Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.562.2025.3.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-18
Teza: Skutki podatkowe umorzenia kredytu i opodatkowania kwoty
dodatkowej.
Słowa kluczowe: kredyt
lokal-lokal mieszkalny
opodatkowanie
przychód
ugody
umorzenie
zaniechanie
zwrot
Zagadnienia: Ordynacja podatkowa-Dział III Zobowiązania podatkowe-
Rozdział 1 Powstawanie zobowiąznia podatkowego-
Zaniechanie poboru podatku
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni jest obywatelką Polski, polskim rezydentem podatkowym podlegającym
    w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów. To samo dotyczy męża
    Wnioskodawczyni oraz jego matki (teściowej Wnioskodawczyni).
    25 listopada 2008 roku wraz ze swoim mężem oraz jego matką, Wnioskodawczyni (w
    dalszej części wniosku Wnioskodawczyni wraz z mężem oraz jego matką będą zwani
    „Kredytobiorcami”) zawarła z A. Bank S.A. z siedzibą w (...) (obecnie B. Bank S.A. z siedzibą
    w (...)) umowę kredytu hipotecznego przeznaczonego na zakup na rynku wtórnym lokalu
    mieszkalnego, na kwotę 299.000,00 zł waloryzowanej do dolara amerykańskiego.
    Kwota kredytu wyrażona w walucie waloryzacji na koniec dnia 24 listopada 2008 roku
    według kursu kupna waluty z tabeli kursowej A. Banku S.A. wynosiła 102.044,29 USD.
    Kredyt ten został udzielony na 23 lata i w całości został wydatkowany na cel zakupu
    mieszkania.
    25 listopada 2008 roku Wnioskodawczyni wraz mężem oraz jego matką zawarli aneks do
    umowy kredytu hipotecznego, w którym strony postanowiły, iż okres kredytowania wynosi
    276 miesięcy, tj. od 25 listopada 2008 roku do 10 grudnia 2031 roku.

    Ponadto w tym samym dniu został również zawarty kolejny aneks do umowy kredytu, na
    podstawie którego Kredytobiorcy otrzymali możliwość dokonywania zmiany waluty spłaty
    rat kapitałowo - odsetkowych kredytu ze złotych na walutę waloryzacji oraz waluty
    waloryzacji na złote przez cały okres obowiązywania umowy kredytu, Każdorazowa
    zmiana waluty spłaty dokonywana miała być na podstawie dyspozycji złożonej przez
    Kredytobiorców.
    W związku z tym, że umowa kredytu z 25 listopada 2008 roku zawierała w swojej treści
    klauzule abuzywne skutkujące nieważnością całej umowy, Kredytobiorcy wytoczyli
    przeciwko bankowi pozew o stwierdzenie nieważności umowy wraz z żądaniem zwrot
    nadpłaconego kapitału.
    Sprawa zawisła przed Sądem Okręgowym w (...) Wydział, pod sygn. akt (...).
    B. Bank S.A. z siedzibą w (...) kalkulując ryzyko oraz mając na uwadze dotychczasową i
    korzystną dla kredytobiorców linię orzeczniczą oraz wyroki TUSE, zaproponował
    Wnioskodawcom zawarcie ugody pozasądowej, która miałaby zakończyć spór.
    Istota sporu pomiędzy Kredytobiorcami a bankiem sprowadza się do tego, że w wyniku
    zastosowania w umowie kredytu klauzul niedozwolonych przez prawo Kredytobiorcy, na
    dzień podpisania ugody, zwrócili już do banku tytułem zwrotu kapitału kredytu więcej niż
    faktycznie z tego banku pożyczyli, a dodatkowo uiścili na rzecz banku więcej odsetek niż
    powinni byli opłacić. Odsetki te bowiem liczone były od zawyżonej kwoty kapitału, tj. nie
    od kwoty, którą faktycznie kredytobiorcy pożyczyli. W związku z tym na dzień
    sporządzenia przez bank projektu ugody Kredytobiorcy wpłacili do banku tytułem zwrotu
    kapitału kwotę większą niż kwota faktycznie udostępnionego im kredytu.
    Biorąc pod uwagę saldo jakie pozostało do spłaty kredytu oraz kwoty kapitału i odsetek,
    jakie Kredytobiorcy już spłacili do banku, w projekcie ugody uzgodniono, że:
    1) kwota zadłużenia z tytułu umowy kredytu hipotecznego, która w dniu sporządzenia
    projektu ugody wynosiła 42.228,34 USD po przeliczeniu na PLN po kursie średnim
    Narodowego Banku Polskiego według Tabeli kursów średnich walut obcych z dnia 22
    kwietnia 2025 roku publikowanej przez Narodowy Bank Polski na stronie www.nbp.pl
    wynosi 157.173,88 zł. Odsetki naliczone za okres od ostatniej spłaty rat do daty
    sporządzenia projektu ugody wynoszą 3.250,44 USD, po przeliczeniu na PLN po kursie
    średnim Narodowego Banku Polskiego według Tabeli kursów średnich walut obcych z
    dnia 22 kwietnia 2025 roku publikowanej przez Narodowy Bank Polski na stronie www.
    nbp.pl wynoszą 12.098,14 zł;
    2) strony miałyby się umówić, iż zmieniają walutę zadłużenia na PLN i uzgadniają, że
    zadłużenie z tytułu salda kredytu oraz odsetek na dzień 22 kwietnia 2025 roku wynosi
    łącznie 169.272,02 zł;
    3) bank zwolni Kredytobiorców w kwocie 169.272,02 zł i w związku z tym zwolnieniem,
    zadłużenie Kredytobiorców uzna się za spłacone;
    4) bank dodatkowo zwróci na rzecz Kredytobiorców ustalaną przez strony ugody kwotę
    35.000,00 zł.
    Nie ulega przy tym wątpliwości, iż podstawą tej zapłaty, która ma być poczyniona przez
    bank na rzecz Kredytobiorców jest zwrot nienależnie pobranych kwot tytułem nadpłaconej
    kwoty głównej kredytu hipotecznego i odsetek. Gdyby Kredytobiorcy nie zdecydowali się
    na zawarcie ugody, lecz na oczekiwanie na wyrok sądu powszechnego, to dokładnie taki
    byłby tytuł do dokonania na ich rzecz wypłaty. Proponowana przez bank treść zapisu w
    ugodzie podyktowana jest wyłącznie aspektami wizerunkowymi, bowiem w takim
    przypadku bank przyznałby się, że umowa kredytu hipotecznego była zawarta niezgodnie
    z prawem, co doprowadziło do nadpłacenia kwoty głównej, a tym samym do zawyżenia
    należnej bankowi kwoty odsetek.
    Literalna treść projektu ugody brzmi następująco:

    4. Bank zwalnia Kredytobiorcę/ów z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy/ów z tytułu
    kredytu) w kwocie 169.272,02 PLN ustalonej przez Strony i wskazanej w ust. 3 powyżej, a
    Kredytobiorca/y dokonane zwolnienie z długu przyjmuje/ją.
    5. W związku ze zwolnieniem z długu (wskazanym w ust. 4) zadłużenie Kredytobiorcy/ów
    wobec Banku z tytułu Kredytu uznaje się za spłacone w całości.
    6. Bank dodatkowo zwróci na rzecz Kredytobiorcy/ów ustalaną przez Strony kwotę
    35.000,00 PLN.
    Podkreślenia wymaga, iż strony prowadziły proces negocjacji, a pierwszą propozycją
    banku był zwrot w drodze polubownego zakończenia sporu na rzecz Kredytobiorców
    kwoty 40.000,00 zł. Jednakże kwota ta została w treści projektu ugody zmiarkowana do
    35.000,00 zł.
    Bank w treści ugody poinformował Kredytobiorców, że w stosunku do umorzonej kwoty w
    wysokości 169.272,02 zł, wystawi na rzecz Kredytobiorców deklarację PIT-11, bowiem
    kwota ta stanowi ich przychód.
    Jednocześnie zgodnie z treścią ugody Kredytobiorcy przyjmują do wiadomości, że aby do
    osiągniętego przychodu zastosowanie miało rozporządzenie Ministra Finansów z 11
    marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych
    dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
    mieszkaniowe niezbędne jest spełnienie przez Kredytobiorcę/ów warunków określonych
    w tym Rozporządzeniu.
    W tym celu Kredytobiorcy w szczególności mają potwierdzić oświadczeniem, że kredyt
    mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w
    przypadku kilku kredytów, że zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
    mieszkaniowej, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednego
    gospodarstwa domowego lub więcej niż jednego gospodarstwa domowego (o których
    mowa w Rozporządzeniu) oraz że nie skorzystali z zaniechania poboru podatku od kwot
    umorzonych wierzytelności z tytułu żadnego innego kredytu mieszkaniowego
    zabezpieczonego hipotecznie, zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej.
    Oświadczenie może dotyczyć również kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego. Wzór
    oświadczenia ma być załącznikiem do ugody.
    Wszystkie warunki wynikające z Rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe
    zostały przez Kredytobiorców spełnione, tj.:
        kredyt zaciągnięty 25 listopada 2008 roku został przeznaczony na realizację jednej
        inwestycji mieszkaniowej;
        Kredytobiorcy nie skorzystali z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
        wierzytelności z tytułu żadnego innego kredytu mieszkaniowego zabezpieczonego
        hipotecznie;
        Wnioskodawczyni oraz jej mąż prowadzą jedno i wspólne gospodarstwo domowe.
        Trzeci kredytobiorca - teściowa Wnioskodawczyni, prowadzi odrębne i samodzielne
        gospodarstwo domowe.
    Konieczność współudziału teściowej Wnioskodawczyni w umowie kredytu jako
    kredytobiorcy, wynikała tylko i wyłącznie z potrzeby zwiększenia zdolności kredytowej
    strony biorącej kredyt, poprzez zobowiązanie się trzeciej osoby fizycznej osiągającej stałe i
    pewne dochody, co było gwarantem dla B. Bank S A. z siedzibą w (...) prawidłowego
    wykonania umowy kredytu.

    Wszyscy Kredytobiorcy są bowiem solidarnie zobowiązani na rzecz banku z tytułu umowy
    kredytu.
    Co wymaga jednak podkreślenia to fakt, iż wszystkie opłaty związane z obsługą kredytu
    oraz wszelkie raty wynikające z umowy kredytu były płacone przez Wnioskodawczynię
    oraz jej męża w ramach jednego gospodarstwa domowego i z majątku wspólnego -
    objętego ustawową wspólnością małżeńską, a teściowa Wnioskodawczyni nigdy nie
    wydatkowała na ten cel ze swojego majątku.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Kredyt, o którym mowa we wniosku został udzielony przez podmiot, którego działalność
    podlega nadzorowi państwowej organu nadzoru nad rynkiem finansowym uprawniony do
    udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania
    takich podmiotów.
    Kredyt został zabezpieczony hipotecznie na nabytym z kredytu lokalu mieszkalnym.
    W skład umorzenia nie będą (zgodnie z treścią ugody) wchodziły również inne opłaty, w
    tym kwoty odsetek karnych.
    Jak wynika z literalnego projektu ugody: „Bank dodatkowo zwróci na rzecz Kredytobiorcy
    /ów ustalaną przez Strony kwotę (...)”. Co istotne, kredytobiorcy dokonali na dzień
    sporządzenia niniejszego pisma nadpłaty kredytu, a zatem kwota „dodatkowa” jest w
    istocie zwrotem należności wpłaconych przez kredytobiorców w ramach umowy kredytu.
    Strona interpretacji podatkowej stoi na stanowisku, iż „kwota dodatkowa” wypłacona na
    podstawie ugody zawartej z bankiem nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie bowiem z definicją dochodu jest nim nadwyżka
    przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Z kolei za przychody podatkowe mogą
    być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego. Wobec powyższego, w
    momencie zwrotu przez bank części kwoty uiszczonej tytułem spłaty zaciągniętego
    kredytu mieszkaniowego nie stanowiłaby przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Tożsame stanowisko zostało wyrażone w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z 29 lipca 2024 r. 0112-KDIL2-1.4011.514.2024.2.DJ oraz z 1 sierpnia
    2024 r. 0112-KDIL2-1.4011.535.2024.3.DJ, a także z 20 stycznia 2025 r., 0112-KDIL2-
    1.4011.890.2024.1.KP oraz z 4 kwietnia 2025 r. 0115-KDIT1.4011.98.2025.2.ASZ.
    Pytania
    1. Czy otrzymana przez Kredytobiorców od banku 35.000,00 zł kwota tytułem rozliczenia
      kredytu hipotecznego, która w istocie będzie zwrotem nadpłaconej kwoty kredytu
      hipotecznego i odsetek, będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
      osób fizycznych?
    2. Czy w związku z zwolnieniem Kredytobiorców przez bank z zobowiązania w kwocie
      169.272,02 zł, po stronie Kredytobiorców powstanie przychód podlegający
      opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    3. Czy mając na uwadze fakt, iż trzeci kredytobiorca - teściowa Wnioskodawczyni,
      prowadzi odrębne i samodzielne gospodarstwo domowe, to czy otrzymana od banku
      kwota 35.000,00 zł tytułem rozliczenia kredytu hipotecznego oraz zwolnienie
      Kredytobiorców w kwocie 169.272,02 zł, będzie przychodem Kredytobiorców, do

      którego zastosowanie będzie miało rozporządzenie Ministra Finansów z 11 marca
      2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych
      dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
      mieszkaniowe?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1.
    Strona oraz zainteresowani stoją na stanowisku, że otrzymana przez Kredytobiorców od
    banku kwota 35.000,00 zł tytułem rozliczenia kredytu hipotecznego, która w istocie będzie
    zwrotem nadpłaconej kwoty kredytu hipotecznego i odsetek, nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 226 z późn. zm. dalej jako „Ustawa o PIT”):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Przychodami są natomiast otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega - co do zasady - każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 Ustawy
    o PIT, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu Ustawy można więc mówić w każdej sytuacji, gdy
    podatnik - czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków
    pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na
    skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych
    podmiotów - uzyskuje określone przysporzenie majątkowe. W przypadku świadczeń o
    charakterze nieodpłatnym takie przysporzenie po stronie podatnika musi się wiązać z tym,
    że nastąpi jakiegoś rodzaju uszczuplenie po stronie innego podmiotu.
    Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 Ustawy o PIT, uważa
    się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
    emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
    rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
    uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
    wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na
    rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
    ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o
    pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty,
    nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art.
    12- 14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii

    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 Ustawy o
    PIT. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku,
    kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Prawo
    bankowe (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 2488 z późn. zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze
    strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że
    zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z 23
    kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 z późn. zm.)
    zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
    przyjmuje.
    Tak więc dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie). Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach
    przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie
    kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części
    lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe
    (przychód w rozumieniu Ustawy o PIT).
    W tym miejscu należy wskazać na rozporządzenie Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe
    (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 102) (dalej: Rozporządzenie).
    Zgodnie z § 1 ww. Rozporządzenia:
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
      kwot:
      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku, gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
      mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
      kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
      mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej;
      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
      udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego
      do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania
      ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);

      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane i prowizje;
      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
      umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
      szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
      niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.),
      zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu
      kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
      zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do
      całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
      lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
      którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
      kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
      wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
      się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      1) jednego gospodarstwa domowego albo
      2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku, gdy osoby fizyczne
      mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
      fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
      podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
      podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku, gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
      osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast z § 3 ww. rozporządzenia wynika, że:
      1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
      1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
      podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
      uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
      zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
      2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
      prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale
      w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziale w takim prawie, oraz
      3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
      lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei § 4 ww. rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2024 r.

    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
      mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
      także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
      w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
      prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
      również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu
      lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
      prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
      przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
      mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
      własnego pomieszczenia niemieszkalnego,
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku, nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Wyżej opisane zaniechanie poboru podatku PIT znajdzie zastosowanie do umorzonych
    osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele
    mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r.
    przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w
    przypadku gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego korzysta z
    zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego zaciągniętego na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej.
    Zdaniem Strony, wskazane powyżej przepisy, a w szczególności odwołanie się do tego, co
    należy rozumieć pod pojęciem inwestycji mieszkaniowej, wskazują, że z perspektywy
    możliwości korzystania z instytucji zaniechania z opodatkowania umorzonego kredytu
    hipotecznego istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o
    których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    lub na refinansowanie kredytu zaciągniętego na takie cele (zgodnie z § 1 pkt 5 cytowanego
    powyżej rozporządzenia).
    Przenosząc powyższe na grunt pytania nr 1 sformułowanego we wniosku Strona oraz
    zainteresowani wskazują, że zaciągnięty przez nią wspólnie z mężem oraz matką w 2008 r.
    kredyt hipoteczny został zaciągnięty na nabycie lokalu mieszkalnego. Nabycie lokalu
    mieszkalnego zostało natomiast wymienione w literze a) art. 21 ust. 25 pkt 1 Ustawy o PIT.
    Strona oraz zainteresowani stoją na stanowisku, że kwota w wysokości 35.000,00 zł będzie
    zwrotem nienależnie od niej pobranych środków na spłatę kwoty głównej kredytu i
    odsetek. Nie ma innej podstawy czy przyczyny, dla której bank zgodziłby się wypłacić

    Stronie oraz zainteresowanym środki finansowe niż to, że zdawał sobie sprawę, iż w
    przypadku sprawy sądowej kwoty, które miałyby zostać wypłacone Stronie oraz
    zainteresowanym tytułem nadpłaconego kredytu i odsetek, byłyby jeszcze wyższe.
    Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi
    stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z
    tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący
    powstać. Przyczyna pierwotna zawarcia ugody jest jednak zawsze taka sama jak przyczyna
    sporu, tj. w analizowanym przypadku zawarta umowa mieszkaniowego kredytu
    hipotecznego, która jest niezgodna z prawem, w konsekwencji czego doszło do nadpłaty
    kredytu i odsetek przez Kredytobiorców.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Odnosząc się zatem do skutków podatkowych otrzymania przez Kredytobiorców
    dodatkowej kwoty tytułem rozliczenia kredytu hipotecznego w pierwszej kolejności należy
    zauważyć, że zgodnie z definicją dochodu przedmiotem opodatkowania podatkiem PIT
    jest nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym
    dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę,
    czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 Ustawy o PIT, jako otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Zatem w analizowanej sprawie w związku z otrzymaniem przez Stronę oraz
    zainteresowanych od banku ww. kwoty dodatkowej tytułem rozliczenia kredytu
    hipotecznego nie dojdzie do powstania przysporzenia majątkowego.
    Kredytobiorcy musieli bowiem najpierw wpłacić pieniądze do banku po to, by w wyniku
    zawartej ugody mocje z powrotem uzyskać. Co więcej, fakt braku przysporzenia po stronie
    Kredytobiorców wynika również z tego, że brak jest świadczenia kosztem majątku banku.
    Pobrane przez bank kwoty w ramach kwoty głównej kredytu i odsetek nie były bowiem mu
    nigdy należne. Bank wyliczał je na podstawie niezgodnej z przepisami prawa umowy
    kredytowej.
    Biorąc więc pod uwagę, że na mocy zawartej ugody Strona oraz zainteresowani otrzymają
    zwrot środków pieniężnych, które wcześniej przekazali na rzecz banku w ramach spłaty
    udzielonego kredytu hipotecznego, otrzymane tytułem rozliczenia kwoty są ekwiwalentem
    wydatków, które były uprzednio poniesione przez Stronę oraz jej męża z ich środków
    własnych.
    Kwota dodatkowa otrzymana na podstawie ugody z bankiem nie spowoduje więc
    faktycznego przyrostu w majątku Strony oraz jej męża. Zdaniem Strony oraz jej męża,
    wypłata ta będzie dla nich neutralna podatkowo.
    Podobne stanowisko w sprawie zajął Dyrektor Krajowej Administracji Skarbowej w
    interpretacji z 1 sierpnia 2024 r. (sygn. 0112-KDIL2-1.4011.535.2024.3.DJ), w której
    stwierdzono:

      Dlatego stwierdzam, że zwrot przez bank części kwoty uiszczonej tytułem spłaty
      zaciągniętego kredytu mieszkaniowego (tj. będącej przedmiotem Pani zapytania
      kwoty dodatkowej) nie będzie stanowił dla Pani przychodu w rozumieniu art. 11 ust.
      1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o
      którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego
      opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zatem nie będzie Pani
      miała obowiązku zapłaty podatku od wypłaconej Pani przez bank ww. kwoty
      dodatkowej
    oraz Dyrektor Krajowej Administracji Skarbowej w interpretacji z 6 lutego 2025 roku 0115-
    KDIT1.4011.727.2024.2. JG.
    Ad. 2.
    Biorąc powyższe pod uwagę Strona oraz zainteresowani stoją na stanowisku, że
    przewidziane w Rozporządzeniu zaniechanie dotyczące kwoty umorzonego kredytu
    hipotecznego należy zastosować także do kwoty umorzonej wierzytelności w wysokości
    169.272,02 zł.
    Zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z
    tytułu kredytów znajdzie zastosowanie w przedmiotowej sprawie, bowiem zostały
    spełnione łącznie następujące przesłanki:
    a) kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;
    b) kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot uprawniony do
    udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;
    d) kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
    c) Kredytobiorcy nie korzystali wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego
    kredytu na cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.
    Główną przesłanką do skorzystania z zaniechania poboru podatku jest przeznaczenie tego
    kredytu na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zatem zakup lokalu mieszkalnego z kredytu
    hipotecznego daje prawo do zaniechania poboru podatku w związku z umorzeniem
    wierzytelności.
    Ad. 3.
    Strona oraz zainteresowani stoją na stanowisku, iż pomimo, że trzeci kredytobiorca -
    teściowa Strony, prowadzi odrębne i samodzielne gospodarstwo domowe, to otrzymana
    od banku kwota 35.000,00 zł tytułem rozliczenia kredytu hipotecznego oraz zwolnienie
    Kredytobiorców w kwocie 169.272,02 zł, nie będzie przychodem Kredytobiorców.
    Zastosowanie zatem będzie miało rozporządzenie Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    Z § 1 ww. Rozporządzenia wynika, że kredyt mieszkaniowy winien zostać zaciągnięty na
    realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu
    mieszkaniowego kredyty mieszkaniowe powinny zostać zaciągnięte na realizację wyłącznie
    jednej inwestycji mieszkaniowej. Przy czym, przez jedną inwestycję mieszkaniową,
    rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednego
    gospodarstwa domowego.
    Natomiast, przez jedno gospodarstwo domowe, rozumie się gospodarstwo prowadzone
    przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny
    jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i
    gospodarującymi.
    Zatem, z Rozporządzenia wynika wprost, że aby umorzona osobom fizycznym kwota
    wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego zaciągniętego na cele mieszkaniowe mogła

    skorzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie
    tego rozporządzenia, kredyt hipoteczny powinien zostać zaciągnięty na jedną inwestycję
    mieszkaniową - tj. w przedmiotowej sprawie powinien dotyczyć jednej nieruchomości.
    Pomimo, iż teściowa Strony ma miejsce zamieszkania w innym miejscu i nie prowadzi
    wraz ze Stroną i jej mężem wspólnego gospodarstwa domowego, to kredyt z 2008 r. został
    zaciągnięty na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, tj. związanej z jedną
    nieruchomością przeznaczoną na cele mieszkaniowe Wnioskodawczyni i jej męża, którzy
    ponadto dokonują wszelkich spłat związanych z umową kredytu swojego majątku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
        pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
        zainkasował, objął w posiadanie”;
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika –
        tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
        odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć
        do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i
        wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby
        stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.

    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Wskazali Państwo, że na podstawie proponowanej ugody bank umorzy Państwu
    zadłużenie i wypłaci „kwotę dodatkową”.
    Wypłata kwoty dodatkowej
    Ugoda – jako jeden z typów umów – regulowana jest przepisami Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 917 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez

    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody.
    W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody
    przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody.
    Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron,
    zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub
    zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.
    Instytucja kredytu została natomiast uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady –
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Państwa skutki podatkowe z tytułu wypłaty kwoty określonej przez bank
    Jak wynika z opisu sprawy, Bank proponuje Państwu wypłatę kwoty dodatkowej, która jest
    w istocie zwrotem należności wpłaconych przez Państwa w ramach umowy kredytu w
    związku z nadpłatą kredytu.
    W przypadku zwrotu nadpłaconych wcześniej środków pieniężnych - taka operacja nie
    spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika - ani poprzez

    zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po stronie Kredytobiorcy
    nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z
    powrotem zwrot swoich własnych środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty kredytu
    ponad to, co powinien był zapłacić. Taka wypłata będzie więc kredytobiorcy neutralna
    podatkowo – po jego stronie nie powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym.
    Skoro więc w istocie otrzymają Państwo od banku zwrot kwoty, która stanowi nadpłatę
    kredytu, to otrzymana przez Państwa kwota w ogóle nie będzie stanowiła przychodu ani
    dla kredytobiorców, którzy faktycznie kredyt spłacali, ani dla współkredytobiorcy
    (teściowej), która była tylko stroną umowy kredytowej, ale nie partycypowała w jego
    spłacie.
    Tym samym - nie będzie na Państwu ciążył obowiązek zapłaty podatku dochodowego od
    osób fizycznych z tego tytułu.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie wskazania, że po Kredytobiorców nie powstanie
    przysporzenie majątkowe i kwota ta nie będzie podlegać opodatkowaniu jest prawidłowe.
    Natomiast - skoro otrzymana od banku kwota nie jest przychodem podatkowym, to nie
    znajdzie do niej zastosowania rozporządzenie Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe - z
    uwagi na brak wystąpienia przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, który mógłby być objęty tym rozporządzeniem.
    Ponadto, ww. rozporządzenia nie stosuje się do zwracanych kwot.
    Zatem w kwestii wskazania, że do otrzymanej kwoty tytułem rozliczenia kredytu będzie
    miało zastosowanie rozporządzenie Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe Państwa
    stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.
    Umorzenie wierzytelności
    Odrębną kwestią jest umorzenie wierzytelności, które następuje w przypadku zwolnienia z
    długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania
    świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je
    przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy Kodeks
    cywilny:
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Tym samym, umorzoną Państwu kwotę wierzytelności z tytułu zaciągniętego kredytu
    należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9
    w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem w kwestii wskazania, że „zwolnienie Kredytobiorców w kwocie 169.272,02 zł nie
    będzie przychodem Kredytobiorców” Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

    Zaniechanie poboru podatku
    Jednakże zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 102) w aktualnie obowiązującym brzmieniu zmienionym
    Rozporządzeniem Ministra Finansów z 20 grudnia 2024 r. (Dz. U. 2024 poz. 1912):
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
        kwot:
      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
        mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
        mieszkaniowej;
      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
        niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
        dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.),
        zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
        zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do
        całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
        lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
        którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
        wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
        się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      1) jednego gospodarstwa domowego albo
      2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043).

      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
        gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
        albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z
        innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
        inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
        osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
        zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Stosownie do § 4a tego rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w §
      3 ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
      2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia:
      1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
        rozumieć kredyt, który został:
      1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
      2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
      3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
      2. Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki
        określone w ust. 1.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
        udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
        również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu

        lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
        prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
        przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
      własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie
    następujące przesłanki:
    1. kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;
    2. kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;
    3. kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
    4. kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego
      kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.
    Państwa skutki podatkowe z tytułu umorzenia wierzytelności
    Jedną z przesłanek do skorzystania z zaniechania poboru podatku jest przeznaczenie
    kredytu na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Z opisu sprawy wynika, że kredyt został przeznaczony na nabycie lokalu mieszkalnego.
    Zatem główna przesłanka została spełniona.
    Ponadto, z przedstawionych przez Państwa informacji wynika, że kredyt był udzielony
    przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot uprawniony do udzielania kredytów na
    podstawie odrębnych ustaw, kredyt był zabezpieczony hipotecznie i nie korzystali
    Państwo wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego kredytu zaciągniętego na
    własne cele mieszkaniowe i zabezpieczonego hipotecznie.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości dotyczącej posiadania przez jednego z
    Kredytobiorców innego miejsca zamieszkania i prowadzenia przez niego oddzielnego
    gospodarstwa domowego należy wskazać, że rozporządzenie Ministra Finansów z 11
    marca 2022 r. przewiduje zaniechanie poboru podatku dla wszystkich
    współkredytobiorców, niezależnie od tego, czy realizują własne cele mieszkaniowe, czy
    nie. Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy, którego są współkredytobiorcami został
    przeznaczony na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. W Państwa przypadku przesłanka ta została spełniona,
    bowiem kredyt został zaciągnięty na zakup lokalu mieszkalnego.
    Wobec spełnienia przesłanek wynikających z omawianego Rozporządzenia – będą
    Państwo mogli skorzystać z zaniechania poboru podatku w odniesieniu do umorzonej
    wierzytelności z tytułu kredytu zaciągniętego na zakup lokalu mieszkalnego
    mieszkaniowego. Co za tym idzie - nie będą Państwo zobowiązani do zapłaty podatku
    dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.
    W tej kwestii Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa
    jest sam przepis prawa. Istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy
    prawidłowo postrzegają Państwo, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów
    prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez Państwa stan faktyczny. W polskim
    systemie prawa podatkowego obowiązuje zasada samoobliczenia podatku. Wydanie
    interpretacji indywidualnej nie zwalnia podatnika z obowiązku obliczenia podstawy
    opodatkowania oraz zobowiązania podatkowego. Stąd też nie analizowałem
    przedstawionych przez Państwa kwot.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazuję, że
    zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego bądź
    zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pani A.A. (Zainteresowana będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.