Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.706.2025.1.DJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-19
Teza: Ustalenie w Polsce rezydencji podatkowej (nieograniczony czy
ograniczony obowiązek podatkowy).
Słowa kluczowe: Norwegia
obowiązek-obowiązek podatkowy
obowiązek-obowiązek podatkowy-nieograniczony
obowiązek podatkowy
rezydencja-rezydencja podatkowa
rezydent podatkowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zeznania podatkowe.-Zasady składania zeznań
podatkowych.-Zeznania dotyczące przychodów ze
stosunku pracy, emerytury, renty, działalności
wykonywanej osobiście, stypendiów, zasiłków
pieniężnych, praw autorskich, innych źródeł.
1

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 10 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Zwraca się Pan z prośbą o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej ustalenia Pana
    rezydencji podatkowej w roku 2025.
    W 2025 roku przebywa Pan na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od 1 stycznia 2025 r.
    do dnia złożenia wniosku, tj. 10 sierpnia 2025 r., co daje 222 dni pobytu w Polsce. W tym
    okresie nie przebywał Pan ani jednego dnia w Norwegii. Posiada Pan adres zameldowania
    w Polsce: (...) oraz adres zameldowania w Norwegii: (...).
    Nie posiada Pan żadnych nieruchomości w Polsce ani w Norwegii, jednak w dniu (...) 2025
    r. planuje Pan nabyć nieruchomość gruntową w miejscowości (...) (Polska) z
    przeznaczeniem pod budowę domu jednorodzinnego. Od (...) 2022 r. mieszka Pan z żoną
    (...) oraz dziećmi [...] w miejscowości (...), wynajmując mieszkanie, wspólnie wychowują
    Państwo dzieci. Starszy syn jest uczniem Szkoły (...) w (...), młodszy jeszcze nie uczęszcza
    do żadnej placówki. Dzieci mają tu swoich kolegów i koleżanki, uczestniczą w zajęciach
    pozalekcyjnych (zajęcia sportowe). Rodzina aktywnie uczestniczy w życiu lokalnej
    społeczności.
    W Polsce mieszkają Pana rodzice oraz dalsza rodzina - m.in. teściowie i siostra z rodziną w
    (...). Ma Pan również szerokie grono przyjaciół i znajomych, z którymi utrzymuje regularne
    kontakty towarzyskie i rodzinne. W Norwegii nie utrzymuje Pan żadnych bliskich relacji
    prywatnych, Pana kontakty ograniczają się wyłącznie do spraw zawodowych z przeszłości.
    Posiada Pan obywatelstwo polskie i paszport polski.
    W roku 2025 Pana dochody brutto z tytułu zasiłku chorobowego oraz ekwiwalentu
    urlopowego wynoszą ok. (...) NOK, natomiast dochody ze sprzedaży kryptowalut wynoszą
    ok. (...) PLN. Stan majątkowy:
    · samochód osobowy zarejestrowany w Polsce o wartości ok. (...) PLN,
    · gotówka na rachunkach bankowych w Polsce (...) - ok. (...) PLN;
    · środki w norweskim banku (...) – (...) NOK;
    · środki w banku (...) EUR;
    · kryptowaluty - równowartość ok. (...) USD.
    Zobowiązania kredytowe:
    · (...) Bank – (...) PLN;

    · (...) Bank – (...) PLN;
    · (...) Bank – (...) PLN.
    W Polsce znajduje się Pana ośrodek interesów życiowych i gospodarczych. Tu mieszka
    Pana najbliższa rodzina, tu wychowują się i uczą Pana dzieci, tu ma Pan trwałe więzi
    towarzyskie i rodzinne. W Norwegii nie ma Pan żadnego zaplecza rodzinnego, nie posiada
    Pan nieruchomości ani stałego miejsca zamieszkania. Po zakończeniu zwolnienia
    lekarskiego (... 2025 r.) nie planuje Pan powrotu do Norwegii, a zamierza podjąć pracę w
    Polsce i kontynuować życie rodzinne w kraju. Ze względu na stan zdrowia (choroba ...) nie
    może Pan wykonywać dotychczasowej pracy w Norwegii.

## Pytanie

1) Czy jest Pan polskim rezydentem podatkowym w 2025 roku?
    2) Czy ma Pan w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy w 2025 roku?
    Pana stanowisko w sprawie
    W odniesieniu do pytania: „Czy jest Pan polskim rezydentem podatkowym w 2025 roku?”
    uważa Pan, że tak. W 2025 roku mieszka Pan w Polsce z rodziną - żoną i dwójką dzieci. Od
    1 stycznia do dnia złożenia wniosku, czyli 10 sierpnia, minęły 222 dni i cały ten czas spędził
    Pan w Polsce. Do końca roku również zamierza Pan tu zostać. Pana życie jest związane z
    Polską - tu ma Pan żonę, dzieci, rodziców, rodzeństwo, znajomych, dzieci chodzą do szkoły
    w (...), biorą udział w zajęciach dodatkowych, mają Państwo tu krąg przyjaciół i codzienne
    życie rodzinne.
    W Norwegii nie ma Pan rodziny ani przyjaciół, nie ma Pan nieruchomości, nie utrzymuje
    tam już żadnych bliższych relacji. Wychodzi więc na to, że Pana ośrodek życia jest w
    Polsce, a do tego spędza Pan tu ponad 183 dni w roku.
    W odniesieniu do pytania: „Czy ma Pan w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy w
    2025 roku?” - również uważa Pan, że tak. Skoro w tym roku spełnia Pan warunki polskiej
    rezydencji podatkowej, to zgodnie z przepisami powinien Pan w Polsce rozliczać wszystkie
    swoje dochody - zarówno te uzyskane w Polsce, jak i za granicą. Dotyczy to więc i
    dochodów z Norwegii (zasiłek chorobowy, ekwiwalent urlopowy) i dochodów z Polski (np.
    ze sprzedaży kryptowalut).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:

      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast
    jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił
    podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w
    Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc – podlega w kraju nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została
    skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na
    potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek
    interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika
    „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla
    doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn.
    ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską,
    przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów
    gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła
    dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy
    ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej
    kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na
    terytorium Polski centrum interesów życiowych.
    Co istotne, posiadanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce w świetle
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest ściśle związane ze spełnieniem
    ww. przesłanek. Podatnik spełniający kryteria wymienione w art. 3 ust. 1a ww. ustawy, jest
    uznawany za osobę mającą nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce, natomiast
    podatnik który tych kryteriów nie spełnia podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu.
    Odnosząc się do powyższych przepisów oraz nakreślonego zdarzenia przyszłego uznać
    należy, że Pana ośrodek interesów osobistych w 2025 r. będzie znajdował się w Polsce.
    Również silniejsze powiązania gospodarcze w tymże roku będzie miał Pan w Polsce.
    Jak wynika bowiem z opisu sprawy, posiada Pan obywatelstwo polskie i paszport polski. W
    Polsce mieszka Pana najbliższa rodzina, tu wychowują się i uczą Pana dzieci, tu ma Pan

    trwałe więzi towarzyskie i rodzinne. W Norwegii nie ma Pan żadnego zaplecza rodzinnego,
    nie posiada Pan nieruchomości ani stałego miejsca zamieszkania. Pana stan majątkowy to
    m.in.: samochód osobowy zarejestrowany w Polsce, gotówka na rachunkach bankowych
    w Polsce, środki w norweskim banku, środki w banku (...), kryptowaluty oraz zobowiązania
    kredytowe (...). Ze względu na stan zdrowia (choroba ...) nie może Pan wykonywać
    dotychczasowej pracy w Norwegii. Po zakończeniu zwolnienia lekarskiego (... 2025 r.) nie
    planuje Pan powrotu do Norwegii, a zamierza podjąć pracę w Polsce i kontynuować życie
    rodzinne w kraju. W Polsce mieszkają Pana rodzice oraz dalsza rodzina. Ma Pan również
    szerokie grono przyjaciół i znajomych, z którymi utrzymuje regularne kontakty towarzyskie
    i rodzinne. W Norwegii nie utrzymuje Pan żadnych bliskich relacji prywatnych, Pana
    kontakty ograniczają się wyłącznie do spraw zawodowych z przeszłości. Nie posiada Pan
    żadnych nieruchomości w Polsce ani w Norwegii, jednak w 2025 r. planuje Pan nabyć
    nieruchomość gruntową w Polsce z przeznaczeniem pod budowę domu jednorodzinnego.
    Od (...)2022 r. mieszka Pan z żoną oraz dziećmi w Polsce, wynajmując mieszkanie,
    wspólnie wychowują Państwo dzieci. Rodzina aktywnie uczestniczy w życiu lokalnej
    społeczności.
    W świetle powyższych okoliczności, uznać zatem należy, że w Polsce w 2025 r. będzie
    posiadał Pan ośrodek interesów życiowych, o którym mowa w art. 3 ust. 1a pkt 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W analizowanej sprawie zostanie również spełniony warunek wskazany w art. 3 ust. 1a pkt
    2 ww. ustawy, ponieważ jak Pan wyjaśnił w 2025 roku przebywa Pan na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej od 1 stycznia 2025 r. do dnia złożenia wniosku (w tym okresie nie
    przebywał Pan ani jednego dnia w Norwegii). Wyjaśnił Pan również, że po zakończeniu
    zwolnienia lekarskiego (... 2025 r.) nie planuje Pan powrotu do Norwegii. Zatem w 2025
    roku będzie przebywał Pan w Polsce powyżej 183 dni w roku.
    Wobec tego w roku podatkowym 2025, będzie Pan posiadał miejsce zamieszkania na
    terytorium Polski w świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Powyższe oznacza, że w okresie tym będzie Pan w Polsce podlegał
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy, tj. w
    Polsce podlegał Pan będzie opodatkowaniu od całości swoich dochodów (przychodów)
    bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.
    Wobec tego Pana stanowisko, zgodnie z którym w 2025 roku jest Pan polskim rezydentem
    podatkowym i ma Pan w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy uznałem za
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.