Zmiana interpretacji indywidualnej
Sygnatura: DOP7.8101.95.2025.FMLM
Informacja zmieniana: 243959
Organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-24
Teza: 1. Ewidencjonowanie obrotu za pomocą kasy rejestrującej –
usługi parkingowe, bilety wydawane przez urządzenia.
2. Opodatkowanie kar umownych za przekroczenie czasu
parkowania lub nieuiszczenie opłaty za parkowanie.
Słowa kluczowe: bilety
kasa
kasa-kasa rejestrująca
obrót
parking
parking-parking płatny
sprzedaż
urządzenie
usługi
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 maja 2014 r. wpłynął wniosek z 28 kwietnia 2014 r. o wydanie interpretacji indywidualnej
    dotyczącej podatku VAT w zakresie zwolnienia z obowiązku ewidencji obrotu za pomocą
    kasy rejestrującej oraz w zakresie opodatkowania opłat dodatkowych naliczanych z tytułu
    stwierdzenia braku uregulowania lub przekroczenia czasu parkowania.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest jednostką budżetową Gminy i zajmuje się, zgodnie ze statutem, także
    zarządzaniem parkingami znajdującymi się poza pasem drogowym, które są utworzone na
    nieruchomościach będących w stałym zarządzie Wnioskodawcy. Pobierane płaty
    ewidencjonowane są za pomocą kas fiskalnych. W celu usprawnienia korzystania z
    parkingów, planuje się wprowadzenie systemu pobierania opłat za pomocą parkomatów,
    które jednak nie spełniają wymogów stawianych kasom fiskalnym. Działają one w
    systemie informatycznym, wydają bilety parkingowe po uprzednim przyjęciu należności w
    bilonie. Z parkomatu, po jego opróżnieniu, otrzymuje się wydruk kwoty wybranej gotówki,
    która musi być taka sama jak kwota wynikająca z przeliczenia. Z systemu informatycznego,
    w którym funkcjonują parkomaty uzyskuje się ilość i wartość wydanych biletów przez
    parkomat w dniu lub w okresie rozliczeniowym liczonym w dniach. Ponieważ wydruk z
    wybranej gotówki i wydruk sprzedanych biletów uzyskuje się w ramach tego samego
    systemu informatycznego, to wielkości te są zgodne. Dzięki temu możliwe jest pewne
    określenie wartości sprzedaży biletów w okresie rozliczeniowym. W przypadku
    stwierdzenia braku uiszczenia opłaty lub przekroczenie czasu parkowania, korzystający
    obciążony zostanie opłatą dodatkową, która ma charakter kary umownej. Warunki
    korzystania z parkingu są podane do wiadomości korzystającym w formie regulaminu,
    który będzie wywieszony na tablicy znajdującej się na terenie parkingu.
    Pytania
    1. Czy świadczenie usług parkingowych, których wartość określana jest przez parkomat
      wydający bilety na podstawie dokonywanych wpłat należności w bilonie do
      parkometru, nie mającego jednak certyfikatu należnego kasie fiskalnej, jest
      świadczeniem usług przy użyciu urządzeń i tym samym – zgodnie z rozporządzeniem
      Ministra Finansów z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie zwolnień z obowiązku
      prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących, załącznik pkt 40 – jest
      zwolnione z obowiązku ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących?

    2. Czy opłaty dodatkowe naliczane z tytułu stwierdzenia braku uregulowania lub
      przekroczenia czasu parkowania przez korzystającego podlegają ustawie o VAT?
    Stanowisko Wnioskodawcy w sprawie
    Ad. 1.
    Parkomaty są autentycznymi urządzeniami sprzedającymi bilety parkingowe, po
    uprzedniej wpłacie należności w bilonie, i dlatego świadczenie usług parkingowych przy
    użyciu tych urządzeń spełnią wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Finansów z
    dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy
    zastosowaniu kas rejestrujących, załącznik pkt 40. W związku z powyższym, sprzedaż ta
    jest zwolniona z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących.
    Ad. 2.
    Opłaty dodatkowe są karami umownymi i tym samym nie podlegają ustawie o VAT.

## Ocena stanowiska

dokonana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie
    Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z 31 lipca 2014 r. nr
    ILPP2/443-502/14-2/MN uznał stanowisko Wnioskodawcy we wniosku za prawidłowe.
    Uzasadnienie zmiany interpretacji indywidualnej
    Po zapoznaniu się z aktami sprawy, Szef KAS stwierdza, że interpretacja indywidualna
    wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu jest nieprawidłowa.
    Zasady opodatkowania podatkiem VAT określają przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r.
            [5]o podatku VAT.
    Odnosząc się do wątpliwości Wnioskodawcy przedstawionych w pytaniu oznaczonym we
    wniosku nr 1, wskazuje się co następuje.
    Obowiązek stosowania kas rejestrujących wynika bezpośrednio z art. 111 ustawy o VAT.
    Stosownie do ust. 1 ww. przepisu
      Podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących
      działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić
      ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących.
    W myśl art. 111 ust. 1a ustawy o VAT:
      Do obrotu wykazywanego w ewidencji, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się kwoty
      podatku należnego.
    Należy jednak zauważyć, że na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 111 ust. 8 ustawy
    o VAT:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może zwolnić, w drodze
      rozporządzenia, na czas określony, niektóre grupy podatników oraz niektóre
      czynności z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, oraz określić warunki korzystania ze
      zwolnienia, mając na uwadze interes publiczny, w szczególności sytuację budżetu
      państwa. (...)
    Może zatem zaistnieć sytuacja, w której podatnik będzie ewidencjonował przy
    zastosowaniu kasy rejestrującej jedynie część swojej sprzedaży, a niektórych czynności
    nie, bowiem mogą one korzystać ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania obrotu za
    pomocą kasy rejestrującej.
    Kwestie dotyczące zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy użyciu kas
    rejestrujących niektórych czynności i niektórych grup podatników oraz terminów
    rozpoczęcia prowadzenia tej ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących w stanie

    prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2013 r. reguluje rozporządzenie Ministra
    Finansów z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia
                              [6]ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących.
    Regulacje zawarte w powołanym rozporządzeniu przewidują zwolnienie z obowiązku
    prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących ze względu na rodzaj
    prowadzonej działalności – zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia (zwolnienie
    przedmiotowe) oraz wysokości obrotu – do określonej tym przepisem wysokości obrotów
    (zwolnienie podmiotowe).
    Stosownie do § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia:
      Zwalnia się z obowiązku ewidencjonowania w danym roku podatkowym, nie później
      jednak niż do dnia 31 grudnia 2014 r., czynności wymienione w załączniku do
      rozporządzenia.
    Z kolei w załączniku do rozporządzenia, stanowiącym wykaz czynności zwolnionych z
    obowiązku ewidencjonowania, wskazano sprzedaż dotyczącą szczególnych czynności, w
    poz. 40:
      Usługi świadczone przy użyciu urządzeń, w tym wydających bilety, obsługiwanych
      przez klienta, które również w systemie bezobsługowym przyjmują należność:
      1. w bilonie lub banknotach, lub
      2. innej formie (bezgotówkowej), jeżeli z ewidencji i dowodów dokumentujących
        transakcję jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie transakcji zapłata dotyczyła.
    Zgodnie natomiast z § 7 ust. 4 rozporządzenia:
      W przypadku podatników, którzy przed dniem 1 stycznia 2013 r. rozpoczęli
      ewidencjonowanie czynności wymienionych w poz. 33, 34, 39 lub 40 załącznika do
      rozporządzenia, zwolnienia, o którym mowa w § 2 ust. 1, w zakresie tych czynności
      ewidencjonowanych, nie stosuje się.
    Powyższe zwolnienie jest zwolnieniem przedmiotowym z obowiązku ewidencjonowania
    obrotu za pomocą kasy rejestrującej, tj. dotyczy przedmiotu działalności.
    Należy również wskazać, że z przepisu § 4 ust. 1 rozporządzenia wynika, że:
      Zwolnień z obowiązku ewidencjonowania, o których mowa w § 2 i § 3, nie stosuje się,
      w przypadku:
      1) dostaw:
      a) gazu płynnego,
      b) części do silników (PKWiU 28.11.4),
      c) silników spalinowych wewnętrznego spalania w rodzaju stosowanych do napędu
      pojazdów (PKWiU 29.10.1),
      d) nadwozi do pojazdów silnikowych (PKWiU 29.20.1),
      e) przyczep i naczep; kontenerów (PKWiU 29.20.2),
      f) części przyczep, naczep i pozostałych pojazdów bez napędu mechanicznego (PKWiU
      29.20.30.0),
      g) części i akcesoriów do pojazdów silnikowych (z wyłączeniem motocykli), gdzie
      indziej niesklasyfikowanych
      (PKWiU 29.32.30.0),
      h) silników spalinowych tłokowych wewnętrznego spalania w rodzaju stosowanych w
      motocyklach (PKWiU 30.91.3),

      i) sprzętu radiowego, telewizyjnego i telekomunikacyjnego, z wyłączeniem lamp
      elektronowych i innych elementów
      elektronicznych oraz części do aparatów i urządzeń do operowania dźwiękiem i
      obrazem, anten (PKWiU ex 26
      i ex 27.90),
      j) sprzętu fotograficznego, z wyłączeniem części i akcesoriów do sprzętu i wyposażenia
      fotograficznego (PKWiU
      ex 26.70.1),
      k) wyrobów z metali szlachetnych lub z udziałem tych metali, których dostawa nie
      może korzystać ze zwolnienia od
      podatku, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
      podatku od towarów i usług, zwanej
      dalej „ustawą”,
      l) płyt CD, DVD, kaset magnetofonowych, taśm magnetycznych (w tym kaset wideo),
      dyskietek, kart pamięci, kartridżów
      i innych analogowych lub cyfrowych nośników danych zawierających zapisane dane
      lub zapisane pakiety
      oprogramowania komputerowego, w tym również sprzedawanych łącznie z licencją na
      użytkowanie,
      m) wyrobów przeznaczonych do użycia, oferowanych na sprzedaż lub używanych jako
      paliwa silnikowe albo jako
      dodatki lub domieszki do paliw silnikowych, bez względu na symbol PKWiU,
      n) wyrobów tytoniowych (PKWiU 12.00), napojów alkoholowych o zawartości alkoholu
      powyżej 1,2% oraz napojów
      alkoholowych będących mieszaniną piwa i napojów bezalkoholowych, w których
      zawartość alkoholu przekracza
      0,5%, bez względu na symbol PKWiU, z wyjątkiem towarów, dostarczanych w sposób
      określony w poz. 42 załącznika
      do rozporządzenia;
      2) świadczenia usług:
      a) przewozów pasażerskich w samochodowej komunikacji, z wyjątkiem przewozów
      wymienionych w poz. 15 i 16 załącznika
      do rozporządzenia,
      b) przewozu osób oraz ich bagażu podręcznego taksówkami.
    Należy wskazać, że kasa rejestrująca jest szczególnego rodzaju ewidencją podatkową. Ma
    ona charakter ewidencji sprzedaży, gdyż zarejestrowaniu w niej podlegają transakcje
    opodatkowane dokonane przez podatnika.
    Wymóg stosowania przez określone grupy podatników kas rejestrujących został
    wprowadzony przede wszystkim ze względu na potrzebę zapewnienia kontroli nad
    rzetelnością deklarowanych przez pewne grupy podatników podstaw opodatkowania.
    Obowiązek ewidencjonowania obrotu przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy
    bowiem tych transakcji, w przypadku których nie ma bezwzględnego obowiązku
    wystawiania faktur je dokumentujących (faktury wystawiane są wyłącznie na żądanie
    nabywców – osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej). W tym
    przypadku, przy braku innych form dokumentowania transakcji (utrwalania tego, że miały
    one miejsce), istniałoby realne niebezpieczeństwo zaniżania obrotów (podstawy

    opodatkowania). Ewentualne wykrycie tego faktu byłoby znacznie utrudnione w
    przypadku, gdyby sprzedaż nie udokumentowana fakturą nie została udokumentowana w
    żaden inny sposób. Obowiązek ewidencjonowania sprzedaży przy użyciu kasy
    rejestrującej ma dyscyplinować podatników i przeciwdziałać przypadkom zaniżania obrotu.
    Należy zatem uznać, że celem wprowadzenia obowiązku ewidencjonowania obrotu przy
    zastosowaniu kas rejestrujących było zobowiązanie podatników do ewidencjonowania tej
    sprzedaży, która nie jest dokumentowana w żaden inny sposób, a więc nie ma możliwości
    sprawdzenia, czy dana transakcja faktycznie miała miejsce. Tym samym, uzasadnione jest
    przyjęcie, iż wprowadzając zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania za pomocą kasy
    rejestrującej, ustawodawca zwolnieniem objął te czynności, które są już w jakiś sposób
    udokumentowane, a więc istnieje możliwość ustalenia podstawy opodatkowania.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca zajmuje się zarządzaniem parkingami
    znajdującymi się poza pasem drogowym, które są utworzone na nieruchomościach
    będących w stałym zarządzie Wnioskodawcy. Pobierane opłaty ewidencjonowane są za
    pomocą kas fiskalnych. W celu usprawnienia korzystania z parkingów, planuje się
    wprowadzenie systemu pobierania opłat za pomocą parkomatów, które nie spełniają
    wymogów stawianych kasom fiskalnym. Działają one w systemie informatycznym, wydają
    bilety parkingowe po uprzednim przyjęciu należności w bilonie. Z parkomatu, po jego
    opróżnieniu, otrzymuje się wydruk kwoty wybranej gotówki, która musi być taka sama jak
    kwota wynikająca z przeliczenia. Z systemu informatycznego, w którym funkcjonują
    parkomaty uzyskuje się ilość i wartość wydanych biletów przez parkomat w dniu lub w
    okresie rozliczeniowym liczonym w dniach. Ponieważ wydruk z wybranej gotówki i wydruk
    sprzedanych biletów uzyskuje się w ramach tego samego systemu informatycznego, to
    wielkości te są zgodne. Dzięki temu możliwe jest pewne określenie wartości sprzedaży
    biletów w okresie rozliczeniowym.
    Z wniosku nie wynika, aby po wprowadzeniu parkomatów Wnioskodawca ewidencjonował
    pobieranie opłaty również za pomocą kasy rejestrującej. Zatem, w przedmiotowej sprawie
    nie znajdzie zastosowania wyłączenie zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania obrotu
    za pomocą kasy rejestrującej, o którym mowa w § 7 ust. 4 rozporządzenia.
    Mając na względzie przywołane regulacje oraz przedstawione okoliczności stwierdzić
    należy, że świadczenie usług parkingowych, których wartość określana jest przez
    parkomat wydający bilety na podstawie dokonywanych wpłat należności w bilonie do
    parkometru, w sposób opisany we wniosku, na rzecz osób fizycznych nieprowadzących
    działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych – korzysta do 31 grudnia 2014 r. ze
    zwolnienia (przedmiotowego) z obowiązku ewidencjonowania obrotu i kwot podatku
    należnego przy zastosowaniu kasy rejestrującej, na podstawie § 2 ust. 1 w związku z poz.
    40 załącznika do ww. rozporządzenia w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia
    ewidencji przy zastosowaniu kasy rejestrujących.
    Zatem, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie zwolnienia z obowiązku ewidencji obrotu z
    tytułu świadczenia usług parkingowych, których wartość określana jest przez parkomat
    wydający bilety na podstawie dokonywanych wpłat należności w bilonie do parkometru -
    jest prawidłowe.
    Odnosząc się do wątpliwości przedstawionych przez Wnioskodawcę we wniosku, w
    pytaniu oznaczonym nr 2, wskazać należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlegają:
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
    Art. 7 ust. 1 ustawy o VAT stanowi:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, (...)
    Jak stanowi art. 8 ust. 1 ww. ustawy:

      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
      w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z treści przywołanego przepisu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że ustawodawca przyjął
    generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia niebędące dostawą
    towarów. Stąd też należy stwierdzić, że definicja „świadczenia usług” ma charakter
    dopełniający definicję „dostawy towarów”. Jest ona wyrazem realizacji zasady
    powszechności opodatkowania podatkiem VAT transakcji wykonywanych przez
    podatników w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.
    Co do zasady, każde świadczenie niebędące dostawą towarów, polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi usługę w rozumieniu ustawy o
    VAT. Przy czym muszą być spełnione następujące warunki:
    – w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
      strona jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    – świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby określona
    czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatne świadczenie usług.
    Dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem VAT wówczas, gdy istnieje
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczona usługą, a
    otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią
    rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku
    prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna
    być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za
    wykonanie tego świadczenia.
    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu podatkiem VAT jedynie
    wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron
    transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności.
    Bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem usług, a otrzymanym wynagrodzeniem
    istnieje wówczas, gdy jest możliwe zidentyfikowanie bezpośredniej i jasno
    zindywidualizowanej korzyści na rzecz świadczącego usługę, oraz gdy świadczenie
    wzajemne pozostaje w bezpośrednim związku ze świadczeniem dokonanej czynności.
    Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji odszkodowania. Zatem, w
    niezbędnym zakresie należy posiłkować się przepisami prawa cywilnego.
    Na gruncie tego ostatniego, odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub
    niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą
    obowiązek naprawienia szkody. Ponadto, między zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku
    szkodą musi istnieć związek przyczynowy.
                                              [7]Zagadnienia dotyczące kar umownych regulują przepisy Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 483 § 1 Kodeksu cywilnego:

      Można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę
      określonej sumy (kara umowna).
    Przepis art. 483 Kodeksu cywilnego jest bezwzględnie obowiązującym przepisem prawa,
    tzn. kary umowne mogą być wyłącznie sankcją za niewykonanie lub niewłaściwe
    wykonanie zobowiązań niepieniężnych.
    Z cytowanego wyżej art. 483 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, że kara umowna jest
    dodatkowym zastrzeżeniem umownym, wprowadzanym do umowy w ramach swobody
    kontraktowania, mającym na celu wzmocnienie skuteczności więzi powstałej między
    stronami w wyniku zawartej przez nie umowy i służy realnemu wykonaniu zobowiązań
    (wyrok SN z 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt V CSK 85/08). Przewidziany umową obowiązek
    zapłaty kary umownej ma w stosunku do zasadniczego obowiązku dłużnika wynikającego
    z tej umowy charakter uboczny (akcesoryjny).
    Zastrzeżenie kary umownej można zatem traktować jako formę uproszczoną redakcji
    warunków umowy, która pozwala na przyjęcie przez strony, że wypadki niewykonania lub
    nienależytego wykonania umowy, stanowią jednocześnie podstawę do domagania się
    zapłaty kary umownej.
    Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że jeżeli płatności o charakterze
    odszkodowawczym nie będą miały bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą
    charakter świadczenia ze strony podmiotu zobowiązanego, wówczas kwota otrzymanych
    odszkodowań i kar umownych nie będzie mieściła się w katalogu czynności wymienionych
    w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT i jako taka nie będzie podlegała opodatkowaniu tym
    podatkiem.
    Ustalanie statusu wypłacanego odszkodowania, jako podlegającego bądź nie
    opodatkowaniu podatkiem VAT, należy oceniać w kontekście związku z konkretnym
    świadczeniem.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca zajmuje się zarządzaniem parkingami
    znajdującymi się poza pasem drogowym, które są utworzone na nieruchomościach
    będących w stałym zarządzie Wnioskodawcy. W przypadku stwierdzenia braku uiszczenia
    opłaty lub przekroczenia czasu parkowania, korzystający obciążony zostanie opłatą
    dodatkową, która ma charakter kary umownej. Warunki korzystania z parkingu są podane
    do wiadomości korzystającym w formie regulaminu, który będzie wywieszony na tablicy
    znajdującej się na terenie parkingu.
    Odnosząc się do kwestii objętych zakresem zadanego pytania należy stwierdzić, że kara
    umowna w postaci opłaty dodatkowej naliczana w przypadku stwierdzenia braku
    uiszczenia opłaty lub przekroczenia czasu parkowania stanowi wynagrodzenie za
    świadczenie usług. Otrzymana przez Wnioskodawcę kara umowna w postaci opłaty
    dodatkowej jest ściśle związana ze skorzystaniem z miejsca parkingowego i wiąże się z
    niewywiązaniem się korzystającego z obowiązków przewidzianych w regulaminie podczas
    korzystania z miejsca parkingowego.
                                                [8]Powyższe potwierdza orzecznictwo Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    20 stycznia 2022 r. Trybunał wydał wyrok w sprawie C-90/20 Apcoa Parking Danmark.
    W ocenie Szefa KAS wnioski płynące z powołanego orzeczenia mają zastosowanie w
    przedmiotowej sprawie.
                                              [9]W wyroku w sprawie C-90/20 TSUE orzekł, że art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy VAT należy
    interpretować w ten sposób, że opłaty kontrolne pobierane przez spółkę prawa
    prywatnego prowadzącą prywatne parkingi w razie nieprzestrzegania przez kierowców
    ogólnych warunków użytkowania tych parkingów należy uznać za wynagrodzenie za
    odpłatne usługi w rozumieniu tego przepisu, które jako takie podlegają podatkowi od
    wartości dodanej (podatek VAT).

    Uzasadniając swoje stanowisko Trybunał przypomniał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. c)
    dyrektywy VAT, podatkowi VAT podlega odpłatne świadczenie usług na terytorium
    państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze. W pkt 27
    uzasadnienia wskazano: „W rozumieniu tego przepisu świadczenie usług dokonywane jest
    „odpłatnie” tylko wtedy, gdy pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek
    prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych, gdyż
    wynagrodzenie otrzymywane przez usługodawcę stanowi rzeczywiste odzwierciedlenie
    wartości wyodrębnionej usługi świadczonej usługobiorcy. Tak jest w przypadku, gdy
    istnieje bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem
    wzajemnym (wyrok z dnia 16 września 2021 r., Balgarska natsionalna televizia, C-21/20, EU:
    C:2021:743, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo)”.
    Po przenalizowaniu sprawy, Trybunał stwierdził, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w
    postępowaniu, główny warunek dotyczący istnienia świadczeń wzajemnych, wydaje się, że
    jest spełniony. „Uiszczenie opłat za parkowanie oraz, stosownie do okoliczności, kwoty
    odpowiadającej opłatom kontrolnym za nieprawidłowe parkowanie stanowi bowiem
    wynagrodzenie za udostępnienie miejsca parkingowego.” (pkt 30).
    Co się tyczy warunku, zgodnie z którym wynagrodzenie otrzymywane przez usługodawcę
    stanowi rzeczywiste odzwierciedlenie wartości usługi świadczonej usługobiorcy, Trybunał
    zauważył, że kierowca, który uiszcza te opłaty kontrolne, skorzystał z miejsca
    parkingowego lub strefy parkowania, a wysokość tych opłat kontrolnych wynika z tego, że
    warunki zaakceptowane przez danego kierowcę zostały spełnione (tak w pkt 31).
    „W związku z tym łączna kwota, jaką kierowcy zobowiązali się zapłacić w zamian za
    świadczoną przez Apcoa usługę parkingową – w stosownych przypadkach wraz z opłatami
    kontrolnymi za nieprawidłowe parkowanie – stanowi warunki, na jakich faktycznie
    skorzystali oni z miejsca parkingowego, i to nawet jeśli zdecydowali się oni na
    nieprawidłowe jego użytkowanie, przekraczając dozwolony czas postoju, nie uzasadniając
    prawidłowo swojego prawa postoju czy też parkując na miejscu zastrzeżonym,
    nieoznaczonym lub w sposób utrudniający ruch, z naruszeniem ogólnych warunków
    użytkowania odnośnych parkingów” (pkt 32).
    W rezultacie Trybunał doszedł do wniosku, że te opłaty kontrolne mają bezpośredni
    związek z usługą parkingową i w konsekwencji można je uznać za integralną część
    całkowitej kwoty, którą kierowcy zobowiązali się zapłacić Spółce, decydując się na
    zaparkowanie swojego pojazdu na jednym z parkingów, którymi Spółka ta zarządza.
    Zdaniem Trybunału pobranie opłat dodatkowych nie byłoby możliwe, gdyby wcześniej nie
    została wykonana usługa udostępnienia miejsca parkingowego, zatem obowiązek zapłaty
    opłaty kontrolnej za nieprzestrzeganie regulaminu stanowi jeden z warunków
    skorzystania z usługi. W konsekwencji, TSUE doszedł do przekonania, że opłaty kontrolne
    oraz opłaty za parkowanie są ze sobą powiązane i łącznie stanowią wynagrodzenie za
    świadczenie usług – opodatkowane VAT.
    „Trybunał przyznał jednak, że bezpośredni związek istnieje wówczas, gdy dwa świadczenia
    są od siebie wzajemnie zależne, a mianowicie jedno jest dokonywane tylko pod
    warunkiem dokonania drugiego – i odwrotnie (wyrok z dnia 11 marca 2020 r., San
    Domenico Vetraria, C-94/19, EU:C:2020:193, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo).” (pkt
    41).
    „Otóż jest tak w niniejszym przypadku, ponieważ, jak zauważył rzecznik generalny w pkt
    66 opinii, pobieranie przez Apcoa opłat kontrolnych za nieprawidłowe parkowanie i
    parkowanie przez danego kierowcę w szczególnych okolicznościach, które określiła ta
    spółka, a które pociągają za sobą takie podwyższone opłaty za parkowanie, są ze sobą
    powiązane. Konieczność przeprowadzenia kontroli nieprawidłowego parkowania i w
    konsekwencji nałożenie takich opłat kontrolnych nie może bowiem mieć miejsca, jeżeli
    usługa udostępnienia miejsca parkingowego nie została wcześniej wykonana.” (pkt 42).

    Zdaniem Trybunału, wniosku tego nie podważa okoliczność, że kwota opłaty kontrolnej
    jest z góry określona i pozostaje bez konkretnego gospodarczego związku z wartością
    świadczonej usługi parkingowej oraz to, że opłata kontrolna za nieprawidłowe parkowanie
    jest uznawana w prawie krajowym za karę. „(...) zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dla
    zakwalifikowania transakcji jako transakcji dokonanej odpłatnie w rozumieniu art. 2 ust. 1
    lit. c) dyrektywy VAT bez znaczenia jest wysokość świadczenia wzajemnego, w
    szczególności okoliczność, czy jest ona równa kosztom poniesionym przez podatnika w
    związku ze świadczeniem usługi, czy też od nich wyższa lub niższa. Taka okoliczność nie
    może mieć bowiem wpływu na bezpośredni związek pomiędzy dokonanym świadczeniem
    usług a otrzymanym świadczeniem wzajemnym (wyrok z dnia 11 marca 2020 r., San
    Domenico Vetraria, C-94/19, EU:C:2020:193, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo).” (pkt
    45)
    Ponadto Trybunał zauważył, że „(...) dla celów wykładni przepisów dyrektywy VAT ocena
    tego, czy płatność dokonywana jest w zamian za świadczenie usługi, jest kwestią z zakresu
    prawa Unii, którą należy rozstrzygać odrębnie od oceny dokonywanej na mocy prawa
    krajowego (wyrok z dnia 22 listopada 2018 r., MEO – Serviços de Comunicaçoes e
    Multimédia, C-295/17, EU:C:2018:942, pkt 69, 70).” (pkt 46).
    Z powyższego wynika, że okoliczność, iż opłata kontrolna za nieprawidłowe parkowanie
    jest uznawania w prawie krajowym za karę, nie ma decydującego znaczenia dla kwalifikacji
    kwoty określonej z góry w umowie o świadczenie usług.
    Przy ocenie skutków podatkowych konkretnej opłaty dodatkowej należy w szczególności
    zwracać uwagę na fakt, czy usługa została rzeczywiście wykonana czy też nie. Fakt ten ma
    bowiem istotne znaczenie dla skutków podatkowych pobieranych opłat dodatkowych
    mających charakter sankcyjny. Jak podkreślił Trybunał w pkt 43 wyroku C-90/20, w sprawie
    zakończonej wyrokiem z dnia 18 lipca 2007 r., Société thermale d’Eugénie-les-Bains (C-277
    /05), rozpatrywana usługa nie została wyświadczona. Tymczasem w sprawie rozstrzyganej
    w postępowaniu głównym (C-90/20) usługa udostępnienia miejsca parkingowego została
    rzeczywiście wykonana.
    Odnosząc stwierdzenia wynikające z powołanego powyżej orzeczenia TSUE do
    przedmiotowej sprawy, zauważyć należy, iż jak wynika z przedstawionego przez
    Wnioskodawcę opisu stanu faktycznego w przypadku stwierdzenia braku uiszczenia opłaty
    lub przekroczenia czasu parkowania, korzystający z parkingu zostaje przez Wnioskodawcę
    obciążony karą umowną w postaci opłaty dodatkowej.
    Zatem w rozpatrywanej sprawie istnieje bezpośredni związek pomiędzy nałożeniem na
    korzystającego z parkingu opłaty dodatkowej a skorzystaniem z usługi parkowania.
    Te dwa świadczenia – skorzystanie z usługi parkowania oraz nałożenie opłaty dodatkowej
    – są od siebie wzajemnie zależne, a mianowicie jedno jest dokonywane tylko pod
    warunkiem dokonania drugiego i odwrotnie.
    Podsumowując, w przedstawionym stanie faktycznym, nałożenie opłaty dodatkowej (kary
    umownej) możliwe jest jedynie w przypadku nieregulaminowego skorzystania z parkingu
    (brak uiszczenia opłaty, przekroczenie czasu parkowania) i odwrotnie – nieregulaminowe
    skorzystanie z parkingu skutkuje nałożeniem na korzystającego kary umownej w postaci
    opłaty dodatkowej.
    Tym samym, w przedmiotowej sprawie spełniona zostanie przesłanka istnienia związku
    pomiędzy zapłatą przez korzystającego z parkingu określonej kwoty pieniężnej a
    otrzymaniem świadczenia wzajemnego, co jest warunkiem koniecznym do uznania, że
    zapłata tej kwoty będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zatem, przedmiotowa opłata dodatkowa (kara umowna) stanowi wynagrodzenie za
    świadczenie usług, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT i w konsekwencji podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy.

    W związku z powyższym, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie opodatkowania opłat
    dodatkowych naliczanych w przypadku stwierdzenia braku uregulowania lub
    przekroczenia czasu parkowania (w związku ze świadczeniem usług parkingowych) – jest
    nieprawidłowe.
    W konsekwencji Szef KAS dokonuje z urzędu zmiany pisemnej interpretacji indywidualnej
    z 31 lipca 2014 r. nr ILPP2/443-52/14-2/MN wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w
    Poznaniu, gdyż stwierdza jej nieprawidłowość.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Zmieniona interpretacja dotyczy:
    – stanu faktycznego, który został przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji
      indywidualnej i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia w
      przedstawionym stanie faktycznym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Szef Krajowej Administracji Skarbowej zgodnie z art. 14e § 1 pkt 1 Ordynacji
      podatkowej:
      może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej
      nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału
      Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    Przepis ten nie zawiera ograniczeń czasowych, co oznacza, że jeśli stwierdzona zostanie
    nieprawidłowość wydanej interpretacji indywidualnej, Szef Krajowej Administracji
    Skarbowej może, z urzędu, zmienić ją w dowolnym czasie.
    • Na podstawie art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem
      faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    • Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
      przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
      Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
      rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
      będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez
      Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
      któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź
      straci swą aktualność.
    • Szef Krajowej Administracji Skarbowej wskazuje, że niniejsza interpretacja została
      wydana na podstawie przedstawionych przez Wnioskodawcę we wniosku stanów
      faktycznych lub zdarzeń przyszłych, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
      postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej
      zostanie ustalony odmienny stan faktyczny, to interpretacja nie wywoła w tym zakresie
      skutków prawnych.
    • Stosownie do art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej:
      zastosowanie się przez wnioskodawcę do otrzymanej interpretacji indywidualnej
      przed
      jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi
      podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego
      uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak
      również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.

    Przepis ustanawia tzw. zasadę nieszkodzenia, która pełni funkcję gwarancyjną (ochronną)
    interpretacji indywidualnej i której szczegółowa treść została uregulowana w art. 14k-14n
    Ordynacji podatkowej.
    • Skorzystanie z mocy ochronnej interpretacji indywidualnej oznacza: brak
      odpowiedzialności z kodeksu karnego skarbowego, brak naliczania odsetek za zwłokę,
      oraz w przypadku, gdy zobowiązanie nie zostało prawidłowo wykonane w wyniku
      zastosowania się Wnioskodawcy do interpretacji oraz skutki podatkowe związane ze
      zdarzeniem, któremu odpowiada zdarzenie przyszłe będące przedmiotem
      interpretacji, miały miejsce po doręczeniu interpretacji indywidualnej - zwolnienie z
      obowiązku zapłaty podatku w zakresie wynikającym ze zdarzenia będącego
      przedmiotem interpretacji.
    • Z mocy ochronnej interpretacji indywidualnej, która została zmieniona, Wnioskodawca
      może nadal korzystać w odniesieniu do rozliczeń podatkowych dokonywanych za
      okres do końca roku, kwartału następującego po kwartale lub miesiąca następującego
      po miesiącu (w zależności od okresu rozliczenia podatku), w którym doręczono
      Wnioskodawcy zmienioną interpretację indywidualną lub stwierdzono jej wygaśnięcie
      albo doręczono organowi podatkowemu odpis orzeczenia sądu administracyjnego
      uchylającego interpretację indywidualną ze stwierdzeniem jego prawomocności (por.
      art. 14m § 2 Ordynacja podatkowa).
    • Warunkiem skorzystania z ww. ochrony jest zastosowanie się Wnioskodawcy do
      interpretacji (art. 14k § 1 i art. 14m § 1 Ordynacji podatkowej) oraz złożenie przez
      Wnioskodawcę wniosku, o którym mowa w art. 14m § 3 Ordynacji podatkowej, w
      trakcie trwania postępowania podatkowego. Organy podatkowe bowiem nie
      uwzględniają z urzędu interpretacji prawa podatkowego.
    • Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej:
      przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
      przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona
      w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się przez Wnioskodawcę
      do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień
      podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacja podatkowa).
    • Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23
      października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
      ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa
                      [10]oraz niektórych innych ustaw wprowadzającymi regulacje intertemporalne.
    Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na zmianę interpretacji indywidualnej
    Wnioskodawca ma prawo do zaskarżenia tej zmiany interpretacji indywidualnej do
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...) w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia (art.
    3 § 2 pkt 4a, art. 13 § 1 i § 2 i art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o
                              [11]postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
    Skargę wnosi się za pośrednictwem Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (którego
    działanie jest przedmiotem skargi):

    • w dwóch egzemplarzach, na adres: Ministerstwo Finansów, ul. Świętokrzyska 12,
      00#916 Warszawa (art. 47 § 1 i art. 54 § 1 ww. ustawy)
      lub
    • w formie dokumentu elektronicznego bez dołączania odpisów, zawierającą adres
      elektroniczny oraz podpisaną kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem
      zaufanym albo podpisem osobistym, na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej
      Ministerstwa Finansów na platformie ePUAP: /bx1qpt265q/SkrytkaESP (art. 46 § 2a,
      art. 47 § 3 i art. 54 § 1a ww. ustawy). Datą wniesienia skargi w formie dokumentu
      elektronicznego jest określona w urzędowym poświadczeniu odbioru data jej
      wprowadzenia do systemu teleinformatycznego Ministerstwa Finansów (art. 83 § 5
      ww. ustawy).
    Skarga na pisemną interpretacji indywidualnej może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a ww. ustawy).
    [1] Na podstawie § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do
    wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.)
    [2] Dalej: Szef KAS
    [3] art. 13 § 2 pkt 4 oraz art. 14e § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z
    2025 r. poz. 111), dalej: „Ordynacja podatkowa”.
    [4] Dalej: podatek VAT
    [5] t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775 - w brzmieniu obowiązującym w dniu zaistnienia zdarzenia w przedstawionym
    stanie faktycznym; dalej: „ustawa o VAT”
    [6] Dz. U. z 2012 r., poz. 1382; dalej: rozporządzenie
    [7] Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16 poz.93); dalej: Kodeks cywilny
    [8] Dalej: Trybunał, TSUE
    [9] Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 20006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006r. nr 347/1)
    [10] Dz. U. poz. 2193.
    [11] Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.