Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.591.2025.4.PS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-10
Teza: Uznanie za podatnika w związku ze sprzedażą działek
wydzielonych z nieruchomości.
Słowa kluczowe: dzierżawa
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
nieruchomości-nieruchomość rolna
nieruchomości-podział nieruchomości
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
podatnik
sprzedaż-sprzedaż działek
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 października 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 18 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 28 listopada 2025 r. (data wpływu
    3 grudnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Na dzień złożenia niniejszego wniosku, Wnioskodawca Pan A.A. (dalej zwany także
    Wnioskodawcą lub A.A.) jest osobą prowadzącą jednoosobową działalność pod firmą (...),
    NIP: (...), której przedmiotem są:
      1) 66.22.Z Działalność agentów i brokerów ubezpieczeniowych,
      2) 46.90.Z Sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana,
      3) 47.69.C Sprzedaż detaliczna pozostałych wyrobów związanych z kulturą i rekreacją,
        gdzie indziej niesklasyfikowana,
      4) 66.19.Z Pozostała działalność wspomagająca usługi finansowe, z wyłączeniem
        ubezpieczeń i funduszy emerytalnych,
      5) 66.29.Z Działalność wspomagająca ubezpieczenia i fundusze emerytalne, gdzie
        indziej niesklasyfikowana,
      6) 68.12.C Realizacja pozostałych projektów budowlanych,
      7) 85.59.D Pozostałe pozaszkolne formy edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowane,
    i nie jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem VAT.
    Wnioskodawca pozostaje w związku małżeńskim z B.B. i pozostaje w ustroju ustawowej
    wspólności małżeńskiej. A.A. wraz z B.B. pozostają współwłaścicielami nieruchomości
    rolnej niezabudowanej, działki ewidencyjnej gruntu nr (...) , położonej w (...), o powierzchni
    3,1800 ha, dla której Sąd Rejonowy w (...), V Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę
    wieczystą nr (...). Na ww. opisaną nieruchomość rolną składają się następujące rodzaje
    gruntu: nieużytki 0,51 ha, łąka o klasie bonitacyjnej VI 0,15 ha oraz rola o klasie
    bonitacyjnej VI 2,52 ha (dalej: Nieruchomość). Nieruchomość ta została nabyta przez
    Wnioskodawcę oraz jego małżonkę w dniu 6 listopada 2006 roku na podstawie
    postanowienia Sądu Rejonowego w (...), I Wydział Cywilny, sygn. akt I (...). Do
    Nieruchomości nie są doprowadzone przyłącza mediów takich jak woda, prąd, gaz i
    kanalizacja. Nieruchomość na dzień składania niniejszego wniosku nie jest objęta decyzją
    o warunkach zabudowy czy pozwoleniem na budowę.
    Od momentu nabycia, na opisanej nieruchomości Wnioskodawca wraz z małżonką nie
    prowadzili uprawy rolnej. W dniu 19 sierpnia 2024 roku została zawarta warunkowa
    umowa dzierżawy Nieruchomości z C. Sp. z o.o. Zgodnie z treścią tej umowy ww. spółka
    planuje wybudować na Nieruchomości „farmę” fotowoltaiczną, jednakże warunkiem, od
    którego zależne jest zawarcie umowy dzierżawy jest uzyskanie przez D. Sp. z o.o. od
    właściwego organu pozwolenia na wybudowanie tejże „farmy”. W przypadku braku
    uzyskania takiej zgody, umowa zostanie przez spółkę wypowiedziana. Wydzierżawiający
    do dnia sporządzenia niniejszego wniosku otrzymał jedynie jednorazową opłatę tzw.
    czynsz inicjacyjny w wysokości 1.000,00 zł.
    Matka B.B. - żony Wnioskodawcy jest ciężko chora, stwierdzono u niej bowiem ciężką
    niedokrwistość wymagającą przetoczenia, znajduje się w prywatnej placówce opiekuńczej
    albowiem nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować i wymaga stałej opieki osób
    trzecich. Oczywistym jest, iż utrzymanie osoby w specjalistycznej prywatnej placówce
    wiąże się z koniecznością ponoszenia miesięcznych kosztów utrzymania. W związku z
    powyższym Wnioskodawca wraz z małżonką planują dokonać sprzedaży Nieruchomości, a
    środki w ten sposób pozyskane, przeznaczyć na utrzymanie chorej matki B.B.

    Wnioskodawca wraz z małżonką nie podejmowali żadnych aktywnych działań w związku
    posiadanym prawem własności Nieruchomości, w tym:
      1) nie wykorzystywali Nieruchomości na cele prowadzonej przez siebie działalności
        gospodarczej;
      2) nie podejmowali żadnych działań zmierzających do uatrakcyjnienia posiadanej
        Nieruchomości, w tym jej uzbrojenia w przyłącza wodno-kanalizacyjne, gazowe,
        energetyczne czy budowy dróg;
      3) nie podejmowali żadnych działań marketingowych lub reklamowych w celu
        sprzedaży Nieruchomości;
      4) nie udzielali żadnych pełnomocnictw związanych z Nieruchomością osobom trzecim,
        pośrednikom sprzedaży, brokerom itp.
    W celu podniesienia atrakcyjności Nieruchomości oraz ceny sprzedaży, Wnioskodawca
    wraz ze swoją małżonką planuje dokonać podziału gruntu rolnego (Nieruchomości) i
    wyodrębnić 34 (słownie: trzydzieści cztery) osobne parcele z własnymi numerami
    ewidencyjnymi. Na moment sprzedaży Nieruchomości po dokonanym podziale działek,
    status podatkowy w podatku od towarów i usług Wnioskodawcy nie ulegnie zmianie.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    Poza oddaniem w warunkową dzierżawę spółce Wnioskodawca nie udostępniał osobom
    trzecim działki na podstawie umowy najmu, dzierżawy albo innej umowy o podobnym
    charakterze.
    Wnioskodawca nie będzie ponosił jakichkolwiek nakładów w celu uatrakcyjnienia 34
    wydzielonych działek do momentu ich sprzedaży.
    Wnioskodawca zamierza zawrzeć z potencjalnym nabywcą działek mających powstać z
    działki nr (...) umowę przedwstępną.
    W umowie przedwstępnej zostaną ustalone warunki dotyczące ceny sprzedaży oraz
    terminu zawarcia umowy przyrzeczonej i nie będzie przewidzianych innych warunków,
    które będą musiały być spełnione.
    Obowiązkiem kupującego będzie wpłacenie zadatku. Uprawnieniem kupującego będzie
    prawo odstąpienia od umowy. Obowiązkiem sprzedającego będzie dostarczenie
    dokumentów dotyczących działki oraz zwrot dwukrotności kwoty zadatku w sytuacji, w
    której nie doszłoby do zawarcia umowy przyrzeczonej z winy sprzedającego. Ponadto
    obowiązkiem sprzedającego będzie zawarcie umowy przyrzeczonej na uzgodnionych w
    umowie przedwstępnej warunkach. Uprawnieniem sprzedającego będzie możliwość
    zatrzymania kwoty zadatku w sytuacji, w której nie dojdzie do zawarcia umowy
    przyrzeczonej z winy kupującego. W umowie przedwstępnej zostaną ustalone warunki
    dotyczące ceny sprzedaży oraz terminu zawarcia umowy przyrzeczonej i nie będzie
    przewidzianych innych warunków, które będą musiały być spełnione.
    Strona kupująca po zawarciu umowy przedwstępnej nie poniesie nakładów finansowych
    od momentu podpisania umowy przedwstępnej do zawarcia umowy finalnej.
    W umowie przedwstępnej zostaną ustalone postanowienia dotyczące ceny sprzedaży oraz
    terminu zawarcia umowy przyrzeczonej i nie będzie przewidzianych innych warunków,
    które będą musiały być spełnione w celu zawarcia ostatecznej umowy sprzedaży.
    Wnioskodawca nie udzieli przyszłemu nabywcy pełnomocnictwa w celu występowania
    jego imieniu w sprawach dotyczących sprzedawanych działek.
    Wnioskodawca nie nabył działki nr (...) w drodze spadku. Nieruchomość została nabyta w
    drodze licytacji w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Komornika
    Sądowego. Ponadto Wnioskodawca prostuje oczywistą omyłkę pisarską i wskazuje, iż
    Wnioskodawca oraz jego małżonka nabyli nieruchomość w dniu 6 listopada 2007 roku na

    podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w (...), I Wydział Cywilny, sygn. akt (...).
    Nabycie działki nr (...) nie było czynnością opodatkowaną podatkiem VAT i nie było
    udokumentowane fakturą z wykazaną kwotą podatku VAT i z tytułu nabycia nie
    przysługiwało Wnioskodawcy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Wnioskodawca nie sprzedawał wcześniej innej nieruchomości oraz nie był zobowiązany do
    zarejestrowania się jako podatnik VAT i wykazania podatku należnego.
    Na dzień sporządzenia niniejszego pisma umowa dzierżawy jest umową warunkową i
    finalna umowa nie weszła jeszcze w życie. Jeżeli dojdzie do skutku będzie umową odpłatną.
    Czynsz dzierżawy nie będzie dokumentowany przez Wnioskodawcę fakturami VAT,
    ponieważ nie pozostaje on czynnym i zarejestrowanym podatnikiem VAT. Jeżeli dojdzie do
    umowy czynsz dzierżawny będzie dokumentowany wystawianymi rachunkami przez żonę
    Wnioskodawcy - Panią B.B.
    Czynsz inicjacyjny nie został udokumentowany wystawioną fakturą VAT, ponieważ
    Wnioskodawca nie pozostaje czynnym i zarejestrowanym podatnikiem VAT. Czynsz
    inicjacyjny został dokumentowany wystawionym rachunkiem przez żonę Wnioskodawcy -
    Panią B.B.

## Pytanie

Czy sprzedaż wydzielonych z Nieruchomości działek gruntu podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów
    i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Przez towary, stosownie do art. 2 pkt 6) ustawy o podatku od towarów i usług, rozumie się
    rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1, z późn. zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE, państwa
    członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      1) określone udziały w nieruchomości,
      2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne
        lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
    własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
    budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot
    własności (art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego).
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6) ustawy o podatku od
    towarów i usług, zbycie nieruchomości gruntowej traktowane jest jako czynność odpłatnej
    dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

    Należy podkreślić, że nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy
    o podatku od towarów i usług, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez
    podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Podatnikami - według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług - są osoby
    prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne,
    wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2 bez względu na
    cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, działalność gospodarcza
    obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym
    podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Dodatkowo należy wskazać, że
    działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością
    jej wykonywania, gdyż związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym.
    Podkreślić przy tym należy, że pod pojęciem „handel” należy rozumieć dokonywany w
    sposób zorganizowany zakup towarów w celu ich odsprzedaży. Jeżeli zatem dana
    czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy,
    pozyskującego zasoby naturalne, rolnika, czy wykonującego wolny zawód, to w świetle
    cytowanego powyżej art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, nie można
    podmiotu dokonującego dostawy uznać za podatnika VAT z tytułu wykonania takiej
    czynności.
    W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest również czy podmiot dokonujący
    sprzedaży gruntu podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i
    usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, co
    skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też
    sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż
    rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania
    z tego tytułu dochodu, jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być
    ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Natomiast okoliczność podjęcia m.in. takich
    czynności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych, uzyskanie przed
    sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru oraz
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami,
    które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową
    (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż działek była sprzedażą majątku
    osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym
    zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia z dnia 15 września 2011 r.
    TSUE w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. Z tezy ww. orzeczenia wynika m.in., że
    liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego i nie może stanowić
    kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się
    poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać
    również jako czynności osobistych.
    Zatem jak wynika z powyższego, kryterium decydującym o zaliczeniu transakcji sprzedaży
    nieruchomości przez osoby fizyczne do działalności gospodarczej jest podejmowanie
    aktywnych działań angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez

    producentów, handlowców i usługodawców. W konsekwencji powyższego, dostawę
    gruntu należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że
    transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności. W przypadku, gdy brak jest przesłanek świadczących o aktywności sprzedawcy
    w przedmiocie zbycia gruntu, która byłaby porównywalna do działań podmiotów
    zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem - zbycie działki nie stanowi
    działalności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, lecz mieści się w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy o podatku od towarów i usług, w której zasadnym jest odwołanie się do treści
    orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które
    dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od
    wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności
    gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część
    majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana
    dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika
    zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać
    zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem
    takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla
    zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w
    wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v
    HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia
    potrzeb własnych.
    Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż nieruchomości, tzn. wydzielonych z Nieruchomości
    działek gruntu stanowi sprzedaż majątku osobistego niepodlegającego podatkowi od
    towarów i usług. Ponadto, gdyby przyjąć, że powyższa sprzedaż jest objęta podatkiem
    VAT, to sprzedaż nieruchomości niezabudowanej korzysta ze zwolnienia na podstawie art.
    43 ust. 1 pkt 9) ustawy o podatku od towarów i usług. Jak wskazano w stanie faktycznym,
    Wnioskodawca nabył wraz z małżonką Nieruchomość w roku 2007. (...) nie podejmował
    żadnych działań w celu podniesienia wartości, ani sprzedaży przedmiotowych
    Nieruchomości. Jedyną aktywnością dotyczącą Nieruchomości byłoby wydzielenie 16
    działek z Nieruchomości. Wnioskodawca nie podejmował również żadnych działań o
    charakterze ogłoszeniowym, a tym bardziej marketingowym, w celu sprzedaży
    Nieruchomości.
    Organ podatkowy w tożsamym problemie odwołuje się do orzecznictwa na szczeblu
    europejskim - orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września
    2011 r., w sprawach C#180/10 i C-181/10. I tak, z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwość
    Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych przeciwko
    Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej (C-181/10)
    wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą
    same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i
    zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie - zdaniem
    Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może
    bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest
    natomiast - wyjaśnił Trybunał – w wypadku gdy zainteresowany podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się

    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego
    pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe
    podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie
    decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    wystąpienia pojedynczych z nich.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych. Zatem w kwestii opodatkowania sprzedaży działek
    istotne jest, czy zbywca w celu dokonania sprzedaży ww. gruntu podjął aktywne działania
    w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
    przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co
    skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też
    sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Mając na uwadze wszystkie przedstawione okoliczności sprawy uznać należy, że
    Wnioskodawca dokonując sprzedaży wydzielonych z Nieruchomości działek gruntu, nie
    będzie działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, a dokonywana
    transakcja nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług określa ustawa z dnia 11 marca
    2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwana dalej
    „ustawą” lub „ustawą o VAT”.
    Art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Art. 2 pkt 6 i pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
        6) towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
        energii;

      22) sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową
      dostawę towarów.
    Art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Nieruchomość gruntowa spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jej
    sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Art. 46 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071):
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej
    dalej „Dyrektywą VAT”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
        1) określone udziały w nieruchomości,
        2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
      prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, zbycie udziału w towarze (np.
    współwłasności nieruchomości gruntowej) również stanowi odpłatną dostawę towarów.
    Potwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011
    r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Zatem na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości
    gruntowych (działek, udziałów w działkach), traktowane jest jako czynność odpłatnej
    dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, która to czynność podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

    Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby czynność była opodatkowana, musi
    być wykonana przez podatnika, działającego w ramach działalności gospodarczej.
    Art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie
    działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny. Pozwala
    uznać za podatnika każdy podmiot, który prowadzi określoną działalność występując w
    profesjonalnym obrocie gospodarczym. Status podatnika VAT wynika również z
    okoliczności dokonania czynności, które podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. Tym
    samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż, majątku
    osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu
    jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Właściwe jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników podatku VAT w przypadku,
    gdy dokonują sprzedaży, przekazania lub darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W tym kontekście, nie
    jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje
    jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna
    zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie
    określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej,
    również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
    Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości
    dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, jest uznany za
    podatnika podatku od towarów i usług.
    Zatem wykorzystywanie majątku należącego do danej osoby stanowi działalność
    gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy
    działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów
    zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy
    też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy.
    Dla opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest również, czy w celu sprzedaży
    zbywca podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy (co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika
    podatku od towarów i usług), czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym. Przejawem aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, która może
    wskazywać, że czynności danej osoby przybierają formę zorganizowaną może być np.:

    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością
    jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy,
    jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy. Zasadne jest odwołanie się w niej do
    treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które
    dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od
    wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności
    gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to taka część
    majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana
    dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika, że
    podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar
    wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego
    wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia
    własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z
    dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który
    stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb
    własnych.
    Kwestia opodatkowania sprzedaży działek była przedmiotem orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych
    Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina
    Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Z treści orzeczenia TSUE w sprawach C-180/10 i C-181/10 wynika, że czynności związane
    ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za
    prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie
    mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie,
    które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi
    działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed
    sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej
    ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania
    majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego
    pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe
    podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie
    decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym

    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    wystąpienia pojedynczych z nich.
    W powyższym wyroku TSUE stwierdził również, że osoby fizycznej, która prowadziła
    działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i
    przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od
    woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika
    podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006
    /112, zmienionej Dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli
    sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. Okoliczność, że
    osoba ta jest „rolnikiem ryczałtowym” w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 dyrektywy 2006
    /112, zmienionej dyrektywą 2006/138, jest w tym zakresie bez znaczenia.
    W rozumieniu statusu podatnika może pomóc orzeczenie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07. NSA stwierdził, że
    formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność,
    że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem
    częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego
    ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w
    charakterze podatnika podatku VAT.
    Jak wyjaśniono wyżej, w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie
    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady
    bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Z dokonanej wyżej analizy przepisów wynika, że warunkiem opodatkowania danej
    czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:
        po pierwsze – czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających
        opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
        po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej
        wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Dostawa towarów (np. gruntów) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a
    dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Dla
    określenia, że konkretnej dostawy dokonuje podatnik podatku VAT, istotne jest
    stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają
    zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług dla określenia jego praw i
    obowiązków. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako
    podatnik podatku VAT, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    Pana wątpliwości dotyczą wskazania, czy sprzedaż wydzielonych z Nieruchomości nr (...)
    działek gruntu podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, dostawa towarów (np. nieruchomości)
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy
    dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,

    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po
    zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT - co do zasady - mają dla określenia jego
    praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.
    W świetle powyższego, aby wyjaśnić Pana wątpliwości należy w pierwszej kolejności
    ustalić, czy w okolicznościach rozpatrywanej sprawy będzie działał Pan w charakterze
    podatnika podatku VAT zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że wraz z małżonką pozostaje Pan współwłaścicielem
    nieruchomości rolnej niezabudowanej, działki ewidencyjnej gruntu nr (...). Nieruchomość
    ta została nabyta w drodze licytacji w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez
    Komornika Sądowego w dniu 6 listopada 2007 r. Od momentu nabycia, na opisanej
    nieruchomości nie prowadził Pan uprawy rolnej. W dniu 19 sierpnia 2024 roku została
    zawarta warunkowa umowa dzierżawy Nieruchomości z (...) Sp. z o.o. Zgodnie z treścią tej
    umowy ww. spółka planuje wybudować na Nieruchomości „farmę” fotowoltaiczną,
    jednakże warunkiem, od którego zależne jest zawarcie umowy dzierżawy jest uzyskanie
    przez (...) Sp. z o.o. od właściwego organu pozwolenia na wybudowanie tejże „farmy”. W
    przypadku braku uzyskania takiej zgody, umowa zostanie przez spółkę wypowiedziana.
    Otrzymał Pan jedynie jednorazową opłatę tzw. czynsz inicjacyjny w wysokości 1.000,00 zł.
    Czynsz dzierżawy nie będzie dokumentowany przez Pana fakturami, ponieważ nie
    pozostaje Pan czynnym i zarejestrowanym podatnikiem VAT. Jeżeli dojdzie do umowy,
    czynsz dzierżawny będzie dokumentowany wystawianymi rachunkami przez Pana żonę.
    Czynsz inicjacyjny nie został udokumentowany wystawioną fakturą, został
    dokumentowany wystawionym rachunkiem przez Pana żonę.
    Zwrócenia uwagi wymaga, że na mocy art. 693 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz
      do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Tak więc dzierżawa jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem
    świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania i
    pobierania pożytków, jest świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego
    czynszu. Umowa dzierżawy jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno
    wydzierżawiającego, jak i dzierżawcę – określone przepisami obowiązki.
    Istota umowy dzierżawy wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego
    świadczenia usług przez właściciela na rzecz dzierżawcy. Dzierżawca za oddaną mu w
    dzierżawę rzecz płaci umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między
    świadczoną usługą, a przekazanym za nią wynagrodzeniem.
    W konsekwencji, dzierżawa stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8
    ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym wypełnia ona określoną w art. 15 ust. 2 ustawy
    definicję działalności gospodarczej.
    Podkreślenia wymaga, że czynność może być albo odpłatna albo nieodpłatna. Na gruncie
    podatku od towarów i usług nie występują czynności częściowo odpłatne. Jeśli tylko
    czynność została wykonana za wynagrodzeniem, to jest ona odpłatna. Nie ma żadnego
    znaczenia, czy wynagrodzenie to pokrywa koszty świadczenia tej czynności poniesione
    przez podatnika, ewentualnie kreuje dla podatnika zysk. Także czynności wykonane „po
    kosztach” ich świadczenia, bądź poniżej tych koszów, są czynnościami odpłatnymi, o ile
    tylko pobrano za nie wynagrodzenie.
    W tym miejscu należy zauważyć, że orzecznictwo TSUE wskazuje, że odpłatność ma
    miejsce, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem
    usług, a otrzymanym wynagrodzeniem będącym świadczeniem wzajemnym; dostawcę
    towarów lub usługodawcę łączy z odbiorcą stosunek prawny, z którego wynika obowiązek
    dostawy towarów lub świadczenia usług oraz wysokość wynagrodzenia (świadczenia

    wzajemnego) za dokonanie tych czynności; wynagrodzenie jest wyrażalne w pieniądzu, co
    oznacza, że istnieje możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w stosunku do
    świadczenia wzajemnego stanowiącego wynagrodzenie za dostawę towarów lub
    świadczenie usług.
    Podkreślenia wymaga, że osiąganie zysku w związku z wykonywaniem danej czynności nie
    jest warunkiem niezbędnym dla uznania jej za czynność odpłatną.
    Odnosząc się do przedstawionych we wniosku okoliczności sprawy należy zauważyć, że
    dzierżawa działki na rzecz spółki ma charakter odpłatny.
    W przedmiotowej sprawie, w przypadku udostępnienia przedmiotowej działki na
    podstawie warunkowej umowy dzierżawy ma miejsce świadczenie usług za
    wynagrodzeniem.
    Wobec powyższego, dzierżawa działki nr (...), z podziału której powstaną działki objęte
    zakresem pytania, spowodowała, że straciła ona charakter majątku prywatnego.
    Wykorzystywanie w sposób ciągły dla celów zarobkowych tej działki spowodowało, że była
    ona wykorzystywana w działalności gospodarczej, a nie wyłącznie w ramach majątku
    osobistego.
    Zatem powyższe wyklucza sprzedaż działek powstałych z podziału działki nr (...), w ramach
    zarządu majątkiem prywatnym. Tym samym, sprzedaż działek powstałych z podziału
    działki nr (...) będzie dostawą dokonaną w ramach prowadzenia działalności gospodarczej
    w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, a Pan dla tych czynności będzie działał jako podatnik VAT, o
    którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Nie można więc uznać, że przedmiotem dostawy
    będzie Pana składnik majątku prywatnego, a sprzedaż działek powstałych z podziału
    działki nr (...) będzie stanowiła realizację prawa do rozporządzania majątkiem prywatnym.
    W konsekwencji, skoro w tej sprawie wystąpią przesłanki stanowiące podstawę uznania
    Pana za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to czynność sprzedaży działek powstałych z
    podziału działki nr (...) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna
    dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Zatem Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Przedmiotowa interpretacja rozstrzyga w zakresie skutków podatkowych względem Pana,
    natomiast nie wywiera skutku prawnego dla Pana żony.
    Niniejszą interpretacją załatwiono wniosek w części dotyczącej podatku od towarów i
    usług. Natomiast w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane
    odrębne rozstrzygnięcie.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi
    Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym
    przez Pana w złożonym wniosku. Niniejszą interpretację wydano w szczególności w

    oparciu o informację, że jest Pan stroną warunkowej umowy dzierżawy ze spółką. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że ta interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.