Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP2/443-633/09/ICz
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2009-10-26
Teza: Opodatkowanie nieodpłatnego przekazania przez Wnioskodawcę towarów w ramach „programu lojalnościowego”.
Słowa kluczowe: opodatkowanie; przekazanie-przekazanie nieodpłatne rzeczy; reklama; towar
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 4 sierpnia 2009r. (data wpływu 13 sierpnia 2009r.), uzupełnionym w dniu 14 października 2009r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania nieodpłatnego przekazania przez Wnioskodawcę towarów w ramach „programu lojalnościowego” - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 13 sierpnia 2009r. wpłynął ww. wniosek, uzupełniony w dniu 14 października 2009r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania nieodpłatnego przekazania przez Wnioskodawcę towarów w ramach „programu lojalnościowego”.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Firma handlowo-produkcyjna, zajmująca się produkcją oraz dystrybucją zniczy, uruchomiła „program lojalnościowy” dla swoich klientów. W tym celu został opracowany regulamin. Program skierowany jest wyłącznie do klientów prowadzących działalność gospodarczą i dokonujących zakupów w spółce. Są nim objęte wszystkie towary, dystrybuowane przez firmę. Ogólne zasady polegają na tym, że klienci nabywając towary, będą otrzymywać z tego tytułu punkty. Po uzbieraniu odpowiedniej ilości punktów, klienci będą mogli wymienić je na nagrody zamieszczone w katalogu nagród. Wśród nagród jest sprzęt AGD i RTV, rekreacyjny oraz biurowy o różnej wartości a także wyjazd szkoleniowo- rekreacyjny. Nie ma natomiast wśród nagród wyrobów i towarów handlowych Spółki.

Od nabywanych przez firmę towarów, przekazywanych następnie jako nagrody w „programie lojalnościowym" na rzecz klientów, Wnioskodawca ma zamiar odliczać kwotę podatku naliczonego, natomiast w momencie nieodpłatnego przekazania towary te nie będzie opodatkowywać podatkiem od towarów i usług.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy nieodpłatne przekazanie towarów (nagród rzeczowych) w ramach „programu lojalnościowego" na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, nabywanie towarów przekazywanych następnie jako nagrody w „programie lojalnościowym" na rzecz klientów to wydatek ponoszony w związku z prowadzoną działalnością firmy. Zakup nagród ma na celu generowanie sprzedaży opodatkowanej, a celem prowadzonej akcji promocyjnej jest zachęcenie nabywców do kupowania wyrobów Wnioskodawcy oraz produktów handlowych. Nieodpłatne przekazywanie kontrahentom nagród rzeczowych w ramach „programu lojalnościowego" ma na celu zintensyfikowanie przychodu. Co oznacza, iż są to niewątpliwie działania mające na celu zwiększenie przychodów spółki. Będą to zatem nieodpłatne przekazania towarów na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, jako ponoszone w celu uzyskania przychodu. W związku z tym, Wnioskodawca uważa, że nieodpłatne przekazanie tych towarów (nagród) nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, i dlatego nie ma w tym przypadku zastosowania zapis art. 7 ust. 2 ustawy o VAT. Stanowisko w sprawie oceny prawnej sytuacji Wnioskodawca opiera na podstawie wyroku NSA z dnia 23 marca 2009r., sygn. akt I FPS 6/08, który zapadł w rozszerzonym składzie i w którym Sąd, w ocenie Wnioskodawcy, jednoznacznie orzekł iż: nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT nieodpłatne przekazanie towarów na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również – zgodnie z art. 7 ust. 2 powołanej ustawy - przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem, w szczególności:

*   przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,
*   wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny - jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części.
    
    Jednocześnie z treści art. 7 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, iż nie uznaje się za dostawę towarów przekazywania drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek.
    
    Zgodnie z art. 7 ust. 4 ustawy o VAT, przez prezenty o małej wartości, o których mowa w ust. 3, rozumie się przekazywane przez podatnika jednej osobie towary:
    
    1.  łącznej wartości nieprzekraczającej w jednym roku podatkowym kwoty, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 68a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.), jeżeli podatnik prowadzi ewidencję pozwalającą na ustalenie tożsamości tych osób;
    2.  których przekazania nie ujęto w ewidencji, o której mowa w pkt 1, jeżeli jednostkowa cena nabycia towaru (bez podatku), a gdy nie ma ceny nabycia, jednostkowy koszt wytworzenia, określone w momencie przekazywania towaru, nie przekraczają 10 zł.
    
    Z przywołanych przepisów wynika zatem, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega nie tylko nieodpłatne przekazanie towarów na cele niezwiązane z prowadzonym przedsiębiorstwem, ale także nieodpłatne przekazanie wszelkich towarów związanych z prowadzonym przedsiębiorstwem, niestanowiących jednak próbek, prezentów o małej wartości, czy też drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych. Dla opodatkowania danej czynności nieodpłatnego przekazania istotne jest także to, czy podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności w całości lub w części.
    
    Przez odpłatną dostawę towarów należy więc rozumieć także przekazanie towarów bez wynagrodzenia, jeżeli przekazania dokonano na cele związane z przedsiębiorstwem, a podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu towarów – za wyjątkiem druków reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości oraz próbek. Jeżeli natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego, to nieodpłatne przekazanie tych towarów pozostaje neutralne podatkowo (podatnik nie musi dokonać ich opodatkowania).
    
    W celu dokonania prawidłowej analizy treści normy prawnej wynikającej z przepisu art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, zasadnym jest dokonanie wykładni systemowej wewnętrznej, z uwzględnieniem brzmienia ust. 3 tego artykułu, będącego przepisem szczególnym w stosunku do uregulowania art. 7 ust. 2 tej ustawy. Przede wszystkim zauważyć należy, że określone w ust. 3 wyłączenia od zakresu zastosowania przepisu ust. 2, dotyczą towarów, których zbycie co do zasady jest związane z prowadzonym przedsiębiorstwem. Jeśli zatem na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług przekazanie towarów określonych w tym przepisie, których wydanie niewątpliwie jest związane z prowadzonym przedsiębiorstwem – podlega wyłączeniu od opodatkowania podatkiem od towarów i usług, to w konsekwencji należy wnioskować, że art. 7 ust. 2 ustawy stanowi podstawę do opodatkowania również nieodpłatnego przekazania towarów na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem. Odmienna interpretacja podważałaby racjonalność ustawodawcy. Gdyby przyjąć bowiem, iż opodatkowaniu na mocy ust. 2 podlegają wyłącznie czynności w ogóle nie związane z przedsiębiorstwem, zbędne byłoby wyłączanie z opodatkowania czynności, które i tak nie podlegałyby opodatkowaniu jako związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa.
    
    Dodatkowo zauważyć należy także, iż unormowanie zawarte w art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług nawiązuje do treści art. 16 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1 ze zm.), będącej odpowiednikiem art. 5 (6) VI Dyrektywy Rady, z którego wynika, że wykorzystanie przez podatnika towarów stanowiących część majątku jego przedsiębiorstwa do celów prywatnych podatnika lub jego pracowników, które przekazuje nieodpłatnie lub, w ujęciu ogólnym, które przeznacza do celów innych niż prowadzona przez niego działalność, gdy VAT od powyższych towarów lub ich części podlegał w całości lub w części odliczeniu, jest uznawane za odpłatną dostawę towarów. Za odpłatną dostawę towarów nie uznaje się jednakże wykorzystania do celów działalności przedsiębiorstwa podatnika towarów stanowiących prezenty o niskiej wartości i próbki. Analiza powołanych przepisów pozwala stwierdzić, że swoją dyspozycją obejmują one każde nieodpłatne zbycie towarów, zarówno do celów innych niż prowadzona działalność gospodarcza, jak i do celów tej działalności.
    
    Wyjątkiem od tej zasady są nieodpłatne przekazania towarów, których wartość netto w momencie dostawy nie przekracza 10 zł. Nie jest również opodatkowane przekazanie prezentów, których wartość w roku podatkowym mieści się w przedziale od 10,01 zł do 100 zł, jednak pod warunkiem prowadzenia dodatkowej ewidencji osób obdarowanych.
    
    W związku z powyższym towary, których wartość netto w momencie przekazania nie przekracza 10 zł, nie podlegają opodatkowaniu, ponadto nie podlega również opodatkowaniu nieodpłatne przekazanie towarów, których wartość mieści się w przedziale kwotowym od 10,01 zł do 100 zł i jest prowadzona dodatkowa ewidencja osób obdarowanych.
    
    Ze złożonego wniosku wynika, że Wnioskodawca, zajmujący się produkcją oraz dystrybucją zniczy, uruchomił „program lojalnościowy” dla swoich klientów. W tym celu został opracowany regulamin. Program skierowany jest wyłącznie do klientów prowadzących działalność gospodarczą i dokonujących zakupów w spółce. Są nim objęte wszystkie towary, dystrybuowane przez firmę. Ogólne zasady polegają na tym, że klienci nabywając towary, będą otrzymywać z tego tytułu punkty. Po uzbieraniu odpowiedniej ilości punktów, klienci będą mogli wymienić je na nagrody zamieszczone w katalogu nagród. Wśród nagród jest sprzęt AGD i RTV, rekreacyjny oraz biurowy o różnej wartości a także wyjazd szkoleniowo- rekreacyjny. Nie ma natomiast wśród nagród wyrobów i towarów handlowych Spółki.
    
    Od nabywanych przez firmę towarów, przekazywanych następnie jako nagrody w „programie lojalnościowym" na rzecz klientów, Wnioskodawca ma zamiar odliczać kwotę podatku naliczonego, natomiast w momencie nieodpłatnego przekazania towary te nie będzie opodatkowywać podatkiem od towarów i usług.
    
    Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że jeśli Wnioskodawca, jak wskazano we wniosku, będzie miał prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu nagród, przekazywanych następnie nieodpłatnie w okolicznościach wskazanych we wniosku, wówczas nieodpłatne przekazanie nagród rzeczowych w ramach programu lojalnościowego podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w myśl art. 7 ust. 2 ustawy o VAT.
    
    Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy, iż nieodpłatne przekazanie tych towarów (nagród) nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, dlatego też nie ma w tym przypadku zastosowania zapis art. 7 ust. 2 ustawy o VAT, należało uznać za nieprawidłowe.
    
    Jednocześnie należy wskazać, iż niniejsza interpretacja nie rozstrzyga w zakresie opodatkowania czynności przekazania nagrody w formie wyjazdu szkoleniowo-rekreacyjnego, bowiem zapytanie, a także przedstawione stanowisko Wnioskodawcy ograniczyły się jedynie do kwestii dotyczących przekazywania nagród rzeczowych.
    
    Nie jest przedmiotem niniejszej interpretacji kwestia prawa do odliczenia przez Wnioskodawcę podatku naliczonego przy nabyciu ww. nagród, gdyż nie było to przedmiotem zapytania. Stąd też stwierdzenie Wnioskodawcy, w odniesieniu do tego problemu, przyjęto jako element przedstawionego zdarzenia przyszłego.
    
    Należy podkreślić także, iż na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii nie może wpłynąć powołany przez Wnioskodawcę wyrok sądu administracyjnego, bowiem jest on rozstrzygnięciem w konkretnej sprawie, osadzonym w określonym stanie faktycznym.
    
    Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w swoim rozdziale III określa zamknięty katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Nie przewiduje on takiej mocy dla orzecznictwa sądowego, w tym orzecznictwa sądów administracyjnych (w Polsce nie obowiązuje system precedensów sądowych). W związku z powyższym, nie negując takiego orzecznictwa, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy zauważyć, że moc obowiązująca wyroków zamyka się w obrębie spraw, w których zostały wydane. Wynika to również z treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który przesądza, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Organ podatkowy jest zatem zobowiązany traktować indywidualnie każdą sprawę, natomiast rozstrzygnięcia sądów podejmowane są w oparciu o zebrany w danej sprawie materiał dowodowy. Zatem trudno jest określić w jakim stopniu sprawa będąca przedmiotem autonomicznego rozstrzygnięcia sądu, który powołała Spółka, mogą odzwierciedlać sytuację przedstawioną przez niego we wniosku o wydanie, co należy podkreślić, indywidualnej interpretacji.
    
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    
    Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
    
    Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.