Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB5/423-492/09-2/JC
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2009-09-24
Teza: Czy prawidłowe jest stanowisko Podatnika, zgodnie z którym koszty opisanej w stanie faktycznym Pierwszej kategorii wydatków stanowią koszt uzyskania przychodów?. Czy kwota niepodlegającego odliczeniu na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 3 Ustawy o VAT podatku naliczonego VAT przy nabyciu opisanej w stanie faktycznym Drugiej kategorii wydatków stanowi koszt uzyskania przychodów?
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; podatek-podatek od towarów i usług; reprezentacja; wydatek
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 03.08.2009 r. (data wpływu 21.08.2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów:

*   wydatków poniesionych na spotkania z kontrahentami – **jest prawidłowe.**
*   naliczonego podatku od towarów i usług - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 21.08.2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na spotkania z kontrahentami oraz naliczonego podatku od towarów i usług.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe :

Wnioskodawca świadczy usługi w zakresie doradztwa prawnego. Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W ramach prowadzonej działalności Spółka ponosi koszty organizacji spotkań z kontrahentami oraz potencjalnymi kontrahentami. Wydatki te można podzielić na dwie kategorie.

Pierwszą kategorię (dalej: „Pierwsza kategoria wydatków”) stanowią wydatki ponoszone na zakup kawy, herbaty, napojów bezalkoholowych, drobnych przekąsek (ciastka, paluszki, słodycze, owoce), podawanych podczas spotkań oraz negocjacji z kontrahentami lub potencjalnymi kontrahentami w siedzibie Spółki, jak również podczas (z reguły) nieodpłatnych seminariów organizowanych przez Spółkę dla klientów, zarówno w siedzibie, jak również poza siedzibą Spółki. Seminaria te poświęcone są omówieniu najistotniejszych zmian przepisów prawa, istotnych orzeczeń sądowych itp.

Do kategorii tej należą także wydatki na zakup usług cateringowych, obejmujących przygotowanie przekąsek (składających się przykładowo z zestawu kanapek, gorącej kawy i herbaty, owoców, sałatki). Także w tym przypadku przekąski podawane są kontrahentom Spółki, podczas dłuższych spotkań, negocjacji lub seminariów i służą ich sprawnemu przeprowadzeniu.

Drugą kategorię (dalej: „Druga kategoria wydatków”) stanowią wydatki ponoszone na zakup usług gastronomicznych, ponoszone podczas spotkań z kontrahentami w restauracjach oraz hotelach. Podatnik nie zalicza powyższych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Jednocześnie, na podstawie art. 86 ust. 1 pkt 3 Ustawy o VAT, Spółka nie dokonuje obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tej kategorii usług.

W związku z powyższym, wątpliwości Podatnika dotyczą zasad kwalifikowania opisanych powyżej wydatków do kosztów uzyskania przychodów.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy prawidłowe jest stanowisko Podatnika, zgodnie z którym koszty opisanej w stanie faktycznym Pierwszej kategorii wydatków stanowią koszt uzyskania przychodów?
2.  Czy kwota niepodlegającego odliczeniu na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 3 Ustawy o VAT podatku naliczonego VAT przy nabyciu opisanej w stanie faktycznym Drugiej kategorii wydatków stanowi koszt uzyskania przychodów?

Zdaniem Wnioskodawcy:

1.  Wydatki ponoszone na zakup opisanej w stanie faktycznym Pierwszej kategorii wydatków stanowią koszt uzyskania przychodów Podatnika.
2.  Kwota niepodlegającego odliczeniu na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 3 Ustawy o VAT podatku naliczonego VAT przy nabyciu opisanej w stanie faktycznym Drugiej kategorii wydatków stanowi koszt uzyskania przychodów.

Uzasadnienie:

Pytanie 1

Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy o pdop, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 tej ustawy. Powyższa regulacja oznacza, że wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika, które spełniają wskazaną w niej definicję kosztu uzyskania przychodów i jednocześnie nie są wymienione w zamkniętym katalogu art. 16 Ustawy o pdop mogą stanowić koszt uzyskania przychodów.

Jednocześnie wskazane z art. 16 Ustawy o pdop wyjątki od generalnej zasady kwalifikowania wydatków spełniających definicję kosztów uzyskania przychodów nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Powyższe stanowisko jest potwierdzane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo, w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 1995 r., sygn. akt SA/Kr 2480/94 wskazano, iż „interpretując przepis art. 16 ust. 1 trzeba mieć na uwadze, iż stanowi on odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 15. Zatem jego wykładnia nie może być rozszerzająca i musi być ścisła.”

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 28 Ustawy o pdop, nie uważa się za koszt uzyskania przychodów „kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych”.

Ustawa o pdop nie zawiera definicji pojęcia „reprezentacja”. Nie odsyła także w tym zakresie do innych aktów prawnych. Zgodnie z przyjętymi regułami wykładni przepisów prawa podatkowego, w takim przypadku należy się posłużyć takim znaczeniem tego pojęcia, jakie przyjmuje się w języku potocznym.

Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku języka polskiego pod red. prof. Mieczysława Szymczaka, reprezentacja oznacza „okazałość, wystawność w czyimś sposobie życia, związaną ze stanowiskiem, pozycją społeczną”.

Z kolei termin „okazały” definiowany jest jako „wspaniały, imponujący wygląd, obfitość, wystawność, przepych, wspaniałość”, zaś termin „wystawny” definiowany jest jako „świadczący o zamożności, okazale urządzony, zorganizowany, bogaty, wspaniały, suty”.

W opinii Podatnika, z art. 16 ust. 1 pkt 28 Ustawy o pdop, interpretowanego zgodnie z wskazaną powyżej definicją pojęcia „reprezentacja” wynika, że wydatkami o charakterze reprezentacyjnym są jedynie takie wydatki, które odbiegają od powszechnie przyjętych standardów podejmowania kontrahentów, ze względu ich okazałość, wystawność itp. Podobna interpretacja pojęcia „reprezentacja” dokonywana jest także w orzecznictwie sądowym (przykładowo: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. III SA/Wa 1597/08).

Do omawianej kategorii wydatków z pewnością nie można zakwalifikować opisanej w stanie faktycznym Pierwszej grupy wydatków. Zaproponowanie kontrahentowi kawy lub herbaty, a w przypadku dłuższych spotkań lub negocjacji także drobnych przekąsek jest przejawem dobrego wychowania oraz powszechnie przyjętym standardem. Charakter reprezentacji będą miały jedynie te działania, które obecnie mogą zostać uznane za szczególnie okazałe, odbiegające od reguł przyjętych w analogicznych sytuacjach (tak: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. ITPB1/415-604/07/DP). W opinii Podatnika charakter taki miałoby zorganizowanie bankietu, zaproszenie kontrahenta na wytworny obiad lub kolację itp.

Stanowisko podatnika jest potwierdzane w wydawanych dotychczas wiążących interpretacjach przepisów prawa podatkowego (przykładowo w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 29 grudnia 2008 r., sygn. ILPB1/415-810/08-4/AA oraz interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 23 października 2008 r., sygn. IPPB3/423 -1062/08-2/MW).

Argumentem przemawiającym za słusznością argumentacji Podatnika jest także okoliczność, że przedmiotowe wydatki służą realizacji szerszego celu, jakim jest sprawne przeprowadzenie spotkania lub negocjacji z kontrahentem, nie zaś celowi konsumpcyjnemu, jako takiemu. Jak natomiast wskazano w interpretacji wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 18 lutego 2008 r., sygn. IP-PB3-423-471/07-2/DG:

„W związku z powyższym należy zauważyć, iż Spółka organizując dni otwarte prowadziła rozmowy z klientami na temat możliwości technicznych oraz szczegółów konstrukcyjnych obrabiarek do metali. Spółka zatrudniła profesjonalną firmę cateringową, która przygotowała dla kontrahentów poczęstunek w postaci dań i napojów. Należy więc uznać że wydatki na usługę cateringową, z uwagi że nie były wydatkiem samym w sobie służącym konsumpcji, lecz realizacji dalej idącego celu (prezentacja możliwości technicznych i konstrukcyjnych maszyn) stanowią koszt uzyskania przychodów.”

Podobna konkluzja została zawarta w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. III SA/Wa 1597/08, w którym wskazano, iż:

„nie wszystkie działania podejmowane na zewnątrz w kierunku potencjalnych klientów mogą być potraktowane jako reprezentacji, gdyż w tak określonych działaniach mieszczą się również inne przedsięwzięcia z zakresu marketingu, reklamy, promocji, itd. Konieczne jest tu, aby głównym celem takiego działania było zaprezentowania podmiotu — jego wystawności, okazałości, wysokiego standardu.”

Pytanie 2

W opinii Podatnika regulacja art. 16 ust. 1 pkt 28 Ustawy o pdop, (podobnie jak pozostałe wyjątki wskazane w art. 16 Ustawy o pdop) odnosi się wyłącznie do kwoty netto (tj. bez podatku od towarów i usług) ponoszonych przez podatników wydatków. Wynika to z regulacji art. 16 ust. 1 pkt 46, która w sposób odrębny i kompleksowy reguluje zasady kwalifikowania naliczonego (oraz należnego) podatku od towarów i usług jako kosztu uzyskania przychodów. Przewidziane w tej regulacji zasady kwalifikowania podatku od towarów i usług jako kosztu uzyskania przychodu mają zastosowanie niezależnie od okoliczności, czy kwota netto wynikająca z zakupionego towaru bądź usługi znajduje się z katalogu wyłączeń przewidzianym w art. 16 Ustawy o pdop.

Zgodnie z tym przepisem, co do zasady, naliczony podatek od towarów i usług nie stanowi kosztu uzyskania przychodów. Zasada ta wynika z konstrukcji prawnej tego podatku, zgodnie z którą w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikom przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Konsekwentnie, skoro podatek naliczony jest neutralny dla podatników, nie stanowi on ich kosztów uzyskania przychodów.

Zasada neutralności nie jest jednak zasadą bezwzględną i doświadcza ona ograniczeń na gruncie Ustawy o VAT. Przykładem takiego ograniczenia jest regulacja art. 88 ust. 1 pkt 3 Ustawy o VAT, zgodnie z którym obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika usług noclegowych i gastronomicznych, (z wyjątkiem nabycia gotowych posiłków przeznaczonych dla pasażerów przez podatników świadczących usługi przewozu osób).

W takich przypadkach ustawodawca wprowadził możliwość kwalifikowania nieodliczalnego podatku naliczonego jako kosztu uzyskania przychodów.

Zgodnie z omawianą regulacja, jest kosztem uzyskania przychodów podatek naliczony w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług - jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.

Aby więc naliczony podatek od towarów i usług mógł być traktowany jako koszt uzyskania przychodów, muszą łącznie zostać spełnione następujące warunki:

*   podatek ten musi dotyczyć towarów i usług, które zostały nabyte w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów;

*   zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług;

*   naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.

Jak Podatnik wskazał w stanie faktycznym, towary i usługi należące do Drugiej kategorii wydatków nabywane są w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów. Dlatego też spełnione są wszystkie warunki, aby niepodlegający odliczeniu podatek naliczony przy nabyciu towarów i usług należących do tej kategorii mógł być traktowany jako koszt uzyskania przychodów.

W konsekwencji, naliczony przy nabyciu opisanej w stanie faktycznym drugiej kategorii wydatków podatek od towarów usług stanowi koszt uzyskania przychodów.

Powyższe stanowisko znajduje powszechne potwierdzenie w wydawanych interpretacjach przepisów prawa podatkowego. Przykładowo, w interpretacji indywidualnej wydanej w dniu 30 marca 2009 r. przez Ministra Finansów (sygn. DD6/8213-141/MZG/08/PK-383), zmieniającej z urzędu interpretację wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu wskazano:

„Minister Finansów zwraca uwagę, iż obowiązujące przepisy regulują wprost szczególne sytuacje, w których podatnik ma prawo zaliczyć podatek od towarów i usług do kosztów podatkowych. Jakkolwiek z brzmienia przepisów wynika, iż koszty reprezentacji nie są kosztem uzyskania przychodów (art. 16 ust. 1 pkt 28 updop), to jednak naliczony podatek od towarów i usług jest kosztem podatkowym, w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenia kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług, niezależnie od charakteru wydatków, których dotyczy ten podatek (art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a updop). Stanowisko takie prezentowane było w wyjaśnieniach Ministerstwa Finansów niemających charakteru interpretacji ogólnej, o której mowa w przepisach Ordynacji podatkowej (\`(...)\`)

Stanowisko (\`(...)\`) Sp. z o.o., iż można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów podatek od towarów i usług w związku wydatkami na reprezentację nie stanowiącymi kosztów podatkowych, było zatem prawidłowe”.

Jak natomiast wskazano w interpretacji wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 4 stycznia 2008 r., sygn. IP-PB3-423-125/07-4/GJ:

„w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ustawodawca nie uzależnił prawa do zaliczenia nieodliczonego podatku VAT do kosztów uzyskania przychodów od kwalifikacji wydatków. Prawo zaliczenia podatku naliczonego do kosztów uzyskania przychodów dotyczy zarówno wydatku, który stanowi koszt uzyskania przychodów jak i wydatku, który kwalifikowany jest jako nie stanowiący kosztu uzyskania przychodów. Decydujące znaczenie będzie miał cel poniesienia wydatku. Koszty związane z reprezentacją ponoszone przez podatnika są co do zasady ponoszone w celu uzyskania lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Zatem podatek naliczony w tej części, w której zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty podatku od towarów i usług przy wydatkach związanych z reprezentacją jest kosztem podatkowym.”

Powyższe stanowisko zostało także potwierdzone, m.in. w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 19 grudnia 2008 r., sygn. IPPB3/423-1469/08-2/KR, interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 19 lutego 2008 r., sygn. IBPB3/423-317/07/AP oraz interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 7 lipca 2008 r., sygn. ILPB3/423-213/08-2/EK.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za:

*   **prawidłowe**\- w części dotyczącej wydatków poniesionych na spotkania z kontrahentami,
*   **prawidłowe**\- w części dotyczącej naliczonego podatku od towarów i usług.

Stanowisko Spółki należy uznać za prawidłowe, natomiast tut. Organ podkreśla, iż powoływane przez Wnioskodawcę przepisy dotyczące podatku od towarów i usług są nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, muszą być spełnione następujące warunki:

*   został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika,

*   jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

*   pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

*   poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów,

*   został właściwie udokumentowany,

*   nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Należy przy tym podkreślić, iż obowiązek jednoznacznego wykazania związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem, a przychodem uzyskanym z działalności, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tego przychodu – każdorazowo spoczywa na podatniku.

Wyłączone z kosztów uzyskania przychodów są, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 28 ww. ustawy, koszty reprezentacji, w szczególności poniesione na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.

Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji reprezentacji. Zatem należy odwołać się do wykładni językowej tych pojęć. „Słownik języka polskiego” pod redakcją profesora Stanisława Dubisza definiuje reprezentację jako okazałość, wystawność w czyimś sposobie życia związaną ze stanowiskiem, pozycją społeczną. Przenosząc tę definicję na grunt ustawy podatkowej, zgodnie z przyjętym od lat poglądem doktryny prawa podatkowego, należy uznać, że reprezentacja to występowanie w imieniu podatnika (firmy), wiążące się z okazałością, wytwornością, w celu wywołania jak najlepszego wrażenia przy reprezentowaniu firmy. Celem wydatków na reprezentację jest m.in. kształtowanie i utrwalanie określonego wizerunku zewnętrznego firmy w oczach klientów, kontrahentów i opinii publicznej.

Reprezentacja to przede wszystkim działania polegające na kontaktach oficjalnych i handlowych z innymi podmiotami gospodarczymi, związane w szczególności z utrzymaniem delegacji lub kontrahentów, uczestnictwem w przyjęciach związanych z pobytem tych podmiotów.

Z przedstawionego wniosku wynika, że Spółka w ramach prowadzonej działalności ponosi koszty organizacji spotkań z kontrahentami oraz potencjalnymi kontrahentami. Są to wydatki ponoszone na zakup kawy, herbaty, napojów bezalkoholowych, drobny poczęstunek (ciastka, paluszki, słodycze, owoce), usługi cateringowe. Artykuły te, podawane podczas dłuższych spotkań, negocjacji lub seminariów służą ich sprawnemu przeprowadzeniu.

W świetle powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wydatki (oznaczone we wniosku jako „pierwsza kategoria wydatków”) ponoszone przez Spółkę podczas spotkań i negocjacji z kontrahentami stanowią zwyczajowy poczęstunek kontrahentów i jako należące do powszechnie obowiązujących kanonów kultury (nie mające charakteru okazałości) mogą zostać uznane za koszt uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Na mocy przepisu art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a) tiret drugi ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztem uzyskania przychodów jest podatek naliczony w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług – jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.

Natomiast art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. u. Nr 54, poz. 535 ze zm.) stanowi, że obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika usług noclegowych i gastronomicznych (…). Jeżeli podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług, a naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, podatnik będzie uprawniona na podstawie przepisu art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a) tiret drugi ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów kwotę podatku naliczonego od towarów i usług, który na mocy przepisu art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług nie podlega odliczeniu od kwoty podatku VAT należnego podatnika.

W stanie faktycznym Spółka wskazała, iż „drugą kategorię wydatków” stanowią wydatki ponoszone na zakup usług gastronomicznych ponoszonych podczas spotkań z kontrahentami w restauracjach oraz hotelach. Wydatki te, nie są zaliczane do kosztów uzyskania przychodów i Spółka nie dokonuje obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tej kategorii usług.

Wobec powyższego, kwota niepodlegajaca odliczeniu na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 4 Ustawy o VAT podatku naliczonego VAT przy zakupie powyższych wydatków stanowi koszt uzyskania przychodów.

Reasumując zarówno wydatki ponoszone przez Podatnika dotyczące spotkań z kontrahentami jak i kwota podatku naliczonego VAT mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.