Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.843.2024.3.LS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-17
Teza: Możliwość skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego.
Słowa kluczowe: cel-cele mieszkaniowe
deweloper
lokal-lokal mieszkalny
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Sprzedaż nieruchomości i praw
majątkowych.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 131

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 listopada 2024 r. wpłynął Pani wniosek z 3 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 7 grudnia 2024 r. (data
    wpływu 7 grudnia 2024 r.) oraz pismem z 27 grudnia 2024 r. (data wpływu 3 stycznia 2025
    r.). Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    W 2019 roku zbyła Pani odpłatnie nieruchomość przy ul. (...) w (...) oraz złożyła deklarację
    PIT-39 w której zobowiązała się Pani do wydatkowania kwoty 400 000 (czterysta tysięcy
    złotych) na cele mieszkaniowe do grudnia 2022 roku.
    Dnia 7 września 2021 r. zawarła Pani aktem notarialnym sporządzonym przed notariusz
    (...) Rep. (...) umowę deweloperską z firmą A. na zakup mieszkania przy ul. (...) w (...) o
    wartości 435.708,00 zł (słownie: czterysta trzydzieści pięć tysięcy siedemset osiem złotych).
    Całość kwoty za mieszkanie została zapłacona w transzach w 2021 i 2022 roku. Umowa ta
    została dopełniona aktem notarialnym o ustanowieniu odrębnej własności lokalu
    mieszkalnego i jego sprzedaży z dn. 28 czerwca 2023 r. Rep. A (...).
    Była Pani przekonana, że podpisanie umowy deweloperskiej i zapłata całej kwoty
    deweloperowi w 2022 roku dopełni Pani obowiązek z deklaracji PIT-39 za 2019 r.
    Bardzo Pani prosi o przychylne rozpatrzenie Pani sprawy. Jest Pani osobą, która pełni
    zawód zaufania publicznego - nauczycielem, przestrzega Pani norm etycznych, moralnych
    i społecznych. Nigdy nie była Pani ukarana za żadne przestępstwo w tym skarbowe, nie
    zalegała Pani w podatkach.
    Pytania
      1. Czy w Pani przypadku można zaliczyć całą kwotę tj. 435 708 zł przelaną na konto
        Dewelopera w 2022 roku wydatkowaną na cele mieszkaniowe?
      2. Czy umowę deweloperską zawartą 7 września 2021 roku dopełnioną później umową
        ustanowienia odrębnej własności 28 czerwca 2023 roku można zaliczyć jako
        wydatkowanie pieniędzy na cele mieszkaniowe?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie wywiązała się Pani z obowiązku wydatkowania kwoty ze sprzedaży
    nieruchomości z 2019 r. na cele mieszkaniowe, podpisując umowę deweloperską w dniu
    7.09.2021 z A. Całą kwotę zakupu mieszkania przelała Pani na rachunek bankowy
    wskazany przez Dewelopera do października 2022 roku. Harmonogram wpłat na rzecz A.
    01.09.2021 - 10 000 zł, 06.09.2021 - 11 785,4 zł, 30.09.2021 - 65 356,2 zł, 29.11.2021 - 65
    356,2 zł, 07.02.2022 - 87 141,6 zł, 04.04.2022 - 87 141,6 zł, 04.07.2022 - 65 356,2 zł
    03.10.2022 - 43 570,8 zł. Końcowy Akt notarialny zawarty 28.06.2023 roku potwierdza
    zakup mieszkania, a tym samym wydatkowanie pieniędzy zgodnie z zobowiązaniem.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
      oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,

      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a)-c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Przytoczony przepis formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości,
    jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed
    upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie, rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym
    samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz
    ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
    nastąpiło nabycie lub wybudowanie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10
    ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota
    uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww.
    praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    W świetle powyższego przyjmując za Panią, że w 2019 r. zbyła Pani odpłatnie
    nieruchomość przy ul. (...) w (...) oraz złożyła deklarację PIT-39 w której zobowiązała się do
    wydatkowania kwoty 400 000 zł na cele mieszkaniowe do grudnia 2022 r., należy wskazać,
    że sprzedaż ww. nieruchomości stanowiła źródło przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1
    pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegające
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ odpłatne zbycie
    zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie. Przedmiotem Pani wątpliwości jest możliwość skorzystania ze
    zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    W myśl art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1
      pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy:
      Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący
      różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw
      określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d,
      powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1
      pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.
    Zgodnie z uregulowaniami zawartymi w art. 19 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie
      określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena,
      bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub
      praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej.
      Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
    Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w
    ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za
    koszty odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie
    wydatki poniesione przez zbywającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść do
    skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością). Można do
    takich kosztów zaliczyć np.: koszty wyceny sprzedawanej nieruchomości przez
    rzeczoznawcę majątkowego, koszty pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości, wydatki
    związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej, koszty i opłaty
    sądowe, o ile były ponoszone przez zbywcę. Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym
    zbyciem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy.

    Ustalenie kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia odbywa się natomiast
    zgodnie z art. 22 ust. 6c lub 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w
    zależności od tego, czy zbywaną nieruchomość lub prawo nabyto odpłatnie, czy
    nieodpłatnie.
    Na podstawie art. 22 ust. 6c ww. ustawy:
      Koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10
      ust. 1 pkt 8 lit. a-c, z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty
      nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o
      udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych,
      poczynione w czasie ich posiadania.
    W myśl art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10
      ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny
      sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw
      majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku
      od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa
      przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej
      wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od
      spadków i darowizn. Do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w
      drodze spadku zalicza się również udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia
      poniesione przez spadkodawcę oraz przypadające na podatnika ciężary spadkowe,
      w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub zbywanego prawa odpowiada
      łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych nabytych przez podatnika. Przez ciężary
      spadkowe, o których mowa w zdaniu drugim, rozumie się spłacone przez podatnika
      długi spadkowe, zaspokojone roszczenia o zachowek oraz wykonane zapisy zwykłe i
      polecenia, również w przypadku, gdy podatnik spłacił długi spadkowe, zaspokoił
      roszczenia o zachowek lub wykonał zapisy zwykłe i polecenia po dokonaniu
      odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c.
    Zgodnie z art. 22 ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur
      VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów
      stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.
    Jak wynika z powyższych przepisów, podstawą obliczenia podatku jest dochód, stanowiący
    różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości określonym zgodnie z
    art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych a kosztami uzyskania
    przychodu ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Tak obliczony dochód podlega opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych.
    Stosownie do treści art. 30e ust. 4 ww. ustawy:
      Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu
      podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
      1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i
      praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny
      podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt
      131, lub
      2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Z kolei, jak stanowi art. 30e ust. 5 ww. ustawy:

      Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art.
      10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.
    W myśl natomiast art. 30e ust. 7 ww. ustawy:
      W przypadku niewypełnienia warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131
      podatnik jest obowiązany do złożenia korekty zeznania, o którym mowa w art. 45
      ust. 1a pkt 3, i do zapłaty podatku wraz z odsetkami za zwłokę; odsetki nalicza się od
      następnego dnia po upływie terminu płatności, o którym mowa w art. 45 ust. 4 pkt 4,
      do dnia zapłaty podatku włącznie.
    Przepis art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy stanowi, że:
      Wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i
      praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada
      iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele
      mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie
      trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie,
      przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został
      wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione
      na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw majątkowych.
    Dochód zwolniony należy obliczyć według następującego wzoru:
    dochód zwolniony = D × W/P
    gdzie:
    D – dochód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa,
    W – wydatki poniesione na cele mieszkaniowe wymienione w art. 21 ust. 25 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych,
    P – przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa.
    Należy wyjaśnić, że powyższe zwolnienie obejmuje taką część dochodu uzyskanego z
    tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości, jaka proporcjonalnie odpowiada udziałowi
    poniesionych wydatków na własne cele mieszkaniowe w osiągniętych przychodach z
    odpłatnego zbycia.
    W sytuacji, gdy przychód z odpłatnego zbycia zostanie w całości przeznaczony na cele
    mieszkaniowe, to wówczas uzyskany z tego tytułu dochód będzie w całości korzystał ze
    zwolnienia od podatku dochodowego.
    Cele mieszkaniowe, których sfinansowanie przychodem z odpłatnego zbycia
    nieruchomości lub praw majątkowych uprawnia do skorzystania ze zwolnienia z
    opodatkowania, wymienione zostały w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Stosownie do treści art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się:
      1) wydatki poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
      mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
      także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,

      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
      udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
      mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
      prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
      również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu
      lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
      prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
      przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
      mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne
      własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego
      lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Zgodnie z art. 21 ust. 25a ww. ustawy:
      Wydatki, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, uznaje się za wydatki poniesione na
      cele mieszkaniowe, jeżeli przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 131,
      nastąpiło nabycie własności rzeczy lub praw wymienionych w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, w
      związku z którymi podatnik ponosił wydatki na nabycie.
    Znaczenie tej regulacji (art. 21 ust. 25a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych) oraz zakres jej obowiązywania – w odniesieniu do wydatków z umowy
    deweloperskiej - omówił Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z 20 lutego 2024 r. o
    sygn. akt. II FSK 713/21. Sąd podkreślił, że:
      (...) z dniem 1 stycznia 2019 r. na mocy art. 1 pkt 5 lit. b ustawy z 23 października
      2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o
      podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z
      2018 r. poz. 2159; dalej: „ustawa zmieniająca”) do ustawy o podatku dochodowym
      od osób fizycznych dodano art. 21 ust. 25a, zgodnie z którym wydatki, o których
      mowa w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, uznaje się za wydatki poniesione na cele mieszkaniowe,
      jeżeli przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, nastąpiło nabycie
      własności rzeczy lub praw wymienionych w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, w związku z którymi
      podatnik ponosił wydatki na nabycie. Jednocześnie, na mocy art. 16 ustawy
      zmieniającej, m.in. dodany art. 21 ust. 25a stosuje się do dochodów (przychodów)
      uzyskanych od dnia 1 stycznia 2019 r. (...). Podnieść w tym miejscu należy, że - jak
      wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 marca 2019 r., sygn. akt II FSK
      854/17 - dopiero zatem ustawą nowelizującą z dnia 23 października 2018 r.
      prawodawca wyraźnie rozszerzył warunki korzystania z tzw. ulgi mieszkaniowej o
      wymóg nabycia preferowanego prawa majątkowego w terminie tożsamym z
      przyjętym dla poniesienia wydatków. W ocenie NSA przepis art. 21 ust. 25a PDOFizU
      stanowi novum legislacyjne, podobnie zresztą jak zmiany treści art. 21 ust. 1 pkt 131
      tej ustawy. Tym samym przepis art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z ust. 25 pkt 1 lit. c
      PDOFizU w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2019 r. nie zawiera wymogu
      nabycia preferowanego prawa majątkowego (...) w terminie tożsamym z przyjętym
      dla poniesienia wydatków, gdzie taki warunek został dopiero wprowadzony z dniem
      1 stycznia 2019 w postaci art. 21 ust. 25a PDOFizU
    Ważne jest również to, że w myśl art. 21 ust. 26 wskazanej ustawy:

      Przez własny budynek, lokal lub pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d
      i e, rozumie się budynek, lokal lub pomieszczenie stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika lub do którego podatnikowi przysługuje spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni
      mieszkaniowej lub udział w takich prawach. Przez własne budynek, lokal lub
      pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d i e, rozumie się również
      niestanowiące własności lub współwłasności podatnika budynek, lokal lub
      pomieszczenie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, podatnik nabędzie
      ich własność lub współwłasność albo spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu,
      prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udział w takich
      prawach, jeżeli uprzednio prawo takie mu nie przysługiwało.
    Stosownie do art. 21 ust. 28 ww. ustawy:
      Za wydatki, o których mowa w ust. 25, nie uważa się wydatków poniesionych na:
      1) nabycie gruntu lub udziału w gruncie, prawa wieczystego użytkowania gruntu lub
      udziału w takim prawie, budynku, jego części lub udziału w budynku, lub
      2) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę, adaptację lub remont budynku
      albo jego części - przeznaczonych na cele rekreacyjne.
    Z kolei jak stanowi art. 21 ust. 30 ww. ustawy:
      Przepis ust. 1 pkt 131 nie ma zastosowania do tej części wydatków, o których mowa
      w ust. 25 pkt 2, które podatnik uwzględnił korzystając z ulg podatkowych, w
      rozumieniu Ordynacji podatkowej, przy opodatkowaniu podatkiem dochodowym
      oraz do tej części wydatków, o których mowa w ust. 25 pkt 2, którymi sfinansowane
      zostały wydatki określone w ust. 25 pkt 1, uwzględnione przez podatnika
      korzystającego z ulg podatkowych, w rozumieniu Ordynacji podatkowej, przy
      opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Z istoty rozwiązania zawartego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wynika więc, że podstawową okolicznością decydującą o możliwości
    skorzystania z przedmiotowego zwolnienia jest przeznaczenie środków uzyskanych ze
    sprzedaży nieruchomości (ich części oraz udziału) i określonych praw majątkowych - nie
    później niż w okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w którym została ona
    dokonana - na wskazane w art. 21 ust. 25 z uwzględnieniem art. 21 ust. 25a tej ustawy
    własne cele mieszkaniowe. Zawarte w tym przepisie wyliczenie tzw. wydatków
    mieszkaniowych, których realizacja uprawnia do zastosowania tego zwolnienia, ma
    charakter enumeratywny (wyczerpujący).
    Z informacji podanych przez Panią we wniosku wynika, że:
        7 września 2021 r. zawarła Pani aktem notarialnym umowę deweloperską na zakup
        mieszkania,
        całość kwoty za mieszkanie została zapłacona w transzach w 2021 i 2022 roku,
        umowa ta została dopełniona aktem notarialnym o ustanowienie odrębnej
        własności lokalu mieszkalnego i jego sprzedaży z 28 czerwca 2023 r.
    Rozstrzygającym zatem jest ustalenie, czy w związku z zawarciem przez Panią umowy
    deweloperskiej, przelane przez Panią w całości kwoty za mieszkanie w transzach w 2021 i
    2022 roku, mogą stanowić wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, a uzyskany dochód z odpłatnego zbycia przez Panią
    nieruchomości, korzystać ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 131 omawianej
    ustawy - w przypadku, gdy zawarcie umowy przeniesienia własności lokalu mieszkalnego
    nie nastąpiło do 31 grudnia 2022 r.

    Zgodnie z art. 5 pkt 6 ustawy z 20 maja 2021 r. o ochronie praw nabywcy lokalu
    mieszkalnego lub domu jednorodzinnego oraz deweloperskim funduszu gwarancyjnym
    (Dz.U. z 2021 r. poz. 1177 ze zm.):
      Użyte w ustawie określenia oznaczają:
      umowa deweloperska - umowę zawartą między nabywcą a deweloperem, na
      podstawie której deweloper zobowiązuje się do wybudowania budynku oraz
      ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego i przeniesienia własności tego
      lokalu oraz praw niezbędnych do korzystania z tego lokalu na nabywcę albo
      zabudowania nieruchomości gruntowej stanowiącej przedmiot własności lub
      użytkowania wieczystego domem jednorodzinnym i przeniesienia na nabywcę
      własności tej nieruchomości lub użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i
      własności domu jednorodzinnego na niej posadowionego stanowiącego odrębną
      nieruchomość lub przeniesienia ułamkowej części własności tej nieruchomości wraz
      z prawem do wyłącznego korzystania z części nieruchomości służącej zaspokajaniu
      potrzeb mieszkaniowych, a nabywca zobowiązuje się do spełnienia świadczenia
      pieniężnego na poczet nabycia tego prawa.
    Zauważyć należy, że wskazany uprzednio art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych posługuje się terminem „nabycie”. Pojęcie to nie zostało
    zdefiniowane w ustawie, co nie oznacza, że może być rozumiane inaczej niż jako uzyskanie
    własności, np. lokalu mieszkalnego. Należy zatem odwołać się do przepisów prawa
    cywilnego, które stanowią, że „nabycie” obejmuje każde uzyskanie własności.
    Moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym określany jest zgodnie z
    normami prawa cywilnego.
    Zgodnie z art. 155 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz.
    1061 ze zm.):
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    W myśl art. 156 ww. Kodeksu:
      Jeżeli zawarcie umowy przenoszącej własność następuje w wykonaniu zobowiązania
      wynikającego z uprzednio zawartej umowy zobowiązującej do przeniesienia
      własności, z zapisu zwykłego, z bezpodstawnego wzbogacenia lub z innego
      zdarzenia, ważność umowy przenoszącej własność zależy od istnienia tego
      zobowiązania.
    Zgodnie z art. 157 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości została
      zawarta pod warunkiem lub z zastrzeżeniem terminu, do przeniesienia własności
      potrzebne jest dodatkowe porozumienie stron obejmujące ich bezwarunkową zgodę
      na niezwłoczne przejście własności.
    Stosownie natomiast do treści art. 158 ww. Kodeksu:
      Umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości powinna być
      zawarta w formie aktu notarialnego. To samo dotyczy umowy przenoszącej
      własność, która zostaje zawarta w celu wykonania istniejącego uprzednio
      zobowiązania do przeniesienia własności nieruchomości; zobowiązanie powinno być
      w akcie wymienione.
    Z treści przywołanych przepisów jednoznacznie wynika, że przeniesienie własności
    nieruchomości następuje z chwilą zawarcia w formie aktu notarialnego ostatecznej
    umowy sprzedaży nieruchomości. Zarówno zawarcie umowy deweloperskiej, jak też

    dokonanie - stosownie do tej umowy - wpłat na poczet ceny, bez wątpienia prowadzi do
    nabycia własności nieruchomości, ale nie jest z nim równoważne. Moment przeniesienia
    własności nieruchomości został określony w art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego. Artykuł 158
    Kodeksu cywilnego przesądza natomiast o formie tej czynności prawnej. Umowa
    deweloperska nie jest umową przenoszącą własność nieruchomości - jest niejako
    przyrzeczeniem do przeniesienia na nabywcę, po zakończeniu przedsięwzięcia
    deweloperskiego, prawa własności do lokalu, co nastąpi dopiero w momencie zawarcia,
    np. umowy sprzedaży przenoszącej własność nieruchomości. Treścią umowy
    deweloperskiej jest zatem jedynie zobowiązanie się stron do ustanowienia na rzecz
    nabywcy - po zakończeniu przedsięwzięcia deweloperskiego - odrębnej własności lokalu
    mieszkalnego i przeniesienia własności tego lokalu na nabywcę, lecz własności tej (sama)
    umowa deweloperska nie przenosi.
    Innymi słowy, brak zawarcia umowy przeniesienia własności nieruchomości w formie aktu
    notarialnego w terminie trzech lat liczonych od końca roku podatkowego, w którym
    nastąpiło zbycie nieruchomości, ma oczywisty skutek w postaci braku nabycia własności
    tej nieruchomości, a tym samym powoduje niewypełnienie warunków niezbędnych do
    skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 w związku z art. 21 ust.
    25 pkt 1 i art. 21 ust. 25a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis art.
    21 ust. 1 pkt 131 tej ustawy wiąże bowiem skutek prawny w postaci zwolnienia
    określonego dochodu od opodatkowania (podatkiem dochodowym) zarówno z terminem
    wydatkowania środków pieniężnych, jak i z faktem dysponowania przez podatnika tytułem
    własności lub współwłasności do nieruchomości.
    Podsumowując, skoro do 31 grudnia 2022 r. nie zawarła Pani umowy przeniesienia prawa
    własności nieruchomości na Pani rzecz, to - w opisanych okolicznościach - nie przysługuje
    Pani możliwość skorzystania ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 w związku z
    art. 21 ust. 25 pkt 1 i art. 21 ust. 25a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest adekwatnie do zadanego pytania możliwość
    skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Kwestia powstania źródła przychodu
    na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 cyt. ustawy z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości nie
    była przedmiotem interpretacji.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis stanu faktycznego/zdarzenia
    przyszłego przedstawionego we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania
    indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego
    (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego
    postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne
    skutki prawne.
    Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy
    okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje
    stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu
    (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku

    ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od
    zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie
    Pani chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.