Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.359.2025.1.LS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-04
Teza: Opodatkowanie przychodów z tytułu dzierżawy znaków
towarowych.
Słowa kluczowe: czynsz
dzierżawa
znak-znak towarowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychód z praw majątkowych.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 7

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 31 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca, A. A. jest osobą fizyczną. Wnioskodawca ma nieograniczony obowiązek
    podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.

    Wnioskodawca wraz ze wspólnikami prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki
    cywilnej. A. spółka cywilna (dalej: Spółka) rozpoczęła prowadzenie działalności 1 czerwca
    1999 r., działa pod adresem (...).
    Spółce przysługują autorskie prawa majątkowe do znaków towarowych (dalej: znaki).
    Znaki zostały zarejestrowane przez EUIPO (Urząd Unii Europejskiej ds. Własności
    intelektualnej) oraz w analogicznych urzędach w Japonii, Chinach, Stanach Zjednoczonych
    Ameryki, Australii, Meksyku oraz Korei Południowej.
    Ze względu na planowane wystąpienie ze Spółki jednego ze wspólników i związane z tym
    rozliczenia pomiędzy wspólnikami wspólnicy planują dokonanie nieodpłatnego
    przeniesienia znaków towarowych z majątku spółki cywilnej do majątku prywatnego
    wspólników proporcjonalnie do ich udziału w zysku spółki.
    Ponadto Wnioskodawca jest obecnie w trakcie przygotowań do zastrzeżenia nowego
    znaku towarowego.
    Wnioskodawca planuje w bieżącym roku podpisać umowę dzierżawy wymienionych
    znaków. Umowa dzierżawy zostanie zawarta na podstawie art. 162 § 1 ustawy – Prawo
    własności przemysłowej w związku z art. 709 ustawy – Kodeks cywilny, który stanowi, że
    przepisy ustawy dotyczące dzierżawy stosuje się odpowiednio do dzierżawy praw. Umowa
    dzierżawy nie zostanie zawarta w ramach działalności gospodarczej.
    Umowa dzierżawy znaków towarowych w sposób charakterystyczny dla umów dzierżawy
    kształtuje prawa i obowiązki stron. Zgodnie z umową dzierżawy wydzierżawiający
    zobowiąże się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas
    nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Dzierżawca powinien wykonywać swoje prawo zgodnie z wymaganiami prawidłowej
    gospodarki i nie będzie mógł zmieniać przeznaczenia przedmiotu dzierżawy bez zgody
    wydzierżawiającego. Bez zgody wydzierżawiającego dzierżawca nie będzie mógł oddawać
    przedmiotu dzierżawy osobie trzeciej do bezpłatnego używania, ani go poddzierżawiać.
    Zgodnie z planowaną umową dzierżawca nie będzie mógł skutecznie występować z
    roszczeniami z tytułu naruszenia prawa ochronnego, natomiast wydzierżawiający zostanie
    zobowiązany do powstrzymania się od korzystania ze znaków towarowych mających być
    przedmiotem umowy, w okresie jej trwania. Czynsz będzie wypłacany Wnioskodawcy w
    pieniądzu. Cała kwota wynikająca z planowanej umowy dzierżawy będzie stanowić
    przychód z tytułu oddania Dzierżawcy znaków towarowych do używania.
    Przedmiotowe znaki towarowe są/będą przedmiotem prawa autorskiego i stanowią/będą
    stanowić utwór w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych.

## Pytanie

Czy czynsz otrzymywany na podstawie umowy dzierżawy znaków towarowych wskazanej
    w opisie zdarzenia przyszłego Wnioskodawca powinien zaliczyć do źródła przychodów, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj.
    najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w
    tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz
    gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie
    działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z
    działalnością gospodarczą?
    Pana stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca uważa, że czynsz otrzymywany na podstawie umowy dzierżawy znaku
    towarowego należy zaliczyć do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. najem, podnajem, dzierżawa,
    poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa,
    poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego

    składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej,
    z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.
    Z art. 693 § 1 ustawy Kodeks cywilny wynika, że przez umowę dzierżawy wydzierżawiający
    zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do użycia i pobierania pożytków przez czas
    oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu
    umówiony czynsz. Z kolei § 2 tego artykułu stanowi, że czynsz może być zastrzeżony w
    pieniądzach lub świadczeniach innego rodzaju. Może być również oznaczony w ułamkowej
    części pożytków.
    Przepis ten wyraźnie stanowi, że przedmiotem umowy dzierżawy może być rzecz, a więc
    rzecz nieruchoma, jak i ruchoma, w tym także ułamkowa część rzeczy, z tym jednak, że
    część ta powinna być w umowie oznaczona (wyrok SA w Szczecinie z 20 kwietnia 2016 r.
    sygn. akt I ACa 1063/15), wówczas udział ten, jeżeli miałby być przedmiotem dzierżawy,
    byłby nie rzeczą, a prawem. To prawo do udziału w rzeczy byłoby przedmiotem umowy
    dzierżawy (wyrok SN z 20 września 2000 r.
    sygn. akt I CKN 729/99).
    Natomiast z art. 709 Kodeksu cywilnego wynika, że przepisy o dzierżawie rzeczy stosuje
    się odpowiednio do dzierżawy praw. Zatem przedmiotem dzierżawy mogą być zgodnie z
    powyższym przepisem poza rzeczami (a także przedsiębiorstwem i gospodarstwem
    rolnym) również prawa majątkowe (oraz ich zespoły) i niemajątkowe, jeżeli ze względu na
    właściwości nadają się do używania i pobierania pożytków oraz można nimi rozporządzać
    w tym zakresie (tak też K. Zaradkiewicz (w:) System prawa prywatnego, t. III, cz. 2, s. 353; A.
    Lichorowicz (w:) System prawa prywatnego, t. 8, s. 166-167; podobnie W. Czachórski,
    Zobowiązania, Warszawa 2007, s. 496; inaczej H. Ciepła (w:) J. Gudowski, Kodeks cywilny.
    Komentarz, t. III, cz. 2, Warszawa 2013, uwagi do art. 706 k.c; J. Nadler (w:) E. Gniewek, P.
    Machnikowski, Kodeks cywilny. Komentarz, Warszawa 2013, s. 1226, których zdaniem
    przedmiotem dzierżawy mogą być tylko prawa majątkowe, które przynoszą pożytki).
    W przepisie art. 709 Kodeksu cywilnego ustawodawca nie określił normatywnie
    bezpośrednio dzierżawy praw, odwołując się w tym zakresie do odpowiednio
    stosowanych przepisów o dzierżawie rzeczy (art. 693-707 Kodeksu cywilnego). W wypadku
    dzierżawy praw przedmiotem dzierżawy jest prawo, a nie rzecz (np. majątkowe prawo
    polowania, majątkowe prawo autorskie, prawo do patentu, wzoru użytkowego, wzoru
    przemysłowego). Na podstawie umowy dzierżawy prawa nie dochodzi, jak z mocy umowy
    dzierżawy rzeczy, do „wydania prawa", w związku z czym nie można przyjmować, że
    wydzierżawiający przestaje być jego „dzierżycielem". W wypadku dzierżawy prawa ma
    miejsce udostępnienie na warunkach umowy tego prawa (np. w ściśle określonych
    terminach, czy okresach). Dzierżawca ma możliwość osiągania ściśle określonych
    pożytków nie w związku z oddziaływaniem na przedmiot dzierżawy, ale ze względu na
    inne okoliczności (np. przy dzierżawie prawa polowania, z ekosystemu, czy wzajemnego
    funkcjonowania zespołu organizmów i ich siedlisk). Poza tym osiąganie pożytków z prawa
    ma często znaczenie wtórne (tak też S. Grzybowski (w:) System prawa cywilnego, 1.1, s.
    435; T. Dybowski, Zagadnienia cywilistyczne prawa wodnego, Warszawa 1957, s. 126 i
    nast.; J. Szachułowicz, Problematyka prawna dzierżawy obwodów łowieckich, PS 2002, nr
    4,
    s. 47-63, a także glosa tegoż do wyroku SN z dnia 21 marca 2001 r. sygn. akt III CKN 497
    /00, OSP 2001, z. 11,poz. 163).
    W wypadku dzierżawy praw stanowiących wynik wysiłku intelektualnego człowieka, które
    podlegają ochronie jako przedmiot własności intelektualnej lub przemysłowej (np.
    autorskich praw majątkowych, praw do patentów, wzorów użytkowych, czy
    przemysłowych), nie występuje nawet materialny substrat przedmiotu praw (tak J.
    Szachułowicz (w:) K. Pietrzykowski, Kodeks cywilny, Komentarz, t. II, Warszawa 2005, s.
    491; B. Baliga, Korzystanie z praw autorskich, Użytkowanie i dzierżawa a licencje, TPP
    2008, nr 2, s. 5 i nast.: wyrok SN z 26 stycznia 2011 r., IV CSK 274/10, OSNC-ZD 2011, nr 4,
    s. 81).

    Zauważyć też należy pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w wyroku z 26 stycznia 2011 r.
    sygn. akt IV CSK 274/10, OSNC-ZD 2011, Nr 4, poz. 81 o treści:
      Unormowanie w prawie autorskim umów mających za przedmiot prawa autorskie
      nie eliminuje stosowania przepisów kodeksu cywilnego, w tym jego części
      szczególnej. Nie jest więc wykluczone zawieranie umów innych, aniżeli przewidziane
      w prawie autorskim umowy o przeniesienie autorskich praw majątkowych albo
      umowy o korzystanie z utworu (licencyjne), przy uwzględnieniu specyfiki praw
      autorskich. Nie ma też więc podstaw do wyłączenia - z zasady - dopuszczalności
      ustanowienia dzierżawy na prawach autorskich, oczywiście przy spełnieniu
      przesłanek określonych w art. 709 k.c. Dzierżawa musiałaby obejmować
      przynajmniej jedno pole eksploatacji i związaną z nim możliwość uzyskiwania
      pożytków, na przykład dawać dzierżawcy prawo odpłatnego wystawiania utworu.
    Pogląd ten odnosi się wprawdzie do dzierżawy autorskich praw majątkowych, ale nie
    sprzeciwia się, by odnieść go także do prawa do znaku towarowego.
    Możliwość zawarcia umowy dzierżawy prawa majątkowego potwierdził także Sąd
    Najwyższy w wyroku z 26 stycznia 2011 r. sygn. akt IV CSK 274/10. Unormowanie w prawie
    autorskim umów mających za przedmiot prawa autorskie nie eliminuje stosowania
    przepisów Kodeksu cywilnego, w tym jego części szczególnej.
    Nie jest więc wykluczone zawieranie umów innych, aniżeli przewidziane w prawie
    autorskim umowy o przeniesienie autorskich praw majątkowych albo umowy o
    korzystanie z utworu (licencyjne), przy uwzględnieniu specyfiki praw autorskich. Nie ma
    też więc podstaw do wyłączenia – z zasady – dopuszczalności ustanowienia dzierżawy na
    prawach autorskich, oczywiście przy spełnieniu przesłanek określonych w art. 709 k.c.
    Dzierżawa musiałaby obejmować przynajmniej jedno pole eksploatacji i związaną z nim
    możliwość uzyskiwania pożytków, na przykład dawać dzierżawcy prawo odpłatnego
    wystawiania utworu.
    W przypadku, kiedy prawo majątkowe jest przedmiotem dzierżawy, to przychód jest
    uzyskiwany bezpośrednio na podstawie umowy dzierżawy i nie ma bezpośredniego
    znaczenia, co jest przedmiotem dzierżawy: rzecz, czy prawo.
    W przypadku dzierżawy prawa majątkowego przychód, jego warunki, określa treść umowy
    dzierżawy, nie zaś treść prawa majątkowego. Jest to istotna różnica, która decyduje o tym,
    że źródła przychodu w przypadku dzierżawy prawa majątkowego należy upatrywać
    bezpośrednio w tej dzierżawie, nie zaś w prawie majątkowym.
    Ten wymóg bezpośredniości między źródłem przychodu a przychodem jest wyraźnie
    widoczny, kiedy przychody z praw autorskich, czy praw własności przemysłowej,
    uzyskiwane są w ramach stosunku pracy, działalności gospodarczej, czy działalności
    wykonywanej osobiście i wówczas podlegają kwalifikacji jako pochodzące odpowiednio ze
    źródeł przychodu wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 3, 2 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, nie zaś z praw majątkowych.
    Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 24 września 2015
    r. sygn. akt I SA/Łd 657/15:
      Wskazane przepisy art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. i art. 16a u.p.d.o.f. należy wykładać
      we wzajemnym powiązaniu, co oznacza, że art. 16a u.p.d.o.f. stanowi dopełnienie
      art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. przy poszukiwaniu prawidłowej odpowiedzi na pytanie,
      czy umowa dzierżawy albo umowa o podobnym charakterze, jako źródło przychodu,
      dotyczy tylko rzeczy, czy też także praw majątkowych. Z zestawienia tych dwóch
      przepisów wynika niewątpliwie, że ustawodawca uznaje za źródło przychodu
      zarówno dzierżawę (czy umowę o podobnym charakterze), która ma za przedmiot
      rzeczy, jak też prawa majątkowe. Kiedy przychód z dzierżawy prawa majątkowego
      jest przychodem wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. w powiązaniu z art.
      16a u.p.d.o.f., to nabiera znaczenia treść art. 9a ust. 6 u.p.d.o.f., który stanowi, że

      dochody osiągane przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6
      u.p.d.o.f., są opodatkowane na zasadach określonych w ustawie z 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych, chyba że podatnicy złożą właściwemu
      naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne oświadczenie o wyborze opodatkowania
      w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, na zasadach określonych w
      ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym. W takiej sytuacji podatnik, jako
      objęty zakresem art. 2 ust. 1a u.z.p.d.o.f., uzyskuje prawo do przejścia na zasady
      opodatkowania przewidziane w ustawie z 1998 r. o zryczałtowanym podatku
      dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
    Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 5 marca 2014
    r. sygn. akt I SA/Po 819/13:
      Przychodem z praw majątkowych w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 7 i art. 18 u.p.d.o.f.
      jest każdy przychód, którego bezpośrednim źródłem jest prawo majątkowe. W
      konsekwencji kiedy prawo majątkowe jest przedmiotem dzierżawy, to przychód jest
      uzyskiwany bezpośrednio na podstawie umowy dzierżawy i nie ma bezpośredniego
      znaczenia co jest przedmiotem dzierżawy, rzecz czy prawo.
    Podobne stanowisko zajął również WSA w Lublinie w wyroku z 4 grudnia 2013 r. sygn. akt I
    SA/Lu 711/13 oraz WSA w Warszawie w wyroku z 7 lipca 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 587/14.
    W konsekwencji czynsz otrzymywany na podstawie umowy dzierżawy znaku towarowego
    należy zaliczyć do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przychód z dzierżawy prawa majątkowego jest przychodem wymienionym w art. 10 ust. 1
    pkt 6. Natomiast zgodnie z art. 16a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    przy określaniu przychodów z tytułu umowy najmu lub dzierżawy rzeczy albo praw
    majątkowych oraz umów o podobnym charakterze, których przedmiotem nie są składniki
    majątku związane z działalnością gospodarczą, przepis art. 14 ust. 2b stosuje się
    odpowiednio, z tym że opłaty ponoszone przez najemcę lub dzierżawcę na rzecz osoby
    trzeciej stanowią przychód wynajmującego lub wydzierżawiającego w dniu zapłaty.
    W ocenie Wnioskodawcy, art. 10 ust. 1 pkt 6 i art. 16a ww. ustawy nie powinny być
    odczytywane w oderwaniu od siebie. Nie można przy tym zapominać, że żaden przepis
    prawa nie jest oderwaną jednostką, lecz występuje w pewnym kontekście systemowym –
    jest częścią określonego aktu normatywnego, który z kolei jest częścią określonej gałęzi
    prawa przynależącej do systemu prawa polskiego. Wykładając dany przepis prawa, należy
    brać pod uwagę również jego relacje do innych przepisów danego aktu normatywnego
    (wykładnia systemowa wewnętrzna) oraz do przepisów zawartych w innych ustawach
    (wykładnia systemowa zewnętrzna).
    Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 listopada 2019 r. sygn. akt II
    FSK 3715/17:
      W przypadku, gdy przedmiotem umowy dzierżawy (art. 693 Kodeksu cywilnego)
      będą prawa majątkowe (art. 54 Kodeksu cywilnego), to pożytki z tych praw będą
      przychodem ze źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia
      26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz.
      361, z późn. zm.). Wykładnia językowa i systemowa art. 10 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 u.p.d.of.
      wskazuje, że w przypadku, gdy przedmiotem umowy dzierżawy (art. 693 k.c.) są
      prawa majątkowe (art. 709 k.c.), to pożytki z tego prawa (art. 54 k.c.) będą
      przychodem ze źródła przychodów oznaczonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f., a nie
      art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. Przychodami z praw własności przemysłowej
      określonych w art. 10 ust. 1 pkt 7 i art. 18 u.p.d.o.f. będą tylko te przychody, które
      bezpośrednio z tych praw są uzyskiwane, a nie pośrednio, a więc takie, które są
      przedmiotem umów wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f., o ile prawo
      majątkowe może być przedmiotem umowy tam określonej.

    Przedstawiony wyżej pogląd nie jest odosobnionym stanowiskiem w orzecznictwie sądów
    administracyjnych. Podobne stanowisko zajęły bowiem w prawomocnych wyrokach także
    wojewódzkie sądy administracyjne.
    W konsekwencji zdaniem Wnioskodawcy należy uznać, że czynsz ze wskazanej w opisie
    zdarzenia przyszłego umowy powinien on zaliczyć do źródła przychodów, o którym mowa
    w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 10 ust. 1 ww. ustawy źródłami przychodów są:
        pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3),
        najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
        charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji
        rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na
        prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku
        związanych z działalnością gospodarczą (pkt 6),
        kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
        innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c (pkt 7).
    O kwalifikacji do danego źródła przychodu przesądza treść danej umowy, nie zaś forma
    zawiązania stosunku prawnego (umowa o dzieło, umowa zlecenia czy umowa dzierżawy).
    Gdy przedmiotem umowy są prawa autorskie to przychody z tego tytułu zalicza się do
    praw majątkowych, bez względu na podmiot, z którym zawarta została umowa, jak i na
    moment jej zawarcia.
    Stosownie do art. 5a pkt 6 cytowanej ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o działalności
    gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej – oznacza to działalność
    zarobkową:
      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
      b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
      c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Zgodnie z art. 5b ust. 1 ww. ustawy, za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje
    się czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:
      1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich
        wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów
        niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności;

      2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych
        przez zlecającego te czynności;
      3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z
        prowadzoną działalnością.
    Z powyższych przepisów wynika, że aby dane przychody zostały zaliczone do źródła, jakim
    jest pozarolnicza działalność gospodarcza, muszą być łącznie spełnione trzy warunki:
        zaistniały przesłanki pozytywne, o których mowa w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku
        dochodowym od osób fizycznych;
        nie wystąpiły przesłanki negatywne, o których mowa w art. 5b ust. 1 ww. ustawy
        oraz
        wykluczono, że uzyskane przychody są zaliczane do jednego z pozostałych źródeł
        przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
        osób fizycznych.
    Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    Przepis art. 14 ust. 2 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi,
    że przychodem z działalności gospodarczej są również:
      przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o
      podobnym charakterze, składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.
    Z przedstawionych regulacji wynika, że najem i dzierżawa stanowią odrębne od
    działalności gospodarczej źródło przychodu (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych), choć mogą także wystąpić najem lub dzierżawa, które
    prowadzone są w ramach działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Co do zasady wybór kwalifikacji i sposób rozliczenia przychodów z najmu bądź dzierżawy
    ustawodawca pozostawił osobie oddającej rzecz w najem.
    Z kolei przychody z praw majątkowych, zaliczane do źródła przychodu wymienionego w
    art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, definiuje przepis
    art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym za przychód
    z praw majątkowych uważa się w szczególności:
      przychody z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych
      przepisów, praw do projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych,
      znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych
      praw.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności
    przemysłowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 1170):
      Ustawa normuje stosunki w zakresie wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów
      przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych i topografii układów
      scalonych.
    W myśl art. 6 ust. 1 ww. ustawy:

      Na warunkach określonych w ustawie udzielane są patenty oraz dodatkowe prawa
      ochronne na wynalazki, prawa ochronne na wzory użytkowe i znaki towarowe, a
      także prawa z rejestracji na wzory przemysłowe, topografie układów scalonych oraz
      oznaczenia geograficzne.
    Stosownie do art. 120 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy:
      Znakiem towarowym może być każde oznaczenie umożliwiające odróżnienie
      towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa oraz
      możliwe do przedstawienia w rejestrze znaków towarowych w sposób pozwalający
      na ustalenie jednoznacznego i dokładnego przedmiotu udzielonej ochrony.
      Znakiem towarowym, w rozumieniu ust. 1, może być w szczególności wyraz, włącznie
      z nazwiskiem, rysunek, litera, cyfra, kolor, forma przestrzenna, w tym kształt towaru
      lub opakowania, a także dźwięk.
    W myśl art. 121 ustawy Prawo własności przemysłowej:
      Na znak towarowy może być udzielone prawo ochronne.
    Artykuł 153 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej stanowi, że:
      Przez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się prawo wyłącznego używania znaku
      towarowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze
      Rzeczypospolitej Polskiej.
    Natomiast zgodnie z art. 162 ust. 1 tej ustawy:
      Prawo ochronne na znak towarowy jest zbywalne i podlega dziedziczeniu. Przepisy
      art. 67 ust. 2-5 stosuje się odpowiednio.
    Tak więc przychód z korzystania przez podatnika z posiadanego znaku towarowego (w
    tym także ze znaku, na który udzielono prawo ochronne), a zatem także z odpłatnego
    udostępniania praw do korzystania z tego znaku innym podmiotom, stanowi przychód z
    praw majątkowych, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, niezależnie od rodzaju umowy, na podstawie której
    udostępnienie to nastąpi (np. umowa dzierżawy na podstawie przepisów Kodeksu
    cywilnego).
    Skoro więc znak towarowy, który będzie przedmiotem umowy dzierżawy, będzie stanowił
    Pana majątek prywatny, a umowa dzierżawy nie będzie zawarta w ramach działalności
    gospodarczej, to czynsz z umowy dzierżawy znaku towarowego uzyskiwany przez Pana
    będzie stanowić dla Pana przychód z praw majątkowych, o którym mowa w art. 10 ust. 1
    pkt 7 w zw. z art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychody te
    podlegają opodatkowaniu według skali podatkowej, określonej w art. 27 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Brak będzie zatem możliwości
    zakwalifikowania ww. przychodu do przychodów z najmu i dzierżawy, tj. do źródła
    przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Powołane przez Pana wyroki sądów administracyjnych wydane zostały w indywidualnych
    sprawach i kształtują sytuację prawną podatników w sprawach będących przedmiotem
    rozstrzygnięć, przy tym dotyczą konkretnych zdarzeń i nie mają mocy prawa powszechnie
    obowiązującego, co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.