Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.30.2025.1.AG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-21
Teza: Obniżenie stawek amortyzacji za poprzednie lata podatkowe.
Słowa kluczowe: korekta-korekta zeznania
stawka-stawka amortyzacyjna-zmiana stawki amortyzacji
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16i-ust. 5

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    ustalenia, czy Spółka jest uprawniona do wstecznego obniżenia stawek amortyzacyjnych
    od przyjętych do amortyzacji środków trwałych, w tym również za wcześniejsze lata
    podatkowe. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca („Spółka”) podlega w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania, a jej rok podatkowy pokrywa się z
    rokiem kalendarzowym. Spółka w ramach prowadzonej działalności posiada i

    wykorzystuje podlegające amortyzacji składniki majątkowe stanowiące środki trwałe w
    rozumieniu art. 16a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych („UPDOP”). Co do
    zasady, środki trwałe podlegają amortyzacji tzw. metodą liniową, o której mowa w art. 16h
    UPDOP. Dla środków trwałych amortyzowanych metodą liniową Spółka zamierza dokonać
    wstecznego obniżenia stawek amortyzacyjnych na podstawie art. 16i ust. 5 UPDOP.
    Decyzja o wstecznym obniżeniu stawek amortyzacyjnych, ze skutkiem od 1 dnia każdego
    kolejnego roku podatkowego, może zostać podjęta przez Spółkę również w kolejnych
    latach podatkowych. W zależności od sytuacji, Spółka dokona również stosownej korekty
    uprzednio złożonego zeznania rocznego CIT-8, wykazując obniżoną wysokość kosztów z
    tytułu odpisów amortyzacyjnych.
    Środki trwałe, w odniesieniu do których, Spółka zamierza obniżyć stawki amortyzacyjne
    nie były oraz nie są wykorzystywane przez Spółkę w działalności, z tytułu której dochody
    podlegały lub podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym.

## Pytanie

Czy Spółka jest uprawniona do wstecznego obniżenia stawek amortyzacyjnych od
    przyjętych do amortyzacji środków trwałych w tym również za wcześniejsze lata
    podatkowe?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Spółka jest uprawniona do wstecznego obniżenia stawek amortyzacyjnych od przyjętych
    do amortyzacji środków trwałych, w tym również za wcześniejsze lata podatkowe w
    granicach przedawnienia zobowiązania podatkowego, tj. zmiany stawek amortyzacyjnych,
    Spółka może dokonać zarówno korygując stawki w odniesieniu do przyszłych okresów, jak
    i za okresy wcześniejsze. Zmiana taka nie spowoduje bowiem, że Spółka uzyska korzyści
    podatkowe, gdyż górną granicą sumy odpisów amortyzacyjnych pozostanie i tak wartość
    początkowa środka trwałego podlegającego amortyzacji.
    Ogólne zasady dotyczące dokonywania odpisów amortyzacyjnych zostały określone w art.
    16a-16m UPDOP. Zgodnie z art. 16i ust. 1 UPDOP, odpisów amortyzacyjnych od środków
    trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł UPDOP, dokonuje się przy zastosowaniu stawek
    amortyzacyjnych określonych w wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa
    w art. 16h ust. 1 pkt 1 UPDOP. Zgodnie z art. 16i ust. 5 UPDOP podatnicy mogą obniżać
    podane w wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych,
    a zmiany stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały
    wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku
    podatkowego.
    Z art. 16i ust. 5 UPDOP wynika zatem, że Spółka amortyzująca środki trwałe
    wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej z zastosowaniem metody
    liniowej, może obniżyć stosowane dla celów podatkowych stawki amortyzacyjne w
    stosunku do stawek określonych w wykazie stawek.
    W przypadku Spółki nie znajdzie zastosowania art. 16i ust. 8 UPDOP, zgodnie z którym
    przepisów ust. 4 i 5 nie stosuje się do środków trwałych wykorzystywanych przez
    podatników w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania
    podatkiem dochodowym – w okresie korzystania z takiego zwolnienia.
    Przepis art. 16i ust. 5 zdanie drugie UPDOP, w zakresie w jakim wskazuje on, iż zmiany
    stawek dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do
    ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego, należy
    interpretować w ten sposób, że obniżenia stawki amortyzacji określonej w wykazie stawek
    można dokonać zarówno w odniesieniu do przyszłych, jak i przeszłych rozliczeń
    podatkowych, w tym za wszystkie lata podatkowe wstecz, które nie uległy jeszcze
    przedawnieniu. Omawiana regulacja nie stanowi, że zmiana ta musi następować od
    pierwszego miesiąca roku podatkowego następnego po roku bieżącym, jak również nie
    zastrzega, że zmian stawek amortyzacji nie wolno dokonywać wstecz.

    W ocenie Spółki, wolą ustawodawcy było stworzenie podatnikom możliwości
    modyfikowania podstawy opodatkowania za dany rok podatkowy w sposób elastyczny,
    poprzez możliwość korygowania odpisów amortyzacyjnych zaliczanych do kosztów
    uzyskania przychodów również w latach wcześniejszych (wsteczna korekta odpisów
    amortyzacyjnych), tj. począwszy od miesiąca, w którym środki trwałe zostały
    wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    albo od pierwszego miesiąca każdego (jakiegokolwiek) kolejnego roku podatkowego,
    następującego po roku podatkowym, w którym nastąpiło wprowadzenie środka trwałego
    do ewidencji środków trwałych, z uwzględnieniem okresu przedawnienia zobowiązania
    podatkowego.
    Przedstawione powyżej stanowisko Spółki znajduje poparcie w ugruntowanej i jednolitej
    linii orzeczniczej sądów administracyjnych, wśród wyroków których to sądów wskazać
    można chociażby:
      - wyrok NSA z 16 lutego 2024 r. o sygn. akt II FSK 708/21;
      - wyrok NSA z 25 stycznia 2024 r. o sygn. II FSK 545/21;
      - wyrok NSA z 25 stycznia 2024 r. o sygn. II FSK 807/21.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”):
    Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze
    źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych
    przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z
    ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest istnienie pomiędzy nim, a
    osiągnięciem przychodu związku przyczynowo – skutkowego, czyli wykazanie, że
    poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, jego
    zabezpieczenie lub zachowanie.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:
    Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m,
    przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych
    zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż
    dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub
    umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym
    wynik finansowy jednostki.
    Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów
    amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a - 16m ww. ustawy.
    Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
    Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność
    podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w
    dniu przyjęcia do używania:
    1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
    2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
    3) inne przedmioty

    - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika
    na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane
    do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt
    1, zwane środkami trwałymi.
    Treść powyższego przepisu oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę
    rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w
    prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym
    okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania
    danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek
    amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie Stawek Amortyzacyjnych.
    Przy czym wysokość dokonywanych podatkowo odpisów amortyzacyjnych ma istotne
    znaczenie dla powstania obowiązku podatkowego na gruncie ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych, a tym samym wywiera wpływ na wysokość płaconego
    podatku, zaliczek na podatek dochodowy, czy też straty podatkowej.
    Jak stanowi art. 16f ust. 1 ustawy o CIT:
    Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
    działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16a
    ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.
    W myśl art. 16f ust. 3 ustawy o CIT:
    Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość początkowa
    środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest
    wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest równa lub niższa niż 10
    000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą dokonywać odpisów
    amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w miesiącu oddania do
    używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu
    następnym.
    Stosownie do art. 16h ust. 2 ustawy o CIT:
    Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l i 16ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji
    określonych w art. 16i-16k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich
    amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka
    trwałego.
    Dodatkowo zauważyć należy, że zgodnie z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT:
    Podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych w równych ratach co miesiąc albo
    w równych ratach co kwartał, albo jednorazowo na koniec roku podatkowego, z
    uwzględnieniem art. 16i. Suma odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych dokonanych w pierwszym roku podatkowym, w
    którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, nie może przekroczyć wartości tych
    odpisów przypadających za okres od wprowadzenia ich do ewidencji do końca tego roku
    podatkowego.
    Jak stanowi art. 16i ust. 1 ustawy o CIT:
    Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł, dokonuje się
    przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek
    amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.
    Zgodnie z art. 16i ust. 4 ustawy o CIT:
    Podatnicy mogą podwyższać stawki dla środków trwałych wymienionych w ust. 2 pkt 3
    bądź rezygnować z ich stosowania począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w
    którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, albo od pierwszego miesiąca
    każdego następnego roku podatkowego.

    Stosownie zaś do art. 16i ust. 5 ustawy o CIT:
    Podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla
    poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w
    którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego
    następnego roku podatkowego.
    Przy czym zgodnie z art. 16i ust. 8 ustawy o CIT:
    Przepisów ust. 4 i 5 nie stosuje się do środków trwałych wykorzystywanych przez
    podatników w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania
    podatkiem dochodowym – w okresie korzystania z takiego zwolnienia.
    Powołane przepisy art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT, nie zabraniają odpowiednio
    podwyższenia czy obniżenia stawki amortyzacyjnej danego środka trwałego nawet kilka
    razy. Podatnik może zatem dokonać zmiany stawki, tj. jej zwiększenia/zmniejszenia
    począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo jej
    zwiększenia/zmniejszenia począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku
    podatkowego. Podatnik ma więc możliwość stosowania różnych stawek amortyzacyjnych
    dla środków trwałych na każdy rok podatkowy, z tym tylko zastrzeżeniem, aby stawki te
    nie były wyższe od stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.
    Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT,
    pomimo, że nie została ograniczona przez Ustawodawcę żadnym limitem, powinna być
    dokonywana z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Zatem, ww. przepisy
    umożliwiły podatnikom podwyższenie/obniżenie stawek amortyzacyjnych, nie określając
    przy tym szczegółowych zasad tego procesu, za wyjątkiem określenia terminów, w których
    może do tych zmian dojść (czyli począwszy od miesiąca wprowadzenia do ewidencji lub od
    pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego) oraz w przypadku
    stosowania dla tych środków trwałych odpisów amortyzacyjnych metodą liniową.
    Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że w art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT,
    ustawodawca jasno określił, kiedy może nastąpić modyfikacja stawki z Wykazu,
    stwierdzając, że zmiany stawki w odniesieniu do:
      a) środków trwałych wprowadzonych po raz pierwszy do ewidencji – dokonuje się
        począwszy od miesiąca, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji;
      b) środków pozostających już w ewidencji – dokonuje się począwszy od pierwszego
        miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Zasady zawarte w art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT nie oznaczają, że zmiany stawki
    amortyzacji można dokonać „wstecz”. Wyrażenie „następny”, zdaniem Organu, oznacza
    każdy następny rok podatkowy po obecnym. Tak więc podwyższenia/obniżenia stawek
    amortyzacji środków trwałych, które zostały wprowadzone do ewidencji we wcześniejszym
    okresie można dokonać tylko na początku każdego roku po bieżącym.
    Z opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że Spółka w ramach prowadzonej
    działalności posiada i wykorzystuje podlegające amortyzacji składniki majątkowe
    stanowiące środki trwałe w rozumieniu art. 16a ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych. Spółka zamierza dokonać wstecznego obniżenia stawek amortyzacyjnych. W
    zależności od sytuacji, Spółka dokona również stosownej korekty uprzednio złożonego
    zeznania rocznego CIT-8, wykazując obniżoną wysokość kosztów z tytułu odpisów
    amortyzacyjnych.
    Państwa wątpliwość dotyczy kwestii ustalenia czy Spółka jest uprawniona do wstecznego
    obniżenia stawek amortyzacyjnych od przyjętych do amortyzacji środków trwałych w tym
    również za wcześniejsze lata podatkowe. Uważają Państwo, że Spółka jest uprawniona do
    takiego działania.
    Należy zauważyć, że ustawodawca umożliwił podatnikom – w okresie ponoszenia strat
    podatkowych – zaplanować maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić do

    stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie osiągania dochodów, a tym samym
    odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej i dochodu do opodatkowania.
    Nie można jednak uznać, że zmiana stawek amortyzacyjnych za zamknięte lata podatkowe
    (de facto korekta stawek), jest „planowaniem” stawek amortyzacyjnych, zważywszy, że
    celem ustawodawcy było stworzenie instrumentu polityki podatkowej (narzędzia
    kształtowania bieżącej i przyszłej sytuacji podatkowej podmiotu) prowadzonej przez
    podatników, tj. możliwości wpływania na wysokość straty podatkowej i dochodu do
    opodatkowania w okresie ponoszenia strat podatkowych.
    Uznanie stanowiska Wnioskodawcy za prawidłowe powodowałoby w konsekwencji
    swobodną zmianę wysokości kosztów podatkowych za okresy, które zostały już
    „zamknięte” (został wykazany dochód/strata podatkowa) bez wyraźnej przyczyny takiej jak
    błąd rachunkowy, oczywista omyłka czy też błędnie stosowane stawki amortyzacji.
    Ustawodawca stworzył więc możliwość obniżenia stawek określonych w Wykazie, a
    decyzję w tym zakresie pozostawił podatnikowi. Jednocześnie brzmienie art. 16i ust. 5
    ustawy o CIT, nie pozostawia wątpliwości co do momentu, w którym może nastąpić
    modyfikacja stawki z Wykazu – jest to (w odniesieniu do środków będących już w
    ewidencji) – pierwszy miesiąc każdego następnego roku podatkowego. Zmiana stawki nie
    może być więc dokonana, jak twierdzi Spółka, „wstecz”. Gdyby istniała taka możliwość
    przepis art. 16i ust. 5 musiałby mieć brzmienie: „zmiany stawki można dokonać „wstecz”
    lub w trakcie roku podatkowego ze skutkiem począwszy od pierwszego miesiąca roku
    podatkowego”.
    Reasumując, literalna wykładnia przepisu art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, nie daje podstaw do
    dokonania obniżenia stawki amortyzacyjnej, a więc podjęcia przez podatnika decyzji w
    tym zakresie, w miesiącu innym niż pierwszy miesiąc każdego roku podatkowego, przy
    czym ustawa nie wskazuje, w jaki sposób decyzja podatnika ma znaleźć odzwierciedlenie
    w jego dokumentacji podatkowej.
    Tym samym Państwa stanowisko w sprawie jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia
    sądowe nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i są wiążące jedynie w
    sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw
    podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma
    możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa
    podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111). Interpretacja
    będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z
    opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
    czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.