Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.581.2024.2.MR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-03
Teza: Opodatkowanie podatkiem VAT transakcji sprzedaży udziału w niezabudowanej działce.
Słowa kluczowe: opodatkowanie; sprzedaż-sprzedaż działek; udział-sprzedaż udziałów; umowa-umowa przedwstępna; współwłasność
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy ogólne-Definicje; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności podlegające opodatkowaniu; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 22; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 33; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 6; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług – jest prawidłowe.
    Zakres wniosku o wydanie interpretacji
    24 października 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 23 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy opodatkowania podatkiem VAT transakcji
    sprzedaży udziału w niezabudowanej działce nr (...). Uzupełnił go Pan pismem z 18 grudnia
    2024 r. (wpływ 18 grudnia 2024 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawcy przysługuje prawo współwłasności niezabudowanej nieruchomości,
    składającej się z działki oznaczonej numerem (...), o powierzchni (...), położonej w (...), dla
    której Sąd Rejonowy (...) prowadzi księgę wieczystą (...). Wnioskodawca oświadczył, że
    swoje udziały w przedmiotowej nieruchomości nabył w wyniku dziedziczenia po matce –
    (...) w 2018 roku, będąc w związku małżeńskim, do majątku osobistego, umowy
    majątkowej małżeńskiej nie zawierał i nadal tego stanu pozostaje.
    Przedmiotowa nieruchomość:
      · jest niezabudowana i nie prowadzono na niej żadnych prac budowlanych;
      · nie jest położona na obszarze rewitalizacji ani na obszarze Specjalnej Strefy
        Rewitalizacji, o których mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji;
      · nie jest oznaczona jako las w ewidencji gruntów i budynków;
      · nie jest przeznaczona do zalesienia, określonego w miejscowym planie
        zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy terenu;
      · nie jest lasem, objętym uproszczonym planem urządzenia lasu lub decyzją, o której
        mowa w art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach;

      · nie stanowi gruntu pod śródlądowymi wodami stojącymi w rozumieniu ustawy z dnia
        20 lipca 2017 r. – Prawo wodne, podlegającemu prawu pierwokupu;
      · nie jest położona na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej, w rozumieniu art. 2
        ustawy z dnia 20 października 1994 r. o Specjalnych Strefach Ekonomicznych;
      · zgodnie z zaświadczeniem wydanym przez Burmistrza (...), działka oznaczona
        numerem (...), położona(...), znajduje się na terenie dla którego obowiązuje
        miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla miasta (...) i zgodnie z w/w
        planem działka ta ma oznaczenie MN z podstawowym przeznaczeniem pod
        zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, z przeznaczeniem dopuszczalnym:
        - nieuciążliwa działalność usługowa lub rzemieślnicza, prowadzona jako
          towarzysząca podstawowej funkcji mieszkaniowej na nieruchomości,
          wyłącznie na zasadzie wykorzystania części budynku mieszkalnego – z
          wyłączeniem terenu działki i zlokalizowanych na niej zabudowaniach
          gospodarczych;
        - działalność agroturystyczna, która prowadzona jest jako towarzysząca
          podstawowej funkcji mieszkaniowej, wyłącznie na zasadzie wykorzystania
          części budynku mieszkalnego lub z możliwością wykorzystania istniejących
          budynków gospodarczych a wykorzystania terenu działki wyłącznie w celach
          zlokalizowania urządzeń rekreacyjnych;
        - chów i hodowla drobnego inwentarza i drobiu wyłącznie na własny użytek, nie
          stanowiąca przedmiotu działalności gospodarczej;
      · zgodnie z wypisem z rejestru gruntów, wydanym przez Starostę (...), z dnia (...), działka
        oznaczona numerem (...) znajduje się na terenie oznaczonym jako łąki trwałe i
        grunty orne;
      · posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej;
      · w całości lub w części, nie stanowi przedmiotu dzierżawy, użyczenia ani najmu;
      · wolna jest od jakichkolwiek obciążeń i ograniczeń w rozporządzaniu lub w korzystaniu
        z nieruchomości oraz roszczeń osób trzecich, w szczególności nie toczy się
        przeciwko nim postępowanie sądowe, egzekucyjne, upadłościowe lub inne, mogące
        mieć wpływ na nabycie przedmiotu niniejszej umowy, nie są dłużnikiem osoby
        trzeciej na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu lub innego tytułu
        wykonawczego i brak jest powodów uzasadniających żądanie uznania czynności
        objętej tym aktem za bezskuteczną wobec osób trzecich, nadto nie podejmowali
        czynności mających na celu obciążenie przedmiotu umowy bądź dokonanie jego
        zbycia na rzecz innych osób;
      · jest wolna od roszczeń ewentualnych dawnych właścicieli, w szczególności roszczeń
        reprywatyzacyjnych oraz nie są im znane żadne toczące się postępowania
        reprywatyzacyjne;
    Wnioskodawca nie prowadzi na przedmiotowej nieruchomości działalności gospodarczej
    ani rolniczej. W zakresie zbycia przedmiotowej nieruchomości nie współpracuje z biurami
    pośrednictwa lub z innymi podmiotami pośredniczącymi w obrocie nabywania
    nieruchomości.
    Sprzedający oświadcza, iż udziela Kupującemu pełnomocnictwa z prawem do udzielania
    dalszych pełnomocnictw, do występowania przed wszelkimi organami administracji
    publicznej oraz do podejmowania wszelkich działań faktycznych i prawnych, niezbędnych
    dla uzyskania decyzji i pozwoleń, w szczególności składania wniosków oraz odbioru
    wymaganych decyzji i postanowień. dokonania wszelkich czynności związanych z
    uzyskaniem, na terenie przedmiotowych nieruchomości będącej przedmiotem umowy,
    warunków technicznych dotyczących przyłączenia do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej,
    kanalizacji deszczowej oraz sieci elektroenergetycznej, w szczególności do złożenia

    wniosków o wydanie przedmiotowych warunków oraz ich odbioru, uzyskaniem decyzji na
    lokalizację zjazdu publicznego, w szczególności do złożenia wniosków w celu jej uzyskania
    oraz odbioru. Sprzedający oświadcza, że przez cały okres obowiązywania umowy
    przedwstępnej niniejsze pełnomocnictwo jest nieodwołalne i nie wygasa wskutek śmierci
    mocodawcy.
    Sprzedający oświadcza, iż wyraża zgodę na dysponowanie przez Kupującego
    przedmiotowymi nieruchomościami na cele budowlane w rozumieniu art. 33 ust. 2 pkt 2
    w związku art. 3 ust. 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane, w zakresie
    wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na budowę, uzyskanie zgód, opinii itp. oraz
    udostępnia Kupującemu nieruchomości będących przedmiotem umowy sprzedaży celem
    przeprowadzenia badań gruntu. Sprzedający oświadcza, iż wyraża zgodę na usytuowanie
    przez Kupującego własnym kosztem i staraniem na nieruchomościach będącej
    przedmiotem umowy sprzedaży, tymczasowego przyłącza energetycznego zgodnie z
    warunkami technicznymi przyłączenia do sieci oraz treścią umowy przyłączeniowej
    zawartej z operatorem.
    Wnioskodawca wyraża zgodę na dysponowanie przez kupującą Spółkę przedmiotową
    nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 33 ust. 2 pkt 2) w związku art. 3 ust.
    11 z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w zakresie wystąpienia z wnioskiem o
    pozwolenie na budowę, uzyskanie zgód, opinii itp. oraz udostępniają kupującej Spółce
    nieruchomość celem przeprowadzenia badań gruntu.
    Strony umowy oświadczają, że przyrzeczona umowa sprzedaży zostanie zawarta pod
    następującymi warunkami:
      1. uzyskania przez Kupującego prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji o
        pozwoleniu na budowę, z której będzie wynikać możliwość zabudowania nabywanej
        nieruchomości stanowiącej działkę (...) obiektami zgodnie z planami inwestycyjnymi
        spółki, w tym jednokondygnacyjnym obiektem handlowo-usługowym o powierzchni
        użytkowej 526,90 m², w tym salą powierzchni 400 m² wraz z miejscami
        parkingowymi w liczbie minimum 20 miejsc;
      2. uzyskania przez Kupującego prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji wydanej
        przez właściwy organ lub zarządcę drogi zezwalającej na lokalizację zjazdu na
        przedmiotową nieruchomość lub pozwolenia na budowę przedmiotowego zjazdu
        według koncepcji Kupującego na zasadzie prawo i lewoskrętu dla pojazdów o masie
        powyżej 25 ton, bez konieczności przebudowy układu drogowego, wraz z
        niezbędnymi dokumentami umożliwiającymi obsługę komunikacji, a także
        uzyskania zapewnienia zarządcy drogi o niewprowadzeniu ograniczeń tonażowych
        utrudniających obsługę komunikacyjną nieruchomości;
      3. uzyskania pozwolenia na wycięcie drzew obejmującego zgodę na dokonanie przez
        Kupującego odpowiednich nasadzeń zamiennych;
      4. niestwierdzenia ponadnormatywnego zanieczyszczenia nieruchomości skutkującego
        koniecznością rekultywacji;
      5. potwierdzenia badaniami geotechnicznymi możliwości posadowienia na nie
        ruchomości budynków przy zastosowaniu tradycyjnych technologii budowlanych;
      6. uzyskania przez Kupującego warunków technicznych przyłączy – kanalizacji
        sanitarnej, wodnej, kanalizacji deszczowej oraz przyłącza energetycznego zgodnie z
        koncepcją Kupującego, pozwalających na realizację planowanej inwestycji w okresie
        6 (sześciu) miesięcy od dnia zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży;
      7. uzyskania warunków technicznych usunięcia kolizji infrastruktury technicznej z
        planowanym obiektem handlowo-usługowym;
      8. uzyskania i okazania się przez Sprzedającego najpóźniej do dnia zawarcia
        przyrzeczonej umowy sprzedaży indywidualną interpretacją podatkową wydaną

        przez właściwego Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (KIS) o konieczności
        naliczenia bądź zwolnieniu z naliczenia podatku VAT.
    Ponadto, jak to już podkreślano działka będąca przedmiotem przyszłej sprzedaży jest
    współwłasnością. Wniosek dla współwłaścicieli zostanie złożony w tym samym dniu co
    przedmiotowy wniosek. Czyli wszyscy właściciele złożą wniosek. Wnioskodawca dzierżawi
    przedmiotową działkę Kupującej Spółce (...) na czas nieoznaczony.

## Pytanie

Czy sprzedaż niezabudowanej działki nr (...), o powierzchni (...), jest opodatkowana bez
    uwzględnienia zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT ?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy sprzedaż niezabudowanej działki nr (...) o pow. (...), jest
    opodatkowana podatkiem od towarów i usług. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 1570
    ze zm.), zwanej dalej, ustawą, lub ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju. Przez towary, stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy, rozumie się rzeczy oraz ich części, a
    także wszelkie postacie energii.
    W tym miejscu należy wyjaśnić problematykę współwłasności. Problematyka ta została
    uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z
    2023 r. poz. 1610 ze zm.). Ze współwłasnością mamy do czynienia wtedy, gdy własność tej
    samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom (art. 195 Kodeksu cywilnego). W
    przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy ze
    współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości. Podkreślić należy, że
    współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli (art. 198 ustawy – Kodeks cywilny). Rozporządzanie
    udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Stosownie do art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy
    (Dz. U. z 2020 r. poz. 1359 ze zm.), z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między
    małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca
    przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez obojga małżonków lub przez
    jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością
    ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Zatem istotą wspólności
    majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest to, że każdy z
    małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego
    (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bez udziałowej). Tym samym oboje
    małżonkowie muszą dokonać sprzedaży nieruchomości. Tym samym Wnioskodawca
    dokonuje sprzedaży działek.
    Wnioskodawca przypomina, iż na mocy art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o
    której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel, (...). W świetle powyższej definicji sprzedaży nie każda jednak
    czynność stanowiąca dostawę towarów jest opodatkowana podatkiem VAT.
    Z opodatkowaną dostawą, w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT mamy do czynienia pod
    warunkiem wykonania jest przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest
    podatnikiem podatku od towarów i usług. Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy o VAT,
    podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
    ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Natomiast działalność
    gospodarcza, według art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.

    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem, podatnik, tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku
    należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością
    lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje
    na prowadzenie działalności gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji.
    Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z
    podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy. Jak wskazano wyżej, działalność gospodarcza, obejmuje
    wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z
    górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za
    takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób
    ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu
    dochodu. Czyli podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która
    okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być
    związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką
    działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z
    działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów, jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Zdaniem Wnioskodawcy
    przejawem takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, można mówić, gdy
    czynności wykonane przez sprzedającego przybierają formę zorganizowaną może to być
    np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Wnioskodawca stwierdza, że w celu dokonania sprzedaży ww. gruntu podejmował
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust.
    2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność
    gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i
    usług. Przypomnijmy, iż na działce (...) od momentu nabycia do momentu zbycia nie
    prowadzono żadnych działalności gospodarczych. W stosunku do ww. nieruchomości
    Wnioskodawca samodzielnie nigdy nie podejmował żadnych działań marketingowych, nie

    ogłaszał sprzedaży w środkach masowego przekazu, w szczególności nie ogłaszał
    sprzedaży w Internecie, prasie, radiu.
    Ponadto należy podkreślić, iż doszło do udzielenia Kupującemu pełnomocnictwa z
    prawem do udzielania dalszych pełnomocnictw, do występowania przed wszelkimi
    organami administracji publicznej oraz do podejmowania wszelkich działań faktycznych i
    prawnych, niezbędnych dla uzyskania decyzji i pozwoleń na budowę obiektu handlowego
    z parkingiem, w szczególności składania wniosków oraz odbioru wymaganych decyzji i
    postanowień, dokonania wszelkich czynności związanych z uzyskaniem na terenie działki
    (...) warunków technicznych dotyczących przyłączenia do sieci wodociągowej,
    kanalizacyjnej, kanalizacji deszczowej oraz sieci elektroenergetycznej, w szczególności do
    złożenia wniosków o wydanie przedmiotowych warunków oraz ich odbioru, uzyskaniem
    decyzji na lokalizację zjazdu publicznego, w szczególności do złożenia wniosków w celu jej
    uzyskania oraz odbioru.
    Wnioskodawca uważa, iż warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od
    towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność
    ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, po drugie czynność została wykonana przez podmiot, który w związek z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Zdaniem Wnioskodawcy jak to
    już wyżej podkreślono sam nie podejmował on działań charakterystycznych dla
    profesjonalnego obrotu nieruchomościami, powyższe czynności zostaną jednak podjęte
    przez Kupującego, który będzie działał jako pełnomocnik Sprzedającej. W myśl art. 96 ww.
    Kodeksu, umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie
    (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego
    (pełnomocnictwo).
    Stosownie do art. 98 ww. Kodeksu, pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do
    czynności zwykłego zarządu. Do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu
    potrzebne jest pełnomocnictwo określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga
    pełnomocnictwa do poszczególnej czynności. Stosownie do art. 99 § 1 Kodeksu cywilnego,
    jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma, pełnomocnictwo
    do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej formie. W myśl § 2
    powołanego artykułu, pełnomocnictwo ogólne powinno być pod rygorem nieważności
    udzielone na piśmie. Na mocy art. 108 ww. Kodeksu, pełnomocnik nie może być drugą
    stroną czynności prawnej, której dokonuje w imieniu mocodawcy, chyba że co innego
    wynika z treści pełnomocnictwa albo że ze względu na treść czynności prawnej wyłączona
    jest możliwość naruszenia interesów mocodawcy. Przepis ten stosuje się odpowiednio w
    wypadku, gdy pełnomocnik reprezentuje obie strony. Z regulacji art. 109 ww. Kodeksu
    wynika, że przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy
    oświadczenie woli ma być złożone przedstawicielowi. Czyli jak wynika z przepisów art. 95
    do art. 109 Kodeksu cywilnego, pełnomocnictwo – to jednostronne oświadczenie osoby
    (mocodawcy), na mocy którego inna osoba (pełnomocnik) staje się upoważniona do
    działania w imieniu mocodawcy. Zatem każda czynność wykonana przez pełnomocnika w
    imieniu mocodawcy i w zakresie udzielonego pełnomocnictwa wywoła skutki
    bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy. Czyli składania wniosków oraz odbioru
    wymaganych decyzji i postanowień, dokonania wszelkich czynności związanych z
    uzyskaniem na terenie dz. (...) warunków technicznych dotyczących przyłączenia do sieci
    wodociągowej, kanalizacyjnej, kanalizacji deszczowej oraz sieci elektroenergetycznej,
    uzyskania decyzji na lokalizację zjazdu publicznego, w praktyce wywołuje skutki dla
    Kupującego.
    Tym samym Wnioskodawca twierdzi, iż dokonywał on czynności, które zazwyczaj
    dokonuje profesjonalny sprzedawca. Zdaniem Wnioskodawcy w tej sytuacji zachowuje się
    jak podatnik podatku VAT wymieniony w art. 15 ww. ustawy. Kupujący będzie bowiem w
    jego imieniu dokonywał szeregu określonych czynności w związku ze sprzedażą
    niezabudowanej działki (...).

    Przechodząc do możliwości zwolnienia działki jako terenów innych niż tereny budowlane
    zdaniem Wnioskodawcy nie znajdzie ono tutaj zastosowania. Wnioskodawca uważa
    bowiem, iż w związku z podjętymi działaniami tereny te utracą taki charakter, a także
    obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego nie są tereny wymienione w
    art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Przez tereny budowlane – w świetle art. 2 pkt 33 ustawy
    – rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z
    decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach
    o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Należy zauważyć, że w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293), kształtowanie i prowadzenie
    polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalenie studium uwarunkowań i
    kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów
    zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza
    terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do
    zadań własnych gminy. Jak stanowi art. 4 ust. 1 ww. ustawy – ustalenie przeznaczenia
    terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów
    zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie
    zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego – na podstawie ust. 2 powołanego przepisu –
    określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
    drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
      · lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
        inwestycji celu publicznego;
      · sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się
        w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.
    W związku z powyższym, ustawa o podatku od towarów i usług nakazuje oceniać
    przeznaczenie określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan
    zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy
    nieruchomości.
    Wnioskodawca podkreśla, iż na moment sprzedaży działka będzie objęte decyzją o
    warunkach zabudowy wydaną w oparciu o udzielone pełnomocnictwo. Tym samym, ww.
    działka będzie stanowiła teren budowlany zdefiniowany w art. 2 pkt 33 ustawy i w
    rezultacie jej sprzedaż nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art.
    43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Zdaniem Wnioskodawcy przy zbyciu nieruchomości wystąpią
    przesłanki uniemożliwiające zastosowanie zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w
    art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.
    W konsekwencji Wnioskodawca uważa, że sprzedaż niezabudowanej działki nr (...),
    stanowiącej teren budowlany będzie opodatkowana podatkiem VAT i nie korzysta ze
    zwolnienia z VAT. Na zakończenie w związku z tym, iż działka nie korzysta ze zwolnienia
    będziemy musieli jej sprzedaż udokumentować fakturą VAT. W przypadku bowiem
    sprzedaży opodatkowanej dokumentem potwierdzającym jej nabycie w świetle ustawy o
    podatku od towarów i usług jest faktura. W tym bowiem przypadku kupującym jest spółka,
    a więc czynny podatnik podatku od towarów i usług i zgodnie z 106 b ustawy o VAT taką
    transakcję musimy udokumentować fakturą.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku – jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Mając również na uwadze art. 8 ust. 1 ustawy:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7.
    W świetle przedstawionych powyżej przepisów, zarówno grunty, jak i budynki oraz
    budowle spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż
    stanowi czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług również zbycie udziału w
    towarze (np. współwłasność nieruchomości), stanowi odpłatną dostawę towarów.
    Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS 2
    /11.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z 23 kwietnia
    1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej: Kodeks
    cywilny.
    Zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
    Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną
    postacią prawną własności.
    Jak wynika z art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    W myśl art. 198 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych
      współwłaścicieli.
    Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.

    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze
    względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim
    udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na
    tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych (działek), jak również udziałów we współwłasności
    nieruchomości gruntowych, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów,
    o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    W świetle powyższych przepisów stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie
    wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem
    trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie
    działalności gospodarczej.
    W tym miejscu należy również wskazać, że na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112
    /WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem

      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie w art. 12 ust. 1 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności jednej z następujących transakcji: (...); dostawa terenu budowlanego.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub
      uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
    W myśl art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Opodatkowaniu VAT podlegają następujące transakcje: odpłatna dostawa towarów
      na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim
      charakterze; (...).
    Analiza powyższych przepisów prawa wspólnotowego wskazuje, że podatnikiem podatku
    od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te powinny być związane z działalnością
    zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów,
    handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
    wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności
    incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na
    uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

    Zatem w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży udziału w nieruchomości istotne
    jest, czy w świetle zaprezentowanego opisu sprawy, w celu dokonania sprzedaży udziału w
    ww. działce, podjął Pan aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomością, angażując
    środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Pana za podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika
    podatku od towarów i usług.
    Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku
    osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia
    działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności
    gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie
    (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności
    nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama
    liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem
    zastosowania Dyrektywy 2006/112/WE Rady, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą
    zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny
    łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania
    majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Zatem za podatnika
    należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne
    środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do
    działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania
    wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl
    którego:
      Formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także
      okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz
      z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez
      każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten
      występował w charakterze podatnika podatku VAT.
    Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska
    judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź
    darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został
    nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach
    działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w
    jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które
    dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona
    podatników VAT.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy,
    jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do
    treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które

    dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od
    wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności
    gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych:
      „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest
      przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
      gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym
      okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
      nieruchomości w ramach majątku osobistego.
    Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu
    dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w
    wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE,
    który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb
    własnych.
    Sam zamiar prowadzenia działalności gospodarczej potwierdzony obiektywnymi
    dowodami przesądza o potrzebie traktowania danego podmiotu jako podatnika VAT
    nawet wtedy, gdy przewidywana transakcja gospodarcza, która miała prowadzić do
    transakcji opodatkowanych, nie zostanie zrealizowana.
    W wyroku w sprawie C-280/10 Trybunał zwrócił uwagę, że zgodnie z orzecznictwem
    Trybunału na działalność gospodarczą może składać się wiele następujących po sobie
    czynności, a czynności przygotowawcze, takie jak nabycie towarów, powinny być zaliczane
    do działalności gospodarczej.
    Trybunał stwierdził również, że zasada neutralności podatku VAT w odniesieniu do
    obciążenia podatkowego przedsiębiorstwa wymaga, aby pierwsze wydatki inwestycyjne
    dokonane na potrzeby i cele przedsiębiorstwa były uznawane za działalność gospodarczą,
    oraz że z ową zasadą byłoby sprzeczne, gdyby rzeczona działalność rozpoczynała się
    dopiero w chwili, gdy towar jest faktycznie wykorzystywany, to znaczy gdy powstaje
    dochód podlegający opodatkowaniu. Jakakolwiek inna interpretacja prowadziłaby do
    obciążenia podmiotu gospodarczego podatkiem VAT w ramach jego działalności
    gospodarczej, nie stwarzając możliwości odliczenia tego podatku, i wprowadzałaby
    arbitralne rozróżnienie między wydatkami inwestycyjnymi dokonanymi przed faktycznym
    wykorzystywaniem nieruchomości i w jego trakcie.
    W konsekwencji TSUE powołując się na wyrok z dnia 14 lutego 1985 r. w sprawie D.A.
    Rompelman and E.A. Rompelman – Van Deeln sygn. akt C-268/83 uznał, że ktokolwiek
    dokonuje takich działań inwestycyjnych ściśle związanych z przyszłym wykorzystywaniem
    nieruchomości i koniecznych do tego celu, powinien być uważany za podatnika w
    rozumieniu szóstej dyrektywy.
    W rozpatrywanej sprawie wskazać należy, że kwestie dotyczące stosunków
    cywilnoprawnych między podmiotami, w tym kwestie dotyczące przeniesienia własności
    nieruchomości, reguluje ustawa z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem cywilnym.
    Zgodnie z art. 535 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i
      zapłacić sprzedawcy cenę.
    Stosownie do art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Z kolei umowa przedwstępna została uregulowana w art. 389-396 Kodeksu cywilnego.

    Zgodnie z art. 389 § 1-2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia
      oznaczonej umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia
      umowy przyrzeczonej.
      § 2. Jeżeli termin, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona, nie został
      oznaczony, powinna ona być zawarta w odpowiednim terminie wyznaczonym przez
      stronę uprawnioną do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej. Jeżeli obie strony są
      uprawnione do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej i każda z nich wyznaczyła
      inny termin, strony wiąże termin wyznaczony przez stronę, która wcześniej złożyła
      stosowne oświadczenie. Jeżeli w ciągu roku od dnia zawarcia umowy przedwstępnej
      nie został wyznaczony termin do zawarcia umowy przyrzeczonej, nie można żądać jej
      zawarcia.
    Umowa przedwstępna jest więc jedynie zobowiązaniem do przeniesienia własności, lecz
    własności nie przenosi. Kupujący nie otrzymuje na mocy tej umowy żadnych uprawnień
    właścicielskich. Tym samym, zgodnie z powyższymi normami prawa cywilnego – umowa
    przedwstępna, będąca przyrzeczeniem zawarcia właściwej umowy sprzedaży, nawet jeśli
    sporządzona została w formie aktu notarialnego, nie powoduje przeniesienia prawa
    własności nieruchomości.
    Ponadto należy zwrócić uwagę na kwestię udzielania pełnomocnictw, która to również
    została uregulowana w Kodeksie cywilnym.
    Zgodnie z art. 95 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z
      właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez
      przedstawiciela.
      § 2. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania
      pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.
    W myśl art. 96 Kodeksu cywilnego:
      Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie
      (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego
      (pełnomocnictwo).
    Jak stanowi art. 98 Kodeksu cywilnego:
      Pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do
      czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo
      określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej
      czynności.
    Stosownie do art. 99 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma,
      pełnomocnictwo do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej
      formie.
      § 2. Pełnomocnictwo ogólne powinno być pod rygorem nieważności udzielone na
      piśmie.
    Na mocy art. 108 Kodeksu cywilnego:
      Pełnomocnik nie może być drugą stroną czynności prawnej, której dokonuje w
      imieniu mocodawcy, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa albo że ze
      względu na treść czynności prawnej wyłączona jest możliwość naruszenia interesów
      mocodawcy. Przepis ten stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy pełnomocnik
      reprezentuje obie strony.
    Z regulacji art. 109 Kodeksu cywilnego wynika, że:

      Przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy oświadczenie
      woli ma być złożone przedstawicielowi.
    Jak wynika z przepisów art. 95 do art. 109 Kodeksu cywilnego, pełnomocnictwo to
    jednostronne oświadczenie osoby (mocodawcy), na mocy którego inna osoba
    (pełnomocnik) staje się upoważniona do działania w imieniu mocodawcy. Zatem każda
    czynność wykonana przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy i w zakresie udzielonego
    pełnomocnictwa wywoła skutki bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy.
    Tezę taką potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 lipca 2017 r. sygn. akt I
    FSK 2033/15, wyrażoną na gruncie podobnego aczkolwiek nie identycznego stanu
    faktycznego, w którym stwierdził:
      „Fakt, że zasadnicza aktywność w zakresie planowanego procesu inwestycyjnego
      spoczywać będzie na spółce jest bez znaczenia dla uznania go za podatnika, skoro
      spółka – jako jego pełnomocnik – jest jedynie jego reprezentantem w tych
      czynnościach, działając w jego imieniu i na jego rzecz, czyli w jego interesie
      majątkowym. Podejmowanie aktywności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust.
      1 i 2 u.p.t.u. za pośrednictwem pełnomocnika nie zwalnia mocodawcy, w którego
      imieniu i na rzecz działa pełnomocnik, od przymiotu bycia podatnikiem VAT w
      rozumieniu tych przepisów”.
    Z opisu sprawy wynika, że przysługuje Panu prawo współwłasności niezabudowanej
    działki oznaczonej numerem (...), o powierzchni (...). Swoje udziały w przedmiotowej
    nieruchomości nabył Pan w wyniku dziedziczenia po matce, będąc w związku małżeńskim,
    do majątku osobistego. Wskazana nieruchomość jest niezabudowana i nie prowadzono
    na niej żadnych prac budowlanych, nie jest położona na obszarze rewitalizacji ani na
    obszarze Specjalnej Strefy Rewitalizacji, nie jest oznaczona jako las w ewidencji gruntów i
    budynków, nie jest przeznaczona do zalesienia, określonego w miejscowym planie
    zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy terenu, nie jest
    lasem, objętym uproszczonym planem urządzenia lasu lub decyzją, o której mowa w art.
    19 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, nie stanowi gruntu pod
    śródlądowymi wodami stojącymi w rozumieniu ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo
    wodne, podlegającemu prawu pierwokupu oraz nie jest położona na terenie Specjalnej
    Strefy Ekonomicznej, w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o
    Specjalnych Strefach Ekonomicznych. Wskazuje Pan, iż działka nr (...) objęta jest
    miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym ma oznaczenie
    MN z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz z
    określonym przeznaczeniem dopuszczalnym. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów,
    wydanym przez Starostę Żagańskiego, działka oznaczona numerem (...) znajduje się na
    terenie oznaczonym jako łąki trwałe i grunty orne, posiada bezpośredni dostęp do drogi
    publicznej. Wskazana nieruchomość wolna jest od jakichkolwiek obciążeń i ograniczeń w
    rozporządzaniu lub w korzystaniu z nieruchomości oraz roszczeń osób trzecich, w
    szczególności nie toczy się przeciwko Panu postępowanie sądowe, egzekucyjne,
    upadłościowe lub inne, nie jest Pan dłużnikiem osoby trzeciej na podstawie
    prawomocnego orzeczenia sądu lub innego tytułu wykonawczego oraz nie podejmował
    Pan czynności mających na celu obciążenie przedmiotu umowy bądź dokonanie jego
    zbycia na rzecz innych osób. Wskazana nieruchomość jest wolna od roszczeń
    ewentualnych dawnych właścicieli, w szczególności roszczeń reprywatyzacyjnych oraz nie
    są Panu znane żadne toczące się postępowania reprywatyzacyjne. Nie prowadzi Pan na
    przedmiotowej nieruchomości działalności gospodarczej ani rolniczej. W zakresie zbycia
    przedmiotowej nieruchomości nie współpracuje Pan z biurami pośrednictwa lub z innymi
    podmiotami pośredniczącymi w obrocie nabywania nieruchomości. Dzierżawi Pan
    przedmiotową działkę Kupującej Spółce na czas nieoznaczony na podstawie umowy z dnia
    (...). Zawarł Pan umowę przedwstępną, w ramach której udzielił Pan Kupującemu
    pełnomocnictwa z prawem do udzielania dalszych pełnomocnictw, do występowania
    przed wszelkimi organami administracji publicznej oraz do podejmowania wszelkich

    działań faktycznych i prawnych, niezbędnych dla uzyskania decyzji i pozwoleń, w
    szczególności składania wniosków oraz odbioru wymaganych decyzji i postanowień,
    dokonania wszelkich czynności związanych z uzyskaniem, na terenie przedmiotowych
    nieruchomości będącej przedmiotem umowy, warunków technicznych dotyczących przy-
    łączenia do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, kanalizacji deszczowej oraz sieci
    elektroenergetycznej, w szczególności do złożenia wniosków o wydanie przedmiotowych
    warunków oraz ich odbioru, uzyskaniem decyzji na lokalizację zjazdu publicznego, w
    szczególności do złożenia wniosków w celu jej uzyskania oraz odbioru. Niniejsze
    pełnomocnictwo przez cały okres obowiązywania umowy przedwstępnej jest
    nieodwołalne i nie wygasa wskutek śmierci mocodawcy. Wyraża Pan również zgodę na
    dysponowanie przez Kupującego nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 33
    ust. 2 pkt 2) w związku art. 3 ust. 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane, w
    zakresie wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na budowę, uzyskanie zgód, opinii itp.
    oraz udostępnia Pan Kupującemu nieruchomości będącej przedmiotem umowy sprzedaży
    celem przeprowadzenia badań gruntu oraz wyraża Pan zgodę na usytuowanie przez
    Kupującego własnym kosztem i staraniem na nieruchomościach będącej przedmiotem
    umowy sprzedaży, tymczasowego przyłącza energetycznego zgodnie z warunkami
    technicznymi przyłączenia do sieci oraz treścią umowy przyłączeniowej zawartej z
    operatorem. Jak wskazuje Pan we wniosku przyrzeczona umowa sprzedaży zostanie
    zawarta pod następującymi warunkami:
      1. uzyskania przez Kupującego prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji o
        pozwoleniu na budowę, z której będzie wynikać możliwość zabudowania nabywanej
        nieruchomości stanowiącej działkę (...) obiektami zgodnie z planami inwestycyjnymi
        spółki, w tym jednokondygnacyjnym obiektem handlowo-usługowym o powierzchni
        użytkowej 526,90 m², w tym salą powierzchni 400 m² wraz z miejscami
        parkingowymi w liczbie minimum 20 miejsc;
      2. uzyskania przez Kupującego prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji wydanej
        przez właściwy organ lub zarządcę drogi zezwalającej na lokalizację zjazdu na
        przedmiotową nieruchomość lub pozwolenia na budowę przedmiotowego zjazdu
        według koncepcji Kupującego na zasadzie prawo i lewoskrętu dla pojazdów o masie
        powyżej 25 ton, bez konieczności przebudowy układu drogowego, wraz z
        niezbędnymi dokumentami umożliwiającymi obsługę komunikacji, a także
        uzyskania zapewnienia zarządcy drogi o niewprowadzeniu ograniczeń tonażowych
        utrudniających obsługę komunikacyjną nieruchomości;
      3. uzyskania pozwolenia na wycięcie drzew obejmującego zgodę na dokonanie przez
        Kupującego odpowiednich nasadzeń zamiennych;
      4. niestwierdzenia ponadnormatywnego zanieczyszczenia nieruchomości skutkującego
        koniecznością rekultywacji;
      5. potwierdzenia badaniami geotechnicznymi możliwości posadowienia na nie
        ruchomości budynków przy zastosowaniu tradycyjnych technologii budowlanych;
      6. uzyskania przez Kupującego warunków technicznych przyłączy – kanalizacji
        sanitarnej, wodnej, kanalizacji deszczowej oraz przyłącza energetycznego zgodnie z
        koncepcją Kupującego, pozwalających na realizację planowanej inwestycji w okresie
        6 (sześciu) miesięcy od dnia zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży;
      7. uzyskania warunków technicznych usunięcia kolizji infrastruktury technicznej z
        planowanym obiektem handlowo-usługowym;
      8. uzyskania i okazania się przez Sprzedającego najpóźniej do dnia zawarcia
        przyrzeczonej umowy sprzedaży indywidualną interpretacją podatkową wydaną
        przez właściwego Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (KIS) o konieczności
        naliczenia bądź zwolnieniu z naliczenia podatku VAT.

    Pana wątpliwości dotyczą kwestii opodatkowania podatkiem VAT transakcji sprzedaży
    udziału w niezabudowanej działce nr (...).
    Działka wskazana we wniosku pozostaje Pana współwłasnością do momentu faktycznego
    przeniesienia prawa własności. Na mocy podpisanej umowy przedwstępnej Kupujący
    będzie dokonywał określonych czynności w związku z jej sprzedażą.
    Pomimo, że ww. czynności dokonywane będą przez przyszłego właściciela, to aby takie
    czynności mogły zostać poczynione, to faktyczny właściciel nieruchomości musi wystąpić z
    wnioskiem lub udzielić stosownych pełnomocnictw (zgody/upoważnienia w sprawach
    dotyczących nieruchomości) potencjalnemu przyszłemu właścicielowi, tak aby mógł on
    działać w jego imieniu. Jak wskazano wyżej, udzielił Pan Kupującemu stosownego
    pełnomocnictwa.
    Okoliczność, że ww. działania nie będą podejmowane bezpośrednio przez Pana, ale przez
    Kupującego nie oznacza, że pozostają bez wpływu na Pana sytuację prawną. Po udzieleniu
    pełnomocnictwa czynności wykonane przez Kupującego wywołają skutki bezpośrednio w
    Pana (mocodawcy) sferze prawnej. Z kolei Kupujący, dokonując ww. działań, uatrakcyjni
    przedmiotową nieruchomość stanowiącą wówczas Pana współwłasność.
    Do momentu przeniesienia prawa własności udziału we wskazanej działce, podlega ona
    wielu czynnościom, które z punktu widzenia ustawy o podatku od towarów i usług są
    wykonywane w Pana sferze prawnopodatkowej. W tym kontekście bez znaczenia
    pozostaje okoliczność wykonywania ww. czynności przez potencjalnego Nabywcę.
    Zatem w przedmiotowej sprawie podejmując ww. czynności zaangażował Pan środki
    podobne do tych, jakie wykorzystują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem
    nieruchomościami, o których mowa we wskazanych orzeczeniach w sprawach C-180/10
    i C-181/10, tj. wykazał Pan aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości będącej we
    współwłasności porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie
    tego rodzaju obrotem.
    Ponadto z opisu sprawy wynika, że wskazana działka jest przedmiotem umowy
    dzierżawy, zawartej (...).
    W tym miejscu należy wskazać, że na mocy art. 693 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do
      używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Umowa dzierżawy jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną. Istota umowy
    dzierżawy wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego świadczenia usług przez
    właściciela na rzecz dzierżawcy. Dzierżawca za oddaną mu w dzierżawę rzecz płaci
    umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między świadczoną usługą a
    przekazanym za nią wynagrodzeniem.
    Z treści przywołanego wyżej art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że ustawodawca przyjął generalną
    zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia niebędące dostawą towarów. Stąd
    też stwierdzić należy, że definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję
    „dostawy towarów”. Jest ona wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach
    prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.
    W konsekwencji, dzierżawa stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8
    ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym, wypełnia ona określoną w art. 15 ust. 2 ustawy
    definicję działalności gospodarczej.
    W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2012 r., sygn. akt I FSK
    1805/11, wyrażono pogląd, że jeżeli działalność w zakresie dzierżawy gruntu cechuje się
    zarówno powtarzalnością, jak i długim okresem trwania, to grunt wykorzystywany jest

    w sposób ciągły dla celów zarobkowych, a właściciel prowadzi działalność gospodarczą
    w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. NSA wskazał przy tym, że dla oceny, czy dana osoba
    prowadzi działalność gospodarczą w określonym zakresie nie ma znaczenia to, czy w
    tym zakresie zarejestrowała ona działalność czy też nie, nie ma też znaczenia jej
    subiektywne przekonanie w tym zakresie.
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy stwierdzić należy, że wskazana działka,
    która jest przedmiotem dzierżawy od (...), de facto wykorzystywana jest przez Pana w
    działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Jednocześnie wskazać należy, że w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22
    kwietnia 2016 r., sygn. akt I FSK 1748/14, Sąd uznał, że Strona przy sprzedaży
    dzierżawionych gruntów będzie działała jako podatnik podatku od towarów i usług,
    bowiem planowana dostawa dotyczyła będzie mienia wykorzystywanego w
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    Biorą pod uwagę powyższe przepisy prawa oraz opis sprawy przedstawiony we wniosku
    uznać należy, że podjęta przez Pana aktywność – wydzierżawienie wskazanej we wniosku
    nieruchomości oraz podpisanie umowy przedwstępnej w ramach, której udziela Pan
    pełnomocnictwa do podejmowania określonych działań w odniesieniu do wskazanej
    nieruchomości – wykracza poza czynności zarządu majątkiem prywatnym, a tym samym
    stanowi działania podobne do tych jakie podejmowane są przez podmioty zajmujące się
    profesjonalnie obrotem nieruchomości.
    Zatem w przedmiotowej sprawie wystąpią przesłanki stanowiące podstawę uznania Pana
    za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą,
    w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, w związku z czym czynność sprzedaży udziału w
    niezabudowanej działce nr (...), będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako
    odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1
    ustawy.
    Należy zauważyć, że wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, może korzystać ze zwolnienia od tego podatku albo może być
    opodatkowana tym podatkiem.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    W świetle art. 2 pkt 33 ustawy:
      Przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z
      miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku
      takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania
      terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu
      przestrzennym.
    Opodatkowane są zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe
    niezabudowane, będące terenami budowlanymi w rozumieniu ww. art. 2 pkt 33 ustawy,
    pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane –
    są zwolnione od podatku.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130):

      Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym
      uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód
      wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów
      zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister właściwy do spraw transportu,
      należy do zadań własnych gminy.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    Natomiast w myśl art. 4 ust. 2 ww. ustawy:
      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
      1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
        inwestycji celu publicznego;
      2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala
        się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen:
      „Teren budowlany” oznacza „każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez
      państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę”.
    W związku z powyższym, ustawa o podatku od towarów i usług nakazuje oceniać
    przeznaczenie określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan
    zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy
    nieruchomości.
    W konsekwencji generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których
    przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w
    przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny
    budowlane, czyli tereny przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z
    decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach
    o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe natomiast dostawy gruntów
    niezabudowanych, dla których nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego
    oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy – są zwolnione od podatku VAT.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że działka nr (...), w której posiada Pan
    udział jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i położona jest
    na terenie oznaczonym MN z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę
    mieszkaniową jednorodzinną, z przeznaczeniem dopuszczalnym: nieuciążliwa działalność
    usługowa lub rzemieślnicza, prowadzona jako towarzysząca podstawowej funkcji
    mieszkaniowej na nieruchomości, wyłącznie na zasadzie wykorzystania części budynku
    mieszkalnego z wyłączeniem terenu działki i zlokalizowanych na niej zabudowaniach
    gospodarczych; działalność agroturystyczna, która prowadzona jest jako towarzysząca
    podstawowej funkcji mieszkaniowej, wyłącznie na zasadzie wykorzystania części budynku
    mieszkalnego lub z możliwością wykorzystania istniejących budynków gospodarczych a
    wykorzystania terenu działki wyłącznie w celach zlokalizowania urządzeń rekreacyjnych;
    chów i hodowla drobnego inwentarza i drobiu wyłącznie na własny użytek, nie stanowiąca
    przedmiotu działalności gospodarczej.

    W związku z powyższym wskazana we wniosku działka stanowi teren budowlany
    zdefiniowany w art. 2 pkt 33 ustawy, zatem transakcja sprzedaży udziału we wskazanej
    działce nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9
    ustawy.
    W tym miejscu należy wskazać, że jeżeli przy zbyciu nieruchomości wystąpią przesłanki
    uniemożliwiające zastosowanie zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust.
    1 pkt 9 ustawy, to należy przeanalizować możliwość zwolnienia dostawy w oparciu o
    przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu których nie
    przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych –
    niezależnie od okresu ich używania przez podatnika – wyłącznie na cele działalności
    zwolnionej od podatku VAT.
    W celu zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy,
    dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym
    przepisie, tj.:
      1) towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
        działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
        przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania;
      2) przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu
        ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia
    dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627
    /12:
      Zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również
      wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy, gdy podatnik nie ma
      prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych
      przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną
      od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak
      odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w
      ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z dnia 8 grudnia 2005 r. w
      sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia
      podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów,
    w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle
    określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy
    2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru podatek
    VAT w ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do
    odliczenia VAT.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie może
    mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży, w

    wyniku której nabył on wcześniej ten towar, nie była opodatkowana podatkiem od
    towarów i usług.
    Jak wynika z opisu sprawy, prawo współwłasności działki nr (...) nabył Pan w drodze
    dziedziczenia. Zatem przy nabyciu nieruchomości nie wystąpił podatek VAT należny, który
    mógłby podlegać odliczeniu przez Pana. Wobec tego nie można uznać, że w takiej sytuacji
    przysługiwało Panu prawo do odliczenia VAT przy nabyciu udziału w działce nr (...) lub że
    takie prawo nie przysługiwało.
    Ponadto działka nr (...), w której posiada Pan udział stanowi przedmiot umowy dzierżawy
    zawartej z Kupującym na czas nieokreślony, a zatem uznać należy, że wskazana
    nieruchomość nie była wykorzystywana przez Pana w całym okresie posiadania wyłącznie
    do czynności zwolnionych od podatku VAT, co w konsekwencji oznacza, że nie zostały
    również spełnione warunki do zastosowania zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    Podsumowując, stwierdzam, że sprzedaż przez Pana udziału w działce nr (...) będzie
    stanowiła czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z
    art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy, która nie będzie korzystała ze zwolnienia od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 bądź pkt 2 ustawy.
    Tym samym, dokonana przez Pana sprzedaż udziału w niezabudowanej działce nr (...)
    będzie opodatkowana według właściwej stawki podatku od towarów i usług.
    Tak więc Pana stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W myśl art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym. Pan ponosi
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.
    Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści
    wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny
    stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w
    sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.