Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-2.4018.11.2025.1.MGO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-20
Teza: Brak obowiązku zgłoszenia rachunku płatniczego
udostępnionego przez zagraniczną platformę finansową jako
rachunku bankowego właściwemu organowi podatkowemu.
Słowa kluczowe: organ-organ podatkowy
platforma
rachunki-rachunek bankowy
rachunki-rachunek płatniczy
zgłoszenie-zgłoszenie aktualizacyjne
Zagadnienia: Ustawa o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i
płatników-Rozdział 2. Postępowanie w sprawie nadania
NIP-Zgłoszenie aktualizacyjne-Zgłoszenia aktualizacyjne
podatników, których identyfikatorem podatkowym jest
NIP i płatników
Przepisy: [NIP] Ustawa o zasadach ewidencji i identyfikacji
podatników i płatników-Rozdział 2-art 5-ust. 2b-pkt 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w zakresie zasad ewidencji i identyfikacji podatników i płatników jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 czerwca 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy zasad ewidencji i identyfikacji podatników i
    płatników w zakresie braku obowiązku zgłoszenia właściwemu organowi podatkowemu
    rachunku płatniczego udostępnionego przez zagraniczną platformę finansową jako
    rachunku bankowego.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka działająca pod firmą ... S.A. [dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”] jest polskim
    rezydentem podatkowym, podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób prawnych w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich
    osiągania. Wnioskodawca jest także czynnym podatnikiem VAT.
    W ramach swojej działalności, grupa kapitałowa, której częścią jest Wnioskodawca [dalej:
    „grupa”], wypracowała szereg rozwiązań w postaci ... i ... służących do rozwoju strategii
    marketingowych w Internecie [dalej: „T.”]. Spółka prowadzi działalność gospodarczą w
    zakresie świadczenia na rzecz klientów usług retargetingu cyfrowego w oparciu o tzw. ...
    oraz pełni w Grupie Kapitałowej rolę podmiotu holdingowego. Wnioskodawca świadczy
    również usługi
    m.in. w zakresie korzystania z ... oraz usługi wsparcia dla spółek z Grupy Kapitałowej.
    Ponadto w skład Grupy Kapitałowej wchodzą spółki, skupiające się na tworzeniu i
    udostępnianiu oprogramowania dla firm w obszarze social media marketingu i obsługi
    klienta, a także wsparcia działań dot. ..., ...oraz ... Grupa oferuje, również usługi polegające
    na wykorzystaniu innowacyjnych technologii pozwalających na precyzyjne dobieranie
    odbiorców reklam w celu zwiększenia ilości sprzedaży produktów przez klienta.
    Biorąc pod uwagę międzynarodowy charakter grupy, działalność Wnioskodawcy może się
    wiązać z koniecznością obsługi licznych transakcji międzynarodowych oraz lokalnych,
    realizowanych w różnych walutach.
    Z uwagi na powyższe, w ramach swojej działalności, Wnioskodawca planuje korzystać z
    usług platformy finansowej działającej jako pośrednik w transakcjach płatniczych [dalej:
    „platforma finansowa”]. Platforma finansowa umożliwiłaby Spółce między innymi:
    a) prowadzenie Rachunku Wielowalutowego oznaczonego numerem IBAN [dalej:
    „Rachunek Wielowalutowy”]. Rachunek Wielowalutowy będzie prowadzony przez
    podmiot zagraniczny. Poprzez pojęcie „Rachunek Wielowalutowy” Wnioskodawca
    rozumie dedykowane konto płatnicze, na którym środki pieniężne Wnioskodawcy będą
    obsługiwane w ramach systemu Platformy Finansowej;
    b) realizację transakcji wymiany walut, co pozwoli Wnioskodawcy na prowadzenie
    rozliczeń z kontrahentami w różnych walutach;
    c) wykonywanie płatności bezpośrednio z Rachunku Wielowalutowego na rachunki
    bankowe kontrahentów. Platforma finansowa działa w tym zakresie jako pośrednik,
    umożliwiając realizację przelewów międzynarodowych oraz lokalnych w wielu walutach;
    d) korzystanie z kart płatniczych, co umożliwi Wnioskodawcy dokonywanie płatności w
    wygodny i elastyczny sposób.
    Platforma finansowa nie jest bankiem w rozumieniu jurysdykcji krajowych ani
    międzynarodowych, w tym europejskiego prawa. Instytucja nie udziela kredytów
    bankowych, oferuje jednak możliwość prowadzenia rachunku płatniczego - takiego jak
    opisany powyżej Rachunek Wielowalutowy.

    Instytucja jest upoważniona przez F. (brytyjski organ nadzoru finansowego, który
    odpowiada za regulowanie i nadzorowanie firm działających w sektorze finansowym w
    Wielkiej Brytanii) do świadczenia usług płatniczych.
    Zdaniem Spółki, ocena czy Wnioskodawca ma obowiązek zgłoszenia rachunku płatniczego
    udostępnionego przez zagraniczną platformę finansową właściwemu organowi
    podatkowemu, zależy od wyniku analizy, czy dany rachunek płatniczy stanowi rachunek
    bankowy w rozumieniu art. 5 ust. 2b pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo
    bankowe (Dz.U.2024.1646) [dalej: „Prawo bankowe”].
    Z uwagi na powyższe, Wnioskodawca pragnie podkreślić, że:
    1. Rachunek Wielowalutowy nie będzie prowadzony przez bank jako instytucję w
    rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1-3 Prawa bankowego; rachunek prowadzi platforma
    finansowa;
    2. Rachunek Wielowalutowy nie będzie spełniał roli typowego rachunku rozliczeniowego
    czy oszczędnościowego w rozumieniu Prawa bankowego, ponieważ jest strukturą
    przypominającą rachunki masowe, a nie dedykowane konta przypisane do jednej osoby
    /firmy;
    3. Rachunek wielowalutowy będzie udostępniany w ramach regulaminu usług
    finansowych świadczonych przez platformę finansową, a nie na podstawie umowy
    rachunku bankowego uregulowanej na gruncie art. 725 Kodeksu cywilnego oraz Prawa
    bankowego.
    Ponadto, zgodnie z ustawą Prawo bankowe, czynność prowadzenia rachunku bankowego
    jest czynnością zastrzeżoną dla banków i jako taka została wskazana w art. 5 ust. 1 pkt 2
    ustawy Prawo bankowe („Czynnościami bankowymi są: prowadzenie innych rachunków
    bankowych”).
    Biorąc pod uwagę powyższe argumenty, Spółka stoi na stanowisku, że rachunek
    wielowalutowy nie jest rachunkiem bankowym w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy -
    Prawo Bankowe.
    Jednak, sama ocena prawna zdarzenia przyszłego opisanego przez Wnioskodawcę oraz
    prawidłowości stanowiska Spółki leży po stronie organu podatkowego.
    Z uwagi na powyższe, Wnioskodawca powziął wątpliwość czy opisany Rachunek
    Wielowalutowy oferowany przez platformę finansową powinien zostać zgłoszony do
    właściwego organu podatkowego, zgodnie z wymogiem nałożonym na podatników na
    mocy art. 5 ust. 2b ustawy o NIP.

## Pytanie

Czy w świetle art. 5 ust. 2b pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach
    ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, Wnioskodawca ma obowiązek zgłoszenia
    rachunku płatniczego udostępnionego przez zagraniczną platformę finansową jako
    rachunku bankowego właściwemu organowi podatkowemu?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle art. 5 ust. 2b pkt 2 ustawy o NIP, Wnioskodawca nie
    ma obowiązku zgłoszenia rachunku płatniczego udostępnionego przez zagraniczną
    platformę finansową właściwemu organowi podatkowemu, jako że rachunek płatniczy nie
    stanowi rachunku bankowego w rozumieniu art. 5 ust. 2b pkt 2 ww. ustawy.
    Uzasadnienie
    a. Analiza art. 5 ust. 2b ustawy o NIP

    Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy o NIP - „podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 2a, są
    obowiązani do dokonania zgłoszenia identyfikacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego
    albo organu właściwego na podstawie odrębnych przepisów. Zgłoszenia identyfikacyjnego
    dokonuje się jednokrotnie, bez względu na rodzaj oraz liczbę opłacanych przez podatnika
    podatków, formę opodatkowania, liczbę oraz rodzaje prowadzonej działalności
    gospodarczej oraz liczbę prowadzonych przedsiębiorstw”.
    Natomiast, stosownie do treści art. 5 ust. 2b pkt 2 ustawy o NIP, zgłoszenie identyfikacyjne
    podatników wpisanych do Krajowego Rejestru Sądowego zawiera dane:
    2) „uzupełniające: skróconą nazwę (firmę), wykaz rachunków bankowych lub imiennych
    rachunków w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, z wyjątkiem rachunku
    VAT w rozumieniu art. 2 pkt 37 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (...)”.
    Zdaniem Wnioskodawcy, sformułowanie „rachunki bankowe” zawarte w art. 5 ust. 2b pkt
    2 ustawy o NIP, należy rozumieć w sposób ścisły tj. odnosząc się bezpośrednio do definicji
    rachunku bankowego w rozumieniu prawa bankowego, tj. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. - Prawo bankowe a także definicji przyjętych w ramach analogicznych regulacji
    obowiązujących w innych jurysdykcjach. W ocenie Wnioskodawcy, oznacza to, że
    przedmiotowemu zgłoszeniu będą podlegać jedynie rachunki bankowe w rozumieniu
    przepisów Prawa bankowego oraz odpowiadające im rachunki prowadzone przez
    zagraniczne instytucje finansowe, które zgodnie z regulacjami obowiązującymi w danym
    kraju pełnią funkcję rachunków bankowych.
    Zdaniem Wnioskodawcy, gdyby celem ustawodawcy była interpretacja tego pojęcia w
    oderwaniu od właściwych ustaw takich jak ustawa Prawo bankowe, zamieściłby na gruncie
    ustawy o NIP odrębną, właściwą tylko dla ustawy o NIP definicję tego pojęcia. Z uwagi na
    brak takiej definicji na gruncie ustawy o NIP, zdaniem Spółki, zamiarem ustawodawcy było
    nawiązanie do definicji „rachunku bankowego” funkcjonującej na gruncie Prawa
    bankowego, które kompleksowo reguluje tę materię.
    Przyjęcie, że pojęcie „rachunku bankowego” na gruncie ustawy o NIP odnosi się do
    definicji wynikającej z Prawa bankowego, nie tylko pozostaje w zgodzie z zasadą spójności
    terminologicznej systemu prawa, lecz także eliminuje ryzyko sprzeczności
    interpretacyjnych, gwarantując jednolite stosowanie przepisów w obrocie prawnym. Brak
    odrębnej definicji „rachunku bankowego” w ustawie o NIP należy, zdaniem
    Wnioskodawcy, interpretować jako celowe nawiązanie do regulacji zawartych w Prawie
    bankowym. Spójne jest to z zasadą jednolitości pojęć prawnych, która wymaga, aby w
    przypadku braku odrębnej definicji w danej ustawie stosować definicję funkcjonującą w
    przepisach właściwych dla danego obszaru regulacji.
    W świetle powyższego, oceniając, czy Rachunek Wielowalutowy należy zgłosić właściwemu
    organowi podatkowemu w ramach zgłoszenia identyfikacyjnego uregulowanego w art. 5
    ustawy o NIP, zdaniem Wnioskodawcy, należy przeanalizować, czy Rachunek
    Wielowalutowy będzie mógł zostać uznany za rachunek bankowy w rozumieniu Rozdziału
    3 ustawy Prawo bankowe.
    b. Ocena czy Rachunek Wielowalutowy wypełnia definicję „rachunku bankowego” w
    rozumieniu ustawy Prawo bankowe
    Sformułowanie „rachunki bankowe” pojawia się na gruncie ustawy Prawo bankowe,
    wyraźnie łącząc definicję „rachunków bankowych” z tą ustawą. Regulacje dot. rachunków
    bankowych zawiera Rozdział 3 ustawy, a w szczególności art. 49 ust. 1 ustawy. Jaki zostało
    wskazane w ww. przepisie: „Banki mogą prowadzić w szczególności następujące rodzaje
    rachunków bankowych:

    1) rachunki rozliczeniowe, w tym bieżące i pomocnicze, oraz prowadzone dla nich na
      zasadach określonych w rozdziale 3a rachunki VAT;
    2) rachunki lokat terminowych;
    3) rachunki oszczędnościowe, rachunki oszczędnościowo-rozliczeniowe, w tym rachunki
      rodzinne, oraz rachunki terminowych lokat oszczędnościowych;
    4) rachunki powiernicze.”
    Jednocześnie, jak wskazuje art. 3 ustawy Prawo bankowe, wyrazy „bank” lub „kasa” mogą
    być używane w nazwie oraz dla określenia działalności lub reklamy wyłącznie banku w
    rozumieniu art. 2 ustawy.
    Analizując przepisy ustawy Prawo bankowe oraz innych ustaw, które regulują niniejsze
    kwestie, aby rachunek mógł zostać uznany za „rachunek bankowy” w rozumieniu Prawa
    bankowego, zdaniem Wnioskodawcy musi spełniać następujące warunki:
    a) podmiot prowadzący rachunek - rachunek bankowy może być prowadzony wyłącznie
    przez bank w rozumieniu art. 2 Prawa bankowego, czyli instytucję finansową
    posiadającą licencję bankową wydaną przez odpowiedni organ nadzoru (np. Komisję
    Nadzoru Finansowego w Polsce);
    b) przypisanie rachunku do określonych celów - rachunki bankowe służą do gromadzenia
    środków pieniężnych oraz przeprowadzania rozliczeń w formie bezgotówkowej. Jak
    wskazuje art. 49 ustawy Prawo bankowe, mogą być to m.in. rachunki rozliczeniowe,
    oszczędnościowe, lokaty terminowe czy rachunki powiernicze. Każdy rodzaj rachunku
    ma ściśle określoną funkcję, która musi być zgodna z przepisami Prawa bankowego;
    c) zawarcie umowy rachunku bankowego - prowadzenie rachunku bankowego odbywa się
    na podstawie pisemnej umowy rachunku bankowego zawartej pomiędzy bankiem a
    jego klientem. Zasady zawierania takiej umowy reguluje bezpośrednio art. 725 ustawy z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. ustawy Kodeks cywilny - [dalej: „Kodeks Cywilny”]. Jak zostało
    wskazane w ww. art. Kodeksu Cywilnego, umowa rachunku bankowego, reguluje
    między innymi prawa i obowiązki stron, w tym dostępność środków i zasady rozliczeń
    oraz obowiązki informacyjne banku;
    d) gwarancja nadzoru i ochrony środków - rachunki bankowe prowadzone są przez
    instytucje podlegające regulacjom i nadzorowi finansowemu, co zapewnia ochronę
    depozytów klientów.
    W Polsce środki na rachunkach bankowych są objęte gwarancjami Bankowego
    Funduszu Gwarancyjnego (BFG). Działanie BFG określa ustawa z dnia 10 czerwca 2016 r.
    o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz
    przymusowej restrukturyzacji.
    Analiza cech Rachunku Wielowalutowego:
    Aby ocenić, czy Rachunek Wielowalutowy opisany na gruncie zdarzenia przyszłego spełnia
    cechy rachunku bankowego, zdaniem Wnioskodawcy, należy odnieść się do powyżej
    wyszczególnionych wymagań.
    • Ad a - podmiot prowadzący rachunek
    Rachunek Wielowalutowy nie będzie prowadzony przez bank jako instytucję w rozumieniu
    art. 4 ust. 1 pkt 1-3 Prawa bankowego. Co istotne, Rachunek Wielowalutowy nie będzie
    prowadzony, również przez bank zagraniczny. Dostawca usług oferujący Rachunek
    Wielowalutowy nie jest instytucją kredytową ani bankiem posiadającym licencję wydaną
    przez organ nadzorczy któregokolwiek z państw członkowskich Unii Europejskiej, ani
    jurysdykcji spoza UE.

    Platforma finansowa, która oferuje rachunek jest podmiotem świadczącym usługi
    płatnicze jako pośrednik w transakcjach finansowych. Dostawca usług jest instytucją
    płatniczą, która działa nie na podstawie ustawy Prawo bankowe czy też zagranicznych
    regulacji regulujących działalność instytucji bankowych/kredytowych, lecz ustawy z dnia 19
    sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych oraz przepisów unijnych, w szczególności
    Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r w
    sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego (tzw. Dyrektywa - PSD2).
    Platforma finansowa jest upoważniona przez F. (brytyjski organ nadzoru finansowego,
    który odpowiada za regulowanie i nadzorowanie firm działających w sektorze finansowym
    w Wielkiej Brytanii) do świadczenia usług płatniczych.
    • Ad b - przypisanie rachunku do określonych celów
    Rachunek Wielowalutowy pełni funkcję operacyjną, umożliwiając realizację transakcji w
    różnych walutach oraz wymianę walut. Nie spełnia jednak roli typowego rachunku
    rozliczeniowego czy oszczędnościowego w rozumieniu Prawa bankowego, gdyż środki na
    nim zgromadzone są traktowane jako „środki w drodze” pomiędzy kontrahentami, a nie
    jako depozyt bankowy objęty ochroną prawną wynikającą z ustawy Prawo bankowe.
    Oznacza to, że środki te mają charakter przejściowy - są one transferowane między
    rachunkiem wielowalutowym Wnioskodawcy a rachunkami bankowymi kontrahentów w
    ramach realizacji konkretnych transakcji.
    • Ad c - zawarcie umowy rachunku bankowego
    Rachunek Wielowalutowy jest udostępniany w ramach regulaminu usług finansowych
    świadczonych przez Platformę Finansową, a nie na podstawie umowy rachunku
    bankowego uregulowanej na gruncie art. 725 Kodeksu cywilnego oraz Prawa bankowego.
    Regulamin ten nie podlega przepisom Prawa bankowego, lecz innym regulacjom,
    właściwym dla usług płatniczych.
    • Ad d - gwarancja nadzoru i ochrony środków
    Środki zgromadzone na Rachunku Wielowalutowym udostępnionym przez platformę
    finansową nie są objęte ochroną przewidzianą przez Bankowy Fundusz Gwarancyjny (BFG)
    ani innymi systemami ochrony depozytów bankowych. W konsekwencji, w razie
    niewypłacalności instytucji, środki te nie podlegają bezpośredniej ochronie państwowej w
    ramach mechanizmów gwarancyjnych dostępnych dla depozytów bankowych. Zamiast
    tego, środki są chronione w ramach tzw. procedury „safeguarding”, która polega na
    przechowywaniu środków klientów na specjalnie wyodrębnionych rachunkach
    bankowych. Różnicą w porównaniu z Bankowym Funduszem Gwarancyjnym oraz innymi
    systemami ochrony depozytów bankowych jest to, że „safeguarding” nie oferuje tej samej
    formy ochrony środków w przypadku upadłości instytucji. Ochrona środków
    zgromadzonych na Rachunku Wielowalutowym opiera się na specjalistycznym nadzorze
    regulacyjnym oraz segregacji funduszy, które są zabezpieczone przed wykorzystaniem dla
    celów operacyjnych platformy finansowej. W przypadku niewypłacalności platformy
    finansowej, środki klientów pozostają chronione w ramach tych zabezpieczeń, lecz nie są
    objęte gwarancją państwową w ramach systemu ochrony depozytów.
    Podsumowanie analizy:
    Rachunek Wielowalutowy udostępniony przez zagraniczną platformę finansową nie
    spełnia cech „rachunku bankowego” w rozumieniu Prawa bankowego. W szczególności:
    - nie jest prowadzony przez bank (tj. instytucję kredytową ani bank posiadający licencję
    wydaną przez organ nadzorczy państwa członkowskiego UE lub jakiejkolwiek innej
    jurysdykcji),
    - nie pełni funkcji rachunku rozliczeniowego, oszczędnościowego ani lokaty terminowej,

    - nie jest objęty ochroną depozytów gwarantowaną przez Prawo bankowe,
    - działa na podstawie regulaminu platformy finansowej, a nie umowy rachunku
    bankowego.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, Rachunek Wielowalutowy, z którego zamierza
    korzystać Spółka w ramach działalności gospodarczej, nie spełnia warunków uznania go za
    rachunek bankowy w rozumieniu przepisów ustawy Prawo bankowe. Zgodnie z art. 49 ust.
    1 Prawa bankowego, rachunki bankowe prowadzone są przez banki w rozumieniu art. 2
    tej ustawy, a ich prowadzenie jest ściśle związane z działalnością bankową, którą mogą
    wykonywać wyłącznie podmioty posiadające odpowiednie zezwolenia
    Ponadto, na gruncie opisanego zdarzenia przyszłego, nie zostaną spełnione inne warunki,
    które Wnioskodawca przedstawił w punktach powyżej Na marginesie, Wnioskodawca
    pragnie wskazać, że Rachunek Wielowalutowy nie spełnia, również cech do uznania go za
    imienny rachunek prowadzony w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej
    (wskazany w art. 5 ust. 2b pkt 2 ustawy o NIP).
    Stanowisko spójne z powyżej zaprezentowanymi argumentami przyjął, również Dyrektor
    Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z dnia 6 października 2021 r., o sygn. 0111-
    KDIB3-2.4018.12.2021.2.MD, wprawdzie w zakresie innej platformy finansowej, niemniej
    działającej na analogicznych zasadach jak platforma finansowa opisana w stanie
    faktycznym wniosku. Organ podatkowy w niniejszej interpretacji wskazał co następuje:
    „Rachunek bankowy w myśl przepisów prawa bankowego to narzędzie służące do
    rejestracji obrotów i stanów środków pieniężnych wniesionych do banku przez jego
    klienta. Banki mogą prowadzić rachunki: rozliczeniowe, lokat terminowych,
    oszczędnościowe, oszczędnościowo- rozliczeniowe, terminowych lokat
    oszczędnościowych oraz powiernicze. (...) Firmy i osoby prowadzące działalność
    gospodarczą mają obowiązek podać urzędowi skarbowemu rachunki bankowe, na których
    gromadzą swoje środki i które służą im do dokonywania rozliczeń.
    Z opisu sprawy wynika, że rachunek płatniczy otwarty w instytucji płatniczej ... nie jest
    rachunkiem bankowym, o którym mowa w art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -
    Prawo bankowe.
    Mając zatem na uwadze przedstawiony stan prawny i opis sprawy należy stwierdzić, że
    Wnioskodawca nie ma obowiązku dokonania rejestracji rachunku płatniczego otwartego
    w Instytucji ... gdyż nie jest on rachunkiem bankowym, o którym mowa w art. 49 ust. 1
    ustawy - Prawo bankowe”.
    Analogiczne stanowisko zajął organ podatkowy w interpretacji z dn. (...) roku, o sygn. (...),
    wydanej na rzecz Spółki z Grupy, do której należy Wnioskodawca.
    Biorąc pod uwagę powyższą argumentację, Wnioskodawca wnioskuje jak na wstępie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Jak stanowi art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i
    identyfikacji podatników i płatników (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 237 ze zm.), zwanej dalej
    „ustawą o NIP” lub „ustawą”:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 2a, są obowiązani do dokonania zgłoszenia
      identyfikacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego albo organu właściwego na
      podstawie odrębnych przepisów. Zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się

      jednokrotnie, bez względu na rodzaj oraz liczbę opłacanych przez podatnika
      podatków, formę opodatkowania, liczbę oraz rodzaje prowadzonej działalności
      gospodarczej oraz liczbę prowadzonych przedsiębiorstw.
    Na podstawie art. 5 ust. 2b pkt 2 ustawy o NIP:
      Zgłoszenie identyfikacyjne podatników wpisanych do Krajowego Rejestru Sądowego
      zawiera dane uzupełniające: skróconą nazwę (firmę), wykaz rachunków bankowych
      lub imiennych rachunków w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, z
      wyjątkiem rachunku VAT w rozumieniu art. 2 pkt 37 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
      podatku od towarów i usług, adresy miejsc prowadzenia działalności, dane
      prowadzącego dokumentację rachunkową, w tym jego NIP, adres miejsca
      przechowywania dokumentacji rachunkowej, dane kontaktowe, a w przypadku
      osobowych spółek handlowych i podmiotów podlegających wpisowi do rejestru
      przedsiębiorców na zasadach określonych dla spółek osobowych - dane dotyczące
      poszczególnych wspólników, w tym ich identyfikatory podatkowe.
    Stosownie do art. 5 ust. 3 ustawy o NIP:
      Zgłoszenie identyfikacyjne podatników niebędących osobami fizycznymi zawiera:
      pełną i skróconą nazwę (firmę), formę organizacyjno-prawną, adres siedziby, numer
      identyfikacyjny REGON, organ rejestrowy lub ewidencyjny i numer nadany przez ten
      organ, wykaz rachunków bankowych lub imiennych rachunków w spółdzielczej kasie
      oszczędnościowo-kredytowej, z wyjątkiem rachunku VAT w rozumieniu art. 2 pkt 37
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, adresy miejsc
      prowadzenia działalności, dane prowadzącego dokumentację rachunkową, w tym
      jego NIP, adres miejsca przechowywania dokumentacji rachunkowej oraz przedmiot
      wykonywanej działalności określony według obowiązujących standardów
      klasyfikacyjnych, a ponadto:
      1) w przypadku zakładów (oddziałów) osób prawnych oraz innych wyodrębnionych
      jednostek wewnętrznych będących podatnikami - NIP oraz inne dane dotyczące
      jednostki macierzystej;
      2) w przypadku spółek cywilnych, osobowych spółek handlowych i podmiotów
      podlegających wpisowi do rejestru przedsiębiorców na zasadach określonych dla
      spółek osobowych - dane dotyczące wspólników, w tym również identyfikator
      podatkowy poszczególnych wspólników;
      3) w przypadku podatkowych grup kapitałowych - dane dotyczące spółek
      wchodzących w skład grupy, w tym również NIP nadane tym spółkom;
      4) w przypadku grup VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług -
      dane dotyczące członków tej grupy.
    W myśl art. 6 ust. 1 ustawy o NIP:
      Podatnicy podatku od towarów i usług lub podatku akcyzowego są obowiązani
      dokonać zgłoszenia identyfikacyjnego przed dokonaniem pierwszej czynności
      podlegającej opodatkowaniu jednym z tych podatków, z tym że osoby fizyczne są
      obowiązane dokonać zgłoszenia identyfikacyjnego tylko w przypadku dokonywania
      zgłoszenia rejestracyjnego, o którym mowa w art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca
      2004 r. o podatku od towarów i usług oraz w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia
      2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2025 r. poz. 126). Zgłoszenia identyfikacyjnego
      dokonuje się niezależnie od zgłoszenia rejestracyjnego.
    Jak stanowi art. 6 ust. 1a ustawy o NIP:
      Podatnicy, z wyłączeniem podatników, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, oraz
      płatnicy podatków podlegający obowiązkowi ewidencyjnemu są obowiązani dokonać

      zgłoszenia identyfikacyjnego nie później niż w terminie przewidzianym do złożenia
      pierwszej deklaracji, zeznania, informacji bądź oświadczenia albo wraz z
      dokonaniem pierwszej wpłaty podatku lub zaliczki na podatek.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy
      Podmioty, o których mowa w art. 6 ust. 1, 1a i 10, oraz zarządca sukcesyjny mają
      obowiązek aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym przez
      dokonanie zgłoszenia aktualizacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego, nie
      później niż w terminie 7 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana danych. W okresie
      od dnia śmierci przedsiębiorcy do dnia ustanowienia zarządu sukcesyjnego albo
      wygaśnięcia uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego, a także w okresie od
      dnia, w którym zarządca sukcesyjny przestał pełnić tę funkcję, do dnia powołania
      kolejnego zarządcy sukcesyjnego albo wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego obowiązek
      aktualizowania danych za przedsiębiorstwo w spadku wykonują osoby, o których
      mowa w art. 14 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym
      przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją
      przedsiębiorstw (Dz. U. z 2021 r. poz. 170), dokonujące czynności, o których mowa w
      art. 13 tej ustawy. Podmioty wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego dokonują
      zgłoszenia aktualizacyjnego wyłącznie w zakresie danych uzupełniających
      wskazanych w art. 5 ust. 2b pkt 2.
    Zgodnie z art. 9 ust. 6 ustawy:
      Do aktualizacji danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym stosuje się:
      1) odpowiednio przepisy art. 5 ust. 4a;
      2) wzory formularzy zgłoszeń aktualizacyjnych określone w rozporządzeniu
      wydanym na podstawie art. 5 ust. 5 albo formularz wniosku o wpis do Centralnej
      Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.
    W myśl art. 5 ust. 5 ustawy o NIP:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
      wzory formularzy zgłoszeń identyfikacyjnych i formularzy zgłoszeń aktualizacyjnych
      oraz zgłoszeń w zakresie danych uzupełniających, o których mowa w ust. 2b pkt 2, w
      art. 42 ust. 3a pkt 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. z
      2024 r. poz. 1799) i w art. 43 ust. 5b pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o
      systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 497, 863, 1243 i 1615), z
      wyjątkiem zgłoszeń osób fizycznych będących przedsiębiorcami, biorąc pod uwagę
      kompletność przekazywanych danych niezbędnych do ewidencji i identyfikacji
      podatników i płatników oraz konieczność przekazywania danych uzupełniających do
      krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej oraz Centralnego
      Rejestru Płatników Składek.
    Z przedstawionych wyżej przepisów wynika, iż zgłoszenie identyfikacyjne podatników
    niebędących osobami fizycznymi zawiera m.in. wykaz rachunków bankowych. Ponadto
    podatnicy prowadzący działalność gospodarczą zostali obowiązani dokonać zgłoszenia
    aktualizacyjnego w celu uzupełnienia danych, m.in. wykazu rachunków bankowych.
    Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071) definiuje
    umowę rachunku bankowego oraz określa obowiązki i uprawnienia stron umowy (art. 725-
    733).
    Na podstawie art. 725 Kodeksu cywilnego:

      Przez umowę rachunku bankowego bank zobowiązuje się względem posiadacza
      rachunku, na czas oznaczony lub nieoznaczony, do przechowywania jego środków
      pieniężnych oraz, jeżeli umowa tak stanowi, do przeprowadzania na jego zlecenie
      rozliczeń pieniężnych.
    W myśl art. 726 Kodeksu cywilnego:
      Bank może obracać czasowo wolne środki pieniężne zgromadzone na rachunku
      bankowym z obowiązkiem ich zwrotu w całości lub w części na każde żądanie, chyba
      że umowa uzależnia obowiązek zwrotu od wypowiedzenia.
    Zasady prowadzenia przez banki rachunków bankowych uregulowane zostały w ustawie z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy Prawo bankowe:
      Banki mogą prowadzić w szczególności następujące rodzaje rachunków bankowych:
      1) rachunki rozliczeniowe, w tym bieżące i pomocnicze, oraz prowadzone dla nich na
      zasadach określonych w rozdziale 3a rachunki VAT;
      2) rachunki lokat terminowych;
      3) rachunki oszczędnościowe, rachunki oszczędnościowo-rozliczeniowe, w tym
      rachunki rodzinne, oraz rachunki terminowych lokat oszczędnościowych;
      4) rachunki powiernicze.
    Natomiast w myśl art. 49 ust. 2 ww. ustawy:
      Rachunki rozliczeniowe oraz rachunki lokat terminowych mogą być prowadzone
      wyłącznie dla:
      1) osób prawnych;
      2) jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, o ile posiadają
      zdolność prawną;
      3) osób fizycznych prowadzących działalność zarobkową na własny rachunek, w tym
      dla osób będących przedsiębiorcami.
    Stosownie do art. 50 ust. 1 ustawy:
      Posiadacz rachunku bankowego dysponuje swobodnie środkami pieniężnymi
      zgromadzonymi na rachunku. W umowie z bankiem mogą być zawarte
      postanowienia ograniczające swobodę dysponowania tymi środkami.
    Na podstawie art. 50 ust. 1a ustawy:
      Przepisu ust. 1 nie stosuje się do rachunku VAT, o którym mowa w rozdziale 3a.
    Z powyższych przepisów wynika zatem, że rachunki bankowe mogą być prowadzone
    wyłącznie przez banki.
    Rachunek bankowy w myśl przepisów prawa bankowego to narzędzie służące do
    rejestracji obrotów i stanów środków pieniężnych wniesionych do banku przez jego
    klienta. Banki mogą prowadzić rachunki: rozliczeniowe, lokat terminowych,
    oszczędnościowe, oszczędnościowo-rozliczeniowe, terminowych lokat oszczędnościowych
    oraz powiernicze. Zastrzega się jednak, że rachunki rozliczeniowe oraz lokat terminowych
    mogą być prowadzone wyłącznie dla osób prawnych, jednostek organizacyjnych
    nieposiadających osobowości prawnej, ale mających zdolność prawną, oraz osób
    fizycznych prowadzących działalność zarobkową na własny rachunek, w tym
    przedsiębiorców. Wynika to z powołanego wyżej art. 49 ust. 2 ustawy. Oznacza to, że firmy
    i osoby prowadzące działalność gospodarczą mają obowiązek podać urzędowi

    skarbowemu rachunki bankowe, na których gromadzą swoje środki i które służą im do
    dokonywania rozliczeń.
    Obowiązkowi ewidencyjnemu (aktualizacyjnemu) podlegają zatem wszelkie rachunki
    będące rachunkami bankowymi, o których mowa w art. 49 ust. 1 Prawa bankowego, na
    których przechowywane mogą być środki pieniężne, lub przeprowadzane mogą być
    rozliczenia.
    Kwestię dotyczącą obowiązku utrzymywania rachunku reguluje kilka przepisów prawa
    podatkowego i gospodarczego.
    Zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 236 ze zm.):
      Dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością
      gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku płatniczego przedsiębiorcy, w
      każdym przypadku gdy:
      1) stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz
      2) jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej
      płatności, przekracza 15 000 zł lub równowartość tej kwoty, przy czym transakcje w
      walutach obcych przelicza się na złote według średniego kursu walut obcych
      ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
      poprzedzającego dzień dokonania transakcji.
    Na mocy art. 96b ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą o VAT”:
      Szef Krajowej Administracji Skarbowej prowadzi w postaci elektronicznej wykaz
      podmiotów:
      1) w odniesieniu do których naczelnik urzędu skarbowego nie dokonał rejestracji
      albo które wykreślił z rejestru jako podatników VAT;
      2) zarejestrowanych jako podatnicy VAT, w tym podmiotów, których rejestracja jako
      podatników VAT została przywrócona.
    W myśl art. 96b ust. 2 ustawy o VAT:
      Wykaz jest udostępniany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej
      urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych w sposób
      umożliwiający sprawdzenie, w tym automatycznie, czy podmiot znajduje się w
      wykazie na wybrany dzień, przypadający nie wcześniej niż w okresie 5 lat
      poprzedzających rok, w którym podmiot jest sprawdzany. Dane tego podmiotu są
      udostępniane według stanu na wybrany dzień, z wyjątkiem danych, o których mowa
      w ust. 3 pkt 1-3, które są udostępniane według stanu na dzień sprawdzenia.
    Na podstawie art. 96b ust. 3 pkt 13 ustawy o VAT:
      Wykaz zawiera następujące dane podmiotów, o których mowa w ust. 1 tj. numery
      rachunków rozliczeniowych, o których mowa w art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29
      sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, lub imiennych rachunków w spółdzielczej kasie
      oszczędnościowo-kredytowej, której podmiot jest członkiem, otwartych w związku z
      prowadzoną przez członka działalnością gospodarczą:
      a) wskazanych w zgłoszeniu identyfikacyjnym lub zgłoszeniu aktualizacyjnym oraz
      b) potwierdzonych przy wykorzystaniu STIR w rozumieniu art. 119zg pkt 6 Ordynacji
      podatkowej, z wyjątkiem rachunków prowadzonych przez Narodowy Bank Polski.
    Definicja rachunku pieniężnego została zawarta w rozporządzeniu Ministra Finansów z
    dnia 12 listopada 2024 r. w sprawie trybu i warunków postępowania firm inwestycyjnych,

    banków państwowych prowadzących działalność maklerską, banków, o których mowa w
    art. 70 ust. 2 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, oraz banków powierniczych
    (Dz. U. z 2024 r. poz. 1735).
    Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 14 ww. rozporządzenia:
      Przez rachunek pieniężny rozumie się rachunek prowadzony przez firmę
      inwestycyjną, bank państwowy prowadzący działalność maklerską lub bank, o
      którym mowa w art. 70 ust. 2 ustawy, na którym są rejestrowane środki pieniężne
      powierzone przez klienta, służący do dokonywania rozliczeń w następstwie
      czynności, których przedmiotem są instrumenty finansowe, lub czynności
      związanych z prawami wynikającymi z instrumentów finansowych zapisanych na
      rachunkach lub w rejestrach lub ewidencjach prowadzonych przez odpowiednio
      firmę inwestycyjną, bank państwowy prowadzący działalność maklerską lub bank, o
      którym mowa w art. 70 ust. 2 ustawy.
    W ustawie z dnia 11 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 611
    ze zm.) można natomiast znaleźć definicję rachunku płatniczego. Zgodnie z tą definicją
    zawartą w art. 2 pkt 25 wskazanej ustawy:
      Rachunek płatniczy to rachunek prowadzony dla jednego lub większej liczby
      użytkowników służący do wykonywania transakcji płatniczych, przy czym przez
      rachunek płatniczy rozumie się także rachunek bankowy oraz rachunek członka
      spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jeżeli rachunki te służą do
      wykonywania transakcji płatniczych.
    Rachunek bankowy oraz rachunek płatniczy to różne pojęcia definiowane przez odrębne
    ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo działalność gospodarczą w zakresie
    świadczenia na rzecz klientów usług retargetingu cyfrowego w oparciu o tzw. ... oraz
    pełnią w Grupie rolę podmiotu holdingowego. Świadczą Państwo również usługi m.in. w
    zakresie korzystania z T. oraz usługi wsparcia dla spółek z Grupy. Planują Państwo
    korzystać z usług platformy finansowej działającej jako pośrednik w transakcjach
    płatniczych. Platforma finansowa umożliwiłaby Państwu między innymi:
    a) prowadzenie Rachunku Wielowalutowego oznaczonego numerem IBAN,
    b) realizację transakcji wymiany walut, co pozwoli Państwu na prowadzenie rozliczeń z
    kontrahentami w różnych walutach,
    c) wykonywanie płatności bezpośrednio z Rachunku Wielowalutowego na rachunki
    bankowe kontrahentów,
    d) korzystanie z kart płatniczych, co umożliwi Państwu dokonywanie płatności w wygodny i
    elastyczny sposób.
    Platforma fnansowa nie jest bankiem w rozumieniu jurysdykcji krajowych ani
    międzynarodowych, w tym europejskiego prawa. Instytucja nie udziela kredytów
    bankowych, oferuje jednak możliwość prowadzenia rachunku płatniczego - takiego jak
    opisany powyżej Rachunek Wielowalutowy.
    Rachunek Wielowalutowy nie będzie prowadzony przez bank jako instytucję w rozumieniu
    art. 4 ust. 1 pkt 1-3 Prawa bankowego; rachunek prowadzi platforma finansowa.
    Rachunek Wielowalutowy nie będzie spełniał roli typowego rachunku rozliczeniowego czy
    oszczędnościowego w rozumieniu Prawa bankowego, ponieważ jest strukturą
    przypominającą rachunki masowe, a nie dedykowane konta przypisane do jednej osoby
    /firmy. Rachunek wielowalutowy będzie udostępniany w ramach regulaminu usług
    finansowych świadczonych przez platformę finansową, a nie na podstawie umowy
    rachunku bankowego uregulowanej na gruncie art. 725 Kodeksu cywilnego oraz Prawa

    bankowego. Ponadto, zgodnie z ustawą Prawo bankowe, czynność prowadzenia rachunku
    bankowego jest czynnością zastrzeżoną dla banków i jako taka została wskazana w art. 5
    ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo bankowe.
    Mają Państwo wątpliwości, czy opisany Rachunek Wielowalutowy oferowany przez
    platformę finansową powinien zostać zgłoszony do właściwego organu podatkowego,
    zgodnie z wymogiem nałożonym na podatników na mocy art. 5 ust. 2b ustawy z dnia 13
    października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy zauważyć, że z opisu sprawy wynika, iż
    rachunek wielowalutowy - rachunek płatniczy oferowany przez zagraniczną platformę
    finansową nie jest rachunkiem bankowym, o którym mowa w art. 49 ust. 1 ustawy z dnia
    29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe.
    Mając zatem na uwadze przedstawiony stan prawny i opis sprawy należy stwierdzić, że nie
    mają Państwo obowiązku zgłoszenia do właściwego organu podatkowego, na podstawie
    art. 5 ust. 2b pkt 2 ustawy o NIP, Rachunku Wielowalutowego - rachunku płatniczego
    udostępnionego przez platformę finansową, gdyż nie jest on rachunkiem bankowym, o
    którym mowa w art. 49 ust. 1 ustawy Prawo bankowe.
    W związku z powyższym Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest
    ściśle związany z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia
    przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa
    sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
        albo
      - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na
        platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.