Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.116.2025.1.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-01
Teza: Skutki podatkowe umorzenia zadłużenia oraz wypłaty kwoty
dodatkowej w ramach zawartej ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: cel-cele mieszkaniowe
kredyt-kredyt bankowy
kredyt-kredyt hipoteczny
kredyt-kredyt mieszkaniowy
kredyt-spłata kredytu
kredyt-zaciągnięcie kredytu
kwota-kwota dodatkowa
ugody
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25-pkt 1
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizyczny jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 lutego 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 3 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    (1) W roku 2008 Zainteresowana w osobie: 1. A.B. zawarła z (...) zwaną dalej „Bankiem",
    umowę kredytu mieszkaniowego o numerze (...) we frankach szwajcarskich, zwana dalej
    „Umową". „Kredytobiorca” i „Bank”, łącznie zwanymi dalej „Stronami”.
    Kredyt mieszkaniowy hipoteczny przeznaczony na nabycie spółdzielczego własnościowego
    prawa do lokalu mieszkalnego oraz remont tego lokalu mieszkalnego został udzielony
    przez (...) czyli podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu
    nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie
    odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów.
    (2) Pomiędzy Stronami powstał spór dotyczący skuteczności poszczególnych postanowień
    umownych i całej Umowy (oraz jej ważności), który zawisł w sprawie za sygn. (...) o
    ustalenie i zapłatę toczącej się przed Sądem Okręgowym w C., z powództwa Kredytobiorcy
    przeciwko Bankowi, zwany dalej „Sporem”; Ugoda sądowa ma na celu uniknięcie
    kontynuowania sporu sądowego, który w przypadku niezawarcia Ugody sądowej, sąd
    rozpoznający Spór może w szczególności uwzględnić powództwo Kredytobiorcy
    zasądzając dochodzone roszczenie w całości lub w części, albo oddalić powództwo
    Kredytobiorcy w całości lub w części, odpowiednio zasądzając koszty postępowania
    sądowego pomiędzy Stronami.
    Bank zaproponował ugodowe rozwiązanie sporu oferując rozliczenie Umowy w ten
    sposób, jakby Strony dokonały zmiany Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty
    wierzytelności kredytowej. W związku z powyższym Zainteresowana w dniu 2 października
    2024 r. podpisała z Bankiem ugodę sądową zawartą na rozprawie przed Sądem
    Okręgowym w C., (...) Wydział (...) zmieniającą Umowę, zwana dalej „Ugodą”.
    (3) Zawarta Ugoda ma na celu polubowne rozstrzygnięcie sporu dotyczącego ważności
    oraz skuteczności Umowy lub niedozwolonego charakteru jej postanowień, a tym samym
    uchylenie niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy lub z wykonania świadczeń
    z Umowy, przez przyjęcie przewidzianych w Ugodzie rozwiązań. Kredytobiorca stoi na
    stanowisku, że może w szczególności dochodzić roszczeń o uznanie postanowień Umowy,
    w tym dotyczących zasad ustalania kursu waluty, klauzuli ryzyka walutowego,

                                  1przewalutowania, za niewiążące na podstawie art. 385 § 1 i nast. ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (k.c.) stwierdzenia jej nieważności lub roszczeń o zapłatę
    w związku z poprzednio wskazanymi roszczeniami.
                          1Zgodnie z powołanym przepisem art. 385 § 1 k.c. postanowienia umowy zawieranej z
    konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i
    obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy
    (niedozwolone postanowienia umowne). W przypadku stwierdzenia nieuczciwego
    charakteru niektórych warunków Umowy sąd powszechny powinien uznać je za nigdy
    nieistniejące, tak by nie wywoływały one skutków wobec konsumenta, a następnie ocenić,
    czy Umowa może nadal obowiązywać bez takich warunków. Jeżeli sąd rozstrzygający spór
    między Kredytobiorcą a Bankiem doszedłby do przekonania, że po wyeliminowaniu tego
    rodzaju klauzul utrzymanie Umowy o charakterze zamierzonym przez strony nie jest
    możliwe, co przemawiałoby za jej całkowitą nieważnością (bezskutecznością), wówczas
    powstawałaby konieczność zwrotu świadczeń spełnionych przez strony na podstawie
    Umowy.
    Przed sądami polskimi toczą się postępowania, z powództw kredytobiorców przeciwko
    bankom albo z powództw banków przeciwko kredytobiorcom, w ramach których
    podnoszone są przez kredytobiorców zarzuty istnienia w umowach kredytów
    denominowanych lub indeksowanych do waluty CHF klauzul abuzywnych lub zarzuty
    nieważności tych umów tożsame lub podobne do zarzutów podnoszonych przez
    Kredytobiorcę w ramach Sporu; w przypadku powództw kredytobiorców - dochodzone są
    roszczenia z tego tytułu, w szczególności roszczenia kredytobiorców o zapłatę należności
    odpowiadającej wysokości uiszczonych w wykonaniu umów kredytów rat kapitałowo-
    odsetkowych (i ewentualnie innych opłat).
    Spośród możliwych rozstrzygnięć sporów pomiędzy kredytobiorcami a bankami,
    obejmujących w szczególności: a) uznanie przez sąd zawartych w umowie kredytu klauzul
    za nieabuzywne i oddalenie powództwa kredytobiorcy lub - w przypadku gdy z
    powództwem wystąpił bank - uwzględnienie powództwa (zasądzenie dochodzonego
    roszczenia) banku; b) uznanie przez sąd zawartych w umowie kredytu klauzul za
    abuzywne, ich wyeliminowanie z umowy i w konsekwencji uznanie, że: i) strony są
    związane umową w pozostałym zakresie, a po wyeliminowaniu tych klauzul, kredyt staje
    się kredytem walutowym, udzielonym w walucie CHF i oprocentowanym stopą
    procentową LIBOR1 i marżą banku, a kredytobiorcy może przysługiwać roszczenie z tytułu
    nienależytego wykonania umowy na etapie wypłaty kwoty kredytu, ii) strony są związane
    umową w pozostałym zakresie, a jej niedozwolone postanowienia powinny zostać
    zastąpione przepisem przewidującym możliwość określenia wartości waluty obcej (CHF)
    według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia dokonania
    płatności, iii) strony są związane umową w pozostałym zakresie, a wypłacony w jej
    wykonaniu kredyt powinien zostać rozliczony jak udzielony w walucie PLN i
    oprocentowany stopą procentową WIBOR i marżą banku, iv) strony są związane umową w
    pozostałym zakresie, a wypłacony w jej wykonaniu kredyt powinien zostać rozliczony jak
    udzielony w walucie PLN i oprocentowany stopą procentową LIBOR1 i marżą banku, v) bez
    klauzul uznanych za abuzywne umowa nie może wiązać, jest trwale bezskuteczna
    względnie nieważna, a kredytobiorcy i bankowi przysługują odrębne roszczenia o zwrot
    świadczeń pieniężnych spełnionych w wykonaniu tej umowy; c) uznanie przez sąd umowy
    kredytu za nieważną bez względu na ewentualną abuzywność jej postanowień; w
    ostatnich latach zdecydowaną przewagę uzyskała linia orzecznicza, w ramach której
    najczęściej zapadającym rozstrzygnięciem jest stwierdzenie abuzywności klauzuli ryzyka

    walutowego i zasad denominacji lub indeksacji i w konsekwencji nieważność całej umowy
    kredytu (pkt 2 lit. b plit v powyżej), oraz - w przypadku powództw kredytobiorców -
    zasądzenie na rzecz kredytobiorcy roszczeń dochodzonych z tego tytułu; przy czym należy
    mieć na względzie, że zapadają także inne rozstrzygnięcia, w tym wyroki określone w pkt 2
    lit. a oraz lit. b plit i-iv; W przypadku uzyskania przez Kredytobiorcę w Sporze z Bankiem
    rozstrzygnięcia odpowiadającego tym, które zapadają w ramach dominującej linii
    orzeczniczej opisanej w pkt 2 lit. b plit v powyżej, Stronom przysługiwałyby wzajemne
    roszczenia o zwrot świadczeń pieniężnych spełnionych w wykonaniu Umowy: a) Bank
    byłby zobowiązany do zwrotu Kredytobiorcy sumy uiszczonych przez Kredytobiorcę rat
    kapitałowo-odsetkowych (i ewentualnie innych opłat), b) Kredytobiorca zobowiązany byłby
    do zwrotu Bankowi wypłaconego kapitału; przy czym każdorazowo, dodatkowo
    Kredytobiorca mógłby uzyskać również zasądzenie od Banku zapłaty odsetek za
    opóźnienie w zapłacie dochodzonego roszczenia pieniężnego lub kosztów procesu, w tym
    kosztów zastępstwa procesowego; W dniu 25 kwietnia 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie
    całej Izby Cywilnej podjął w sprawie za sygn. III CZP 25/22 uchwałę (dalej „Uchwała III CZP
    25/22”), w której rozstrzygnął zagadnienia prawne dotyczące umów kredytów
    indeksowanych lub denominowanych w walucie obcej, przedstawione przez Pierwszego
    Prezesa Sądu Najwyższego w dniu 29 stycznia 2021 r. W uchwale tej stwierdzono, że: 1. w
    obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, że miejsce abuzywnego, niewiążącego
    konsumenta postanowienia umowy kredytu indeksowanego lub denominowanego
    odnoszącego się do sposobu określenia kursu waluty obcej zajmuje inny sposób jej
    określenia wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów; 2. w razie niemożliwości
    ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej w umowie kredytu indeksowanego lub
    denominowanego umowa ta nie wiąże stron także w pozostałym zakresie; 3. jeżeli w
    wykonaniu umowy kredytu, która nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej
    postanowień, Bank wypłacił kredytobiorcy całość lub część kwoty kredytu, a kredytobiorca
    dokonywał spłat kredytu, powstają samodzielne roszczenia o zwrot nienależnego
    świadczenia na rzecz każdej ze stron; 4. jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu
    niedozwolonego charakteru jej postanowień, bieg przedawnienia roszczenia banku o
    zwrot kwot wypłaconych z tytułu kredytu rozpoczyna się co do zasady od dnia
    następującego po dniu, w którym kredytobiorca zakwestionował względem banku
    związanie postanowieniami umowy; 5. jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu
    niedozwolonego charakteru jej postanowień, nie ma podstawy prawnej do żądania przez
    którąkolwiek ze stron odsetek lub innego wynagrodzenia z tytułu korzystania z jej
    środków pieniężnych w okresie od spełnienia nienależnego świadczenia do chwili
    popadnięcia w opóźnienie co do zwrotu tego świadczenia; Uchwała III CZP 25/22 ma moc
    zasady prawnej, a tym samym odstąpienie od niej przez jakikolwiek skład orzekający Sądu
    Najwyższego wymagałoby ponownego rozstrzygnięcia tych zagadnień co najmniej przez
    skład całej Izby Cywilnej. Uchwała ta co do zasady potwierdza już wypracowane w
    orzecznictwie sądów powszechnych poglądy w zakresie zagadnień prawnych będących jej
    przedmiotem. Z tego względu spodziewanym skutkiem jej podjęcia będzie dalsze
    utrwalenie się dominującej linii orzeczniczej, o której mowa w pkt 3 powyżej, a zgodnie z
    którą bez uznanych za abuzywne klauzul przeliczeniowych umowy kredytów
    denominowanych lub indeksowanych do waluty CHF nie mogą wiązać i tym samym są
    nieważne, a kredytobiorcy i bankowi przysługują odrębne roszczenia o zwrot świadczeń
    pieniężnych spełnionych w wykonaniu takiej umowy. Należy przy tym jednak podkreślić,
    że przyjęcie wyrażonego w punkcie 4 Uchwały III CZP 25/22 stanowiska co do początku
    biegu terminu przedawnienia roszczeń banku, może w poszczególnych przypadkach
    oznaczać, że roszczenie banku o zwrot wypłaconego kapitału kredytu zostanie uznane za
    przedawnione, przy czym, zgodnie z art. 1171 Kodeksu cywilnego, mając na uwadze w

    szczególności charakter okoliczności, które spowodowały niedochodzenie roszczenia, w
    wyjątkowych przypadkach, po rozważeniu interesów stron, sąd może nie uwzględnić
    upływu terminu przedawnienia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi, jeśli
    wymagają tego względy słuszności; W przedmiocie dalszych wzajemnych roszczeń stron
    umowy kredytu, (których dotyczy punkt 5. Uchwały III CZP 25/22) kilkukrotnie
    wypowiedział się również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), w tym w
    wyroku z dnia 15 czerwca 2023 r. wydanym w sprawie za sygn. C-520/21, a także w wyroku
    z dnia 12 stycznia 2024 r. w sprawie za sygn. C-488/23. TSUE dokonując wykładni
    dyrektywy 93/13 wskazał, że jeżeli umowa kredytu jest nieważna w całości i nie można jej
    dalej wykonywać, to bank nie może żądać od konsumenta zapłaty żadnego rodzaju
    rekompensaty wykraczającej poza zwrot kwoty kapitału (w jego nominalnej wysokości) i
    zapłaty odsetek za zwłokę od dnia wezwania do zapłat (co zostało potwierdzone w
    Uchwale III CZP 25/22). Jednocześnie w ocenie TSUE dyrektywa 93/13 nie stoi na
    przeszkodzie takiej wykładni prawa krajowego, zgodnie z którą konsument ma prawo
    żądać od instytucji kredytowej rekompensaty wykraczającej poza zwrot miesięcznych rat i
    kosztów zapłaconych z tytułu wykonania nieważnej umowy kredytu oraz poza zapłatę
    ustawowych odsetek za zwłokę od dnia wezwania do zapłaty, pod warunkiem
    poszanowania celów dyrektywy 93/13 i zasady proporcjonalności - Uchwałą III CZP 25/22
    wyjaśniono, że na gruncie prawa krajowego (polskiego) takie roszczenie nie przysługuje; W
    związku z wydaniem przez TSUE wyroku z dnia 15 czerwca 2023 r. (w sprawie za sygn. C-
    520/21) Urząd Komisji Nadzoru Finansowego opublikował w dniu 15 czerwca 2023 r.
    komentarz, w którego treści wyraził oczekiwanie wobec banków co do ich aktywnej
    postawy w zakresie systemowego rozwiązania problemu walutowych kredytów
    mieszkaniowych w postaci oferowania swoim klientom ugód, jak również przekonanie, iż z
    punktu widzenia klientów banków (kredytobiorców), ugoda jest najbardziej atrakcyjną i
    racjonalną alternatywą dla kosztownej i długotrwałej ścieżki sądowej;
    (4) Przedmiotem Ugody jest zakończenie Sporu oraz uchylenie niepewności co do
    roszczeń wynikających z Umowy, między innymi poprzez zmianę zasad rozliczenia Umowy
    w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej wynikającej z
    Umowy. Na podstawie zawartej Ugody dochodzi do całkowitego rozliczenia Umowy,
    ustalone jest pierwotne zadłużenie kredytowe tak jakby był to kredyt udzielony w PLN i
    uwzględnienia dotychczasowych spłat kredytu tak jakby Kredytobiorca dokonywał spłat
    kredytu w PLN.
    (5) Zgodnie z zapisem par. 1 ustęp 9 Ugody Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza
    zadłużenie Kredytobiorcy) w zakresie kwoty (...) zł - na ww. kwot składa się kwota (...) zł
    kapitału bieżącego (nie wymagalnego), odsetki zapadłe niespłacone: (...) zł, odsetki
    bieżące: (...) zł. Kredytobiorca oświadczył, że to ww. zwolnienie z długu przyjmuje.
    Kredytobiorca został poinformowany, że w celu zastosowania do osiągniętego przychodu
    regulacji rozporządzenia Ministra Finansów dotyczącego zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, niezbędne jest spełnienie przez
    Kredytobiorcę warunków wskazanych w tym rozporządzeniu, co Kredytobiorca potwierdził
    stosownym oświadczeniem, przedłożonym Bankowi przy zawarciu niniejszej Ugody, a
    Bank potwierdza jego otrzymanie. Kredyt został zabezpieczony w postaci hipoteki
    ustanowionej na spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego.
    Zainteresowana była jedynym kredytobiorcą ww. kredytu. Kredyt został zaciągnięty w
    całości na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na
    realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, tj. inwestycji, której celem jest zaspokojenie

    potrzeb mieszkaniowych: 1) jednego gospodarstwa domowego albo 2) więcej niż jednego
    gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować wspólnie
    jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego
    gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3
    pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz.
    1774 i 1843). Zainteresowana nie korzystała dotychczas z zaniechania poboru podatku od
    kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
    realizacje innej inwestycji mieszkaniowej, niż ta, która była finansowana przedmiotowym
    kredytem.
    (6) Zgodnie z zapisem par. 5 ustęp 3 Ugody, Bank zobowiązał się do zapłaty na rzecz
    Kredytobiorcy kwoty dodatkowej (...) zł, w związku z rozliczeniem umowy, w terminie 21
    dni od dnia zawarcia Ugody, na rachunek bankowy Kredytobiorcy. Kwota zostanie
    wypłacona zgodnie z procedurami obowiązującymi w Banku, a Bank nie precyzuje z czego
    ta kwota wynika. Natomiast celem zawarcie Ugody jest zakończenie wszelkich sporów
    dotyczących abuzywności klauzul umownych i ważności Umowy, uwzględniając przyjęty
    przez Strony w niniejszej Ugodzie sposób rozliczenia Umowy. Zatem wypłacona przez
    Bank ww. kwota dodatkowa wynika z rozliczenia Umowy.
    (7) W związku z zawarciem Ugody, Strony oświadczyły, że Ugoda prowadzi do
    definitywnego uchylenia sporu dotyczącego ważności Umowy, jej bezskuteczności lub
    niedozwolonego charakteru jej postanowień, a tym samym uchylenia niepewności co do
    roszczeń wynikających z treści postanowień Umowy lub z wykonania świadczeń z Umowy -
    w brzmieniu sprzed zmiany Umowy dokonanej niniejszą Ugodą. W związku z tym Strony
    nie będą występować względem siebie z takimi roszczeniami, a przyjęte w Ugodzie
    rozwiązania, w tym w szczególności zwolnienie Kredytobiorcy z długu oraz wypłata kwoty
    dodatkowej o którym mowa w par. 5 Ugody, w pełni wyczerpują wzajemne roszczenia
    Stron w tym zakresie.
    (8) Podsumowując,
    1) z uwagi na zawarcie Umowy kredytu powiązanego z walutą CHF i zawarciem w umowie
    klauzul niedozwolonych Kredytobiorca mógł wystąpić do Sądu z pozwem o zapłatę z
    uwagi na tzw. przestankową nieważność umowy. Z uwagi na akcję banków w kwestii
    zawierania ugód (rozwiązanie korzystne dla banku bo obniża koszty postępowania po jego
    stronie) Bank wystąpił z propozycją zawarcia Ugody na mocy której:
      - zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy),
      - wypłaci Zainteresowanej ustaloną kwotę,
    2) przedmiotem Ugody jest zakończenie Sporu oraz uchylenie niepewności co do roszczeń
    wynikających z Umowy, między innymi poprzez zmianę zasad rozliczenia Umowy w
    zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej wynikającej z Umowy,
    3) Kredytobiorca potwierdził stosownym oświadczeniem, przedłożonym Bankowi przy
    zawarciu niniejszej Ugody, a Bank potwierdził jego otrzymanie, że spełnia warunki
    wskazanych w rozporządzeniu Ministra Finansów dotyczącego zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe,
    4) gdyby nie powstała kwota nadpłaty kredytu to Bank nie zaproponowałby wypłaty
    ustalonej kwoty (Bank natomiast nie precyzuje z czego ta kwota wynika),
    5) celem zawarcie Ugody jest zakończenie wszelkich sporów dotyczących abuzywności
    klauzul umownych i ważności Umowy, uwzględniając przyjęty przez Strony w niniejszej

    Ugodzie sposób rozliczenia Umowy. Zatem wypłacona przez Bank ww. kwota dodatkowa
    wynika z rozliczenia Umowy,
    6) powstała kwota nadpłaty jest wartością większą, niż kwota dodatkowa, do której zapłaty
    zobowiązał się Bank. Ujmując to innymi słowy, suma wpłat dokonanych przez
    Kredytobiorcę na rzecz Banku z tytułu umowy kredytu mieszkaniowego pomniejszona o
    ww. kwotę otrzymaną z Banku nie jest mniejsza niż kwota uzyskanego przez
    Kredytobiorcę kapitału z tytułu umowy kredytu mieszkaniowego,
    7) Ugoda pozwala na szybsze zakończenie procesu i kwota wypłacana na mocy ugody jest
    częścią nadpłaconego kredytu, ponieważ Bank nie zaproponowałby wypłaty ustalonej
    kwoty, gdyby nie powstała kwota nadpłaty - nadpłaconych środków zapłaconych przez
    Kredytobiorcę w czasie trwania Umowy,
    8) Bank poinformował Kredytobiorcę, że w związku z wypłatą ww. kwoty powstaje po jego
    stronie przychód, a na Banku ciąży wypełnienie obowiązku informacyjnego (tj.
    sporządzenie informacji PIT-11).
    (9) W opisanym powyżej stanie faktycznym, w kontekście wystąpienia przez Bank z
    propozycją zawarcia Ugody na mocy której: 1) - wypłaci Zainteresowanej ustaloną kwotę
    (Bank nie precyzuje z czego ta kwota wynika), natomiast gdyby nie powstała kwota
    nadpłaty kredytu to Bank nie zaproponowałby wypłaty ustalonej kwoty i powstała kwota
    nadpłaty jest wartością większą, niż kwota dodatkowa, do której zapłaty zobowiązał się
    Bank, Zainteresowana ma wątpliwość czy: - kwota dodatkowa wypłacona zgodnie z
    procedurami obowiązującymi w Banku - zasądzona Ugodą - wynikająca z przyjętego przez
    Strony w niniejszej Ugodzie sposobu rozliczenia Umowy, stanowi przychód oraz 2) -
    zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy), Zainteresowana ma
    wątpliwość czy: - w związku z umorzeniem zadłużenia kredytowego przez Bank może
    skorzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego na mocy Rozporządzenia
    Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.

## Pytanie

Czy w opisanej sytuacji: - kwota dodatkowa wypłacona zgodnie z procedurami
    obowiązującymi w Banku (Bank nie precyzuje z czego ta kwota wynika) - zasądzona Ugodą
    - w istocie stanowiąca zapłatę przez Bank części świadczeń wpłaconych przez
    Zainteresowaną z własnych środków pieniężnych na poczet rat wynikających z
    harmonogramu spłat umowy kredytu mieszkaniowego (walutowego) stanowi przychód, w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 uPIT? - w związku z umorzeniem zadłużenia kredytowego przez
    Bank Zainteresowana może skorzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego na
    mocy Rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania
    poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z
    kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe?
    Pani stanowisko w sprawie
    (1) W Pani ocenie, w sytuacji wypłaty zgodnie z procedurami obowiązującymi w Banku -
    zasądzonej Ugodą - kwoty dodatkowej, kwota ta nie stanowi przychodu, albowiem w

    istocie stanowi zapłatę przez Bank części świadczeń wpłaconych przez Zainteresowaną z
    własnych środków pieniężnych na poczet rat wynikających z harmonogramu spłat umowy
    kredytu.
    (2) Biorąc zatem pod uwagę charakter czynności wpłata przez Bank na rachunek bankowy
    Kredytobiorcy środków pieniężnych, wynikających z przyjętego przez Strony w niniejszej
    Ugodzie sposobu rozliczenia Umowy, nie powoduje powstania po stronie Zainteresowanej
    przysporzenia majątkowego - ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie
    jej pasywów, gdyż są to środki pieniężne Zainteresowanej wpłacone uprzednio na poczet
    spornej umowy kredytu mieszkaniowego.
    (3) W związku z umorzeniem zadłużenia kredytowego przez Bank – Pani zdaniem – może
    Pani skorzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego na mocy Rozporządzenia
    Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe albowiem spełnia Pani warunki, wskazane
    w tym rozporządzeniu, do zastosowania zaniechania poboru podatku od kwot
    umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
    UZASADNIENIE PRAWNE STANOWISKA:
    (4) Zgodnie z art. 11 ust. 1 uPIT przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt
    6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych,
    pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Analizując
    dyspozycję ww. przepisów należy zwrócić uwagę, że pojęcie przychodu zostało
    zdefiniowane przez ustawodawcę jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika
    w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
    świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej
    wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie
    świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru
    zwrotnego. Zatem są to świadczenia mające realną korzyść finansową.
    (5) O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób
    fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik - czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe. Ujmując to innymi słowy za przychody należy zatem
    uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i
    niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów
    podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub
    zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia
    gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku
    innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    (6) Jeżeli więc mamy do czynienia z sytuacją, że suma wpłat dokonanych przez
    Kredytobiorcę na rzecz Banku z tytułu umowy kredytu mieszkaniowego pomniejszona o
    kwotę dodatkową otrzymaną z Banku nie jest mniejsza niż kwota uzyskanego przez
    Kredytobiorcę kapitału z tytułu umowy kredytu mieszkaniowego, to należy wskazać, iż
    wypłata Kredytobiorcy przez Bank, dodatkowej kwoty pieniężnej w ramach zawarcia
    ugody sądowej, nie będzie stanowić przychodu po stronie Zainteresowanej.

    (7) Dostrzec należy pogląd prezentowany przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
    w interpretacji indywidualnej z dnia 16 października 2023 r., nr 0115-KDIT2.
    4011.437.2023.1.LS. Organ interpretacyjny wskazał, iż „odnosząc się natomiast do
    skutków podatkowych wypłaty Pani przez Bank, kwoty pieniężnej w ramach zawarcia
    ugody, na którą składać się będzie kwota wpłaconych przez Panią wcześniej własnych
    środków pieniężnych na poczet rat wynikających z harmonogramu umowy kredytu
    zawartej z Bankiem, stwierdzić należy, że wypłata ta nie spowoduje po Pani stronie
    powstania przysporzenia majątkowego. Wypłata ta będzie dla Pani neutralna podatkowo.
    Tym samym z tego tytułu nie powstanie po Pani stronie przychód w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mający podlegać opodatkowaniu”.
    Pogląd ten został potwierdzony przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w
    interpretacji indywidualnej z dnia 16 lutego 2024 r., nr 0114-KDIP3-2.4011.1078.2023.2.AC.
    Organ interpretacyjny wskazał, iż „o uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy
    to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych,
    świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek
    określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych
    podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe. W analizowanej sprawie na
    podstawie ugody dojdzie do zmiany waluty zadłużenia Kredytobiorcy. Przeliczenie Kwoty
    Zadłużenia jest dokonywane z zastosowaniem aktualnego kursu średniego Narodowego
    Banku Polskiego (z dnia wypłaty). Wysokość zwrotu nadpłaty jest ustalana przez Bank
    indywidualnie z Kredytobiorcą, w zależności od warunków Ugody oraz czy w danej sprawie
    Bank musi zapłacić koszty sądowe. Zatem w ww. zakresie należy się z Państwem zgodzić,
    że po stronie Kredytobiorców nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego z
    tytułu otrzymanego zwrotu nadpłaconego zobowiązania kredytowego. W konsekwencji
    taka operacja nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika - ani
    poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. W związku z
    dokonaniem zwrotu nienależnie wpłaconego zobowiązania kredytowego, po stronie
    Kredytobiorcy nie powstaje przychód podatkowy, a tym samym Bank nie jest zobowiązany
    do sporządzenia informacji o wysokości przychodów (PIT-11) i przesłania jej
    Kredytobiorcy, zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych w związku z art. 20 ust. 1 tej ustawy”.
    (8) Konkludując, Zainteresowana otrzymuje z powrotem swój kapitał - zapłacone Bankowi
    kwoty. W sytuacji wypłaty zgodnie z procedurami obowiązującymi w Banku - zasądzonej
    Ugodą - kwoty dodatkowej, kwota ta nie stanowi przychodu, albowiem w istocie stanowi
    zapłatę przez Bank części świadczeń wpłaconych przez Zainteresowaną z własnych
    środków pieniężnych na poczet rat wynikających z harmonogramu spłat umowy kredytu.
    Biorąc zatem pod uwagę charakter czynności wpłata przez Bank na rachunek bankowy
    Kredytobiorcy środków pieniężnych, wynikających z przyjętego przez Strony w niniejszej
    Ugodzie sposobu rozliczenia Umowy, nie powoduje powstania po stronie Zainteresowanej
    przysporzenia majątkowego - ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie
    ich pasywów, gdyż są to środki pieniężne Zainteresowanej wpłacone uprzednio na poczet
    spornej umowy kredytu mieszkaniowego. Nie ma zatem podstaw, aby ww. kwotę uznać za
    przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 uPIT.
    (9) Zgodnie z art. 11 ust. 1 uPIT przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt
    6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych,
    pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Analizując

    dyspozycję ww. przepisów należy zwrócić uwagę, że pojęcie przychodu zostało
    zdefiniowane przez ustawodawcę jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika
    w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
    świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    (10) Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega - co do zasady - każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego. O uzyskaniu przychodu w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w
    każdej sytuacji gdy podatnik - czy to na skutek otrzymania określonych wartości
    majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych
    świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego
    zobowiązań wobec innych podmiotów - uzyskuje określone przysporzenie majątkowe. Dla
    celów podatkowych przyjmuje się - co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie - że pojęcie
    nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje
    ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem
    jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami
    lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie
    do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt
    9 - inne źródła. W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy - za przychody z innych źródeł, o których
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci
    członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi
    jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy
    emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia
    emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym
    także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z
    tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych
    w art. 12-14 i art. 17. Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”,
    wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma
    przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w
    przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. O przychodzie
    podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika
    wystąpią realne korzyści majątkowe.
    (11) Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -
    Prawo bankowe (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 2488 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art.
    69 ust. 1 ww. ustawy: Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji

    kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z
    przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na
    warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z
    odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze
    strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że
    zobowiązanie wygasa. Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art.
    508 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz.
    1610 z późn. zm.): Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik
    zwolnienie przyjmuje. Tak więc, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda
    dłużnika (np. uzyskana w wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie). Stosownie natomiast
    do art. 917 Kodeksu cywilnego: Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w
    zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność
    co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić
    spór istniejący lub mogący powstać. Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy
    konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między
    stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających
    z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub
    sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa.
    Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym,
    zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody.
    (12) Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
    wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na
    podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku (art. 9 ust. 1
    uPIT). Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia,
    w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników:
    1) zaniechać w całości lub w części poboru podatków, określając rodzaj podatku, okres, w
    którym następuje zaniechanie, i grupy podatników, których dotyczy zaniechanie; 2)
    zwolnić niektóre grupy płatników z obowiązku pobierania podatków lub zaliczek na
    podatki oraz określić termin wpłacenia podatku i wynikające z tego zwolnienia obowiązki
    informacyjne podatników, chyba że podatnik jest obowiązany do dokonania rocznego lub
    innego okresowego rozliczenia tego podatku (art. 22 par. 1 Ordynacji Podatkowej).
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych). Tym samym, umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o którym
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. W tym miejscu należy odnieść się do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia
    11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych
    dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
    mieszkaniowe.
    Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów:

    1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot: 1)
    umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
    przypadku gdy: a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
    mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty
    mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej,
    oraz b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
    zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
    mieszkaniowej; 2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu
    mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
    indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
    zastosowania ujemnego oprocentowania.
    2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują: 1) kwoty kredytu
    mieszkaniowego (kapitału); 2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje; 3) opłaty,
    jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu
    mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.
    3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
    określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.), zaniechanie, o którym mowa w
    ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w
    jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25
    pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub
    gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym mowa
    w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
    refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego.
    5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
    inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych: 1) jednego
    gospodarstwa domowego albo 2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w
    przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie
    mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi
    do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
    podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043).
    6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
    gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo
    jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami
    stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji
    mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby fizyczne,
    zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie wyłącznie
    do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit.b. Natomiast z § 3 ww. rozporządzenia wynika,
    że: Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
    rozumieć kredyt, który został: 1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot,
    którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem
    finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw
    regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz 2) zabezpieczony w postaci

    hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie
    wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym
    własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do
    domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz 3)
    zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991
    r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z kolei § 4 ww. rozporządzenia stanowi, że:
    Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
    uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2024 r. Zgodnie z treścią ww. art.
    21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za wydatki
    poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na: a)
    nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
    mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na
    nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub
    udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, b) nabycie
    spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie,
    prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
    c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa
    użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z
    rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w
    gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w
    okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod
    budowę budynku mieszkalnego, d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub
    remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego, e)
    rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
    budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego
    pomieszczenia niemieszkalnego -położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej
    lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w
    Konfederacji Szwajcarskiej. Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są
    wykazywane w zeznaniach rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do
    urzędu skarbowego. Zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do umorzonych
    osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele
    mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r.
    przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w
    przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
    korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
    mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia). Istotne jest, żeby kredyt
    mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W lit. a art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych zostało wymienione m.in. nabycie lokalu
    mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Zatem udzielony Panu kredyt
    wypełnia przesłanki do uznania go za kredyt mieszkaniowy, o którym mowa w
    rozporządzeniu.
    13) Konkludując, Umorzenie przez Bank części kwoty kredytu zaciągniętego przez
    Zainteresowaną na nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego
    oraz remont tego lokalu mieszkalnego stanowi przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 uPIT.
    Jednocześnie do uzyskanego przez Zainteresowaną przychodu związanego z umorzeniem
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, o którym mowa we wniosku,
    zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na
    podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie

    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też

    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Wskazać również należy, że dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje
    potwierdzenie w orzecznictwie – że pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w
    art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w
    prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia
    prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te
    wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne,
    to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej
    osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 – inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych umorzenia przez Bank wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego, zaciągniętego przez Panią, wskazać należy, że instytucja
    kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo
    bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze
    strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że
    zobowiązanie wygasa.

    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Tym samym, umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego należy
    zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw.
    z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W tym miejscu należy wskazać na rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022
    r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz.
    U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.).
    Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów:
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
        kwot:
      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
        inwestycji mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
        kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a
        inwestycji mieszkaniowej;
      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
        niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
        dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.),

        zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z
        tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
        zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje
        do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
        lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
        którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
        wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
        się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      1) jednego gospodarstwa domowego albo
      2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
        gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal
        mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub
        wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
        inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
        osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
        zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
      1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
      2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
      3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei § 4 ww. rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2024 r.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:

      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
        lub udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym
    kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i
    zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez
    podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w
    przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
    korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a) inwestycji
    mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww. rozporządzenia). Istotne jest, żeby kredyt
    mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z analizowanej sprawy wynika, że w 2008 r. Bank udzielił Pani kredytu hipotecznego.
    Kredyt dotyczył jednej inwestycji mieszkaniowej i został zaciągnięty w całości na wydatki, o
    których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    tj. na nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego oraz na
    remont tego lokalu. Kredyt został udzielony przez podmiot, którego działalność podlega
    nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do
    udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania
    takich podmiotów. Został on zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na
    spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego.

    W ramach zawartej 2 października 2024 r. ugody Bank zobowiązał się do umorzenia
    zadłużenia w kwocie (...) zł, na którą to kwotę składa się kapitał bieżący w wysokości (...) zł,
    odsetki zapadłe niespłacone w kwocie (...) zł oraz odsetki bieżące w kwocie (...) zł. Nie
    korzystała Pani dotychczas z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizacje innej
    inwestycji mieszkaniowej, niż ta, która była finansowana przedmiotowym kredytem.
    W konsekwencji, mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz
    powołane przepisy prawa stwierdzam, że umorzenie przez Bank zadłużenia w kwocie (...)
    zł, z tytułu kredytu hipotecznego zaciągniętego w 2008 r., stanowi dla Pani przychód w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu
    nieodpłatnych świadczeń klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w
    zw. z art. 20 ust. 1 tej ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych.
    Jednakże, w analizowanym przypadku w związku z uzyskaniem przez Panią przychodu
    związanego z ww. umorzeniem wierzytelności, zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru
    podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra
    Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego
    od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym
    na cele mieszkaniowe. Spełnia Pani bowiem przesłanki umożliwiające skorzystanie z ww.
    zaniechania.
    Odnosząc się natomiast do skutków podatkowych wypłaty ustalonej w ugodzie kwoty
    dodatkowej wyjaśniam, że zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów
    ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Jednakże definicja przychodu podatkowego
    zawarta w art. 11 ust. 1 wskazuje, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym o charakterze
    definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    W opisie sprawy wskazała Pani, że w ramach ugody Bank zobowiązał się do zapłaty na
    Pani rzecz kwoty dodatkowej w wysokości (...) zł w związku z rozliczeniem umowy.
    Powstała kwota nadpłaty jest wartością większą, niż kwota dodatkowa, do której zapłaty
    zobowiązał się Bank. Natomiast suma wpłat dokonanych przez Kredytobiorcę na rzecz
    Banku z tytułu umowy kredytu mieszkaniowego pomniejszona o ww. kwotę otrzymaną
    z Banku nie jest mniejsza niż kwota uzyskanego przez Kredytobiorcę kapitału z tytułu
    umowy kredytu mieszkaniowego.
    Zatem w analizowanej sprawie po Pani stronie nie dojdzie do powstania przysporzenia
    majątkowego. W związku z zawarciem ugody otrzyma Pani zwrot środków pieniężnych,
    które wcześniej na mocy umowy zostały przekazane na rzecz Banku w ramach spłaty
    udzielonego Pani kredytu mieszkaniowego. Kwota otrzymana na podstawie ugody z
    Bankiem nie spowoduje więc faktycznego przyrostu w Pani majątku. Wypłata ta będzie
    dla Pani neutralna podatkowo.
    W konsekwencji, wypłacona przez Bank kwota dodatkowa (...) zł nie będzie stanowiła
    dla Pani przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art.
    20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych. Zatem nie będzie miała Pani obowiązku zapłaty podatku od wypłaconej
    przez Bank kwoty.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.