Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.561.2025.2.BM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-05
Teza: Skutki podatkowe zwrotu kwoty na podstawie ugody z
bankiem.
Słowa kluczowe: zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
zwrot
Zagadnienia: Ordynacja podatkowa-Dział III Zobowiązania podatkowe-
Rozdział 1 Powstawanie zobowiąznia podatkowego-
Zaniechanie poboru podatku
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 7 lipca 2025 r. (wpływ 7 lipca 2025 r.) - w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

    1) Zainteresowany będący stroną postępowania:
        A.A.
    2) Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
        B.B.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Zawarliście Państwo w dniu 18 lipca 2006 r. umowę kredytu hipotecznego z Bankiem A.,
    która miała finansować zakup spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu
    mieszkalnego, pokrycie kosztów związanych z udzieleniem kredytu oraz refinansowanie
    kosztów poniesionych na zakup lokalu. Kredyt został udzielony jako kredyt waloryzowany
    kursem franka szwajcarskiego (CHF) - kredyt indeksowany, tj. kwota kredytu i raty
    wyrażone zostały w walucie polskiej (PLN), jednak wysokość salda zadłużenia i rata
    kapitałowo-odsetkowa były przeliczane na podstawie kursu waluty obcej CHF, przy spłacie
    w walucie polskiej.
    Kredyt został przez Państwa spłacony i rozliczony w całości.
    Nieruchomość finansowana ze środków pozyskanych na podstawie ww. umowy kredytu
    nigdy nie była wykorzystywana przez Państwa na cele związane z działalnością
    gospodarczą.
    W roku 2024 złożyliście Państwo przeciwko następcy prawnemu banku kredytowego –
    Bank B. - pozew o zapłatę tytułem zwrotu nienależnego świadczenia - spłaconych rat i
    kosztów kredytowych wraz z odsetkami - w związku z abuzywnością postanowień wzorca
    umowy kredytowej, które czyniły ją nieważną. W ramach procesu o zapłatę w sprawach
    spłaconych wcześniej tzw. „kredytów frankowych” nieważność ustalana jest przesłankowo
    w toku procesu. Bank złożył w sprawie powództwo wzajemne o zapłatę w zakresie zwrotu
    wypłaconego kapitału wraz z odsetkami.
    W wyniku przeprowadzonych już po złożeniu pozwu negocjacji ugodowych, została między
    Państwem, a Bankiem B., jako następcą prawnym Banku A., na mocy której ustalono, że w
    celu ugodowego zakończenia sporu, Bank zobowiązuje się zwrócić na rzecz
    Kredytobiorców ustaloną przez Strony kwotę. W treści ugody potwierdzono salda
    spłaconych przez Państwa kwot - spłacanych częściowo w walucie polskiej, częściowo we
    franku szwajcarskim, a także kwotę wypłaconego zainteresowanym kredytu.
    W przedmiotowej sprawie Państwo na kilka lat przed złożeniem pozwu dokonaliście spłaty
    wszystkich należności kredytowych, jakich domagał się bank. W treści ugody
    potwierdzono spłatę kredytu w całości.
    Zsumowana kwota wpłacona przez Państwa w PLN oraz kwoty wpłaconej w CHF (ustalona
    w ugodzie w CHF, po przeliczeniu na PLN według kursu średniego NBP z dnia zawarcia
    ugody), jest niższa niż dochodzone pozwem Państwa roszczenie, jak również niższa od
    salda rozliczeń Państwa roszczeń (z tytułu zwrotu nienależnego świadczenia) oraz banku (z
    tytułu zwrotu kapitału kredytu), tj. różnica Państwa roszczeń oraz roszczeń banku
    pozostaje wyższa, aniżeli kwota przyjęta do zapłaty w ugodzie. Mocą ugody
    zrezygnowaliście Państwo zatem nawet z części dochodzonych świadczeń.
    W związku z zawartą ugodą strony zobowiązały się nie występować w przeszłości
    względem siebie z roszczeniami wywodzonymi z treści postanowień ww. umowy
    kredytowej. Ustalono ponadto, że zarówno Państwo (powództwo główne), jak i pozwany
    bank (powództwo wzajemne) cofną powództwa złożone w sprawie.
    Bank w treści ugody zadeklarował, że w wyniku zwrotu, w odniesieniu do kwoty wskazanej
    w ugodzie, po Państwa stronie nie powstanie przychód podatkowy, w związku z czym na
    banku nie ciąży obowiązek przygotowania informacji PIT-11 dla kwoty zwrotu. Bank
    poinformował w treści ugody, że wystąpił do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o

    wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej w zakresie stanu faktycznego powstałego
    w wyniku zawartej Ugody, co do tego czy po stronie kredytobiorcy powstaje przychód w
    związku ze zwrotem wskazanym w ugodzie. Bank oświadczył, że z uzyskanej interpretacji
    wynikało iż przychód podatkowy nie powstaje, a tym samym na Banku nie ciąży wyżej
    wskazany obowiązek informacyjny.
    Bank poinformował o komunikacie zamieszczonym w tej sprawie na swojej stronie
    internetowej. Nie udostępniono Państwu treści ww. interpretacji, na którą bank się
    powołał.
    Tytuł należności wypłacanej w ramach ugody został opisany w §1 ust. 5 w sposób
    następujący: „W celu ugodowego zakończenia sporu, Bank zobowiązuje się zwrócić na
    rzecz Kredytobiorców ustaloną przez strony kwotę”.
    Między bankiem, a Państwem doszło już wcześniej do zawarcia ugody na analogicznych
    warunkach, dotyczącej analogicznego stanu faktycznego w związku z inną umową
    kredytową zawartą z tym samym bankiem.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Ugoda z bankiem w sprawie dotyczącej kredytu, którego dotyczy wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej została zawarta z datą 26 maja 2025 r.
    Kwota zwrotu ustalonego w ugodzie z 26 maja 2025 r. została Państwu wypłacona w dniu
    27 maja 2025 r. w całości, tj. w kwocie 390 tys. zł.
    Podstawowy zarzut sporu sądowego i Państwa roszczeń stanowiła abuzywność
    postanowień umowy kredytu waloryzowanego kursem franka szwajcarskiego, dotycząca
    właśnie niedopuszczalnych w umowie z konsumentami zapisów dot. sposobu
    przewalutowania zobowiązań kredytobiorców.
    Kwota wypłacona Państwu została wypłacona tytułem zwrotu części kwoty wypłaconej
    wcześniej bankowi w ramach spłaty kredytu przez kredytobiorców, ustalonej w oparciu o
    kwestionowane klauzule przewalutowania w oparciu o tabele kursowe franka
    szwajcarskiego ustalane przez kredytujący bank.
    Kwota została ustalona między stronami w ramach kwoty, której Państwo dochodziliście
    przed sądem, tj. w sumie wypłaconych bankowi w związku z umową we franku
    szwajcarskim: 140.861,50 CHF oraz wypłaconych bankowi w złotówkach 314.927,53 PLN.
    Bank tytułem wypłaty kapitału kredytu wypłacił Państwu w związku z zawartą ugodą kwotę
    550.260,00 PLN i domagał się zwrotu tej kwoty powództwem wzajemnym.
    Kurs średni wg tabeli A kursowych średnich walut NBP na dzień zawarcia ugody, tj. 26
    maja 2025 r. wynosił dla franka szwajcarskiego 4,5450 zł. Opierając się na tym kursie saldo
    kwoty należnej Państwu we franku szwajcarskim na dzień zawarcia umowy po
    przewalutowaniu na walutę polską odpowiadało kwocie 640.215,52 zł. Po zsumowaniu
    należności objętych pozwem w sprawie sądowej w sumie w walucie polskiej na dzień
    zawarcia ugody zobowiązania banku na rzecz Państwa (nie wliczając odsetek za
    opóźnienie) odpowiadały w sumie kwocie 955.143,05 PLN.
    Różnica ww. sald należności stron umowy wynosiła zatem po uwzględnieniu kursu franka
    szwajcarskiego na dzień zawarcia ugody kwotę 404.883,05 zł, jako różnicę salda Państwa
    należności oraz salda należności banku tytułu roszczenia o zwrot kapitału - nie
    uwzględniając odsetek za opóźnienie należnych którejkolwiek ze stron oraz innych
    kosztów.
    Z powyższego wynika, że ustalona w ugodzie kwota zwrotu na rzecz Państwa była niższa
    niż odpowiadające jej w walucie polskiej roszczenie przeciwko bankowi po uwzględnieniu
    przewalutowania na dzień zawarcia ugody, jak również po uwzględnieniu salda roszczeń
    wzajemnych banku.

    Zgodnie z wolą stron ugody wyrażoną wprost w jej treści, kwota wypłacona Państwu
    stanowi „zwrot” i wyczerpuje wszelkie wzajemne roszczenia stron ugody dot.
    przedmiotowego kredytu.
    Kwota wypłacona przez bank na podstawie ugody jest zwrotem środków pieniężnych,
    które wcześniej, na mocy kwestionowanej umowy przekazaliście Państwo na rzecz Banku
    w ramach spłaty rat kapitałowo - odsetkowych.
    Kwota wypłacona Państwu stanowi zwrot środków wcześniej wpłaconych przez Państwa
    na rzecz banku w związku z kwestionowaną umową kredytu, na podstawie wadliwych
    postanowień której istniały podstawy ustalenia nieważności umowy kredytu i rozliczenia
    sald wpłaconych wzajemnie kwot.
    Kwota wypłacona w ramach ugody stanowi zwrot i w całości mieści się również w kwocie
    odpowiadającej różnicy sald należności między stronami, tj. różnicy kwot, które strony
    umowy zobowiązane byłyby sobie zwrócić – Państwo z tytułu wypłaty kapitału kredytu, a
    bank z tytułu spłat kredytu dokonanych na podstawie nieważnej umowy.
    Mocą ugody bank zwrócił Państwu część kwoty kwestionowanej przez Państwa jako
    nienależnie pobrana przez bank, a zatem nadpłacona przez Państwa w oparciu o umowę,
    której zapisy były kwestionowane przez Państwa na drodze postępowania sądowego jako
    bezwzględnie nieważne, tj. na podstawie nieważnej umowy. Nieważność umowy stanowi
    podstawę roszczeń w oparciu o konstrukcję świadczeń nienależnych, pobranych bez
    podstawy prawnej, a zatem wypłata na rzecz Państwa miała w całości charakter zwrotu
    kwot pobranych bez podstawy prawnej ponad roszczenie banku o zwrot wypłaconego
    tytułem kredytu kapitału.

## Pytanie

Czy w związku z zawarciem pomiędzy Państwem, a Bankiem B. opisanej ugody i wypłatą
    na Państwa rzecz kwoty ustalonej ugodą powstanie po Państwa stronie obowiązek zapłaty
    podatku dochodowego od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa roszczenia wynikają z wykonania nieważnej umowy kredytowej i obejmują
    oczekiwany zwrot środków zapłaconych bez podstawy prawnej mającej źródło w
    nieważności umowy ze względu na abuzywny charakter istotnych postanowień,
    uznawanych za nieważne. Uzyskana kwota jest efektem porozumienia dotyczącego
    wzajemnych zobowiązań stron, w ramach której dochodzi do zwrotu części wpłaconego
    nienależnie świadczenia Zainteresowanych, który to zwrot kończy spór definitywnie. W
    sprawie nie zachodzi obowiązek zapłaty podatku dochodowego, jak również nie znajdują
    w tym stanie faktycznym zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia
    11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych
    dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
    mieszkaniowe.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych („Ustawa o PIT”), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c
    oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku.
    Z przepisu tego wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    podlega - co do zasady - każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast
    z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów nad kosztami ich uzyskania.
    Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei jest
    definiowany przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, który stanowi, że
    przychodami, z zastrzeżeniem art. 14- 15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
    praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art.

    30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne
    świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem
    jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Z definicji przychodu można wywieść, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) - mają definitywny, a nie zwrotny charakter.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o PIT można więc mówić w sytuacji, gdy
    podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków
    pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też w
    wyniku określonego zdarzenia, które powoduje zmniejszenie jego zobowiązań wobec
    innych podmiotów - uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
    Ustawa o PIT wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania
    dochodów z poszczególnych źródeł.
    Odrębnym źródłem przychodów są m.in. określone w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT
    „inne źródła”. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody z innych źródeł, o których
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci
    członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi
    jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy
    emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia
    emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym
    także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z
    tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych
    w art. 12-14 i art. 17. Użycie w tym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że
    katalog przychodów z innych źródeł ma otwarty charakter - nie ma przeszkód, aby do tej
    kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie. O
    przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u
    podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe, które można przypisać do tego źródła.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe. Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 Prawa bankowego, przez umowę kredytu
    bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie
    kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca
    zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty
    wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty
    prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Kwota, którą bank wypłaci, stanowi zwrot środków i jest wynikiem polubownego
    rozstrzygnięcia sporu między stronami w zakresie wzajemnie przysługujących stronom
    roszczeń, które są przedmiotem sporu sądowego, w których rozpatrywane jest
    powództwo główne Zainteresowanych oraz powództwo wzajemne banku.

    Wobec powyższego, skoro kwota, którą Państwo otrzymają od banku w wyniku zawartej
    ugody mieści się w kwocie wpłacanej przez Państwa podczas spłaty kredytu hipotecznego,
    jej otrzymanie nie powoduje po Państwa stronie dodatkowego przysporzenia
    majątkowego. Wypłata ta będzie dla Państwa neutralna podatkowo, dlatego wypłacona
    przez bank w ramach ugody kwota nie będzie stanowiła dla Państwa przychodu w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem nie będziecie Państwo zobowiązani do zapłaty podatku od tej kwoty.
    Powyższa kwalifikacja kwoty wypłacanej w związku z ugodą powoduje, że do wypłaty
    tytułem ugody nie znajdują zastosowania również przepisy rozporządzenia Ministra
    Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego
    od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym
    na cele mieszkaniowe („Rozporządzenie”), ponieważ regulacje Rozporządzenia przewidują
    zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych w sytuacji, gdy istnieje
    podstawa naliczenia i zapłaty podatku. Jak wskazano wyżej, w stanie faktycznym, którego
    dotyczy pytanie, nie doszło do powstania przychodu podatkowego, który obarczony byłby
    obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Ponadto w analizowanym stanie faktycznym nie dochodzi do umorzenia osobom
    fizycznym żadnych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego. Kwota określona w
    ugodzie uwzględnia interesy zarówno banku, jak i Państwa, zamykając się w kwotach
    rozliczenia należności objętych procesem. Kwota przyjęta w ugodzie pozostaje niższa niż
    Państwa roszczenie, a także niższa niż saldo wzajemnych zobowiązań stron ugody.
    Powyższe stanowisko jest zbieżne z wnioskami organów skarbowych przedstawionymi w
    interpretacji indywidualnej z 27 lutego 2025 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.65.2025.2.MKA
    oraz z 16 lutego 2024 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.1078.2023.2.AC, w której wskazano
    wprost, że po stronie kredytobiorców nie dochodzi do powstania przysporzenia
    majątkowego z tytułu otrzymanego zwrotu nadpłaconego zobowiązania kredytowego. W
    konsekwencji taka operacja nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku
    podatnika - ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiliście Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
        dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a
        i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
        oraz
        dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia
        ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art.
        22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w

        przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem
        podatników).
    Ogólne określenie „przychodów” zawiera art. 11 ust. 1 ww. ustawy. Stosownie do tego
    przepisu:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
        pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
        zainkasował, objął w posiadanie”;
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika –
        tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
        odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć
        do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i
        wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby
        stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Katalog źródeł przychodów jest katalogiem zamkniętym. Ustawodawca „zamknął” ten
    katalog dzięki wprowadzeniu kategorii „innych źródeł”, czyli źródeł przychodów innych niż
    wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b. W sytuacji, gdy dane przysporzenie podatnika ma
    charakter przychodu i nie mieści się w żadnej z kategorii wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 1-
    8b ustawy, jest przypisywane do źródła z art. 10 ust. 1 pkt 9. Rozwiązanie to jest jednym z
    elementów gwarantujących realizację zasady powszechności opodatkowania.
    Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu

      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Z informacji przedstawionych przez Państwa wynika, że:
    1. w 2006 r. zawarliście Państwo umowę kredytu hipotecznego, która miała finansować
      zakup spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, pokrycie
      kosztów związanych z udzieleniem kredytu oraz refinansowanie kosztów poniesionych
      na zakup lokalu;
    2. kredyt został przez Państwa spłacony i rozliczony w całości;
    3. w 2024 r. złożyliście Państwo przeciwko bankowi pozew o zapłatę tytułem zwrotu
      nienależnego świadczenia – spłaconych rat i kosztów kredytowych wraz z odsetkami –
      w związku z abuzywnością postanowień wzorca umowy kredytowej, które czyniły ją
      nieważną;
    4. Bank zaproponował Państwu ugodę i zobowiązał się zwrócić na Państwa rzecz
      ustaloną przez Strony kwotę. Ww. ugodę z bankiem zawarliście Państwo 26 maja 2025
      r.
    Powzięliście Państwo wątpliwość, czy w związku z zawarciem pomiędzy Państwem, a
    Bankiem B. opisanej ugody i wypłatą na Państwa rzecz kwoty ustalonej ugodą powstanie
    po Państwa stronie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Potrącenie wierzytelności i wypłata określonej kwoty
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.

    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Odnosząc się do skutków podatkowych wypłaty ustalonej w ugodzie kwoty wyjaśniam, że
    zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego
    uzyskania. Jednakże jak wyżej wyjaśniłem definicja przychodu podatkowego zawarta w art.
    11 ust. 1 wskazuje, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia,
    które są określonym przyrostem majątkowym o charakterze definitywnym, nie mające
    charakteru zwrotnego.
    Umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się
    przez wierzyciela prawa do wierzytelności bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika.
    Takie zrzeczenie się – pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie – powoduje, że zobowiązanie
    wygasa. Zgodnie bowiem z art. 508 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    W związku z tym, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, kredytobiorca uzyskuje przychód
    w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaliczany do „innych
    źródeł”.
    Natomiast potrącenie jest jednym ze sposobów dokonywania rozliczeń, które polega na
    wzajemnym umorzeniu dwóch wierzytelności. W myśl art. 498 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami,
      każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli
      przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone
      tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone
      przed sądem lub przed innym organem państwowym.
      § 2. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości
      wierzytelności niższej.
    Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku
    wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami.
    Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje
    wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie
    wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej
    strony. Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły
    pieniężnych), prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w
    ten sposób do zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na
    skutek potrącenia, wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości
    wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu
    dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje
    faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania, do
    którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.
    Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale
    wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej każda ze

    stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone. Tym
    samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego uznaje się za
    równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie).
    W sytuacji, gdy dojdzie do potrącenia wierzytelności, u stron nie wystąpi przychód
    podatkowy. Przychód podatkowy wystąpiłby wówczas, gdy doszłoby do częściowej
    kompensaty wierzytelności, a wierzyciel zwolniłby dłużnika z pozostałej części długu.
    Zatem, uregulowanie przez Bank – w sposób wynikający z zawartej ugody, tj. częściowo w
    drodze potrącenia wzajemnych roszczeń a częściowo przez zapłatę na Państwa rzecz
    określonej kwoty – zobowiązania do zwrotu świadczeń spełnionych przez Państwa jako
    Kredytobiorców w wykonaniu Umowy kredytu, nie będzie powodowało powstania
    przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Otrzymana przez Państwa kwota będzie de facto zwrotem zapłaconych Bankowi kwot. Nie
    ma zatem podstaw, aby zwróconą przez bank kwotę uznać za przychód podlegający
    opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki jest obojętny podatkowo. Tym samym
    nie będziecie Państwo mieli obowiązku rozliczenia tych środków dla celów podatkowych.
    Jednocześnie wyjaśniam, że w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r.
    w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.) ustawodawca przewidział możliwość skorzystania z
    zaniechania poboru podatku dochodowego w odniesieniu do dochodów (przychodów)
    związanych m.in. z umorzeniem kredytu hipotecznego udzielonego na cele mieszkaniowe.
    W związku z tym, podpisana ugoda z bankiem nie spowoduje powstania przychodu po
    Państwa stronie. Kwota wzajemnych roszczeń Państwa i banku nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Dla celów podatkowych otrzymana kwota 404.883,05 zł tytułem zwrotu przez bank będzie
    stanowić jedynie zwrot środków pieniężnych, które wcześniej, na mocy kwestionowanej
    umowy przekazaliście na rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych – nie
    będzie więc dochodem podlegającym opodatkowaniu. Kwota wypłacona Państwu stanowi
    zwrot środków wcześniej wpłaconych przez Państwo na rzecz Bank w banku w związku z
    kwestionowaną umową kredytu, na podstawie wadliwych postanowień w których istniały
    podstawy ustalenia nieważności umowy kredytu i rozliczenia sald wpłaconych wzajemnie
    kwot. Kwota wypłacona w ramach ugody stanowi zwrot i w całości mieści się również w
    kwocie odpowiadającej różnicy sald należności między stronami. Mocą ugody bank zwrócił
    Państwu część kwoty kwestionowanej przez Państwa jako nienależnie pobrana przez
    bank, a zatem nadpłacona przez Państwa w oparciu o umowę wypłata kwoty, której zapisy
    były kwestionowane przez Państwa miała w całości charakter zwrotu kwot pobranych bez
    podstawy prawnej ponad roszczenie banku o zwrot wypłaconego tytułem kredytu kapitału.
    Otrzymana przez Państwa kwota stanowi zatem zwrot własnych pieniędzy, które
    nienależnie wpłaciliście Państwo do banku. Wobec powyższego, wypłata przez bank na
    Państwa rzecz tego zwrotu jest dla Państwa neutralna podatkowo. W wyniku tego zwrotu
    nie osiągnęliście Państwo bowiem konkretnego przysporzenia majątkowego, a więc zwrot
    ten nie spowoduje po Państwa stronie powstania przychodu w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym - nie ciąży na Państwu obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób
    fizycznych z tego tytułu.
    Państwa stanowisko należało więc uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

    Wyjaśnić również należy, że wydając interpretacje indywidualną tutejszy Organ nie
    dokonuje wyliczeń. Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w
    polskim systemie podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek dokonania oceny
    własnej sytuacji prawnopodatkowej, a po jej dokonaniu zachowania się zgodnie z
    przepisami prawa podatkowego, bowiem prawidłowość takiego wyliczenia podlega
    weryfikacji przez organ podatkowy w postępowaniu podatkowym. Dlatego też, tutejszy
    Organ nie odniósł się do kwot wskazanych we wniosku.
    Odnosząc się natomiast do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych
    wskazuję, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego
    bądź zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Pan – A.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego.
    Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.