Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP2/433-256/14/EB
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2014-03-05
Teza: Z tytułu sprzedaży przedmiotowych działek nie stanie się Pan podatnikiem podatku od towarów i usług.
Słowa kluczowe: działki; grunty; nieruchomości-nieruchomość niezabudowana; podatnik
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. z zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 25 lutego 2014 r. (data wpływu 27 lutego 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania sprzedaży niezabudowanych działek gruntu – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 27 lutego 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania sprzedaży niezabudowanych działek gruntu.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Jest Pan podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu prowadzonej od 1990 r. jednoosobowej działalności gospodarczej polegającej na dostawie towarów i urządzeń do produkcji filmowej, która obecnie ze względu na Pana wiek (od 2006 r. jest Pan emerytem), stan zdrowia oraz niekorzystną koniunkturę, jest już na wygaśnięciu. W dniu 26 marca 2003 r. nabył Pan, jako osoba prywatna, grunty rolne położone w miejscowości L., Gmina K. do majątku osobistego, celem budowy w przyszłości siedliska, bez zamiaru wykorzystywania tego terenu w działalności gospodarczej. W dniu 19 września 2006 r. uchwałą Rady Gminy zatwierdzono plan zagospodarowania przestrzennego, obejmujący posiadane przeze Pana grunty rolne, zmieniający przeznaczenie tych gruntów na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (strefa 61.MN). Nie występował Pan z wnioskiem o przekwalifikowanie tego gruntu. Decyzją Rady Gminy z dnia 15 lipca 2013 r. posiadany przez Pana teren został podzielony na 17 działek budowlanych o pow. ok. 1000 m² każda – o nr 1024/3 do 1024/19 oraz drogi wewnętrzne na działkach o nr 1024/1 oraz 1024/2. Drogi wewnętrzne zostały jedynie wytyczone geodezyjnie, do dziatek nie są wykonane przyłącza mediów. Ponieważ środki uzyskiwane z emerytury i aktualnej działalności gospodarczej nie są wystarczające na własne potrzeby oraz kształcenie niepełnoletniego syna pozostającego na Pana utrzymaniu, zamierza Pan w miarę potrzeb, dokonywać sprzedaży posiadanych w majątku osobistym działek budowlanych. Jest to jedyny grunt, który nabył Pan do majątku osobistego. Dotychczas nie sprzedawał nieruchomości gruntowych i nie nabył Pan gruntu w celach handlowych. Nie występował Pan i nie zamierza występować z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Nie prowadził i nie prowadzi profesjonalnych działań zmierzających do przygotowania gruntu do sprzedaży. Nie prowadzi szerokiej akcji ofertowej, tzn. nie oferuje działek poprzez biura obrotu nieruchomościami, ani przez ogłoszenia w prasie i internecie. Nie udostępniał Pan i nie udostępnia działek przeznaczonych do sprzedaży innym osobom na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy należy uznać, że w tym przypadku nie będzie Pan występował w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług i planowana dostawa nie będzie podlegała opodatkowaniu, gdyż nie może być uznana za działalność gospodarczą i nastąpi w ramach zarządu zwykłym majątkiem?

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż ww. działek budowlanych nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jeśli dana czynność wykonana została poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika, czy wykonującego wolny zawód. Wskazał Pan, że w świetle art. 4 ust 1 i 2 Szóstej Dyrektywy, z tytułu wykonania sprzedaży działek gruntu dany podmiot nie może być uznany za podatnika i to bez względu na fakt, czy czynność tę wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie. Stwierdził, że taka właśnie sytuacja występuje w przypadku sprzedaży przez Pana działek z majątku prywatnego. Majątek taki nabył Pan na własne potrzeby, a nie z przeznaczeniem do działalności handlowej, a zatem jego sprzedaż zarówno w całości, jak i w częściach, jednemu lub wielu nabywcom, z zyskiem lub bez zysku, nie może być uznana za działalność handlową ze skutkiem w postaci uznania Pana za podatnika podatku od towarów i usług. Podkreślił Pan, że zwłaszcza w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynności musi być ujawniony już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Pana zdaniem, nie można pominąć okoliczności, że pod pojęciem „handel” należy rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży (orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 29 października 2007 r. sygn. I FPS 3/07). Ponadto przepisy art. 2 pkt 1 i art. 4 ust. 1 i 2 Szóstej Dyrektywy sprzeciwiają się uznaniu za czynność opodatkowaną „wyprzedaży” majątku własnego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Definicję towaru ustawodawca zawarł w art. 2 pkt 6 ustawy. W myśl tego przepisu, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 – zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług – rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

Według art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.), rzeczami w rozumieniu niniejszego kodeksu są tylko przedmioty materialne.

W myśl art. 46 § 1 ww. kodeksu, nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ww. ustawy podlega opodatkowaniu, ale tylko taka, która wykonana jest przez podmiot, który w związku z jej realizacją występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zdefiniowane zostały w art. 15 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy. Podatnikami – według zapisu art. 15 ust. 1 – są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – zgodnie z ust. 2 tego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług – w świetle powyższych przepisów – jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze czynność winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – musi być zrealizowana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Zatem jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego (np. działek gruntu), a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Analiza okoliczności sprawy oraz treści przywołanych przepisów prawa podatkowego prowadzi do stwierdzenia, że mimo, że grunty spełniają definicję towarów zawartą z art. 2 pkt 6 ustawy, z okoliczności niniejszej sprawy nie wynika, aby dokonując sprzedaży ww. działek gruntu, działał Pan w charakterze handlowca. Przedmiotowy grunt w chwili nabycia był gruntem rolnym, a jego przeznaczenie na teren budowlany nastąpiło w wyniku uchwalenia przez Gminę planu zagospodarowania przestrzennego. Z treści wniosku wynika, że nie występował Pan z wnioskiem o dokonanie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, nie występował Pan i nie zamierza występować z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, nie zamieszcza ogłoszeń w biurze obrotu nieruchomościami oraz gazecie, czy internecie, nie podejmował Pan innych czynności mających na celu przygotowanie gruntu do sprzedaży. Powyższe wyklucza handlowy cel nabycia. W konsekwencji należy stwierdzić, że przy planowanej sprzedaży działek gruntu będzie Pan korzystał z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem. Taka sprzedaż oznacza bowiem działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania.

Wobec powyższych okoliczności należy stwierdzić – mając również na uwadze aktualne orzecznictwo sądowe \[w tym wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby (C-180/10) i Emilian Kuć, Halina Jeziorska-Kuć (C-181/10)\] – że planowana sprzedaż przedmiotowych działek nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż brak jest normatywnych przesłanek, aby uznać Pana za podatnika tego podatku.

Podkreślić należy, że powyższe orzeczenie TSUE wyznacza aktualnie kierunki interpretacyjne i stanowi podstawę orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkich Sądów Administracyjny, np. NSA z dnia 23 stycznia 2014 r. (sygn. akt I FSK 143/13), z dnia 17 grudnia 2013 r. (sygn. akt I FSK 114/13), z dnia 9 listopada 2011 r. (sygn. akt. I FSK 1656/11) oraz WSA z dnia 10 października 2013 r. (sygn. akt I SA/Po 379/13), z dnia 14 grudnia 2011 r. (sygn. akt I SA/Po 730/11), które zapadły na tle wyroku Trybunału.

Z powyższych wyroków wynika, że podejmowanie zorganizowanych działań, takich jak podział gruntu na mniejsze działki, uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych, uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zabudowy, wykonywanie czynności marketingowych, świadczy o tym, że czynności te przybierają formę zawodową (profesjonalną), a ponieważ w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia ze zbiorem tych zorganizowanych działań –sprzedaż, którą Pan planuje, nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem.

Podkreślić należy, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.