Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.450.2025.1.JO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-08
Teza: Możliwość ujmowania kosztów dodatkowych na fakturze
dokumentującej kompleksową dostawę towarów jako
odrębnych pozycji.
Słowa kluczowe: faktura-wystawienie faktury
świadczenie-świadczenie kompleksowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Elementy faktury
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy możliwości ujmowania kosztów dodatkowych na fakturze dokumentującej
    kompleksową dostawę towarów jako odrębnych pozycji.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest polską osobą prawną, prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie
    dystrybucji stali jakościowych. Wnioskodawca jest częścią grupy kapitałowej działającej na
    rynku krajowym oraz na rynkach innych państw, zwłaszcza Czech oraz Niemiec. Głównym
    przedmiotem działalności Spółki jest sprzedaż stali do odbiorców krajowych oraz
    zagranicznych. Dodatkowo Spółka dysponuje nowoczesnym parkiem maszynowym,
    pozwalającym na życzenie klienta na dokonywanie szeregu usług z zakresu obróbki
    metali. Odbiorcami towarów oferowanych przez Spółkę oraz inne podmioty z grupy
    kapitałowej są przedsiębiorstwa zarówno krajowe, jak i zagraniczne.
    Przedmiotem niniejszego wniosku są transakcje, których Spółka będzie dokonywać w
    przyszłości.
    W ramach planowanego scenariusza sprzedawane towary w zdecydowanej większości
    wysyłane będą przez Wnioskodawcę, za pośrednictwem zewnętrznych przewoźników i
    spedytorów, na adres wskazany przez nabywcę. W efekcie Spółka dostarczać będzie
    wyroby stalowe do punktów odbiorów na terytorium Polski, innych krajów Unii
    Europejskiej, ale też państw trzecich. W przypadku eksportu towaru do krajów trzecich to
    Wnioskodawca odpowiedzialny będzie za załatwienie formalności celnych, na ogół będzie
    również odpowiedzialny za organizację transportu. W pojedynczych przypadkach towar
    będzie odbierany samodzielnie przez nabywcę, który w takim przypadku odpowiedzialny
    będzie za przewóz towaru do miejsca docelowego – najczęściej w Polsce lub w innym
    kraju Unii Europejskiej, ale również do państw trzecich.
    We współpracy handlowej ze swoimi klientami Wnioskodawca, obok możliwości nabycia
    towarów, oferować będzie swoim klientom również szereg usług pomocniczych wobec
    głównego przedmiotu transakcji. W szczególności, o czym była już mowa, Spółka na
    życzenie klienta organizować będzie transport, ale również może wykonywać pewne
    usługi na samym towarze, ażeby lepiej odzwierciedlał on potrzeby klienta – w branży, w
    której funkcjonuje Wnioskodawca w wielu przypadkach wykonywanie takich usług jest
    nawet warunkiem zawarcia transakcji przez klienta. Innymi słowy, kontrahent nie kupi
    towaru, o ile nie zostanie on przez dostawcę odpowiednio przygotowany, co obejmuje
    również wykonanie usług obróbki. Wśród usług wykonywanych przez Wnioskodawcę są
    usługi obróbki wyrobu metalu (cięcie, wypalanie, skrawane, itp.), ale również usługi
    składowania czy usługa atestacji polegająca na udostępnieniu klientowi atestu
    handlowego. W niektórych przypadkach Spółka obciążać będzie dodatkowo klienta za
    wysłane razem z towarem palety, na których wywożony będzie dostarczany towar. Użycie
    palet jest konieczne do zapewnienia odpowiedniej jakości transportu i zabezpieczenia
    towaru.
    Tytułem uzupełnienia, Spółka wskazuje, że w przypadku usług obróbki stali, ich wykonanie
    następuje na podstawie zlecenia klienta składanego wraz z zamówieniem. Cena
    wykonania takiej usługi ustalana jest indywidualnej i doliczana jest do kosztu produktu.
    Podobnie wygląda praktyka w odniesieniu do usług atestacji produktu.
    Jeżeli zaś chodzi o koszty transportu, to będą one przerzucane na klienta w sytuacji, w
    której to Wnioskodawca odpowiedzialny będzie za zorganizowanie transportu produktu.
    W takim przypadku, co do zasady obciąża on kosztami związanymi z transportem swojego
    klienta. Dokładna kwota obciążenia w praktyce może się różnić przy poszczególnych
    transakcjach. Zależy ona w szczególności od warunków konkretnej transakcji oraz pozycji
    negocjacyjnej poszczególnych klientów. W większości przypadków klient będzie obciążany
    całością lub znaczną częścią kosztów transportu.

    W odniesieniu zaś do usług składowania, to będą one wykonywane przez Spółkę w
    sytuacji, w której z jakiegoś powodu klient nie będzie w stanie przyjąć w danym momencie
    partii towaru. W takim przypadku klient obciążany będzie kosztami przechowywania
    towaru przez czas opóźnienia w odbiorze towaru.
    Wszystkie powyższe kategorie kosztów uznawane są przez Wnioskodawcę za koszty
    dodatkowe, które podlegają zaliczeniu do podstawy opodatkowania transakcji bądź na
    podstawie art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o VAT, bądź też jako element świadczenia
    kompleksowego.
    Uprzednio jeden z podmiotów wchodzących w skład grupy kapitałowej, otrzymał od
    Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu potwierdzenie, że usługi cięcia metali stanowią
    element świadczenia kompleksowego i powinny być wliczane do podstawy
    opodatkowania podatkiem VAT dostawy towarów (por. interpretacja indywidualna
    Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 15 września 2014 r., znak ILPP4/443-308/14-2
    /ISN). Analogicznie do usług cięcia metali, a zatem jako część świadczenia kompleksowego,
    traktuje Spółka również usługi obróbki towaru czy też atestacji.
    Potrzeba złożenia niniejszego wniosku o interpretację indywidualną wynika ze sposobu
    dokumentowania transakcji. Z obserwacji rynku dokonywanej przez inne podmioty
    wchodzące w skład grupy kapitałowej wynika, że coraz większa liczba klientów, zwłaszcza
    zagranicznych, odmawia przyjmowania faktur, jeżeli nie są na nich wyszczególnione
    konkretne pozycje, zwłaszcza zaś pozycje usług pomocniczych (takich jak obróbka metali).
    W szczególności oczekują oni, że na fakturze dokumentującej sprzedaż towaru odrębnie
    zostanie wykazana jego cena, odrębnie za koszty transportu czy usługi cięcia. Spółki
    powiązane ze Spółką coraz częściej spotykają się też z przypadkami odmowy zawarcia
    umowy przez klienta zagranicznego, jeżeli faktura nie będzie wskazywać poszczególnych
    pozycji świadczenia kompleksowego (zwłaszcza dotyczy to odrębnego wykazania wartości
    dostarczanych wyrobów stalowych oraz usług cięcia, obróbki i transportu). Ze względu na
    to, w ramach planowanego scenariusza działań handlowych, Spółka jest w trakcie
    przygotowywania systemu księgowego, który pozwoli uwzględniać oczekiwania klientów i
    wystawić fakturę dokumentującą dokonanie dostawy kompleksowej, na której rozbite
    będą poszczególne pozycje wchodzące w skład takiej dostawy. Przyjęcie takiej praktyki
    byłoby również bardziej praktyczne z punktu widzenia Spółki. Pozwoli bowiem na
    łatwiejszą weryfikację rentowności samego towaru oraz sprawdzenie prawidłowości
    obciążenia danego klienta. Przyjęcie takiego podejścia zmniejszyłoby również obciążenie
    administracyjne pracowników Wnioskodawcy, którzy nie musieliby dokonywać
    skrupulatnego rozdzielania ceny usług towarzyszących w przypadku faktur
    dokumentujących zróżnicowanych towarów o różnej wadze i rozmiarach.
    Wobec powyższego, Spółka postanowiła wystąpić z wnioskiem o interpretację
    indywidualną przepisów prawa podatkowego celem potwierdzenia prawidłowości jej
    stanowiska, zgodnie z którym wystawiając fakturę, w ramach jednej transakcji
    kompleksowej, można wyszczególnić wszystkie wchodzące w jej skład elementy wraz z
    przyporządkowaną do nich ceną. W szczególności, Spółka zamierza wykazywać nazwę
    głównego towaru nabywanego przez klienta, a także dodatkowych zamawianych przez
    niego usług, będących częścią świadczenia kompleksowego, a zatem usług obróbki metali,
    cięcia, składowania, atestacji, a także transportu czy palet. Do każdego z tych świadczeń
    przyporządkowana będzie właściwa cena, przy czym zasady ich opodatkowania (miejsce
    świadczenia, zastosowana stawka, itp.) będzie takie jak dla głównego elementu
    świadczenia kompleksowego (tj. dostawy stali). Praktyka, którą Spółka zamierza przyjąć,
    dotyczyć będzie wszystkich opisanych w niniejszym wniosku typów transakcji, a zatem
    sprzedaży krajowej, wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz eksportu towarów.

## Pytanie

Czy Spółka postąpi prawidłowo wyszczególniając na fakturze dokumentującej
    kompleksową dostawę stali poszczególne elementy składowe podstawy opodatkowania
    (usługi cięcia, koszty transportu, koszty palet, itp.) wraz z przyporządkowaną do nich ceną?

    Państwa stanowisko w sprawie
    Spółka postąpi prawidłowo wyszczególniając na fakturze dokumentującej dostawę stali
    poszczególne elementy składowe podstawy opodatkowania (usługi cięcia, koszty
    transportu, koszty palet, itp.) wraz z przyporządkowaną do nich ceną.
    W myśl art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i
    5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę,
    którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu
    sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika.
    Stosownie do art. 29a ust. 6 ustawy o VAT, podstawa opodatkowania obejmuje:
      1. podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2. koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia,
        pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub
        usługobiorcy.
    W ramach ustawy o VAT przyjęto zatem zasadę, zgodnie z którą świadczenia niemające
    charakteru samodzielnego, ale wyłącznie zależny i pomocniczy wobec transakcji
    podstawowej, wliczane są do podstawy opodatkowania głównej dostawy.
    Wobec powyższego przyjmuje się, że nie stanowią one odrębnego świadczenia
    podlegającego opodatkowaniu VAT, lecz jedynie część świadczenia głównego. W
    konsekwencji tego rodzaju świadczenia opodatkowane są w identyczny sposób co
    dostawa główna, nawet gdyby w przypadku uznania ich za odrębne świadczenie zasady
    opodatkowania byłyby inne (przykładowo, miejscem świadczenia usługi byłoby terytorium
    inne niż terytorium kraju, co implikowałoby brak obowiązku naliczenia i odprowadzenia w
    Polsce podatku należnego od takiej transakcji).
    Przytoczona regulacja stanowi odzwierciedlenie na gruncie polskich przepisów koncepcji
    tzw. świadczeń złożonych, która została rozwinięta w orzecznictwie krajowych sądów
    administracyjnych oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako:
    „Trybunał”).
    Instytucja świadczeń złożonych odnosi się właśnie do sytuacji, w której przedmiotem
    transakcji jest kilka odrębnych świadczeń, które jednak z punktu widzenia gospodarczego
    składają się na jeną całość, w której na ogół daje się wyodrębnić jedno świadczenie główne
    przedmiotu transakcji.
    Ustawa o VAT nie przewiduje w przypadku świadczeń kompleksowych szczególnych zasad
    fakturowania. W szczególności nie wskazuje ona, w jaki sposób należy na fakturze
    oznaczyć poszczególne elementy świadczenia kompleksowego. W tej sytuacji, zdaniem
    Wnioskodawcy należy odwołać się do ogólnych zasad dotyczących fakturowania zdarzeń
    gospodarczych. W tym kontekście wskaz należy na regulacje art. 106a-106r ustawy o VAT,
    określające zasady dokumentowania transakcji. W szczególności należy przytoczyć art.
    106a, wskazujący zakres zastosowania przepisów o fakturowaniu, a także art. 106e ustawy
    o VAT, określający z kolei jaka powinna być treść faktury.
    Stosownie zatem do art. 106a ustawy o VAT, przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do:
      1) sprzedaży, z wyjątkiem:
      a) przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których
        usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i

        faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub
        nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy
        towarów,
      b) czynności rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII w
        rozdziałach 6a, 7 i 9, dla których państwem członkowskim identyfikacji w
        rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest państwo członkowskie inne niż
        Rzeczpospolita Polska;
      2) dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika posiadającego
        na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce
        prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te czynności, a w
        przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności gospodarczej oraz
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej - posiadającego na
        terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce pobytu, z którego
        dokonywane są te czynności, w przypadku gdy miejscem świadczenia jest
        terytorium:
      a) państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty
        podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i faktura
        dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub
        usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,
      b) państwa trzeciego;
      3) dostawy towarów i świadczenia usług rozliczanych w procedurach szczególnych, o
        których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a i 7, przez podatników
        zidentyfikowanych na potrzeby tych procedur, dla których państwem członkowskim
        identyfikacji w rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest Rzeczpospolita Polska;
      4) sprzedaży na odległość towarów importowanych, rozliczanej w procedurze
        szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 9, przez podatników
        zidentyfikowanych na potrzeby tej procedury, dla których państwem członkowskim
        identyfikacji w rozumieniu przepisów tego rozdziału jest Rzeczpospolita Polska.
    Poprzez sprzedaż, stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy o VAT, rozumie się odpłatną dostawę
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Nie ulega zatem wątpliwości, że dokonywane przez Wnioskodawcę, opisane w treści
    niniejszego wniosku transakcje, podlegają zasadom fakturowania określonym w polskiej
    ustawie o VAT.
    W stosunku zaś do treści faktur, jak wspomniano, kluczowa rolę odgrywa rat. 106e ustawy
    o VAT.
    Zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 7-13 ustawy o VAT, faktura powinna zawierać między innymi
    nazwę (rodzaj) towaru lub usługi, miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres
    wykonanych usług, cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę
    jednostkową netto), kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z
    tytułu wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej
    netto oraz wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją,
    bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto).
    Rola faktury w systemie VAT jest kluczowa ze względu na to, że stanowi ona podstawowy
    dowód dokonania danej transakcji. Stąd też rola jaką wiąże się z prawidłowym
    wystawieniem faktury jest podkreślana przez organy podatkowe i sądy administracyjne. W
    tym kontekście wskazać należy na ukształtowany w orzecznictwie kompromis co do tego,
    że prawidłowość materialnoprawna faktury – a zatem prawidłowe udokumentowanie
    przez nią zdarzenia gospodarczego – nie podlega formalnej bezbłędności, lecz na podaniu
    właściwych danych dotyczących rzeczywistej transakcji. W szczególności wskazać należy

    na wciąż aktualne tezy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia
    13 marca 1998 r., sygn. I SA/Lu 1240/96, który stwierdził, że „prawidłowość
    materialnoprawna tej faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie
    gospodarcze. A contrario nie będzie można uznać za prawidłową faktury, gdy sprzecznie z
    jej treścią wykazuje ona zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało bądź
    zaistniało w innych rozmiarach albo między innymi podmiotami”.
    Jak wynika z powyższego wyroku kluczowe dla materialnoprawnej prawidłowości wyroku
    jest zatem przede wszystkim właściwe odzwierciedlenie rzeczywistej transakcji
    gospodarczej. Bez znaczenia z tego punktu widzenia jest wystąpienie wad mniejszej wagi,
    zwłaszcza o charakterze czysto formalnym (zob. przykładowo wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 16 grudnia 2011 r., sygn. I FSK 1459/10). Co przy tym istotne organy
    podatkowe generalnie akceptują możliwość wskazania w treści faktury innych elementów,
    poza tymi wymienionymi w art. 106e ustawy o VAT (zob. interpretacje indywidualną
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 6 października 2023 r., znak 0114-KDIP1-
    1.4012.450.2023.1.AKA).
    W kwestii możliwości rozdzielenia w treści faktury różnych pozycji wchodzących w skład
    jednego świadczenia kompleksowego od wielu lat dają się rozpoznać dwa odmienne
    podejścia. Zwolennicy pierwszego z nich stoją na stanowisku, że elementy świadczenia
    kompleksowego nie mogą być rozdzielane na fakturze. Dokument ten powinien
    wskazywać wyłącznie nazwę głównego komponentu świadczenia kompleksowego.
    Ewentualne rozbicie faktury i wyszczególnienie cen poszczególnych elementów takiego
    świadczenia możliwe jest jedynie w załączniku faktury lub w wyraźnie odróżnionej od
    głównej struktury faktury części informacyjnej (tak np. Dyrektor Krajowej Informacji
    Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 3 grudnia 2024 r., znak 0111-KDIP3-
    3.4012.469.2024.1.MAZ). Obrońcy tego stanowiska jego prawidłowość wywodzą z ogólnej
    zasady dotyczącej świadczeń złożonych, w myśl której nie należy sztucznie rozbijać
    jednolitego świadczenia gospodarczego. Argumentów na poparcie tego stanowiska
    szukają oni w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie
    Wielkopolskim z 10 sierpnia 2017 r., sygn. I SA/Go 264/17, w którym Sąd orzekł, że
    „Wykazanie np. dostawy towaru i kosztów transportu w kilku pozycjach nie będzie
    bowiem odzwierciedlało rzeczywistego przebiegu transakcji gospodarczej, której głównym
    celem jest dostawa towaru , a nie dostawa towaru i usługa transportu. Pomimo, że zakaz
    rozbicia na fakturze podstawy opodatkowania na dwie pozycje, z których jedna będzie
    wskazywała koszty transportu, nie został literalnie sformułowany w ustawie, to – jak
    wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16.12.2016 r. sygn. akt I FSK 575/15 –
    sposób dokumentowania dostawy towarów i świadczenia usług podlegających
    opodatkowaniu podatkiem VAT jest związany z zasadami opodatkowania wynikającymi z
    konstrukcji tego podatku”.
    Stanowisko odmienne dopuszczające możliwość rozbicia poszczególnych elementów
    świadczenia kompleksowego na fakturze, wywodzi się przede wszystkim z braku przepisu
    jednoznacznie zabraniającego takiej praktyki zarówno w regulacjach europejskich, jak i
    krajowych. Wyjaśniając tę kwestię, w pierwszej kolejności wskazać należy na szereg
    orzeczeń Trybunału, w którym pochylał się on nad zagadnieniem świadczeń
    kompleksowych. Należy przy tym zwrócić uwagę, że w wielu przypadkach wskazywał on,
    że w praktyce może zdarzyć się tak, że dwa świadczenia mogą zostać na fakturze złączone
    w jedno, jak również odwrotnie, że jedno świadczenie złożone zostanie rozbite na fakturze
    na kilka części składowych (zob. wyroki w sprawie C-349/96 Card Protection Planltd (CPP)
    przeciwko Commissioners of Customs & Excise, C-276/09 Everything Everywhere Ltd,
    dawniej T-Mobile (UK) Ltd, przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and
    Customs oraz C-41/04 Levob Verzekeringen i OV Bank przeciwko Straatssecretaris van
    Financiën).
    W powyższych wyrokach Trybunał przesądził, że z punktu widzenia ustalenia istnienia lub
    nie świadczenia kompleksowego, sposób prezentacji danej transakcji na fakturze może

    mieć znaczenie pomocnicze. W żadnym przypadku nie jest jednak okolicznością
    przesadzającą o tym fakcie. Co jednak istotne, Trybunał w żadnym razie nie
    zakwestionował możliwości wystawienia takiej faktury, w której treści konkretne elementy
    świadczenia kompleksowego zostaną rozbite na odrębne pozycje. Taki tok argumentacji
    przyjmuje też zdecydowana większość orzeczeń sądów administracyjnych,
    opowiadających się za prawidłowością drugiego spośród przytoczonych stanowisk.
    Wskazać w tym kontekście należy przede wszystkim na wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 5 czerwca 2019 r. o sygnaturze I FSK 661/17. Wyrok ten jest o tyle
    istotny, że opis zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku jest wręcz bliźniaczo
    podobny do sprawy, na kanwie której wydano przedstawiony wyrok. W wyroku tym
    Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że „Nie można jednak zaaprobować konkluzji
    organu, powielonej następnie przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, że
    umieszczenie na fakturze w osobnych pozycjach kilku różnych świadczeń może
    sugerować, że przedmiotem sprzedaży będzie kilka odrębnych świadczeń, a nie jedno
    kompleksowe. Ani organ podatkowy, ani Sąd pierwszej instancji nie poparł powołaniem
    adekwatnego przepisu ustawy podatkowej twierdzenia, że w przypadku świadczenia
    kompleksowego w postaci dostawy towarów wymienionych w załączniku nr 11 do ustawy
    o PTU wraz z usługą cięcia, palenia towaru, wydania atestu oraz usługą transportu, całość
    zapłaty należnej za dostawę danego świadczenia kompleksowego powinna być
    udokumentowana wystawieniem faktury, w której w części zasadniczej przeznaczonej na
    wskazanie nazwy towaru lub usługi winna znaleźć się wyłącznie nazwa właściwa dotycząca
    dostawy danego towaru. Wniosek taki nie wynika z przepisów ustawy o PTU powołanych
    przez organ w interpretacji indywidualnej, w szczególności z art. 106b ust. 1 pkt 1 i art.
    106e ust. 2 pkt 7 ustawy o PTU. Przepisy te stanowią, że podatnik jest obowiązany
    wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług
    oraz że faktura powinna zawierać nazwę (rodzaj) towaru lub usługi (...). Powołane przepisy
    nie wykluczają możliwości wykazania przez podatnika w fakturze w osobnych pozycjach
    kilku różnych świadczeń. Przekonanie organu interpretacyjnego i Sądu pierwszej instancji,
    że tego rodzaju postępowanie „może sugerować”, że przedmiotem sprzedaży było kilka
    odrębnych świadczeń, a nie jedno kompleksowe, nie stanowi dostatecznego argumentu,
    by zakwestionować prawidłowość proponowanego przez podatnika sposobu
    dokumentowania zdarzeń na fakturze”.
    W bazie orzeczeń sądów administracyjnych można znaleźć szereg późniejszych wyroków,
    w których Sądy podzieliły wnioski płynące z powyższego orzeczenia Naczelnego Sądu
    Administracyjnego. W szczególności należy wymienić wyroki: wyrok WSA w Lublinie z 14
    kwietnia 2023 r., sygn. akt I SA/Lu 159/23, wyrok WSA w Poznaniu z 27 lipca 2022 r., sygn.
    akt I SA/Po 1048/21, wyrok WSA we Wrocławiu z 6 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Wr 708/20,
    wyrok WSA w Warszawie z 7 marca 2024 r., sygn. III SA/Wa 2652/23.
    Zdaniem Spółki, tezy przywołanych wyroków potwierdzają wniosek o prawidłowości
    zajętego przez nią stanowiska, a w ogólności również drugiego spośród przytoczonych
    podejść. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na to, że art. 106e ust. 1 pkt 7
    ustawy o VAT nie przeciwstawia się takiej formule wykazywania towarów i usług
    podlegających dostawie, jaką zaproponował Wnioskodawca. W szczególność nie zawiera
    on nakazu wykazania na fakturze w jednej pozycji kompleksowej dostawy towarów, w
    ramach której dochodzi do wykonania kilku różnych świadczeń (dostaw towarów oraz
    świadczeń usług) jak chcieliby zwolennicy pierwszego z przytoczonych stanowisk. Co
    więcej, jak się wydaje, to właśnie stanowisko przyjęte przez Spółkę lepiej odzwierciedla
    literę tego przepisu, bowiem pozwala na udokumentowanie wszystkich elementów
    składowych świadczenia (a zatem wszystkich dostaw towarów i świadczeń usług
    składających się na to świadczenie). Po drugie, rozbicie faktur na poszczególne pozycje
    wchodzące w skład świadczenia kompleksowego nie będzie miało jakiegokolwiek wpływu
    na rzeczywiste opodatkowanie kryjących się pod tymi pozycjami świadczeń – ze względu
    na charakter świadczenia kompleksowego, będą one opodatkowane w identyczny sposób
    jak świadczenie podstawowe. Po trzecie wreszcie, zdaniem Wnioskodawcy, rozbicie

    poszczególnych pozycji będzie lepiej odzwierciedlać złożoność zdarzenia gospodarczego,
    jakim jest dostawa towaru. W szczególności jasno wskazywać będzie jaka będzie cena
    samego towaru, a jaka świadczeń pomocniczych wchodzących w jego skład. Kwestia ta ma
    dla klientów Spółki kluczowe znaczenie, stąd też Spółka stoi na stanowisku, że to właśnie
    faktura wykazująca różne, a nie tylko jedną pozycję, będzie bardziej wypełniać funkcje,
    jakie w systemie podatkowym przypisuje się fakturze. W szczególności będzie ona w
    większym stopniu spełniać wymóg prawidłowości materialnoprawnej, bowiem będzie
    poprawnie wskazywać wszystkie świadczenia wchodzące w skład dostawy, jednocześnie
    stosując do nich jednakową zasadę opodatkowania. Po czwarte, Spółka zwraca uwagę, że
    zaprezentowana przez nią praktyka jest szeroko stosowana w innych państwach
    członkowskich. Podmioty z innych państw UE wystawiają faktury z wyszczególnionymi
    usługami. Biorąc pod uwagę, że dla wielu klientów sposób fakturowania ma istotne
    znaczenie przy wyborze dostawcy, Spółka uważa, że uznanie przedstawionego przez nią
    stanowiska za nieprawidłowe byłoby również naruszeniem zasady proporcjonalności –
    wprowadzałoby bowiem barierę handlową, która nie jest konieczna do prawidłowego
    wypełnienia funkcji, jaką przypisuje się w prawie podatkowym fakturze.
    Z powyższych względów, Spółka uważa, że postąpi prawidłowo wyszczególniając na
    fakturze dokumentującej dostawę stali poszczególne elementy składowe podstawy
    opodatkowania (usługi cięcia, koszty transportu, koszty palet, itp.) wraz z
    przyporządkowaną do nich ceną.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady dotyczące dokumentowania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług zawarte są w Dziale XI rozdziale 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku
    od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”.
    Zgodnie z art. 106a pkt 1 i 2 ustawy:
      Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do:
      1) sprzedaży, z wyjątkiem:
      a) przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których
        usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i
        faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub
        nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy
        towarów,
      b) czynności rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII
        w rozdziałach 6a, 7 i 9, dla których państwem członkowskim identyfikacji w
        rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest państwo członkowskie inne niż
        Rzeczpospolita Polska;
      2) dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika
        posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe
        miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te
        czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności
        gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej -
        posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe
        miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy
        miejscem świadczenia jest terytorium:
      a) państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do
        zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i
        faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub
        usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,

      b) państwa trzeciego;
      3) dostawy towarów i świadczenia usług rozliczanych w procedurach szczególnych, o
        których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a i 7, przez podatników
        zidentyfikowanych na potrzeby tych procedur, dla których państwem
        członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest
        Rzeczpospolita Polska;
      4) sprzedaży na odległość towarów importowanych, rozliczanej w procedurze
        szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 9, przez podatników
        zidentyfikowanych na potrzeby tej procedury, dla których państwem
        członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tego rozdziału jest
        Rzeczpospolita Polska.
    Przy czym, jak wynika z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów
    W myśl art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    Stosownie do art. 106e ust. 1 pkt 1-15 ustawy:
      Faktura powinna zawierać:
      1) datę wystawienia;
      2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób
        jednoznaczny identyfikuje fakturę;
      3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
        adresy;
      4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z
        zastrzeżeniem pkt 24 lit. a;
      5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
        potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on
        towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;
      6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę
        otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest
        określona i różni się od daty wystawienia faktury;
      7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
      8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
      9) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
      10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu
        wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej
        netto;
      11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez
        kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);

      12) stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku
        korzystania z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach
        6a, 7 i 9;
      13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
        stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
      14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty
        dotyczące poszczególnych stawek podatku;
      15) kwotę należności ogółem.
    Z powyższych uregulowań wynika, że faktura jest dokumentem potwierdzającym
    zaistnienie określonej transakcji sprzedaży, a ustawodawca określił, w jakich
    okolicznościach należy ją wystawić. Przede wszystkim, wystawiane przez podatników
    podatku od towarów i usług faktury muszą dokumentować wykonanie przez nich
    czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, tj. dostawy
    towarów lub świadczenia usług.
    Jak wynika z przywołanych przepisów regulujących wystawianie faktur, dokumenty te
    wystawia podatnik dokonujący sprzedaży towarów i usług, w celu udokumentowania
    dokonanej transakcji. Faktura jest dokumentem sformalizowanym (potwierdzającym
    zaistnienie określonego zdarzenia gospodarczego), który powinien spełniać szereg
    wymogów przewidzianych przepisami prawa. Prawidłowość materialno-prawna faktury
    zachodzi wówczas, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze, czyli w
    istocie stwierdza fakt dostawy określonych towarów lub świadczenia usług. Wystawienie
    faktury należy rozumieć jako sporządzenie dokumentu oraz jego przekazanie innemu
    podmiotowi. Faktura jest więc dokumentem stwierdzającym wystąpienie u podatnika
    okoliczności powodujących powstanie obowiązku podatkowego.
    Zatem, w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, faktury są
    dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez
    podatnika. Faktura pełni szczególną rolę dowodową w prawidłowym wymiarze podatku od
    towarów i usług, dlatego też istotne jest prawidłowe oznaczenie wszystkich elementów
    faktury.
    Z opisu sprawy wynika, że głównym przedmiotem działalności Spółki jest sprzedaż stali do
    odbiorców krajowych oraz zagranicznych. We współpracy handlowej ze swoimi klientami
    Spółka, obok możliwości nabycia towarów, oferować będzie swoim klientom również
    szereg usług pomocniczych wobec głównego przedmiotu transakcji. Wśród usług
    wykonywanych przez Spółkę są usługi obróbki wyrobu metalu (cięcie, wypalanie,
    skrawane, itp.), usługi składowania czy usługa atestacji polegająca na udostępnieniu
    klientowi atestu handlowego. W niektórych przypadkach Spółka obciążać będzie
    dodatkowo klienta za wysłane razem z towarem palety, na których wywożony będzie
    dostarczany towar. Użycie palet jest konieczne do zapewnienia odpowiedniej jakości
    transportu i zabezpieczenia towaru.
    Wszystkie powyższe kategorie kosztów uznawane są przez Spółkę za koszty dodatkowe,
    które podlegają zaliczeniu do podstawy opodatkowania transakcji bądź na podstawie art.
    29a ust. 6 pkt 1 ustawy o VAT, bądź też jako element świadczenia kompleksowego.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii czy postępowanie Państwa polegające na
    wyszczególnieniu w oddzielnych pozycjach na fakturze dokumentującej kompleksową
    dostawę stali poszczególnych elementów składowych tego świadczenia, jest działaniem
    prawidłowym.
    W kwestii dokumentowania przedmiotowego świadczenia kompleksowego należy
    zauważyć, że treść art. 106e ust. 1 ustawy określa, jakie elementy powinna zawierać
    faktura. Są to elementy obligatoryjne, których podanie ma przede wszystkim cel fiskalny.
    Służą one bowiem do prawidłowego zidentyfikowania dla celów podatkowych strony

    podmiotowej danej transakcji, rodzaju transakcji, jak również wartości służących do
    określenia w kwotach bezwzględnych wysokości zobowiązania podatkowego. Podmiot
    zobowiązany do wystawienia faktury powinien precyzyjnie określić rodzaj „fakturowanej”
    czynności, tj. podać nazwę (rodzaj) towaru lub usługi. Źródłem tego obowiązku jest
    aktualnie art. 106e ust. 1 pkt 7 ustawy. Z treści ww. przepisu wynika jednoznacznie, że
    faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży powinna zawierać m.in. nazwę (rodzaj) towaru
    lub usługi.
    W opisie wniosku wskazują Państwo, że wykonują świadczenie kompleksowe tj.
    kompleksową dostawę towaru (stali).
    Wobec powyższego, wbrew Państwa twierdzeniu, na fakturze dokumentującej sprzedaż
    świadczenia kompleksowego, na które składa się dostawa stali wraz ze świadczeniami
    pomocniczymi (usługi cięcia, koszty transportu, koszty palet itp.) prawidłowym będzie
    ujęcie całego świadczenia kompleksowego w jednej pozycji faktury dokumentującej
    sprzedaż, a nie wyszczególnianie poszczególnych elementów tego świadczenia oddzielnie.
    Ustawodawca nie zabrania umieszczania na fakturze dodatkowych informacji. Zatem nic
    nie stoi na przeszkodzie, aby – po wypełnieniu obowiązków nałożonych przez
    obowiązujące przepisy prawa podatkowego – mogli Państwo, zamieścić w części
    informacyjnej faktury

## Dodatkowe informacje

. W konsekwencji należy stwierdzić, że skoro
    przepisy ustawy określają minimalny zakres danych, jakie powinna zawierać faktura i nie
    nakładają ograniczeń w zakresie umieszczania dodatkowych danych identyfikujących
    dostawców, nabywców, czy też innych danych, które wystawca uzna za stosowne, mogą
    Państwo zamieścić na wystawionych fakturach informacje dodatkowe, dotyczące
    rozliczenia transakcji i np. wyszczególnić elementy składowe danego świadczenia wraz z
    informacją o wartościach tych elementów.
    Biorąc powyższe pod uwagę należy wskazać, że skoro przedmiotem sprzedaży będzie
    kompleksowa dostawa towaru (stali) to wyłącznie ta dostawa powinna być wskazana na
    fakturze jako przedmiot sprzedaży. Natomiast koszty cięcia, transportu, palet, itp. mogą
    być umieszczone poza elementami obowiązkowymi faktury, jako elementy dodatkowe np.
    w części informacyjnej faktury lub w osobnym dokumencie np. w kosztorysie. Faktura, jak
    już wyżej wskazano, jest dokumentem sformalizowanym mającym odzwierciedlać
    faktyczne zaistniałe zdarzenie gospodarcze i faktura nie może wprowadzać w błąd. Tym
    samym, na fakturze dokumentującej dostawę towarów nie powinny figurować jako
    przedmiot sprzedaży dodatkowe usługi zużyte przy jej wykonaniu, jeśli nie były one
    przedmiotem odrębnej sprzedaży tylko elementem świadczenia kompleksowego.
    Elementy formalne wymagane przez art. 106e ust. 1 ustawy mają znaczenie dowodowe.
    Umieszczenie zatem na fakturze w osobnych pozycjach jako przedmiot sprzedaży kilku
    różnych świadczeń może sugerować, że przedmiotem sprzedaży było kilka odrębnych
    świadczeń, a nie jedno kompleksowe. Tym samym umieszczenie dodatkowych zapisów na
    fakturze nie powinno naruszać jej czytelność.
    W konsekwencji Państwa stanowisko, że Spółka postąpi prawidłowo wyszczególniając na
    fakturze dokumentującej dostawę stali poszczególne elementy składowe podstawy
    opodatkowania (usługi cięcia, koszty transportu, koszty palet, itp.) wraz z
    przyporządkowaną do nich ceną, należy uznać za nieprawidłowe.
    Dodatkowe informacje
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (pytania).
    Inne kwestie przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego, bądź we własnym
    stanowisku (w szczególności czy wykonywane przez Państwa transakcje są
    kompleksową dostawą towarów), które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być –

    zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. Powyższe wskazanie
    Państwa w opisie dotyczące kompleksowości wykonywanej dostawy towarów zostało
    potraktowane jako element opisu zdarzenia.
    W odniesieniu do przywołanych orzeczeń na ocenę prawidłowości analizowanej kwestii
    nie może wpłynąć powołane orzecznictwo, ponieważ zapadło ono w odniesieniu do
    indywidualnego i właściwego tylko temu orzecznictwu opisu sprawy. W związku z
    powyższym, nie negując takiego orzecznictwa, jako cennego źródła w zakresie
    wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy zauważyć, że moc
    obowiązująca zaprezentowanych przez Państwa wyroków zamyka się w obrębie spraw,
    dla których zostały wydane.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze
        zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.