Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.550.2025.3.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-21
Teza: Możliwość zaliczenia diet kierowców do kosztów uzyskania
przychodów.
Słowa kluczowe: dieta
kierowca
koszt-koszty uzyskania przychodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Wyłączenia z kosztów
uzyskania przychodów.-Diety z tytułu podróży
służbowych.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 52

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 30 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan o pełnomocnictwo 9 lipca 2025 r. oraz pismem z 16 lipca
    2025 r. (wpływ 16 lipca 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Na podstawie art. 14a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z
    2005 r. nr 8, poz. 60) zwraca się Pan z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji co do
    zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego w Pana sprawie.
    Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą związaną z transportem drogowym
    towarów (PKD 49.41.Z). Prowadzona działalność gospodarcza opiera się na działalności
    związanej z transportem drogowym towarów, obejmując zarówno transport krajowy, jak i
    międzynarodowy. Posiada Pan na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczony
    obowiązek podatkowy w świetle art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych i rozlicza się Pan na podstawie podatkowej księgi przychodów i
    rozchodów.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej dla celów realizacji zleceń
    transportowych wykorzystuje Pan pojazdy ciężarowe powyżej 3,5 tony. Transport towarów
    realizuje Pan osobiście.
    Do kosztów uzyskania przychodu chciałby Pan zaliczać wartość diet z tytułu podróży
    służbowych, w części nieprzekraczającej wysokości diet przysługujących pracownikom,
    określonych w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 29 stycznia 2013 r. w
    sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub
    samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej, jako właściciel
    firmy. Prowadzi Pan ewidencję diet dla każdego wyjazdu. Diety naliczane są zgodnie z
    prowadzoną ewidencją. Ewidencja taka zawiera w szczególności daty i godziny
    rozpoczęcia wyjazdu, przekraczania granic poszczególnych państw oraz dane zakończenia
    wyjazdu. Pod pojęciem wyjazdu służbowego rozumie Pan z kolei każdy wyjazd poza
    siedzibę, mający na celu realizację przyjętego zlecenia transportowego w zakresie usług
    transportowych zgodnie z profilem Pana działalności . Podróże służbowe
    międzynarodowe odbywa Pan w zależności od destynacji w różnych przedziałach
    czasowych. Następnie wytycza Pan dni powrotu do kraju i ponownie wyjeżdża Pan na
    podobny okres. Taka cykliczność wyjazdów powtarza się przez cały rok. Wszystko
    uzależnione jest od potrzeb i destynacji. Podróże służbowe służą osiągnięciu przychodów
    lub zachowaniu albo zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Uzupełnienie
    Informuje Pan, że pytanie zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
    pozostaje w związku z dodaniem do ustawy o czasie pracy kierowców art. 26f,
    obowiązującego od dnia 19 sierpnia 2023 r. Zgodnie z opisanym we wniosku stanem
    faktycznym, w ramach prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej wykonuje
    Pan przewozy drogowe osobiście, jako kierowca – przedsiębiorca, a zatem przepis art. 26f
    ustawy o czasie pracy kierowców znajduje zastosowanie do Pana przypadku.
    W szczególności art. 26f potwierdza, że kierowcy będącemu przedsiębiorcą, który
    wykonuje przewozy osobiście, przysługuje zwrot kosztów podróży służbowej na zasadach
    określonych dla pracowników. Przepis ten jest zatem istotny z punktu widzenia Pana
    pytania o możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wartości diet z tytułu
    krajowych i zagranicznych podróży służbowych – w wysokości nieprzekraczającej limitów
    określonych w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013
    r.
    Tym samym, art. 26f stanowi podstawę uzupełniającą dla przedstawionej argumentacji
    prawnej we wniosku i potwierdza zasadność Pana stanowiska.

## Pytanie

Czy jako osoba prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą (właściciel firmy),
    świadcząca usługi transportowe osobiście na rzecz innego podmiotu, odbywając w
    związku z wykonywaniem tych usług krajowe i zagraniczne podróże służbowe, ma Pan
    prawo zaliczać do kosztów uzyskania przychodów działalności gospodarczej wartość diet z
    tytułu podróży służbowych, w części nieprzekraczającej wysokość diet przysługujących
    pracownikom, biorąc pod uwagę powszechnie obowiązujące przepisy prawa w tym
    przedmiocie, o których szczegółowo nadmienia się w treści wniosku?
    Pana stanowisko w sprawie
    Istotne w przedmiotowej sprawie jest uregulowanie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Regulacja normy tegoż przepisu stanowi bowiem, że
    kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych
    w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 z późn. zm.): Kosztami uzyskania
    przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
    Oznacza to, że zaliczenie wydatków do kosztów podatkowych jest możliwe, jeżeli zostaną
    spełnione kryteria wynikające z tego przepisu. Regulacje prawne dotyczące zaliczenia do
    kosztów uzyskania przychodów kosztów podróży służbowych osób prowadzących
    działalność gospodarczą zawarte zostały w art. 23 ust. 1 pkt 52 ww. ustawy.
    Z kolei przepis art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wskazuje, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży
    służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących –
    w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w
    odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra. A contrario, przedsiębiorca
    może zaliczać do kosztów uzyskania przychodów wartość diet ustalonych w wysokości
    ustalonej zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 29 stycznia
    2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w
    państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej.
    Podkreśla Pan jednak odmienny charakter regulacji w przypadku pracownika i osoby
    fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą. Pracownikowi cel podróży służbowej
    określa pracodawca w poleceniu odbycia podróży służbowej, natomiast w odniesieniu do
    przedsiębiorcy istotnym kryterium dla uznania wyjazdu za podróż służbową winno być
    ustalenie, czy wyjazd ma bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Z powyższej regulacji prawnej wynika konieczność wyłączenia z kosztów podatkowych
    wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą,
    ale tylko w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom. Oznacza
    to, że osobom tym przysługuje prawo uwzględniania w kosztach uzyskania przychodów
    wartości diet za czas podróży służbowych w ramach określonego limitu, tj. do wysokości
    diet przysługujących pracownikom. Powołane przepisy ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, obejmując swoją dyspozycją sytuacje odbywania podróży służbowych
    przez osoby prowadzące działalność gospodarczą, nie przewidują do tej kategorii
    podatników żadnych wyłączeń o charakterze przedmiotowym lub podmiotowym, dlatego
    nieuprawnione jest różnicowanie osób prowadzących działalność gospodarczą według
    rodzaju tej działalności. W szczególności przepisy te nie przewidują żadnych ograniczeń
    kręgu osób uprawnionych ze względu na rodzaj lub miejsce wykonywania czynności w
    ramach działalności gospodarczej ani też nie rozróżniają wyjazdu służbowego w celu
    zawarcia umowy o świadczenie usług, dokonania zakupu środka trwałego, czy świadczenia
    usług w wykonaniu zawartej umowy.

    Jednocześnie podkreśla Pan, że problematyka dotycząca podróży służbowych,
    odbywanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, znalazła odzwierciedlenie
    w orzecznictwie sądów administracyjnych. Orzecznictwo ukształtowało w tym zakresie
    jednolitą linię rozstrzygnięć, wskazując, że nie znajduje uzasadnienia stanowisko, że
    jedynie podróże mające na celu czynności incydentalne spełniają wymogi podróży
    służbowych, natomiast realizowanie zasadniczego przedmiotu działalności nie wchodzi w
    zakres podróży służbowych. W orzecznictwie przyjmuje się ponadto, że podróżą służbową
    jest również realizowanie przedmiotu działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę poza
    stałym miejscem działalności. Dodatkowo potwierdza to choćby wyrok NSA z 15 września
    2005 r., sygn. akt FSK 2175/04, gdzie stwierdzono, że właściciel firmy może sobie przyznać
    dietę i zaksięgować ją do kosztów podatkowych, na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych. Kolejny wyrok WSA z 18 października 2006 r.,
    sygn. akt I SA/Łd 912/06 wyraźnie wskazuje, że ustawa o podatku dochodowym od osób
    fizycznych nie uzależnia zaliczenia kosztów uzyskania przychodu od diet z tytułu podróży
    służbowych od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej. Stanowisko takie znalazło
    również swoje potwierdzenie choćby w interpretacji indywidualnej Izby Skarbowej w
    Warszawie z 20 stycznia 2009 r., sygn. akt IPPB1/415-1293/08-2/EC oraz z dnia 20 lutego
    2023r., sygn. 0112-KDIL2-2.4011.2.2023.1.AG
    Reasumując, jako osoba prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą (właściciel
    firmy), świadcząca usługi transportowe osobiście na rzecz innego podmiotu, odbywając w
    związku z wykonywaniem tych usług krajowe i zagraniczne podróże służbowe, stoi Pan na
    stanowisku, iż ma Pan prawo zaliczać do kosztów uzyskania przychodów działalności
    gospodarczej wartość diet z tytułu podróży służbowych, w części nieprzekraczającej
    wysokość diet przysługujących pracownikom.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Oznacza to, że zaliczenie wydatków do kosztów podatkowych jest możliwe, jeżeli zostaną
    spełnione kryteria wynikające z wyżej wymienionego przepisu.
    Regulacje prawne dotyczące zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztów
    podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą zostały zawarte w art.
    23 ust. 1 pkt 52 omawianej ustawy podatkowej.
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży
      służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi
      współpracujących – w części przekraczającej wysokość diet przysługujących
      pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego
      ministra.
    Odrębnymi przepisami, o których mowa w tej regulacji, jest rozporządzenie Ministra Pracy
    i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących
    pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery
    budżetowej z tytułu podróży służbowej (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2190).
    Podkreślam jednak odmienny charakter regulacji w przypadku pracownika i osoby
    fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą. Pracownikowi cel podróży służbowej
    określa pracodawca w poleceniu odbycia podróży służbowej, natomiast w odniesieniu do

    przedsiębiorcy istotnym kryterium dla uznania wyjazdu za podróż służbową winno być
    ustalenie, czy wyjazd ma bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Wskazuję zatem, że odesłanie w art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych do pojęcia pracownika może mieć zastosowanie jedynie w kontekście
    ograniczenia wysokości diety z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność
    gospodarczą, nie natomiast samej zasady dopuszczalności zastosowania tego przepisu do
    wymienionych w nim podmiotów.
    Z powyższej regulacji prawnej wynika konieczność wyłączenia z kosztów podatkowych
    wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą,
    ale tylko w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom. Oznacza
    to, że osobom tym przysługuje prawo uwzględniania w kosztach uzyskania przychodów
    wartości diet za czas podróży służbowych w ramach określonego limitu, tj. do wysokości
    diet przysługujących pracownikom.
    Powołane przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, obejmując swoją
    dyspozycją sytuację odbywania podróży służbowych przez osoby prowadzące działalność
    gospodarczą, nie przewidują w tej kategorii podatników żadnych wyłączeń o charakterze
    przedmiotowym lub podmiotowym, dlatego nieuprawnione jest różnicowanie osób
    prowadzących działalność gospodarczą według rodzaju tej działalności.
    W szczególności przepisy te nie przewidują żadnych ograniczeń kręgu osób uprawnionych
    ze względu na rodzaj lub miejsce wykonywania czynności w ramach działalności
    gospodarczej ani też nie rozróżniają wyjazdu służbowego w celu zawarcia umowy o
    świadczenie usług, dokonania zakupu środka trwałego, czy świadczenia usług w
    wykonaniu zawartej umowy.
    Jednocześnie podkreślam, że problematyka dotycząca podróży służbowych, odbywanych
    w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, znalazła odzwierciedlenie w
    orzecznictwie sądów administracyjnych. Orzecznictwo ukształtowało w tym zakresie
    jednolitą linię rozstrzygnięć, wskazując, że nie znajduje uzasadnienia stanowisko, że
    jedynie podróże mające na celu czynności incydentalne spełniają wymogi podróży
    służbowych, natomiast realizowanie zasadniczego przedmiotu działalności nie wchodzi w
    zakres podróży służbowych.
    W orzecznictwie przyjmuje się ponadto, że podróżą służbową jest również realizowanie
    przedmiotu działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę poza stałym miejscem
    działalności.
    Dlatego stwierdzam, że przedsiębiorca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów
    wartość diet z tytułu podróży służbowych, związanych z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, do wysokości określonej w odrębnych przepisach.
    Na powyższe nie ma wpływu dodanie – na podstawie art. 40 pkt 5 ustawy z dnia 28 lipca
    2023 r. o delegowaniu kierowców w transporcie drogowym (Dz. U. z 2023 poz. 1523) – do
    ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2022 r. poz. 1473) art.
    26f ust. 1, zgodnie z którym:
      Kierowca wykonujący zadania służbowe w ramach międzynarodowych przewozów
      drogowych nie jest w podróży służbowej w rozumieniu art. 775 § 1 ustawy z 26
      czerwca 1974 r. – Kodeks pracy.
    Przepis ten bowiem nie dotyczy przedsiębiorców prowadzących osobiście działalność
    gospodarczą w zakresie usług transportowych, lecz pracowników zatrudnionych na
    stanowisku kierowcy.
    Na podstawie przedstawionego stanu faktycznego oraz powołanych przepisów prawa
    podatkowego stwierdzam, że jeżeli wydatki z tytułu diet za czas przebywania Pana w
    podróży służbowej zarówno w Polsce, jak i za granicą będą spełniać przesłanki zawarte w
    art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. zostały poniesione w

    celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z tej
    działalności, to ma Pan prawo zaliczyć poniesione z tego tytułu wydatki do kosztów
    uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej, jednak wyłącznie w części
    nieprzekraczającej wysokości diet przysługujących pracownikom, określonej w odrębnych
    przepisach wydanych przez właściwego ministra, tj. w rozporządzeniu Ministra Pracy i
    Polityki Społecznej z 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących
    pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery
    budżetowej z tytułu podróży służbowej.
    Podsumowanie: jako osoba prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą
    (właściciel firmy), świadcząca usługi transportowe osobiście na rzecz innego podmiotu,
    odbywając w związku z wykonywaniem tych usług krajowe i zagraniczne podróże
    służbowe, ma Pan prawo zaliczać do kosztów uzyskania przychodów działalności
    gospodarczej wartość diet z tytułu podróży służbowych, w części nieprzekraczającej
    wysokość diet przysługujących pracownikom.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Ponadto wskazuję, że powołane we wniosku orzeczenia sądów administracyjnych nie
    mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości przedstawionych przez Pana kwestii. Nie negując
    tych orzeczeń, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm
    prawa podatkowego, stwierdzam, że tezy badanych rozstrzygnięć nie mają zastosowania
    w tym postępowaniu. W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji stwierdzam,
    że zapadły one w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego tę
    interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.