Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.250.2025.1.KF
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-05
Teza: Brak możliwości wliczenia do wartości sprzedaży, o której
mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, sprzedaży mediów do lokali
mieszkalnych wykorzystywanych wyłącznie na cele
mieszkaniowe, zwolnionej przedmiotowo od podatku od
towarów i usług zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 10 i 11 rozporządzenia
Ministra Finansów z 20 grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień od
podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych
zwolnień.
Słowa kluczowe: cel-cele mieszkaniowe
media
refaktura
wspólnoty-wspólnota mieszkaniowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury
dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie
podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - obliczanie obortu
Przepisy: [VAT][WIS] Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie
zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków
stosowania tych zwolnień-Rozdział 2-§ 3-ust. 1-pkt 10
[VAT][WIS] Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie
zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków
stosowania tych zwolnień-Rozdział 2-§ 3-ust. 1-pkt 11

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy kwestii braku obowiązku wliczania do wartości sprzedaży, o
    której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, sprzedaży mediów do lokali mieszkalnych
    wykorzystywanych wyłącznie na cele mieszkaniowe, zwolnionej przedmiotowo od podatku
    od towarów i usług zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 10 i 11 rozporządzenia Ministra Finansów z 20
    grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków
    stosowania tych zwolnień.
    Opis stanu faktycznego
    Wspólnota Mieszkaniowa składa się z 64 lokali mieszkalnych. Właściciele lokali, zgodnie z
    treścią art. 12 ust. 2 i art. 13 ust. 1 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz.
    U. z 2017 r. poz. 1529) ponoszą wydatki i ciężary związane z utrzymaniem nieruchomości
    wspólnej (koszty zarządu nieruchomością wspólną, fundusz remontowy).
    Ponadto, Wspólnota Mieszkaniowa nabywa w imieniu własnym media od zewnętrznych
    dostawców tj. woda i gaz i dokonuje rozliczeń mediów na rzecz właścicieli lokali
    mieszkalnych i usługowych. Właściciele są również obciążani opłatą za wywóz nieczystości,
    które Wspólnota odprowadza do Gminy. Wspólnota Mieszkaniowa uzyskuje także
    przychody z odsetek bankowych oraz z innych przychodów tzw. pożytków (wynajem
    dachu pod antenę) w skali roku tj. kwota około 52 tys. zł.

## Pytanie

Czy w świetle art. 113 ust. 1 i ust. 2 pkt. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, Wspólnota Mieszkaniowa powinna wliczać do wartości sprzedaży, o
    której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy sprzedaż mediów do lokali mieszkalnych
    wykorzystywanych wyłącznie na cele mieszkaniowe, zwolnioną przedmiotowo z VAT
    zgodnie z par. 3 ust. 1 pkt. 10 i 11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia
    2013 r. w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania
    tych zwolnień?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W myśl analizowanego art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (dalej ustawa o PTU), do limitu wartości sprzedaży, o którym mowa w art.
    113 ust. 1 nie wlicza się czynności zwolnionych na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów
    wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy, z wyjątkiem transakcji związanych z
    nieruchomościami (...), jeżeli czynności te nie maja charakteru transakcji pomocniczych.
    Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż mediów dla właścicieli lokali mieszkalnych
    wykorzystywanych wyłącznie na cele mieszkaniowe nie może być traktowana jako
    transakcja związana z nieruchomością, a w konsekwencji jej wartości nie należy
    uwzględnić w wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o PTU.
    Kluczowa w niniejszej sprawie jest wykładnia pojęcia „transakcji związanych z
    nieruchomościami”, zawartego w art. 113 ust. 2 pkt. 2 lit a) ustawy o PTU.
    Państwa zdaniem, zapewnienie dostawy gazu, wody i odprowadzenia ścieków czy wywozu
    nieczystości stałych stanowi cel sam w sobie. Przedmiotem transakcji odsprzedaży

    mediów jest nieruchomość - rozumiana jako element konstytutywny transakcji - ponieważ
    takim podstawowym elementem świadczenia są: gaz, woda i odprowadzenie ścieków
    (wykazane w konkretnej ilości i rozliczone po konkretnej cenie).
    Niewątpliwie czynność polegająca na odsprzedaży mediów ma określony związek z
    nieruchomością, ale nie jest to związek ścisły (bezpośredni), który polega m.in. na tym, że
    nieruchomość musi być nieodzownym i konstytutywnym elementem transakcji. Media są
    dostarczane do nieruchomości ponieważ jest to miejsce ich wykorzystania. Jednak sam
    fakt umieszczenia urządzeń przesyłowych (infrastruktury technicznej) w nieruchomości
    nie oznacza, że przedmiotem czynności związanych z mediami jest nieruchomość.
    Brak dostawy mediów nie ma też wpływu na byt danej nieruchomości. Wobec uznania , że
    transakcje dostawy mediów dla właścicieli lokali nie mogą być uznane za związane z
    nieruchomościami, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje kwestia oceny, czy
    mają one charakter transakcji pomocniczych. Określając swoje stanowisko w niniejszej
    sprawie uwzględnili Państwo utwierdzoną już argumentację sądów administracyjnych jak i
    orzecznictwo TSUE, odnoszące się do zdefiniowania pojęcia „transakcje związane z
    nieruchomościami” np.:
        wyrok WSA w Gdańsku z 24 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 1638/17,
        wyrok WSA w Gliwicach z 24 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/GI 577/17,
        wyroki WSA w Poznaniu z 17 maja 2017 r., sygn., akt I SA/Po 1546/16,
        wyrok z 6 czerwca 2017 r., sygn. I SA/Po 1549/16,
        wyrok z 19 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Po 2427/15,
        wyrok WSA we Wrocławiu z 20 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 248/16,
        wyroki WSA w Warszawie z 8 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 472/16,
        wyrok z 13 września 2017 r., sygn. akt. III SA/Wa 2780/16,
        wyrok WSA w Krakowie z 27 października 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 654/16,
        wyrok NSA i FSK 131/14 z 21 kwietnia 2015 r.,
        wyrok TSUE z 27 czerwca 2013 r., w sprawie C-155/12.
    Ponadto, skoro w przypadku najmu nieruchomości wyposażonej we wszystkie media w
    orzecznictwie sądowo-administracyjnym utrwalił się pogląd, że odsprzedaż mediów może
    być usługą odrębną od najmu nieruchomości, to tym bardziej należy uznać, że w
    przypadku gdy odsprzedaż mediów jest celem samym w sobie, takie usługi w ogóle nie
    mieszczą się w pojęciu transakcji związanych z nieruchomością. Są to transakcje związane
    z zakupem i sprzedażą energii, gazu, wody i odbioru nieczystości (wyrok TSUE z 16
    kwietnia 2015 r. w sprawie C-42/14).
    Ponadto Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej dla Wspólnoty Mieszkaniowej
    obsługiwanej przez firmę administracyjną, która także świadczy usługi dla Państwa
    Wspólnoty po wyroku NSA z 28 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 205/20, wydał
    interpretacje z 14 września 2023 r., w której stwierdził, że nie powinno wliczać się do
    wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy sprzedaży mediów do lokali
    mieszkalnych wykorzystywanych wyłącznie na cele mieszkaniowe lokali. Zgodnie z
    przytoczoną powyżej argumentacją odsprzedaż mediów nie może być traktowana jako
    transakcja związana z nieruchomością, a w konsekwencji jej wartość nie może być
    uwzględniona w wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
        Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
        podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
        kraju.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
        Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
        przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
        Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
        świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
        niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w
        rozumieniu art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług, w
    rozumieniu art. 5 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Analizując bowiem powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów lub
    świadczenie usług podlegać będą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    wyłącznie wówczas, gdy dokonywane będą przez podmiot mający status podatnika, a
    dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
        Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
        prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
        której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
        Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
        lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
        rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
        gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
        towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
        zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Jak stanowi art. 29a ust. 1 ustawy:
        Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art.
        119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący
        dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży
        od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami,
        subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni
        wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:

        Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży rozumie się przez to
        odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju,
        eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Jak wynika z powyższych przepisów, na podstawę opodatkowania składają się kwoty
    należne z tytułu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, które są
    wykonywane przez podatnika.
    Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 82 ust. 3 ustawy:
        Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia,
        wprowadzić inne niż określone w art. 43-81 zwolnienia od podatku, a także
        określić szczegółowe warunki stosowania tych zwolnień, uwzględniając:
        1) specyfikę wykonywania niektórych czynności oraz uwarunkowania obrotu
        gospodarczego niektórymi towarami;
        2) przebieg realizacji budżetu państwa;
        3) potrzebę uzyskania dostatecznej informacji o towarach będących przedmiotem
        zwolnienia;
        4) przepisy Unii Europejskiej.
    Stosownie więc do § 3 ust. 1 pkt 10-11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20
    grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków
    stosowania tych zwolnień (Dz. U. z 2023 r. poz. 955 ze zm.), zwanego dalej
    „rozporządzeniem”:
        Zwalnia się od podatku:
        10) czynności związane z utrzymaniem lokali mieszkalnych, wykorzystywanych
          wyłącznie na cele mieszkaniowe, za które pobierane są opłaty, wykonywane
          przez wspólnotę mieszkaniową na rzecz właścicieli tych lokali, tworzących w
          określonej nieruchomości tę wspólnotę;
        11) czynności wykonywane przez wspólnotę mieszkaniową lub właścicieli lokali
          mieszkalnych tworzących w określonej nieruchomości wspólnotę
          mieszkaniową, na rzecz osób używających na podstawie innego tytułu
          prawnego niż prawo własności lokale należące do właścicieli tworzących tę
          wspólnotę mieszkaniową, za które pobierane są opłaty niezależne od
          właściciela w rozumieniu ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw
          lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.
          U. z 2023 r. poz. 725) lub opłaty pośrednie w rozumieniu ustawy z dnia 22
          czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.
          U. z 2022 r. poz. 1623), jeżeli lokale te są wykorzystywane wyłącznie na cele
          mieszkaniowe.
    Prawa i obowiązki członków wspólnoty oraz zakres zarządu nieruchomością wspólną
    określa natomiast ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2021 r.
    poz. 1048), zwanej dalej „ustawą o własności lokali”.
    Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy o własności lokali:
        Ustawa określa sposób ustanawiania odrębnej własności samodzielnych lokali
        mieszkalnych, lokali o innym przeznaczeniu, prawa i obowiązki właścicieli tych
        lokali oraz zarząd nieruchomością wspólną.
    Postanowienia ustawy o własności lokali odnoszą się zarówno do lokali mieszkalnych, jak
    też do lokali o innym przeznaczeniu, tzw. lokali użytkowych (np. usługowych).
    W myśl art. 6 ustawy o własności lokali:

        Ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy
        wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i
        zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana.
    Przepis ten nadaje wspólnocie mieszkaniowej przymiot jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej. Wspólnota mieszkaniowa jest odrębnym od członków
    wspólnoty podmiotem praw i obowiązków, a tym samym działając w ramach przyznanej
    zdolności prawnej może nabywać prawa i obowiązki do własnego majątku. Jednostka,
    która powstała w oparciu o przepis art. 6 ustawy o własności lokali, posiada określoną
    strukturę, w której skład wchodzą właściciele lokali, którzy są zobowiązani do określonych
    zachowań oraz czynności wynikających z tej ustawy.
    Wspólnota Mieszkaniowa składa się z 64 lokali mieszkalnych. Właściciele lokali ponoszą
    wydatki i ciężary związane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej (koszty zarządu
    nieruchomością wspólną, fundusz remontowy). Wspólnota Mieszkaniowa nabywa w
    imieniu własnym media od zewnętrznych dostawców tj. woda i gaz i dokonuje rozliczeń
    mediów na rzecz właścicieli lokali mieszkalnych. Właściciele są również obciążani opłatą za
    wywóz nieczystości, które Wspólnota odprowadza do Gminy. Ponadto, jak wynika z
    wniosku sprzedaż mediów do lokali mieszkalnych wykorzystywanych wyłącznie na cele
    mieszkaniowe, zwolniona jest przedmiotowo z podatku VAT na podstawie § 3 ust. 1 pkt 10
    i 11 rozporządzenia.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy w świetle art. 113 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy,
    powinni Państwo wliczać do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy,
    sprzedaż mediów do lokali mieszkalnych wykorzystywanych wyłącznie na cele
    mieszkaniowe, zwolnioną przedmiotowo od podatku od towarów i usług na podstawie § 3
    ust. 1 pkt 10 i 11 rozporządzenia.
    Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że usługą jest tylko takie świadczenie, w
    przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący z
    niego korzyść (choćby potencjalną). Podatek od towarów i usług obciąża konsumpcję, czyli
    dopóki nie ma kogoś, kto odnosiłby lub powinien odnosić konkretne (wymierne) korzyści o
    charakterze majątkowym wiążące się z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie
    będzie usługą, ponieważ nie ma wówczas żadnej konsumpcji. Odbiorcą świadczenia musi
    być inny podmiot niż wykonujący usługę.
    Przy czym, jak stanowi art. 8 ust. 2a ustawy:
        W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
        trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam
        otrzymał i wyświadczył te usługi.
    Przepis ten jest źródłem praw i obowiązków podatników w odniesieniu do świadczeń
    określanych mianem „odsprzedaży” lub „refakturowania” usług. Zatem nabycie usług oraz
    ich późniejsza odsprzedaż (z marżą czy bez) powinny być zawsze traktowane jako dwie
    odrębne transakcje usługowe.
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
        Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
        oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy, towarami są m.in. wszelkie postacie energii, w tym energii
    elektrycznej, gazu i energii cieplnej oraz chłodniczej. Oznacza to, że w przypadku
    wykonywania świadczeń dotyczących tych mediów na gruncie podatku od towarów i usług
    będziemy mieć do czynienia z dostawą towarów. Jeśli chodzi o inne media (objęte
    zakresem opodatkowania), będzie to świadczenie usług.
    Ostatecznym nabywcą towarów i konsumentem usług w ramach udostępniania mediów w
    nieruchomości wchodzącej w skład wspólnoty mieszkaniowej jest: właściciel lokalu w
    odniesieniu do lokalu i wspólnota w zakresie części wspólnych nieruchomości.

    Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o własności lokali:
        Właściciel ponosi wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu, jest obowiązany
        utrzymywać swój lokal w należytym stanie, przestrzegać porządku domowego,
        uczestniczyć w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości
        wspólnej, korzystać z niej w sposób nieutrudniający korzystania przez innych
        współwłaścicieli oraz współdziałać z nimi w ochronie wspólnego dobra.
    Istnieją więc dwa rodzaje obowiązków członków wspólnoty mieszkaniowej: związane z
    nieruchomością wspólną oraz związane z odrębną własnością lokalu.
    Jak stanowi art. 14 ustawy o własności lokali:
        Na koszty zarządu nieruchomością wspólną składają się w szczególności:
        1) wydatki na remonty i bieżącą konserwację;
        2) opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody, w części dotyczącej
        nieruchomości wspólnej, oraz opłaty za antenę zbiorczą i windę;
        3) ubezpieczenia, podatki i inne opłaty publicznoprawne, chyba że są pokrywane
        bezpośrednio przez właścicieli poszczególnych lokali;
        4) wydatki na utrzymanie porządku i czystości;
        5) wynagrodzenie członków zarządu lub zarządcy.
    Według art. 15 ust. 1 ustawy o własności lokali:
        Na pokrycie kosztów zarządu właściciele lokali uiszczają zaliczki w formie
        bieżących opłat, płatnych z góry do 10 dnia każdego miesiąca.
    Właściciele lokali zobowiązani są zatem do uczestnictwa w kosztach zarządu związanych z
    nieruchomością wspólną – na ich pokrycie uiszczają zaliczki w formie bieżących opłat oraz
    do ponoszenia wydatków związanych z utrzymaniem własnych lokali.
    W przypadku nabycia towarów i usług w ramach zarządu nieruchomością wspólną,
    wspólnota, będąc jednostką odrębną od właścicieli lokali, nabywając towary i usługi dla
    celów nieruchomości wspólnej, nie wykonuje żadnych czynności na rzecz właścicieli,
    ponieważ w takim przypadku działa w imieniu własnym i na własny rachunek. Działa
    wtedy jako podmiot stosunków zobowiązaniowych wynikających z zarządu
    nieruchomością wspólną, którego działanie jest jedynie finansowane przez właścicieli
    wyodrębnionych lokali mieszkalnych mających udziały w nieruchomości wspólnej – m.in.
    w formie zaliczek, o których mowa w art. 14 ustawy o własności lokali.
    Odbiorcą nabywanych towarów i usług jest więc – jako odrębny od jej członków podmiot
    prawa – wspólnota mieszkaniowa. Ponieważ występuje ona jako ostateczny konsument,
    nie świadczy więc w tym zakresie żadnych czynności opodatkowanych podatkiem od
    towarów i usług na rzecz właścicieli odrębnych lokali.
    Uiszczanie należności przez członków wspólnoty tytułem pokrycia kosztów zarządu
    nieruchomością wspólną nie jest zatem objęte przepisami ustawy o podatku od towarów i
    usług, a tym samym nie są Państwo podatnikiem podatku VAT z tego tytułu.
    Natomiast w przypadku, gdy wydatki ponoszone są przez właściciela wyłącznie w związku
    z odrębną własnością lokalu, Wspólnota występuje w odmiennej roli. W takiej sytuacji
    nabywają Państwo bowiem towary i usługi w swoim imieniu, jednakże na rzecz właścicieli
    poszczególnych lokali, którzy na poczet tych zakupów dokonują stosownych wpłat.
    Zakupując towary i usługi, które przyporządkowują Państwo następnie do poszczególnych
    lokali, dokonują Państwo ich odsprzedaży właścicielom lokali.
    W sytuacji takiej środki, które są uiszczane przez właścicieli poszczególnych lokali
    (będących członkami tej wspólnoty) na ich utrzymanie, stanowią zapłatę za
    odsprzedawane im przez Wspólnotę towary i usługi. Zatem, w odniesieniu do rozliczania

    wydatków związanych z utrzymaniem poszczególnych lokali (ponoszonych m.in. z tytułu
    zakupu przez Wspólnotę towarów i usług do tych lokali) zastosowanie znajdą przepisy
    ustawy o podatku od towarów i usług.
    Należy więc stwierdzić, że dokonując odsprzedaży (zakupionych uprzednio w tym celu)
    towarów i usług, związanych wyłącznie z utrzymaniem poszczególnych lokali, właścicielom
    tych lokali (będącym członkami Wspólnoty), działają Państwo jako podatnik podatku od
    towarów i usług.
    Tym samym, działając w imieniu własnym, ale na rzecz poszczególnych właścicieli lokali,
    biorą Państwo udział w świadczeniu usług podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, jako podatnik tego podatku.
    Odnośnie zatem kwestii wliczenia do limitu sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ust. 1
    ustawy, pobieranych przez Państwa opłat na poczet dostawy mediów, podkreślić należy,
    że zwolnienie od podatku w oparciu o § 3 ust. 1 pkt 10 i 11 rozporządzenia możliwe jest
    wyłącznie w odniesieniu do opłat pobieranych przez Wspólnotę od członków tej wspólnoty
    lub innych użytkowników zamieszkujących w lokalach, będących własnością członków tej
    wspólnoty.
    Ponadto, zastosowanie ww. zwolnienia od podatku uzależnione jest od spełnienia
    przesłanek obiektywnych dotyczących charakteru danego lokalu (lokal mieszkalny) oraz
    subiektywnych dotyczących przeznaczenia tego lokalu (cel mieszkaniowy). Zatem
    zwolnieniem określonym w ww. przepisie rozporządzenia objęto tylko towary i usługi
    związane z lokalami mieszkalnymi wykorzystywanymi wyłącznie na cele mieszkaniowe.
    Użyty przez ustawodawcę w ww. przepisie zwrot „wyłącznie” wskazuje, że warunkiem
    koniecznym do zastosowania przedmiotowego zwolnienia jest wykorzystywanie lokali na
    cele mieszkaniowe.
    Tym samym, zwolnieniu temu nie podlega dostawa towarów i usług związanych z lokalami
    innymi niż mieszkalne oraz lokalami mieszkalnymi wykorzystywanymi na cel inny niż
    mieszkaniowy.
    Zatem, mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności sprawy oraz
    obowiązujące przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, że odsprzedaż przez
    Państwa mediów na rzecz właścicieli lokali mieszkalnych, w przypadku, gdy lokale te
    wykorzystywane są wyłącznie na cele mieszkaniowe, korzysta ze zwolnienia od podatku
    na podstawie § 3 ust. 1 pkt 10-11 rozporządzenia.
    Odnosząc się natomiast do Państwa wątpliwości dotyczących kwestii, czy opłaty za media
    należy wliczać do wartości sprzedaży, należy przeanalizować czy ww. opłaty należy
    traktować jako transakcje związane z nieruchomościami.
    Zauważyć należy, że wspólnota mieszkaniowa prowadząc działalność gospodarczą, może –
    na podstawie art. 113 ustawy – korzystać ze zwolnienia podmiotowego.
    Jak wynika z art. 113 ust. 1 ustawy:
        Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego
        siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość
        sprzedaży, z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym
        roku podatkowym kwoty 200 000 zł.
    Stosownie do art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a) ustawy:
        Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się odpłatnej dostawy
        towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie
        art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 - z wyjątkiem
        transakcji związanych z nieruchomościami (...) - jeżeli czynności te nie mają
        charakteru transakcji pomocniczych.

    Zgodnie z art. 288 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006 r.
    str. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:
    1) Kwota rocznego obrotu stanowiąca punkt odniesienia dla zastosowania zwolnienia, o
      którym mowa w art. 284, obejmuje następujące kwoty, z wyłączeniem VAT:
      a) wartość dostaw towarów i świadczenia usług w zakresie, w jakim byłyby one
        opodatkowane, gdyby zostały dokonane przez podatnika nieobjętego
        zwolnieniem;
      b) wartość transakcji zwolnionych, z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na
        poprzednim etapie, zgodnie z art. 110 lub 111 lub art. 125 ust. 1;
      c) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 146-149 oraz art. 151, 152 i 153;
      d) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 138, gdy zastosowanie ma
        zwolnienie przewidziane w tym artykule;
      e) wartość transakcji związanych z nieruchomościami, transakcji finansowych, o
        których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)-g), oraz usług ubezpieczeniowych i
        reasekuracyjnych, chyba że transakcje te mają charakter transakcji pomocniczych.
    2) Zbycia materialnych lub niematerialnych dóbr inwestycyjnych podatnika nie
      uwzględnia się do celów obliczania obrotu, o którym mowa w ust. 1.
    Zgodnie z powyższym, do obrotu zalicza się tylko transakcje przedsiębiorstwa podlegające
    opodatkowaniu (lit. a) i niektóre transakcje zwolnione z podatku (lit. b-e). Kwoty
    wymienione w lit. b-e, które należy uwzględnić w obliczeniu, mogą zatem dotyczyć tylko
    transakcji zwolnionych z podatku.
    Zarówno przepisy Dyrektywy 200/112/WE Rady, jak i przepisy wykonawcze nie definiują
    pojęcia „transakcji związanych z nieruchomościami”. Ustalenie zakresu tego pojęcia jest
    natomiast kluczowe dla wskazania, czy usługi polegające na dostawie mediów do lokali
    mieszkalnych powinny być wliczane mimo obowiązującego zwolnienia przedmiotowego,
    do limitu zwolnienia podmiotowego.
    Jak wynika z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-716/18 z 9
    lipca 2020 r., zawarte w art. 288 pkt 4 sformułowanie „transakcje związane z
    nieruchomościami” może oznaczać jedynie transakcje dotyczące nieruchomości objęte
    zwolnieniem przewidzianym w art. 135 ust. 1 lit. j), k) i l) Dyrektywy 200/112/WE Rady.
    Zatem jedynie świadczenie usług, które pozostaje w bezpośrednim związku z
    nieruchomością, mieścić się będzie w pojęciu transakcji związanych z nieruchomościami.
    Tym samym, powinien istnieć wystarczająco bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem
    usług a przedmiotową nieruchomością, z tego względu, że sprzeczne z systematyką tego
    przepisu byłoby dopuszczenie, aby w zakresie tej zasady szczególnej mieściło się każde
    świadczenie usług, które pozostaje w jakimkolwiek, nawet niewielkim związku z
    nieruchomością, ponieważ znaczna liczba usług jest mniej lub bardziej związana z
    nieruchomością. Konieczne jest zatem, aby świadczenie było związane z wyraźnie
    określoną nieruchomością. Co więcej mając na uwadze, iż wiele usług jest w ten lub inny
    sposób związanych z nieruchomościami, konieczne jest, aby przedmiotem świadczenia
    usług była sama nieruchomość. Tak dzieje się w szczególności wówczas, gdy
    nieruchomość określoną w sposób wyraźny należy uznać za konstytutywny element
    świadczenia usług, jako że stanowi ona centralny i nieodzowny element tego świadczenia.
    Mając na uwadze wymienione wyżej cechy charakterystyczne związku usługi z
    nieruchomością i odnosząc je do analizowanego art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a) ustawy, należy
    wskazać, że czynność polegająca na odsprzedaży mediów ma określony związek z
    konkretną nieruchomością, ale nie jest to związek bezpośredni. Dodatkowo nieruchomość
    nie jest elementem konstytutywnym tych transakcji, ponieważ podstawowym jej

    elementem są media. Tym samym, odsprzedaż mediów nie może być traktowana jako
    transakcja związana z nieruchomością, a jej wartość nie może być uwzględniona w
    wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
    W przedstawionej sytuacji, gdy dokonują Państwo odsprzedaży mediów (refaktura), na
    rzecz właścicieli lokali mieszkalnych, korzystających ze zwolnienia określonego w § 3 ust. 1
    pkt 10 i 11 rozporządzenia, nie można uznać świadczonej czynności jako transakcji
    związanej z nieruchomością, tzn. że jej wartość nie może być uwzględniona w wartości
    sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
    Podsumowując, nie powinni Państwo wliczać do wartości sprzedaży, o której mowa w art.
    113 ust. 1 ustawy, sprzedaży mediów do lokali mieszkalnych wykorzystywanych wyłącznie
    na cele mieszkaniowe, zwolnionej przedmiotowo od podatku od towarów i usług zgodnie
    z § 3 ust. 1 pkt 10 i 11 rozporządzenia Ministra Finansów z 20 grudnia 2013 r. w sprawie
    zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień.
    Państwa stanowisko uznaję zatem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.