Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.941.2024.2.MKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-05
Teza: Odliczenie składek na ubezpieczenia społeczne.
Słowa kluczowe: odliczenia-odliczenie od dochodu; pracownik-świadczenia na rzecz pracowników; składki-składki na ubezpieczenie społeczne; ubezpieczenia-ubezpieczenia społeczne; zagranica
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Podstawa opodatkowania. Odliczenia.-Odliczanie składek na ubezpieczenia społeczne.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 26-ust. 1-pkt 2; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 26-ust. 1-pkt 2a; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 26-ust. 13a; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 27-ust. 9; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 27-ust. 9a; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 8-art. 45-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 grudnia 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 7 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 9 stycznia 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    1. Od 2012 r. wykonuje Pan pracę wyłącznie na rzecz zagranicznej firmy zarejestrowanej
      w Libii, gdzie płaci Pan podatki od uzyskiwanych dochodów. Od 2021 r., gdy zniesiono
      ulgę abolicyjną, zobowiązany jest Pan do płacenia podatków również w Polsce. W myśl
      zapisów ustawy jest Pan zatem rezydentem podatkowym w Polsce. W 2024 r. pracę na
      rzecz zagranicznej firmy zarejestrowanej w Libii wykonywał Pan zarówno w Libii (na
      miejscu), jak i w Unii Europejskiej, w tym w Polsce (zdalnie).
    2. Po kilku latach współpracy, zagraniczna firma zarejestrowana w Libii podjęła decyzję,
      że będzie opłacać składki na dobrowolne ubezpieczenie emerytalne Pana jako
      pracownika na Pana indywidualne konto w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych (ZUS)
      w Polsce i/lub IKE, IKZE. Składki te mają być dobrowolnymi składkami na
      ubezpieczenia społeczne i mają być opłacane przez zagranicznego pracodawcę ze
      środków firmy. Zagraniczny pracodawca planuje finansować dobrowolne składki na
      ubezpieczenia emerytalne i chce upewnić się, jakie będą skutki podatkowe tej decyzji
      zarówno dla Pana - pracownika, jak i dla samej firmy, biorąc pod uwagę polskie
      przepisy podatkowe.
    Ponadto uzupełnił Pan wniosek o następujące informacje:
    Wniosek dotyczy zdarzenia przyszłego, polegającego na opłacaniu przez pracodawcę z
    Libii składek na dobrowolne ubezpieczenie emerytalne dla pracownika zatrudnionego
    przez libijski oddział firmy zagranicznej.
    Składki na dobrowolne ubezpieczenie emerytalne opłacane przez pracodawcę będą
    dobrowolnymi składkami na dobrowolne ubezpieczenie emerytalne i rentowe,
    opłacanymi na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie
    ubezpieczeń społecznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 497 ze zm.).
    Pytania

    1) Czy składki na ubezpieczenie emerytalne opłacone pracownikowi przez zagranicznego
      pracodawcę zarejestrowanego w Libii w roku podatkowym, mogą być odliczone od
      dochodu (podstawy opodatkowania) pracownika w rocznym zeznaniu podatkowym,
      zgodnie z ustawą o PIT? W szczególności, czy składki te, mimo że są opłacane przez
      zagranicznego pracodawcę, można uznać za składki dobrowolne, które podlegają
      odliczeniu w podobny sposób, jak składki opłacane osobiście przez pracownika?
    2) Czy składki na dobrowolne ubezpieczenia społeczne (emerytalne i rentowe) opłacane
      na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń
      społecznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 497 ze zm.). przez zagranicznego pracodawcę na
      indywidualne konto pracownika w ZUS mogą być uznawane za dodatkowy przychód
      pracownika, który podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
      fizycznych (PIT)?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, składki na dobrowolne ubezpieczenie emerytalne opłacone pracownikowi
    przez zagranicznego pracodawcę mogą zostać odliczone od dochodu (podstawy
    opodatkowania) pracownika w rocznym zeznaniu podatkowym.
    Składki na dobrowolne ubezpieczenie społeczne (emerytalne i rentowe) opłacane na
    podstawie przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń
    społecznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 497 ze zm.), przez zagranicznego pracodawcę na
    indywidualne konto pracownika w ZUS, nie powinny być traktowane jako dodatkowy
    przychód pracownika, a tym samym nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych (PIT). Środki, które byłyby wpłacane przez pracodawcę
    na dobrowolne ubezpieczenie społeczne w ZUS nie byłyby dostępne dla pracownika w
    sposób bezpośredni. Pracownik nie mógłby nimi swobodnie dysponować, a ich
    przeznaczenie jest z góry określone - służy wyłącznie celom zabezpieczenia emerytalnego i
    rentownego. W związku z tym nie można ich uznać za świadczenie, które przynosi
    pracownikowi bezpośrednią korzyść finansową.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
        1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
          lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
        2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
          podatkowym.
    Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że
    wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce
    zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie - podlega w kraju nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

    Stosownie do art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    W myśl art. 9 ust. 1 ww. ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W myśl art. 11 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2a cytowanej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
        1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
          gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec
          innych odbiorców;
        2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
        3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
          równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
          lokalu lub budynku;
        4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
          świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
          gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz
          czasu i miejsca udostępnienia.
    W myśl art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,

      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Wskazać należy, że zgodnie z art. 12 ust. 4 ww. ustawy:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie zatem
    różnicuje sposoby powstania przychodu: gdy chodzi o pieniądze i wartości pieniężne
    przychód może powstać przez „otrzymanie lub postawienie go do dyspozycji podatnika”.
    Natomiast świadczenia w naturze i inne nieodpłatne świadczenia – w przeciwieństwie do
    pieniędzy i wartości pieniężnych – są traktowane jako przychód wyłącznie pod warunkiem,
    że są „otrzymane”, co ma wskazywać na bezwzględnie – w odniesieniu do tego przychodu
    – wymagany realny charakter świadczenia.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym zwrot „w szczególności” oznacza, że
    wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku
    pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia
    skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w
    łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto
    treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie
    wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są
    nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej
    umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od
    podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.
    Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale
    także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od
    pracodawcy.
    Mając na uwadze wyżej przywołane uregulowania prawne należy zaznaczyć, że zarówno w
    art. 11 ust. 1, jak i w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    ustawodawca wskazuje, że przychodem są otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze (czyli: wynagrodzenia zasadnicze,
    wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty
    za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość
    została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika) oraz
    świadczenia nieodpłatne lub częściowo odpłatne.
    Zatem wszelkie dodatkowe świadczenia wypłacane pracownikom, należy zakwalifikować
    do świadczeń pieniężnych, stanowiących przychód ze stosunku pracy.
    W opisie sprawy wskazał Pan, że jest Pan polskim rezydentem podatkowym, dlatego
    należy stwierdzić, że ma Pan nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce.
    Jednocześnie, jak wynika z treści wniosku, w 2024 r. wykonywał Pan pracę na rzecz
    zagranicznej firmy zarejestrowanej w Libii. Pracodawca podjął decyzję, że będzie opłacać
    składki na dobrowolne ubezpieczenie emerytalne Pana jako pracownika. Będą to
    dobrowolne składki na dobrowolne ubezpieczenie emerytalne i rentowe, opłacane na
    podstawie przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń
    społecznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 497 ze zm.).
    Zgodnie z art. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych:
      Ubezpieczenia społeczne obejmują:
        1) ubezpieczenie emerytalne;

        2) ubezpieczenia rentowe;
        3) ubezpieczenie w razie choroby i macierzyństwa, zwane dalej "ubezpieczeniem
          chorobowym";
        4) ubezpieczenie z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, zwane dalej
          "ubezpieczeniem wypadkowym".
    Art. 4 pkt 2 ww. ustawy wskazuje, że ubezpieczonymi są osoby fizyczne podlegające
    chociaż jednemu z ubezpieczeń społecznych, o których mowa w art. 1.
    Stosownie do art. 7 ww. ustawy:
      Prawo do dobrowolnego objęcia ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi
      przysługuje osobom, które nie spełniają warunków do objęcia tymi ubezpieczeniami
      obowiązkowo.
    Wobec powyższego, składki na dobrowolne ubezpieczenie emerytalne i rentowe opłacane
    przez Pana pracodawcę na Pana dobrowolne ubezpieczenia, jako osoby ubezpieczonej,
    będą stanowiły dla Pana przychód ze stosunku pracy zaliczany do źródła określonego w
    art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie mogę zgodzić się z
    Pana argumentami, że świadczenie to nie stanowi realnego wzbogacenia Pana majątku w
    momencie ich opłacenia. Mimo, że pracodawca nie wypłaca Panu tych środków
    bezpośrednio, jednak pośrednio to Pan jest ich beneficjentem, ponieważ środki te
    wpływają do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych tytułem składek na Pana dobrowolne
    ubezpieczenia emerytalne i rentowe.
    W celu odniesienia się do Pana wątpliwości dotyczących odliczenia w rocznym zeznaniu
    podatkowym składek na dobrowolne ubezpieczenie emerytalne i rentowe opłacane przez
    Pana pracodawcę należy wyjaśnić opodatkowanie Pana przychodów z Libii w Polsce.
    Polska nie zawarła odrębnej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z Libią. W
    tym przypadku dochody podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych i ma
    zastosowanie reguła określona w art. 27 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, osiąga również dochody z tytułu
      działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł
      przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a umowa o
      unikaniu podwójnego opodatkowania nie stanowi o zastosowaniu metody
      określonej w ust. 8, lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita
      Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, dochody te łączy
      się z dochodami ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej. W tym przypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów
      odlicza się kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu w obcym państwie.
      Odliczenie to nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed
      dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w
      państwie obcym.
    W myśl art. 27 ust. 9a ww. ustawy:
      W przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 1, uzyskującego wyłącznie
      dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      które nie są zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita
      Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, zasady określone
      w ust. 9 stosuje się odpowiednio.

    W konsekwencji uwzględniając powyższe, metodę unikania podwójnego opodatkowania
    określaną jako metoda proporcjonalnego odliczenia (zaliczenia) stosuje się w przypadku,
    gdy umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania nie stanowi o zastosowaniu metody
    wyłączenia z progresją. Zasada ta dotyczy również sytuacji, gdy z danym państwem Polska
    nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania – jak to ma miejsce w
    niniejszym przypadku.
    Zgodnie z metodą proporcjonalnego odliczenia (zaliczenia), podatnik osiągający dochody z
    pracy najemnej za granicą ma obowiązek wykazać łączne dochody (zarówno krajowe, jak i
    zagraniczne) w zeznaniu, lub w przypadku podatnika uzyskującego wyłącznie dochody z
    tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej te dochody a
    od podatku dochodowego obliczonego według skali podatkowej ma prawo odliczyć
    podatek zapłacony za granicą. Odliczenie to możliwe jest tylko do wysokości podatku
    przypadającego proporcjonalnie na dochód uzyskany w obcym państwie.
    Zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych:
      Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego
      wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym,
      w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku
      podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w
      dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.
    Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 2 i 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-
      30g i art. 30j-30p, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 23o, art. 23u, art. 24
      ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, po odliczeniu kwot:
        2. składek określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie
          ubezpieczeń społecznych:
        a) zapłaconych w roku podatkowym bezpośrednio na własne ubezpieczenia
          emerytalne, rentowe, chorobowe oraz wypadkowe podatnika oraz osób z nim
          współpracujących,
        b) potrąconych w roku podatkowym przez płatnika ze środków podatnika, z tym że
          w przypadku podatnika osiągającego przychody określone w art. 12 ust. 6, tylko
          w części obliczonej, w sposób określony w art. 33 ust. 4, od przychodu
          podlegającego opodatkowaniu
      - odliczenie nie dotyczy składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód
      (przychód) zwolniony od podatku na podstawie ustawy, oraz składek, których
      podstawę wymiaru stanowi dochód, od którego na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej zaniechano poboru podatku;
      2a. składek zapłaconych w roku podatkowym ze środków podatnika na obowiązkowe
      ubezpieczenie społeczne podatnika lub osób z nim współpracujących, zgodnie z
      przepisami dotyczącymi obowiązkowego ubezpieczenia społecznego obowiązującymi
      w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w
      innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub w
      Konfederacji Szwajcarskiej, z zastrzeżeniem ust. 13a-13c.
    Na podstawie art. 26 ust. 13a tej ustawy:
      Wydatki na cele określone w ust. 1 podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie
      zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały odliczone od
      dochodów opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c lub nie zostały
      odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku
      dochodowym albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

    Zatem podatnik, ustalając podstawę opodatkowania, ma prawo na podstawie art. 26 ust.
    1 pkt 2 lit. a, odliczyć od dochodu składki określone w ustawie z dnia 13 października 1998
    r. o systemie ubezpieczeń społecznych zapłacone w roku podatkowym bezpośrednio na
    własne ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe oraz wypadkowe, jeżeli nie zostały
    zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały odliczone od dochodów
    opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c lub nie zostały odliczone od
    przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym albo nie zostały
    zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
    Dlatego, biorąc pod uwagę powyżej powołane przepisy oraz zdarzenie przyszłe opisane
    we wniosku stwierdzam, że ma Pan prawo pomniejszyć podstawę opodatkowania
    (dochód) o kwotę zapłaconych przez Pana pracodawcę w roku podatkowym składek z
    tytułu dobrowolnego objęcia Pana ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze
      zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się
      Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.