Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-1247/14-4/MN
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2015-02-19
Teza: Opodatkowanie sprzedaży działek wykorzystywanych w działalności rolniczej przez podatnika zwolnionego od podatku, nabytych w drodze darowizny.
Słowa kluczowe: darowizna; grunty; grunty-sprzedaż gruntów; rolnik; sprzedaż; zbycie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z 20 listopada 2014 r. (data wpływu 24 listopada 2014 r.) uzupełnionym pismem z 4 lutego 2015 r. (data wpływu 9 lutego 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy działek – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 24 listopada 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy działek. Wniosek uzupełniono pismem z 4 lutego 2015 r. (data wpływu 9 lutego 2015 r.) o doprecyzowanie opisu sprawy.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca nie jest czynnym podatnikiem VAT i prowadzi działalność gospodarczą sklasyfikowaną według PKD jako „pozostałe uprawy rolne inne niż wieloletnie” (kod PKD 0119Z) oraz „uprawy rolne połączone z chowem i hodowlą zwierząt” (działalność mieszana, PKD 0150Z). W dniu 11 września 2013 r. Wnioskodawca nabył od swojej babci, w drodze umowy darowizny, niezabudowane działki gruntu o łącznej powierzchni 27,5063 ha, stanowiące nieruchomość rolną, objętą księgą wieczystą. W wyniku zawarcia powyższej umowy darowizny, Wnioskodawca stał się jednym z dwóch współwłaścicieli w 1/2 części nieruchomości składającej się z działek o nr (…).

Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów, wszystkie wyżej wskazane działki zostały opisane jako grunty orne. Powstały one w efekcie podziału działki oznaczonej jako 320/6 na mocy decyzji Wójta Gminy z 16 sierpnia 2010 r., która zatwierdziła ten podział.

Dla obszaru, na którym jest położona przedmiotowa nieruchomość, która została następnie podzielona – niezależnie od Wnioskodawcy – uchwalony został 30 lipca 2009 r. przez Radę Gminy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym zmieniono charakter działek stanowiących współwłasność Wnioskodawcy na teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową.

W ostateczności Wnioskodawca ma zamiar dokonać odpłatnego zbycia wszystkich wymienionych nieruchomości nabytych na mocy umowy darowizny od babci. Podkreślić należy, że Wnioskodawca nie podejmował dotychczas i nie podejmuje ani też nie ma zamiaru podejmować żadnych działań mających na celu zwiększenie atrakcyjności działki. Wnioskodawca nie przedsięwziął także żadnych czynności mających na celu uzbrojenie tychże działek w media. Wnioskodawca nie poniósł nadto żadnych nakładów finansowych na przedmiotowe grunty w związku z planowaną sprzedażą.

Dodania wymaga, że Wnioskodawca w okresie, gdy sprzedaż ww. działek będzie miała miejsce nie prowadził oraz nie planuje prowadzić działalności w zakresie obrotu nieruchomościami.

W uzupełnieniu do wniosku wskazano, że:

1.  Wnioskodawca planuje zwykłe zbycie nieruchomości prywatnej, celem uzyskania środków na polepszenie warunków mieszkaniowych. Uzyskane środki być może posłużą powiększeniu areału posiadanego gospodarstwa rolnego.
2.  Wnioskodawca prowadzi działalności jako rolnik ryczałtowy zwolniony od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy o VAT.
3.  Wnioskodawca na części otrzymanych gruntów prowadził działalność rolniczą, na części zaś nie prowadził żadnej działalności. Z gruntów dokonywano zbioru i sprzedaży płodów rolnych w 2014 r. Grunty nigdy nie były przedmiotem najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze.
4.  Wnioskodawca jedynie jednokrotnie dokonał zbycia nieruchomości – była to część gruntu (nieruchomości), która zbyta została na mocy ugody na rzecz Gminy, a której Wnioskodawca był współwłaścicielem. Zbycie nastąpiło 9 lipca 2014 r. w wyniku zawartej ugody z Gminą celem poszerzenia pasa drogi. Rzeczona część nieruchomości o powierzchni 2889 m2 została zbyta za kwotę 100 zł (z racji stosunku współwłasności Wnioskodawca otrzymał z tego tytułu 50 zł).
5.  Wnioskodawca nie ogłaszał sprzedaży nieruchomości i nie zamierza jej samodzielnie ogłaszać.
6.  Wnioskodawca nie był nigdy zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT.
7.  Część nieruchomości będącej przedmiotem wniosku była wykorzystywana wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku od towarów i usług. Część zaś nie była wykorzystywana w ogóle.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w zarysowanym powyżej przyszłym stanie faktycznym, można uznać Wnioskodawcę za podmiot działający jako handlowiec w rozumieniu art. 15 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: VATU), a tym samym czy transakcja sprzedaży wyżej wskazanych działek będzie stanowiła czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, przedstawiona transakcja sprzedaży działek nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a przy jej dokonywaniu Wnioskodawcy nie sposób uznać za podmiot w myśl art. 15 ust. 1 oraz ust. 2 VATU.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 2 pkt 6 VATU, przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki, budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. Zgodnie z art. 7 ust. 1 VATU, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 VATU, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

Powyższe przepisy wskazują, że grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 VATU, a jego sprzedaż jest traktowana, w świetle art. 7 ust. 1 VATU, jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Nie każda jednak czynność będąca dostawą towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 VATU będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby transakcja sprzedaży gruntu mogła być uznana za podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem, musi zostać dokonana przez podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 VATU, który przy dokonywaniu tej transakcji działa w tym charakterze.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 VATU, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Stosownie do art. 15 ust. 2 VATU, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Brzmienie przepisu art. 15 ust. 2 VATU o wyżej przywołanej treści wyraźnie wskazuje, że nie przy każdej czynności rozporządzenia mieniem dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Wykonanie danej czynności nawet jednorazowo, jednakże w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania jej w sposób częstotliwy nie przesądza automatycznie, że z tego tylko powodu dany podmiot staje się podatnikiem VAT. Bowiem konieczne jest ustalenie, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności występował on w charakterze podatnika na gruncie VATU, tj. jako osoba angażująca środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba wykonująca prawo własności w stosunku to tego gruntu. Przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając działki stanowiące nieruchomość rolną działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar wykazany obiektywnymi dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną.

Reasumując, przyjąć należy, że zgodnie z przyjętą konstrukcją podatku od towarów i usług opodatkowaniu mogą podlegać tylko te czynności, w przypadku których został spełniony zarówno podmiotowy, jak i przedmiotowy zakres opodatkowania, a więc podmiot mający cechę podatnika (kryterium obiektywne) dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu tym podatkiem.

Zdaniem Wnioskodawcy, niemożliwym jest przypisanie statusu podatnika VAT podmiotowi, który nie prowadząc działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami dokonał sprzedaży gruntów stanowiących jego współwłasność osobistą nabytą na mocy umowy darowizny i powinno zostać uznane za zwykłe wykonywanie prawa własności. Za takim stanowiskiem przemawia fakt, że jedną z obligatoryjnych przesłanek zakwalifikowania podmiotu jako podatnika VAT w zakresie obrotu nieruchomościami jest ustalenie, czy jego działalność w tymże zakresie przybiera formę zorganizowaną (profesjonalną). Czynnościami cechującymi taki charakter są m.in.: uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych, prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub o podobnym charakterze. Wyraz aprobaty dla tak przedstawionego poglądu znalazł swoje odzwierciedlenie także w rozstrzygnięciu podjętym przez Naczelny Sąd Administracyjny opatrzonym sygnaturą akt I FPS 3/07 z 29 października 2007 r. W uwieńczeniu uzasadnienia wskazanego orzeczenia Sąd stwierdził, że: „W świetle powyższego uprawniona jest teza, że przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód. Ani więc formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług”. Konfrontując stanowisko wypracowane w cytowanym orzeczeniu NSA z przedstawionym w złożonym wniosku stanie faktycznym należy stwierdzić, iż nawet gdyby uznać, że czynności sprzedaży dokonane przez Wnioskodawcę wykonywane były wielokrotnie z zamiarem częstotliwości, niewystarczające jest to do uznania tychże czynności jako opodatkowanych podatkiem VAT, gdyż spełnienia wymagają kumulatywnie wszystkie przesłanki podyktowane treścią przepisu art. 15 ust. 1 i 2 VATU, w tym także uznanie działań podmiotu jako przybierających formę profesjonalną charakterystyczną dla działań handlowca w zakresie obrotu nieruchomościami.

Uwzględniając powyższe ustalenia, konstatacji wymaga, że Wnioskodawcy nie można w żadnym wypadku przypisać charakteru zawodowego przy sprzedaży opisanych we wniosku działek. Bowiem spostrzeżenia wymaga, że Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej związanej z obrotem nieruchomościami, nie podjął żadnych działań mających na celu zwiększenie atrakcyjności działek oraz działań marketingowych. Z wyżej przedstawionych względów Wnioskodawca stoi na stanowisku, że sprzedaż gruntów przybliżoną w powyższym opisie stanu faktycznego należy uznać za zwykłe wykonywanie prawa własności, a w konsekwencji uznać je za niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Wnioskodawca na potwierdzenie swojego stanowiska powołuje także orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10.

W sprawie C-180 podatnik – osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, nabyła grunt przeznaczony zgodnie z ówczesnym planem zagospodarowania przestrzennego do produkcji rolnej. Następnie plan zagospodarowania przestrzennego uległ zmianie, a grunty, których właścicielem był podatnik, przeznaczono pod zabudowę letniskową. Podatnik podzielił grunt na 64 działki i rozpoczął ich sprzedaż różnym nabywcom.

W sprawie C-181 podatnicy – małżeństwo, nabyło gospodarstwo rolne, które było wykorzystywane w celach rolniczych. Na skutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, grunty, na których znajdowało się gospodarstwo zostały przeznaczone pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. Małżonkowie rozpoczęli sprzedaż niektórych części gospodarstwa, dokonując tego w niezorganizowany i okazjonalny sposób.

Obie sprawy dotyczyły w istocie odpowiedzi na pytanie, czy osoby fizyczne, które prowadziły działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku VAT i przekształconym w skutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, niezależnie od woli tych osób, w grunt pod zabudowę, należy uznać za podatników podatku VAT w momencie, gdy osoby te dokonują sprzedaży przedmiotowych gruntów.

Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że w przypadku, gdy osoba fizyczna prowadziła działalność rolniczą, i na skutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego osoba ta stała się właścicielem gruntów przeznaczonych pod zabudowę, nie można uznać, że osoba ta jest podatnikiem VAT z tytułu dostawy gruntu, jeżeli sprzedaż gruntu następuje w wyniku zwykłego wykonania prawa własności. Jeżeli osoba taka angażuje jednak środki podobne do wykorzystywanych przez przedsiębiorców w zakresie obrotu nieruchomościami, to należy wówczas uznać ją za osobę prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy VAT, w konsekwencji za podatnika.

Z najważniejszych tez, zawartych w powołanym orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, należy m.in powołać:

„Dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2006/138/WE z dnia 19 grudnia 2006 r., niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.

Natomiast jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, należy uznać ją za podmiot prowadzący «działalność gospodarczą» w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej”.

W świetle powyższego przyjąć należy, że sprzedaż działek wskazanych na wstępie złożonego wniosku, przez Wnioskodawcę, któremu nie sposób przypisać działania w charakterze handlowca przy sprzedaży przedmiotowych działek (nigdy nie zajmował się profesjonalnym obrotem nieruchomościami, nie podejmował także działań mających na celu zwiększenie atrakcyjności działek ani działań marketingowych) będzie w istocie związana ze zwykłym wykonywaniem prawa własności, a w konsekwencji nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

Art. 2 pkt 6 ustawy stanowi, że przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Natomiast w art. 8 ust. 1 ustawy wskazano, że przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Zatem grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 i ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347, str. 1, z późn. zm.) – „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel, czy też rezultaty takiej działalności. Natomiast „działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Opodatkowaniu VAT podlega – na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE – odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

I tak, jak wynika z art. 15 ust. 1 ustawy – podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zauważyć należy, że warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

W kontekście powyższego należy stwierdzić, że każdy, kto dokonuje czynności, które są konieczne do przyszłego wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług.

Natomiast nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Z przedstawionych przepisów wynika więc, że jeśli osoba fizyczna dokonuje zbycia ze swojego majątku prywatnego nieruchomości gruntowej, a czynność ta wykonywana jest jednorazowo lub okazjonalnie, w warunkach wskazujących, że działanie to nie jest czynione z zamiarem jego powtarzania (kontynuowania) i nie zmierza do nadania mu stałego charakteru, transakcja taka nie może być uznana za działalność gospodarczą, w rozumieniu cytowanego wyżej art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Konieczne jest zatem ustalenie, czy w świetle zaprezentowanego opisu sprawy, Wnioskodawca, w celu dokonania dostawy działek podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też zbycie to nastąpiło w ramach zarządu jego majątkiem prywatnym.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.

Zatem jak już wskazano, w kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego we wniosku opisu sprawy Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży gruntu podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

W tym miejscu – dla wyjaśnienia zakresu zwykłego wykonywania prawa własności – konieczne jest sięgnięcie do zapisów prawa cywilnego, tj. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121, z późn. zm.).

Zgodnie z art. 140 Kodeksu cywilnego, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą.

Rozporządzanie rzeczą jest drugim spośród wymienionych wyraźnie w art. 140 Kodeksu cywilnego uprawnień właściciela do rozporządzania rzeczą (ius disponendi). Podkreślić także należy, iż ustawodawca nie definiuje używanego pojęcia rozporządzenia. Nie klasyfikuje też postaci rozporządzenia. W literaturze zaś podkreśla się zazwyczaj, że chodzi o uprawnienie do wyzbycia się własności i uprawnienie do obciążania prawa własności. Wyzbycie się własności w pierwszym rzędzie obejmuje dokonywaną (inter vivos) czynność przeniesienia własności, dalej zaś czynność rozporządzenia testamentowego (…) (Edward Gniewek „Kodeks cywilny, Księga Druga. Własność i inne prawa rzeczowe. Komentarz, Zakamycze, 2001, Komentarz do art. 140 k.c.).

Z powyższych wyjaśnień wynika zatem, że dokonanie sprzedaży określonej rzeczy materialnej stanowi naturalny (oczywisty, podstawowy) element wykonywania prawa własności.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca nie jest czynnym podatnikiem VAT i prowadzi działalność gospodarczą sklasyfikowaną według PKD jako „pozostałe uprawy rolne inne niż wieloletnie” (kod PKD 0119Z) oraz „uprawy rolne połączone z chowem i hodowlą zwierząt” (działalność mieszana, PKD 0150Z). W dniu 11 września 2013 r. Wnioskodawca nabył w drodze umowy darowizny, niezabudowane działki gruntu o łącznej powierzchni 27,5063 ha, stanowiące nieruchomość rolną. W wyniku zawarcia powyższej umowy darowizny, Wnioskodawca stał się jednym z dwóch współwłaścicieli w 1/2 części nieruchomości składającej się z wymienionych działek. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów, wszystkie wskazane działki zostały opisane jako grunty orne. Powstały one w efekcie podziału jednej działki na mocy decyzji Wójta Gminy, która zatwierdziła ten podział. Dla obszaru, na którym jest położona przedmiotowa nieruchomość, która została następnie podzielona – niezależnie od Wnioskodawcy – uchwalony został 30 lipca 2009 r. przez Radę Gminy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym zmieniono charakter działek stanowiących współwłasność Wnioskodawcy na teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową. Wnioskodawca nie podejmował dotychczas i nie podejmuje ani też nie ma zamiaru podejmować żadnych działań mających na celu zwiększenie atrakcyjności działki. Wnioskodawca nie przedsięwziął także żadnych czynności mających na celu uzbrojenie tychże działek w media, nie poniósł nadto żadnych nakładów finansowych na przedmiotowe grunty w związku z planowaną sprzedażą. Wnioskodawca w okresie, gdy sprzedaż ww. działek będzie miała miejsce nie prowadził oraz nie planuje prowadzić działalności w zakresie obrotu nieruchomościami. Wnioskodawca planuje zwykłe zbycie nieruchomości prywatnej, celem uzyskania środków na polepszenie warunków mieszkaniowych. Uzyskane środki być może posłużą powiększeniu areału posiadanego gospodarstwa rolnego. Wnioskodawca prowadzi działalność jako rolnik ryczałtowy zwolniony od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy o VAT, natomiast nie wykorzystywał w żaden sposób przedmiotowych nieruchomości od momentu ich otrzymania. Grunty nigdy nie były przedmiotem najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze. Wnioskodawca jedynie jednokrotnie dokonał zbycia nieruchomości – była to część gruntu (nieruchomości), która zbyta została na mocy ugody na rzecz Gminy, a której Wnioskodawca był współwłaścicielem. Zbycie nastąpiło 9 lipca 2014 r. w wyniku zawartej ugody z Gminą celem poszerzenia pasa drogi. Rzeczona część nieruchomości o powierzchni 2889 m2 została zbyta za kwotę 100 zł (z racji stosunku współwłasności Wnioskodawca otrzymał z tego tytułu 50 zł). Zainteresowany samodzielnie nie ogłaszał, ani nie zamierza ogłaszać przedmiotowej sprzedaży w środkach masowego przekazu, korzysta jedynie z usług podmiotu zajmującego się pośrednictwem w obrocie nieruchomościami (biura pośrednictwa nieruchomości). Wnioskodawca nie był nigdy zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT.

Z zawartego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego nie wynika taka aktywność Zainteresowanego, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W niniejszej sprawie Wnioskodawca nie podjął bowiem ciągu działań (takich jak: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, uzbrojenie terenu, jego podział, ogrodzenie działek, ogłoszenie w prasie w poszukiwaniu nabywców itd.), które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami.

A zatem, w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać Zainteresowanego za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, polegającą na handlu nieruchomościami. Jak wcześniej wyjaśniono, aby uznać określoną sprzedaż za opodatkowaną podatkiem VAT nie wystarcza stwierdzić jedynie, że nastąpiła dostawa towarów, lecz wymagane jest określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku ze sprzedażą jako podatnika podatku od towarów i usług. W niniejszej sprawie takich przesłanek brak.

W sprawie będącej przedmiotem wniosku uznać zatem należy, że Zainteresowany dokonując sprzedaży działek nie będzie działał w charakterze podatnika, a czynność ta nie będzie nosiła znamion działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Powyższe wynika z faktu, że sprzedaż przez Wnioskodawcę działek, stanowi zwykłe wykonywanie prawa własności. Tym samym, w opisanej sytuacji Zainteresowany, zbywając nieruchomości stanowiące jego majątek prywatny, korzysta z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem. Skutkiem powyższego – stosownie do obowiązującego orzecznictwa – transakcja zbycia nieruchomości gruntowych nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Reasumując, sprzedaż przez Wnioskodawcę opisanych we wniosku działek nie będzie stanowiła działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Bowiem Zainteresowany, w związku z dostawą tych działek, będzie korzystał z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że nie wypełni przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy i nie wystąpi w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym, transakcja sprzedaży wyżej wskazanych działek nie będzie stanowiła czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.