Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.513.2025.1.MR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-21
Teza: Opodatkowanie dochodów z uczestnictwa w spółkach.
Słowa kluczowe: opodatkowanie-unikanie podwójnego opodatkowania
spółki-spółka kapitałowa
spółki-spółka zagraniczna
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Umowy w sprawie unikania podwójnego
opodatkowania
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Pozarolnicza działalność gospodarcza.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 5a-pkt 26
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 5b-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego oraz zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy opodatkowania dochodów z uczestnictwa w spółkach. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    A.A (dalej: Wnioskodawca) posiada miejsce zamieszkania na terytorium Polski i jest
    polskim rezydentem podatkowym od lipca 2024 r. (od tego czasu posiada w Polsce
    nieograniczony obowiązek podatkowy). Wnioskodawca posiada numer PESEL oraz NIP.
    Wnioskodawca przekroczył polską granicę 8 lipca 2024 r. z zamiarem znalezienia
    mieszkania do wynajęcia w Polsce. Do wynajętego mieszkania w Polsce Wnioskodawca
    wprowadził się 17 lipca 2024 r. Od tego dnia obowiązuje umowa najmu lokalu zawarta
    przez narzeczoną Wnioskodawcy. (...) 2024 r. Wnioskodawca zameldował się w polskim
    urzędzie miasta. Bezpośrednio przed zmianą rezydencji podatkowej na polską
    Wnioskodawca posiadał norweską rezydencję podatkową, wcześniej była to rezydencja
    niemiecka. Wnioskodawca posiada niemieckie obywatelstwo.
    Wnioskodawca na chwilę obecną zamierza mieszkać w Polsce i aktywnie poszukuje tu
    pracy. Rozważa też prowadzenie działalności gospodarczej na miejscu w Polsce.
    Wnioskodawca uzyskuje dochody z tytułu bycia wspólnikiem w zagranicznych spółkach:
    1. X, (...), Niemcy (dalej: Niemiecka Spółka z o.o. Spółka Komandytowa 1)
    2. Y, (...), Niemcy (dalej: Niemiecka Spółka z o.o. Spółka Komandytowa 2)
    3. Z, (...), Niemcy (dalej: Niemiecka Spółka Cywilna)
      - Niemiecka Spółka z o.o. Spółka Komandytowa 1 oraz Niemiecka Spółka z o.o. Spółka
      Komandytowa 2 oraz Niemiecka Spółka Cywilna nazywane dalej razem: Spółki
      Niemieckie.
    4. V, (...), Kanada (dalej: Spółka Kanadyjska)
      - Spółki Niemieckie oraz Spółka Kanadyjska nazywane dalej razem: Spółki Zagraniczne.
    Wnioskodawca jest wspólnikiem bez odpowiedzialności i bez funkcji zarządczej w
    Niemiecka Spółka z o.o. Spółka Komandytowa 1, Niemiecka Spółka z o.o. Spółka
    komandytowa 2 oraz w Spółce Kanadyjskiej.
    Spółki Niemieckie nie są w Niemczech podatnikami podatku dochodowego
    (Einkommensteuer), ani podatku od osób prawnych (Körperschaftsteuer). Niemiecka
    Spółka z o.o. Spółka Komandytowa 1 oraz Niemiecka Spółka z o.o. Spółka Komandytowa 2
    podlegają podatkowi od działalności przemysłowej i handlowej (Gewerbesteuer) w
    Niemczech, lecz dochody z wynajmu nieruchomości są zwolnione z tego podatku.
    Niemiecka Spółka Cywilna nie podlega podatkowi od działalności przemysłowej i
    handlowej (Gewerbesteuer).
    Spółka Kanadyjska nie jest podatnikiem podatku nakładanego przez rząd Kanady na
    podstawie ustawy o podatku dochodowym.
    Podatki dochodowe z zysków osiąganych przez Spółki Zagraniczne rozliczane są na
    poziomie ich wspólników.
    W ramach Spółek Niemieckich niektóre osiągnęły dochody, a niektóre straty.
    Przychody wszystkich powyższych Spółek Zagranicznych, z wyłączeniem Niemieckiej Spółki
    Cywilnej, pochodzą głównie z najmu nieruchomości w celach komercyjnych. Przychody
    Niemieckiej Spółki z o.o. Spółka Komandytowa 1, Niemieckiej Spółki z o.o. Spółka
    Komandytowa 2 oraz Spółki Kanadyjskiej pochodzą głównie z najmu nieruchomości

    budynkowych o charakterze niemieszkalnym. Przychody z Niemieckiej Spółki Cywilnej
    pochodzą z wynajmu gruntów, zwłaszcza rolnych, oraz z wynajmu nieruchomości
    mieszkalnych.
    Nieruchomości, z których czerpane są korzyści finansowe, należą do środków trwałych
    Spółek Zagranicznych. Nieruchomości są własnością Spółek Zagranicznych lub w
    przypadku Niemieckiej Spółki Cywilnej – wspólników Niemieckiej Spółki Cywilnej.
    Nieruchomości, z wyjątkiem niektórych nieruchomości Niemieckiej Spółki Cywilnej,
    wykorzystywane są wyłącznie w celu prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku
    Niemieckiej Spółki Cywilnej część gruntów oraz jeden budynek są wykorzystywane do
    celów prywatnych jednego ze wspólników.
    Spółki Zagraniczne nie posiadają miejsca sprawowania zarządu w Polsce.
    Spółka Kanadyjska amortyzuje nieruchomość budynkową na cele podatkowe inaczej niż
    na cele rachunkowe. Na poziomie Spółki Kanadyjskiej dla celów podatkowych
    nieruchomość budynkowa amortyzowana jest zgodnie z prawem kanadyjskim
    degresywnie według stawki rocznej 4%.
    Spółki Niemieckie, z wyłączeniem Niemieckiej Spółki Cywilnej, amortyzują nieruchomości
    budynkowe zgodnie z prawem niemieckim liniowo według stawki rocznej 3%.
    Niemiecka Spółka Cywilna nie amortyzuje dla celów podatkowych w Niemczech gruntów.
    Niemiecka Spółka Cywilna amortyzowała budynki mieszkalne metodą liniową według
    rocznej stawki 2,5% oraz budynki rolne według stawki rocznej 3%. Obecnie wszystkie
    budynki Niemieckiej Spółki Cywilnej zostały w pełni zamortyzowane. W związku z tym
    aktualnie (a także po zmianie rezydencji podatkowej Wnioskodawcy na polską) żadna
    nieruchomość Niemieckiej Spółki Cywilnej nie podlega amortyzacji podatkowej.
    Wnioskodawca posiada także 1/3 udziałów w Szwajcarskiej spółce kapitałowej Q (dalej:
    Spółka Szwajcarska).
    18 lutego 2025 r. Wnioskodawca złożył oświadczenie o wyborze począwszy od 2025 r.
    opodatkowania swoich przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach
    określonych w art. 30c ustawy o PIT, tj. podatkiem liniowym według stawki 19%.
    Wnioskodawca przed lipcem 2024 r. nie osiągał żadnych dochodów czy przychodów na
    terytorium Polski, które podlegałyby opodatkowaniu w Polsce jako państwie źródła.
    Wnioskodawca z tytułu rozliczenia swoich dochodów z uczestnictwa w Spółkach
    Zagranicznych płaci podatek w Kanadzie oraz Niemczech (państwa źródła powstania
    dochodu).
    Wnioskodawca nie uzyskiwał i na datę złożenia wniosku nie uzyskuje przychodów innych
    niż odsetki generowane na polskim koncie oszczędnościowym, których źródło położone
    byłoby na terenie Polski.
    Pytania
    1. Czy Spółki Zagraniczne należy uznać za spółki niebędące osobami prawnymi w
      rozumieniu art. 5a pkt 26 Ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
      osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163, ze zm., dalej: ustawa o PIT)?
    2. Czy dochód uzyskiwany przez Wnioskodawcę ze Spółek Niemieckich w zakresie
      wynikającym z najmu nieruchomości należy opodatkować zgodnie z art. 6 ust. 4
      Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku,
      podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 12, poz. 90, dalej: UPO
      Polska – Niemcy) oraz czy do opodatkowania tego dochodu ze Spółek Niemieckich
      zastosowanie znajdzie metoda unikania podwójnego opodatkowania, o której mowa
      w art. 24 ust. 2 lit. a) UPO Polska – Niemcy (tj. metoda wyłączenie z progresją)?
    3. Czy dochód uzyskiwany przez Wnioskodawcę ze Spółki Kanadyjskiej w zakresie
      wynikającym z najmu nieruchomości należy opodatkować zgodnie z art. 6 ust. 5

      Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Kanadą w sprawie unikania podwójnego
      opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków
      od dochodu wraz z Protokołem, podpisane w Ottawie dnia 14 maja 2012 r. (Dz. U. z
      2013 r. poz. 1371, dalej: UPO Polska – Kanada) oraz czy do opodatkowania tego
      dochodu ze Spółki Kanadyjskiej zastosowanie znajdzie metoda unikania podwójnego
      opodatkowania, o której mowa w art. 5 ust. 6 Konwencji wielostronnej
      implementującej środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu
      zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzona w
      Paryżu dnia 24 listopada 2016 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej:
      Konwencja MLI)?
    4. Czy przychody uzyskiwane ze Spółek Zagranicznych należy klasyfikować zgodnie z art.
      10 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5b ust. 2 ustawy o PIT, tj. jako przychód z pozarolniczej
      działalności gospodarczej?
    5. Czy do opodatkowania dochodu ze Spółek Zagranicznych Wnioskodawca mógł wybrać
      opodatkowanie na zasadach określonych w art. 30c ustawy o PIT (dalej:
      Opodatkowanie Liniowe lub Podatek Liniowy)?
    6. Czy Wnioskodawca zobowiązany jest do opłacania w trakcie roku zaliczek na podatek
      dochodowy od osób fizycznych oraz czy już na etapie zaliczek Wnioskodawca powinien
      stosować metody unikania podwójnego opodatkowania, tj. wyłączenia z progresją
      (Spółki Niemieckie) oraz odliczenia proporcjonalnego (uwzględniając zapłacone zaliczki
      na podatek w Kanadzie)?
    7. Czy Wnioskodawca ma rację, że w przypadku wyboru Opodatkowania Liniowego
      wysokość dochodu ze Spółek Niemieckich nie będzie miała wpływu na wysokość
      opodatkowania dochodu ze Spółki Kanadyjskiej oraz innego dochodu, który
      Wnioskodawca może w przyszłości osiągać, w tym również dochodu uzyskiwanego z
      tytułu podjęcia stosunku pracy lub prowadzenia pozarolniczej działalności
      gospodarczej, a w efekcie metoda wyłączenia z progresją, o której mowa w art. 24 ust.
      2 lit. a) UPO Polska – Niemcy nie będzie miała wpływu na stawkę podatku znajdującą
      zastosowanie do opodatkowania dochodów Podatkiem Liniowym lub skalą
      podatkową, o której mowa w art. 27 ustawy o PIT (dalej: Skala Podatkowa)?
    8. Czy Wnioskodawca do obliczenia limitu podstawy obliczenia podatku w celu
      zastosowania odpowiedniej stawki podatkowej zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o PIT
      powinien wziąć pod uwagę dochody osiągnięte po dacie zmiany rezydencji
      podatkowej, czy dochody osiągnięte od początku 2024 r.?
    9. Czy Wnioskodawca powinien zsumować przychody i koszty osiągnięte w ramach
      wszystkich Spółek Niemieckich w celu obliczenia dochodu branego pod uwagę do
      ustalenia stawki podatkowej do opodatkowania dochodu Kanadyjskiego za 2024 r.,
      nawet jeżeli w ramach danej Spółki Niemieckiej występuje strata?
    10. Czy Wnioskodawca jest zobowiązany do prowadzenia podatkowej księgi przychodów i
    rozchodów bądź ksiąg rachunkowych na podstawie art. 24a ustawy o PIT oraz czy ma
    obowiązek prowadzenia ewidencji środków trwałych, o której mowa w art. 22n ustawy o
    PIT?
    11. Czy w celu prawidłowego opodatkowania w Polsce dochód uzyskiwany ze Spółek
    Zagranicznych należy ustalić zgodnie z przepisami ustawy o PIT, w szczególności art. 8 w
    zw. z art. 14 i art. 22, oraz czy zgodnie z polskimi przepisami należy rozpoznawać także
    moment powstania przychodów i kosztów podatkowych niezależnie od wyniku
    ustalonego w Niemczech i Kanadzie przy zastosowaniu tamtejszych przepisów i
    niezależnie od momentu wypłaty zysku do Wnioskodawcy?
    12. Czy Wnioskodawca ma rację, że przypadająca na niego część odpisu amortyzacyjnego
    środków trwałych Spółek Zagranicznych będzie dla niego kosztem uzyskania przychodu,
    przy czym:

      a. w sytuacji, gdy w kraju siedziby Spółki Zagranicznej odpisy wyliczane są według
        stawki większej niż dopuszczalna w Polsce dla danego rodzaju środka trwałego, to
        odpis amortyzacyjny i konsekwentnie przypadającą na Wnioskodawcę część
        stanowiącą jego koszt podatkowy należy obliczyć przy zastosowaniu maksymalnej
        stawki amortyzacyjnej według polskich przepisów;
      b. w sytuacji, gdy w kraju siedziby Spółki Zagranicznej odpisy wyliczane są według
        stawki równej lub mniejszej niż dopuszczalna w Polsce dla danego rodzaju środka
        trwałego, to obliczona według przepisów zagranicznych przypadająca na
        Wnioskodawcę część odpisu amortyzacyjnego będzie jego kosztem podatkowym w
        Polsce w całości?
    13. Czy Wnioskodawca ma rację, że przypadająca na niego część odpisu amortyzacyjnego
    niemieszkalnej nieruchomości budynkowej Spółki Kanadyjskiej (liczonego tam metodą
    degresywną) będzie dla niego kosztem uzyskania przychodu, przy czym Wnioskodawca
    ma prawo rozliczyć taki koszt do wysokości nie większej niż obliczona według metody
    liniowej i stawki obowiązującej w Polsce?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie – w zakresie pytania 1 – Spółki Zagraniczne należy uznać za spółki
    niebędące osobami prawnymi w rozumieniu art. 5a pkt 26 ustawy o PIT.
    Zgodnie z art. 5a pkt 26 ustawy o PIT: Ilekroć w ustawie jest mowa o: spółce - oznacza to:
    a) spółkę posiadającą osobowość prawną, w tym także spółkę zawiązaną na podstawie
      rozporządzenia Rady (WE) nr 2157/2001 z dnia 8 października 2001 r. w sprawie
      statutu spółki europejskiej (SE) (Dz. Urz. WE L 294 z 10.11.2001, str. 1, z późn. zm.; Dz.
      Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 6, t. 4, str. 251),
    b) spółkę kapitałową w organizacji,
    c) spółkę komandytową i spółkę komandytowo-akcyjną mające siedzibę lub zarząd na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
    d) spółkę niemającą osobowości prawnej mającą siedzibę lub zarząd w innym państwie,
      jeżeli zgodnie z przepisami prawa podatkowego tego innego państwa jest traktowana
      jak osoba prawna i podlega w tym państwie opodatkowaniu od całości swoich
      dochodów bez względu na miejsce ich osiągania,
    e) spółkę jawną będącą podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych.
    Spółki Zagraniczne traktowane są jako podmioty transparentne podatkowo, a ich dochody
    alokowane i opodatkowywane są na poziomie wspólników. Skoro Spółki Zagraniczne nie
    podlegają zgodnie z przepisami prawa podatkowego odpowiednio Niemiec oraz Kanady
    opodatkowaniu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania,
    ponieważ opodatkowanie podatkiem dochodowym występuje na etapie wspólników
    tychże spółek (tzw. transparentność podatkowa), to Spółki Zagraniczne należy uznać za
    spółki niebędące osobami prawnymi w rozumieniu art. 5a pkt 26 ustawy o PIT.
    W Pana ocenie – w zakresie pytania 2 – dochód uzyskiwany przez Wnioskodawcę ze
    Spółek Niemieckich w zakresie wynikającym z najmu nieruchomości należy opodatkować
    zgodnie z art. 6 ust. 4 UPO Polska – Niemcy, tj. jako dochód z majątku nieruchomego z
    uwzględnieniem metody unikania podwójnego opodatkowania, o której mowa w art. 24
    ust. 2 lit. a UPO Polska – Niemcy, tj. metody wyłączenia z progresją.
    Ustalenie zasad opodatkowania uzyskiwanego dochodu ze Spółek Niemieckich wymaga
    klasyfikacji dochodu pod kątem regulacji zawartych w UPO Polska – Niemcy. W ocenie
    Wnioskodawcy w omawianej sytuacji klasyfikacja powinna zostać dokonana z
    uwzględnieniem art. 6, 7 oraz 10 UPO Polska - Niemcy
    Możliwość stosowania art. 10 UPO Polska – Niemcy

    Zgodnie z art. 10 ust. 1 UPO Polska – Niemcy dywidendy wypłacane przez spółkę mającą
    siedzibę w umawiającym się państwie osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w
    drugim umawiającym się państwie mogą być opodatkowane w tym drugim państwie.
    Zgodnie z art. 10 ust. 3 UPO Polska – Niemcy określenie „dywidendy” oznacza dochód z
    akcji, akcji gratisowych, praw do udziału w zysku, akcji w górnictwie, akcji założycieli lub
    innych praw, z wyjątkiem wierzytelności, do udziału w zyskach, jak również inny dochód,
    który według prawa państwa, w którym spółka wypłacająca dywidendy ma siedzibę, jest
    pod względem podatkowym traktowany jak dochód z akcji i wypłaty z tytułu świadectw
    udziałowych w funduszu inwestycyjnym.
    Wobec powyższego pojęcie „dywidendy” rozumiane jest dość szeroko i obejmuje nie tylko
    wynagrodzenie z tytułu prawa do udziału w zysku.
    Niemniej jednak, zgodnie z art. 10 ust. 1 UPO Polska – Niemcy, regulacje te odnoszą się do
    dywidend wypłacanych przez „spółkę” z siedzibą w jednym państwie „osobie” z miejscem
    zamieszkania lub siedzibą w drugim państwie.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. c UPO Polska – Niemcy określenie „spółka” oznacza osobę
    prawną lub inną jednostkę, którą dla celów podatkowych traktuje się jako osobę prawną.
    Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 lit. b UPO Polska – Niemcy określenie „osoba” oznacza
    osobę fizyczną, spółkę oraz każde inne zrzeszenie osób.
    Wobec powyższego podstawowym wymogiem spełnienia warunku stosowania art. 10
    UPO Polska – Niemcy jest wypłacenie zysku przez podmiot traktowany dla celów
    podatkowych jako osoba prawna.
    Spółki Niemieckie opodatkowane są na poziomie wspólników, a nie samej spółki.
    Wobec powyższego należy uznać, że zysk z niemieckiej spółki komandytowej nie stanowi
    dywidendy i art. 10 UPO Polska – Niemcy nie ma zastosowania. Pojęcie „spółka” na
    potrzeby UPO Polska - Niemcy nie obejmuje spółek transparentnych podatkowo i nie
    powinno być intepretowane rozszerzająco (por. M. Jamroży, A. Cloer, Umowa o unikaniu
    podwójnego opodatkowania z Niemcami, komentarz do art. 10, str. 191 lub Modelowa
    Konwencja w sprawie podatku od dochodu i majątku, komentarz do art. 10, str. 242).
    Pomimo, że dwie z omawianych Spółek Niemieckich są odpowiednikami polskich spółek
    komandytowych (które w Polsce od jakiegoś czasu traktowane są jako podatnicy CIT), to
    jak wynika z art. 3 ust. 2 UPO Polska – Niemcy należy wywnioskować, że klasyfikacji
    dokonuje się na podstawie prawa państwa, które stosuje UPO – tj. na podstawie państwa
    rezydencji w państwie rezydencji i na podstawie prawa państwa źródła w państwie źródła
    (zob. M. Jamroży, A. Cloer, Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania z Niemcami,
    komentarz do art. 10, str. 204).
    Skoro Spółki Niemieckie na gruncie prawa państwa ich siedziby są traktowane jako
    podmioty transparentne podatkowo i ich przychody opodatkowane są na poziomie
    wspólników, to należy uznać, że mieszczą się one w pojęciu spółki niebędącej osobą
    prawną w rozumieniu art. 5a pkt 26 ustawy o PIT. Analogiczna konkluzja znajduje się w
    interpretacji podatkowej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 16 stycznia 2023 r.,
    znak: 0113-KDIPT2-3.4011.859.2022.1.NM.
    Tym samym art. 10 UPO Polska-Niemcy nie może znajdować tu zastosowania.
    Możliwość stosowania art. 7 UPO Polska – Niemcy
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 UPO Polska – Niemcy zyski przedsiębiorstwa umawiającego się
    państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym państwie, chyba że przedsiębiorstwo
    prowadzi działalność gospodarczą w drugim umawiającym się państwie poprzez położony
    tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski
    przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej
    mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.

    Do zysków z udziałów w spółce osobowej co do zasady stosuje się zasady opodatkowania
    wynikające z art. 7 (np. indywidualna interpretacja podatkowa Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z 10 grudnia 2018 r., znak: 0114-KDIP3-1.4011.470.2018.1.MT).
    Jednakże, zgodnie z art. 7 ust. 7 UPO Polska – Niemcy, jeżeli w zyskach przedsiębiorstwa
    mieszczą się dochody, które zostały odrębnie uregulowane w innych artykułach niniejszej
    umowy, to postanowienia tych innych artykułów nie będą naruszane przez postanowienia
    art. 7 UPO.
    Dochód osiągany z majątku nieruchomego co do zasady opodatkowany jest zgodnie z art.
    6 UPO. Należy uznać więc, że art. 6 UPO ma pierwszeństwo przed art. 7 i w sytuacji, gdy
    zysk przedsiębiorstwa osiągany jest z majątku nieruchomego należy w pierwszej
    kolejności stosować regulacje z art. 6 UPO (zob. M. Jamroży, A. Cloer, Umowa o unikaniu
    podwójnego opodatkowania z Niemcami, komentarz do art. 10, str. 109 oraz
    indywidualna interpretacja podatkowa Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 14 lipca
    2021 r., znak 0111-KDIB1-2.4010.141.2021.1.AW).
    Możliwość stosowania art. 6 UPO Polska – Niemcy
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 UPO Polska – Niemcy dochód osiągany przez osobę mającą miejsce
    zamieszkania lub siedzibę w umawiającym się państwie z majątku nieruchomego
    (włączając dochód z gospodarstwa rolnego lub leśnego), położonego w drugim
    umawiającym się państwie, może być opodatkowany w tym drugim państwie.
    Zgodnie z art. 6 ust. 3 UPO Polska – Niemcy postanowienia powyższego artykułu stosuje
    się do dochodu osiągniętego z bezpośredniego użytkowania, najmu, dzierżawy lub innego
    rodzaju użytkowania majątku nieruchomego.
    Zgodnie z art. 6 ust. 4 UPO Polska – Niemcy regulacje te stosuje się również do dochodu z
    majątku nieruchomego przedsiębiorstwa. Przepis ten potwierdza pierwszeństwo art. 6
    przed art. 7 UPO.
    Opodatkowanie dochodu z majątku nieruchomego następuje zawsze w państwie
    położenia i bez znaczenia jest czy majątek jest częścią przedsiębiorstwa bądź czy osoba
    uzyskująca dochód z majątku nieruchomego posiada zakład lub stałą placówkę w
    państwie położenia nieruchomości.
    Mając na uwadze powyższe należy uznać, że zysk ze Spółek Niemieckich pochodzący z
    majątku nieruchomego powinien zostać opodatkowany zgodnie z art. 6 UPO Polska –
    Niemcy. Zgodnie z omawianym artykułem taki zysk może być opodatkowany zarówno w
    państwie położenia nieruchomości, jak i w państwie rezydencji podatkowej.
    Co prawda należy zwrócić także uwagę na art. 4 ust. 4 UPO Polska – Niemcy, zgodnie z
    którym uważa się, że spółka osobowa ma siedzibę w tym umawiającym się państwie, w
    którym znajduje się miejsce jej faktycznego zarządu. Artykuły od 6 do 23 mają
    zastosowanie tylko do dochodu lub majątku spółki osobowej, który podlega
    opodatkowaniu w umawiającym się państwie, w którym uważa się, że ma ona siedzibę.
    Jednakże w ocenie Wnioskodawcy artykuł ten nie ma znaczenia dla opisywanej sprawy.
    Metoda unikania podwójnego opodatkowania
    Zgodnie z art. 24 ust. 2 UPO Polska - Niemcy w przypadku osoby mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce, podwójnego opodatkowania unika się w następujący sposób:
    a) jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania w Polce osiąga dochód lub posiada majątek,
      który zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy może być opodatkowany w
      Niemczech, wówczas Polska zwolni z uwzględnieniem postanowień litery b) taki
      dochód lub majątek od opodatkowania. Polska może przy obliczaniu kwoty podatku
      od pozostałego dochodu lub majątku tej osoby zastosować stawkę podatkową, która
      byłaby zastosowana, gdyby dochód lub majątek zwolniony od opodatkowania nie
      podlegał takiemu zwolnieniu,

    b) jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania w Polsce osiąga części dochodu, które
      zgodnie z postanowieniami artykułów 10, 11 i 12 mogą być opodatkowane w
      Niemczech, wówczas Polska zezwoli na odliczenie od podatku dochodowego tej osoby
      kwoty równej podatkowi dochodowemu zapłaconemu w Niemczech. Jednakże takie
      odliczenie nie może przekroczyć tej części podatku, jaka została obliczona przed
      dokonaniem odliczenia i który odpowiada tej części dochodu, która została osiągnięta
      w Niemczech.
    Dochód osiągany przez Wnioskodawcę nie należy do dochodu określonego w
    postanowieniach artykułów 10, 11 i 12, wobec czego art. 24 ust. 2 lit. b UPO Polska –
    Niemcy nie będzie miał zastosowania.
    Oznacza to, że gdy polski rezydent podatkowy osiąga dochód, który zgodnie z
    postanowieniami UPO może być opodatkowany w Niemczech, wówczas Polska zwalnia
    ten dochód z opodatkowania. Jednakże dochód może mieć wpływ na stawkę podatkową
    stosowaną do pozostałego dochodu, który podlega opodatkowaniu w Polsce (metoda
    wyłączenia z progresją).
    Do obliczenia podatku od pozostałego dochodu należy zastosować taką stawkę
    podatkową, która byłaby zastosowana gdyby dochód zwolniony od opodatkowania na
    gruncie UPO nie podlegał takiemu zwolnieniu.
    Metoda wyłączenia z progresją na gruncie UPO Polska – Niemcy ma zastosowanie do
    dochodów osiąganych przez polskich rezydentów podatkowych z tytułu dochodów z
    nieruchomości położonych w Niemczech. Powyższe znajduje potwierdzenie również np. w
    indywidualnej interpretacji podatkowej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 17
    października 2023 r., znak: 0115-KDIT1.4011.581.2023.2.MR.
    Mając na uwadze powyższe, zgodnie z art. 24 ust. 2 lit. a UPO Polska – Niemcy
    Wnioskodawca w celu uniknięcia podwójnego opodatkowania dochodu osiąganego ze
    Spółek Niemieckich powinien zastosować metodę wyłączenia z progresją.
    W Pana ocenie – w zakresie pytania 3 – dochód uzyskiwany przez Wnioskodawcę ze Spółki
    Kanadyjskiej w zakresie wynikającym z najmu nieruchomości należy opodatkować zgodnie
    z art. 6 ust. 5 UPO Polska – Kanada, tj. jako dochód z majątku nieruchomego z
    uwzględnieniem metody unikania podwójnego opodatkowania, o której mowa w art. 5
    ust. 6 Konwencji MLI, tj. metody proporcjonalnego odliczenia.
    Z uwagi na brak różnic pomiędzy UPO Polska – Niemcy a UPO Polska – Kanada co do
    klasyfikacji dochodu w zakresie dotyczącym tej sprawy, to klasyfikacja dochodu ze Spółki
    Kanadyjskiej jest analogiczna do klasyfikacji dochodu ze Spółek Niemieckich.
    Analogicznie, jak w przypadku Niemiec, podstawowym wymogiem spełnienia warunku
    stosowania art. 10 UPO Polska – Kanada jest wypłacenie zysku przez podmiot traktowany
    dla celów podatkowych jako osoba prawna.
    Spółka Kanadyjska opodatkowana jest na poziomie wspólników, a nie samej spółki.
    Analogicznie też, jak w przypadku Spółek Niemieckich, skoro Spółka Kanadyjska na
    gruncie prawa państwa jej siedziby jest traktowana jako podmiot transparentny
    podatkowo i jej przychody opodatkowane są na poziomie wspólników, to należy uznać, że
    jest ona spółką niebędącą osobą prawną w rozumieniu art. 5a pkt 26 ustawy o PIT.
    Tym samym art. 10 UPO Polska-Kanada nie może znajdować tu zastosowania.
    Do zysków z udziałów w spółce osobowej również w tym przypadku co do zasady stosuje
    się zasady opodatkowania wynikające z art. 7 UPO.
    Jednak zgodnie z art. 6 ust. 5 UPO Polska – Kanada postanowienia ustępów 1, 3 i 4 stosuje
    się również do dochodu z majątku nieruchomego przedsiębiorstwa. Przepis ten
    potwierdza pierwszeństwo art. 6 przed art. 7 UPO.

    Dochód osiągany z majątku nieruchomego co do zasady opodatkowany jest zgodnie z art.
    6 UPO. Należy uznać więc, że art. 6 UPO ma pierwszeństwo przed art. 7 i w sytuacji, gdy
    zysk przedsiębiorstwa osiągany jest z majątku nieruchomego należy w pierwszej
    kolejności stosować regulacje z art. 6 UPO.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 UPO Polska – Kanada dochód uzyskany przez osobę mającą miejsce
    zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie z majątku nieruchomego
    (włączając w to dochód z gospodarstwa rolnego lub leśnego) położonego w drugim
    Umawiającym się Państwie może być opodatkowany w tym drugim Państwie.
    Zgodnie z art. 6 ust. 2 UPO Polska – Kanada określenie "majątek nieruchomy" ma takie
    znaczenie, jakie nadaje mu prawo podatkowe tego Umawiającego się Państwa, na którego
    terytorium dany majątek jest położony. Określenie to obejmuje w każdym przypadku
    mienie przynależne do majątku nieruchomego, żywy inwentarz oraz urządzenia
    użytkowane w gospodarstwach rolnych i leśnych, prawa, do których mają zastosowanie
    przepisy prawa powszechnego dotyczące własności ziemi, prawa użytkowania majątku
    nieruchomego, jak również prawa do zmiennych lub stałych świadczeń z tytułu
    eksploatacji lub prawa do eksploatacji złóż mineralnych, źródeł i innych zasobów
    naturalnych. Statki morskie i statki powietrzne nie stanowią majątku nieruchomego.
    Zgodnie z art. 6 ust. 3 UPO Polska – Kanada postanowienia ustępu 1 stosuje się do
    dochodu osiągniętego z bezpośredniego używania, dzierżawy lub jakichkolwiek innych
    form korzystania z majątku nieruchomego.
    Zgodnie z art. 6 ust. 5 UPO Polska – Kanada postanowienia ustępów 1, 3 i 4 stosuje się
    również do dochodu z majątku nieruchomego przedsiębiorstwa.
    Wobec powyższego dochód ze Spółki Kanadyjskiej należy opodatkować zgodnie z art. 6
    UPO Polska – Kanada. Wobec tego zyski z tej spółki mogą być opodatkowane zarówno w
    Kanadzie (w kraju położenia nieruchomości), jak i w Polsce (w kraju rezydencji).
    Polska i Kanada notyfikowały UPO Polska – Kanada do objęcia Konwencją MLI. Wobec tego
    przepisy Konwencji MLI mają zastosowanie do omawianej umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania. Konwencja MLI nie wpłynęła jednak na kwalifikację dochodu z majątku
    nieruchomego. Wobec tego w dalszym ciągu prawidłowe jest stosowanie art. 6 UPO
    Polska – Kanada do opodatkowania zysków ze Spółki Kanadyjskiej.
    W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy do opodatkowania dochodów ze Spółki
    Kanadyjskiej należy stosować postanowienia art. 6 UPO Polska – Kanada.
    Metoda unikania podwójnego opodatkowania
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 lit. a UPO Polska – Kanada, jeżeli polski rezydent osiąga dochód,
    który może być opodatkowany w Kanadzie, dochód ten jest zwolniony z opodatkowania w
    Polsce. Zgodnie z art. 21 ust. 1 lit. c UPO Polska – Kanada dochód ten jest jednak
    uwzględniany przy obliczenia podatku od pozostałego dochodu polskiego rezydenta
    (metoda wyłączenia z progresją).
    Jednakże po notyfikacji Konwencji MLI powyższy przepis przestał mieć zastosowanie.
    Regulacja ta została zastąpiona przez art. 5 ust. 6 Konwencji MLI.
    Wobec powyższego, do unikania podwójnego opodatkowania należy stosować
    postanowienia art. 5 ust. 6 Konwencji MLI (zob. indywidualna interpretacja podatkowa
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 27 września 2022 r., znak: 0113-KDIPT2-
    2.4011.572.2022.2.MK).
    Metoda proporcjonalnego odliczenia
    Zgodnie z art. 5 ust. 6 Konwencji MLI w przypadku, gdy osoba mająca miejsce
    zamieszkania lub siedzibę w Polsce uzyskuje dochód lub posiada majątek, które zgodnie z
    postanowieniami UPO Polska - Kanada, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja,
    mogą być opodatkowane przez Kanadę (z wyłączeniem sytuacji, gdy te postanowienia

    zezwalają na opodatkowanie przez Kanadę wyłącznie z powodu, że dany dochód jest także
    dochodem uzyskiwanym przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę na
    terytorium Kanady), Polska zezwoli na:
    i) odliczenie od podatku od dochodu takiej osoby kwoty równej podatkowi od dochodu
      zapłaconemu w Kanadzie,
    ii) odliczenie od podatku od majątku takiej osoby kwoty równej podatkowi od majątku
      zapłaconemu w Kanadzie.
    Jednakże odliczenie takie nie może przekroczyć tej części podatku od dochodu lub od
    majątku, obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która przypada na taki dochód lub
    majątek, które mogą być opodatkowane w Kanadzie (metoda proporcjonalnego
    odliczenia).
    Jeżeli zgodnie z jakimkolwiek postanowieniem UPO Polska - Kanada, do której ma
    zastosowanie Konwencja MLI, dochód uzyskany lub majątek posiadany przez osobę
    mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce jest zwolniony z opodatkowania przez
    Polskę, wówczas Polska może przy obliczaniu kwoty podatku od pozostałego dochodu lub
    majątku takiej osoby uwzględnić zwolniony dochód lub majątek.
    Powyższe oznacza, że stosując metodę proporcjonalnego odliczenia Polska zezwoli na
    odliczenie od podatku kwoty równej podatkowi zapłaconemu w Kanadzie. Odliczenie nie
    może przekroczyć tej części podatku, obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która
    przypada na taki dochód, który może być opodatkowany w Kanadzie.
    Powyższa regulacja ma swoje odzwierciedlenie w art. 27 ust. 9 oraz art. 30c ust. 4 ustawy
    o PIT, zgodnie z którym jeżeli podatnik opodatkowany według Skali Podatkowej i
    posiadający nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce osiąga również dochody z
    tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Polski lub ze źródeł przychodów
    znajdujących się poza Polską, a umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania nie
    stanowi o zastosowaniu metody wyłączenia z progresją lub z państwem, w którym
    dochody są osiągane, Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania,
    dochody te łączy się z dochodami ze źródeł przychodów położonych na terytorium Polski.
    W tym przypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę
    równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu w obcym państwie. Odliczenie to nie może
    jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która
    proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w państwie obcym.
    W ocenie Wnioskodawcy, do opodatkowania dochodu ze Spółki Kanadyjskiej
    sklasyfikowanego zgodnie z art. 6 ust. 5 UPO Polska – Kanada jako dochód z majątku
    nieruchomego przedsiębiorstwa zastosowanie znajdzie wyżej opisana metoda
    proporcjonalnego odliczenia.
    W Pana ocenie – w zakresie pytania 4 – przychody uzyskiwane ze Spółek Zagranicznych
    należy klasyfikować zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5b ust. 2 ustawy o PIT, tj. jako
    przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 5b ust. 2 ustawy o PIT jeżeli pozarolniczą działalność gospodarczą prowadzi
    spółka niebędąca osobą prawną, przychody wspólnika z udziału w takiej spółce, określone
    na podstawie art. 8 ust. 1, uznaje się za przychody ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 3 ustawy o PIT.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT jednym z źródeł przychodów jest pozarolnicza
    działalność gospodarcza.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o PIT przychody z udziału w spółce niebędącej osobą
    prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub
    wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się
    proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a,
    łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu

    według Skali Podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego
    dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1a ustawy o PIT przychodów z pozarolniczej działalności
    gospodarczej, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, lub działów specjalnych produkcji
    rolnej, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 4, osiąganych przez podatników
    opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c, nie łączy się z pozostałymi
    przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według Skali
    Podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Wobec powyższego zysk ze spółek osobowych należy traktować jako przychód określony
    w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, tj. jako przychód z pozarolniczej działalności
    gospodarczej.
    Należy zauważyć, że art. 5b ust. 2 ustawy o PIT (ani żaden inny artykuł) nie ogranicza
    opodatkowania przychodów wspólnika ze spółki niebędącej osobą prawną jako
    przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej wyłącznie do przychodów
    pochodzących ze spółek polskich. Skoro ustawodawca nie wprowadził takiego
    ograniczenia, w ocenie Wnioskodawcy również przychody wspólnika z zagranicznej spółki
    niebędącej osobą prawną należy zaliczyć do źródła przychodów z pozarolniczej
    działalności gospodarczej.
    Tym samym przychody uzyskiwane ze Spółek Zagranicznych należy klasyfikować zgodnie z
    art. 10 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5b ust. 2 ustawy o PIT, tj. jako przychód z pozarolniczej
    działalności gospodarczej.
    Powyższe znajduje potwierdzenie np. w indywidualnej interpretacji podatkowej Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z 8 listopada 2021 r., znak: 0115-KDIT1.4011.637.2021.1.MT.
    W Pana ocenie – w zakresie pytania 5 – do opodatkowania dochodu ze Spółek
    Zagranicznych Wnioskodawca mógł wybrać opodatkowanie na zasadach określonych w
    art. 30c ustawy o PIT, tj. Opodatkowanie Liniowe.
    Dochód z działalności gospodarczej domyślnie opodatkowany jest zgodnie z art. 27
    ustawy o PIT, tj. według Skali Podatkowej.
    Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o PIT podatek dochodowy pobiera się od podstawy jego
    obliczenia według następującej skali:
    • gdy podstawa obliczenia podatku wynosi do 120 000 zł, podatek wynosi 12% minus
      kwota zmniejszająca podatek 3600 zł,
    • gdy podstawa obliczenia podatku wynosi ponad 120 000 zł podatek wynosi 10 800 zł
      oraz 32% nadwyżki ponad 120 000 zł.
    Jeżeli podatnik nie wybierze innego sposobu opodatkowania, jego dochody z pozarolniczej
    działalności gospodarczej zostaną opodatkowane na zasadach ogólnych zgodnie z wyżej
    wskazaną regulacją.
    Jednakże zgodnie z art. 9a ust. 2 ustawy o PIT podatnicy mogą wybrać sposób
    opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach
    określonych w art. 30c (Opodatkowanie Liniowe). W tym przypadku są obowiązani do
    złożenia właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego sporządzonego na piśmie
    oświadczenia o wyborze tego sposobu opodatkowania do 20. dnia miesiąca
    następującego po miesiącu, w którym został osiągnięty pierwszy przychód z tego tytułu w
    roku podatkowym, albo do końca roku podatkowego, jeżeli pierwszy taki przychód został
    osiągnięty w grudniu tego roku podatkowego.
    Zgodnie z art. 9a ust. 2b ustawy o PIT wybór opodatkowania na zasadach liniowych
    dotyczy również lat następnych, chyba że w kolejnych latach podatnik w odpowiednim
    terminie zawiadomi na piśmie właściwego naczelnika urzędu skarbowego o rezygnacji z
    tego sposobu opodatkowania albo złoży w terminie i na zasadach określonych w ustawie

    o zryczałtowanym podatku dochodowym sporządzone na piśmie oświadczenie o wyborze
    opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.
    Zgodnie z art. 30c ust. 1 ustawy o PIT podatek dochodowy od dochodów z pozarolniczej
    działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej uzyskanych przez
    podatników, o których mowa w art. 9a ust. 2 lub 7, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30, wynosi
    19% podstawy obliczenia podatku.
    Jak wskazano w uzasadnieniu stanowiska do poprzedniego pytania dochód ze Spółek
    Zagranicznych należy zaliczyć do źródła przychodów z pozarolniczej działalności
    gospodarczej. Wobec tego Wnioskodawca mógł wybrać opodatkowanie tego rodzaju
    dochodu na zasadach określonych w art. 30c ustawy o PIT.
    Należy także zauważyć, że nie ma przeciwskazań do stosowania opodatkowania na
    zasadach liniowych w sytuacji, gdy przychody Spółek Zagranicznych pochodzą z najmu
    nieruchomości (zob. indywidualna interpretacja podatkowa Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z 6 kwietnia 2022 r., znak: 0113-KDIPT2-1.4011.979.2021.5.RK)
    18 lutego 2025 r. Wnioskodawca złożył oświadczenie o wyborze opodatkowania swoich
    przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c
    ustawy o PIT.
    Zdaniem Wnioskodawcy do opodatkowania dochodu ze Spółek Zagranicznych mógł on
    wybrać opodatkowanie na zasadach określonych w art. 30c ustawy o PIT, tj.
    Opodatkowanie Liniowe.
    W Pana ocenie – w zakresie pytania 6 – Wnioskodawca zobowiązany jest do opłacania
    zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w trakcie roku oraz już na etapie
    zaliczek Wnioskodawca powinien stosować metody unikania podwójnego opodatkowania
    wyłączenia z progresją oraz odliczenia proporcjonalnego uwzględniając zapłacone zaliczki
    na podatek w Kanadzie.
    Zgodnie z art. 44 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT Podatnicy osiągający dochody: z działalności
    gospodarczej, o której mowa w art. 14, są obowiązani bez wezwania wpłacać w ciągu roku
    podatkowego zaliczki na podatek dochodowy według zasad określonych w ust. 3, z
    zastrzeżeniem ust. 3f-3h.
    Zgodnie z art. 44 ust. 3 ustawy o PIT podatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani
    wpłacać zaliczki miesięczne. Wysokość zaliczek, z zastrzeżeniem ust. 3f, ustala się w
    następujący sposób:
    1) obowiązek wpłacania zaliczki powstaje, poczynając od miesiąca, w którym dochody te
      przekroczyły kwotę stanowiącą iloraz kwoty zmniejszającej podatek oraz najniższej
      stawki podatku, określonych w pierwszym przedziale Skali Podatkowej, o której mowa
      w art. 27 ust. 1;
    2) zaliczkę za ten miesiąc stanowi podatek obliczony od tego dochodu według zasad
      określonych w art. 26 i art. 27;
    3) zaliczkę za dalsze miesiące ustala się w wysokości różnicy pomiędzy podatkiem
      należnym od dochodu osiągniętego od początku roku a sumą zaliczek za miesiące
      poprzedzające.
    Zgodnie z art. 44 ust. 3g ustawy o PIT podatnicy, o których mowa w ust. 1 pkt 1, będący
    małymi podatnikami oraz podatnicy rozpoczynający prowadzenie działalności
    gospodarczej, o których mowa w art. 22k ust. 11, mogą wpłacać zaliczki kwartalne.
    Wysokość zaliczek, z zastrzeżeniem ust. 3h, ustala się w następujący sposób:
    1) obowiązek wpłacania zaliczki powstaje, poczynając od kwartału, w którym dochody
      przekroczyły kwotę stanowiącą iloraz kwoty zmniejszającej podatek oraz najniższej
      stawki podatku, określonych w pierwszym przedziale Skali Podatkowej, o której mowa
      w art. 27 ust. 1;

    2) zaliczkę za ten kwartał stanowi podatek obliczony od dochodu według zasad
      określonych w art. 26 i art. 27;
    3) zaliczkę za kolejne kwartały ustala się w wysokości różnicy pomiędzy podatkiem
      należnym od dochodu osiągniętego od początku roku a sumą zaliczek za poprzednie
      kwartały.
    Zgodnie z art. 44 ust. 3f ustawy o PIT podatnicy, o których mowa w ust. 1 pkt 1,
    opodatkowani na zasadach określonych w art. 30c, są obowiązani wpłacać na rachunek
    urzędu skarbowego zaliczki miesięczne w wysokości różnicy między podatkiem należnym
    od dochodu osiągniętego od początku roku, obliczonym zgodnie z art. 30c, a sumą
    należnych zaliczek za poprzednie miesiące.
    Zgodnie z art. 44 ust. 3h ustawy o PIT podatnicy, o których mowa w ust. 3f, będący małymi
    podatnikami oraz podatnicy rozpoczynający prowadzenie działalności gospodarczej mogą
    wpłacać na rachunek urzędu skarbowego zaliczki kwartalne w wysokości różnicy między
    podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku, obliczonym zgodnie z
    art. 30c, a sumą należnych zaliczek za poprzednie kwartały. Przepis art. 22k ust. 11 stosuje
    się odpowiednio.
    Zgodnie z art. 44 ust. 6 ustawy o PIT zaliczki miesięczne od dochodów wymienionych w
    ust. 1, wpłaca się w terminie do 20 dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni. Zaliczki
    kwartalne podatnicy wpłacają w terminie do 20 dnia każdego miesiąca następującego po
    kwartale, za który wpłacana jest zaliczka. Zaliczkę za ostatni miesiąc lub ostatni kwartał
    roku podatkowego podatnik wpłaca w terminie do 20 stycznia następnego roku
    podatkowego.
    Skoro kwalifikowane przez Wnioskodawcę dochody kwalifikuje się jako dochody z
    pozarolniczej działalności gospodarczej, to w jego ocenie jest on zobowiązany do
    opłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w trakcie roku i nie zmienia
    tego fakt, że osiąga dochody wyłącznie z tytułu bycia wspólnikiem w Spółkach
    Zagranicznych. Obowiązujące go zaliczki mają charakter miesięczny lub – jeśli spełnione są
    warunki ustawowe – kwartalne.
    Powyższą konkluzję potwierdza przykładowo indywidualna interpretacja podatkowa
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 18 stycznia 2023 r., znak 0115-KDIT1.
    4011.782.2022.2.MR lub indywidualna interpretacja podatkowa Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z 16 stycznia 2023 r., znak 0113-KDIPT2-3.4011.859.2022.1.NM, czy
    także interpretacja z 15 lipca 2021 r., znak: 0115-KDIT1.4011.333.2021.1.MR.
    Ponadto, w ocenie Wnioskodawcy, metody unikania podwójnego opodatkowania należy
    stosować już na etapie obliczania zaliczek na podatek. Jak wskazuje art. 44 ust. 3 oraz 3g,
    zaliczka miesięczna bądź kwartalna stanowi podatek obliczony od dochodu według zasad
    określonych w art. 26 i 27 ustawy o PIT. Przepis ten odwołuje się więc do całego art. 27
    ustawy o PIT, w którym zawarte są również regulacje dotyczące stosowania metod
    unikania podwójnego opodatkowania.
    Wobec powyższego, w przypadku opodatkowania na zasadach ogólnych (Skali
    Podatkowej) oraz obowiązku opłacania zaliczek na podatek, obliczenie zaliczki powinno
    uwzględniać zarówno metodę unikania podwójnego opodatkowania wyłączenia z
    progresją, jak i metodę odliczenia proporcjonalnego.
    Analogicznie należy postępować w przypadku opodatkowania na zasadach liniowych, tj.
    zgodnie z art. 30c ustawy o PIT. Art. 44 ust. 3f oraz 3h również odwołuje się do całego art.
    30c, który zawiera w sobie regulacje dotyczące stosowania metody unikania podwójnego
    opodatkowania odliczenia proporcjonalnego. Metodę tę należy więc stosować już na
    etapie obliczenia zaliczki na podatek.
    W przypadku stosowania metody odliczenia proporcjonalnego, w ocenie Wnioskodawcy
    nie ma znaczenia w jaki sposób została ustalona zaliczka na podatek w Kanadzie.
    Odliczeniu podlega zaliczka faktycznie zapłacona. Jeżeli roczne kanadyjskie zeznanie

    podatkowe wykaże, że ostateczna wysokość podatku różni się od sumy zapłaconych w
    Kanadzie zaliczek, Wnioskodawca powinien skorygować zeznanie podatkowe w Polsce i
    uwzględnić różnicę wynikającą z rocznego rozliczenia podatku w Kanadzie.
    Powyższe potwierdza indywidualna interpretacja podatkowa Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z 16 lutego 2022 r., znak: 0114-KDIP3-1.4011.962.2021.3.MG, gdzie
    wskazano: „Z uwagi na to, że podatek należny w USA będzie wynikał z rocznego zeznania
    podatkowego składanego przez Państwa w USA, już po zakończeniu roku podatkowego,
    ewentualna różnica pomiędzy 10% zaliczką na podatek a podatkiem należnym w USA
    zostanie zapłacona przez Państwa już w kolejnym roku, to uprawnieni Państwo będą do
    odliczenia tej dodatkowej kwoty podatku zapłaconego w USA od podatku dochodowego
    należnego w Polsce za rok, w którym dokonano sprzedaży E-Shares. Zgodzić należy się z
    Państwa stanowiskiem, że w przypadku, gdy złożą Państwo roczne zeznanie podatkowe w
    USA po dacie złożenia zeznania rocznego (PIT-36) w Polsce, zgodnie z uregulowaniami
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odliczenie podatku zapłaconego w
    USA będzie możliwe poprzez dokonanie odpowiedniej korekty zeznania podatkowego
    składanego w Polsce”.
    Podsumowując, Wnioskodawca jest zobowiązany do obliczenia zaliczki na podatek w
    Polsce oraz dokonując tego obliczenia powinien uwzględnić zaliczkę na podatek zapłaconą
    w Kanadzie w celu zastosowania odpowiedniego odliczenia od podatku w Polsce.
    Wnioskodawca, w okresie opodatkowania zgodnie z art. 27 ustawy o PIT, powinien
    również uwzględnić dochód osiągnięty ze Spółek Niemieckich w celu zastosowania
    metody wyłączenia z progresją już na etapie obliczania zaliczki na podatek w Polsce.
    W Pana ocenie – w zakresie pytania 7 – w przypadku wyboru Opodatkowania Liniowego
    wysokość dochodu ze Spółek Niemieckich nie będzie miała wpływu na wysokość
    opodatkowania dochodu ze Spółki Kanadyjskiej oraz innego dochodu, który
    Wnioskodawca może w przyszłości osiągać, w tym również dochodu uzyskiwanego z tytułu
    podjęcia stosunku pracy lub prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, a w
    efekcie metoda wyłączenia z progresją, o której mowa w art. 24 ust. 2 lit. a) UPO Polska –
    Niemcy, nie będzie miała wpływu na stawkę podatku znajdującą zastosowanie do
    opodatkowania dochodów Podatkiem Liniowym lub Skalą Podatkową.
    Według Wnioskodawcy w przypadku wyboru Opodatkowania Liniowego wysokość
    dochodu ze Spółek Niemieckich nie będzie miała wpływu na wysokość opodatkowania
    dochodu ze Spółki Kanadyjskiej oraz innego dochodu, który Wnioskodawca może w
    przyszłości osiągać, w tym również dochodu uzyskiwanego z tytułu podjęcia stosunku
    pracy lub prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Wynika to z faktu, że dla Opodatkowania Liniowego zastosowanie ma tylko jedna 19%
    stawka podatku. Jednocześnie ważne jest, iż zgodnie z art. 30c ust. 6 dochodów z
    pozarolniczej działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej,
    opodatkowanych w sposób określony w ust. 1, nie łączy się z dochodami opodatkowanymi
    na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30ca, art. 30da, art. 30e i art. 30f.
    Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 1a ustawy o PIT przychodów z pozarolniczej działalności
    gospodarczej, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, lub działów specjalnych produkcji
    rolnej, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 4, osiąganych przez podatników
    opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c, nie łączy się z pozostałymi
    przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według Skali
    Podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Oznacza to, że dochodów Opodatkowanych Liniowo nie łączy się z dochodami
    opodatkowanymi tzw. Skalą Podatkową.
    W przypadku wyboru Opodatkowania Liniowego dochód zwolniony z podatku na
    podstawie UPO Polska – Niemcy nie ma wpływu na inny dochód podatnika Opodatkowany
    Liniowo. Z uwagi na brak zastosowania progresywnej Skali Podatkowej dochód zwolniony
    na podstawie UPO Polska – Niemcy nie może mieć wpływu na stawkę podatkową

    stosowaną do pozostałego dochodu opodatkowanego w ten sposób (zob. indywidualna
    interpretacja podatkowa Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 10 grudnia 2018 r.,
    znak: 0114-KDIP3-1.4011.470.2018.1.MT). Tym samym w przypadku wyboru
    Opodatkowania Liniowego wysokość dochodu ze Spółek Niemieckich nie będzie miała
    wpływu na wysokość opodatkowania dochodu ze Spółki Kanadyjskiej oraz dochodu, który
    Wnioskodawca może w przyszłości osiągać z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności
    gospodarczej w Polsce, ponieważ będzie to stała stawka 19%.
    Dochód zwolniony z podatku na podstawie UPO Polska - Niemcy nie ma też wpływu na
    dochód opodatkowany progresywnie (Skalą Podatkową), ponieważ są to dwie różne formy
    opodatkowania, a przychodów podlegających pod te dwie różne formy nie łączy się ze
    sobą. Przychodu Opodatkowanego Liniowo nie dodaje się do przychodu opodatkowanego
    Skalą Podatkową i na odwrót. W przypadku wybrania opodatkowania liniowego dla
    przychodów osiąganych ze Spółek Zagranicznych, przychód ten nie będzie miał wpływu na
    wysokość potencjalnego podatku płaconego na Skali Podatkowej (zob. indywidualna
    interpretacja podatkowa Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 10 marca 2016 r., znak: ITPB4
    /4511-648/15/KW). Z tego względu w przypadku wyboru Opodatkowania Liniowego
    wysokość dochodu ze Spółek Niemieckich nie będzie miała wpływu na wysokość
    opodatkowania dochodu, który Wnioskodawca może w przyszłości osiągać z tytułu
    podjęcia stosunku pracy, ponieważ dochód ze Spółek Niemieckich (podlegający pod
    Opodatkowanie Liniowe) nie będzie łączył się z dochodem ze stosunku pracy
    (opodatkowanym Skalą Podatkową).
    Z powyższych względów w przypadku wyboru Opodatkowania Liniowego wysokość
    dochodu ze Spółek Niemieckich nie będzie miała wpływu na wysokość opodatkowania
    dochodu ze Spółki Kanadyjskiej oraz innego dochodu, który Wnioskodawca może w
    przyszłości osiągać, w tym również dochodu uzyskiwanego z tytułu podjęcia stosunku
    pracy lub prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, a w efekcie metoda
    wyłączenia z progresją, o której mowa w art. 24 ust. 2 lit. a) UPO Polska – Niemcy nie
    będzie miała wpływu na stawkę podatku znajdującą zastosowanie do opodatkowania
    dochodów Podatkiem Liniowym lub Skalą Podatkową.
    W Pana ocenie – w zakresie pytania 8 – Wnioskodawca do obliczenia limitu podstawy
    obliczenia podatku w celu zastosowania odpowiedniej stawki podatkowej zgodnie z art. 27
    ust. 1 ustawy o PIT powinien wziąć pod uwagę dochody osiągnięte po dacie zmiany
    rezydencji podatkowej, a nie dochody osiągnięte od początku 2024 r.
    Wnioskodawca do obliczenia limitu podstawy obliczenia podatku w celu zastosowania
    odpowiedniej stawki podatkowej zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o PIT powinien wziąć pod
    uwagę dochody osiągnięte po dacie zmiany rezydencji podatkowej, a nie dochody
    osiągnięte od początku 2024 r.
    Z uwagi na fakt, że Wnioskodawca do rozliczenia dochodów osiągniętych w 2024 r. nie
    wybrał liniowej formy opodatkowania, dochody osiągnięte w 2024 r. należy rozliczyć na
    zasadach ogólnych, według Skali Podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy o PIT.
    Zgodnie z art. 26 ustawy o PIT podstawę obliczenia podatku stanowi odpowiednio
    ustalony dochód.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o PIT osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości
    swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów
    (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    Zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy o PIT osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu
    tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    (ograniczony obowiązek podatkowy).

    Jak wskazano w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym wniosku, Wnioskodawca jest
    polskim rezydentem od lipca 2024 r. Przed tym terminem nie posiadał w Polsce
    nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Wobec powyższego, do lipca 2024 r. Wnioskodawca podlegał opodatkowaniu w Polsce
    wyłącznie od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Polski. Wnioskodawca w
    tym okresie nie osiągał żadnych dochodów na terytorium Polski, wobec czego nie podlegał
    obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Z uwagi na późniejszą zmianę rezydencji, od lipca 2024 r. Wnioskodawca podlega
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Wobec tego dochód osiągnięty
    od lipca 2024 r., który osiąga z zagranicznych źródeł przychodów, może być
    opodatkowany w Polsce. Należy jednak zauważyć, że żaden przepis nie zobowiązuje
    podatnika do opodatkowania jego dochodów przez zmianą rezydencji podatkowej. Wobec
    tego podatnik nie powinien wliczać dochodu osiągniętego przed zmianą rezydencji do
    podstawy opodatkowania.
    Z tych względów w celu ustalenia odpowiedniej stawki podatkowej na podstawie art. 27
    ust. 1 ustawy o PIT Wnioskodawca powinien uwzględnić jedynie dochód osiągnięty po
    zmianie rezydencji podatkowej (od lipca 2024 r. do końca 2024 r.). Dochód wcześniejszy
    nie ma wpływu na stawkę podatkową stosowaną zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o PIT.
    W Pana ocenie – w zakresie pytania 9 – Wnioskodawca powinien zsumować przychody i
    koszty osiągnięte w ramach wszystkich Spółek Niemieckich w celu obliczenia dochodu
    branego pod uwagę do ustalenia stawki podatkowej do opodatkowania dochodu
    Kanadyjskiego za 2024 r., nawet jeżeli w ramach danej Spółki Niemieckiej występuje strata.
    Jak wcześniej wskazano w stosunku do Spółek Niemieckich w celu uniknięcia podwójnego
    opodatkowania należy stosować metodę wyłączenia z progresją, o której mowa w art. 24
    ust. 2 lit. a UPO Polska – Niemcy.
    Metoda ta znajduje zastosowanie w przypadku opodatkowania dochodów na zasadach
    ogólnych (Skali Podatkowej), a w związku z tym ma wpływ na rozliczenie dochodów
    Wnioskodawcy osiągniętych za 2024 r. po zmianie rezydencji podatkowej.
    Zgodnie z art. 27 ust. 8 ustawy o PIT jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, oprócz
    dochodów podlegających opodatkowaniu, zgodnie z ust. 1, osiągał również dochody z
    tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł
    przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwolnione od
    podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów
    międzynarodowych - podatek określa się w następujący sposób:
    1) do dochodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym dodaje się
      dochody zwolnione od tego podatku i od sumy tych dochodów oblicza się podatek
      według skali określonej w ust. 1;
    2) ustala się stopę procentową tego podatku do tak obliczonej sumy dochodów;
    3) ustaloną zgodnie z pkt 2 stopę procentową stosuje się do dochodu podlegającego
      opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o PIT podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-
    30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g i art. 30j-30p, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9,
    art. 23o, art. 23u, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, po odliczeniu
    odpowiednich kwot.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c
    oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku.

    Zgodnie z art. 9 ust. 1a ustawy o PIT jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego
    źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem
    art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f,
    suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy i PIT dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art.
    23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią
    inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania
    osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów,
    różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Według Wnioskodawcy, do ustalenia dochodów zwolnionych na podstawie UPO Polska –
    Niemcy, należy stosować analogiczne zasady ustalenia dochodu. Dochody i straty ze
    Spółek Niemieckich należą do tego samego źródła przychodu o którym mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, tj. pozarolniczej działalności gospodarczej. Nie ma znaczenia, że
    przychód i odpowiadające koszty uzyskania przychodów osiągane są za pośrednictwem
    trzech różnych Spółek Niemieckich. Dochód należy ustalić jako nadwyżka sumy
    przychodów z tego źródła (pozarolnicza działalność gospodarcza) nad kosztami ich
    uzyskania. Nieuwzględnienie przychodów i kosztów ze wszystkich Spółek Niemieckich, w
    tym generujących straty, prowadziłoby do nieuzasadnionego wykluczenia części
    przychodów i kosztów z podstawy opodatkowania. Wnioskodawca powinien więc
    sumować sumy przychodów i kosztów z jednego źródła, nawet jeżeli osiąga je za
    pośrednictwem różnych Spółek Niemieckich, a w części z nich wystąpiła strata.
    Zgodnie z przytoczonym wcześniej art. 27 ust 8 ustawy o PIT, aby określić podatek należy
    dodać do dochodów podlegających opodatkowaniu dochody zwolnione. Aby ustalić
    dochód zwolniony, należy jednak zsumować wszystkie przychody i koszty uzyskania
    przychodów osiągane przez Spółki Niemieckie. Jeżeli biorąc pod uwagę wszystkie Spółki
    Niemieckie u Wnioskodawcy wystąpiłaby strata (koszty uzyskania przychodów
    przewyższyłyby przychód podatkowy), to wynik ten nie miałby wpływu na wysokość stawki
    podatkowej stosowanej do opodatkowania dochodów opodatkowanych. Jednakże jeżeli
    suma tych dochodów i strat skutkuje wystąpieniem dochodu, dochód ten jako dochód
    zwolniony z opodatkowania będzie miał wpływ na obliczenie stawki podatkowej zgodnie z
    art. 27 ust. 8 ustawy o PIT.
    Mając na uwadze powyższe Wnioskodawca powinien zsumować dochody i straty
    osiągnięte w ramach wszystkich Spółek Niemieckich w celu obliczenia stawki podatkowej
    do opodatkowania dochodu ze Spółki Kanadyjskiej za 2024 r.
    W Pana ocenie – w zakresie pytania 10 – Wnioskodawca nie jest zobowiązany do
    prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów bądź ksiąg rachunkowych na
    podstawie art. 24a ustawy o PIT oraz nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji środków
    trwałych, o której mowa w art. 22n ustawy o PIT.
    Zgodnie z art. 24a ust. 1 ustawy o PIT osoby fizyczne, przedsiębiorstwa w spadku, spółki
    cywilne osób fizycznych, spółki cywilne osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku,
    spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, wykonujące działalność gospodarczą,
    są obowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, zwaną dalej
    "księgą", z zastrzeżeniem ust. 3, 5 i 5a, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi
    przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i
    wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres sprawozdawczy, a także
    uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z
    przepisami art. 22a-22o.
    Zgodnie z art. 24a ust. 4 ustawy o PIT obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych
    dotyczy osób fizycznych, spółek cywilnych osób fizycznych, spółek jawnych osób

    fizycznych oraz spółek partnerskich, jeżeli ich przychody, w rozumieniu art. 14, za
    poprzedni rok podatkowy wyniosły w walucie polskiej co najmniej równowartość kwoty
    określonej w euro w przepisach o rachunkowości.
    Jak wynika z powyższego obowiązek prowadzenia ksiąg podatkowych lub ksiąg
    rachunkowych dotyczy osób fizycznych, spółek cywilnych osób fizycznych, przedsiębiorstw
    w spadku, spółek jawnych osób fizycznych oraz spółek partnerskich, wykonujących
    działalność gospodarczą.
    Jak wcześniej wskazano, przychody z udziału w Spółkach Zagranicznych, w ocenie
    Wnioskodawcy, należy na gruncie ustawy o PIT traktować jako przychody z udziału w
    spółkach niebędących osobami prawnymi i posiadających siedzibę lub zarząd w innym
    państwie. Wnioskodawca jako wspólnik Spółek Zagranicznych nie wykonuje więc
    działalności gospodarczej w Polsce. Działalność ta jest wykonywana przez Spółki
    Zagraniczne. Spółki Zagraniczne prowadzące dokumentację księgową zgodnie z
    obowiązującymi je zagranicznymi przepisami.
    Pomocniczo należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 września
    1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 120 z późn. zm.): Przepisy ustawy o
    rachunkowości, (...) stosuje się m.in. do oddziałów i przedstawicielstw przedsiębiorców
    zagranicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach
    uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie
    gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2022 r. poz. 470).
    Ustawa o rachunkowości nie nakłada więc nawet obowiązku prowadzenia ksiąg
    rachunkowych w przypadku powstania podatkowego zakładu nierezydenta na terenie
    Polski, kiedy nie jest tworzony oddział lub przedstawicielstwo przedsiębiorcy
    zagranicznego.
    Tym bardziej więc powyższa wykładnia wskazuje, że przepisy nie nakładają dodatkowego
    obowiązku prowadzenia księgi przychodów i rozchodów lub ksiąg rachunkowych na
    wspólnika zagranicznych spółek transparentnych podatkowo. Wspólnik taki musi dopełnić
    obowiązków rozliczenia podatku dochodowego w Polsce, ale nie ciąży na nim obowiązek
    prowadzenia ww. dokumentacji, skoro to Spółki Zagraniczne prowadzą dokumentację
    księgową zgodnie z obowiązującymi je przepisami zagranicznymi.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w:
    · Indywidualnej interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 18 lipca 2024 r.,
      znak: 0113-KDIPT2-3.4011.353.2024.3.SJ,
    · Indywidualnej interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 28 października
      2024 r., znak: 0113-KDIPT2-3.4011.468.2024.2.SJ,
    · Indywidualnej interpretacji Izby Skarbowej w Poznaniu z 6 grudnia 2016 r., znak: 3063-
      ILPB1-3.4511.177.2016.1.WS.
    Dodatkowo, zgodnie z art. 22n ust. 1 ustawy o PIT, podatnicy prowadzący, zgodnie z
    przepisami o rachunkowości, księgi rachunkowe są obowiązani do uwzględnienia w
    ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji
    niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22a-22m.
    Zgodnie z art. 22n ust. 2 ustawy o PIT podatnicy prowadzący podatkową księgę
    przychodów i rozchodów są obowiązani do prowadzenia ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych, zawierającej wymienione w ustawie informacje.
    Jak wskazano wyżej Wnioskodawca nie jest zobligowany do prowadzenia zgodnie z
    polskimi przepisami podatkowej księgi przychodów i rozchodów lub ksiąg rachunkowych.
    Wobec tego konsekwentnie żaden przepis nie obliguje Wnioskodawcy do prowadzenia
    zgodnie z polskimi przepisami ewidencji środków trwałych.

    Żaden przepis nie obliguje Wnioskodawcy do prowadzenia podatkowej księgi przychodów
    i rozchodów, ksiąg rachunkowych czy też ewidencji środków trwałych.
    W Pana ocenie – w zakresie pytania 11 – w celu prawidłowego opodatkowania w Polsce
    dochód uzyskiwany ze Spółek Zagranicznych należy ustalić zgodnie z przepisami ustawy o
    PIT, w szczególności art. 8 w zw. z art. 14 i art. 22, oraz zgodnie z polskimi przepisami
    należy rozpoznawać także moment powstania przychodów i kosztów podatkowych,
    niezależnie od wyniku ustalonego w Niemczech i Kanadzie przy zastosowaniu tamtejszych
    przepisów i niezależnie od momentu wypłaty zysku do Wnioskodawcy.
    Spółki Niemieckie i Spółka Kanadyjska na gruncie państwa prawa ich siedziby traktowane
    są jako podmioty transparentne podatkowo. Przychody (dochody) Spółek są alokowane i
    opodatkowane na poziomie wspólników. Spółki te, w ocenie Wnioskodawcy, mieszczą się
    w pojęciu spółki niebędącej osobą prawną w rozumieniu art. 5a pkt 26 ustawy o PIT. Z
    punktu widzenie podatku dochodowego podatnikami są wspólnicy Spółek Zagranicznych,
    a nie same Spółki.
    Wnioskodawca jako wspólnik Spółek Zagranicznych jest osobą fizyczną z polską
    rezydencją podatkową.
    W ocenie Wnioskodawcy, z uwagi na fakt, że posiada on w Polsce nieograniczony
    obowiązek podatkowy, dochód uzyskiwany ze Spółki Kanadyjskiej i Spółek Niemieckich
    należy obliczyć zgodnie z postanowieniami ustawy o PIT.
    Należy zauważyć, że UPO Polska – Niemcy oraz UPO Polska – Kanada nie określają zasad
    rozliczania w Polsce dochodów uzyskanych z działalności prowadzonej na terytorium
    państwa siedziby Spółek Zagranicznych. UPO Polska – Niemcy oraz UPO Polska – Kanada
    stanowią m.in. o tym gdzie może być opodatkowany dochód, lecz nie precyzują w jaki
    sposób należy go ustalić do opodatkowania.
    Ponadto, zgodnie z art. 3 ust. 2 UPO Polska – Kanada, przy stosowaniu Konwencji w
    dowolnym czasie przez Umawiające się Państwo, jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej,
    każde określenie w niej niezdefiniowane ma takie znaczenie jakie w tym czasie ma ono w
    prawie tego Państwa dla celów podatków, do których ma zastosowanie Konwencja, przy
    czym znaczenie pojęcia wynikające z ustawodawstwa podatkowego tego Państwa ma
    pierwszeństwo przed znaczeniem nadanym temu pojęciu przez inne przepisy prawne tego
    Państwa.
    Analogicznie stanowi art. 3 ust. 2 UPO Polska – Niemcy.
    Wobec powyższego pojęciom stosowanym w przepisach należy nadawać takie znaczenie
    jakie mają w prawie podatkowym państw będących stroną umowy. Skoro umowa o
    unikaniu podwójnego opodatkowania nie definiuje pojęcia „dochód”, należy sięgnąć do
    regulacji prawnych państwa siedziby podatnika.
    Wobec powyższego, z uwagi na brak regulacji na poziomie odpowiedniej umowy o
    unikaniu podwójnego opodatkowania, dochód ze Spółek Niemieckich i Spółki Kanadyjskiej
    powinien zostać obliczony na podstawie przepisów polskiej ustawy o PIT.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c
    oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku.
    Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy o PIT dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art.
    23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią
    inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania
    osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów,
    różnica jest stratą ze źródła przychodów.

    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o PIT przychody z udziału w spółce niebędącej osobą
    prawną określa się proporcjonalnie do prawa do udziału w zysku (udziału). W przypadku
    braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1a ustawy o PIT przychodów z pozarolniczej działalności
    gospodarczej, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, lub działów specjalnych produkcji
    rolnej, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 4, osiąganych przez podatników
    opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c, nie łączy się z pozostałymi
    przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według Skali
    Podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o PIT zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do:
    1) rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów
      uzyskania przychodów i strat;
    2) ulg podatkowych związanych z prowadzoną działalnością w formie spółki niebędącej
      osobą prawną.
    Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o PIT za przychód z działalności z pozarolniczej działalności
    gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po
    wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników
    dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług
    za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
    towarów i usług.
    Ogólna zasada rozpoznawania momentu osiągnięcia przychodu została wyrażona w art.
    14 ust. 1c ustawy o PIT. Zgodnie z tym przepisem za datę powstania przychodu uważa się
    dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego
    wykonania usługi, nie później niż dzień:
    1) wystawienia faktury albo
    2) uregulowania należności.
    Dodatkowo, w zależności od rodzaju osiąganych przychodów, ustawa precyzuje także
    inne, szczególne momenty powstania przychodu do dopodatkowania.
    Jeżeli usługa rozliczana jest w okresach rozliczeniowych (co ma zastosowanie w przypadku
    najmu nieruchomości), to zgodnie z art. 14 ust. 1e ustawy o PIT za datę przychodu uznaje
    się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej
    fakturze, nie rzadziej niż raz w roku.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Zgodnie z ust. 4 koszty uzyskania przychodów
    są potrącane tylko w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione, z
    zastrzeżeniem ust. 4a-5, 6 i 10.
    W ocenie Wnioskodawcy w momencie kiedy Spółka Zagraniczna osiąga przychód lub
    ponosi koszt należy uznać, że rozpoznaje się je na poziomie Wnioskodawcy w
    odpowiedniej proporcji z uwzględnieniem art. 8 ustawy o PIT.
    W przypadku wspólnika spółki osobowej transparentnej podatkowo okoliczność wypłaty
    udziału w zysku jest obojętna podatkowo. Przychody opodatkowane zgodnie z art. 14 ust.
    1 ustawy o PIT są przychodami należnymi niezależnie od tego, czy wspólnik faktycznie
    otrzymał wypłatę od spółki. Wnioskodawca powinien wykazywać dochód „na bieżąco”,
    proporcjonalnie do posiadanego prawa do udziału w zysku, a nie dopiero w momencie
    wypłaty zysku. Wykazując dochód do opodatkowania, zarówno w zakresie przychodu i
    kosztu, Wnioskodawca powinien kierować się przepisami ustawy o PIT, w szczególności
    art. 8 oraz art. 14 i art. 22 ustawy o PIT (zob. wyrok NSA z 13 października 2020 r., sygn. II
    FSK 335/19.).

    Wynik rozliczenia bilansowego podejmowany w celu ustalenia wyniku finansowego Spółek
    nie ma wpływu na wysokość podstawy opodatkowania wspólnika w Polsce.
    Wnioskodawca jako polski rezydent i wspólnik Spółek zagranicznych jest zobowiązany do
    opodatkowania dochodów osiąganych przez Zagraniczne Spółki. Podstawę
    opodatkowania stanowi dochód obliczony zgodnie z przepisami ustawy o PIT, a nie zysk
    obliczony na podstawie prawa bilansowego Spółek Niemieckich i Kanadyjskiej.
    Powyższe znajduje potwierdzenie także w indywidualnych interpretacjach podatkowych
    wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, między innymi:
    · interpretacja z 18 września 2017 r., sygn. 0114-KDIP3-1.4011.265.2017.1.IF,
    · interpretacja z 16 stycznia 2023 r., sygn. 0113-KDIPT2-3.4011.859.2022.1.NM.
    W Pana ocenie – w zakresie pytania 12 – ma rację, że przypadająca na niego część odpisu
    amortyzacyjnego środków trwałych Spółek Zagranicznych będzie dla niego kosztem
    uzyskania przychodu, przy czym:
    1) w sytuacji, gdy w kraju siedziby Spółki Zagranicznej odpisy wyliczane są według stawki
      większej niż dopuszczalna w Polsce dla danego rodzaju środka trwałego, to odpis
      amortyzacyjny i konsekwentnie przypadającą na Wnioskodawcę część stanowiącą jego
      koszt podatkowy należy obliczyć przy zastosowaniu maksymalnej stawki
      amortyzacyjnej według polskich przepisów;
    2) w sytuacji, gdy w kraju siedziby Spółki Zagranicznej odpisy wyliczane są według stawki
      równej lub mniejszej niż dopuszczalna w Polsce dla danego rodzaju środka trwałego,
      to obliczona według przepisów zagranicznych przypadająca na Wnioskodawcę część
      odpisu amortyzacyjnego będzie jego kosztem podatkowym w Polsce w całości.
    W ocenie Wnioskodawcy, konieczność rozpoznawania dochodu na podstawie polskich
    przepisów dotyczy również ustalenia wartości odpisów amortyzacyjnych zaliczanych do
    kosztów podatkowych.
    Jak już wskazano, art. 3 ust. 2 UPO Polska – Kanada oraz UPO Polska – Niemcy stanowi, że
    pojęciom stosowanym w przepisach należy nadawać takie znaczenie jakie mają w prawie
    podatkowym państw będących stroną umowy. Skoro umowa o unikaniu podwójnego
    opodatkowania nie definiuje pojęcia „dochód”, należy sięgnąć do regulacji prawnych
    państwa siedziby podatnika.
    Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania nie przewiduje również sytuacji, w której
    podatnik w trakcie dokonywania amortyzacji nieruchomości zmienia rezydencję
    podatkową.
    Wobec powyższego, z uwagi na brak regulacji na poziomie odpowiedniej umowy o
    unikaniu podwójnego opodatkowania, dochód ze Spółek Niemieckich i Spółki Kanadyjskiej
    powinien zostać obliczony na podstawie przepisów polskiej ustawy o PIT.
    Powyższe oznacza również, że Wnioskodawca powinien ustalić stawkę amortyzacyjną
    zgodnie z załącznikiem nr 1 do ustawy o PIT oraz rozpoznać koszt podatkowy w postaci
    odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami ustawy o PIT.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy o PIT.
    Nieruchomości wykorzystywane przez Spółki Niemieckie i Spółkę Kanadyjską niewątpliwie
    służą Wnioskodawcy do osiągnięcia przychodów. Głównym przedmiotem działalności
    Spółek Zagranicznych jest bowiem najem nieruchomości.
    Zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy o PIT kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu
    zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy
    amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

    W przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych
    do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie
    z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia
    środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki. Należy
    zauważyć, że zastrzeżenie dotyczące spółek nieruchomościowych nie dotyczy sytuacji
    Wnioskodawcy, ponieważ nieruchomości nie są położone na terytorium Polski. Ponadto w
    tym przypadku nie ma mowy o „dokonywanych zgodnie z przepisami o rachunkowości
    odpisach amortyzacyjnych”, ponieważ ani Spółki Zagraniczne ani Wnioskodawca nie
    stosują polskiej ustawy o rachunkowości.
    Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o PIT amortyzacji podlegają stanowiące własność lub
    współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
    zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące
    odrębną własnością, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok,
    wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
    działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu,
    dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1.
    Zgodnie z art. 22n ustawy o PIT podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i
    rozchodów powinni prowadzić ewidencje środków trwałych.
    Zgodnie z art. 22n ust. 6 w razie braku ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych dokonywane odpisy amortyzacyjne nie stanowią kosztów
    uzyskania przychodów.
    Jednakże powyższe wyłączenie nie znajdzie zastosowania w sytuacji, gdy podatnik nie jest
    zobowiązany do prowadzenia ksiąg rachunkowych bądź podatkowej księgi przychodów i
    rozchodów (zob. Wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. III SA/Wa 975/09).
    A zatem, aby można było dokonywać odpisów amortyzacyjnych od danego składnika
    majątku środek trwały musi być kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do
    używania, a przewidywany okres jego używania na potrzeby prowadzonej działalności
    gospodarczej musi być dłuższy niż rok.
    Zgodnie z art. 22h ust.1 ustawy o PIT odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości
    początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem
    art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten
    środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do
    końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich
    wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono
    ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie
    z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 22i ust. 1 ustawy o PIT odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z
    zastrzeżeniem art. 22j-22ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych
    określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1
    pkt 1.
    Wnioskodawca pragnie zauważyć, ze to Spółki Niemieckie i Kanadyjska są podmiotem
    prowadzącym działalność gospodarczą. Dodatkowo nieruchomości stanowią własność
    tych Spółek Zagranicznych oraz wspólników Niemieckiej Spółki Cywilnej w przypadku tej
    spółki. Również obowiązek prowadzenia odpowiedniej ewidencji środków trwałych
    spoczywa na spółkach, a nie na Wnioskodawcy. Wobec tego to na Spółkach Zagranicznych
    ciąży obowiązek prowadzenia ewidencji i ksiąg zgodnie z przepisami państwa ich siedziby.
    To nie Wnioskodawca dokonuje odpisów amortyzacyjnych, lecz same Spółki Zagraniczne,
    natomiast Wnioskodawca uwzględnia odpowiednią część odpisu amortyzacyjnego w
    swoich kosztach podatkowych.
    Powyższe jest uzasadnione tym, że Spółki Zagraniczne są transparentne podatkowo i
    dochód przez nie osiągany jest opodatkowany na poziomie wspólnika, a nie spółki.

    Wobec powyższego, pomimo że to nie Wnioskodawca dokonuje odpisów amortyzacyjnych
    środków trwałych, zalicza dokonywany odpis amortyzacyjny do kosztów uzyskania
    przychodów. Podatnik rozpoznając koszt podatkowy w postaci przypadającego na niego
    odpisu amortyzacyjnego powinien uwzględnić polskie regulacje, a w szczególności
    uwzględnić w kosztach taką część odpisu amortyzacyjnego, która jest zgodna z polskim
    wykazem rocznych stawek amortyzacyjnych, będącym załącznikiem nr 1 do ustawy o PIT.
    W ocenie Wnioskodawcy, Spółki Zagraniczne spełniają warunki do dokonywania odpisów
    amortyzacyjnych określone w ustawie o PIT. Wnioskodawca, jako polski podatnik, przy
    rozpoznawaniu kosztów podatkowych powinien mieć na uwadze maksymalną wysokość
    stawek amortyzacyjnych wynikającą z polskich regulacji.
    Mając zatem na uwadze przedstawiony stan faktyczny i zdarzenie przyszłe oraz
    przytoczone przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, że dokonywane przez Spółki
    Niemieckie i Spółkę Kanadyjską odpisy amortyzacyjne z tytułu amortyzacji środków
    trwałych mogą być zaliczone w ciężar podatkowych kosztów uzyskania przychodów
    Wnioskodawcy, lecz z uwzględnieniem polskich regulacji, a w szczególności polskich
    stawek amortyzacyjnych.
    Należy ponownie zauważyć, że Wnioskodawca jako wspólnik Spółek Zagranicznych nie ma
    obowiązku prowadzenia odrębnej ewidencji środków trwałych, aby móc rozliczyć koszt
    podatkowy. Jak już wskazano w uzasadnieniu do pytania 10 żaden przepis nie obliguje
    Wnioskodawcy do prowadzenia takiej ewidencji. W przypadku konieczności zastosowania
    innej stawki amortyzacyjnej w Polsce niż w Kanadzie czy w Niemczech Wnioskodawca do
    kosztów podatkowych uwzględni wartość odpisu amortyzacyjnego w wysokości
    limitowanej polskimi regulacjami.
    Wobec powyższego, przypadająca na Wnioskodawcę część odpisu amortyzacyjnego
    środków trwałych Spółek Zagranicznych będzie dla niego kosztem uzyskania przychodu,
    przy czym:
    1) w sytuacji, gdy w kraju siedziby Spółki Zagranicznej odpisy wyliczane są według stawki
      większej niż dopuszczalna w Polsce dla danego rodzaju środka trwałego, to odpis
      amortyzacyjny i konsekwentnie przypadającą na Wnioskodawcę część stanowiącą jego
      koszt podatkowy należy obliczyć przy zastosowaniu maksymalnej stawki
      amortyzacyjnej według polskich przepisów;
    2) w sytuacji, gdy w kraju siedziby Spółki Zagranicznej odpisy wyliczane są według stawki
      równej lub mniejszej niż dopuszczalna w Polsce dla danego rodzaju środka trwałego,
      to obliczona według przepisów zagranicznych przypadająca na Wnioskodawcę część
      odpisu amortyzacyjnego będzie jego kosztem podatkowym w Polsce w całości.
    W Pana ocenie – w zakresie pytania 13 – ma rację, że przypadająca na niego część odpisu
    amortyzacyjnego niemieszkalnej nieruchomości budynkowej Spółki Kanadyjskiej
    (liczonego tam metodą degresywną) będzie dla niego kosztem uzyskania przychodu, przy
    czym Wnioskodawca ma prawo rozliczyć taki koszt do wysokości nie większej niż obliczona
    według metody liniowej i stawki obowiązującej w Polsce.
    Spółka Kanadyjska amortyzuje nieruchomość budynkową na cele podatkowe inaczej niż
    na cele rachunkowe. Spółka Kanadyjska, zgodnie z prawem kanadyjskim, na cele
    podatkowe nieruchomość budynkową amortyzuje w sposób degresywny. Metoda ta
    polega na takim rozłożeniu w czasie wartości środka trwałego podlegającej amortyzacji, że
    odpisy amortyzacyjne w początkowych okresach użytkowania środka trwałego są wyższe
    od przeciętnych (ustalanych metodą liniową) i stopniowo maleją. Stawka dla amortyzacji
    budynku niemieszkalnego przyjęta przez Kanadyjską Spółkę to 4%.
    Zgodnie z art. 22k ust. 1 ustawy o PIT amortyzacji metodą degresywną można dokonywać
    jedynie od wartości początkowej maszyn i urządzeń zaliczonych do grupy 3-6 i 8
    Klasyfikacji Środków Trwałych oraz środków transportu, z wyłączeniem samochodów
    osobowych, w pierwszym podatkowym roku ich używania.

    Wobec powyższego, zgodnie z polskim prawem budynków nie można amortyzować
    metodą degresywną.
    Zgodnie z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu stanowiska do pytania 12
    Wnioskodawca nie może rozliczyć w kosztach podatkowych odpisów amortyzacyjnych
    dokonywanych na poziomie Spółki Kanadyjskiej w wysokości innej niż ta, która wynika z
    przepisów ustawy o PIT. Jednakże należy podkreślić, że fakt różnic w zakresie zasad i
    stawek amortyzacyjnych według przepisów prawa kanadyjskiego i polskiego nie może
    prowadzić do uniemożliwienia rozliczenia wydatku, który służy osiągnięciu przychodu, w
    kosztach podatkowych podatnika.
    Należy także uwzględnić fakt zmiany rezydencji Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie mógł
    rozliczać wartość początkowej od początku według polskich przepisów z uwagi na fakt, że
    do lipca 2024 nie był polskim rezydentem.
    Z uwagi na fakt, że budynek niewątpliwie służy działalności gospodarczej Spółki
    Kanadyjskiej koszt z nim związany może zostać rozliczony jako koszt uzyskania przychodu
    podatnika. Należy ponownie podkreślić, że nieruchomość budynkowa Spółki Kanadyjskiej
    spełnia wszelkie warunki do dokonywania odpisów amortyzacyjnych określone w ustawie
    o PIT. Zmiana rezydencji podatkowej Wnioskodawcy doprowadziła do konieczności
    ustalenia podstawy opodatkowania na przestrzeni lat na podstawie różnych regulacji
    prawnych. Rozbieżności pomiędzy różnymi systemami prawnymi nie mogą jednak
    pozbawić Wnioskodawcy prawa do uwzględnienia w kosztach wydatków, które służą
    osiągnięciu jego przychodów podlegających opodatkowaniu.
    Wartość uwzględnionych w kosztach podatkowych odpisów amortyzacyjnych nie może
    jednak przekroczyć wartości początkowej nieruchomości. Wobec tego Wnioskodawca
    zaliczając w koszty uzyskania przychodów wartości odpisów amortyzacyjnych nie
    powinien rozliczyć wartości przekraczającej wartość początkową nieruchomości, która
    odpowiada posiadanym przez niego udziałom.
    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy odpis amortyzacyjny od
    nieruchomości budynkowej amortyzowanej przez Spółkę Kanadyjską degresywnie może
    być kosztem podatkowym Wnioskodawcy, ale jedynie do wysokości odpowiadającej
    odpisowi amortyzacyjnemu ustalonemu na podstawie polskich przepisów, według zasad
    liniowych i zgodnie ze stawką amortyzacyjną ustaloną na podstawie załącznika nr 1 do
    ustawy o PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.

    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.