Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.126.2025.1.APR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-05
Teza: Skutki podatkowe ponownego oddania gruntu w użytkowanie
wieczyste.
Słowa kluczowe: nakłady
obowiązek-obowiązek podatkowy
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
opłata-opłata za użytkowanie wieczyste
użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - dostawy ciągłe
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - użytkowanie
wieczyste gruntu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa budynków, budowli
lub ich części
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 4-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 9
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 10-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 10-pkt 2
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 11

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 3 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych ponownego oddania gruntu w
    użytkowanie wieczyste. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Stan przyszły i przeszły
    Gmina A (dalej: Miasto, Gmina, Wnioskodawca) jest jednostką samorządu terytorialnego,
    jest osobą prawną, wykonuje zadania własne i zlecone przekazane jej ustawami m.in.
    ustawą z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2024.1145, dalej
    u.g.n.). Wnioskodawca jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT. Gmina
    dokonała tzw. centralizacji rozliczeń podatku VAT, czyli podjęła wspólne rozliczenie
    podatku VAT wraz ze wszystkimi jednostkami organizacyjnymi od dnia 1 stycznia 2017 r.

    Miasto jest właścicielem nieruchomości obejmującej działkę oznaczoną geodezyjnie nr 1,
    dla której Sąd Rejonowy (...) w A. prowadzi KW (...) (dalej jako: „działka” lub
    „nieruchomość”). Przedmiotowa działka:
    1. Przed komunalizacją stanowiła własność Skarbu Państwa.
    2. Została oddana w użytkowanie wieczyste na okres 40 lat tj. do 2023 r. na podstawie
      decyzji Urzędu Miejskiego w A z 3 sierpnia 1982 r. (...) na rzecz pp. B (pierwsi
      użytkownicy wieczyści) w celu wybudowania na niej pawilonu handlowo-usługowego.
    3. 29 listopada 1983 r. aktem notarialnym Skarb Państwa ustanowił użytkowanie wieczyste
      na rzecz pp. B na czas do 2023 r.
    4. Pierwsi użytkownicy wieczyści zabudowali przedmiotową działkę zgodnie z pozwoleniem
      na budowę. Wznieśli na niej pawilon handlowo-usługowy. Nakłady w postaci pawilonu
      powstały na nieruchomości w latach 80.
    5. Pawilon znajdujący się na przedmiotowej nieruchomości jest trwale związany z gruntem
      i stanowi budynek w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 2 ww. ustawy z dnia 7 lipca 1994
      r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.).
    6. Na mocy decyzji komunalizacyjnej Wojewody A. z dnia 5 listopada 1991 r. Nr (...) Miasto
      stało się właścicielem nieruchomości.
    7. 29 stycznia 2008 r. użytkownicy wieczyści, na rzecz których ustanowione zostało prawo
      użytkowania wieczystego sprzedali przedmiotową nieruchomość wraz z pawilonem
      handlowym na rzecz p. A. A. prowadzącego działalność gospodarczą.
    8. W dniu 25 lutego 2023 r. prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości
      wygasło bowiem p. A. A. (były użytkownik wieczysty) nie wystąpił o przedłużenie tego
      prawa.
    9. W dniu 28 września 2023 r. Miasto przejęło przedmiotową nieruchomość na podstawie
      protokołu zdawczo-odbiorczego z 28 września 2023 r.
    10. Przedmiotowa działka znajduje się na obszarze, dla którego nie ma obowiązującego
      planu zagospodarowania przestrzennego.
    11. Zgodnie z studium, teren działki znajduje się na obszarze przeznaczonym pod usługi
      ponadpodstawowe.
    12. Miasto zleciło wycenę nieruchomości, z której wynika, że wartość rynkowa
      nieruchomości to (...) złotych, w tym wartość gruntu to (...) zł, a wartość nakładów w
      postaci pawilonu usługowo-handlowego (...) złotych.
    13. Zgodnie z wyceną rzeczoznawcy wysokość wynagrodzenia należna byłemu
      użytkownikowi za wzniesione przez niego lub nabyte na własność budynki i budowle
      to (...) złotych.
    14. W chwili obecnej nieruchomość znajduje się w posiadaniu Miasta.
    15. Miasto stało się właścicielem przedmiotowej nieruchomości na podstawie decyzji
      komunalizacyjnej Wojewody A. z dnia 5 listopada 1991 r. z ustanowionym już prawem
      użytkowania wieczystego. W związku z tym nabycie przez Miasto przedmiotowej
      nieruchomości:
      a) nastąpiło w ramach czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od
        towarów i usług;
      b) bez udokumentowania fakturą;
      c) Miastu nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku.
    16. Po wygaśnięciu prawa użytkowanie wieczystego działka została przejęta protokołem
      zdawczo-odbiorczym przez jednostkę organizacyjną Miasta, zajmującą się
      gospodarowaniem nieruchomościami. W pawilonie handlowo-usługowym znajduje się

      6 lokali użytkowych. Po przejęciu nieruchomości zostały sporządzone aneksy do
      umów. Najemcy są obciążani przez Gminę A opłatą za czynsz najmu powiększoną o
      podatek VAT. Wystawiane są faktury VAT. W pawilonie nie jest prowadzona inna
      działalność niż opodatkowana VAT stawką podstawową. W szczególności, nie ma lokali
      mieszkalnych ani nie ma powierzchni wykorzystywanych do aktywności
      pozagospodarczej.
    17. Dotychczas nie doszło do rozliczenia poniesionych przez użytkownika wieczystego
      nakładów. Dopiero ma do nich dojść. Z chwilą wygaśnięcia prawa użytkowania
      wieczystego własność budynku (nakładów) przechodzi z mocy prawa na Gminę A, a
      użytkownikowi wieczystemu przysługuje wynagrodzenie za wzniesione przez niego lub
      nabyte na własność budynki i inne urządzenia zgodnie z art. 33 ust. 2 u.g.n. Zgodnie
      bowiem z powołanym przepisem, w razie wygaśnięcia użytkowania wieczystego na
      skutek upływu okresu ustalonego w umowie albo na skutek rozwiązania umowy przed
      upływem tego okresu, użytkownikowi wieczystemu przysługuje wynagrodzenie za
      wzniesione przez niego lub nabyte na własność budynki i inne urządzenia.
      Wynagrodzenie powinno być równe wartości tych budynków i urządzeń określonej na
      dzień wygaśnięcia użytkowania wieczystego. Za budynki i inne urządzenia wzniesione
      wbrew postanowieniom umowy wynagrodzenie nie przysługuje. Gmina nabyła
      nakłady z mocy prawa, nastąpiło to z datą wygaśnięcia użytkowania wieczystego, tj. 25
      lutego 2023 r. Gmina uważa, że z tego tytułu nie będzie przysługiwało jej prawo do
      odliczenia podatku VAT.
    18. Tym samym nieruchomość nie była wykorzystywana przez Miasto wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej z VAT.
    19. Gmina od chwili wygaśnięcia prawa użytkowani wieczystego nie wykonywała ulepszeń i
      nie ponosiła wydatków na ulepszenie. Również były użytkownik wieczysty nie
      dokonywał ulepszeń, które wynosiłyby co najmniej 30% wartości początkowej
      pawilonu handlowo-usługowego.
    Zdarzenie przyszłe – ponowne oddanie w użytkowanie wieczyste:
    Były użytkownik wieczysty zwrócił się o bezprzetargowe nabycie użytkowania wieczystego
    działki nr 1 obr. (...) w A, jako osoba której prawo użytkowania wieczystego wygasło
    zgodnie z art. 37 ust. 3a pkt 2 u.g.n., a więc w trybie bezprzetargowym, jeśli zgodę na
    powyższe wyrazi Rada A. Przedmiotem transakcji będzie grunt (oddanie w użytkowanie
    wieczyste) wraz z przeniesieniem własności pawilonu handlowego (zbycie na własność)
    zgodnie z art. 235 kodeksu cywilnego. Jednocześnie w ramach rozliczenia transakcji na
    poczet ceny zaliczone zostanie wynagrodzenie za wzniesione budynki w związku z
    wygaśnięciem użytkowania wieczystego (należne na mocy art. 33 ust. 2 u.g.n.).
    Miasto zamierza zawrzeć z byłym użytkownikiem wieczystym, któremu prawo użytkowania
    wieczystego wygasło „Porozumienie”, na mocy którego strony, w przypadku zawarcia
    kolejnej umowy oddania w użytkowanie wieczyste przedmiotowej nieruchomości,
    dokonają wzajemnego rozliczenia roszczeń:
    1. Gminy - z tytułu sprzedaży pawilonu handlowo-usługowego z
    2. roszczeniami użytkownika z tytułu zwrotu nakładów na wybudowanie pawilonu.
    W efekcie, w sensie gospodarczym i finansowym przedmiotem transakcji będzie sam
    grunt.
    Art. 71 ust. 5 pkt 2) u.g.n. stanowi, że nie pobiera się pierwszej opłaty w przypadku
    zawarcia kolejnej umowy o oddanie w użytkowanie wieczyste jeżeli od wygaśnięcia
    użytkowania wieczystego nie upłynęły 3 lata. Zatem, przy ponownym oddaniu w
    użytkowanie wieczyste przedmiotowej nieruchomości Gmina nie pobierze pierwszej
    opłaty. Pobierane będą jedynie opłaty roczne za poszczególne okresy rozliczeniowe (lata).

    Wobec powyższego stanu faktycznego, Gmina powzięła wątpliwości co do skutków
    podatkowych ponownego oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
    Pytania
    1. Czy w przypadku ponownego oddania gruntu w użytkowanie wieczyste na rzecz byłego
    użytkownika wieczystego, podstawa opodatkowania VAT powinna obejmować jedynie
    wartość oddawanego w użytkowanie wieczyste gruntu z pominięciem wartości
    zabudowań wzniesionych przez użytkowników wieczystych?
    2. Czy w momencie ponownego oddania gruntu w użytkowanie wieczyste na rzecz byłego
    użytkownika wieczystego nie wystąpi obowiązek zapłaty VAT?
    3. W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy, w zakresie pytania 1, za
    nieprawidłowe, Gmina prosi o potwierdzenie, czy rozliczenie nakładów na grunt
    (przeniesienie własności pawilonu na dzierżawcę) powinno podlegać opodatkowaniu
    VAT?
    4. W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy, w zakresie pytania 1, za
    nieprawidłowe, Gmina prosi o potwierdzenie czy Gmina będzie mieć pełne prawo do
    odliczenia VAT z faktury wystawionej przez użytkownika wieczystego dokumentującej
    rozliczenie nakładów (należne na mocy art. 33 ust. 2 u.g.n.)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Miasta A.:
    Ad 1. W przypadku oddania gruntu w użytkowanie wieczyste na rzecz byłego użytkownika
    wieczystego, podstawa opodatkowania VAT powinna obejmować jedynie wartość
    oddawanego w użytkowanie wieczyste gruntu z pominięciem wartości zabudowań
    wzniesionych przez poprzedników byłego użytkownika wieczystego.
    Ad 2. Zdaniem Wnioskodawcy, w momencie ponownego oddania gruntu w użytkowanie
    wieczyste na rzecz byłego użytkownika wieczystego nie wystąpi obowiązek zapłaty VAT.
    Obowiązek zapłaty VAT wystąpi dopiero w odniesieniu do opłat rocznych, pobieranych
    zgodnie z art. 71 ust. 1 u.g.n.
    Ad 3. W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy, w zakresie pytania 1 i/lub 2, za
    nieprawidłowe, Gmina prosi o potwierdzenie, że rozliczenie nakładów na grunt
    (przeniesienie własności pawilonu na dzierżawcę) powinno podlegać opodatkowaniu VAT.
    Ad 4. W przypadku uznania stanowiska wnioskodawcy, w zakresie pytania 1 i/lub 2, za
    nieprawidłowe, Gmina stoi na stanowisku, iż będzie mieć pełne prawo do odliczenia VAT z
    faktury wystawionej przez użytkownika wieczystego dokumentującej rozliczenie nakładów
    (należne na mocy art. 33 ust. 2 u.g.n.).
    Uzasadnienie
    Stan prawny:
    Zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy u.g.n., w razie wygaśnięcia użytkowania wieczystego na
    skutek upływu okresu ustalonego w umowie albo na skutek rozwiązania umowy przed
    upływem tego okresu, użytkownikowi wieczystemu przysługuje wynagrodzenie za
    wzniesione przez niego lub nabyte na własność budynki i inne urządzenia. Wynagrodzenie
    powinno być równe wartości tych budynków i urządzeń określonej na dzień wygaśnięcia
    użytkowania wieczystego. Za budynki i inne urządzenia wzniesione wbrew
    postanowieniom umowy wynagrodzenie nie przysługuje.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą o VAT”, opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
    świadczenie usług na terytorium kraju.

    Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt
    6 ustawy o VAT).
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, (...) (art. 7 ust. 1 ustawy o VAT).
    Z kolei zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy o VAT, sprzedaż to odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Zatem zgodnie z powołanymi przepisami,
    grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest
    traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów.
    Jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku VAT w zakresie wszelkich
    czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na
    podstawie umów cywilnoprawnych. Nie ulega wątpliwości, że sprzedaż czy oddanie
    gruntu w użytkowanie wieczyste są czynnościami z zakresu prawa cywilnego. Tym samym
    zarówno Miasto jak i przyszły nabywca są podatnikami podatku VAT.
    W tym miejscu należy przejść do analizy podstawy opodatkowania. Zgodnie z art. 29a ust.
    1 ustawy, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art.
    119 oraz art. 120 ust. 4 i 5 ustawy o VAT, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą
    dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu
    sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika.
    Zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy o VAT, podstawa opodatkowania obejmuje:
    1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
    2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia,
      pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub
      usługobiorcy.
    Zgodnie z art. 29a ust. 7 ustawy o VAT, podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
    1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
    2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
      momencie sprzedaży;
    3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków
      poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych
      przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby
      podatku.
    Na mocy art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art.
    124. Kwotę podatku naliczonego stanowi m.in. suma kwot podatku wynikających z faktur
    otrzymanych przez podatnika z tytułu:
    a) nabycia towarów i usług,
    b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Analiza ponownego oddania w użytkowanie wieczyste
    W przedstawionym wyżej stanie faktycznym Miasto będzie oddawać przedmiotową
    nieruchomość w użytkowanie wieczyste. Po uzyskaniu zgody Rady A na bezprzetargowe
    oddanie przedmiotowej nieruchomości w użytkowanie wieczyste na rzecz byłego

    użytkownika, Miasto zamierza zawrzeć z byłym użytkownikiem wieczystym „Porozumienie”
    zawierające ustalenie, że:
    1) Miasto nie wypłaci byłemu użytkownikowi wieczystemu wynagrodzenia z tytułu
      wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego,
    2) wobec ustaleń z pkt 1) Miasto ponownie odda byłemu użytkownikowi wieczystemu
      przedmiotową nieruchomość w użytkowanie wieczyste przy czym na gruncie prawa
      cywilnego przedmiotem transakcji oprócz oddania gruntu w użytkowanie wieczyste
      będzie jednoczesna sprzedaż znajdującego się na nieruchomości pawilonu handlowo-
      usługowego, wobec czego nastąpi sprzedaż pawilonu handlowo-usługowego,
    3) na poczet ceny nabycia pawilonu handlowo-usługowego Miasto zaliczy wartość
      wynagrodzenia przysługującego byłemu użytkownikowi wieczystemu - na podstawie
      art. 33 ust. 2 u.g.n. – z tytułu wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego
      przedmiotowej nieruchomości.
    Zdaniem Miasta A.:
    Ad 1.: W przypadku oddania gruntu w użytkowanie wieczyste na rzecz byłego użytkownika
    wieczystego, podstawa opodatkowania VAT powinna obejmować jedynie wartość
    oddawanego w użytkowanie wieczyste gruntu z pominięciem wartości zabudowań w
    postaci pawilonu handlowo-usługowego.
    Oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste stanowi odpłatną dostawę towarów, co
    potwierdza art. 7 ust. 1 pkt 6) ustawy o VAT. Zgodnie z art. 31 u.g.n. oddanie gruntu w
    użytkowanie wieczyste następuje z równoczesną sprzedażą położonych na tej
    nieruchomości budynków i innych urządzeń. Utrwalone jest także stanowisko, że oddanie
    gruntu w użytkowanie wieczyste bez sprzedaży znajdujących się na nieruchomości
    budynków i urządzeń jest czynnością prawną nieważną (por. uchwała Sądu Najwyższego z
    21 kwietnia 2004 r. sygn. III CZP 9/05). Zatem na gruncie prawa cywilnego nastąpi oddanie
    w użytkowanie wieczyste przedmiotowej nieruchomości oraz sprzedaż pawilonu
    handlowo-usługowego. Cena sprzedaży pawilonu handlowo-usługowego zostanie
    zapłacona w ten sposób, że należność z tytułu wynagrodzenia za wzniesione lub nabyte
    budynki (art. 33 ust. 2 u.g.n.) za zgodą nabywcy zostanie zaliczona na poczet ceny nabycia
    pawilonu.
    Strony zatem dokonają wzajemnego bezgotówkowego rozliczenia roszczeń.
    O ile oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste musi nastąpić z jednoczesną sprzedażą
    budynków i budowli znajdujących się na tej nieruchomości, to zdaniem Gminy, w
    przedmiotowym stanie faktycznym na gruncie ustawy o podatku VAT, dostawa obejmie
    wyłącznie grunt.
    Podobnie jak w przypadku sprzedaży nieruchomości - w sytuacji, gdy nakłady w postaci
    pawilonu zostały poniesione przez pierwotnych użytkowników wieczystych, a dostawa
    nieruchomości gruntowej ma nastąpić na rzecz następcy prawnego pierwotnych
    użytkowników wieczystych, który jest jednocześnie byłym użytkownikiem wieczystym (tj.
    tym, któremu wygasło prawo) i jednocześnie z zastrzeżeniem, że przed oddaniem w
    użytkowanie wieczyste nieruchomości pomiędzy Miastem a byłym użytkownikiem
    wieczystym nie dojdzie do wypłaty wynagrodzenia za ww. nakłady, bowiem strony ustaliły,
    że Miasto zaliczy wartość wynagrodzenia za wygaśnięcie użytkowania wieczystego na
    poczet ceny nabycia pawilonu handlowo-usługowego, to ww. nakłady w aspekcie
    ekonomicznym nie będą stanowiły własności Miasta.
    Skoro nieruchomość zostanie oddana w użytkowanie wieczyste to pozostaje do ustalenia,
    co na gruncie ustawy o VAT będzie przedmiotem opodatkowania. Zdaniem Miasta w
    transakcji oddania w użytkowanie wieczyste nieruchomości przedmiotem opodatkowania
    będzie wyłącznie grunt.

    Przy czym zgodnie z art. 71 ust. 1 u.g.n. za oddanie nieruchomości w użytkowanie
    wieczyste pobiera się pierwszą opłatę i opłaty roczne.
    Oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste jest czynnością cywilnoprawną. Zatem
    Miasto będzie występowało w charakterze czynnego podatnika VAT. Na gruncie ustawy o
    VAT oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste jest traktowane jako odpłatna dostawa
    towarów podlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zgodnie art. 7 ust. 1
    pkt 6 ustawy o VAT przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również oddanie gruntów w użytkowanie
    wieczyste. Zobowiązanym do opodatkowania w przypadku oddania gruntu w użytkowanie
    wieczyste jest właściciel, tj. Skarb Państwa lub też jednostka samorządu terytorialnego.
    Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste podlega
    zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia umowy o oddanie tej
    nieruchomości w użytkowanie wieczyste. Natomiast opłaty roczne wnosi się przez cały
    okres użytkowania wieczystego, w terminie do dnia 31 marca każdego roku, z góry za
    dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za rok, w którym zostało ustanowione prawo
    użytkowania wieczystego. Powyższy sposób ustalania obowiązku podatkowego
    potwierdzają organy podatkowe, w tym m.in. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w
    interpretacji indywidualnej z 18 grudnia 2017 r., nr 0113-KDIPT1-2.4012.695.2017.2.KW.
    Stanowisko Wnioskodawcy potwierdza, w sposób pośredni orzecznictwo sądowe,
    dotyczące wpływu rozliczenia nakładów na opodatkowanie VAT transakcji podstawowej:
    Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) w wyroku z 4 września 2018 r., o sygn. I FSK 1274/16
    argumentował: „W przypadku sprzedaży dzierżawcy dzierżawionego gruntu, z
    posadowionym na nim budynkiem, na rzecz którego poczynił on samodzielne nakłady,
    dające mu możliwość rozporządzania nim jak właściciel (...) rozumieć należy w ten sposób,
    że przedmiotem dostawy jest jedynie grunt, mający charakter terenu budowlanego, co
    oznacza opodatkowanie takiej dostawy stawką podstawową”.
    NSA w wyroku z dnia 15 grudnia 2017 r. o sygn. I FSK 417/16 orzekł, iż sprzedaż
    nieruchomości w części dotyczącej dokonanych ulepszeń (pasa jezdni wraz z drogą
    rowerową utwardzone asfaltem oraz chodnika utwardzonego betonową kostką brukową)
    nie będzie spełniać definicji dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 u.p.t.u., jeżeli
    podmiot dokonujący ulepszeń nie przeniósł prawa do rozporządzania tymi ulepszeniami
    jak właściciel. Prawo do rozporządzania ulepszeniami jak właściciel (do czasu rozliczenia
    nakładów) jest po stronie podmiotu, który wybudował obiekty trwale z gruntem związane.
    W związku z tym, w sytuacji gdy przed dokonaniem dostawy gruntu podatnik nie będzie
    dokonywać rozliczenia i zwrotu poniesionych przez drugi podmiot ulepszeń nakładów na
    budowę tych ulepszeń, to przedmiotem dostawy przez podatnika w podatku od towarów i
    usług będzie jedynie grunt.
    Podobnie, Trybunał Sprawiedliwości UE wskazał na konieczność uwzględniania przy
    dostawie celu gospodarczego tej czynności. Przykładowo, w wyroku z dnia 19 listopada
    2009 r., w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV, wskazał, że zwolnieniem z
    podatku VAT nie jest objęta dostawa działki, na której wciąż stoi stary budynek, który ma
    zostać rozebrany w celu wzniesienia na jego miejscu nowej konstrukcji i którego
    rozbiórka, do jakiej zobowiązał się sprzedający, rozpoczęła się przed tą dostawą.
    Wprawdzie Trybunał Sprawiedliwości uznał, że takie transakcje dostawy i rozbiórki
    stanowią w świetle podatku VAT transakcję jednolitą mającą na celu jako całość dostawę
    nie tyle istniejącego budynku i gruntu, na którym stoi, co niezabudowanej działki,
    niezależnie od stanu zaawansowania robót rozbiórkowych starego budynku w momencie
    rzeczywistej dostawy działki.
    Na konieczność ustalania celu ekonomicznego, gospodarczego dostawy zwrócił uwagę
    także NSA w wyroku z dnia 31 maja 2012 r., I FSK 1375/11. Orzeczenie to dotyczyło sytuacji
    faktycznej, gdy przedmiotem dostawy był grunt, na którym stał stary budynek sprzed 1945
    r., w stosunku do którego wydano decyzje o nakazie rozbiórki. Podobny pogląd wyraził

    NSA w wyroku z dnia 22 października 2013 r., I FSK 1663/12. W stanie faktycznym sprawy
    przedmiotem dostawy był grunt, na którym wprawdzie stały budynki, zostały one jednak
    rozebrane w okresie pomiędzy zawarciem umowy przedwstępnej i umowy przyrzeczonej.
    Analogiczne stanowisko NSA wyraził w wyroku z dnia 17 kwietnia 2012 r., I FSK 918/11
    oraz z dnia 7 listopada 2013 r., I FSK 1436/13.
    Ad 2. Brak zapłaty VAT w momencie ponownego oddania gruntu w użytkowanie wieczyste
    Zdaniem Wnioskodawcy, w momencie ponownego oddania gruntu w użytkowanie
    wieczyste na rzecz byłego użytkownika wieczystego nie wystąpi obowiązek zapłaty VAT.
    Obowiązek zapłaty VAT wystąpi dopiero w odniesieniu do opłat rocznych, pobieranych
    zgodnie z art. 71 ust. 1 u.g.n.
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3
    i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5 ustawy, jest wszystko, co stanowi
    zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z
    tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika. Zgodnie z art. 29a ust. 8 i 9 ustawy o VAT, w przypadku dostawy budynków lub
    budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z
    podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Przepisu ust. 8 nie stosuje
    się do czynności oddania w użytkowanie wieczyste gruntu, dokonywanego z równoczesną
    dostawą budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków
    lub budowli.
    Z kolei zaś na mocy art. 19a ust. 1 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje
    zasadniczo z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi. Zgodnie jednak z
    art. 19a ust. 3 ustawy o VAT, usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są
    następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem
    każdego okresu, do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu
    zakończenia świadczenia tej usługi. Usługę świadczoną w sposób ciągły przez okres
    dłuższy niż rok, dla której w związku z jej świadczeniem w danym roku nie upływają
    terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego roku
    podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi.
    Jak wskazano powyżej, art. 71 ust. 5 pkt 2) u.g.n. stanowi, że nie pobiera się pierwszej
    opłaty w przypadku zawarcia kolejnej umowy o oddanie w użytkowanie wieczyste jeżeli od
    wygaśnięcia użytkowania wieczystego nie upłynęły 3 lata. Skoro w opisanym przypadku
    zachodzą przesłanki z art. 71 ust. 5 pkt 2) u.g.n. to w ocenie Miasta przy ponownym
    oddaniu w użytkowanie wieczyste przedmiotowej nieruchomości nie pobierze się
    pierwszej opłaty, a tym samym brak będzie zapłaty, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy
    o VAT. Tym samym obowiązek podatkowy w podatku VAT nie wystąpi. Obowiązek
    podatkowy wystąpi w stosunku do opłat rocznych, zgodnie z art. 19a ust. 3 ustawy o VAT.
    Ad 3. W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy, w zakresie pytania 1 i/lub 2, za
    nieprawidłowe, Gmina prosi o potwierdzenie, że rozliczenie nakładów na grunt
    (przeniesienie własności pawilonu na dzierżawcę) powinno podlegać opodatkowaniu VAT.
    Jak wspomniano powyżej, Miasto nie wypłaci byłemu użytkownikowi wieczystemu
    wynagrodzenia z tytułu wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego, wobec czego Miasto
    ponownie odda byłemu użytkownikowi wieczystemu przedmiotową nieruchomość w
    użytkowanie wieczyste, przy czym na gruncie prawa cywilnego przedmiotem transakcji
    oprócz oddania gruntu w użytkowanie wieczyste będzie jednoczesna sprzedaż
    znajdującego się na nieruchomości pawilonu handlowo-usługowego, wobec czego nastąpi
    sprzedaż pawilonu handlowo-usługowego. Na poczet ceny nabycia pawilonu handlowo-
    usługowego Miasto zaliczy wartość wynagrodzenia przysługującego byłemu
    użytkownikowi wieczystemu - na podstawie art. 33 ust. 2 u.g.n. - z tytułu wygaśnięcia
    prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości.

    Jeżeli Organ interpretacyjny uzna, iż stanowisko Wnioskodawcy zaprezentowane w
    odpowiedzi na pytanie 1 (i/lub 2) powyżej, jest nieprawidłowe, Wnioskodawca prosi o
    potwierdzenie, iż rozliczenie nakładów na grunt w postaci pawilonu handlowo-
    usługowego (jego sprzedaż w sensie cywilno-prawnym), podlega opodatkowaniu VAT.
    Wobec tego, Gmina zobowiązana będzie do wystawienia faktury VAT na wartość nakładów
    (pawilonu).
    Ad 4. W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy, w zakresie pytania 1 (i/lub 2), za
    nieprawidłowe, Gmina stoi na stanowisku, iż będzie mieć pełne prawo do odliczenia VAT z
    faktury wystawionej przez użytkownika wieczystego dokumentującej rozliczenie nakładów
    (należne na mocy art. 33 ust. 2 u.g.n.).
    Jak wskazano powyżej, na mocy art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i
    usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o
    którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19
    oraz art. 124. Kwotę podatku naliczonego stanowi m.in. suma kwot podatku wynikających
    z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
    a) nabycia towarów i usług,
    b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Jeżeli Organ interpretacyjny uzna, iż stanowisko Wnioskodawcy zaprezentowane w
    odpowiedzi na pytanie 1 (i/lub 2) powyżej jest nieprawidłowe, oznaczać to będzie, iż
    czynność rozliczenia nakładów (w postaci własności pawilonu handlowo-usługowego),
    których własność, z mocy prawa po wygaśnięciu użytkowania wieczystego przeszła na
    Gminę, również powinna podlegać opodatkowaniu VAT (po stronie dotychczasowego
    użytkownika). Oznaczałoby to, że dotychczasowy użytkownik wieczysty powinien wystawić
    Gminie fakturę VAT rozliczającą wartość tych nakładów.
    Jeżeli tak powinno, zdaniem Organu Interpretacyjnego, wyglądać rozliczenie nakładów na
    pawilon handlowo-usługowy, to Gmina stoi na stanowisku, iż posiadać będzie pełne
    prawo do odliczenia VAT z powyżej wskazanej faktury byłego użytkownika wieczystego.
    Czynność nabycia tychże nakładów, będzie bowiem wprost związana z czynnością ich
    ponownego przeniesienia na użytkownika wieczystego. Gmina bowiem, jak wskazano w
    stanie faktycznym, zamierza ponownie ustanowić użytkowanie wieczyste na rzecz
    dotychczasowego użytkownika wieczystego. Zatem, zamiar Gminy wykorzystania nabytych
    nakładów w postaci pawilonu-handlowego, powoduje związek zakupu z czynnością
    opodatkowaną (tj. opisaną w stanowisku Wnioskodawcy do pytania 3). Skoro zatem,
    jedynym celem nabycia nakładów w postaci pawilonu jest jego odsprzedaż temu samemu
    podmiotowi, który je dotychczas użytkował, prawo do odliczenia VAT z tytułu ww. nabycia
    przysługuje Gminie w pełni.
    Ponadto, jak wskazano, już obecnie, w pawilonie handlowo-usługowym znajduje się 6
    lokali użytkowych. Po przejęciu nieruchomości zostały sporządzone aneksy do umów.
    Najemcy są obciążani przez Gminę A opłatą za czynsz najmu powiększoną o podatek VAT.
    Wystawiane są faktury VAT (23% VAT, brak sprzedaży zwolnionej). Zatem, jest to kolejny
    argument za pełnym prawem do odliczenia VAT przez Gminę.
    Stąd, w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy, w zakresie pytania 1 (i/lub 2), za
    nieprawidłowe, Gmina stoi na stanowisku, iż będzie mieć w takiej sytuacji pełne prawo do
    odliczenia VAT z faktury wystawionej przez użytkownika wieczystego dokumentującej
    rozliczenie nakładów (należnych na mocy art. 33 ust. 2 u.g.n.).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części nieprawidłowe i w części
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług definiuje ustawa z dnia 11 marca
    2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwana dalej
    „ustawą”.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postaci energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów
        w zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
        umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy
        sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w
        następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
        ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
        komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
        jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
        przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na
        spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz
        członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub
        lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni
        własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle przedstawionych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą
    z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie gruntu w użytkowanie
    wieczyste oraz zbycie prawa użytkowania wieczystego, stanowi dostawę towarów, o której
    mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega
    jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    W świetle art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Aby określić możliwość zastosowania art. 15 ust. 6 ustawy, który wyłącza organy władzy
    publicznej z grona podatników podatku od towarów i usług, konieczne jest określenie, czy
    zadania realizowane przez te organy są zadaniami, dla których zostały powołane w
    ramach reżimu publicznoprawnego, czy też są to czynności wykonywane na podstawie
    zawartych umów cywilnoprawnych. Oznacza to, że decydującą przesłanką przesądzającą o
    uznaniu, bądź nieuznaniu organu władzy publicznej za podatnika tego podatku jest
    zachowanie się tego organu jako organu władzy publicznej, bądź jako podatnika w
    stosunku do określonych świadczeń.
    Wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatników ma charakter wyłączenia
    podmiotowo-przedmiotowego.
    Aby to wyłączenie miało miejsce, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:
    1) podmiotem jest wyłącznie organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ,
    2) wykonywane są czynności, które związane są wyłącznie z realizacją zadań nałożonych
      na ten podmiot przepisami prawa, do realizacji których został on powołany.
    Innymi słowy, organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach – gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań (co wynika z pierwszej części art. 15 ust. 6 ustawy) oraz gdy wykonuje czynności
    mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Wyłączenie z grona podatników podatku od towarów i usług organów władzy publicznej
    jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im
    specyficznych zadań i funkcji państwowych, np. w zakresie administracji, sądownictwa,
    obrony narodowej. Wówczas wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia
    zasady konkurencji.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo właścicielem nieruchomości obejmującej działkę
    oznaczoną geodezyjnie nr 1. Przedmiotowa działka przed komunalizacją stanowiła
    własność Skarbu Państwa. Została oddana w użytkowanie wieczyste na okres 40 lat, tj. do
    2023 r. na podstawie decyzji Urzędu Miejskiego w A. z 3 sierpnia 1982 r. na rzecz pp. B
    (pierwsi użytkownicy wieczyści) w celu wybudowania na niej pawilonu handlowo-
    usługowego. 29 listopada 1983 r. aktem notarialnym Skarb Państwa ustanowił
    użytkowanie wieczyste na rzecz pp. B na czas do 2023 r.
    Pierwsi użytkownicy wieczyści zabudowali przedmiotową działkę zgodnie z pozwoleniem
    na budowę. Wznieśli na niej pawilon handlowo-usługowy. Nakłady w postaci pawilonu
    powstały na nieruchomości w latach 80. Na mocy decyzji komunalizacyjnej Wojewody A. z
    5 listopada 1991 r. stali się Państwo właścicielem nieruchomości. 29 stycznia 2008 r.
    użytkownicy wieczyści, na rzecz których ustanowione zostało prawo użytkowania
    wieczystego sprzedali przedmiotową nieruchomość wraz z pawilonem handlowym na
    rzecz p. A. A. prowadzącego działalność gospodarczą.
    25 lutego 2023 r. prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości wygasło
    bowiem p. A. A. (były użytkownik wieczysty) nie wystąpił o przedłużenie tego prawa. 28

    września 2023 r. przejęli Państwo przedmiotową nieruchomość na podstawie protokołu
    zdawczo-odbiorczego.
    Zlecili Państwo wycenę nieruchomości, z której wynika, że wartość rynkowa
    nieruchomości to (...) złotych, w tym wartość gruntu to (...) zł, a wartość nakładów w
    postaci pawilonu usługowo-handlowego (...) złotych. Zgodnie z wyceną rzeczoznawcy
    wysokość wynagrodzenia należna byłemu użytkownikowi za wzniesione przez niego lub
    nabyte na własność budynki i budowle to (...) złotych.
    Dotychczas nie doszło do rozliczenia poniesionych przez użytkownika wieczystego
    nakładów. Dopiero ma do nich dojść. Z chwilą wygaśnięcia prawa użytkowania
    wieczystego własność budynku (nakładów) przechodzi z mocy prawa na Państwa, a
    użytkownikowi wieczystemu przysługuje wynagrodzenie za wzniesione przez niego lub
    nabyte na własność budynki i inne urządzenia zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy o
    gospodarce nieruchomościami. Nabyli Państwo nakłady z mocy prawa, nastąpiło to z datą
    wygaśnięcia użytkowania wieczystego, tj. 25 lutego 2023 r.
    Były użytkownik wieczysty zwrócił się o bezprzetargowe nabycie użytkowania wieczystego
    działki nr 1, jako osoba której prawo użytkowania wieczystego wygasło zgodnie z art. 37
    ust. 3a pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a więc w trybie bezprzetargowym,
    jeśli zgodę na powyższe wyrazi Rada A. Przedmiotem transakcji będzie grunt (oddanie w
    użytkowanie wieczyste) wraz z przeniesieniem własności pawilonu handlowego (zbycie na
    własność) zgodnie z art. 235 kodeksu cywilnego. Jednocześnie w ramach rozliczenia
    transakcji na poczet ceny zaliczone zostanie wynagrodzenie za wzniesione budynki w
    związku z wygaśnięciem użytkowania wieczystego (należne na mocy art. 33 ust. 2 ustawy o
    gospodarce nieruchomościami).
    Zamierzają Państwo zawrzeć z byłym użytkownikiem wieczystym, któremu prawo
    użytkowania wieczystego wygasło, Porozumienie na mocy którego, strony, w przypadku
    zawarcia kolejnej umowy oddania w użytkowanie wieczyste przedmiotowej
    nieruchomości, dokonają wzajemnego rozliczenia roszczeń Państwa - z tytułu sprzedaży
    pawilonu handlowo-usługowego z roszczeniami użytkownika z tytułu zwrotu nakładów na
    wybudowanie pawilonu.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w przypadku ponownego oddania gruntu w
    użytkowanie wieczyste na rzecz byłego użytkownika wieczystego, podstawa
    opodatkowania VAT powinna obejmować jedynie wartość oddawanego w użytkowanie
    wieczyste gruntu z pominięciem wartości zabudowań wzniesionych przez użytkowników
    wieczystych.
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Stosownie do art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    W myśl art. 29a ust. 7 ustawy,

      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
        momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
        wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
        ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji
        na potrzeby podatku.
    Stosownie do art. 29a ust. 8 ustawy:
      W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo
      części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się
      wartości gruntu.
    Jednocześnie, na podstawie art. 29a ust. 9 ustawy:
      Przepisu ust. 8 nie stosuje się do czynności oddania w użytkowanie wieczyste
      gruntu, dokonywanego z równoczesną dostawą budynków lub budowli trwale z
      gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli.
    Mając na uwadze powyższą regulację oraz fakt, że z uwagi na charakter prawa
    użytkowania wieczystego, które nie może być ustanowione na rzecz osoby trzeciej bez
    jednoczesnego przeniesienia posadowionych na gruncie będącym przedmiotem ww.
    transakcji budynków lub budowli, należy wskazać, że zamiarem ustawodawcy jest, aby - w
    przypadku ustanowienia przez podatnika na rzecz osoby trzeciej prawa użytkowania
    wieczystego przy jednoczesnej dostawie budynków lub budowli na nim posadowionych -
    zarówno czynność ustanowienia prawa użytkowania wieczystego jak i dostawa budynków
    lub budowli były traktowane dla celów podatku VAT odrębnie, w szczególności przy
    ustalaniu podstawy opodatkowania.
    Jednocześnie wskazać należy, że, na mocy art. 47 § 1-3 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem cywilnym:
      § 1. Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych
      praw rzeczowych.
      § 2. Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez
      uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany
      przedmiotu odłączonego.
      § 3. Przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej
      części składowych.
    Przepis art. 48 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu
      należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak
      również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
    Przytoczony przepis łączy się z art. 191 Kodeksu cywilnego, wyrażającym klasyczną zasadę
    superficies solo cedit:
      Własność nieruchomości rozciąga się na rzecz ruchomą, która została połączona z
      nieruchomością w taki sposób, że stała się jej częścią składową.
    Wzniesienie budynku w całości na cudzym gruncie ma miejsce z zachowaniem zasady
    superficies solo cedit.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ww. ustawie
    Kodeks cywilny. I tak, w świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:

      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne przepisy Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237)
    kształtujące uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak
    również długi czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego)
    wskazują, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do
    rozporządzania tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie
    wynika, że użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz
      odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
      gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu
      administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu
      terytorialnego są ich organy wykonawcze.
    Zgodnie z art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      W umowie o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste ustala się
      okres użytkowania wieczystego zależnie od celu, na który nieruchomość gruntowa
      zostaje oddana w użytkowanie wieczyste, oraz określa się sposób korzystania z
      nieruchomości, stosownie do art. 236 i art. 239 Kodeksu cywilnego.
    W myśl art. 31 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej zabudowanej następuje
      z równoczesną sprzedażą położonych na tej nieruchomości budynków i innych
      urządzeń.
    Według art. 33 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Użytkowanie wieczyste wygasa z upływem okresu ustalonego w umowie albo
        przez rozwiązanie umowy przed upływem tego okresu.
      2. W razie wygaśnięcia użytkowania wieczystego na skutek upływu okresu
        ustalonego w umowie albo na skutek rozwiązania umowy przed upływem tego
        okresu, użytkownikowi wieczystemu przysługuje wynagrodzenie za wzniesione
        przez niego lub nabyte na własność budynki i inne urządzenia. Wynagrodzenie
        powinno być równe wartości tych budynków i urządzeń określonej na dzień
        wygaśnięcia użytkowania wieczystego. Za budynki i inne urządzenia wzniesione
        wbrew postanowieniom umowy wynagrodzenie nie przysługuje.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Jak stanowi art. 37 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

      Wojewoda albo minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i
      zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa - w odniesieniu do
      nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, albo odpowiednia rada lub
      sejmik województwa, w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność
      jednostek samorządu terytorialnego, mogą podjąć odpowiednio zarządzenie albo
      uchwałę o odstąpieniu od zbycia w drodze przetargu nieruchomości:
      1) przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe lub na realizację urządzeń
        infrastruktury technicznej albo innych celów publicznych, jeżeli cele te będą
        realizowane przez podmiot, dla którego są to cele statutowe i którego dochody
        przeznacza się w całości na działalność statutową;
      2) zabudowanych na podstawie zezwolenia na budowę lub których zabudowa
        została zalegalizowana zgodnie z procedurami przewidzianymi w odrębnych
        przepisach, jeżeli o nabycie nieruchomości ubiega się osoba, która dzierżawi lub
        użytkuje nieruchomość na podstawie umowy zawartej na co najmniej 10 lat.
    Natomiast zgodnie z art. 37 ust. 3a pkt 2) ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio w odniesieniu do nieruchomości w stosunku
      do których wygasło użytkowanie wieczyste na skutek upływu okresu ustalonego w
      umowie lub decyzji administracyjnej, jeżeli o nabycie nieruchomości ubiega się
      dotychczasowy użytkownik wieczysty nieruchomości albo jego spadkobierca.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, definiujący pojęcie „dostawa
    towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa
    własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego. W celu właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego
    rodzaju czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nim jak właściciel.
    Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie
    rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem
    przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel”
    nie można interpretować jako „prawo własności”.
    Czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejęcie własności w
    sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa
    własności rzeczy. W konsekwencji, pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty
    transakcji nie muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego
    prawa własności. Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w
    przypadkach nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą
    decydującą o przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest,
    co do zasady, wydanie towaru.
    Powyższe tezy znajdują potwierdzenie zarówno w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z
    10 października 2013 r., sygn. akt I FSK 310/12), jak również w orzecznictwie europejskim
    (orzeczenie C-320/88 Shipping and Forwarding Safe B.V. v. Staatsecretaris van Financien),
    w którym to orzeczeniu Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że:
      „Wyrażenie „dostawa towarów” w rozumieniu artykułu 5(1) VI Dyrektywy oznacza
      także przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, nawet jeżeli nie
      dochodzi do przeniesienia własności rzeczy w sensie prawnym” (pkt 1).
    Jednak jednocześnie zastrzegł, że:
      „Zadaniem sądu krajowego jest określenie w każdym przypadku, na podstawie stanu
      rzeczy, czy przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, w rozumieniu
      artykułu 5(1) VI Dyrektywy, miało miejsce” (pkt 2).

    Dla uznania, że miała miejsce dostawa towarów wystarczy, że podmiot nabędzie tzw.
    własność ekonomiczną, tzn. będzie miał możliwość dowolnego rozporządzania i
    dysponowania uzyskanym towarem. Przykładowo dostawą towarów będzie faktyczne
    rozporządzanie nieruchomością nawet bez zachowania formy aktu notarialnego, sprzedaż
    rzeczy znalezionej, której własności znalazca jeszcze nie nabył.
    Wobec powyższego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie
    pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel”, ustawodawca
    uznał, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów,
    wymieniając tę czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa
    użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad
    gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak
    właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z
    niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    Ponadto rozważając skutki podatkowe transakcji polegającej na dostawie gruntu (oddaniu
    w użytkowanie wieczyste) na rzecz właściciela nakładów posadowionych na tym gruncie
    należy mieć na uwadze nie jej aspekty cywilnoprawne, lecz te, które mają znaczenie z
    punktu widzenia ustawy o podatku od towarów i usług.
    O ile jest oczywiste, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu spowoduje
    przeniesienie na nowego właściciela także własności posadowionych na nim budynków i
    /lub budowli, jako części składowych gruntu, to nie jest oczywiste, że tym samym dojdzie
    do dostawy towarów, jakimi są niewątpliwie budynki i/lub budowle w rozumieniu ustawy
    o podatku od towarów i usług.
    W analizowanej sprawie w momencie wygaśnięcia użytkowania wieczystego doszło do
    przeniesienia na rzecz Państwa nakładów poniesionych przez byłego użytkownika
    wieczystego na wybudowanie pawilonu handlowo-usługowego znajdującego się na działce
    1. Jak Państwo bowiem wskazali, z chwilą wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego
    własność budynku (nakładów) przechodzi z mocy prawa na Państwa, a użytkownikowi
    wieczystemu przysługuje wynagrodzenie za wzniesione przez niego lub nabyte na
    własność budynki i inne urządzenia zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy o gospodarce
    nieruchomościami. Nabyli Państwo nakłady z mocy prawa a nastąpiło to z datą
    wygaśnięcia użytkowania wieczystego, tj. 25 lutego 2023 r. Jednocześnie, w ramach
    rozliczenia transakcji na poczet ceny zaliczone zostanie wynagrodzenie za wzniesione
    budynki w związku z wygaśnięciem użytkowania wieczystego. Następnie Państwo – już
    jako właściciel ww. naniesień – dokonają ich sprzedaży wraz z gruntem (oddaniem gruntu
    w użytkowanie wieczyste) na rzecz byłego użytkownika wieczystego. W rezultacie
    przedmiotem opodatkowania planowanej transakcji na rzecz byłego użytkownika
    wieczystego będą – w rozumieniu art. 7 ustawy – naniesienia w postaci pawilonu
    handlowo-usługowego znajdujące się na tej nieruchomości wraz z oddaniem gruntu, na
    którym się znajdują, w użytkowanie wieczyste.
    Odnosząc się zatem do kwestii określenia podstawy opodatkowania stwierdzić należy, że
    skoro na moment planowanej transakcji są Państwo już właścicielem ww. pawilonu
    handlowo-usługowego, to nie można uznać, że w opisanej sytuacji nie będą Państwo
    dokonywać jego dostawy, a tym samym nie będą Państwo ustalać podstawy
    opodatkowania dla tej czynności. Z uwagi na zastosowanie art. 29a ust. 9 ustawy, w
    ramach planowanej transakcji mamy do czynienia z dwiema odrębnymi – na gruncie
    przepisów ustawy o podatku od towarów i usług – czynnościami, tj. z dostawą naniesień w
    postaci pawilonu handlowo-usługowego oraz z dostawą – oddaniem gruntu (działki nr 1)
    w użytkowanie wieczyste. Tym samym należy ustalić podstawy opodatkowania odrębnie
    dla każdej z tych czynności.

    W szczególności podstawą opodatkowania dla dostawy naniesień w postaci pawilonu
    handlowo-usługowego, zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy, będzie wartość tego pawilonu
    usługowo-handlowego, pomniejszona o kwotę podatku, a dla dostawy – oddania gruntu
    (działki nr 1) w użytkowanie wieczyste - wartość oddawanego w użytkowanie wieczyste
    gruntu, pomniejszona o kwotę podatku.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest nieprawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również ustalenia, czy w momencie ponownego oddania
    gruntu w użytkowanie wieczyste na rzecz byłego użytkownika wieczystego nie wystąpi
    obowiązek zapłaty VAT.
    Kwestię obowiązku podatkowego reguluje art. 19a ust. 1 ustawy, zgodnie z którym:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
      ust. 1 i art. 138f.
    Generalna zasada wynikająca z brzmienia powołanego powyżej art. 19a ust. 1 ustawy,
    wskazuje, że obowiązek podatkowy powstawać będzie z chwilą dokonania dostawy
    towarów lub wykonania usługi. Zgodnie z tą regulacją podatek stanie się wymagalny w
    miesiącu dokonania dostawy towaru lub wykonania usługi i co do zasady zostanie
    rozliczony za ten okres rozliczeniowy.
    Na podstawie art. 19a ust. 2 ustawy:
      W odniesieniu do przyjmowanych częściowo usług, usługę uznaje się również za
      wykonaną, w przypadku wykonania części usługi, dla której to części określono
      zapłatę.
    W myśl art. 19a ust. 3 ustawy:
      Usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie
      terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego okresu,
      do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu zakończenia
      świadczenia tej usługi. Usługę świadczoną w sposób ciągły przez okres dłuższy niż
      rok, dla której w związku z jej świadczeniem w danym roku nie upływają terminy
      płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego roku
      podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi.
    Stosownie do art. 19a ust. 4 ustawy:
      Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do dostawy towarów, z wyjątkiem dostaw
      towarów, o których mowa w:
      1) art. 7 ust. 1 pkt 2;
      2) art. 7a ust. 1 i 2, dokonywanych na rzecz podatnika ułatwiającego dostawy
        towarów oraz przez tego podatnika.
    W art. 19a ust. 3 ustawy ustawodawca wprowadził unormowanie w zakresie ustalenia
    momentu wykonania usługi w odniesieniu do „usługi, dla której w związku z jej
    świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń”, czyli
    takiej usługi, która jest wykonywana w sposób ciągły przez pewien czas natomiast
    rozliczenie należności za nią następuje w ramach okresu. Przy czym przepis ten należy
    stosować odpowiednio również do dostawy towarów.
    Wykładnia językowa pojęcia „sprzedaż o charakterze ciągłym” sprowadza się do ustalenia
    znaczenia przymiotnika „ciągły”. W Słowniku Języka Polskiego PWN (wydanie internetowe
    sjp.pwn.pl) słowo to zdefiniowane zostało jako «trwający bez przerwy», «powtarzający się
    stale», «ciągnący się nieprzerwanie w przestrzeni».
    Z powyższego wynika, że za sprzedaż o charakterze ciągłym należy uznać każdą usługę
    /dostawę odbywającą się bezustannie, stale, bez przerwy. Pojęcie ciągłości rozumiane

    zgodnie z zasadami prawa cywilnego, należy odnieść do pojęcia zobowiązania o
    charakterze ciągłym. Zobowiązanie takie wytwarza stosunek prawny oznaczony terminem
    lub nim nieoznaczony. Charakter tego zobowiązania jest trwały i mogą z niego wypłynąć
    obowiązki ciągłe lub okresowe.
    Przepisy regulujące podatek od towarów i usług nie definiują pojęcia „sprzedaży o
    charakterze ciągłym”. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 kwietnia 2012 r., sygn.
    akt I FSK 935/11 odniósł się do tego pojęcia następująco:
      Sprzedaż o charakterze ciągłym (...) polega na świadczeniach ciągłych podatnika,
      obejmujących pewne stałe zachowania w czasie trwania stosunku obligacyjnego,
      zaspokajające interes odbiorcy tych świadczeń, poprzez ich trwały – pod względem
      czasowym i funkcjonalnym – charakter oraz cechujące się niemożliwością
      wyodrębnienia powtarzających się czynności podatnika, co jest charakterystyczne
      dla świadczeń ciągłych (okresowych).
    W oparciu o art. 19a ust. 8 ustawy:
      Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość
      lub część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład
      budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu
      mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z
      chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z wyjątkiem:
      1) dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w
        sposób, o którym mowa w ust. 1b;
      2) dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek
        podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4.
    Jak wynika z art. 71 ust. 1 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami,
      Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą
      opłatę i opłaty roczne.
    W myśl art. 71 ust. 2 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
      umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
    Z zapisu art. 71 ust. 3 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika natomiast, że:
      Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach tych
      stosuje się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2-4.
    W oparciu o art. 71 ust. 4 cyt. ustawy:
      Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do
      dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za
      rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy organ,
      na wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed upływem
      terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający danego roku
      kalendarzowego.
    Jak stanowi art. 71 ust. 5 pkt 2) ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Pierwszej opłaty nie pobiera się w przypadku zawarcia kolejnej umowy o oddanie
      gruntu w użytkowanie wieczyste, o której mowa w art. 37 ust. 3a pkt 2, jeżeli od
      wygaśnięcia użytkowania wieczystego nie upłynęły 3 lata.

    Jak wynika z powołanych wyżej przepisów oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste jest
    czynnością odpłatną. Ustawodawca przewidział w tym zakresie, dwa rodzaje odpłatności,
    tj. pierwszą opłatę oraz opłatę roczną. Opłaty roczne, wnosi się przez cały okres
    użytkowania wieczystego w terminie do 31 marca każdego roku, z góry za dany rok.
    Powołane przepisy wskazują, że w przypadku użytkowania wieczystego właścicielem
    gruntu przez cały okres użytkowania pozostaje Skarb Państwa lub jednostka samorządu
    terytorialnego. Użytkownik wieczysty w tym czasie posiada zatem we władaniu rzecz
    cudzą. Jego prawo w stosunku do tego gruntu pozwala na dysponowanie rzeczą w sposób
    zbliżony do właściciela. Wykonanie więc tego świadczenia w całości następuje z chwilą
    ustanowienia prawa użytkowania wieczystego.
    W związku z powyższym w ustawie o podatku od towarów i usług oddanie gruntu w
    użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów (art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy). W wyniku
    ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia
    władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on
    rozporządzać nim jak właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z
    gruntu i czerpania z niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela
    tego gruntu, jak i w możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy
    dokonywaniu sprzedaży gruntu przez właściciela. Zatem, wykonanie dostawy nastąpi z
    chwilą wydania użytkownikowi wieczystemu, który od tej chwili dysponuje gruntem jak
    właściciel. W momencie oddania gruntu w użytkowanie wieczyste spełniona zatem zostaje
    przesłanka do uznania tej czynności za dostawę towaru określoną w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Wskazali Państwo, że przy ponownym oddaniu w użytkowanie wieczyste przedmiotowej
    nieruchomości, zgodnie z art. 71 ust. 5 pkt 2) ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie
    pobiorą Państwo pierwszej opłaty. Pobierane będą jedynie opłaty roczne za poszczególne
    okresy rozliczeniowe (lata).
    Mając na uwadze okoliczności sprawy w świetle powołanych przepisów prawa należy
    wskazać, że w momencie oddania gruntu w użytkowanie wieczyste nie powstanie
    obowiązek podatkowy, ponieważ zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce
    nieruchomościami nie pobierają Państwo pierwszej opłaty. Natomiast w przypadku
    pobieranych opłat rocznych, wnoszonych przez cały okres użytkowania wieczystego,
    obowiązek podatkowy będzie powstawał – stosownie do art. 19a ust. 3 w związku z ust. 4
    ustawy – z końcem każdego okresu, do którego odnoszą się płatności.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.
    Równocześnie Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy rozliczenie nakładów na grunt
    (przeniesienie własności pawilonu na dzierżawcę) powinno podlegać opodatkowaniu VAT.
    W przedmiotowej sprawie, jak już wyżej wskazano, przedmiotem opodatkowania
    planowanej transakcji na rzecz byłego użytkownika wieczystego będą – w rozumieniu art.
    7 ustawy – naniesienia w postaci pawilonu handlowo-usługowego znajdujące się na
    nieruchomości nr 1. Tym samym, w odniesieniu do planowanej dostawy pawilonu na
    rzecz byłego użytkownika wieczystego wystąpią Państwo w charakterze podatnika
    podatku od towarów i usług, a powyższa czynność będzie stanowiła odpłatną dostawę
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy i będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy
    Co istotne, wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, może korzystać ze zwolnienia od tego podatku albo może być opodatkowana tym
    podatkiem.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

      a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
      b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
        upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Według art. 2 pkt 14 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pierwszym zasiedleniu – rozumie się
      przez to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub
      rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po
      ich:
      a) wybudowaniu lub
      b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
        podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Pierwszym zasiedleniem jest zatem pierwsze zajęcie nieruchomości do używania.
    „Pierwsze zasiedlenie” budynku, budowli lub ich części ma więc miejsce zarówno w
    sytuacji, w której po wybudowaniu budynku/budowli lub ich części oddano go w najem,
    jak i w przypadku wykorzystywania budynku/budowli lub ich części na potrzeby własnej
    działalności gospodarczej podatnika, bowiem w obydwu przypadkach doszło do
    korzystania z danego obiektu.
    Zwolnienie od podatku wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy stosuje się zatem w
    odniesieniu do dostawy całości lub części budynku bądź budowli, jeżeli w stosunku do
    nich miało miejsce pierwsze zasiedlenie, przy czym okres pomiędzy pierwszym
    zasiedleniem, a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego zwolnienia
    następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia
    lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili
    sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata.
    W przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom – po
    spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a
    tego przepisu.
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą
      zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:
      a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo
        do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
      b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
        których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
        początkowej tych obiektów.
    Prawo do zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy,
    przysługuje wówczas, gdy w stosunku do obiektów, będących przedmiotem sprzedaży, nie
    przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego oraz dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na
    ulepszenie tych obiektów, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe
    niż 30% wartości początkowej tych obiektów.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub
    ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas
    badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy stanie się
    bezzasadne.

    Przy czym, jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 lub 10a ustawy, należy przeanalizować możliwość
    skorzystania ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    W celu zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy,
    dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym
    przepisie, tj.:
        towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
        działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
        przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
        przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie może przysługiwać
        dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę
        podatku naliczonego.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów, tj. zarówno nieruchomości, jak i ruchomości, przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT
    oraz wykorzystywanych niezależnie od okresu ich używania przez podatnika wyłącznie na
    cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    Analiza przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, regulujących wyżej wskazane
    prawo do zwolnienia od podatku dostaw nieruchomości, prowadzi do wniosku, że w
    odniesieniu do tych towarów może wystąpić jedna z ww. podstaw do zastosowania
    zwolnienia od tego podatku. Istotne jest wobec tego każdorazowe kompleksowe zbadanie
    okoliczności towarzyszących danej dostawie. Zauważyć bowiem należy, że stosowanie
    zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega ani wykładni rozszerzającej,
    ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest
    niedopuszczalna. W efekcie, podatnik uprawniony jest do zastosowania ww. preferencji,
    gdy charakter dokonywanych przez niego czynności, w sposób jednoznaczny i niebudzący
    wątpliwości, wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do
    zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.
    Jednocześnie należy wskazać, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie
    definiują pojęcia „budynku”. W tym zakresie należy odnieść się do przepisów ustawy z
    dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm., t.j. Dz. U. z 2025
    r. poz. 418).
    Zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o budynku – należy przez to rozumieć taki obiekt
      budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za
      pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

    Dla rozstrzygnięcia, czy w przedmiotowej sprawie dla opisanej dostawy zastosowanie
    znajdzie zwolnienie od podatku, niezbędne jest rozstrzygnięcie kwestii, czy i kiedy
    względem pawilonu handlowo-usługowego znajdującego się na działce nr 1 nastąpiło
    pierwsze zasiedlenie.
    Z opisu sprawy wynika, pierwsi użytkownicy wieczyści zabudowali przedmiotowa działkę
    zgodnie z pozwoleniem na budowę. Wznieśli na niej pawilon handlowo-usługowy. Nakłady
    w postaci pawilonu powstały na nieruchomości w latach 80. Pawilon znajdujący się na
    przedmiotowej nieruchomości jest trwale związany z gruntem i stanowi budynek w
    rozumieniu przepisów art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. 29 stycznia 2008 r.
    użytkownicy wieczyści, na rzecz których ustanowione zostało prawo użytkowania
    wieczystego, sprzedali przedmiotową nieruchomość wraz z pawilonem handlowym na
    rzecz p. A. A. prowadzącego działalność gospodarczą. 28 września 2023 r., w związku z
    wygaśnięciem prawa użytkowania wieczystego, przejęli Państwo przedmiotową
    nieruchomość na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego. W pawilonie handlowo-
    usługowym znajduje się 6 lokali użytkowych. Po przejęciu nieruchomości zostały
    sporządzone aneksy do umów. Najemcy są obciążani przez Państwa opłatą za czynsz
    najmu powiększoną o podatek VAT. Wystawiane są faktury VAT. Od chwili wygaśnięcia
    prawa użytkowania wieczystego nie wykonywali Państwo ulepszeń i nie ponosili wydatków
    na ulepszenie. Również były użytkownik wieczysty nie dokonywał ulepszeń, które
    wynosiłyby co najmniej 30% wartości początkowej pawilonu handlowo-usługowego.
    Zatem miało już miejsce pierwsze zasiedlenie opisanego pawilonu handlowo-usługowego
    znajdującego się na działce nr 1. Tym samym dostawa ww. pawilonu nie zostanie
    dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia ani przed nim. Ponadto, pomiędzy pierwszym
    zasiedleniem ww. pawilonu a momentem dokonania ww. dostawy upłynie okres dłuższy
    niż dwa lata.
    Wobec tego, dostawa pawilonu handlowo-usługowego znajdującego się na działce nr 1
    będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.
    Ponadto, zgodnie z art. 43 ust. 10 ustawy:
      Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt
      10, i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części, pod
      warunkiem że dokonujący dostawy i nabywca budynku, budowli lub ich części:
      1) są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni;
      2) złożą:
      a) przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy
        naczelnikowi urzędu skarbowego lub
      b) w akcie notarialnym, do zawarcia którego dochodzi w związku z dostawą tych
        obiektów
      - zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku, budowli lub
      ich części.
    W myśl art. 43 ust. 11 ww. ustawy:
      Oświadczenie, o którym mowa w ust. 10 pkt 2, musi również zawierać:
      1) imiona i nazwiska lub nazwę, adresy oraz numery identyfikacji podatkowej
        dokonującego dostawy oraz nabywcy;
      2) planowaną datę zawarcia umowy dostawy budynku, budowli lub ich części - w
        przypadku, o którym mowa w ust. 10 pkt 2 lit. a;
      3) adres budynku, budowli lub ich części.

    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy jest fakultatywne i przy
    spełnieniu warunków wynikających z art. 43 ust. 10 i 11 ustawy dostawca i nabywca mają
    możliwość rezygnacji z niniejszego zwolnienia od podatku i wyboru opodatkowania
    dostawy nieruchomości.
    W analizowanej sprawie, jeśli przed dokonaniem dostawy pawilonu handlowo-
    usługowego strony będą zarejestrowanymi podatnikami VAT czynnymi i złożą, na
    podstawie art. 43 ust. 10 ustawy, zgodne oświadczenie o rezygnacji ze zwolnienia od
    podatku opisanej dostawy, to transakcja dostawy pawilonu handlowo-usługowego będzie
    podlegała opodatkowaniu właściwą stawką podatku VAT.
    W konsekwencji, w sytuacji rezygnacji ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust.
    10 i 11 ustawy, planowana sprzedaż pawilonu handlowo-usługowego będzie czynnością
    opodatkowaną podatkiem podatku od towarów i usług przy zastosowaniu właściwej
    stawki podatku VAT.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 jest prawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również prawa do odliczenia podatku VAT z faktury
    wystawionej przez użytkownika wieczystego dokumentującej rozliczenie nakładów
    (należne na mocy art. 33 ust. 2 u.g.n.).
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług
    oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Tak
    skonstruowana zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w
    ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego pod
    warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa
    listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego. Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a
    pkt 2 ustawy, zgodnie z którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.

    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Na podstawie art. 235 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie
      należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez
      wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i
      innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami
      przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
    Stosownie do art. 235 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na
      użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.
    Sąd Najwyższy w uchwale z 25 listopada 2011 r. sygn. akt III CZP 60/11 orzekł, że:
      Na potrzebę szerszej wykładni art. 235 § 1 k.c. wskazuje pośrednio unormowanie
      zawarte w art. 31 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
      (jedn. tekst: Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm. – dalej: "u.g.n."), zgodnie z którym
      oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej zabudowanej następuje
      z równoczesną sprzedażą położonych na tej nieruchomości budynków i innych
      urządzeń. Stanowcze brzmienie tego przepisu wyraża zamiar ustawodawcy
      uniknięcia sytuacji, w której na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste
      znajdowałyby się budynki lub inne urządzenia niestanowiące własności użytkownika
      wieczystego, lecz część składową gruntu. Przyjęcie takiego rozwiązania zostało
      podyktowane wolą zapobieżenia komplikacjom związanym z tym, że użytkownikowi
      wieczystemu nie przysługiwałaby pełnia uprawnień do budynków (innych urządzeń),
      ponieważ musiałby się on liczyć z własnością właściciela gruntu. Podobne argumenty
      są przytaczane w doktrynie dla objaśnienia rationis legis art. 235 k.c. i sensu
      przewidzianego w tym przepisie odstępstwa od zasady superficies solo cedit.
      Wykładnia art. 31 u.g.n. i art. 235 k.c. przemawia zatem za poglądem, że wszystkie
      przypadki wzniesienia budynku na gruncie oddanym w użytkowanie wieczystego
      powinny być w kontekście art. 235 § 1 zdanie pierwsze k.c. oceniane tak, jakby
      wzniesienia dokonał sam użytkownik wieczysty.
      Przyjęcie tego poglądu nie tylko wyjaśnia stosunki między użytkownikiem
      wieczystym a właścicielem – także w zakresie aktualizacji opłat rocznych za
      użytkowanie wieczyste – ale pozwala również uznać, że wszystkie rozliczenia z tytułu
      wzniesienia budynku przez osobę trzecią powinny być dokonywane między tą osobą
      a użytkownikiem wieczystym. Jest to uzasadnione tym bardziej, że w wielu
      przypadkach rozliczenia te są regulowane umową między tymi stronami.
      Rozwiązanie takie jest korzystne również dla właściciela, który do czasu wygaśnięcia
      użytkowania wieczystego nie musi się liczyć z obowiązkiem zwrotu nakładów na
      grunt.
    Jak wynika z treści powołanych wyżej przepisów Kodeksu cywilnego i ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, w razie wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego gruntu na skutek
    upływu okresu ustalonego w umowie albo na skutek rozwiązania tejże umowy przed
    upływem tego okresu, użytkownikowi wieczystemu przysługuje wynagrodzenie za
    wzniesione przez niego lub nabyte na własność budynki i inne urządzenia. Powyższe
    wynika z faktu, że z chwilą wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego wygasa odrębna
    własność budynków.
    Przenosząc powyższe do regulacji ustawy o VAT należy stwierdzić, że pawilon handlowo-
    usługowy spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a zatem przeniesienie

    – za wynagrodzeniem – prawa do rozporządzania nim jak właściciel, należy traktować jak
    dostawę towarów, rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, która na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1
    podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Jak wskazano wyżej, z opisu sprawy wynika, że pierwsi użytkownicy wieczyści zabudowali
    przedmiotową działkę zgodnie z pozwoleniem na budowę - wznieśli na niej pawilon
    handlowo-usługowy. Nakłady w postaci pawilonu powstały na nieruchomości w latach 80.
    Pawilon znajdujący się na przedmiotowej nieruchomości jest trwale związany z gruntem i
    stanowi budynek w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. 29
    stycznia 2008 r. użytkownicy wieczyści, na rzecz których ustanowione zostało prawo
    użytkowania wieczystego, sprzedali przedmiotową nieruchomość wraz z pawilonem
    handlowym na rzecz p. A. A. prowadzącego działalność gospodarczą. 28 września 2023 r.,
    w związku z wygaśnięciem prawa użytkowania wieczystego, przejęli Państwo
    przedmiotową nieruchomość na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego. W pawilonie
    handlowo-usługowym znajduje się 6 lokali użytkowych. Po przejęciu nieruchomości
    zostały sporządzone aneksy do umów. Najemcy są obciążani przez Państwa opłatą za
    czynsz najmu powiększoną o podatek VAT. Wystawiane są faktury VAT. Od chwili
    wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego nie wykonywali Państwo ulepszeń i nie
    ponosili wydatków na ulepszenie. Również były użytkownik wieczysty nie dokonywał
    ulepszeń, które wynosiłyby co najmniej 30% wartości początkowej pawilonu handlowo-
    usługowego.
    Zatem miało już miejsce pierwsze zasiedlenie opisanego pawilonu handlowo-usługowego
    znajdującego się na działce nr 1. Tym samym dostawa ww. pawilonu przez byłego
    użytkownika wieczystego na Państwa rzecz nie została dokonana w ramach pierwszego
    zasiedlenia ani przed nim. Ponadto, pomiędzy pierwszym zasiedleniem ww. pawilonu a
    momentem dokonania ww. dostawy upłynął okres dłuższy niż dwa lata.
    Ponadto, jeśli przed dokonaniem ww. dostawy pawilonu handlowo-usługowego strony
    były zarejestrowanymi podatnikami VAT czynnymi i złożyły, na podstawie art. 43 ust. 10
    ustawy, zgodne oświadczenie o rezygnacji ze zwolnienia od podatku opisanej dostawy, to
    transakcja dostawy pawilonu handlowo-usługowego podlegała opodatkowaniu właściwą
    stawką podatku VAT.
    W konsekwencji, w sytuacji rezygnacji ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust.
    10 i 11 ustawy, sprzedaż pawilonu handlowo-usługowego była czynnością opodatkowaną
    podatkiem podatku od towarów i usług przy zastosowaniu właściwej stawki podatku VAT.
    W analizowanej sprawie, nabycie przez Państwa nakładów postaci pawilonu handlowo-
    usługowego poniesionych przez byłego użytkownika wieczystego, będzie bezpośrednio
    związane z ponowną dostawą nakładów w postaci ww. pawilonu na rzecz tego byłego
    użytkownika wieczystego. Jak wskazano wyżej, dostawa opisanego pawilonu handlowo-
    usługowego znajdującego się na działce nr 1 przez byłego użytkownika wieczystego
    korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, przy czym
    po spełnieniu warunków określonych w art. 43 ust. 10-11 ustawy, tj. skutecznej rezygnacji
    ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10 tego artykułu, dostawa była
    opodatkowana podatkiem VAT. Ponadto w pawilonie jest prowadzona działalność
    gospodarcza (najem lokali) opodatkowana VAT stawką podstawową, a Państwo są
    zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT.
    Zatem w powyższej sytuacji zostaną spełnione warunki wynikające z art. 86 ust. 1 ustawy
    (wykorzystanie nabywanych towarów i usług do wykonywania czynności opodatkowanych
    przez zarejestrowanego, czynnego podatnika podatku VAT), uprawniające do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. W konsekwencji, będzie Państwu
    przysługiwało prawo do odliczenia VAT z faktury wystawionej przez użytkownika
    wieczystego dokumentującej rozliczenie nakładów (zbycie pawilonu na Państwa rzecz).
    Natomiast w sytuacji, gdy strony transakcji nie zrezygnowały ze zwolnienia od podatku
    dostawy opisanego pawilonu handlowo-usługowego znajdującego się na działce nr 1 w

    którymś z przypadków – a więc gdy to Państwo nabyli budynek od użytkownika
    wieczystego bądź gdy będą go Państwo zbywać temu użytkownikowi – dostawa taka nie
    pozwala na dokonanie odliczenia podatku naliczonego z faktury wystawionej przez
    użytkownika wieczystego dokumentującej rozliczenie nakładów (zbycie pawilonu na
    Państwa rzecz).
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 4, oceniane jako całość, jest nieprawidłowe

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Ponadto, zakres przedmiotowy wniosku wyznaczają przedstawione przez Państwa
    pytania. Tym samym wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    Państwa wniosku (zapytań). Inne kwestie przedstawione we własnym stanowisku, które
    nie zostały objęte pytaniami nie mogą być - zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa wyroków sądów administracyjnych
    wskazuje, że wyroki sądów administracyjnych są rozstrzygnięciami odnoszącymi się do
    indywidualnych spraw i co do zasady wiążą one strony postępowania w tych konkretnych,
    indywidualnych sprawach, nie rozciągając swojego oddziaływania na inne, choćby
    podobne lub zbieżne sprawy.
    Zatem powołane przez Państwa orzecznictwo potraktowałem jako element argumentacji
    strony, nie miały one natomiast mocy wiążącej w analizowanej sprawie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.