Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/4511-1-121/15-2/TW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2015-04-24
Teza: Obowiązki płatnika.
Słowa kluczowe: dojazdy; samochód-samochód służbowy; świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przedstawione we wniosku z dnia 26 stycznia 2015 r. (data wpływu 29 stycznia 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 29 stycznia 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Sp. z o.o. (dalej: Spółka) udostępnia Członkom Zarządu oraz Dyrektorowi Finansowemu zatrudnionym na podstawie umowy o pracę (dalej: pracownicy) samochody w celu wykonywania obowiązków służbowych. Z uwagi na niejednokrotnie mobilny charakter czynności wykonywanych służbowo przez pracowników, wymaganą od nich dyspozycyjność oraz zabezpieczenie stałej gotowości do świadczenia pracy, obowiązkiem pracowników jest parkowanie przekazanych im samochodów służbowych w bezpiecznym miejscu znajdującym się m.in. w obrębie miejsca zamieszkania pracowników.

Parkowanie bądź garażowanie w miejscu zamieszkania pracowników ma na celu zapewnić pracownikom mobilność, dyspozycyjność oraz stałą gotowość do wykonywania obowiązków służbowych, jednocześnie umożliwiając im sprawowanie nadzoru i zapewnienie bezpieczeństwa powierzonych im samochodów służbowych stanowiących mienie Spółki. Zasadą obowiązującą w Spółce jest m.in. to, że pracownicy mogą rozpoczynać podróż służbową z miejsca zamieszkania.

W konsekwencji powyższego, pracownicy wykorzystują powierzone im samochody także w celu dojazdu do siedziby Spółki bądź innego miejsca wykonywania obowiązków służbowych z ustalonego miejsca parkowania (m.in.: garażu, parkingu strzeżonego lub innego miejsca w obrębie miejsca zamieszkania) oraz z powrotem.

Samochody służbowe mogą być wykorzystywane przez pracowników wyłącznie w celach służbowych w pełnym zakresie wykonywanych obowiązków służbowych wynikających z zawartej ze Spółką umowy o pracę, zakresu wykonywanych czynności oraz otrzymanych zadań. Pracownicy nie wykorzystują samochodów dla celów prywatnych.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w związku z wynikającego z faktu udostępnienia pracownikom Spółki samochodów służbowych zobowiązaniem pracowników do parkowania samochodów służbowych w miejscu zamieszkania w celu zapewnienia pełnej dyspozycyjności i gotowości do świadczenia pracy w każdym momencie oraz pełnego nadzoru i bezpieczeństwa powierzonych im samochodów służbowych stanowiących mienie Spółki, z tytułu dojazdów z miejsca parkowania bądź garażowania samochodu do siedziby Spółki lub innego miejsca wykonywania pracy i z powrotem, pracownicy uzyskują przychód w rozumieniu art. 12 ust. 1 Ustawy PIT, a Spółka ma obowiązek ustalenia przychodu podlegającego opodatkowaniu z tytułu stosunku pracy oraz obliczenia i pobierania z tego tytułu od pracowników zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych zgodnie z art. 31 Ustawy PIT?

Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku gdy pracownicy wykorzystują samochody służbowe do dojazdów z miejsca bezpiecznego parkowania bądź garażowania do siedziby Spółki lub innego miejsca wykonywania czynności służbowych, nie osiągają oni przychodu z nieodpłatnego świadczenia wynikającego z art. 12 ust. 1 Ustawy PIT. W konsekwencji Spółka nie jest zobowiązana, jako płatnik, do obliczania i pobrania od pracowników zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Uzasadnienie.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 Ustawy PIT za przychody ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenie zasadnicze, wynagrodzenie za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Zgodnie z art. 12 ust. 2a znowelizowanej Ustawy PIT (obowiązującej od 1 stycznia 2015 r.) za nieodpłatne świadczenie uznaje się w szczególności nieodpłatne świadczenie z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych.

Jak wskazano w stanie faktycznym, Spółka udostępnia swoim pracownikom samochody służbowe, które należą do Spółki i postawione są do dyspozycji pracownika tylko i wyłącznie w celu wykorzystania do celów służbowych.

W ocenie Spółki, wykorzystanie samochodów służbowych – w celu dojazdu z bezpiecznego miejsca parkowania bądź garażowania do siedziby Spółki bądź innego miejsca, w którym pracownicy wykonują swoje obowiązki służbowe, oraz z drogi powrotnej pomiędzy tymi miejscami – nie należy rozpatrywać w kategorii przysporzenia stanowiącego nieodpłatne świadczenie na rzecz pracowników, o którym mowa w art. 12 ust. 1 Ustawy PIT.

Tytułem przykładu wskazać można interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2014 r., ILPB2/415-1023/13-2/AJ, w której czytamy, że: „przejazdy Członków Zarządu samochodem służbowym do/z wyznaczonego miejsca garażowania z/do miejsca wykonywania obowiązków służbowych, do siedziby Spółki, bądź innego wymaganego obowiązkami służbowymi miejsca – o ile nie służą osobistym celom pracowników lecz wykorzystywane są w ramach realizacji zadań służbowych – nie stanowią nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem ich wartość nie można uważać za przychód pracowników ze stosunku pracy”.

Poza tym niektórzy członkowie zarządu wykonują jednocześnie obowiązki Kierownika (Zastępcy) Ruchu Zakładu Górniczego. Obowiązki te wymagają pełnej 24-godzinnej dyspozycyjności w dni robocze a także w dni wolne od pracy, co jest zgodne z § 12.3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w podziemnych zakładach górniczych: Dz.U.2002.139.1169. – „Kierownicy Ruchu Zakładu Górniczego bądź ich zastępcy poza godzinami pracy a także w dni wolne od pracy pełnią dyżury domowe”.

Spółka podkreśla, że przedmiotem niniejszego zapytania jest tylko i wyłącznie wykorzystanie samochodu służbowego przez pracowników w celu dojazdu do miejsca pracy z określonego miejsca bezpiecznego parkowania bądź garażowania samochodu i w celu powrotu w związku z wykorzystaniem samochodów w celach służbowych, zapytanie nie dotyczy wykorzystania przez pracowników samochodu służbowego w celach prywatnych.

Analogiczne stanowisko w takich samych sprawach zostało niejednokrotnie wyrażane także w innych indywidualnych interpretacjach prawa podatkowego, przykładowo wydanych: w dniu 2 października 2014 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie sygn. IPPB5/423-640/14-4/AM; w dniu 7 sierpnia 2014 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach sygn. IBPBII/1/415-399/14/MK; w dniu 16 czerwca 2014 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie sygn. IPPB2/415-260/14-2/MK1; w dniu 31 marca 2014 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu sygn. ILPB1/415-39/14-2/AMN; w dniu 31 stycznia 2014 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu sygn. ILPB2/415-1072/13-2/WM; w dniu 26 czerwca 2013 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach sygn. IBPBII/1/415-366/13/BD; w dniu 31 grudnia 2012 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi sygn. IPTPB1/415-609/12-2/DS; w dniu 27 września 2012 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi sygn. IPTPB1/415-376/12-4/ASZ; w dniu 1 września 2011 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu sygn. ILPB2/415-642/11-2/JK; w dniu 19 maja 2010 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie sygn. IPPB2/415-168/10-2/AS; w dniu 20 sierpnia 2009 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie sygn. IPPB2/415-361/09-4/MK; w dniu 4 lutego 2009 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach sygn. IBPBII/1/415-89/09/HK.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W myśl art. 12 ust. 1 ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Stosownie do art. 31 ww. ustawy, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Przepisy dotyczące określania przychodu ze stosunku pracy, w szczególności dotyczące innych nieodpłatnych świadczeń należy rozpatrywać w kontekście przepisów obowiązujących pracowników określających m.in. zasady użytkowania i dbania o powierzone pracownikom mienie.

Jak wynika z dyspozycji art. 124 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1502, z późn. zm.), pracownik odpowiada w pełnej wysokości również za szkodę w mieniu innym niż wymienione w § 1, powierzonym mu z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się.

Wobec powyższego uznać należy, że realizacja obowiązków służbowych przez pracownika nie może generować dla tego pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego należy uznać, że pracownicy dojeżdżający samochodami służbowymi z wyznaczonego miejsca parkowania do miejsca wykonywania obowiązków służbowych, w tym do siedziby Spółki oraz z miejsca wykonywania obowiązków służbowych do wyznaczonego miejsca parkowania nie uzyskują przychodów ze stosunku pracy w postaci nieodpłatnego świadczenia w sytuacji, gdy Spółka zobowiązała pracowników do parkowania samochodów służbowych w miejscu zamieszkania w celu zapewnienia pełnej dyspozycyjności i gotowości do świadczenia pracy w każdym momencie oraz pełnego nadzoru i bezpieczeństwa powierzonych im samochodów służbowych stanowiących mienie Spółki. Wskazane przejazdy stanowią bowiem realizację celu służbowego jakim jest dbałość o powierzone mienie Spółki wyrażająca się poprzez parkowanie samochodu służbowego w miejscu gwarantującym w najwyższym możliwym stopniu jego bezpieczeństwo, a tym samym stałą gotowość do użytkowania i osiągania przychodu.

Podsumowując, w związku z wynikającego faktu udostępnienia pracownikom Spółki samochodów służbowych i zobowiązaniem pracowników do parkowania samochodów służbowych w miejscu zamieszkania w celu zapewnienia pełnej dyspozycyjności i gotowości do świadczenia pracy w każdym momencie oraz pełnego nadzoru i bezpieczeństwa powierzonych im samochodów służbowych stanowiących mienie Spółki, z tytułu dojazdów z miejsca parkowania bądź garażowania samochodu do siedziby Spółki lub innego miejsca wykonywania pracy i z powrotem, pracownicy nie uzyskują przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a Spółka nie ma obowiązku ustalenia przychodu podlegającego opodatkowaniu z tytułu stosunku pracy oraz obliczenia i pobierania z tego tytułu od pracowników zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych zgodnie z art. 31 ww. ustawy.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy uznano za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę pism urzędowych co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, tut. Organ informuje, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.