Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-3.4011.316.2019.3.JK3
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-10-31
Teza: Opodatkowanie emerytury otrzymywanej z Polski i z Wielkiej Brytanii przez osobę mająca miejsce zamieszkania w Wielkiej Brytanii.
Słowa kluczowe: emerytura; obowiązek-obowiązek podatkowy; obowiązek-obowiązek podatkowy-ograniczony obowiązek podatkowy; Wielka Brytania
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 2a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 8 lipca 2019 r. (data wpływu 12 lipca 2019 r.) uzupełnionym pismem z dnia 28 sierpnia 2019 r. (data nadania 28 sierpnia 2019 r., data wpływu 2 września 2019 r.) stanowiącym odpowiedź na wezwanie z dnia 13 sierpnia 2019 r. Nr 0114-KDIP3-3.4011.316.2019.1.JK3 (data nadania 13 sierpnia 2019 r., data doręczenia 26 sierpnia 2019 r.) oraz pismem z dnia 7 października 2019 r. (data nadania 7 października 2019 r., data wpływu 14 października 2019 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania emerytury otrzymywanej z Polski i Wielkiej Brytanii – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 12 lipca 2019 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania emerytury otrzymywanej z Polski i z Wielkiej Brytanii.

Z uwagi na braki formalne, pismem z dnia 13 sierpnia 2019 r. Nr 0114-KDIP3-3.4011.316.2019.1.JK3 (data nadania 13 sierpnia 2019 r., data doręczenia 26 sierpnia 2019 r.) tut. Organ wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku.

Pismem z dnia 28 sierpnia 2019 r. (data nadania 28 sierpnia 2019 r., data wpływu 2 września 2019 r.) oraz pismem z dnia 7 października 2019 r. (data nadania 7 października 2019 r., data wpływu 14 października 2019 r.) uzupełniono powyższe w terminie.

We wniosku i uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny.

Od 2004 r. Wnioskodawca jest rezydentem Wielkiej Brytanii (praca). Po osiągnięciu wieku emerytalnego (65 lat) Wnioskodawca zaczął otrzymywać brytyjską emeryturę państwową i nadal pracował. By wspomóc rodzinę w Polsce Wnioskodawca zdecydował się przesyłać tę emeryturę do Polski za pośrednictwem banku. Konto to miało polski adres zamieszkania. Bank zaczął pobierać Wnioskodawcy zaliczkę na podatek dochodowy poczynając od lipca 2013 r. i wystawił PIT na koniec roku, wbrew umowie międzynarodowej o unikaniu podwójnego opodatkowania. W banku powiedziano Wnioskodawcy, że musi dostarczyć certyfikat rezydencji i taki Wnioskodawca dostarczył (z datą wydania 9 styczeń 2015 r. bez daty ważności - bezterminowo ważny). Na tej podstawie zaprzestano pobierania zaliczek za lata 2015, 2016 i 2017. W styczniu 2018 r. do chwili obecnej ponownie zaczęto pobierać zaliczki. Poinformowano Wnioskodawcę, że musi dostarczyć nowy certyfikat rezydencji. Wnioskodawca dostarczył go do banku i złożył do banku podanie o zwrot niesłusznie pobranych zaliczek. Bank odmówił. W załączeniu Wnioskodawca dołączył kopię odpowiedzi banku. Wnioskodawca nadmienia, że nie rozliczał się z podatku w Polsce tylko w Wielkiej Brytanii. Nie ma więc możliwości złożenia korekty PIT, na podstawie której można by zwrócić zaliczki. To samo dotyczy pobieranych przez ZUS zaliczek od polskiej emerytury. ZUS wystawia Wnioskodawcy PIT-40A. Polską emeryturę Wnioskodawca zgłosił do rozliczenia w Wielkiej Brytanii i tam płaci od niej podatek dochodowy.

Wnioskodawca wskazał, że okres podatkowy, będący przedmiotem zapytania to okres od dnia 6 kwietnia 2012 r. do 26 kwietnia 2019 r. W okresie będącym przedmiotem zapytania Wnioskodawca miał miejsce zamieszkania dla celów podatku dochodowego w Wielkiej Brytanii. Wnioskodawca wskazał, że do dnia 26 kwietnia 2019 r. Wnioskodawca posiadał ośrodek interesów osobistych i gospodarczych w Wielkiej Brytanii. Wyjazd do Wielkiej Brytanii nastąpił celem stałego zamieszkania. Wnioskodawca jest obywatelem Polski. W okresie będącym przedmiotem zapytania Wnioskodawca zwykle przebywał w Wielkiej Brytanii. Emerytura z Wielkiej Brytanii została otrzymana w związku z zatrudnieniem Wnioskodawcy w przeszłości. Emerytura nie jest wypłacana z tytułu pełnienia funkcji publicznych.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1.  Czy Bank pobierając Wnioskodawcy zaliczkę podatku od emerytury zagranicznej w okresie od 6 kwietnia 2012 r. do 26 kwietnia 2019 r. działał niezgodnie z konwencją przywołaną w punkcie 1?,
2.  Czy ZUS pobierając Wnioskodawcy zaliczkę podatku od emerytury polskiej w okresie od 6 kwietnia 2012 r. do 26 kwietnia 2019 r., działał niezgodnie z konwencją przywołaną w punkcie 1?

Zdaniem Wnioskodawcy, Bank działał niezgodnie z umową o unikaniu podwójnego opodatkowania między Polską a Wielką Brytanią. Zgodnie z tą umową jako brytyjski rezydent Wnioskodawca rozliczał się z dochodów uzyskanych w Polsce (polska emerytura) i w Wielkiej Brytanii (wynagrodzenie za pracę i angielską emeryturę państwową) z Urzędem Skarbowym w Wielkiej Brytanii. Tymczasem bank co roku przysyłał Wnioskodawcy PIT -11, który zobowiązywał Wnioskodawcę do rozliczenia w Polsce. ZUS pobierając Wnioskodawcy zaliczkę od otrzymanej polskiej emerytury działał niezgodnie z umową o unikaniu podwójnego opodatkowania między Polską a Wielką Brytanią. Zgodnie z tą umową jako rezydent brytyjski dochody z polskiej emerytury Wnioskodawca rozliczał w Wielkiej Brytanii. Tymczasem ZUS co roku przysyła Wnioskodawcy PIT-40 do rozliczenia w Polsce. ZUS posiadał informacje o pracy Wnioskodawcy w Wielkiej Brytanii bowiem do obliczenia emerytury Wnioskodawca musiał przedstawić dokumenty świadczące o okresach pracy w Wielkiej Brytanii.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387, z późn. zm.) – osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy – za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1.  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2.  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Natomiast stosownie do art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy, osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Zatem, rozstrzygające znaczenie w przedmiotowej sprawie ma ustalenie miejsca zamieszkania Wnioskodawcy.

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji/ klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd. Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Stosownie do art. 4 ust. 1 ww. Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zysków majątkowych podpisanej w Londynie dnia 20 lipca 2006 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 250), określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsce utworzenia albo inne kryterium o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz jakąkolwiek jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże określenie to nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko dlatego, że osiąga ona dochód lub zyski majątkowe ze źródeł w nim położonych.

Jak wynika z treści wniosku i jego uzupełnienia, Wnioskodawca posiada obywatelstwo polskie. W okresie od 6 kwietnia 2012 r. do 26 kwietnia 2019 r. Wnioskodawca posiadał miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Wielkiej Brytanii. W okresie tym ośrodek interesów osobistych i gospodarczych znajdował się w Wielkiej Brytanii. Wyjazd do Wielkiej Brytanii nastąpił celem stałego zamieszkania. W okresie będącym przedmiotem zapytania Wnioskodawczyni zwykle przebywała w Polsce. W Polsce, w okresie będącym przedmiotem zapytania, Wnioskodawca uzyskał m.in dochody z tytułu emerytury z Polski wypłacanej przez ZUS oraz emeryturę z Wielkiej Brytanii z tytułu zatrudnienia w przeszłości (nie związaną z funkcjami publicznymi).

Analizując stopień powiązań osobistych i gospodarczych w świetle ww. przepisów, należy uznać, że Wnioskodawca w okresie będącym przedmiotem zapytania, tj. od 6 kwietnia 2012 r. do 26 kwietnia 2019 r. posiadał ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze z Wielką Brytanią, a zatem nie posiadał w Polsce miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. W ww. okresie Wnioskodawca podlegał w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, tj. podlegał obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wątpliwość Wnioskodawcy budzi kwestia, czy wypłacana emerytura z Wielkiej Brytanii i emerytura z Polski wypłacana przez ZUS podlegają opodatkowaniu w Polsce.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 ww. Konwencji, z zastrzeżeniem postanowień artykułu 18 ustęp 2 niniejszej Konwencji, emerytury, renty i inne podobne wynagrodzenia wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

Stosownie do art. 18 ust. 2 Konwencji;

1.  Jakakolwiek emerytura wypłacana lub pochodząca z funduszy utworzonych przez Umawiające się Państwo, lub jego jednostkę terytorialną albo organ lokalny, osobie fizycznej z tytułu świadczenia usług na rzecz tego Państwa lub jego jednostki terytorialnej lub organu lokalnego, podlega opodatkowaniu tylko w tym Państwie.
2.  Bez względu na postanowienia punktu a) niniejszego ustępu, taka emerytura podlega opodatkowaniu tylko w drugim Umawiającym się Państwie, jeśli osoba ma miejsce zamieszkania w tym Państwie i jest obywatelem tego Państwa.

Z powyższego wynika, że świadczenia emerytalne, co do zasady, podlegają opodatkowaniu w państwie zamieszkania osoby otrzymującej takie świadczenia.

Jak wynika zatem ze stanu faktycznego, w okresie będącym przedmiotem zapytania, tj. od dnia 6 kwietnia 2012 r. do dnia 26 kwietnia 2019 r. Wnioskodawca miał stałe miejsce zamieszkania w Wielkiej Brytanii, gdzie zazwyczaj przebywał, uznać należy, że w okresie tym miejscem zamieszkania Wnioskodawcy była Wielka Brytania. Wnioskodawca nie jest osobą mającą miejsce zamieszkania w Polsce, zatem zgodnie z art. 3 ust. 2a w zw. z art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlega opodatkowaniu w Polsce tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Polski. Zatem emerytura z Wielkiej Brytanii nie stanowi źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu w Polsce.

Natomiast otrzymywana przez Wnioskodawcę (osobę mającą miejsce zamieszkania w Wielkiej Brytanii) emerytura z Polski, zgodnie z art. 17 ust. 1 Konwencji podlega opodatkowaniu tylko w państwie zamieszkania, tj. w Wielkiej Brytanii.

Tym samym otrzymywane przez Wnioskodawcę emerytury nie podlegają opodatkowaniu w Polsce.

Zatem Bank oraz ZUS w okresie od dnia 6 kwietnia 2012 r. do dnia 26 kwietnia 2019 r. nie powinny pobierać zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od emerytury z Wielkiej Brytanii i emerytury z Polski.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego organ nie przeprowadza postępowania dowodowego, lecz opiera się jedynie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.