Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.747.2025.2.KK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-20
Teza: Skutki podatkowe zbycia nieruchomości.
Słowa kluczowe: nieruchomości-nabycie nieruchomości
nieruchomości-zbycie nieruchomości
skutki podatkowe-skutki podatkowe umowy
spadek
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychód z odpłatnego zbycia rzeczy
lub praw.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 5

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 sierpnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 6 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie
    skutków podatkowych sprzedaży udziału w nieruchomości. Uzupełniła go Pani pismem z
    17 września 2025 r. (data wpływu 22 września 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Sprzedała Pani nieruchomość, do której na zasadzie współwłasności małżeńskiej nabyła
    Pani prawo użytkowania wieczystego w dniu 6 października 1998 r., aktem notarialnym nr
    (...), nabyła Pani nieruchomość od firmy na wolnym rynku – działkę numer geodezyjny (...)
    wraz z budynkiem, położoną w X.
    Prowadziła Pani działalność gospodarczą na ww. nieruchomości dzierżawionej od Skarbu
    Państwa do 31 sierpnia 2007 r. do momentu przejścia na emeryturę. Od dnia 1 września
    2007 r. jest Pani na emeryturze i zaprzestała prowadzenia jakiejkolwiek działalności
    gospodarczej.
    Od dnia 1 września 2007 r. wydzierżawiła Pani przedmiotową nieruchomość – był to
    najem prywatny.
    W lutym 2024 r. zmarł Pani mąż i po zmarłym, w wyniku przeprowadzonego postępowania
    spadkowego, dziedziczyła Pani oraz córka i syn zmarłego.
    Dział spadku nie był przeprowadzany. W 2023 r., na mocy administratora, otrzymała Pani
    zgodę urzędu w X, który wszczął postępowanie dotyczące sprzedaży spadkobiercom ww.
    działki. Postępowanie zostało sfinalizowane aktem notarialnym potwierdzającym nabycie
    pełnej własności od Skarbu Państwa – akt z 11 września 2024 r., nr (...).
    Działka nie była dla spadkobierców przedmiotem działalności gospodarczej i jest to
    majątek prywatny. Prawo własności przysługiwało Pani w udziałe 4/6 części oraz dzieciom
    w udziale 1/6 każde.
    W uzupełnieniu wniosku na pytanie Organu o treści: „czy działka położona w X została już
    sprzedana? Jeżeli tak, to kiedy nastąpiła jej sprzedaż? Jeżeli działka nie została sprzedana,
    kiedy (w jakim roku podatkowym) planuje Pani sprzedaż?”, wskazała Pani, że działka
    położona w X przy ul. (...) została sprzedana 15 lipca 2025 r.
    Na pytanie Organu o treści: „ w jakim okresie przedmiotowa działka była wydzierżawiana?”
    wskazała Pani, że działka będąca przedmiotem sprzedaży była wydzierżawiana od
    momentu Pani przejścia na emeryturę, tj. w okresie od września 2007 r. do marca 2025 r.
    Umowa dzierżawy była zawarta w ramach najmu prywatnego i nie miała związku z
    działalnością gospodarczą.
    Na pytanie Organu o treści: „czy na działce w momencie sprzedaży znajdowały się budynki
    stanowiące odrębny przedmiot własności? Jeżeli tak, kiedy budynki te zostały
    wybudowane i kto był ich właścicielem?”, wskazała Pani, że ponad 26 lat temu nabyła Pani
    prawo użytkowania wieczystego działki, na której już w tym czasie znajdował się budynek
    biurowy, wybudowany przez poprzedniego użytkownika wieczystego firmę (...). W chwili
    nabycia przez Panią prawa użytkowania wieczystego działki, tj. w 1999 r., budynek ten
    stanowił część składową nieruchomości i był związany z prawem użytkowania wieczystego.
    We wrześniu 2024 r. prawo użytkowania wieczystego zostało przekształcone w prawo
    własności gruntu wraz z budynkiem.
    Na pytanie Organu o treści: „kiedy zawarła Pani związek małżeński i czy w Pani
    małżeństwie od dnia ślubu przez cały czas obowiązywał ustrój wspólności ustawowej
    majątkowej małżeńskiej?”, wskazała Pani, że związek małżeński zawarła w październiku
    1969 r. W Pani małżeństwie od dnia ślubu do dnia śmierci męża (luty 2024 r.) obowiązywał
    ustrój ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej.
    Na pytanie Organu o treści: „w jaki sposób nabyła Pani wraz z mężem ww. działkę (np.
    zakup)?”, wskazała Pani, że działkę wraz z posadowionym na niej budynkiem nabyła Pani
    wspólnie z mężem na podstawie aktu notarialnego nr (...) z 30 marca 1999 r., w drodze
    przeniesienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości od firmy (...).
    Pytania
    Czy wystąpi opodatkowanie sprzedaży nieruchomości podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych, w przypadku kiedy nieruchomość została sprzedana przed upływem 5 lat od
    daty zakupu?

    Czy data zakupu nieruchomości będzie liczona od zakupu użytkowania wieczystego, czy
    od 11 września 2024 r. od momentu wykupu na własność od Skarbu Państwa?
    Pani stanowisko w sprawie
    Pani zdaniem, uwzględniając stanowisko reprezentowane przez organy podatkowe oraz
    sądy, w ujętym stanie faktycznym przychód ze sprzedaży udziałów w prawie własności
    przedmiotowej nieruchomości przez Panią oraz pozostałych współwłaścicieli (dzieci
    zmarłego) będzie korzystać ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 w
    związku z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponieważ od
    daty nabycia nieruchomości i od chwili przejścia na emeryturę w 2007 r. przedmiotowa
    nieruchomość nie była wykorzystywana w ramach Pani działalności gospodarczej, według
    Pani oceny, jest Pani właścicielem (wcześniej użytkownikiem wieczystym) od zakupu
    użytkowania wieczystego na mocy ustawy przekształcenia i wykupu od Skarbu Państwa.
    Oświadcza Pani, że w sprawie nie toczy się postępowanie podatkowe i nie jest
    prowadzona kontrola podatkowa, ani żadna sprawa sądowa.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych rozróżnia źródła przychodów oraz
    sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
        a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
        b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
          oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
        c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      − jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
      którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że nienastępująca w wykonaniu
    działalności gospodarczej sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości
    oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek
    podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie
    nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie 5
    lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie –
    nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze sprzedaży
    nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega
    opodatkowaniu.
    Jak wskazano powyżej, moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym
    określany jest zgodnie z normami prawa cywilnego.

    Odrębnym źródłem przychodów jest, wskazana w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, pozarolnicza działalność gospodarcza.
    Zgodnie z art. 5a pkt 6 ww. ustawy:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej # oznacza to działalność zarobkową:
    a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
    b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
    c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Zgodnie natomiast z art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o
      których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed
      zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem
      miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z
      działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.
    Jednak zgodnie z art. 10 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepisy ust. 1 pkt 8 mają zastosowanie do odpłatnego zbycia wykorzystywanych na
      potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów
      specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim
      budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w
      takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
      spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim
      prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie.
    Z powyższego wynika zatem, że aby przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości, mógł
    zostać zaliczony do źródła przychodów, określonego wyżej wskazanym przepisem art. 10
    ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, spełnione muszą zostać co najmniej dwie podstawowe
    przesłanki:
    - nieruchomość nie może być przedmiotem odpłatnego zbycia w wykonywaniu
      działalności gospodarczej,
    - nieruchomość nie może być nieruchomością niemieszkalną wykorzystywaną w tej
      działalności.
    W myśl art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    Zgodnie z przepisem art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia
      składników majątku będących:

        a) środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi
          ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
        b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem
          składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie
          przekracza 1500 zł,
        c) składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy
          lub krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości
          niematerialnych i prawnych,
        d) składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego
          lub udział w takim prawie, które zgodnie z art. 22n ust. 3 nie podlegają ujęciu w
          ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
      - wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy
      prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy
      określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.
    Podkreślić bowiem należy, że ww. przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2015 r.
    nie reguluje ani kwestii kwalifikowania składnika majątku do kategorii środków trwałych,
    ani obowiązku ujmowania go w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych
    i prawnych, ani też dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Reguluje on wyłącznie kwestię
    skutków podatkowych zbycia wskazanych w nim składników majątku, podlegających
    ujęciu w ewidencji środków trwałych. O tym jaki składnik majątku może stanowić środek
    trwały decydują regulacje zawarte w art. 22a i art. 22c ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, przy czym nie wszystkie wymienione w nich rodzaje składników majątku
    mogą podlegać amortyzacji podatkowej.
    Stosownie do art. 14 ust. 2c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Do przychodów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie zalicza się przychodów z
      odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością
      gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku
      mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego
      stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału
      w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie,
      związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do
      lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu
      jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie. Przepis
      art. 30e stosuje się odpowiednio.
    W przytoczonym art. 14 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wymienione zostały szczególne kategorie przychodów, które – w przypadku uzyskania ich
    przez podatnika – stanowią przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej. Takimi
    przychodami są m.in. przychody uzyskane z odpłatnego zbycia składników majątku, tj.
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, co wynika z treści art. 14 ust.
    2 pkt 1 lit. a) ww. ustawy.
    Na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 17 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia
      składników majątku pozostałych na dzień likwidacji działalności gospodarczej lub
      działów specjalnych produkcji rolnej, prowadzonych samodzielnie.
    Zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 12 lit. a) ww. ustawy:

      Do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się przychodów z odpłatnego
      zbycia składników majątku pozostałych na dzień likwidacji prowadzonej
      samodzielnie działalności gospodarczej lub prowadzonych samodzielnie działów
      specjalnych produkcji rolnej,
      - jeżeli od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła
      likwidacja: prowadzonej samodzielnie działalności gospodarczej, prowadzonych
      samodzielnie działów specjalnych produkcji rolnej, spółki niebędącej osobą prawną
      lub nastąpiło wystąpienie wspólnika z takiej spółki, do dnia ich odpłatnego zbycia
      upłynęło sześć lat i odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności
      gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej.
    Z kolei art. 24 ust. 3b ww. ustawy stanowi, że:
      Dochodem z odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2
      pkt 17 lit. a), jest różnica między przychodem z odpłatnego zbycia a wydatkami na
      nabycie zbywanych składników, niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów w
      jakiejkolwiek formie.
    Z treści przytoczonych powyżej przepisów wynika zatem, że przychodami z działalności
    gospodarczej są zarówno przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby
    związane z działalnością gospodarczą składników majątku (z wyjątkiem nieruchomości
    mieszkalnych wymienionych w art. 14 ust. 2c ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych), jak i przychody uzyskane ze sprzedaży tych składników majątku, które
    pozostały po likwidacji działalności gospodarczej prowadzonej samodzielnie, jeżeli od
    pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła likwidacja tej
    działalności do dnia ich odpłatnego zbycia nie upłynęło sześć lat.
    W świetle wskazanych przepisów zauważyć również należy, że przychody z odpłatnego
    zbycia składników majątku będących środkami trwałymi w prowadzonej działalności
    gospodarczej (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych wymienionych w art. 14 ust. 2c
    wyżej wskazanej ustawy) stanowią przychód z działalności gospodarczej. O tym, jaki
    składnik majątku może stanowić środek trwały, decydują regulacje zawarte w art. 22a i
    22c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 22a ust. 1 ww. ustawy:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
        a) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
        b) maszyny, urządzenia i środki transportu,
        c) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Zgodnie z art. 22a ust. 2 pkt 2 ww. ustawy:
      Amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 22c, niezależnie od
      przewidywanego okresu używania, budynki i budowle wybudowane na cudzym
      gruncie.
    Natomiast stosownie do art. 22c ww. ustawy:
      Amortyzacji nie podlegają:
        1) grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,

        2) budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale
          mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe
          prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w
          spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub
          wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy,
        3) dzieła sztuki i eksponaty muzealne,
        4) wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 22b
          ust. 2 pkt 1 i 1a,
        5) składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania
          działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia
          wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której
          te składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają
          amortyzacji od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo
          zaprzestano tej działalności
      - zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i
      prawnymi.
    Z powyższych uregulowań wynika, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych nie uzależniają możliwości uznania danego składnika majątku za środek trwały
    od ujęcia go w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, czy
    też od dokonywania jego amortyzacji (zwłaszcza, że część środków trwałych objęta jest
    ustawowym wyłączeniem z amortyzacji podatkowej) - znaczenie ma sam fakt
    wykorzystywania tego składnika w działalności gospodarczej.
    W świetle tych ustaleń stwierdzić należy, że przychody z odpłatnego zbycia wszystkich
    składników majątku, a więc również składników majątku trwałego, pozostałych na dzień
    likwidacji działalności gospodarczej, jeżeli zbycie to następuje przed upływem sześciu lat
    licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła
    likwidacja działalności gospodarczej prowadzonej samodzielnie do dnia ich odpłatnego
    zbycia – stanowią przychód z tej działalności.
    Zatem przy ustaleniu źródła przychodów ze sprzedaży składników majątkowych
    wykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej istotny jest okres, jaki
    upłynął między datą likwidacji tej działalności a datą ich sprzedaży. Jeżeli okres ten nie
    przekracza sześcioletniego okresu, o którym mowa w ww. przepisach, to przychód
    uzyskany ze sprzedaży tych składników majątkowych stanowi przychód z pozarolniczej
    działalności gospodarczej. Natomiast gdy okres ten przekracza sześcioletni okres, o
    którym mowa w ww. przepisach, to przychód uzyskany ze sprzedaży tych składników
    majątkowych nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    jako przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Mając na uwadze powyższe uregulowania prawne oraz przedstawiony w treści wniosku
    opis sprawy stwierdzić należy, że sprzedaż przez Panią przedmiotowej nieruchomości
    wykorzystywanej przez Panią w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, nie
    powstanie po Pani stronie przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, o której
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ
    sprzedaż ta nastąpi po upływie 6 lat, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po
    miesiącu likwidacji Pani działalności gospodarczych. Sprzedaż ww. nieruchomości nie
    będzie skutkować powstaniem po Pani stronie przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1
    pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji, w oparciu o okoliczności przedstawione przez Panią, skutki podatkowe
    odpłatnego zbycia udziału we wskazanej nieruchomości należy rozpatrywać w kontekście

    przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli
    przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości jej części lub udziału w
    nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie.
    W przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww.
    ustawy, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych ma forma prawna ich nabycia oraz moment nabycia.
    Z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:
      W przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub
      praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym
      przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
      wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez
      spadkodawcę.
    Ponadto, zgodnie z art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku odpłatnego zbycia po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej,
      nabytych do majątku wspólnego małżonków lub wybudowanych w trakcie trwania
      wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości lub nabytych do majątku
      wspólnego małżonków praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o
      którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym
      nastąpiło ich nabycie do majątku wspólnego małżonków lub ich wybudowanie w
      trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej.
    Podkreślenia wymaga, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje
    pojęcia „nabycie”, należy zatem odwołać się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964
    r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).
    Zgodnie z art. 922 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną
      lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej.
    W myśl art. 924 Kodeksu cywilnego:
      Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.
    Natomiast jak stanowi art. 925 ww. Kodeksu:
      Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.
    Na mocy art. 926 § 1 ww. Kodeksu:
      Powołanie do spadku wynika z ustawy albo z testamentu.
    Stosownie do art. 1025 § 1 ww. Kodeksu:
      Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez
      spadkobiercę. Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych
      sporządza akt poświadczenia dziedziczenia.
    Powyższe oznacza, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają
    się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci)
    spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej.
    Z kolei, postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia
    dziedziczenia potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego
    otwarcia.
    Należy podkreślić, że użyty w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych termin „nabycie” oznacza każde uzyskanie tytułu własności (nabycie własności)

    lub każde uzyskanie określonego prawa (nabycie prawa) bez względu na fakt czy jest to
    nabycie w części ułamkowej, czy w całości. Poprzez „nabycie” należy rozumieć każde
    zwiększenie aktywów podatnika.
    Biorąc pod uwagę fakt, że nieruchomość będąca przedmiotem spadku stanowiła składnik
    majątku wspólnego małżonków, tj. Pani i męża, zasadnym jest odniesienie się również do
    przepisów ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023
    r. poz. 2809 ze zm.).
    Przepis art. 31 § 1 tej ustawy stanowi, że:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek
      wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do
      majątku osobistego każdego z małżonków.
    Z kolei z art. 35 ww. Kodeksu wynika:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału
      majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do
      rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku
      co do zasady, z chwilą ustania wspólności ustawowej, wspólność dotychczas
      bezudziałowa zostaje zastąpiona przez współwłasność w częściach ułamkowych. Od
      tej chwili małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym, niezależnie od
      tego, w jakim stopniu każdy z nich przyczynił się do jego powstania.
    W świetle natomiast art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Ustrój wspólności ustawowej obejmujący dorobek obojga małżonków ukształtowany
    został przez ustawodawcę jako wspólność łączna, bezudziałowa. Wspólność ta
    charakteryzuje się tym, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych
    udziałów w majątku wspólnym, nie mogą zatem rozporządzać udziałami, a także nie mogą
    żądać podziału majątku objętego wspólnością (art. 35 Kodeksu rodzinnego i
    opiekuńczego). Obojgu małżonkom przysługuje pełne prawo do całości majątku
    wspólnego.
    Zważywszy na tak ukształtowaną sytuację prawną małżonków objętych wspólnością
    ustawową, definitywne nabycie w czasie jej trwania nieruchomości oznacza nabycie przez
    każdego z małżonków tego prawa w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale. W
    konsekwencji, małżonek w momencie śmierci drugiego z nich nie może ponownie nabyć
    udziału w tej nieruchomości.
    Kwestia określenia momentu nabycia nieruchomości i praw majątkowych była
    przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 maja 2017 r., sygn. akt II
    FPS 2/17, w której sąd stwierdził, że: „Dla celów opodatkowania podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych, odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w
    art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176, ze zm.) nabytych przez współmałżonka w
    wyniku dziedziczenia, datą ich nabycia lub wybudowania w rozumieniu tego przepisu jest
    dzień nabycia (wybudowania) tych nieruchomości i praw majątkowych do majątku
    wspólnego małżonków”.
    Zatem, nabycie zabudowanej nieruchomości do majątku objętego małżeńską wspólnością
    ustawową, oznacza nabycie przez każdego z małżonków tych praw w całości, a nie w
    określonym ułamkowo udziale. Wskutek tego, małżonek w momencie śmierci drugiego z
    nich, nie mógł ponownie nabyć udziału w tych prawach.

    Należy zwrócić uwagę, że w przypadku, gdy przedmiotowa nieruchomość należała do
    majątku wspólnego Pani i Pani zmarłego męża, to w momencie śmierci Pani męża nie
    nastąpiło nabycie ww. nieruchomości przez Panią. W przypadku spadkobrania nie
    dochodzi bowiem do nabycia udziału w nieruchomości przez małżonka, jeżeli
    nieruchomość należała do ich majątku wspólnego.
    W konsekwencji, przewidziany w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych okres pięciu lat, w myśl art. 10 ust. 5 ww. ustawy, należy w niniejszej
    sprawie liczyć od końca roku, w którym nastąpiło nabycie przedmiotowej nieruchomości
    przez Panią i Pani męża, do wspólności majątkowej małżeńskiej (aktem notarialnym nr ...).
    Wątpliwości Pani budzi sprawa skutków przekształcenia prawa użytkowania wieczystego
    gruntu we własność, gdyż sprzedaż miała miejsce w okresie krótszym, niż pięć lat od dnia
    przekształcenia użytkowania wieczystego we własność.
    Przepis art. 155 § 1 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Pojęcie użytkowania wieczystego zawarte zostało w art. 232 ustawy Kodeks cywilny, który
    stanowi, że:
      Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa a położone w granicach
      administracyjnych miast oraz grunty Skarbu Państwa położone poza tymi granicami,
      lecz włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta i przekazane do
      realizacji zadań jego gospodarki, a także grunty stanowiące własność jednostek
      samorządu terytorialnego lub ich związków mogą być oddawane w użytkowanie
      wieczyste osobom fizycznym, i osobom prawnym.
    W myśl art. 235 § 1 ww. ustawy:
      Budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie
      należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez
      wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i
      innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami
      przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
    Stosownie, natomiast do art. 235 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na
      użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.
    Jest to prawo na rzeczy cudzej, jednak zakres i sposób określenia treści tego prawa zbliża
    je bardziej do prawa własności, niż praw rzeczowych ograniczonych. Ponadto na
    podstawie wyraźnych odesłań w art. 234 i 237 Kodeksu cywilnego do ww. prawa stosuje
    się odpowiednio przepisy o własności. Z powyższych względów prawo użytkowania
    wieczystego nie zostało wymienione w art. 244 Kodeksu cywilnego wśród innych praw
    rzeczowych ograniczonych, lecz zostało uregulowane odrębnie, jako tytuł II księgi drugiej
    Kodeksu cywilnego.
    Granice prawa użytkowania wieczystego są wyznaczane przez ustawy, zasady współżycia
    społecznego oraz umowę o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. Uprawnienie do
    wyłącznego korzystania z gruntu przez użytkownika wieczystego gruntu jest skuteczne

    wobec osób trzecich, a także właściciela gruntu, chyba że umowa o której mowa wyżej
    zawiera odrębne uregulowania dotyczące uprawnień właściciela.
    Użytkowanie wieczyste jest prawem zbywalnym, podlega dziedziczeniu oraz egzekucji.
    Użytkownik wieczysty może więc rozporządzać swoim prawem zarówno w drodze
    czynności prawnej inter vivos, jak i mortis causa. Nie można być natomiast jednocześnie
    właścicielem i użytkownikiem wieczystym gruntu, ponieważ nabycie prawa własności
    przez użytkownika wieczystego gruntu prowadzi do wygaśnięcia użytkowania wieczystego.
    Możliwe jest jednak przekształcenie prawa użytkowania wieczystego przysługującego
    osobom fizycznym będących dotychczasowymi użytkownikami wieczystymi, w prawo
    własności.
    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w
    prawo własności nie jest zdarzeniem prawnopodatkowym, które należy utożsamiać z
    nabyciem, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, a stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego faktycznego władztwa nad
    nieruchomością. Nabycie prawa do nieruchomości następuje w chwili zawarcia umowy o
    ustanowieniu (nabyciu) prawa wieczystego użytkowania.
    Mając na uwadze powołane wyżej przepisy należy stwierdzić, że przekształcenie prawa
    wieczystego użytkowania gruntu w prawo własności nieruchomości nie stanowi nowego
    nabycia nieruchomości. W konsekwencji, przewidziany w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c)
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych okres pięciu lat, należy liczyć od końca
    roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie prawa użytkowania wieczystego działki
    (na działce znajdował się budynek biurowy, który został wzniesiony przez poprzedniego
    użytkownika wieczystego) przez Panią oraz Pani męża i okres ten niewątpliwie minął.
    Reasumując, mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz powołane
    przepisy prawa stwierdzam, że sprzedaż przez Panią w 2025 r. udziału 4/6 w
    przedmiotowej nieruchomości w części nabytej przez Panią do wspólności majątkowej
    małżeńskiej na podstawie aktu notarialnego nr (...) z 30 marca 1999 r. oraz w części
    nabytej przez Panią w spadku, dla której za datę nabycia przez Panią należy uznać datę jej
    nabycia do ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej, stosownie do art. 10 ust. 6
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie będzie stanowić źródła
    przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych i nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych. Dokonana przez Panią sprzedaż tego udziału nastąpiła bowiem po upływie
    pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie prawa
    użytkowania wieczystego działki (na działce znajdował się budynek biurowy, który został
    wzniesiony przez poprzedniego użytkownika wieczystego) przez Panią oraz Pani męża. W
    związku z tym, z tytułu sprzedaży ww. udziału w nieruchomości nie jest Pani zobowiązana
    do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Wyjaśnić należy, że brak obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z
    tytułu odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości jest skutkiem niewystąpienia
    przychodu podlegającego opodatkowaniu z uwagi na upływ pięcioletniego terminu
    stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie
    zaś zastosowania zwolnienia od zapłaty podatku dochodowego przewidzianego w innych
    przepisach tej ustawy, nieznajdujących zastosowania w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy

    kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi
    postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej
    ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa
    podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą
    postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie
    jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego.
    Wskazać należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej
    sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.
    Natomiast „zainteresowanym” w rozumieniu art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa,
    jest osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej i będąca
    wnioskodawcą. W związku z tym, niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pani, nie
    wywołuje skutków prawnych dla innych osób (pozostałych spadkobierców).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/Skrytka
      Esp (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.