Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP1/4512-223/16-2/AW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2016-03-31
Teza: opodatkowanie zwrotu kosztu podatku od nieruchomości
Słowa kluczowe: czynności-czynności podlegające opodatkowaniu; podatek
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.) oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r. poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 10 marca 2016 r. (data wpływu 14 marca 2016 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania zwrotu kosztu podatku od nieruchomości - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 14 marca 2016 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania zwrotu kosztu podatku od nieruchomości.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

R. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. K (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT, składa więc wymagane przepisami podatkowymi deklaracje na podatek od towarów i usług, tj. miesięczne deklaracje VAT-7. Spółka posiada na terytorium kraju stałą siedzibę swojej działalności gospodarczej, a przedmiotem prowadzonej przez nią działalności obok kupna i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek, jest między innymi wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi.

Wnioskodawca, w dniu 6 sierpnia 2015 roku, zawarł z T. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa (dalej: „T.” lub „Sprzedawca”) umowę w formie aktu notarialnego Repertorium A (dalej: „Umowa”), której przedmiotem było przeniesienie prawa własności do nieruchomości (dalej: „Nieruchomość”) (biurowiec) ze Sprzedawcy na Spółkę.

Konsekwencją zawarcia powyższej transakcji było przeniesienie z mocy prawa umów najmu podpisanych z najemcami przez Sprzedającego, na Wnioskodawcę. Wśród najemców znajduje się D. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dawniej: C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością dalej: „Najemca”), z którym Sprzedawca zawarł w dniu 11 marca 2014 roku umowę najmu; dalej: „Umowa Najmu”). Stosowne zawiadomienie, o zmianie właściciela Nieruchomości, a co za tym idzie wynajmującego, zostało sporządzone kilkanaście dni po dniu nabycia Nieruchomości i przekazane Najemcy.

Jedno z postanowień Umowy (punkt 8.17) reguluje kwestię dotyczącą braku otrzymania przez Spółkę zwolnienia z podatku od nieruchomości, w zakresie, w jakim dotyczy ono gruntu i budynku. Powyższe zwolnienie będzie miało wpływ na wyliczenie wysokości opłat eksploatacyjnych, którymi obciążany byłby Najemca. Zgodnie jednak z powyższą Umową Najmu, Najemca nie ma obowiązku pokrywania podatku od nieruchomości (gruntu i budynku) do dnia 31 grudnia 2017 roku, między innymi również w przypadku, gdy zwolnienie z podatku od nieruchomości zostanie utracone w wyniku sprzedaży Nieruchomości.

W związku z powyższym i pod warunkiem, że Spółka po zmianie właściciela Nieruchomości będzie w przyszłości zobowiązana do pokrywania podatku od nieruchomości liczonego od powierzchni wynajmowanej przez Najemcę, Sprzedający zobowiązał się zwrócić Wnioskodawcy, za okres od dnia 1 września 2015 roku do dnia 31 grudnia 2017 roku, kwotę podatku od nieruchomości, w zakresie jakim dotyczy ona gruntu i budynku.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy zwrot wartości podatku od nieruchomości przez Sprzedawcę na rzecz Wnioskodawcy będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy:

W myśl przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z pózn. zm., dalej: „Ustawa VAT”) zdaniem Spółki, kwoty przekazywane tytułem opłat na podatek od nieruchomości nie stanowią zapłaty z tytułu wykonania usługi, a tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawa VAT, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 8 ust. 1 Ustawy VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

Natomiast stosownie do art. 8 ust. 2a Ustawy VAT, w przypadku, gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.

Jak wynika z powyższych przepisów Ustawy VAT, definicja odpłatnego świadczenia usług zawarta w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT jest bardzo szeroka.

Przy czym nie oznacza to jednak, że powyższa definicja obejmuje swoim zakresem wszystkie sytuacje gospodarcze zaistniałe pomiędzy podmiotami, których efektem jest powstanie przysporzenia pieniężnego po jednej stronie na skutek określonego działania bądź zaniechania działania drugiej strony.

Aby każde działanie lub powstrzymanie się od działania mogło zostać uznane za usługę podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:

*   w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona jest bezpośrednio beneficjentem świadczenia (odnosi zindywidualizowaną korzyść),

*   świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Ponadto związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można było powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Potwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lutego 2007 roku (sygn. I FSK 94/06) oraz w wyroku z dnia 5 listopada 2014 r. (sygn. akt. I FSK 1540/13).

Tym samym, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegała tylko ta czynność wykonywana w ramach umowy zobowiązaniowej, w przypadku której istnieje odbiorca świadczenia (konsument) odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie usługą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W związku z powyższym w opinii Spółki, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, nie będzie ona świadczyła usługi na rzecz Sprzedawcy, ponieważ otrzymanie zwrotu poniesionej opłaty tytułem podatku od nieruchomości przez Wnioskodawcę od T., na podstawie zawartej Umowy Najmu i Umowy nie będzie wiązało się ze spełnieniem świadczenia wzajemnego, gdyż Spółka w ramach umowy zobowiązaniowej nie będzie wykonywała żadnej czynności na rzecz Sprzedawcy, którą można by uznać za usługę. Spółka nie odniesie żadnej zindywidualizowanej korzyści, gdyż otrzymany w przyszłości zwrot kosztów poniesionych, jeżeli będzie taka konieczność, na zapłatę podatku od nieruchomości, w zakresie wskazanym w Umowie Najmu i Umowie, będzie stanowił w istocie rekompensatę Spółki z tytułu postanowień umowy Najmu zawartej przez Sprzedającego z Najemcą. Tym samym otrzymany zwrot wydatku przez Wnioskodawcę nie będzie stanowił dla niego korzyści o charakterze majątkowym.

Podsumowując, aby dana czynność (usługa) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia, czyli wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.

Reasumując, otrzymany w przyszłości przez Spółkę od T. zwrot wydatku poniesionego na uregulowanie podatku od nieruchomości nie będzie stanowił jej wynagrodzenia za świadczenie usługi na rzecz Sprzedawcy w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, gdyż nie będzie występował pomiędzy Wnioskodawcą a Sprzedawcą żaden element tworzący stosunek zobowiązaniowy (cywilnoprawny), który można byłoby uznać za świadczenie usług. Zatem, skoro podatek od nieruchomości w myśl powołanych przepisów Ustawy VAT nie jest wynagrodzeniem za świadczoną usługę, otrzymany przez Spółkę zwrot wartości podatku od nieruchomości nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Zakres tych czynności sformułowany został odpowiednio w art. 7 oraz art. 8 ww. ustawy. I tak, stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Natomiast na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Zatem każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:

*   w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
*   świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Należy podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało, jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem VAT wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Zainteresowany będący czynnym podatnikiem podatku VAT zawarł ze Sprzedawcą umowę dotyczącą przeniesienia prawa własności nieruchomości. Jak wynika z opisu sprawy konsekwencją nabycia nieruchomości było przeniesienie na Wnioskodawcę umów najmu podpisanych przez Sprzedawcę z najemcami. Z zawartej umowy najmu wynika, że najemca nie ma obowiązku pokrywania kosztów podatku od nieruchomości w przypadku gdy zwolnienie od podatku od nieruchomości zostanie utracone w związku ze sprzedażą nieruchomości. W takich okolicznościach sprawy Sprzedający zobowiązał się do zwrotu Wnioskodawcy kwoty podatku od nieruchomości w zakresie w jakim dotyczy on gruntu i budynku za okres od 1 września 2015 r. do 31 grudnia 2017 r.

Wątpliwości Zainteresowanego odnoszą się do kwestii opodatkowania zwrotu wartości podatku od nieruchomości dokonanej przez Sprzedawcę na rzecz Wnioskodawcy.

Wskazać w tym miejscu należy, że kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

I tak, w wyroku z dnia 15 lipca 1982 r. w sprawie Hong-Kong Trade Development Council, TSUE stwierdził, że wskazane w sprawie czynności podlegają opodatkowaniu jedynie wtedy, gdy zostały wykonane odpłatnie. Analizując głębiej ten problem Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z dnia 8 marca 1988 r. w sprawie Apple and Pear Development Council stwierdził, że czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem.

Pojęcie „odpłatności” pojawiło się również w orzeczeniu z dnia 5 lutego 1981 r. C-154/80 Staatssecretaris van Financiën przeciwko Association coopérative „Coóperatieve Aardappelenbewaarplaats GA”, które zapadło na tle przepisów I Dyrektywy VAT z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EWEC). Trybunał wskazał, że termin „zapłata” stanowi integralną część przepisów prawa wspólnotowego, które nie odwołuje się do prawa państw członkowskich dla ustalenia jego znaczenia i zakresu. Stąd też wykładnia tego wyrażenia nie może być pozostawiona dyskrecjonalnemu władztwu każdego państwa członkowskiego. Ponadto Trybunał przypomniał, że świadczenie podlega opodatkowaniu jedynie w wypadku, gdy podstawę opodatkowania stanowi świadczenie wzajemne otrzymane przez świadczącego usługę. Musi również istnieć możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego. W końcu – jak wskazał Trybunał – świadczenie wzajemne musi stanowić pewną wartość subiektywną, gdyż podstawą opodatkowania jest świadczenie wzajemne rzeczywiście otrzymane, nie zaś wartość otrzymana według kryteriów obiektywnych.

Na uwagę zasługuje także orzeczenie w sprawie C-16/93 pomiędzy R.J. Tolsma a Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden (Holandia), gdzie podkreślono, że dla wystąpienia opodatkowania podatkiem od towarów i usług konieczne staje się zaistnienie bezpośredniego związku płatności z konkretną czynnością oraz istnienie konsumenta tej czynności.

Zatem pod pojęciem odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).

W konsekwencji należy stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W omawianej sytuacji Wnioskodawca w zamian za otrzymany od Sprzedawcy zwrot wartości podatku od nieruchomości nie będzie świadczył na rzecz tego podmiotu żadnej usługi ani nie będzie dokonywał żadnej dostawy towarów. Nie dojdzie do spełnienia wzajemnych świadczeń pomiędzy Spółką i Sprzedającym, co zgodnie z tezami zawartymi w ww. orzeczeniach jest istotą odpłatnego świadczenia usług. W związku z przeniesieniem na Wnioskodawcę umów najmu zawartych przez Sprzedającego z najemcami, Zainteresowany będzie świadczył usługi najmu na rzecz Najemców za które będzie otrzymywał ustalone umownie wynagrodzenie nie obejmujące wartości podatku od nieruchomości. Natomiast zwrot kosztu podatku od nieruchomości na rzecz Wnioskodawcy do którego zobowiązał się Sprzedający nie będzie się wiązał z żadnym świadczeniem Spółki na rzecz Sprzedającego.

Zatem należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że otrzymany zwrot podatku od nieruchomości od Sprzedającego nie będzie stanowił wynagrodzenia na świadczenie usługi na rzecz Sprzedającego w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, a tym samym nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem VAT.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.