Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.179.2025.1.KKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-09
Teza: Działalność twórcza w zakresie programów komputerowych; art. 22 ust. 9b ustawy PIT.
Słowa kluczowe: komputery-program komputerowy
koszt-koszty uzyskania przychodów
programista
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-50% koszty uzyskania przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 9b-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 29 kwietnia 2025 r. (data wpływu 7 maja 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (dalej jako: „Spółka”) jest spółką kapitałową prawa handlowego, polskim
    rezydentem podatkowym podlegającym opodatkowaniu w Polsce od całości swoich
    dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Spółka prowadzi działalność
    gospodarczą w zakresie działalności związanej z oprogramowaniem.
    Spółka zatrudnia pracowników na podstawie umowy o pracę. Pracownicy w ramach
    wykonywania obowiązków pracowniczych zajmują się realizacją zadań opisanych poniżej.
    Spółka rozróżnia stanowiska, na których zatrudnieni są poszczególni pracownicy.
    Projekty realizowane przez Spółkę
    Praca koordynowana jest w Spółce w oparciu o wprowadzone nowoczesne metodyki
    pracy. Spółka ma przyjęty określony schemat postępowania, według którego planuje,
    buduje i kontroluje proces rozwoju oprogramowania lub nowych elementów w już
    istniejących oprogramowaniach.
    Zastosowanie metodyk zwinnych pozwala na prowadzenie prac równolegle nad kilkoma
    zagadnieniami, realizację przez zespoły projektowe w danym momencie kilku zadań oraz
    dostarczenie efektów pracy w krótkich odstępach czasu, samoorganizację zespołu
    projektowego oraz efektywne zarządzanie projektem, jak również unikanie przestojów
    prac.
    Zgodnie z przyjętymi metodami pracy, projekty prowadzone są w sposób iteracyjny,
    przyrostowy, pozwalający na bieżące weryfikowanie wyników kolejnych etapów prac i
    bieżące wprowadzanie poprawek. Ma to doprowadzić do szybkiego wytworzenia wysokiej
    jakości oprogramowania. Proces rozwoju przygotowywanych w Spółce rozwiązań zawiera
    także czynności takie, jak pisanie lub modyfikowanie kodu, jego restrukturyzowanie,
    również częściowe przepisywanie, ponowne kodowanie czy adoptowanie do potrzeb
    nowego rozwiązania. Prace w ramach prowadzonych projektów realizowane są w sposób
    systematyczny. Istotnym elementem tak prowadzonego procesu jest bieżące zapewnianie
    jakości opracowywanego oprogramowania przez dedykowane osoby, które w taki sposób
    wpływają na działania zespołów projektowych, aby już w trakcie tworzenia
    oprogramowania, na wczesnym etapie realizacji projektów, zespół mógł wykrywać i
    poprawiać ewentualne błędy czy też zagrożenia związane z bezpieczeństwem nowych
    rozwiązań. Opracowywane są strategie testów, tworzone środowiska testowe i
    rekomendacje. Efektem prowadzonych projektów rozwojowych są autorskie programy
    komputerowe (dalej: „Produkty IT”).
    Oprogramowanie tworzone w ramach prowadzonych przez Spółkę prac podlega ochronie
    prawnej wynikającej z ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Opis stanowisk i specjalizacji pracowniczych w Spółce
    W celu realizacji zadań biznesowych Spółka zatrudnia wysoko wykwalifikowanych
    specjalistów:
    · Analityk realizujący następujące działania twórcze: (...)
    Analitycy w oparciu o twórczą pracę tworzyć będą, między innymi, analizy techniczne i
    biznesowe (stworzone przez analityków w sposób indywidualny i kreatywny). Analitycy
    samodzielnie, w sposób twórczy, dobierają odpowiednie metody analiz, funkcje
    analityczne, formułują hipotezy oraz dowodzą ich słuszności. W zależności od potrzeb do
    pracy twórczej analityków należy również tworzenie funkcji analitycznych umożliwiających
    realizację zadania. Poza analizami podstawowym zadaniem analityków będzie
    projektowanie opomiarowania nowych funkcjonalności, dokumentacji technicznej
    obejmującej to opomiarowanie, jak również korekty bieżącego opomiarowania. Rezultaty
    działalności poszczególnych pracowników mają oryginalny charakter, tj. zawierają
    obiektywnie nową wartość oraz noszą cechę indywidualności, tzn. stanowią efekt
    nieszablonowej, samodzielnej pracy uwieńczonej niepowtarzalnym rezultatem, który musi
    każdorazowo być dostosowany do potrzeb konkretnego projektu.

    Tym samym, rezultaty pracy pracowników stanowią utwory w rozumieniu art. 1 ustawy z
    dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz.
    1062 z późn. zm.). Oprócz czynności prowadzących do stworzenia utworów w rozumieniu
    art. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, w ramach swoich obowiązków
    pracowniczych pracownik wykonuje także inne zadania niemające charakteru twórczego,
    takie jak np.: (...)
    Umowy o pracę
    Umowy o pracę pracowników zawarte ze Spółką oraz dokumenty stanowiące załączniki do
    niej zawierają postanowienie, zgodnie z którym w ramach obowiązków pracowniczych
    wynikających z zajmowanego stanowiska pracy pracownik będzie wykonywał na rzecz
    Spółki pracę o charakterze twórczym, w wyniku której powstaną utwory w rozumieniu art.
    1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. W umowie o pracę oraz
    dokumentach stanowiących załączniki do niej zawarte jest również postanowienie, że
    pierwotne majątkowe prawa autorskie do wszystkich utworów w rozumieniu art. 1 ustawy
    o prawie autorskim i prawach pokrewnych, stworzonych przez pracownika w ramach
    realizacji zobowiązań wynikających ze stosunku pracy, przysługują pracownikowi. Oznacza
    to, że pierwotne majątkowe prawa autorskie do programów komputerowych, jak i do
    innych utworów niebędących programami komputerowymi, przysługują pracownikowi,
    który jest ich twórcą. Jednocześnie, pracownik zobowiązuje się do przeniesienia na Spółkę
    majątkowych praw autorskich do wszystkich utworów w rozumieniu art. 1 ustawy o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych wytworzonych przez niego w ramach
    wykonywania obowiązków wynikających ze stosunku pracy, na polach eksploatacji tych
    utworów. Strony umowy o pracę postanowiły również, że przeniesienie przez
    pracowników na Spółkę majątkowych praw autorskich do utworów w rozumieniu art. 1
    ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych staje się skuteczne z dniem ustalenia
    utworu, bez konieczności składania przez strony umowy dalszych oświadczeń woli.
    Oznacza to, że pracownik przenosi na Spółkę majątkowe prawa autorskie do wskazanych
    powyżej utworów stworzonych przez niego w ramach wykonywania obowiązków
    pracowniczych, przy czym przeniesienie praw autorskich będzie miało miejsce ze skutkiem
    natychmiastowym, tj. w momencie ustalenia danego utworu. Jednocześnie, pracownik jest
    zobowiązany do niezwłocznego zawiadomienia i dostarczenia Spółce wszystkich utworów
    stworzonych przez nich w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy.
    Umowa o pracę przewiduje również dokonanie podziału wynagrodzeń pracownika na
    dwie części:
    1. Honorarium autorskie z tytułu przeniesienia na Spółkę autorskich praw majątkowych
      do utworów w rozumieniu art. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    2. Wynagrodzenie za wykonywanie pozostałych obowiązków pracowniczych.
    Honorarium autorskie jest ustalane wedle następujących zasad:
    1. Spółka będzie ustalała na dany okres rozliczeniowy stawkę godzinową dla każdego
      pracownika, która będzie odzwierciedlała jego umiejętności, doświadczenie zawodowe
      i wachlarz rozwiązań, jakim dysponuje przy pracy nad utworem.
    2. Na podstawie przekazanej ewidencji czasu, Spółka ustali ile czasu pracownik poświęcił
      na przygotowanie utworu/utworów, do których będzie przekazywał prawa autorskie w
      danym okresie rozliczeniowym.
    3. Honorarium autorskie przysługujące pracownikowi za przekazanie prawa do utworu
      będzie wyliczone poprzez przemnożenie indywidualnej stawki godzinowej pracownika
      oraz godzin poświęconych na przygotowanie danego utworu/utworów.
    Honorarium autorskie wyliczone w sposób wskazany powyżej za dany okres rozliczeniowy
    (miesiąc) będzie przysługiwać pracownikowi po łącznym spełnieniu określonych
    warunków, tj.:

    - stworzeniu utworu lub części utworu przez pracownika,
    - przeniesieniu przez pracownika na Spółkę autorskich praw majątkowych do
      stworzonych dzieł będących utworami w rozumieniu art. 1 ust. 1 Prawa autorskiego,
    - akceptacji przez przełożonego (jako osoby decyzyjnej w Spółce, na której spoczywają
      obowiązki płatnika) przedłożonej mu przez pracownika ewidencji czasu pracy, z której
      wynika, ile godzin dany pracownik pracował nad danym utworem,
    - przygotowaniu przez pracownika raportów miesięcznych szczegółowo opisanych
      poniżej,
    - prowadzeniu przez pracownika dokumentacji utworów oraz rzetelnym prowadzeniem
      karty czasu pracy.
    Kwota ustalonego wynagrodzenia (honorarium) autorskiego jest wyznacznikiem
    rzeczywistej, rynkowej wartości utworów tworzonych przez pracownika. Naliczenie
    wynagrodzenia nie jest uzależnione od samego tylko czasu poświęconego na
    wykonywanie pracy twórczej, lecz każdorazowo jest uwarunkowane powstaniem w danym
    miesiącu konkretnego efektu pracy twórczej (utworu/utworów w rozumieniu uopa) oraz
    prowadzeniem przez pracownika dokumentacji utworów, a także rzetelnym
    prowadzeniem karty czasu pracy). Honorarium autorskie będzie przysługiwało
    pracownikowi wyłącznie w okresach rozliczeniowych, w których stworzy utwór/utwory
    oraz przeniesie na Spółkę autorskie prawa majątkowe do tych utworów. W miesiącach, w
    których pracownik nie stworzyłby żadnego utworu z uwagi np. na nieobecność, chorobę,
    oddelegowanie do innych czynności niemających charakteru pracy twórczej, wówczas jego
    wynagrodzenie nie obejmie honorarium autorskiego. W takim przypadku wynagrodzenie
    pracownika stanowi w całości wynagrodzenie za wykonywanie pozostałych obowiązków
    pracowniczych. Honorarium nie zostanie wyodrębnione w innych składnikach
    wynagrodzenia niż wynagrodzenie zasadnicze. W odniesieniu do wynagrodzenia za
    godziny nadliczbowe, nagród, premii rocznych, wynagrodzenia za czas urlopu, czy
    zwolnienia lekarskiego, pracownik stosować będzie standardowe koszty uzyskania
    przychodu. Honorarium wypłacane będzie jedynie w przypadku rzeczywistego powstania
    utworów i przejścia praw z tego tytułu na Spółkę.
    Pracownik zobowiązany jest również do przygotowywania miesięcznych zestawień
    opracowanych utworów (dalej: „Raporty miesięczne”) w terminie i na zasadach
    określonych w regulacjach z zakresu prawa pracy obowiązujących w Spółce.
    Raport miesięczny będzie zawierał m.in. następujące informacje:
    a) rodzaj utworu;
    b) imię i nazwisko twórcy;
    c) ilość godzin poświęcona na stworzenie utworu.
    Raporty miesięczne będą następnie weryfikowane przez osobę upoważnioną przez
    Spółkę, która sprawdzi, czy informacje zawarte w raporcie są zgodne ze stanem
    faktycznym. Złożenie przez osobę upoważnioną podpisu pod raportem będzie stanowiło
    potwierdzenie wytworzenia przez pracownika wskazanych w raporcie utworów i przyjęcia
    ich przez Spółkę. Zweryfikowane w ten sposób raporty miesięczne będą zaś stanowiły
    podstawę do wypłacenia pracownikowi honorarium autorskiego określonego w umowie o
    pracę.
    Na podstawie wprowadzonych mechanizmów pozwalających określić wysokość należnego
    honorarium oraz na podstawie prowadzonej ewidencji, Spółka precyzyjnie określa nie
    tylko jaka jest wysokość należnego pracownikowi honorarium autorskiego, ale też - po
    dokonaniu oceny zgłoszonych i przyjętych przez pracodawcę majątkowych praw
    autorskich do utworów stworzonych w ramach stosunku pracy oraz oceny kategorii
    zgłaszanych utworów - jaka część tegoż honorarium przypada na utwory będące efektem
    działalności twórczej wymienionej w art. 22 ust. 9b pkt 1 ww. ustawy.

    Spółka zamierza stosować 50% koszty uzyskania przychodów z uwzględnieniem normy
    prawnej zawartej w art. 22 ust. 9a ustawy o PIT. Stosownie do tego przepisu, przywołane
    koszty nie mogą przekroczyć kwoty stanowiącej górną granicę pierwszego przedziału skali
    podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy o PIT, wyłącznie do tej części
    honorarium autorskiego, która przypada za przejęcie majątkowych praw autorskich do
    utworów będących efektem działalności twórczej wymienionej w art. 22 ust. 9b.
    Spółka nie zamierza stosować 50% kosztów uzyskania przychodów do tej części
    honorarium, które przypada na przejęcie majątkowych praw autorskich do utworów,
    które nie będą efektem działalności twórczej skatalogowanej w art. 22 ust. 9b ustawy o
    PIT. Ze względu jednak na specyfikę prowadzonej przez Spółkę działalności, a tym samym
    zakres aktywności pracowników, najczęstszą sytuacją będzie jednak ta, w której całość
    honorarium wypłacana będzie za przejęcie majątkowych praw autorskich do utworów
    będących efektem działalności twórczej wymienionej w art. 22 ust. 9b. Spółka nie zamierza
    stosować 50% kosztów uzyskania przychodów także do tej części wynagrodzenia, która
    przypada za wykonywanie obowiązków pracowniczych, w efekcie których nie powstają
    utwory w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    50% koszty uzyskania przychodu nie będą stosowane od wynagrodzenia za czas
    niezdolności do pracy oraz czas urlopu.
    Równocześnie, zgodnie z przyjętym modelem, jeśli w miesiącu nie nastąpi przekazanie
    żadnych utworów, Pracownik nie otrzyma honorarium autorskiego, a podstawą naliczenia
    wynagrodzenia będzie kwota wynagrodzenia zasadniczego określona w umowie.
    Ponadto, Wnioskodawca wskazuje, że:
    1. Tak „utwory”, które powstają w efekcie prac Pracowników:
    - tak, zawsze odznaczają się rzeczywiście oryginalnym, indywidualnym charakterem,
      zawsze są efektem wykreowania przez tych pracowników nowej, nieistniejącej
      wcześniej wartości niematerialnej,
    - nie, nie są efektem pracy, której rezultaty da się z góry określić i przewidzieć jako
      mającej charakter powtarzalny,
    - nie, nie są jedynie „techniczną” realizacją poleceń, które Spółka szczegółowo określa.
    - są efektem prac twórczych.
    2. Efektem czynności wykonywanych przez Pracowników (w zakresie tworzenia
      programów komputerowych) będą utwory w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i
      prawach pokrewnych, a w szczególności będą to utwory podlegające ochronie na
      podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych i/lub inne utwory,
      które powstają w procesie twórczym ukierunkowanym na powstanie programu
      komputerowego i będą elementami tego programu - będą tworzyły ten program,
      będąc jego częścią (a zatem można przyjąć, że same są programem).
    3. Pracownicy, których dotyczy wniosek, są twórcami utworów w rozumieniu ustawy z
      dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2022 r.
      poz. 2509).
    4. Przez powyższe Spółka rozumie działania twórcze pracowników skutkujące
      powstaniem utworów w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim
      i prawach pokrewnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2509), o których mowa w odpowiedzi
      na pytanie nr 1. Działania te dotyczą tworzenia utworów niezbędnych do tworzenia
      programów komputerów. Związek tych działań z tworzeniem programów
      komputerowych jest bezpośredni. Gdyby nie powstały utwory, o których mowa
      powyżej, nie powstałby program komputerowy. Utwory te tworzą nierozerwalny
      związek z programem komputerowym.

    5. Wszyscy wymienieni pracownicy w zakresie czynności opisanych we wniosku wykonują
      działalność twórczą w zakresie programów komputerowych. Wskazani pracownicy są
      twórcami lub współtwórcami utworów w postaci programów komputerowych lub
      innych utworów stanowiących elementy niezbędne do istnienia i funkcjonowania
      programów komputerowych jako całości i wszystkim im przysługują prawa autorskie
      do poszczególnych utworów.
    Pytania
    1. Czy Spółka, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, wywiązując się z obowiązków
      płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych, może uznać, że część
      wynagrodzenia wypłacanego jej pracownikom stanowi honorarium z tytułu
      przeniesienia na Spółkę autorskich praw majątkowych do utworów stworzonych w
      ramach stosunku pracy na podstawie art. 22 ust. 9 pkt 3, w zw. z art. 22 ust. 9b ustawy
      o podatku dochodowym od osób fizycznych, będzie objęte stosowaniem 50% kosztów
      uzyskania przychodów w odniesieniu tylko do tej części honorarium autorskiego, która
      przypada za rozporządzenie przez twórcę (pracownika) majątkowymi prawami
      autorskimi do utworów stworzonych w efekcie działalności wymienionej bezpośrednio
      w art. 22 ust. 9b pkt 1?
    2. Czy w świetle art. 22 ust. 9b ustawy o PIT „działalność twórczą w zakresie programów
      komputerowych” należy rozumieć jako korzystanie i rozporządzanie prawami
      autorskimi wyłącznie do programów komputerowych (tj. kodów źródłowych), czy jako
      korzystanie i rozporządzanie prawami autorskimi do wskazanych powyżej utworów,
      które powstają w związku z ogółem działań podejmowanych w celu tworzenia
      programów komputerowych realizowanych przez opisanych pracowników?
    Przedmiotem tej interpretacji jest odpowiedź na pytania nr 2. Pytanie nr 1 jest
    przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia.
    Państwa stanowisko w sprawie w zakresie pytania nr 2
    Spółka stoi na stanowisku, że w świetle art. 22 ust. 9b ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, kierując się w pierwszym rzędzie wykładnią językową analizowanego
    przepisu działalność „twórczą w zakresie programów komputerowych” należy rozumieć
    jako korzystanie i rozporządzanie prawami autorskimi do wskazanych powyżej utworów,
    które powstają w związku z ogółem działań podejmowanych w celu tworzenia programów
    komputerowych. W tym znaczeniu, obok kodów źródłowych programów komputerowych,
    kategoria ta obejmowałaby w szczególności także opisy koncepcji, analizy, specyfikacje,
    instrukcje, propozycje rozwiązań architektonicznych, systemowych, niebędące
    składnikami programu komputerowego, ale powstające w związku z tworzeniem takiego
    programu, a także utwory połączone z programem komputerowym (np. utwory
    audiowizualne), podręczniki użytkownika czy też interfejsy użytkownika oraz tworzenie
    wszelkiej dokumentacji testowej, a zatem efekty działań twórczych wskazanych przez
    Spółkę pracowników.
    Uzasadnienie/ocena prawna
    Zdaniem Wnioskodawcy - zarówno przed, jak i po zmianie wprowadzonej nowym
    przepisem, tj. art. 22 ust. 9b - podstawowe znaczenie dla zastosowania 50% normy
    kosztów uzyskania przychodu na podstawie art. 22 ustawy o PIT ma uzyskanie przez
    twórcę przychodu z tytułu korzystania z praw autorskich/pokrewnych lub rozporządzania
    tymi prawami. Możliwość stosowania 50% kosztów uzyskania przychodów przysługuje,
    gdy mamy do czynienia z przychodem z utworu lub utworami.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, utworem jest
    „każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w
    jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia”.

    Z perspektywy podmiotu zajmującego się działalnością w zakresie tworzenia, rozwoju oraz
    optymalizacji innowacyjnych i technologicznie zaawansowanych produktów IT, znaczenie
    mogą mieć w szczególności następujące, wymienione w art. 22 ust. 9b ustawy o PIT,
    rodzaje działalności:
    a. twórcza w zakresie sztuk plastycznych,
    b. twórcza w zakresie muzyki,
    c. twórcza w zakresie fotografiki,
    d. twórcza w zakresie twórczości audiowizualnej,
    e. twórcza w zakresie programów komputerowych,
    f. badawczo-rozwojowa.
    Największe znaczenie ma niewątpliwie działalność twórcza w zakresie programów
    komputerowych. Ustalenie sensu tego zwrotu nie jest łatwe, ponieważ art. 22 ust. 9b
    ustawy o PIT nie został precyzyjnie sformułowany. Przede wszystkim art. 22 ust. 9 ustawy
    o PIT dotyczy przychodu uzyskiwanego z korzystania lub rozporządzania prawami
    autorskimi, natomiast art. 22 ust. 9b ustawy o PIT przychodu z „działalności twórczej”.
    Zarówno nieprecyzyjne sformułowanie nowo wprowadzonego przepisu, jak i sam zwrot
    „działalność twórcza w zakresie programów komputerowych” mogą więc budzić
    uzasadnione wątpliwości. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera
    definicji legalnej zwrotu „program komputerowy”. Warto przy tym zaznaczyć, że takiej
    definicji nie zawiera też ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Mimo to w
    ustawie tej przewidziano przepisy szczególne dedykowane dla programów
    komputerowych. Programem komputerowym dla potrzeb prawnoautorskiej ochrony
    będzie zestaw instrukcji adresowany do komputera, których wykonanie przez komputer
    prowadzi do uzyskania odpowiednich wyników. Jako programy komputerowe nie mogą
    być jednak traktowane jak materiały, które powstają w związku z programem, jeśli nawet
    są absolutnie koniecznym krokiem w rozwoju samego programu, jak np.: specyfikacje
    wymagań, opisy funkcjonalności, architektura oprogramowania czy dokumentacja
    użytkownika (por. W. Blocher, M. M. Walter, Computer Program Directive (w:) M.M. Walter,
    S. von Lewiński, European copyright law. Acommentary, Oxford 2010, s. 101. Tak też M. C.
    Janssens (w:) I. Stamatoudi, P. Torremans, Eu Copyright Law. A commentary, Edward Elgar
    Publishing 2014, s. 98). Utwory tego typu mogą podlegać ochronie prawem autorskim na
    zasadach ogólnych (np. jako utwór chroniony słowem), ale nie jako program
    komputerowy. W świetle prawa autorskiego również graficzny interfejs użytkownika nie
    jest programem komputerowym ani jego składnikiem, gdyż interfejsy „nie są chronione
    według szczególnych zasad przyjętych dla programów komputerowych, lecz według
    generalnych reguł obowiązujących dla utworów piśmienniczych lub graficznych” (za J.
    Barta, R. Markiewicz, Prawo autorskie, Warszawa 2013, s. 216), o czym przesądził TSUE w
    sprawie C-393/09. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera też
    definicji legalnej zwrotu „działalność twórcza”.
    Zgodnie z definicją Słownika języka polskiego PWN (wydanie internetowe) - działalność:
    1) zespół działań podejmowanych w jakimś celu,
    2) funkcjonowanie czegoś lub oddziaływanie na coś.
    Semantyczna interpretacja wyrazu twórczość prowadzi zaś do wniosku, że może on
    wyrażać zarówno proces tworzenia, jak też jego wyniki, zgodnie bowiem z definicją
    Słownika języka polskiego PWN (wydanie internetowe), twórczy:
    1) mający na celu tworzenie; też: będący wynikiem tworzenia,
    2) dotyczący twórców.
    Na gruncie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, do której pośrednio odnosi
    się analizowany przepis, „działalność twórcza oznacza, że ustawodawca za przedmiot

    prawa autorskiego uznaje tylko rezultat (przejaw) takiego działania, który choćby w
    minimalnym stopniu odróżnia się od innych rezultatów takiego samego działania, a zatem
    że posiada cechę nowości, której stopień nie ma znaczenia” (za Pożniak-Niedzielska,
    Niewęgłowski, Prawo autorskie. System prawa prywatnego, tom 13, pod redakcją prof. dr
    hab. Janusza Barty, wyd. 3, Warszawa 2013, str. 9).
    Mając na uwadze powyższe, semantyczna analiza zwrotu „działalności twórczej w zakresie
    programów komputerowych” prowadzi do konkluzji, że analizowany przepis odnosi się do
    ogółu działań, które posiadają cechę nowości i są podejmowane w celu tworzenia
    programów komputerowych. Jak ogólnie wiadomo, proces tworzenia programów
    komputerowych składa się z całego szeregu czynności koniecznych do stworzenia
    końcowego produktu informatycznego. Na każdym etapie tego procesu powstające efekty
    pracy zwykle posiadają cechę nowości.
    Jednakże, zdaniem Wnioskodawcy, nie jest warunkiem wystarczającym do zastosowania
    50% normy kosztów uzyskania przychodu uznanie danej działalności za twórczą.
    Wykładnia systemowa i odniesienie przepisów ust. 9b bezpośrednio do ust. 9 pkt 3
    wskazuje, że wspomniana działalność twórcza musi obok cechy nowości posiadać również
    indywidualny charakter. Tylko bowiem rezultaty takiej działalności będą mogły być uznane
    za utwór. Jedynie zaś korzystanie i rozporządzanie prawami autorskimi do utworów daje
    podstawę do zastosowania 50% normy kosztów uzyskania przychodów uzyskiwanych z
    tego tytułu. To wszystko prowadzi do wniosku, że sformułowanie „działalność twórcza w
    zakresie programów komputerowych”, zawarte w art. 22 ust. 9b pkt 1, należy rozumieć
    jako korzystanie i rozporządzanie prawami autorskimi do utworów (utwór czyli przejaw
    działalności twórczej o indywidualnym charakterze), które powstają w związku z
    działaniami podejmowanymi w celu tworzenia programów komputerowych. W tym
    znaczeniu, obok kodów źródłowych programów komputerowych, kategoria ta
    obejmowałaby w szczególności także opisy koncepcji, analizy, specyfikacje, instrukcje,
    propozycje rozwiązań architektonicznych, systemowych, niebędące składnikami programu
    komputerowego, ale powstające w związku z tworzeniem takiego programu, a także
    utwory połączone z programem komputerowym (np. utwory audiowizualne), podręczniki,
    czy też interfejsy użytkownika, jeśli tylko powstają w związku z tworzonym
    oprogramowaniem. Wykładnia językowa w połączeniu z wykładnią systemową dają spójne
    z pozostałymi zapisami ust. 9b pkt 1 wyniki i prowadzą do tych samych wniosków.
    Dlatego też ograniczenie rozumienia przepisu do - kodu źródłowego - stanowiłoby
    nieuzasadnione i niedozwolone zawężenie znaczenia przepisu. Byłoby też postępowaniem
    zmierzającym do ograniczenia stosowania art. 22 ust. 9 pkt 3 jedynie do arbitralnie
    wybranej grupy osób, tworzących szczególny rodzaj utworów w całym długim i żmudnym
    twórczym procesie rozwoju nowych i innowacyjnych rozwiązań IT. Odbyłoby się to więc
    wbrew zaakceptowanym zasadom sprawiedliwości, słuszności i równości podatników
    wobec prawa.
    Biorąc pod uwagę powyższe, ograniczenie rozumienia analizowanego przepisu art. 22 ust.
    9b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odnoszącego się do działalności
    twórczej w zakresie programów komputerowych, do korzystania i rozporządzania
    prawami autorskimi wyłącznie do programów komputerowych (tj. kodów źródłowych),
    byłoby nieuprawnione nie tylko na gruncie wykładni językowej, ale również na gruncie
    konstytucyjnej zasady równości obywateli/podatników wobec prawa. Nie można znaleźć
    bowiem żadnej, mniej czy bardziej racjonalnej przesłanki, aby spośród wielu osób
    (inżynierów, architektów oprogramowania, grafików komputerowych, etc.), wspólnie
    zaangażowanych w proces tworzenia nowoczesnych rozwiązań i produktów IT, z ulgi
    skorzystać miałaby wyłącznie określona część inżynierów (tj. programiści), tworząca
    specyficzny rodzaj utworu (kod źródłowy programu komputerowego). Tym bardziej, że w
    wielu przypadkach sam kod źródłowy programu komputerowego nie stanowi jeszcze ani o
    kompletności danego rozwiązania IT, ani o jego innowacyjności.

    W opinii Spółki, wszystkie przedstawione powyżej okoliczności nakazują odczytywać nowo
    wprowadzony przepis „działalność twórcza w zakresie programów komputerowych” jako
    korzystanie i rozporządzanie prawami autorskimi do utworów, które powstają w związku z
    jakimikolwiek działaniami podejmowanymi w celu tworzenia programów komputerowych.
    W tym znaczeniu, obok kodów źródłowych programów komputerowych, kategoria ta
    obejmowałaby w szczególności także m.in.: opisy koncepcji, analizy, specyfikacje,
    instrukcje, propozycje rozwiązań architektonicznych, systemowych, etc. niebędące
    składnikami programu komputerowego, ale powstające w związku z tworzeniem takiego
    programu, a także utwory połączone z programem komputerowym (np. utwory
    audiowizualne), podręczniki, czy też interfejsy użytkownika.
    Spółka zauważa dodatkowo, że w analogicznym stanie faktycznym stanowisko zbieżne ze
    stanowiskiem Wnioskodawcy zostało uznane za prawidłowe przez Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej, w interpretacji indywidualnej z dnia 30 marca 2018 r. nr 0112-KDIL3-
    3.4011.48.2018.2.DS, interpretacji z dnia 1 czerwca 2018 r. nr 0112-KDIL3-
    1.4011.196.2018.1.AA, interpretacji z dnia 6 czerwca 2018 r. nr 0112-KDIL3-
    1.4011.217.2018.2.AA, czy też interpretacji z dnia 21 grudnia 2018 r. nr 0112-KDIL3-
    3.4011.355.2018.2.AM.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z tego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które
    zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartym w tej
    ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Źródła przychodów
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
      spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Według art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    „Pracownik” w świetle ustawy o podatku dochodowym o osób fizycznych
    Stosownie natomiast do art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Obowiązki płatnika w świetle ustawy o podatku dochodowym o osób fizycznych
    W myśl art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    „Koszty uzyskania przychodów” w świetle ustawy o podatku dochodowym o osób
    fizycznych
    Koszty uzyskania przychodów zostały natomiast uregulowane w przepisach rozdziału 4
    omawianej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jak wynika z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    Natomiast z art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wynika, że:
      Koszty uzyskania przychodów z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich i
      artystów wykonawców z praw pokrewnych, w rozumieniu odrębnych przepisów, lub
      rozporządzania przez nich tymi prawami – określa się w wysokości 50% uzyskanego
      przychodu, z zastrzeżeniem ust. 9a i 9b, z tym że koszty te oblicza się od przychodu
      pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na
      ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których
      mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, których podstawę wymiaru stanowi ten przychód.
    Przy czym, w myśl art. 22 ust. 9a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W roku podatkowym łączne koszty uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 9
      pkt 1-3, nie mogą przekroczyć kwoty stanowiącej górną granicę pierwszego
      przedziału skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Stosownie do art. 22 ust. 9b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepis ust. 9 pkt 3 stosuje się do przychodów uzyskiwanych z tytułu:
    1) działalności twórczej w zakresie architektury, architektury wnętrz, architektury
      krajobrazu, inżynierii budowlanej, urbanistyki, literatury, sztuk plastycznych,
      wzornictwa przemysłowego, muzyki, fotografiki, twórczości audialnej i
      audiowizualnej, programów komputerowych, gier komputerowych, teatru,
      kostiumografii, scenografii, reżyserii, choreografii, lutnictwa artystycznego, sztuki
      ludowej oraz dziennikarstwa;
    2) działalności artystycznej w dziedzinie sztuki aktorskiej, estradowej, tanecznej i
      cyrkowej oraz w dziedzinie dyrygentury, wokalistyki i instrumentalistyki;
    3) produkcji audialnej i audiowizualnej;
    4) działalności publicystycznej;
    5) działalności muzealniczej w dziedzinie wystawienniczej, naukowej,
      popularyzatorskiej, edukacyjnej oraz wydawniczej;

    6) działalności konserwatorskiej;
    7) prawa zależnego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o
      prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1231 oraz z 2020 r.
      poz. 288), do opracowania cudzego utworu w postaci tłumaczenia;
    8) działalności badawczo-rozwojowej, naukowej, naukowo-dydaktycznej, badawczej,
      badawczo-dydaktycznej oraz prowadzonej w uczelni działalności dydaktycznej.
    „Utwór”, „twórca”, „korzystanie przez twórców z praw autorskich” w świetle ustawy o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęć użytych w art. 22
    ust. 9 pkt 3, takich jak „twórca”, „korzystanie przez twórców z praw autorskich” lub pojęć z
    nimi związanych, jak np. „utwór”, natomiast ustawodawca odsyła w tym względzie do
    odrębnych przepisów, przez które należy rozumieć ustawę z dnia 4 lutego 1994 r. o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24).
    Według art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
      indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
      wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
    W świetle natomiast art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Przedmiotem prawa autorskiego są utwory:
    1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie,
      publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);
    2) plastyczne;
    3) fotograficzne;
    4) lutnicze;
    5) wzornictwa przemysłowego;
    6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;
    7) muzyczne i słowno-muzyczne;
    8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;
    9) audiowizualne (w tym filmowe).
    W rozumieniu prawa autorskiego jako twórczy traktowany jest taki rezultat działalności,
    który na tyle związany jest z osobą twórcy, by było mało prawdopodobne, aby inna osoba
    podejmująca identycznie skierowany wysiłek twórczy uzyskała analogiczny lub zasadniczo
    zbliżony rezultat.
    Przedmiotem prawa autorskiego są wszelkie przejawy działalności twórczej o
    indywidualnym charakterze bez względu na to, czy są to dzieła artystyczne, utwory
    naukowe lub literackie.
    Katalog zawarty w art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych
    wymienia także jako podlegające ochronie prawnoautorskiej programy komputerowe.
    Zgodnie z art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
    1. Programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy
      niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.
    2. Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego
      wyrażenia.
    Podstawą przyznania ochrony prawnej dla programu komputerowego jest fakt, że stanowi
    on przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze (wyraz własnej twórczości

    intelektualnej danego autora lub autorów), ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie
    od przeznaczenia i sposobu wyrażania. O ocenie charakteru indywidualnej pracy twórczej
    nie decydują postanowienia umowy, ale rzeczywisty wkład pracy każdego z twórców
    programu komputerowego, co podlega każdorazowo odrębnej ocenie.
    Definicja „programu komputerowego”
    Jednocześnie ani ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, ani ustawa o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych nie zawiera definicji legalnej programu komputerowego.
    W odniesieniu do programu komputerowego, zgodnie z definicją słownikową (słownik
    języka polskiego SJP, dostęp na: https://sjp.pl/), oprogramowanie powinno być rozumiane
    jako „całość informacji w postaci zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i
    zintegrowanych danych przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych
    celów”. Program komputerowy definiowany jest również jako ogół programów i procedur
    związanych z urządzeniami do przetwarzania danych, dla ułatwienia korzystania z tych
    urządzeń (Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego, dostęp na: https://sjp.
    pwn.pl/doroszewski/).
    Zgodnie z motywem 7 preambuły do Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009
    /24AME z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów
    komputerowych (Dz.U. UE. L 111 z dnia 5 maja 2009 r. str. 16), zwanej dalej Dyrektywą, dla
    celów Dyrektywy pojęcie „program komputerowy” obejmuje programy w jakiejkolwiek
    formie, w tym programy zintegrowane ze sprzętem komputerowym; pojęcie to obejmuje
    również przygotowawcze prace projektowe prowadzące do rozwoju programu
    komputerowego, z zastrzeżeniem że charakter prac przygotowawczych jest taki, że
    program komputerowy może korzystać z nich na późniejszym etapie. Odwołanie się do
    definicji z Dyrektywy przy interpretacji pojęcia programu komputerowego w rozumieniu
    ustawy o prawie autorskim jest uzasadnione z uwagi na to, że przyjęta w polskim prawie
    konstrukcja ochrony programów komputerowych w ramach ustawy o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych stanowi przeniesienie przepisów wspólnotowych i była wzorowana
    na rozwiązaniach ujętych w Dyrektywie Rady z dnia 14 maja 1991 r. w sprawie ochrony
    prawnej programów komputerowych (91/250/EWG), zastąpionej Dyrektywą. Przepisy
    Dyrektywy jednoznacznie wskazują, że pojęcie programu komputerowego nie ogranicza
    się wyłącznie do formy jego wyrażenia w postaci kodu lub dokumentacji. Dyrektywa
    wskazuje, że utworami stanowiącymi formę wyrażenia podstaw i założeń programu
    niezbędnych do jego powstania będą np. opisy specyfikacji, architektury systemu, projekty
    interfejsów użytkownika, mapy ekranów interfejsów użytkownika.
    Stanowisko takie znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału
    Sprawiedliwości UE (dalej: „TSUE”). W wyroku z dnia 22 grudnia 2010 r. w sprawie C-393
    /09 (Bezpecnostni softwarova asociace – Svaz softwarove ochrany przeciwko Ministerstwu
    Kultury) Trybunał uznał, że graficzne interfejsy użytkownika są częściami programu
    komputerowego umożliwiającymi wzajemne połączenie i interakcję wszystkich elementów
    oprogramowania i sprzętu komputerowego z innym oprogramowaniem i sprzętem, jak
    również z użytkownikami, tak aby stały się one w pełni funkcjonalne. W szczególności
    graficzny interfejs użytkownika jest interfejsem interakcji, pozwalającym na komunikację
    pomiędzy programem komputerowym a użytkownikiem. W związku z tym, graficzny
    interfejs użytkownika nie pozwala na powielanie tego programu komputerowego, lecz
    stanowi po prostu element tego programu, za pomocą którego użytkownicy wykorzystują
    właściwości omawianego programu.
    Wynika z tego, że na program komputerowy z technicznego punktu widzenia składa się
    szereg elementów, w tym również takich jak interfejsy, wykresy, struktura programu, o ile
    spełniają wymagania przewidziane w art. 1 ustawy o prawie autorskim. Do tej kategorii
    zaliczyć więc należy także np. projekty interfejsu użytkownika programu komputerowego
    odzwierciedlające jego koncepcje, zawartość, sposób działania oraz funkcjonalność, mapy

    ekranów interfejsu użytkownika programu komputerowego, projekty koncepcji
    funkcjonalnej interfejsu użytkownika programu komputerowego, projekty mikrointerakcji,
    animacji zaprojektowanych dla interfejsu użytkownika programu komputerowego.
    Oznacza to, że poszczególne elementy programu komputerowego w sensie technicznym i
    funkcjonalnym podlegają ochronie i stanowią utwory w rozumieniu prawa autorskiego,
    przy czym mogą podlegać ochronie jako program komputerowy (tu należy zaliczyć kod
    źródłowy) lub jako inny utwór (np. interfejs użytkownika). Wszystkie one stanowią
    elementy programu komputerowego i wynik działalności twórczej w zakresie programów
    komputerowych.
    Definicja „działalność twórcza”
    Jednocześnie, ponieważ w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zostało
    zdefiniowane pojęcie „działalność twórcza”, to należy odwołać się do słownikowego
    znaczenia tego pojęcia. I tak – zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN (wydanie
    internetowe) – działalność oznacza:
    1) „zespół działań podejmowanych w jakimś celu”
    2) „funkcjonowanie czegoś lub oddziaływanie na coś”.
    Pojęcie „twórczy” oznacza natomiast:
    1) „mający na celu tworzenie; też: będący wynikiem tworzenia”
    2) „dotyczący twórców”.
    Z kolei na gruncie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, do której pośrednio
    odnosi się analizowany przepis art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, działalność twórcza oznacza, że ustawodawca za przedmiot prawa
    autorskiego uznaje tylko rezultat (przejaw) takiego działania, który choćby w minimalnym
    stopniu odróżnia się od innych rezultatów takiego samego działania, a zatem, że posiada
    cechę nowości, której stopień nie ma znaczenia.
    Definicja zawarta w analizowanym przepisie odnosi się do dziedziny twórczości i odwołuje
    się do przynależności utworu do danej dziedziny twórczości, a nie do konkretnego rodzaju
    utworu. Ustawodawca nie zawęża przy tym zakresu przepisu do konkretnych utworów,
    np. konkretnych rodzajów utworów będących rezultatem pracy programistycznej, ale
    wskazuje na działalność twórczą w zakresie programów komputerowych, co wskazuje, że
    pojęcie to powinno obejmować nie tylko tworzenie kodu źródłowego, ale też pozostałą
    twórczą działalność niezbędną do powstania programu komputerowego.
    Zatem sformułowanie „działalność twórcza w zakresie programów komputerowych”,
    zawarte w art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczy
    korzystania i rozporządzania prawami autorskimi do wszelkich utworów, które powstają w
    związku z działaniami podejmowanymi w celu stworzenia programów komputerowych,
    począwszy od identyfikowania potrzeb biznesowych użytkownika końcowego, przez
    analizę wstępną rozwiązania informatycznego, projektowanie rozwiązania
    informatycznego, wytworzenie rozwiązania informatycznego, aż do komercjalizacji
    rozwiązania informatycznego.
    Ocena Państwa stanowiska
    Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy i powołane przepisy prawa zgadzam się z Państwa
    stanowiskiem, zgodnie z którym, w świetle art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, „działalność twórczą w zakresie programów
    komputerowych” należy rozumieć jako korzystanie i rozporządzanie prawami autorskimi
    do wszelkich utworów, które powstają w związku z ogółem działań podejmowanych w celu
    tworzenia programów komputerowych realizowanych przez Państwa pracowników.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Przedmiotem tej interpretacji jest odpowiedź na Państwa wątpliwości w zakresie pytania
    nr 2. Państwa wniosek w zakresie pytania nr 1 jest przedmiotem odrębnego
    rozstrzygnięcia.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych informuję, że
    zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego, czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego.
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54
    § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia
    interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.