz. U. UE. L. z 1993 r. Nr 76, str. 1 ze zm., dalej
    „Rozporządzenie EWG”). W myśl definicji przyjętej w Rozporządzeniu EWG „działalność
    pomocnicza w ramach danej jednostki prowadzona jest w celu umożliwienia lub
    ułatwienia produkcji określonych towarów i usług przez daną jednostkę na rzecz stron
    trzecich. Produkty działalności pomocniczej nie są jako takie dostarczane stronom
    trzecim”.

    W dodatku, zgodnie z pkt B pkt 2 Sekcji IV Rozporządzenia EWG, „regułą jest, że ponieważ
    procesy produkcyjne zwykle nie mogą istnieć bez wsparcia określonej liczby rodzajów
    działalności pomocniczej, te rodzaje działalności pomocniczej nie powinny być wydzielane
    w odrębne jednostki, nawet jeżeli są prowadzone przez odrębną osobę prawną lub w
    odrębnym miejscu i nawet gdy prowadzona jest dla nich odrębna rachunkowość. Ponadto
    działalność pomocnicza nie może być uwzględniana przy klasyfikacji działalności jednostki,
    przez którą ta działalność pomocnicza jest prowadzona”.
    Transport jako działalność pomocnicza
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wyroby gotowe
    wytwarzane przez Wnioskodawcę wymagają specjalistycznego transportu z uwagi na ich
    charakter, w szczególności w związku z ich specyfiką, delikatnością i wrażliwością (są to
    wyroby (...)). Wyroby gotowe wytwarzane przez Wnioskodawcę są przeznaczone do (...),
    przez co nie dochowanie najwyższych standardów podczas ich transportu może
    powodować ich uszkodzenie (...) oraz utratę pierwotnych właściwości. Kontrahenci Spółki
    zamawiając wyroby gotowe oczekują dostarczenia ich gotowych i bezpiecznych do użytku.
    Dodatkowo, jak wskazał Wnioskodawca na wstępie, kontrahentami Spółki są podmioty z
    zagranicy, zatem oczekują oni od Spółki organizacji transportu wyrobów gotowych do
    wskazanych przez nich miejsc.
    Zdaniem Spółki, fakt dostarczenia wyrobu gotowego do kontrahenta znajdującego się
    poza obszarem wskazanym w decyzji o wsparciu nie powinien wpływać na możliwość
    uznania, iż przychody związane z organizacją transportu nie generują dochodu z
    działalności gospodarczej prowadzonej na terenie wskazanym w decyzji, ponieważ
    transport jest ściśle i nierozerwalnie związany z wyrobem gotowym. Transport jest
    następstwem zobowiązania Spółki do produkcji wyrobów gotowych oraz ich transportu do
    miejsc wskazanych przez kontrahentów, a zatem pozostaje w funkcjonalnym związku z
    działalnością strefową prowadzoną przez Spółkę (produkcją wyrobów gotowych).
    Spółka przejmuje na siebie całe ryzyko bezpiecznego dostarczenia wyrobu gotowego do
    kontrahenta i to na niej spoczywa organizacja transportu. Kontrahent zamawiając wyroby
    gotowe w Spółce oczekuje otrzymania ich w nienaruszonym stanie, we wskazanym przez
    siebie miejscu. Bez świadczenia usług transportu Spółka nie osiągnęłaby więc
    jakichkolwiek przychodów ze sprzedaży wyrobów gotowych. Transport stanowi zatem
    integralną część działalności strefowej prowadzonej przez Spółkę.
    Dodatkowo, zdaniem Wnioskodawcy, przez „działalność gospodarczą prowadzoną na
    terenie określonym w decyzji o wsparciu” należy rozumieć szereg czynności, które
    obejmują swoim zakresem nie tylko sam proces produkcji, lecz również czynności
    bezpośrednio poprzedzające jak i następujące po nim, np. transport wyrobów gotowych
    do miejsca wskazanego przez kontrahenta - mające charakter działalności pomocniczej
    względem głównej działalności. Określając zakres działalności przedsiębiorcy działającego
    na terenie określonym w decyzji o wsparciu należy dokonać analizy całokształtu
    okoliczności faktycznych towarzyszących produkcji danego wyrobu, biorąc przy tym pod
    uwagę również specyfikę danej branży, w której funkcjonuje przedsiębiorca.
    Spółka zwraca uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowała się linia
    orzecznicza (na gruncie wcześniej obowiązującego stanu prawnego - przepisów o
    specjalnych strefach ekonomicznych), zgodnie z którą w przypadku wykonywania przez
    podatnika czynności, które obiektywnie muszą być wykonane poza terenem specjalnej
    strefy ekonomicznej i które pozostają w ścisłym i nierozerwalnym, funkcjonalnym związku
    z działalnością strefową, czynności te należy potraktować jako integralną część
    działalności strefowej, przy czym te ostatnie muszą mieć charakter pomocniczy
    (akcesoryjny) wobec tych wykonanych na terenie strefy (wyrok NSA z dnia 29 października
    2019 r., sygn. II FSK 809/18, wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2019 r., sygn. II FSK 1149/17,
    wyrok NSA z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. II FSK 1276/16, wyrok NSA z dnia 14 czerwca
    2017 r., sygn. II FSK 1438/15).

    O ciągłości zaprezentowanego nurtu interpretacyjno-orzeczniczego również w stanie
    prawnym ustanowionym przez ustawę o WNI świadczy choćby interpretacja indywidualna
    z dnia 2 lipca 2024 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.304.2024.1.DW w której Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”) wskazał, że „To czynności wykonywane w ramach
    procesu produkcyjnego przesądzają o wartości dodanej produktu, zaś czynności, które
    mają miejsce w trakcie konfekcjonowania po zakończeniu procesu produkcyjnego, nie
    zwiększają wartości produktu. Czynności te będą pełniły bowiem jedynie funkcję
    pomocniczą wobec działalności Spółki. Tym samym, za działalność pomocniczą powinna
    być uznana działalność, która nie powinna być kluczowa z punktu widzenia wartości
    wyrobu gotowego oraz istotności procesu produkcyjnego. Uwzględniając powyższe, nie
    posiadacie Państwo obowiązku alokowania części marży ze sprzedaży wyrobów gotowych
    konfekcjonowanych poza terenem realizacji inwestycji do działalności opodatkowanej”.
    W związku z tym, przychody uzyskiwane przez Spółkę z tytułu sprzedaży wyrobów
    gotowych (zwolnionych z opodatkowania CIT), w których zawarte jest także
    wynagrodzenie za ich transport do miejsc wskazanych przez kontrahentów, powinny w
    całości podlegać zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o
    CIT, jako dochód z działalności prowadzonej na podstawie Decyzji o Wsparciu, na terenie
    określonym w Decyzji o Wsparciu.
    Transport wyrobu gotowego jako kompleksowe świadczenie
    W ocenie Spółki, o możliwości sklasyfikowania wszystkich czynności składających się na
    realizację zamówienia jako działalności prowadzonej na terenie określonym w Decyzji o
    Wsparciu, przesądza również fakt, iż kluczowa jego część obejmuje koszty procesu
    produkcji wyrobów wytworzonych na terenie określonym w Decyzji o Wsparciu, a
    pozostałe czynności związane z transportem mają charakter pomocniczy.
    Transport wyrobów gotowych do miejsca ich ostatecznej dostawy jest elementem
    kompleksowego świadczenia wykonywanego przez Spółkę w ramach działalności
    prowadzonej na podstawie decyzji o wsparciu. Zdaniem Wnioskodawcy, wszystkie
    czynności łącznie stanowią jedno świadczenie, z którego dochód w całości podlega
    zwolnieniu z podatku dochodowego na podstawie posiadanej Decyzji o Wsparciu.
    Wnioskodawca podkreśla, że stanowisko zgodnie z którym działalność polegająca na
    transporcie wyrobów gotowych do miejsc wskazanych przez kontrahentów stanowi
    działalność pomocniczą znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego (dalej: „NSA”) z dnia 14 czerwca 2017 r. o sygn. akt II FSK 1438/15,
    wydanym w sprawie producenta konstrukcji stalowych, który dokonywał transportu
    (dostawy) (...) poza terenem strefy elementów konstrukcji stalowych, które zostały
    wyprodukowane na terenie strefy.
    NSA w niniejszej sprawie orzekł, że: „Wykonywanie transportu i montażu związane z
    zamontowaniem tych konstrukcji, które obiektywnie muszą być wykonywane poza
    terenem strefy są czynnościami pomocniczymi. Pomiędzy tymi czynnościami a
    działalnością podstawową istnieje ścisły i nierozerwalny, funkcjonalny związek a zatem
    stanowią one integralną część działalności strefowej spółki. Dochody z tego rodzaju
    działalności stanowią dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na
    terenie strefy a działalność mieści się w zakresie zezwolenia strefowego posiadanego
    przez spółkę”.
    Również DKIS potwierdzał w analogicznych stanach faktycznych, że transport wyrobów
    wyprodukowanych na terenie SSE stanowi działalność pomocniczą. Przykładowo w
    interpretacji z dnia 4 października 2022 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.512.2022.2.PC, DKIS
    uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy w zakresie usług transportu świadczonych
    przez podwykonawców, potwierdzając że stanowią one działalność pomocniczą i powinny
    podlegać zwolnieniu, tj.: „Uwzględniając związek świadczonych przez Wnioskodawcę usług

    transportowych (...) z działalnością objętą Decyzją, należy przyjąć, iż owe usługi stanowią
    działalność pomocniczą w stosunku do działalności głównej, co do której Wnioskodawca
    uzyskał Decyzję”.
    Podobne rozstrzygnięcia zostały również wydane w interpretacjach indywidualnych z dnia
    4 października 2022 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.512.2022.2.PC, z dnia 5 stycznia 2021 r.,
    nr 0114-KDIP2-1.4010.388.2020.2.KS oraz z dnia 1 kwietnia 2019 r., nr 0114-KDIP2-
    3.4010.32.2019.1.MS.
    Końcowo Wnioskodawca wskazuje, że korzystanie z usług podmiotów zewnętrznych jest
    naturalne w procesie gospodarczym. Specjalizowanie się podmiotów gospodarczych w
    ramach konkretnych branży umożliwia przedsiębiorstwom skoncentrowanie się na swoich
    mocnych stronach i zwiększenie efektywności. Proces ten prowadzi do wzrostu
    konkurencyjności i innowacyjności w gospodarce. W praktyce gospodarczej tworzenie
    własnego zaplecza transportowego przez podmioty produkcyjne, do których zalicza się
    Wnioskodawca, nie znajduje ekonomicznego uzasadnienia. Korzystanie z usług
    podwykonawców lub wykorzystywanie elementów wytworzonych przez podmioty
    zewnętrzne przez wyspecjalizowanych przedsiębiorców prowadzących działalność na
    terenie wskazanym w decyzji o wsparciu jest konieczne w celu zachowania ich
    konkurencyjności i rentowności.
    Powyższe stanowisko potwierdza również DKIS w interpretacji z dnia 1 lutego 2019 r. sygn.
    0111-KDIB1-1.4010.508.2018.1.BK wskazując, iż „dla prawa do skorzystania z
    analizowanego zwolnienia podatkowego zasadnicze znaczenie ma okoliczność
    wyprodukowania wyrobu finalnego na terenie SSE”.
    W celu należytego wykonania zamówienia na rzecz kontrahentów Wnioskodawca musi
    korzystać z usług podwykonawców w celu dostarczenia wyrobu gotowego. Bez usług
    transportu wyrobu gotowego Spółka nie osiągnęłaby w zasadzie żadnego dochodu
    zwolnionego.
    Powyższe stanowisko potwierdza również NSA w wyroku z dnia 29 października 2019 r., o
    sygn. II FSK 809/18, w którym to wskazano, że wykładnia przepisów odnośnie zwolnienia
    dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE,
    sprowadzająca się do twierdzenia, że pozbawienie przedsiębiorców strefowych możliwości
    korzystania w zakresie własnej działalności z materiałów i usług wykonywanych poza
    strefą, jest nie do zaakceptowania. Analogiczne rozstrzygnięcia znajdują się m.in. w
    wyroku NSA z dnia 5 marca 2019 r., o sygn. II FSK 779/17 oraz w wyroku NSA z 13 lutego
    2019 r., o sygn. II FSK 675/17.
    Końcowo, Wnioskodawca wskazuje, że wynagrodzenie z tytułu sprzedaży wyrobów
    gotowych w zakresie przypadającym na koszty transportu poprzez wykazanie na fakturze
    wyższej wartości wyrobów gotowych, nie zmienia charakteru całości transakcji jako
    przychodu uzyskanego z tytułu sprzedaży wyrobów wytworzonych na terenie wskazanym
    w decyzji o wsparciu. Ponoszone przez Spółkę koszty transportu, są elementem umowy
    sprzedaży i dostawy wyrobów (nie jest zawierana dodatkowa umowa). Spółka otrzymuje
    jedną płatność za sprzedany wyrób gotowy, na którą składa się jedynie cena wyrobu
    gotowego, w której to uwzględniony jest koszt transportu tego właśnie wyrobu.
    Podsumowując, zdaniem Spółki, przychody uzyskiwane przez Spółkę z tytułu sprzedaży
    wyrobów gotowych (zwolnionych z opodatkowania CIT), w których zawarte jest także
    wynagrodzenie za ich transport do miejsc wskazanych przez kontrahentów, powinny w
    całości podlegać zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o
    CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na podstawie ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 459 ze zm. dalej: „ustawa o WNI”), został wprowadzony mechanizm wsparcia
    dla przedsiębiorców w postaci zwolnienia z podatku dochodowego z tytułu nowej
    inwestycji.
    W myśl art. 3 ust. 1 ustawy o WNI,
    wsparcie na realizację nowej inwestycji, zwane dalej „wsparciem”, jest udzielane w formie
    zwolnienia od podatku dochodowego, na zasadach określonych odpowiednio w
    przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych albo w przepisach o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”),
    wolne od podatku są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, z działalności
    gospodarczej osiągnięte z realizacji nowej inwestycji określonej w decyzji o wsparciu, o
    której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (Dz. U. z
    2023 r. poz. 74, 1688 i 2005), i uzyskane na terenie określonym w tej decyzji o wsparciu,
    przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może
    przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów
    kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi
    przepisami.
    Na podstawie art. 17 ust. 4 ustawy o CIT,
    zwolnienia podatkowe, o których mowa w ust. 1 pkt 34 i 34a, przysługują podatnikowi
    wyłącznie odpowiednio z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej
    prowadzonej na terenie określonym w zezwoleniu lub z tytułu dochodów uzyskanych z
    realizacji nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji o wsparciu.
    Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o WNI,
    wsparcie udzielane jest przedsiębiorcy realizującemu nową inwestycję, w drodze decyzji,
    zwanej dalej „decyzją o wsparciu”.
    Przedmiotem decyzji o wsparciu – w myśl art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o WNI – jest nowa
    inwestycja podatnika, realizowana w ramach prowadzonej przez niego działalności
    gospodarczej, która nie została wyłączona stosownymi regulacjami, wydanymi na
    podstawie ust. 3 pkt 1 tego przepisu.
    Treść decyzji o wsparciu została wskazana w art. 15 ustawy o WNI, i określa okres
    obowiązywania decyzji, przedmiot działalności gospodarczej oraz warunki, które
    przedsiębiorca jest obowiązany spełnić, wymienione w punktach od 1 do 6.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT,
    przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę
    dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł
    przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem
    opodatkowania jest przychód.
    Stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy o CIT,
    dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art.
    24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła
    przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty
    uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
    przychodów.
    Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o CIT, przy
    ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się:

    1) przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym albo są wolne od podatku,
    3) kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w pkt 1 i 2, przy czym w przypadku
    podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, prowadzących działalność poprzez
    położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład uwzględnia się
    koszty uzyskania przychodów wymienionych w art. 21, jeżeli przychody te zostały
    uwzględnione przez podatnika przy ustalaniu dochodu przypadającego na zagraniczny
    zakład.
    Dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT,
    podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi
    przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy
    opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do
    uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z
    przepisami art. 16a-16m.
    Odrębnymi przepisami, do których odsyła przytoczony wyżej art. 9 ust. 1 ustawy o CIT, są
    przepisy ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 120
    ze zm.). W związku z powyższym, konieczne jest prowadzenie ksiąg rachunkowych w taki
    sposób, aby możliwe było precyzyjne rozdzielenie przychodów i kosztów uzyskania
    przychodów związanych z działalnością z nowej inwestycji określoną w decyzji o wsparciu
    oraz pozostałą działalnością podatnika.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
    przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
    pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    O zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej
    decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny
    faktycznie powiększa ono aktywa tej osoby prawnej.
    Przychody należne to wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje
    podatnikowi uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego
    stosunku prawnego.
    Stosownie do art. 12 ust. 3 ustawy o CIT,
    za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji
    rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków
    kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa
    się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po
    wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.
    Analizując opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego pod kątem kwalifikacji
    przychodów do odpowiedniego źródła przychodu należy zwrócić uwagę na wykładnię art.
    17 ust. 1 pkt 34a i art. 17 ust. 4 ustawy o CIT. Norma wynikająca z ww. przepisów, stanowi
    formę ulgi podatkowej, która jest wyjątkiem od zasady równości i powszechności
    opodatkowania. Tym samym, powinna być interpretowana w sposób precyzyjny i ścisły.
    Niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej. Z powołanych powyżej
    przepisów wynika, że ulgą może zostać objęty wyłącznie dochód uzyskany z działalności
    gospodarczej prowadzonej w ramach inwestycji objętej decyzją o wsparciu.
    Z powołanych powyżej przepisów wynika, że ulgą może zostać objęty wyłącznie dochód
    uzyskany z działalności gospodarczej prowadzonej w ramach nowej inwestycji objętej
    decyzją o wsparciu. Oznacza to, że zwolnienie z art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT winno
    odnosić się do prowadzonej działalności, nie zaś do rodzajów przychodów osiąganych z
    działalności gospodarczej. To, że podmiot prowadzący działalność w ramach inwestycji

    objętej decyzją o wsparciu otrzymuje z tytułu swojej działalności dodatkowe
    wynagrodzenie inne niż cena za wykonane usługi/sprzedawane towary nie oznacza, że
    takie wynagrodzenie nie może korzystać ze zwolnienia z opodatkowania. Dochód
    zwolniony to dochód, jaki jest bezpośrednio generowany z działalności gospodarczej
    prowadzonej w ramach decyzji o wsparciu, albo też stanowi nieodłączne (niedające się
    uniknąć ze względu na naturę stosunku prawnego) następstwo działalności gospodarczej.
    Dochodem uzyskiwanym bezpośrednio z takiej działalności są dochody w postaci
    należności uzyskiwanych od kontrahentów, jeżeli zakres świadczonych w ramach umów
    czynności objęty jest zakresem decyzji o wsparciu.
    Wolny od podatku CIT jest wyłącznie dochód uzyskany z działalności gospodarczej, w
    zakresie określonym w decyzji, prowadzonej na terenie określonym w decyzji o wsparciu
    nowych inwestycji. Jeżeli dany rodzaj (przedmiot) działalności gospodarczej nie jest
    wymieniony w decyzji, to dochód z takiej działalności nie podlega zwolnieniu.
    W związku z powyższym, przedsiębiorca zobowiązany jest do ustalenia tego, jaka część
    dochodu nie wynika z nowej inwestycji prowadzonej na terenie określonym w decyzji o
    wsparciu nowych inwestycji i podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych. W
    przypadku, gdy podatnicy uzyskują jednocześnie przychody, z których dochód podlega
    opodatkowaniu i przychody, z których dochód jest wolny od podatku, zobowiązani są do
    prowadzenia ewidencji przychodów i kosztów, tak aby możliwe było prawidłowe ustalenie
    dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym i dochodu wolnego od
    podatku.
    Jak wskazano w opisie sprawy, w związku z działalnością prowadzoną na terenie
    określonym w Decyzji o Wsparciu, Spółka zapewnia usługi transportowe (świadczone
    przez podmioty trzecie) wyrobów wytworzonych przez Spółkę na terenie wskazanym w
    Decyzji do miejsc wskazanych przez kontrahentów. Spółka w szczególności zapewnia
    transport wyrobów gotowych kontrahentom spoza Polski (tj. z (...)), którzy są jednocześnie
    podmiotami należącymi do Grupy. Spółka w zakresie transportu korzysta z usług
    podwykonawców świadczących usługi transportu, w tym transportu międzynarodowego.
    W ramach realizacji kompleksowych zamówień dla kontrahentów, Spółka zobowiązała się
    zarówno do produkcji wyrobów gotowych, jak i ich dostarczenia do miejsca wskazanego
    przez kontrahentów. Wartość transportu nie jest przy tym wyodrębniana jako osobna
    pozycja na fakturach wystawianych przez Spółkę jej kontrahentom.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz przepisy ustawy o
    wspieraniu nowych inwestycji nie definiują pojęcia działalności pomocniczej. W związku z
    tym, należy posłużyć się definicją zawartą w Rozporządzeniu Rady (EWG) nr 696/93 z dnia
    15 marca 1993 r. w sprawie jednostek statystycznych do celów obserwacji i analizy
    systemu produkcyjnego we Wspólnocie (Dz. U.UE. L 93.76.1, dalej: „Rozporządzenie EWG”).
    Zgodnie z treścią Rozporządzenia EWG (Sekcja II lit. C pkt 6):
    działalność pomocnicza w ramach danej jednostki prowadzona jest w celu umożliwienia
    lub ułatwienia produkcji określonych towarów i usług przez daną jednostkę na rzecz stron
    trzecich. Produkty działalności pomocniczej nie są jako takie dostarczane stronom trzecim.
    Dodatkowo, zgodnie z lit B pkt 1 i 2 Sekcji IV Rozporządzenia EWG,
        1. Za działalność pomocniczą uznaje się taką działalność, która spełnia wszystkie
        następujące warunki:
        a) służy tylko jednostce, do której się odnosi; innymi słowy wytworzone towary lub
        usługi nie mogą być sprzedawane w obrocie;
        b) porównywalna działalność na podobną skalę realizowana jest w podobnych
        jednostkach produkcyjnych;
        c) wytwarza usługi lub wyjątkowo dobra nietrwałe, które nie wchodzą w skład
        produktu końcowego jednostki (np. drobne narzędzia lub rusztowania);

        d) wpływa na koszty bieżące samej jednostki, tzn. nie powoduje tworzenia środków
        trwałych brutto.
        2. Rozróżnienie między działalnością pomocniczą i działalnością główną lub
        drugorzędną może być opisane za pomocą następujących przykładów:
        – produkcja drobnych narzędzi na potrzeby jednostki jest działalnością pomocniczą
        (zgodnie ze wszystkimi kryteriami),
        – transport na potrzeby własne jest zwykle działalnością pomocniczą (zgodnie ze
        wszystkimi kryteriami),
        – sprzedaż własnych produktów jest działalnością pomocniczą, ponieważ regułą
        jest, że nie można produkować bez sprzedaży. Jednakże jeżeli w obrębie
        przedsiębiorstwa produkcyjnego można wydzielić punkt sprzedaży detalicznej
        (sprzedaż bezpośrednia użytkownikowi końcowemu), który tworzy np. jednostkę
        lokalną, to taki punkt sprzedaży może być - wyjątkowo i w celach niektórych analiz -
        uznany za jednostkę rodzaju działalności. Taka jednostka obserwacji będzie
        podwójnie sklasyfikowana, tzn. raz w zależności od rodzaju działalności (działalność
        główna lub drugorzędna), którą prowadzi w przedsiębiorstwie, i oprócz tego w
        zależności od swego własnego rodzaju działalności (sprzedaż detaliczna).
    Zgodnie natomiast z pkt 10 Załącznika do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24
    grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz.U. z 2007 r., Nr 251,
    poz. 1885 z późn. zm., dalej: „Rozporządzenie PKD”), działalność jest działalnością
    pomocniczą, jeżeli spełnia wszystkie następujące warunki:
    - służy wyłącznie jednostce,
    - nakłady na działalność pomocniczą stanowią koszt jednostki,
    - efekt końcowy (zazwyczaj usługi, rzadziej wyroby) nie stanowi części produktu finalnego
      jednostki i nie generuje nakładów brutto na środki trwałe.
    Tym samym za działalność pomocniczą uznaje się działalność, która spełnia kumulatywnie
    wszystkie powyższe warunki.
    Zatem, w przypadku podatnika prowadzącego działalność na podstawie Decyzji o
    wsparciu wykonywane czynności mają charakter pomocniczy, gdy:
    - są wykonywane przez podatnika, tj. podmiot, któremu przysługuje prawo do zwolnienia
      z podatku dochodowego od osób prawnych,
    - pozostają w bezpośrednim powiązaniu przyczynowo-skutkowym z działalnością
      strefową podatnika,
    - nie są samodzielne gospodarczo i nie byłyby podejmowane przez podmiot, gdyby nie
      prowadziły do sprzedaży wyrobów strefowych,
    - są nieodłącznym elementem procesu gospodarczego, bez którego podmiot nie mógłby
      w pełni realizować podstawowego celu działalności prowadzonej na podstawie decyzji
      o wsparciu - tj. osiągania przychodów ze sprzedaży wyrobów strefowych.
    Analizując powyższe przepisy, nie można uznać usług transportu świadczonych przez
    osoby trzecie wyprodukowanych przez Spółkę wyrobów za działalność pomocniczą, w
    rozumieniu powyżej powołanych przepisów. Nie spełniają one bowiem kryteriów
    wskazanych powyżej, w szczególności usługi te nie są wykonywane przez Spółkę oraz nie
    służą wyłącznie Spółce.
    W tym miejscu należy wskazać na kryteria pozwalające na zwolnienie dochodu
    uzyskanego z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu przy udziale
    towarów i usług zakupionych od podmiotów zewnętrznych (podwykonawców):
    1. usługi świadczone przez podmioty zewnętrzne stanowią jedynie jedną z faz produkcji
      wyrobów wytwarzanych w ramach nowej inwestycji na terenie wskazanym w decyzji o

      wsparciu, przy czym produkcja i sprzedaż wyrobów pozyskiwanych od zewnętrznych
      kooperantów mieści się w zakresie PKWiU określonym w decyzji o wsparciu;
    2. usługi te nadają towarom produkowanym przez inwestora jedynie nowej jakości
      dodanej;
    3. istnieje ścisły, funkcjonalny i nierozerwalny związek pomiędzy czynnościami
      podstawowymi wykonanymi na terenie określonym w decyzji o wsparciu w ramach
      nowej inwestycji, a czynnościami wykonanymi poza tym terenem, przy czym te
      ostatnie muszą mieć charakter pomocniczy (akcesoryjny) wobec tych wykonanych na
      terenie wskazanym w decyzji o wsparciu;
    4. kluczowe dla danej działalności gospodarczej decyzje podejmowane są na terenie
      geograficznym wskazanym w decyzji o wsparciu.
    Zatem, uznać należy, że transport wyrobów gotowych świadczony przez podmioty trzecie
    jest odrębną usługą od sprzedaży wyprodukowanych przez Spółkę wyrobów gotowych.
    Usługi te nie stanowią jednej z faz produkcji wyrobów wytwarzanych w ramach nowej
    inwestycji na terenie wskazanym w decyzji o wsparciu. Na rozstrzygnięcie nie ma wpływu,
    fakt że wartość transportu nie jest wyodrębniana jako osobna pozycja na fakturach
    wystawianych przez Spółkę jej kontrahentom.
    W przypadku, gdy podmioty trzecie, świadczą na rzecz Spółki usługi transportu, nie można
    uznać, iż przychód osiągany z tego tytułu wpływa na dochód zwolniony uzyskany z
    działalności gospodarczej prowadzonej na podstawie posiadanej decyzji o wsparciu.
    Zatem, Państwa stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez
    Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w
    przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że
    interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych
    /zdarzeń przyszłych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Powołane orzeczenia sądów administracyjnych są rozstrzygnięciami wydanymi w
    konkretnych sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym i tylko do nich się
    odnoszącymi, w związku z tym, nie mają waloru wykładni powszechnie obowiązującej.
    Orzeczenia sądowe są dla organu nieocenionym źródłem wiedzy i materiałem
    poznawczym, bieżąco wykorzystywanym w toku załatwiania spraw. Z tego względu należy
    pamiętać, że orzeczenia mają charakter indywidualny, nie wiążą organów podatkowych i
    są formalnie wiążące dla organu podatkowego tylko w konkretnej sprawie. Orzeczenia nie
    mają mocy prawnej precedensów i charakteru wykładni powszechnie obowiązującej.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.