Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-2.4014.53.2019.4.PB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-06-03
Teza: Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, iż w zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku, na Wnioskodawcy (jako pożyczkobiorcy) nie będzie spoczywał obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu zawarcia poza terytorium Polski umowy pożyczki, której przedmiotem będą środki pieniężne znajdujące się na rachunku bankowym pożyczkodawcy prowadzonym w USA?
Słowa kluczowe: podatek-podatek od czynności cywilnoprawnych; pożyczka; Stany Zjednoczone; środek-środki pieniężne
Przepisy: [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 900) – Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 14 marca 2019 r. (data wpływu 21 marca 2019 r.), uzupełnionym 17 i 20 maja 2019 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej m.in. podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych zawarcia umowy pożyczki poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 21 marca 2019 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej m.in. podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych zawarcia umowy pożyczki poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z uwagi na fakt, że wniosek nie spełniał wymogów formalnych, pismem z 7 maja 2019 r. Znak: 0112-KDIL1-3.4012.135.2019.2.PR, 0111-KDIB2-2.4014.53.2019.3.PB, wezwano Wnioskodawcę do jego uzupełnienia.

Wniosek uzupełniono 17 maja 2019 r. (poprzez wniesienie brakującej opłaty) oraz 20 maja 2019 r. (wpływ pisma).

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym. Wnioskodawca jest podatnikiem VAT czynnym. Przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest działalność związana z oprogramowaniem. Wnioskodawca nie posiada siedziby prowadzenia działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terenie USA.W związku z potrzebą przeprowadzenia znacznych inwestycji w rozwój prowadzonej działalności gospodarczej, Wnioskodawca zamierza pozyskać dodatkowe środki finansowe. Źródłem pozyskania środków finansowych będzie między innymi udzielona Wnioskodawcy pożyczka. Pożyczkodawcą będzie N. LLC z siedzibą w USA. Pożyczka zostanie udzielona za wynagrodzeniem w postaci odsetek. W chwili zawarcia umowy pożyczki środki pieniężne, będące przedmiotem umowy, nie będą znajdowały się na terytorium Polski. Kwota wynikająca z umowy pożyczki zostanie wypłacona na rzecz Wnioskodawcy z rachunku bankowego pożyczkodawcy prowadzonego w USA (przez bank z siedzibą w USA) na rachunek bankowy Wnioskodawcy prowadzony w Polsce. Umowa pożyczki zostanie zawarta na terytorium USA. Przedmiotem działalności pożyczkodawcy jest wydobycie ropy i gazu w USA. Pożyczkodawca nie jest wspólnikiem Wnioskodawcy, nie jest podmiotem powiązanym, nie jest bankiem, nie ma miejsca zarządzania, siedziby, ani nie prowadzi działalności gospodarczej na terytorium Polski. Usługa udzielenia pożyczki na rzecz Wnioskodawcy, wykonana przez pożyczkodawcę z siedzibą w USA zostanie wykonana dla miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawcy w Polsce. Środki będą przeznaczone na budowę centrum badawczo-rozwojowego (budynek i wyposażenie). Jest to wkład własny do inwestycji dofinansowanej ze środków unijnych. Żadne środki nie zostaną wypłacone przez pożyczkodawcę na rzecz pożyczkobiorcy, przed zawarciem umowy pożyczki.

Po zawarciu przedmiotowej umowy pożyczki Wnioskodawca i N. LLC podpiszą dodatkową umowę ramową, której postanowienia będą odnosiły się do wszystkich umów pożyczek wcześniej zawartych między wymienionymi stronami. W przypadku kolizji postanowień ramowej umowy z postanowieniami wcześniej podpisanych umów pożyczek, postanowienia wcześniej podpisanych umów pożyczek będą nadrzędne, chyba, że postanowienia wcześniej podpisanych umów pożyczki przewidywać będą inaczej. Umowa ramowa będzie uzupełniała warunki udzielonych pożyczek, w szczególności w zakresie zabezpieczenia ich spłaty, w zakresie uprawnień pożyczkodawcy na wypadek naruszenia warunków udzielonych pożyczek, w zakresie uprawnień pożyczkodawcy co do rozwiązania zawartych umów pożyczek, w zakresie przekazywania informacji finansowych o pożyczkobiorcy. Umowa ramowa nie będzie zawierała postanowień w zakresie udzielenia kolejnych pożyczek na rzecz Wnioskodawcy, lecz będzie się odnosiła do już zawartych wcześniej umów pożyczek między stronami.

W związku z powyższym opisem, po przeformułowaniu w uzupełnieniu wniosku, zadano m.in. następujące pytanie:

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, iż w zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku, na Wnioskodawcy (jako pożyczkobiorcy) nie będzie spoczywał obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu zawarcia poza terytorium Polski umowy pożyczki, której przedmiotem będą środki pieniężne znajdujące się na rachunku bankowym pożyczkodawcy prowadzonym w USA? (pytanie oznaczone we wniosku nr 3)

Zdaniem Wnioskodawcy, w zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku, na Wnioskodawcy (jako pożyczkobiorcy) nie będzie spoczywał obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu zawarcia poza terytorium Polski umowy pożyczki, której przedmiotem będą środki pieniężne znajdujące się na rachunku bankowym pożyczkodawcy prowadzonym w USA.

W art. 1 ust. 1 lit. b) (winno być: art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b)) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1150 ze zm., dalej: p.c.c.), umowa pożyczki została zakwalifikowana przez ustawodawcę do czynności cywilnoprawnych, które podlegają opodatkowaniu. Kwalifikując określoną umowę do opodatkowania p.c.c., należy mieć jednak na uwadze postanowienia art. 1 ust. 4 ustawy o p.c.c., który przewiduje, że „czynności cywilnoprawne podlegają podatkowi (\`(...)\`) jeżeli ich przedmiotem są:

1.  rzeczy znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa majątkowe wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2.  rzeczy znajdujące się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane za granicą, w przypadku gdy nabywca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i czynność cywilnoprawna została dokonana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”.

O powstaniu obowiązku uiszczenia p.c.c. decyduje, w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o p.c.c., moment dokonania czynności cywilnoprawnej.

Z kolei, w myśl art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1025 ze zm., dalej: k.c.) „przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości”.

Odnosząc treść przytoczonych przepisów do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że wobec zobowiązującego charakteru umowy pożyczki, chwila zgodnego oświadczenia woli stron stanowi o jej zawarciu, a tym samym o chwili powstania obowiązku uiszczenia podatku p.c.c.

Skoro z przepisu art. 720 k.c. wynika, iż przedmiotem umowy pożyczki mogą być pieniądze lub rzeczy oznaczone co do gatunku, to w świetle art. 1 ust. 4 pkt 1 ustawy o p.c.c., umowa pożyczki podlega podatkowi p.c.c., jeżeli w dacie zawarcia jej przedmiot (pieniądze) znajdował się w Polsce (niezależnie od miejsca zawarcia umowy pożyczki czy też siedziby stron tej umowy). W świetle natomiast art. 1 ust. 4 pkt 2 ustawy o p.c.c., umowa pożyczki podlega podatkowi p.c.c. również, jeżeli w chwili zawarcia umowy pożyczki, jej przedmiot (pieniądze) znajdował się poza Polską a pożyczkobiorca (Wnioskodawca) ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Polski, i czynność została dokonana na terytorium Polski.

Jak wskazano w zdarzeniu przyszłym we wniosku, umowa pożyczki zostanie zawarta poza Polską (na terytorium USA), a środki pieniężne, będące przedmiotem umowy pożyczki w chwili zawarcia umowy pożyczki nie będą znajdowały się na terytorium Polski – będą się bowiem znajdowały na rachunku bankowym prowadzonym w USA (przez bank z siedzibą w USA) co oznacza, iż w realiach niniejszej sprawy nie zostanie spełniona druga z przesłanek, o której mowa w art. 1 ust. 4 pkt 2 ustawy o p.c.c. Reasumując, umowa pożyczki nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem p.c.c.

Powyższe stanowisko zostało potwierdzone przez Ministra Finansów m.in. w interpretacji indywidualnej z 24 czerwca 2015 r. (Znak: ILPB2/4514-1-52/15-2/MK) oraz z 10 października 2014 r. (Znak: ITPB2/436-155/14/DSZ).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Niniejsza interpretacja zawiera ocenę stanowiska Wnioskodawcy wyłącznie w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych. W pozostałym zakresie wniosku, dotyczącym podatku od towarów i usług, zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie – interpretacja indywidualna z 24 maja 2019 r., Znak: 0112-KDIL1-3.4012.135.2019.3.PR.

Zgodnie z przepisem art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej – interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.

Mając zatem powyższe na względzie, stosownie do powołanego art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w …, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.