Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDWB.4010.87.2025.1.APA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-23
Teza: Ustalenie czy wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę,
ujmowane na koncie RMK czynne są tzw. pośrednim kosztem
uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15 ust. 4d
Ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: koszt-koszty pośrednie
koszt-koszty uzyskania przychodów
nieruchomości-podatek od nieruchomości
podatek-podatek od środków transportowych
ubezpieczenia
usługi-usługi informatyczne
usługi-usługi konserwacyjne
usługi-usługi naprawy i regeneracji
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z
przychodami (koszty pośrednie)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4b
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4c
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4d
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4e
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 lipca 2025 r., wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) została
    wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego dnia (...)r., a jej jedynym Wspólnikiem jest
    Gmina Miasta (...) (dalej: „Gmina”), która posiada 100% udział w kapitale Spółki. Spółka jest
    spółką celową powołaną do realizacji zadań publicznych Gminy (...).
    Spółka zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT prowadzi ewidencję rachunkową zgodnie z
    odrębnymi przepisami w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty),
    podstawy opodatkowania i wysokości podatku należnego, a także uwzględnia w ewidencji
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do
    obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych, zgodnie z przyjętą polityką rachunkowości
    dla potrzeb sprawozdawczości finansowej.
    Spółka uzyskuje przychody poprzez przyjmowanie odpadów do unieszkodliwiania
    /przetwarzania, segregowania odpadów, odbierania odpadów od (...).
    Spółka funkcjonuje poprzez zakłady istniejące w następujących lokalizacjach:
    - Zakład Gospodarki Odpadami (...) (dalej: „ZGO”),
    - Zakład (...) (dalej również: „Zakład”), który składa się z:
      - (...),
      - (...).
    Działalność Spółki, podejmowaną za pośrednictwem powyższych można opisać w
    następujący sposób.
    Jedną z kluczowych instalacji prowadzonych przez Wnioskodawcę na terenie ZGO jest
    Stacja Segregacji Odpadów składająca się z dwóch hal (dalej: „SSO”). Uruchomiona została
    w (...) r. jest zasadniczym ogniwem procesu odzysku odpadów opakowaniowych dla
    miasta (...). Od (...) r. do SSO trafiają tylko odpady ze zbiórki selektywnej, od roku (...)
    trafiają tam tylko odpady szklane. Pozostałe odpady selektywnie zebrane przetwarzane są
    w Hali nr 2, która została uruchomiona w (...) r. Podstawową grupę produktową
    pozyskiwaną w ramach Hali nr 2 stanowią:

    • surowce wysegregowane z odpadów o kodzie (...);
    • surowce wysegregowane z odpadów o kodzie (...).
    Stacja segregacji pracuje w oparciu o ogólny model gospodarki odpadami, który obejmuje
    następujące podstawowe metody unieszkodliwiania odpadów:
    • odzysk odpadów przydatnych do wykorzystania (tzw. surowców wtórnych) poprzez ich
      stopniowe wydzielanie z poszczególnych strumieni,
    • eliminowanie ze strumienia odpadów składników niebezpiecznych i poddawanie ich
      oddzielnej procedurze unieszkodliwiania,
    • eliminowanie składowania odpadów niedających się wykorzystać w recyklingu poprzez
      wykorzystaniu ich przy produkcji energii i ciepła w Zakładzie.
    Za pośrednictwem SSO, Spółka realizuje zadania polegające na:
    • zapewnieniu odbioru odpadów segregowanych w magazynie buforowym,
    • prowadzeniu odzysku surowców wtórnych tj. szkła, makulatury (karton, gazeta), folii
      (bezbarwnej i mix), butelek pet, pojemników po chemii gospodarczej oraz złomu
      żelaznego i nieżelaznego,
    • prasowania i belowania określonych surowców wtórnych,
    • przemieszczania i magazynowania surowców wtórnych w magazynie,
    • alokacja pozostałości po mechanicznym sortowaniu do Zakładu.
    Spółka prowadzi Składowisko odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne. W
    związku z działalnością ZTPOK, a tym samym produkcją (...) na składowisku odpadów
    niebezpiecznych, (...), składowane mogą być odpady niebezpieczne o kodach (...) oraz (...)
    tj. odpady stałe z oczyszczania (...), zawierające substancje niebezpieczne.
    Kompostownia odpowiada za produkcję nawozu, na który składają się odpady o kodach
    (...) oraz (...), a mianowicie odpadowa masa roślinna oraz odpady ulegające biodegradacji.
    W skład materiału poddawanemu kompostowaniu wchodzą: (...).
    Maksymalna wydajność kompostowni wynosi (...). Produktem powstającym w
    Kompostowni jest nawóz organiczny (...), który decyzją Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju
    Wsi z (...) r. otrzymał pozwolenie na wprowadzenie do obrotu. Kompost zawiera
    substancje organiczne i składniki pokarmowe dla roślin (...) w postaci przyswajalnej przez
    rośliny. Może być stosowany w uprawach rolniczych roślin polowych na wszystkich
    glebach i w rekultywacji gleb zdegradowanych.
    Spółka jest w trakcie budowy nowej Instalacji Recyklingu Organicznego. W ramach IRO
    powstanie instalacja suchej fermentacji bioodpadów o przepustowości (...) oraz instalacja
    kompostowni odpadów wraz z infrastrukturą towarzyszącą, z niezbędnymi elementami
    infrastruktury technicznej zewnętrznymi sieciami uzbrojenia: (...) etc., w tym następujące
    obiekty technologiczne i elementów infrastruktury technicznej:
    • Hala przygotowania wsadu do fermentacji (...),
    • Układ fermentacji o wydajności łącznej: (...).
    Instalacja będzie przyjmować następujące odpady: bioodpady selektywnie zebrane
    kuchenne (...) oraz zielone (...).
    Produktami instalacji będą: nawóz powstały z przerobienia odpadów (stały i płynny), który
    będzie sprzedawany podmiotom zewnętrznym oraz biogaz, który w kogeneracji
    przetworzony zostanie w energię elektryczną i cieplną. Energia cieplna zużywana będzie
    przez instalację wytwórczą a energia elektryczna wykorzystana będzie w niewielkiej części
    na zasilanie własne instalacji, reszta zostanie wprowadzona (odsprzedana) do sieci
    operatora (...).

    Zakład wraz z instalacją do waloryzacji (...) oraz inwestycjami towarzyszącymi (stacją
    przeładunku odpadów, sieciami energetyczną i cieplną) stanowi jeden z najważniejszych
    elementów systemu gospodarki odpadami i jest jego integralną częścią.
    W Zakładzie prowadzone jest unieszkodliwianie odpadów komunalnych poprzez ich
    termiczne przekształcenie z odzyskiem energii cieplnej i elektrycznej w kogeneracji.
    Energia cieplna odzyskiwana z odpadów w Zakładzie jest przesyłana do miejskiej sieci
    ciepłowniczej. Wytworzona w Zakładzie energia elektryczna po zaspokojeniu potrzeb
    własnych była sprzedawana na Towarowej Giełdzie Energii (TGE) i odbiorcom końcowym
    (oświetlenie miast i gmin (...)).
    W ramach swojej działalności Spółka ponosi wydatki związane z prowadzoną przez siebie
    działalnością gospodarczą, które są lub będą rozliczane za pośrednictwem konta
    księgowego (...) rozliczenia międzyokresowe kosztów czynne (dalej: „RMK czynne”), o
    którym mowa w (...) Ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. 2023 r.
    poz. 120, dalej: „Ustawa o Rachunkowości”). Powyższe wydatki są ponoszone w ramach
    następujących tytułów:
    • podatek od nieruchomości,
    • podatek od środków transportu,
    • usługi konserwacyjne i naprawa sprzętu,
    • usługi informatyczne,
    • ubezpieczenia:
      - komunikacyjne AC/OC,
      - sprzętu elektronicznego,
      - maszyn i urządzeń,
      - utraty zysku,
      - mienia od zdarzeń losowych,
      - pozostałe OC.
    Powyższe wydatki dotyczą aktywów Wnioskodawcy:
    • składających się na instalacje, za pośrednictwem których Spółka świadczy usługi lub
      produkuje towary,
    • wykorzystywanych do świadczenia usług poza siedzibą/zakładami Spółki,
    • wykorzystywanych do realizacji zadań o charakterze administracyjnym.
    Nierzadko zdarza się, że powyższe wydatki dotyczą okresów przekraczających rok
    podatkowy, przy czym Spółka dokonuje podziału tego rodzaju wydatków na poszczególne
    lata podatkowe proporcjonalnie do okresu którego dotyczą. Przykładowo Spółka cyklicznie
    zawiera umowy ubezpieczenia, których okres obejmuje 12 kolejnych miesięcy liczonych od
    marca danego roku podatkowego. W takiej sytuacji wydatek w części odpowiadającej
    okresowi trwania umowy w roku następnym po roku jej zawarcia będzie dotyczył tego
    następnego roku.
    Spółka rozpoznaje powyższe wydatki jako koszty uzyskania przychodu inne niż koszty
    bezpośrednio związane z przychodami w rozumieniu ustawy o CIT.
    Opisane przez Wnioskodawcę wydatki nie są refakturowane na inne podmioty.
    Rozliczenie księgowe powyższych wydatków nie wiąże się z ich ujęciem jako koszty rezerw
    albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

## Pytanie

Czy wydatki wymienione przez Wnioskodawcę, ujmowane na koncie RMK czynne są tzw.
    pośrednim kosztem uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15 ust. 4d Ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, opisane przez niego wydatki, które są lub będą ujmowane na
    koncie RMK czynne są tzw. pośrednim kosztem uzyskania przychodów, o którym mowa w
    art. 15 ust. 4d Ustawy o CIT [ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) – przyp. organu]
    i w zależności od długości okresu, którego dotyczą będą potrącalne w dacie poniesienia, o
    której mowa w art. 15 ust. 4e Ustawy o CIT, albo gdy okres ten będzie przekraczał rok
    podatkowy, będą stanowiły koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości
    okresu, którego dotyczą.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.
    Zgodnie z ogólną zasadą określoną w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania
    przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów
    lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
    wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich
    wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy oraz
    że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć
    wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia
    przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem
    podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy.
    Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące
    warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter
    ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien
    podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest
    sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów
    uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowo-skutkowego
    pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania
    przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich
    uzyskiwania.
    Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia
    do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania

    przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek
    przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie
    jego przychodu.
    Biorąc pod uwagę powyższe, przedmiot działalności Spółki, rodzaj świadczonych usług i
    sprzedawanych towarów oraz przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego instalacje, w
    opinii Wnioskodawcy należy uznać, że wskazane we wniosku wydatki są zasadne z punktu
    prowadzonej działalności gospodarczej, w konsekwencji czego stanowią koszt uzyskania
    przychodu.
    Odnosząc się do kwestii momentu zaliczenia ww. wydatków do kosztów podatkowych,
    zauważyć należy, że podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z
    przychodami.
    Przepisy ustawy o CIT wprowadzają pod tym względem kategorie kosztów:
    • bezpośrednio związanych z przychodami (tzw. bezpośrednie koszty uzyskania
      przychodów) oraz,
    • innych niż koszty bezpośrednio związane z przychodami (tzw. pośrednie koszty
      uzyskania przychodów).
    Regulacje dotyczące potrącalności kosztów bezpośrednio związanych z przychodami
    zawarte zostały w art. 15 ust. 4, 4b i 4c ustawy o CIT.
    W myśl art. 15 ust. 4 ustawy o CIT koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z
    przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku
    podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały
    odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    Stosownie do art. 15 ust. 4b ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio
    związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a
    poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:
    1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie
      później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli
      podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo
    2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia
      tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do
      sporządzania sprawozdania finansowego
    – są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im
    przychody.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4c ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio
    związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a
    poniesione po dniu, o którym mowa w ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku
    podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe
    lub składane zeznanie.
    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio
    związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w
    sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe
    jest „zidentyfikowanie” wpływu danego kosztu na wielkość osiągniętych przychodów. Do
    tej kategorii należą głównie te koszty, które mogą być przydzielone, przypisane do
    określonych wyrobów bądź usług. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku
    kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie
    jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru.
    Natomiast art. 15 ust. 4d oraz art. 15 ust. 4e ustawy o CIT regulują zasady potrącalności
    kosztów innych niż koszty bezpośrednio związane z przychodami.

    Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty
    bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty
    te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich
    część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
    przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których nie da się przypisać
    wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do
    ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami
    podatnika – brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał
    związany z nimi przychód. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in. koszty ogólnego
    zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną,
    ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników. Każdy z ww. wydatków jest związany z
    działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczynia się w sposób ogólny do osiągania
    przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego
    przychodu dany wydatek służy.
    W opinii Spółki, przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego wydatki należy uznać za
    koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, tzn. koszty
    uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami.
    Rodzaj świadczonych usług oraz sprzedawanych towarów, jak również sposób
    funkcjonowania przedsiębiorstwa Spółki uniemożliwia powiązanie przedmiotowych
    wydatków z konkretnym przychodem. W konsekwencji, brak możliwości bezpośredniego
    zidentyfikowania przychodów, którym poniesione wydatki mogłyby odpowiadać sprawia,
    że niewłaściwym byłoby analizowanie kosztów podatkowych z punktu widzenia kosztów
    uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z przychodami.
    W interpretacji indywidualnej z 3 kwietnia 2023 r. (Znak: 0112-KDIL2-2.4011.113.2023.1.
    MC) przedstawiono opis kosztów uzyskania przychodów innych niż bezpośrednio
    związanych z przychodami, który jest zbieżny ze stanowiskiem Wnioskodawcy: „są to
    wydatki związane z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczyniające się w
    sposób ogólny do osiągania przez niego przychodów, w przypadku których nie można
    jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy (np. koszty
    ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę
    prawną).”.
    Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że przedmiotowe wydatki rozliczane za
    pośrednictwem konta księgowego RMK czynne powinny być co do zasady potrącalne w
    dacie ich poniesienia, a w przypadkach gdy wydatki te dotyczą okresu przekraczającego
    rok podatkowy powinny stanowić koszt uzyskania przychodów proporcjonalnie do
    długości okresu, którego dotyczą.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów,
    z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach
    rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień,
    na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku),
    z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
    międzyokresowych kosztów.
    Uznać należy, że art. 15 ust. 4e ustawy o CIT odnosi się do pojęcia kosztu zdefiniowanego
    w art. 15 ust. 1 tej ustawy, a więc pojęcia kosztu w znaczeniu ustawy podatkowej, a nie w
    rozumieniu przepisów o rachunkowości. Wprawdzie ustawodawca w art. 15 ust. 4e
    ustawy o CIT, definiując termin poniesienia kosztu odwołał się do pewnych pojęć znanych
    przepisom o rachunkowości i niezdefiniowanych w ustawie o CIT jak rezerwy czy bierne
    rozliczenia międzyokresowe kosztów i w odniesieniu do tych wyrażeń niezbędne jest
    odwołanie się przy ich wykładni do przepisów ustawy o rachunkowości, nie ma jednak
    podstaw, aby dokonywać takiego zabiegu w stosunku do pojęcia kosztu.

    Za powyższym rozumieniem art. 15 ust. 4e ustawy o CIT przemawia jednolity i utrwalony
    pogląd prezentowany w orzecznictwie, zgodnie z którym o uznaniu danego przysporzenia
    czy wydatku (zobowiązania do jego poniesienia) za przychód, dochód czy koszt podatkowy
    decydują wyłącznie przepisy prawa podatkowego (por. wyroki NSA z: 9 czerwca 2016 r.
    sygn. akt II FSK 1237/13; z 24 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 1555/14; z 6 maja 2015 r.
    sygn. akt II FSK 1071/13; czy z 20 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 414/10).
    W ocenie Spółki, w zakresie przedmiotowych wydatków stanowiących na gruncie ustawy o
    CIT pośrednie koszty uzyskania przychodów dotyczących okresu nieprzekraczającego roku
    podatkowego, co do zasady momentem ich poniesienia, jest data, pod którą dany
    wydatek zostanie ujęty w księgach rachunkowych bez względu na rodzaj konta, na jakim
    zostanie dokonany zapis księgowy, nawet w sytuacji, gdy ujęcie następuje na kontach
    innych niż kosztowe (tj. nie są księgowane jako koszt), z wyjątkiem sytuacji, gdy
    dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych
    kosztów. Natomiast w odniesieniu do wydatków, które dotyczą okresu przekraczającego
    rok podatkowy stanowią one koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości
    okresu, którego dotyczą.
    Wnioskodawca pragnie zauważyć, że wnioski analogiczne, jak przedstawione wyżej,
    znajdują również odzwierciedlenie w konsekwentnej linii interpretacyjnej organów
    podatkowych. Stanowisko zbieżne z podejściem Wnioskodawcy zostało zaprezentowane
    przykładowo w następujących interpretacjach indywidualnych wydanych przez Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej:
    • z 24 maja 2024 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.125.2024.2.DD,
    • z 30 kwietnia 2024 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.117.2024.2.BS,
    • z 10 listopada 2023 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.477.2023.2.MF.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji stwierdzam, że zapadły one w
    indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego tę interpretację.
    Ponadto wskazuję, że powołane we wniosku orzeczenia sądu administracyjnego nie mogą
    wpłynąć na ocenę prawidłowości przedstawionych przez Państwa kwestii. Nie negując
    tych orzeczeń, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm
    prawa podatkowego, stwierdzam, że – moim zdaniem – teza badanych rozstrzygnięć nie
    ma zastosowania w tym postępowaniu.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
        będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
        będących przedmiotem decyzji wydanej:

        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.