Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.45.2025.1.BS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-04
Teza: Niepodleganie opodatkowaniu podatkiem vat opłat za
udostępnianie pasa drogi wewnętrznej.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
drogi-pas drogowy
gmina
zadania-zadania własne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług – jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 22 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w podatku od towarów i usług w zakresie niepodlegania opodatkowaniu
    podatkiem VAT opłat pobieranych przez Gminę za udostępnianie pasa drogowego.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina (...) jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT, jako jednostka samorządu
    terytorialnego prowadzi sprzedaż opodatkowaną i zwolnioną oraz działalność pozostającą
    poza sferą podatku VAT, która ma charakter nieodpłatny. Gmina (...), zgodnie z art. 2 ust. 1
    ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, wykonuje zadania publiczne w
    imieniu własnym i na własną odpowiedzialność, art. 6 ust. 1 tej ustawy określa, że do
    zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
    niezastrzeżone ustawami dla innych podmiotów. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 tej ustawy,
    do zadań własnych gminy należą sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz
    organizacji ruchu drogowego. Na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o
    drogach publicznych organ administracji rządowej lub jednostki samorządu
    terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy,
    przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi. Według art. 19 ust.
    2 ustawy o drogach publicznych:
    zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg:
    1. krajowych – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;
    2. wojewódzkich – zarząd województwa;
    3. powiatowych – zarząd powiatu;
    4. gminnych – wójt (burmistrz, prezydent miasta).
    Jednocześnie zgodnie z art. 8 pkt. 1 ustawy o drogach publicznych drogi, parkingi oraz
    place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg
    publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym takiej drogi, są drogami wewnętrznymi.
    Równocześnie art. 8 ust. 2 ustawy o drogach publicznych wskazuje, iż budowa,
    przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg wewnętrznych oraz
    zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga, a w
    przypadku jego braku – do właściciela tego terenu. Jak również art. 8 ust. 2 tejże ustawy
    stanowi, że budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg
    wewnętrznych oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na którym jest
    zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku – do właściciela tego terenu. Zgodnie z
    ust. 3 oraz 4 powołanego wcześniej art. 8 finansowanie zadań, o których mowa w ust. 2,
    należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku
    – do właściciela tego terenu. Oznakowanie połączeń dróg wewnętrznych z drogami
    publicznymi oraz utrzymanie znaków drogowych, sygnałów drogowych lub urządzeń
    bezpieczeństwa ruchu drogowego, związanych z funkcjonowaniem tych połączeń, należy
    do zarządcy drogi publicznej. Wnioskodawca Gmina (...) jako zarządca (oraz właściciel)
    terenu, na którym zlokalizowana jest droga wewnętrzna zawiera umowy za zajęcie pasa
    drogowego drogi wewnętrznej na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem,
    utrzymaniem i ochroną dróg dotyczące:
    a. prowadzenia robót w pasie drogowym,

    b. umieszczenia w pasie drogowym obiektów urządzeń infrastruktury technicznej
      niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz
      reklam,
    c. umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami
      zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam,
    d. zajęcie pasa drogowego w celach innych niż wymienione w pkt. a-c, w tym głównie w
      celu instalacji kabla energetycznego, kabla telekomunikacyjnego, budowy przyłącza
      gazowego, przyłącza wodociągowego lub kanalizacyjnego.
    Z tytułu zajęcia pasa drogowego drogi wewnętrznej zgodnie z zarządzeniem Wójta Gminy
    (...) pobierana jest opłata. Do tej pory Gmina zawierała umowy cywilnoprawne za zajęcie
    pasa drogi wewnętrznej oraz czynność tą dokumentowała fakturą VAT naliczając podatek
    VAT należny (stawka podatku 23%), traktowała drogi wewnętrzne jako wyjęte spod reżimu
    ustawy o drogach publicznych a tym samym stosowała cywilnoprawne formy działania w
    tym zakresie naliczając podatek VAT należny. Udostępnianie drogi wewnętrznej (nie
    posiadającej statusu drogi publicznej) na cele umieszczenia w jej pasie urządzeń
    infrastrukturalnych takich jak: kable energetyczne, telekomunikacyjne, przyłącza gazowe
    oraz wodociągowe i kanalizacyjne w drodze umowy cywilnoprawnej było zgodne ze
    stanowiskiem regionalnych izb obrachunkowych, w tym (...). Co prawda ustawodawca w
    art. 22 ust. 2 cytowanej wcześniej ustawy o drogach, wskazał, iż grunty w pasie drogowym
    zarząd drogi może oddawać w najem, dzierżawę albo je użyczać, w drodze umowy, m.in.
    na cele instalacji urządzeń, ale tych o których mowa w art. 20g ust. 1 tejże ustawy, czyli:
    stacjonarnych i przenośnych urządzeń służących do obserwacji i rejestracji obrazu
    zdarzeń na drogach, wraz z fundamentami, konstrukcjami wsporczymi oraz
    przynależnymi elementami wyposażenia. Z tego tytułu zarząd drogi pobiera opłaty w
    wysokości ustalonej w umowie. Mając powyższe na względzie Gmina (...) uważała, że
    udostępnianie dróg wewnętrznych na inne cele niż wprost wymienione w art. 20g ust. 1
    ustawy o drogach nie ma charakteru czynności publicznoprawnej, tylko ma charakter
    czynności cywilnoprawnej i czynności te podlegają przepisom ustawy o podatku VAT.
    Z uwagi na aktualne stanowisko Dyrektora Krajowej Administracji Skarbowej wyrażonej w
    wydanych ostatnio indywidualnych interpretacjach podatkowych:
        0113-KDIPT1-3.4012.426.2024.1.AG,
        0114-KDIP4-3.4012.650.2024.2.AAR,
        0113-KDIPT1-1.4012.165.2024.1.MGO,
        0112-KDIL1-2.4012.510.2024.2.AS,
        0112-KDIL1-2.4012.410.2024.1.AS,
        0114-KDIP4-2.4012.694.2024.1.SKJ,
    Gmina (...) powzięła w wątpliwość słuszność swojego stanowiska w kwestii traktowania
    udostępniania (najmu) pasa drogowego drogi wewnętrznej na cele umieszczenia w nim
    urządzeń infrastrukturalnych na cele m.in. instalacji kabla energetycznego, kabla
    telekomunikacyjnego, budowy przyłącza gazowego, przyłącza wodociągowego lub
    kanalizacyjnego, jako czynności mającej charakter cywilnoprawny i tym samym
    opodatkowania tej czynności podatkiem VAT.

## Pytanie

Czy czynności udostępniania pasa drogi wewnętrznej za które Gmina pobiera opłaty,
    podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym, do zadań
    własnych Gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym m.in. zadania

    obejmujące sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu
    drogowego.
    Jak mówi art. 9 ust. 1 ww. ustawy, w celu wykonywania zadań Gmina może tworzyć
    jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z
    organizacjami pozarządowymi.
    Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych drogi, parkingi oraz place
    przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i
    niezlokalizowane w pasie drogowym takiej drogi, są drogami wewnętrznymi.
    Jak również stosownie do ust. 2 tego artykułu budowa, przebudowa, remont, utrzymanie,
    ochrona i oznakowanie dróg wewnętrznych oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy
    terenu, na którym jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku – do właściciela
    tego terenu.
    Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu ww. podatkiem
    podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Także powołując się na art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami
    jak właściciel, w tym również przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub
    podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa
    własności towarów w zamian za odszkodowanie.
    W świetle art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, świadczeniem usług jest każde świadczenie na rzecz
    osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
    prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT.
    Należy jednak podkreślić, że zarówno odpłatna dostawa towarów, jak również odpłatne
    świadczenie usług, podlegają opodatkowaniu, jeżeli są wykonywane przez podmiot
    działający w charakterze podatnika podatku VAT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, w rozumieniu tej ustawy, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz
    urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi
    przepisami prawa, dla których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności
    wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Mając na uwadze powyższe regulacje, w celu określenia jak traktowane są, w oparciu o
    przepisy ustawy o VAT, wykonywane przez jednostki samorządu terytorialnego czynności,
    w pierwszej kolejności należy ustalić, czy jednostki te wykonują samodzielnie działalność
    gospodarczą. Wprawdzie pojęcie działalności gospodarczej ma obiektywny charakter, co
    oznacza, że działalność tę ocenia się niezależnie od jej celów lub rezultatów, aby jednak
    dana działalność kwalifikowana była, jako działalność gospodarcza, musi mieć ona
    charakter trwały i być wykonywana w zamian za wynagrodzenie otrzymywane przez
    świadczeniodawcę/dostawcę.

    Jak już Gmina wskazywała w opisie stanu faktycznego, wysokość opłat ustalana jest na
    podstawie Zarządzenia Wójta Gminy (...), które określa zasady dotyczące zajęcia pasa dróg
    wewnętrznych niezaliczonych do żadnej kategorii dróg publicznych, stanowiących
    własność komunalną Gminy (...) i leżących w zarządzie Wójta Gminy (...).
    Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych wprost reguluje kwestie zajęcia
    pasa drogowego na drogach publicznych (i w ramach tychże – mających status dróg
    gminnych), w tym kwestie udostępniania pasa drogowego w drodze decyzji
    administracyjnej oraz ustala zasady pobierania z tego tytułu opłat, które mają charakter
    publicznoprawny (zatem pozostają poza sferą przepisów ustawy o podatku VAT). Przepisy
    ww. ustawy nie mają zastosowania do dróg które nie mają charakteru drogi publicznej (a
    takowymi są drogi wewnętrzne), pomimo że w ustawie tej status drogi wewnętrznej został
    wprost określony poprzez wskazanie, że drogami wewnętrznymi są drogi, parkingi oraz
    place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg
    publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym takiej drogi (art. 8 ust. 1 ustawy o
    drogach). Mając jednak na względzie to iż, drogi wewnętrzne, podobnie jak drogi gminne,
    których właścicielem jest Gmina (...), służą do celów zaspakajania zbiorowych potrzeb
    mieszkańców, zatem dla celów określonych w ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o
    samorządzie gminnym, tak więc ich udostępnianie na inne cele (czy to w drodze decyzji
    administracyjnej, czy w drodze umowy) powinno mieć taki sam charakter, czyli charakter
    czynności publicznoprawnej, pozostającej poza sferą przepisów o podatku VAT. W
    konsekwencji, zdaniem Gminy, ustalone opłaty, nie stanowią wynagrodzenia za
    świadczone przez Gminę usługi w rozumieniu regulacji ustawy o VAT, gdyż udostępniając
    pas drogi wewnętrznej Gmina wykonuje swoje zadania własne, nie działając jako podatnik
    VAT. Gmina nie wykonuje tych czynności w celach zarobkowych, lecz jako zarządca terenu,
    na którym zlokalizowana jest droga, zaś pobierana opłata ma charakter publicznoprawny i
    stanowi daninę na rzecz Gminy.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, biorąc pod uwagę bieżące orzecznictwo w tej
    sprawie, czynności udostępnienia pasa drogi wewnętrznej, za które Gmina pobiera opłaty,
    nie podlegają opodatkowaniu VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku – jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art.
      7 (...).
    Według art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
      oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
      w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:

      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te
      organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla
      realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na
      podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Zatem organy władzy publicznej oraz urzędy obsługujące te organy są wyłączone z kręgu
    podatników podatku od towarów i usług – w zakresie czynności nałożonych przepisami
    prawa, dla realizacji których zostały powołane. Jest to wyłączenie podmiotowo-
    przedmiotowe i ma zastosowanie przy spełnieniu przez ten organ dwóch warunków:
        jego podmiotem jest organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ;
        odnosi się jedynie do czynności nałożonych przepisami prawa, dla których
        powołano te organy, z wyłączeniem czynności realizowanych na podstawie
        zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie są podatnikami podatku
    od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa
    publicznego, nawet jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty lub składki. Organy te są
    natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w przypadku wykonywanych przez
    nie czynności na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Kryterium podziału
    stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym
    wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze
    cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów
    i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Generalnie zatem wyłączone z opodatkowania podatkiem od towarów i usług są czynności
    wykonywane przez podmioty prawa publicznego (organy władzy publicznej i urzędy
    obsługujące te organy) w ramach sprawowanego przez nie władztwa publicznego.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT.
    Realizują Państwo zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność,
    między innymi z zakresu utrzymania gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji
    ruchu drogowego. Jako zarządca (oraz właściciel) terenu, na którym zlokalizowana jest
    droga wewnętrzna zawierają Państwo umowy za zajęcie pasa drogowego drogi
    wewnętrznej na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i
    ochroną dróg dotyczące:
        prowadzenia robót w pasie drogowym,
        umieszczenia w pasie drogowym obiektów urządzeń infrastruktury technicznej
        niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego
        oraz reklam,
        umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z
        potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam,

        zajęcie pasa drogowego w celach innych niż wymienione w pkt. a-c, w tym głównie
        w celu instalacji kabla energetycznego, kabla telekomunikacyjnego, budowy
        przyłącza gazowego, przyłącza wodociągowego lub kanalizacyjnego.
    Z tytułu zajęcia pasa drogowego drogi wewnętrznej na podstawie umowy Gmina pobiera
    opłatę, której wysokość jest ustalana na podstawie Zarządzenia Wójta Gminy (...). Do tej
    pory Gmina na ww. czynności zawierała umowy cywilnoprawne i dokumentowała je
    fakturą VAT naliczając podatek VAT należny (według stawki 23%).
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii nieuznania pobieranych przez Państwa opłat za
    zajęcie pasa drogi wewnętrznej, za które Gmina pobiera opłaty, za czynności podlegające
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Istota problemu sprowadza się zatem do ustalenia, czy wykonując czynności z obszaru
    publicznoprawnego, spełniają Państwo obie wskazane w art. 15 ust. 6 ustawy przesłanki,
    tj. czy są Państwo organem władzy publicznej oraz czy pobieranie określonych opłat jest
    czynnością ze sfery cywilnoprawnej, czy publicznoprawnej.
    Należy zaznaczyć, że takie pojęcia jak „organ władzy publicznej”, czy „urzędy obsługujące
    te organy” nie zostały zdefiniowane w ustawie o podatku od towarów i usług. Choć w wielu
    aktach normatywnych ustawodawca posługuje się pojęciem „władza publiczna”, czy
    „organy władzy publicznej”, to jednocześnie nigdzie nie definiuje tych pojęć.
    Dokonując wykładni art. 15 ust. 6 ustawy należy więc zauważyć, że celem tej regulacji jest
    wyłączenie wszelkich organów władzy publicznej oraz innych organów podlegających
    prawu publicznemu z kategorii podatników VAT w odniesieniu do czynności
    wykonywanych przez te podmioty w charakterze władz publicznych. Podatnikiem podatku
    od towarów i usług jest więc również organ władzy publicznej oraz urząd obsługujący ten
    organ, jeżeli w stosunku do określonej czynności lub transakcji zachowuje się jak podmiot
    gospodarczy. Z tego właśnie względu, ustawodawca uznał w art. 15 ust. 6 ustawy, że
    organy (urzędy) nie są podatnikami w zakresie realizowanych zadań nałożonych
    odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem
    czynności wykonywanych na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1465 ze zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.
    Jak stanowi art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
      niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Na mocy art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy m.in. gminnych dróg, ulic, mostów,
      placów oraz organizacji ruchu drogowego.
    W świetle art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także
      zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.
    Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym:
      Gmina oraz inna gminna osoba prawna może prowadzić działalność gospodarczą
      wykraczającą poza zadania o charakterze użyteczności publicznej wyłącznie w
      przypadkach określonych w odrębnej ustawie.
    Stosownie do art. 9 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym:

      Formy prowadzenia gospodarki gminnej, w tym wykonywania przez gminę zadań o
      charakterze użyteczności publicznej, określa odrębna ustawa.
    W myśl art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zadań wójta należy w szczególności gospodarowanie mieniem komunalnym.
    Na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 320 ze zm.):
      Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego
      właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu,
      utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.
    Według art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
    Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg:
    1) krajowych – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;
    2) wojewódzkich – zarząd województwa;
    3) powiatowych – zarząd powiatu;
    4) gminnych – wójt (burmistrz, prezydent miasta).
    Na mocy art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5, może wykonywać swoje
      obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej
      odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy. Jeżeli jednostka
      taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje zarządca.
    Jak wynika z art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować
      niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz
      zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego (...).
    Jednak art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych stanowi, że:
      W szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń
      obcych oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy
      drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej – zezwolenie nie jest wymagane
      w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7 lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c (...).
    Na mocy art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem,
      utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze
      decyzji administracyjnej – zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia
      umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c.
    Według art. 40 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
      Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy:
      1) prowadzenia robót w pasie drogowym;
      2) umieszczania w pasie drogowym liniowych urządzeń obcych;
      3) umieszczania w pasie drogowym urządzeń obcych innych niż wymienione w pkt 2
        oraz reklam;
      4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w
        pkt 1-3.
    W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ustawy o drogach publicznych:

      Użyte w ustawie określenia oznaczają:
      1) pas drogowy – wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad i
        pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga;
      2) droga – budowlę składającą się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub
        drogowych obiektów inżynierskich, określonych w przepisach wydanych na
        podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, stanowiącą
        całość techniczno-użytkową, usytuowaną w pasie drogowym i przeznaczoną do
        ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy
        użyciu urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt;
    W myśl przepisu art. 40 ust. 3 ustawy o drogach publicznych:
      Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę.
    Jak stanowi art. 40 ust. 11 ustawy o drogach publicznych:
      Opłatę, o której mowa w ust. 3, ustala, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy
      zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (...).
    Stosownie do przepisu art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych:
      Za zajęcie pasa drogowego:
      1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust.
      2, 2a lub 2c,
      2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w
      umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c,
      3) powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o
      której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c
      – zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w
      wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.
    Działania zarządców dróg mieszczą się zatem w zakresie czynności o charakterze
    publicznoprawnym i wynikają z wykonywania przez jednostki państwowe władztwa
    publicznoprawnego.
    Zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 1530 ze zm.):
      Dochodami publicznymi są daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki,
      opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu
      Państwa oraz banków państwowych, a także inne świadczenia pieniężne, których
      obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego,
      państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych
      wynika z odrębnych ustaw.
    W myśl art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych:
      Środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o
      charakterze publicznoprawnym są w szczególności następujące dochody budżetu
      państwa, dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego albo przychody
      państwowych funduszy celowych: dochody pobierane przez państwowe i
      samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw.
    Mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy należy uznać, że pobieranie opłat
    za zajęcie pasa drogi wewnętrznej jest działaniem mieszczącym się w zakresie Państwa
    zadań własnych, a więc daniną o charakterze publicznym, która nie będzie stanowiła
    zapłaty za świadczenie usług. Należy uznać, że w zakresie realizacji ww. zadań nałożonych
    odrębnymi przepisami prawa są Państwo adresatem normy prawnej, o której mowa w art.
    15 ust. 6 ustawy.

    Tym samym, pobierana przez Państwa ww. opłata za zajęcie pasa drogi wewnętrznej nie
    podlega przepisom ustawy.
    Podsumowując, stwierdzam, że czynności udostępnienia pasa drogi wewnętrznej, za które
    pobierają Państwo opłaty, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Tym samym, Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym, Państwo
    ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.