Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB1/415-835a/13/AK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2013-10-31
Teza: Czy do kosztów uzyskania przychodu, obok kosztów rzeczywiście poniesionych przez zleceniobiorcę w trakcie odbytej podróży służbowej (przejazdy, noclegi, dojazdy środkami komunikacji miejscowej i inne udokumentowane wydatki), Wnioskodawczyni będzie mogła zaliczać również diety i ryczałty w ramach określonych przepisami limitów?
Słowa kluczowe: delegacja-delegacja krajowa; delegacja-delegacja zagraniczna; dieta; działalność-działalność gospodarcza; koszt-koszty uzyskania przychodów; pracodawca
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 23

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 30 lipca 2013 r. (data wpływu 2 sierpnia 2013 r.), o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu prowadzonej działalności gospodarczej diet oraz ryczałtów wypłacanych zleceniobiorcy z tytułu odbywania podróży służbowych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 2 sierpnia 2013 r. został złożony ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu prowadzonej działalności gospodarczej diet oraz ryczałtów wypłacanych zleceniobiorcy z tytułu odbywania podróży służbowych.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Od 1 kwietnia 2010 r. Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą w branży przetwórstwa rybnego, polegającą głównie na handlu częściami, pośrednictwie w sprzedaży maszyn oraz na świadczeniu usług związanych z ich naprawą i serwisem. Prowadzi również szkolenia związane z obsługą maszyn. Głównym odbiorcą produktów i usług jest kontrahent norweski, a docelowo również inni kontrahenci zagraniczni. Do tej pory działalność prowadziła samodzielnie i bez problemu udawało się godzić pracę w Polsce z niezbyt częstymi wyjazdami w sprawach zawodowych. Jednakże na skutek wyraźnego wzrostu zapotrzebowania na zagraniczne usługi serwisowe i szkoleniowe, Wnioskodawczyni rozważa możliwość skorzystania z pomocy męża i zatrudnienia go na umowę-zlecenie bez wynagrodzenia. Przedmiotem takich umów byłoby nieodpłatne wykonywanie usług serwisowych i szkoleniowych u klienta zagranicznego. Wnioskodawczyni nadmienia, że małżonek nie prowadzi działalności gospodarczej oraz nie osiąga innych dochodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie (oznaczone we wniosku nr 1).

Czy do kosztów uzyskania przychodu, obok kosztów rzeczywiście poniesionych przez zleceniobiorcę w trakcie odbytej podróży służbowej (przejazdy, noclegi, dojazdy środkami komunikacji miejscowej i inne udokumentowane wydatki), Wnioskodawczyni będzie mogła zaliczać również diety i ryczałty w ramach określonych przepisami limitów?

Zdaniem Wnioskodawczyni, koszty faktycznie poniesione przez zleceniobiorcę w związku z wykonaniem powierzonej pracy będą obciążały wyłącznie zlecającego, będą zatem kosztem uzyskania przychodów Wnioskodawczyni. Doraźne korzystanie z pomocy męża przy prowadzeniu przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej, a także zaliczenie kosztów z tym związanych, do kosztów uzyskania przychodów, niewątpliwie przyczyniłoby się do pozyskania większej ilości klientów, poprawy osiąganych wyników finansowych, a w konsekwencji do dalszego rozwoju prowadzonej przez Wnioskodawcę firmy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361, ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Aby zatem dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu musi spełniać łącznie następujące przesłanki:

*   musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
*   nie może być wymieniony w art. 23 ww. ustawy, wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów,
*   musi być należycie udokumentowany.

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 52 ww. ustawy, nie uznaje się za koszt uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra.

Powyższe oznacza, że osoby prowadzące działalność gospodarczą mają prawo zaliczyć w ciężar kosztów uzyskania przychodów wartość diet związanych z własnymi podróżami służbowymi oraz podróżami służbowymi osób współpracujących do wysokości nieprzekraczającej wysokości diet określonych dla wskazanej grupy pracowników w obowiązującym od dnia 1 marca 2013 r. rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 167).

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą polegającą głównie na handlu częściami, pośrednictwie w sprzedaży maszyn oraz na świadczeniu usług związanych z ich naprawą i serwisem. Zamierza zawrzeć z mężem nieodpłatną umowę zlecenia na wykonywanie w jej imieniu usług serwisowych i szkoleniowych u kontrahenta zagranicznego, co wiąże się z częstymi wyjazdami służbowymi.

Należy zatem uznać, że podróże odbywane przez zleceniobiorcę będą miały związek z prowadzoną przez Wnioskodawczynię działalnością gospodarczą. Wydatki ponoszone przez zleceniodawcę – Wnioskodawczynię na pokrycie kosztów związanych z tymi wyjazdami, o ile obowiązek ich poniesienia będzie wynikał z zawartej umowy-zlecenia mogą być uznane za poniesione w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Mogą wobec tego stanowić koszty uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej. Jeżeli małżonek będzie osobą współpracującą w rozumieniu – niepodlegajacych interpretacji w trybie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych – to wartość wypłaconych mu kwot do wysokości ustalonej zgodnie z przepisami Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej, będzie mogła zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów.

Jednocześnie wskazać należy, że zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej Minister Finansów - na pisemny wniosek zainteresowanego - wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Wobec powyższego, upoważnienie do wydawania indywidualnych interpretacji obejmuje jedynie przepisy podatkowe. Fakt, że normy te powołują instytucje uregulowane w innych gałęziach prawa (np. prawa pracy czy prawa cywilnego) nie oznacza, iż instytucje te stają się prawem podatkowym. W konsekwencji, w omawianym przypadku, organ upoważniony może udzielić interpretacji jedynie w zakresie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zajmując określone stanowisko w tej dziedzinie. Natomiast rozstrzygnięcie kwestii, czy podróże, jakie odbywa zleceniobiorca mogą być uznane za podróż służbową należy do właściwości Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej, które jest organem właściwym w zakresie prawa pracy. Również przedmiotu interpretacji nie stanowi ocena prawidłowości (możliwości) zawarcia przez Panią z mężem umowy-zlecenia pod względem formy, warunków, wzajemnych praw i obowiązków. Kwestie te regulują bowiem przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16 poz. 93 ze zm.).

Podkreślić również należy, że wykazanie związku poniesionych wydatków z działalnością gospodarczą oraz ich wpływu na wysokość osiągniętych przychodów spoczywa na podatniku, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii. Interpretację indywidualną wydaje się bowiem wyłącznie w oparciu o stan faktyczny przedstawiony przez Wnioskodawcę, natomiast w toku prowadzonego postępowania podatkowego lub kontrolnego właściwy organ prowadzi postępowanie dowodowe w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego, który rzeczywiście zaistniał. Jeżeli przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe różni się od stanu faktycznego występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, 87-100 Toruń, ul. Św. Jakuba 20.