Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.470.2025.3.AZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-24
Teza: Ustalenie, czy wydatki na sfinansowanie zakupu kanapek dla
pracowników stanowią dla Spółki koszty uzyskania przychodu
na podstawie art 15 ust. 1 ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: catering
koszt-koszty uzyskania przychodów
posiłki
pracownik
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktyczny w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych i podatku
    dochodowego od osób fizycznych, który dotyczy ustalenia, czy:

        wydatki na sfinansowanie zakupu kanapek dla pracowników stanowią dla Spółki
        koszty uzyskania przychodu na podstawie art 15 ust. 1 ustawy o CIT;
        pracownicy Spółki nie osiągają przychodu stypizowanego w art. 12 ust. 1 ustawy o
        podatku dochodowym osób fizycznych z tytułu nieodpłatnego udostępniania im
        kanapek przez Spółkę i tym samym, na Spółce nie ciążą obowiązki płatnika podatku
        dochodowego od osób fizycznych w tym zakresie.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 30 września 2025 r. (wpływ do organu 30 września 2025 r.
    ).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawcą niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest spółka A.
    SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ (dalej jako: „Wnioskodawca” lub
    „Spółka”). Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym w rozumieniu art. 3 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Przedmiotem przeważającej działalności Spółki jest przygotowanie oraz dostarczanie
    żywności dla odbiorców zewnętrznych (katering).
    Przedmiotem niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest następujący
    stan faktyczny.
    Spółka dokonuje wydatków w celu całościowego sfinansowania kanapek udostępnianych
    nieodpłatnie swoim pracownikom.
    Kanapki są udostępniane pracownikom w miejscach ogólnodostępnych, w siedzibie
    działalności Spółki.
    Kanapki dostępne są raz w tygodniu, w dni kiedy większość pracowników przebywa w
    biurze.
    Pracownicy mają do kanapek swobodny dostęp - mogą je konsumować bez ponoszenia
    żadnych kosztów. Konsumpcja kanapek nie jest obowiązkowa dla pracowników, a każdy z
    pracowników może podjąć się konsumpcji kanapek w dowolnej ilości.
    Wnioskodawca nie prowadzi ewidencji ani nie dokumentuje, którzy z jego pracowników
    skorzystali z poczęstunku w postaci kanapek, ani w jakim zakresie.
    Udostępnianie pracownikom kanapek nie jest obowiązkiem Spółki wynikającym z
    przepisów prawa, w tym przepisów z zakresu BHP. Sfinansowanie kanapek stanowi
    wyłącznie przejaw dobrej woli Spółki i nie wynika z żadnych ustawowych zobowiązań
    wobec jej pracowników.
    Wydatki na sfinansowanie pracownikom kanapek nie są wydatkami ze środków z
    Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych.
    Spółka traktuje swoje działanie jako element polityki wewnętrznej, mającej na celu
    poprawę warunków pracy, zwiększenie efektywności oraz lojalności zespołu pracowników
    oraz ogólną poprawę atmosfery wśród jej pracowników.
    Z uwagi na powyższy stan faktyczny, u Spółki powstały wątpliwości w przedmiocie skutków
    podatkowych wynikających z finansowania oraz nieodpłatnego udostępniania kanapek jej
    pracownikom.
    Przez wzgląd na powyższe Wnioskodawca zdecydował się wystąpić z niniejszym
    wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej do Dyrektora KIS w celu ustalenia przez
    niego powyższych skutków podatkowych.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego

    Pismem z 30 września 2025 r. (data wpływu 30 września 2025 r.) uzupełnili Państwo
    wniosek w odpowiedzi na wezwanie organu i wskazali Państwo, że:
    1. Spółka traktuje swoje działanie jako element polityki wewnętrznej, mającej na celu
      poprawę warunków pracy, zwiększenie efektywności oraz lojalności zespołu
      pracowników oraz ogólną poprawę atmosfery wśród jej pracowników.
      Dodatkowo jak wskazano we własnym stanowisku w ocenie Wnioskodawcy wydatki
      ponoszone przez Spółkę na zakup gotowych, lekkich posiłków (kanapek)
      udostępnianych pracownikom w miejscu pracy, mają charakter racjonalny
      gospodarczo i pozostają w funkcjonalnym związku z jej przychodami. Regularne
      spożywanie posiłków w czasie pracy pozytywnie wpływa na koncentrację, utrzymanie
      sprawności psychofizycznej oraz ogólną efektywność pracowników. Udostępnienie
      posiłków bezpośrednio w miejscu pracy eliminuje potrzebę opuszczania zakładu w
      celu zakupu jedzenia, co skraca przestoje i sprzyja ciągłości wykonywania obowiązków
      służbowych pracowników. Udostępnianie pracownikom kanapek pozytywnie wpływa
      na klimat organizacyjny i relacje w zespole. W efekcie rośnie lojalność pracowników,
      co ogranicza rotację kadry oraz zmniejsza koszty Wnioskodawcy związane z rekrutacją
      i wdrażaniem nowych osób. Utrzymanie stabilnego, zaangażowanego i efektywnego
      zespołu stanowi tym samym istotny czynnik wspierający osiąganie przez Spółkę
      stabilnych przychodów. Z uwagi na to – zdaniem Wnioskodawcy – wydatki na
      sfinansowanie zakupu kanapek powinny stanowić dla Spółki koszty uzyskania
      przychodów. Powyższe obrazuje zatem związek z przychodami ponoszonych kosztów.
      Dodatkowo wskazać należy, że w obliczu problemów z dostępnością wykwalifikowanej
      kadry inwestycja w dobrostan pracowników oraz ich efektywność jest kluczem do
      osiągania wyników finansowych. Istnieje ścisła korelacja między wydajnością pracy a
      postawą jaką reprezentuje pracownik. Dla firmy Wnioskodawcy jak i wielu
      pracodawców w Polsce oczywiste jest, że inwestycja w dobrostan pracowników jest
      wprost skorelowana z efektywnością procesów które mają bezpośrednie przełożenie
      na realizacje założeń biznesowych.
      Inwestycja w dobrostan pracowników objawia się między innymi organizacją
      wygodnej przestrzeni do pracy oraz zapewnieniu drobnych przekąsek takich jak
      owoce, soki, bakalie, kanapki.
      Dodatkowo inwestycja w tego rodzaju benefity:
      1) wspiera wizerunek pracodawcy oraz pozwala na obniżenie kosztów rekrutacji
      2) powoduje mniejszą rotację pracowników co przekłada się bezpośrednio na
        oszczędności na nowych rekrutacjach,
      3) dobrze odżywieni pracownicy wykazują większą efektywność, większą odporność na
        stres co wpływa na wydajność procesów,
      4) dobrze odżywieni pracownicy mniej chorują co się przekłada na oszczędności w
        zakresie nadmiarowych wynagrodzeń,
      5) swobodny dostęp do przekąsek powoduje, że pracownicy oszczędzają swój czas
        poświęcając go na obowiązku służbowe.
    2. Kanapki są kupowane od innej firmy.
    3. Przez sfinansowanie kanapek należy zatem rozumieć poniesienie przez Wnioskodawcę
      kosztu ich zakupu.
    4. Wszystkie wydatki, o których mowa we wniosku pokrywane są ze środków własnych,
      nie są one zwracane Wnioskodawcy w jakiejkolwiek formie i nie zostały odliczone od
      podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym.
    5. Na pytanie organu, czy wszystkie wymienione w opisie sprawy wydatki są finansowane
      ze środków obrotowych Spółki odpowiedzieli Państwo, że tak.

    6. Na pytanie organu, czy wydatki ponoszone przez Państwa z tytułu zapewnienia
      kanapek dla pracowników będą udokumentowane (np. fakturą VAT) odpowiedzieli
      Państwo, że tak, będą udokumentowane fakturami Vat.
    7. Na pytanie organu, czy są Państwo w stanie określić, kto skorzystał z posiłków oraz
      jaka wartość posiłków (kanapek) przypada na daną osobę (pracownika) odpowiedzieli
      Państwo, że Wnioskodawca nie jest w stanie tego określić.
    Pytania
    1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że wydatki na sfinansowanie zakupu
      kanapek dla pracowników stanowią dla Spółki koszty uzyskania przychodu na
      podstawie art 15 ust. 1 ustawy o CIT?
    2. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że jego pracownicy nie osiągają
      przychodu stypizowanego w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym osób
      fizycznych z tytułu nieodpłatnego udostępniania im kanapek przez Spółkę i tym
      samym, na Wnioskodawcy nie ciążą obowiązki płatnika podatku dochodowego od
      osób fizycznych w tym zakresie?
    Niniejsza interpretacja dotyczy rozstrzygnięcia w zakresie pytania nr 1 dotyczącego
    podatku dochodowego od osób prawnych. W zakresie pytania nr 2 odnośnie podatku
    dochodowego od osób fizycznych zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki na sfinansowanie zakupu kanapek dla pracowników
    stanowią dla Spółki koszty uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    Ad 1.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
    ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego
    dzień poniesienia kosztu.
    W ocenie Wnioskodawcy wydatki ponoszone przez Spółkę na zakup gotowych, lekkich
    posiłków (kanapek) udostępnianych pracownikom w miejscu pracy, mają charakter
    racjonalny gospodarczo i pozostają w funkcjonalnym związku z jej przychodami.
    Regularne spożywanie posiłków w czasie pracy pozytywnie wpływa na koncentrację,
    utrzymanie sprawności psychofizycznej oraz ogólną efektywność pracowników.
    Udostępnienie posiłków bezpośrednio w miejscu pracy eliminuje potrzebę opuszczania
    zakładu w celu zakupu jedzenia, co skraca przestoje i sprzyja ciągłości wykonywania
    obowiązków służbowych pracowników.
    Udostępnianie pracownikom kanapek pozytywnie wpływa na klimat organizacyjny i relacje
    w zespole. W efekcie rośnie lojalność pracowników, co ogranicza rotację kadry oraz
    zmniejsza koszty Wnioskodawcy związane z rekrutacją i wdrażaniem nowych osób.
    Utrzymanie stabilnego, zaangażowanego i efektywnego zespołu stanowi tym samym
    istotny czynnik wspierający osiąganie przez Spółkę stabilnych przychodów.
    Z uwagi na to – zdaniem Wnioskodawcy – wydatki na sfinansowanie zakupu kanapek
    powinny stanowić dla Spółki koszty uzyskania przychodów.

    Jednakże trzeba stwierdzić, iż aby dane wydatki można było uznać, za koszty uzyskania
    przychodów, to nie mogą one równocześnie stanowić wydatków o jakich mowa w art. 16
    ust. 1 ustawy o CIT.
    Zdaniem Wnioskodawcy, potencjalną podstawą prawną wyłączającą możliwość zaliczenia
    przedmiotowych wydatków do kosztów uzyskania przychodów mógłby być art. 16 ust. 1
    pkt 28 ustawy o CIT, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów,
    kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup
    żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.
    Interpretacja pojęcia „reprezentacja” została przedstawiona oraz omówiona przez sądy
    administracyjne z uwagi na brak jej ustawowej definicji.
    Sposób jego rozumienia zmienia się wraz ze zmianami realiów postępującego obrotu
    gospodarczego. Innymi słowy to co kiedyś mogło być uznane za wydatek reprezentacyjny
    obecnie na skutek zmiany warunków, praktyki obecnie może być uznane za standardową i
    powszechną praktykę.
    Zgodnie z przedstawianymi przez nie poglądami, przez reprezentacje należy rozumieć
    kreację lub poprawę wizerunku podatnika „na zewnątrz” względem danych klientów lub
    kontrahentów podatników.
    Przykładowo w wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 czerwca 2020 r. (sygn. akt: III SA/Wa
    2042/19) wskazano, że:
    „Reprezentacja w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. stanowi działanie w celu
    wykreowania oraz utrwalenia pozytywnego wizerunku podatnika wobec innych
    podmiotów. W podanym znaczeniu reprezentacja to przede wszystkim każde działanie
    skierowane do istniejących lub potencjalnych kontrahentów podatnika lub osoby trzeciej
    w celu stworzenia oczekiwanego wizerunku podatnika dla potrzeb ułatwienia zawarcia
    umowy lub stworzenia korzystnych warunków jej zawarcia. W takiej sytuacji wydatki na
    reprezentację to koszty, jakie ponosi podatnik w celu wykreowania swojego pozytywnego
    wizerunku, uwypuklenie swojej zasobności, profesjonalizmu.”
    Warto również wskazać wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2022 r. (sygn. akt: II FSK 1130/20),
    gdzie zwrócono uwagę, iż:
    „Zakresem przepisu art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. objęte są wydatki, które mają na celu
    stworzenie pozytywnego obrazu działalności gospodarczej podatnika jako całości,
    pozytywnego obrazu jego przedsiębiorstwa i stworzenie u kontrahentów podatnika
    ogólnego pozytywnego odbioru podatnika i jego działalności gospodarczej. Reprezentacja
    to przede wszystkim każde działanie skierowane do istniejących lub potencjalnych
    kontrahentów podatnika lub osoby trzeciej w celu stworzenia oczekiwanego wizerunku
    podatnika dla potrzeb ułatwienia zawarcia umowy lub stworzenia korzystnych warunków
    jej zawarcia. W takiej sytuacji wydatki na reprezentację to koszty, jakie ponosi podatnik w
    celu wykreowania swojego pozytywnego wizerunku, uwypuklenie swojej zasobności,
    profesjonalizmu.”
    Istotnym w tym zakresie wyrokiem jest również wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 29
    sierpnia 2023 r. (sygn. akt: I SA/Wr 49/23), w którym zostało wskazane, iż:
    „Każda sprawa powinna być przedmiotem odrębnej oceny ze względu na rodzaj
    konkretnych wydatków kwalifikowanych jako koszty reprezentacji wymienione w art. 16
    ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. Oceniając, czy dane koszty mają charakter reprezentacyjny, należy
    patrzeć przez pryzmat ich celu. Jeśli wyłącznym bądź dominującym celem ponoszonych
    kosztów jest stworzenie pewnego wizerunku podatnika, stworzenie dobrego obrazu jego
    firmy, działalności, to koszty te mają charakter reprezentacyjny.”
    Końcowo należy wskazać wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2023 r. (sygn. akt: II FSK 2469/20),
    w którym zostało wskazane, że:

    „Zakresem przepisu art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. objęte są wydatki, które mają na celu
    stworzenie pozytywnego obrazu działalności gospodarczej podatnika jako całości,
    pozytywnego obrazu jego przedsiębiorstwa i stworzenie u kontrahentów podatnika
    ogólnego pozytywnego odbioru podatnika i jego działalności gospodarczej. Reprezentacja
    to przede wszystkim każde działanie skierowane do istniejących lub potencjalnych
    kontrahentów podatnika lub osoby trzeciej w celu stworzenia oczekiwanego wizerunku
    podatnika dla potrzeb ułatwienia zawarcia umowy lub stworzenia korzystnych warunków
    jej zawarcia. Wydatki na reprezentację to koszty, jakie ponosi podatnik w celu
    wykreowania swojego pozytywnego wizerunku, uwypuklenie swojej zasobności,
    profesjonalizmu. Nie są wydatkami na reprezentację wydatki związane z działaniami, które
    mają na celu dostarczenie informacji o produktach lub towarach oferowanych przez
    podatnika do sprzedaży, gdyż wydatki te są nakierowane na zainteresowanie
    potencjalnych klientów konkretnymi przedmiotami znajdującymi się w ofercie handlowej
    podatnika a nie na stworzenie ogólnego pozytywnego wizerunku działalności podatnika i
    jego firmy.”
    Z uwagi na powyższe – zdaniem Wnioskodawcy – wydatki na sfinansowanie zakupu
    kanapek dla pracowników Spółki nie mogą zostać uznane za koszty reprezentacji.
    Wynika to stąd, iż ich celem nie jest kreacja dobrego wizerunku Spółki „na zewnątrz”
    wśród kontrahentów (klientów) Wnioskodawcy, lecz są one skierowane w celu
    sfinansowania kanapek dla pracowników Spółki.
    Gdyby bowiem sfinansowane kanapki były następnie udostępniane klientom
    (kontrahentom) Wnioskodawcy, to należałoby uznać, że koszty takiego sfinansowania
    stanowiłyby koszty reprezentacji, które podlegają wykluczeniu z możliwości ich wliczenia
    do kosztów uzyskania przychodów.
    Tak przykładowo wypowiedział się Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 14
    marca 2024 r. (znak: 0112-KDIL2-2.4011.4.2024.1.IM), w której uznał, że:
    „Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą w zakresie
    krótkoterminowego zakwaterowania (najem krótkoterminowy). Rozlicza się Pan na
    podstawie podatkowej księgi przychodów i rozchodów, a wybrana przez Pana forma
    opodatkowania to podatek liniowy. W wynajmowanych nieruchomościach udostępnia Pan
    klientom podstawowe wyposażenie w celu zapewnienia im komfortowego pobytu, jest to
    m.in. wyposażenie kuchni w podstawowe akcesoria do gotowania lub sprzątania czy
    podstawowe produkty spożywcze (sól, cukier, kawa, herbata). Stara się Pan świadczyć
    usługi najwyższej jakości, dbając przy tym przede wszystkim o zadowolenie swoich
    klientów. Z tego też względu każdy klient, który zdecyduje się na wynajęcie Pana
    nieruchomości, otrzymuje słodką przekąskę, tj. cukierki lub batonika oraz butelkę piwa.
    Chciałby Pan również zapewniać klientom catering, tj. gotowy posiłek dostępny w lodówce
    do samodzielnego odgrzania, który byłby dostępny w ramach najmu. Dlatego będzie Pan
    ponosił koszty związane z zapewnieniem słodyczy, piwa lub cateringu.
    Pana wątpliwości sprowadzają się do ustalenia, czy poniesione przez Pana wydatki
    stanowią koszty uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej.
    Za wydatki na zakup żywności, napojów (w tym alkohol) i usług gastronomicznych,
    wyłączone z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, należy uznać te, których wyłącznym bądź
    dominującym celem jest stworzenie pewnego wizerunku podatnika, stworzenie dobrego
    obrazu jego firmy, czy działalności, wykreowanie pozytywnych relacji z klientami.
    W mojej ocenie - poniesione wydatki na zakup słodkich przekąsek (cukierki, batoniki), piwa
    oraz na zakup cateringu nie będą stanowiły kosztów uzyskania przychodów w Pana
    działalności gospodarczej, ponieważ stanowią wydatki na reprezentację.”
    Przez wzgląd na powyższe należy uznać, że wydatki Spółki na sfinansowanie kanapek
    udostępnianych nieodpłatnie pracownikom Wnioskodawcy stanowią koszty uzyskania

    przychodów, które nie mogą zostać uznane za koszty reprezentacji. Nie dotyczą one
    bowiem kreacji pozytywnego wizerunku Spółki „na zewnątrz” lecz wewnątrz jej struktury
    organizacyjnej.
    Tym samym – zdaniem Wnioskodawcy – wydatki na sfinansowanie kanapek
    udostępnianych nieodpłatnie pracownikom Spółki stanowią koszty uzyskania przychodów
    na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Powyższe wnioski znajdują potwierdzenie w licznych stanowiskach organów podatkowych.
    Należy powołać przykładowo interpretację indywidualną Dyrektora KIS z dnia 26
    października 2023 r. (znak: 0114-KDIP2-2.4010.465.2023.1.KW), zgodnie z którą: „wydatki
    ponoszone przez Spółkę dotyczące zakupu owoców i warzyw z przeznaczeniem dla
    Pracowników i Współpracowników są bowiem przejawem starań Spółki o kondycję i
    samopoczucie pracowników, co w dalszej perspektywie może przyczyniać się do poprawy
    atmosfery w miejscu pracy, zwiększania motywacji do pracy, wzrostu wydajności pracy. To
    z kolei pozwoli szybciej i sprawniej zrealizować cele biznesowe założone przez Spółkę, co
    może przełożyć się na uzyskiwane przez Spółkę przychody. Ponadto, udostępnienie
    pracownikom warzyw i owoców ma ich zachęcić do kontynuowania pracy u
    Wnioskodawcy.
    Koszty poniesione przez Spółkę na zakup owoców i warzyw udostępnianych do ogólnej
    konsumpcji Pracownikom i Współpracownikom Spółki w czasie ich pracy, nie należą także
    do kategorii kosztów reprezentacyjnych.”
    Warto również wskazać interpretację indywidualną Dyrektora KIS z dnia 4 marca 2025 r.
    (znak: 0111-KDIB1-2.4010.756.2024.1.EJ), w której organ uznał, iż: „jak bowiem wynika z
    opisu sprawy, praca w Spółce jest monotonna, schematyczna i niezbyt atrakcyjna na
    lokalnym rynku pracy. Spółka chciałby rozszerzyć swoją atrakcyjność, jako pracodawca i
    zagwarantować pracownikom stały dostęp do zdrowych przekąsek w postaci owoców i
    warzyw. Zapewnienie owoców i warzyw pracownikom ma na celu m.in. podwyższenie
    morale panującego w zespole, zawężenie relacji między pracownikami i zwierzchnikami, a
    przez to zwiększenie efektywności ich współpracy. Dostawa owoców i warzyw do kuchni
    znajdującej się w biurowcu Spółki sprzyjać ma integracji pracowników. Spółka oczekuje
    uzyskania korzyści w postaci zwiększonego przychodu w wyniku lepszej współpracy
    pracowników z kierownictwem oraz liczy na zmniejszenie rotacji pracowników. Zbyt duża
    fluktuacja pracowników przysparza Spółce problemów logistycznych i generuje zbędne
    koszty przyuczenia do wykonywanych prac. Poza tym Spółka chciałaby zaistnieć, jako
    oferująca konkurencyjne miejsca pracy.
    Odnosząc powyższe rozważania do opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego we
    wniosku stwierdzić należy, że Spółka ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania
    przychodów, wydatki które zamierza ponosić w związku z zapewnieniem owoców i warzyw
    pracownikom.”
    Należy również przedstawić interpretację indywidualną Dyrektora KIS z dnia 1 marca 2021
    r. (znak: 0111-KDIB1-3.4010.24.2020.7.IM), zgodnie z którą:
    „Realizując politykę firmy w zakresie zapewnienia Pracownikom odpowiednich warunków
    pracy, Spółka dokonuje zakupów artykułów spożywczych takich jak np.: woda, kawa,
    herbata, mleko, cukier, soki, napoje gazowane (w tym napoje energetyczne), pieczywo,
    serki, wędliny, masło, dżemy, jogurty, słodycze, owoce, warzywa, paluszki, płatki
    śniadaniowe, kanapki gotowe lub wykonane z zakupionych produktów spożywczych, itp.
    Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy
    prawa podatkowego należy stwierdzić, że ponoszone przez Wnioskodawcę wydatki na
    zakup artykułów spożywczych dla pracowników oraz na rzecz osób zatrudnionych na
    podstawie umów cywilnoprawnych, są niewątpliwie przejawem i wyrazem starań

    Wnioskodawcy jako pracodawcy dążącego do poprawy atmosfery pracy, co w
    konsekwencji zwiększa wydajność pracy i w efekcie nie pozostaje bez wpływu na
    uzyskiwane przez Spółkę przychody.
    Ww. wydatki nie zostały wyłączone z kosztów podatkowych na podstawie cytowanych
    przepisów art. 16 ust. 1 pkt 45 i 28 u.p.d.o.p., gdyż - jak wskazuje Wnioskodawca w treści
    wniosku - wydatki te nie będą finansowane z Zakładowego Funduszu Świadczeń
    Socjalnych, lecz ze środków obrotowych Spółki a także nie można ich uznać za koszty
    reprezentacji.
    Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie możliwości zaliczenia do
    kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup artykułów spożywczych należy uznać
    za prawidłowe.”
    Końcowo należy przedstawić interpretację indywidualną Dyrektora KIS z dnia 2 września
    2019 r. (znak: 0111-KDIB2-3.4010.175.2019.3.AD), zgodnie z którą:
    „W konsekwencji za prawidłowe należy uznać stanowisko Spółki odnośnie możliwości
    zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup artykułów spożywczych
    przeznaczonych do konsumpcji dla zleceniobiorców i kontrahentów Spółki. Produkty te
    nie noszą znamion "okazałości", ani "wykwintności". Z opisu sprawy nie wynika też aby
    powodem organizacji spotkań była chęć zaimponowania okazałością, czy wystawnością.
    Tym samym wydatki te nie stanowią kosztów reprezentacji, o których w art. 16 ust. 1 pkt
    28 u.p.d.o.p., zatem mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.
    Odnośnie wydatków ponoszonych na rzecz pracowników wskazać należy, że wydatki
    pracownicze - co do zasady - zaliczane są do kosztów podatkowych.
    Koszty te obejmują przede wszystkim wynagrodzenie zasadnicze, wszelkiego rodzaju
    nagrody, premie i diety oraz wydatki związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych
    pracowników, zwrot kosztów podróży służbowych, zakwaterowania, ale mogą obejmować
    również inne wydatki ponoszone na rzecz pracowników np. takie jak w opisanej sprawie
    dotyczące wydatków poniesionych przez Spółkę na zakup artykułów spożywczych.
    Świadczenia te związane są ze stosunkiem pracy łączącym pracownika z pracodawcą i jako
    takie spełniają przesłanki zakwalifikowania ich do kosztów uzyskania przychodów.
    Wnioskodawca ponosząc faktycznie ww. wydatki, pokryte z jego własnych zasobów
    finansowych, mające definitywny charakter może je zakwalifikować do kosztów uzyskania
    przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.
    Podsumowując, wydatki na zakup artykułów spożywczych udostępnianych do konsumpcji
    zarówno pracownikom Spółki, zleceniobiorcom i kontrahentom zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.
    d.o.p. mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.”
    Niezależnie od powyższych interpretacji indywidualnych, stanowisko Wnioskodawcy
    znajduje również potwierdzenie w piśmie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia
    13 lipca 2021 r. (znak: DOP4.8221.5.2021.CPXV), zgodnie z którym:
    „Koszty poniesione przez Spółkę na zakup artykułów spożywczych udostępnianych do
    spożycia w pomieszczeniach socjalnych będących w dyspozycji Pracowników w czasie ich
    pracy, nie należą także do kategorii kosztów reprezentacyjnych. Wydatki na artykuły
    spożywcze są w istocie "kosztami pracowniczymi" podobnymi w swej naturze do innych
    świadczeń płacowych oraz pozapłacowych dokonywanych na rzecz pracowników. Wydatki
    te mają wpływ na stworzenie odpowiednich warunków do wykonywania obowiązków
    służbowych przez pracowników.
    Taki związek przyczynowo-skutkowy z osiąganiem przychodów lub zachowaniem albo
    zabezpieczeniem źródła przychodów wykazują również wydatki na zakup artykułów
    spożywczych, które udostępniane są osobom zatrudnionym na podstawie umów
    cywilnoprawnych.

    W świetle powyższych wyjaśnień należy stwierdzić, że wydatki na zakup artykułów
    spożywczych opisanych w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym oraz zdarzeniu
    przyszłym, zarówno w zakresie, w jakim dotyczą pracowników Spółki jak i osób
    współpracujących ze Spółką na podstawie umów cywilnoprawnych spełniają przesłanki
    zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy CIT. Należy
    również wskazać, że wydatki na artykuły spożywcze ponoszone przez Spółkę nie znajdują
    się w zamkniętym katalogu wydatków niemogących zostać uznane za koszty uzyskania
    przychodów, o których mowa w art. 16 ust. 1 ustawy CIT. W szczególności przedmiotowe
    wydatki nie mogą zostać zaliczone jako koszty reprezentacji w rozumieniu art. 16 ust. 1
    pkt 28 ustawy CIT.
    Przez wzgląd na powyższe stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 winno
    zostać uznane za prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pytania nr 1 odnośnie
    podatku dochodowego od osób prawnych jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww.
        ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Generalnie należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i
    gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego

    źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych
    kosztów. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku a
    osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy
    oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno
    wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia
    przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważyć przy
    tym należy, że konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań
    lub sprzecznych z prawem działań podatnika.
    Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po
    wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w
    związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź
    zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku z
    przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą zawarty został w art. 16 ust. 1
    updop. Należy jednak pamiętać, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za
    koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że wszelkie pozostałe koszty,
    które nie są zamieszczone w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, zostaną ex lege uznane za koszty
    uzyskania przychodów.
    Zatem, kosztami uzyskania przychodów z danego źródła przychodów są wszelkie
    racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie i zachowanie
    danego źródła przychodów.
    Ponadto, należy mieć na względzie, że uznając dany wydatek za koszt uzyskania
    przychodu podatnik odnosi ewidentne korzyści, bowiem koszt uzyskania przychodu
    zmniejsza podstawę opodatkowania. Zatem możliwość kwalifikowania konkretnego
    wydatku jako kosztu uzyskania przychodu, uzależniona jest od rzetelnej i całościowej
    oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy
    zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i
    powinien wiedzieć, że wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub
    zabezpieczenia przychodu.
    Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania
    przychodu. Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko
    wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką
    wątpliwość, że jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem to podatnik
    zobowiązany jest wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego
    celowość i racjonalność.
    W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod
    pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła
    przychodów.
    Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:
    a) „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”,
      „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one
      do określonego celu”,
    b) „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub
      szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w
      dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie
      zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast
    c) „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym
      stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed
      zapomnieniem”.

    Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty,
    które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być
    widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany
    cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie
    źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła
    przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło
    w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się
    przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki
    sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego
    poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu
    zaistnieje związek przyczynowy i koszt nie będzie objęty dyspozycją art. 16 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych.
    Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 1 dotyczą możliwości zaliczenia wydatków na
    zakup kanapek dla pracowników do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15
    ust. 1 ustawy o CIT.
    W analizowanym zakresie za kierunkowe kryterium wykładni art. 15 ust. 1 ustawy o CIT
    trzeba przyjąć kryterium celu poniesionego kosztu. Wiąże się ono z zamiarem działania
    podatnika zdeterminowanym na osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo
    zabezpieczenie ich źródła, a tym samym we wpływie (bezpośrednim lub pośrednim)
    ponoszonego wydatku na powstanie lub zwiększenie osiąganego przychodu lub we
    wpływie na zachowanie albo zabezpieczenie jego źródła. W tym kontekście istotne jest
    również, aby ocena zachowania podatnika, kwalifikującego określony wydatek jako
    koszt podatkowy, była dokonywana z perspektywy jego związku z prowadzoną
    działalnością gospodarczą oraz wiedzy na temat tego, czy dany wydatek może
    obiektywnie przyczynić się do realizacji pożądanego celu - osiągnięcia przychodu lub
    zachowania albo zabezpieczenia jego źródła - co jednak oczywiście nie oznacza, że cel
    ten musi być zawsze osiągnięty.
    Ponadto wskazać należy, że uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów
    jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń
    wynika ponad wszelką wątpliwość, że jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony.
    Zatem to Spółka zobowiązana jest wykazać, że ponoszone przez nią ww. wydatki
    pozostają w związku z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą i pozostają w
    związku o jakim mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Wydatki te nie mogą znajdować się
    w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów zawartym w art.
    16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Kosztami podatkowymi mogą być także co do zasady tzw. „koszty pracownicze”, jednak
    tylko te, które wykazują związek z uzyskanym przychodem lub zachowaniem
    (zabezpieczeniem) źródła przychodów. Koszty te obejmują przede wszystkim
    wynagrodzenia zasadnicze, wszelkiego rodzaju nagrody, premie i diety oraz wydatki
    związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracowników. Mogą również
    obejmować wydatki ponoszone na rzecz pracowników w celu zwiększenia efektywności
    ich pracy, zmniejszenia absencji w pracy oraz wzmocnienia ich identyfikowania się z
    pracodawcą. Są one bowiem związane z prowadzoną przez podatnika działalnością, mają
    na celu poprawę samopoczucia pracownika, co w konsekwencji wpłynie na zwiększenie
    wydajności jego pracy.
    W tym miejscu zasadnym jest wskazać, iż zgodnie z art. 2 Kodeksu pracy (t. j. Dz.U. z 2025
    r. poz. 277 ze zm.):
      pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania,
      wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę.

    Wśród wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów ustawodawca wymienił
    – w art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT – koszty reprezentacji, w szczególności poniesione na
    usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.
    Mimo, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje terminu
    „reprezentacja”, to zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą celem kosztów
    reprezentacyjnych jest stworzenie pewnego wizerunku podatnika, stworzenie dobrego
    obrazu jego firmy, działalności, wykreowanie pozytywnych relacji z kontrahentami.
    Zatem reprezentacja to przede wszystkim każde działanie skierowane do istniejących
    lub potencjalnych kontrahentów podatnika lub osoby trzeciej w celu wykreowania
    pozytywnego wizerunku podatnika. Co istotne, działania o charakterze
    reprezentacyjnym podejmowane są w stosunku do podmiotów lub ich przedstawicieli
    zewnętrznych. Pojęcie reprezentacji nie obejmuje natomiast tych działań, które
    podejmowane są w stosunku do własnych pracowników oraz współpracowników.
    Koszty te nie podlegają wyłączeniu na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT,
    natomiast pozostają w związku z osiąganymi przychodami. Bezsprzecznie bowiem
    stworzenie przyjaznej atmosfery w miejscu pracy, dbałość o pracownika
    /współpracownika wiąże te osoby z Wnioskodawcą co przekłada się na większą
    efektywność podejmowanych przez ww. osoby działań, skutkiem czego są wyższe
    przychody Wnioskodawcy.
    Stosownie natomiast do art. 16 ust. 1 pkt 45 ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków pracodawcy na działalność
      socjalną, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych;
      kosztem uzyskania przychodów są jednak świadczenia urlopowe wypłacone zgodnie
      z przepisami o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych oraz koszty, o których
      mowa w art. 15 ust. 1za pkt 2.
    Z treści złożonego wniosku wynika, że Spółka dokonuje wydatków w celu całościowego
    sfinansowania kanapek udostępnianych nieodpłatnie swoim pracownikom. Kanapki są
    kupowane od innej firmy i udostępniane pracownikom w miejscach ogólnodostępnych,
    w siedzibie działalności Spółki. Kanapki dostępne są raz w tygodniu. Pracownicy mają
    do kanapek swobodny dostęp - mogą je konsumować bez ponoszenia żadnych
    kosztów, w dowolnej ilości. Wnioskodawca nie prowadzi ewidencji ani nie dokumentuje,
    którzy z jego pracowników skorzystali z poczęstunku w postaci kanapek, ani w jakim
    zakresie. Udostępnianie pracownikom kanapek nie jest obowiązkiem Spółki
    wynikającym z przepisów prawa, w tym przepisów z zakresu BHP. Sfinansowanie
    kanapek stanowi wyłącznie przejaw dobrej woli Spółki. Wydatki na sfinansowanie
    pracownikom kanapek nie są wydatkami ze środków z Zakładowego Funduszu
    Świadczeń Socjalnych. Spółka traktuje swoje działanie jako element polityki
    wewnętrznej, mającej na celu poprawę warunków pracy, zwiększenie efektywności oraz
    lojalności zespołu pracowników oraz ogólną poprawę atmosfery wśród jej pracowników.
    Nadto, z wniosku wynika, że regularne spożywanie posiłków w czasie pracy pozytywnie
    wpływa na koncentrację, utrzymanie sprawności psychofizycznej oraz ogólną
    efektywność pracowników. Udostępnienie posiłków bezpośrednio w miejscu pracy
    eliminuje potrzebę opuszczania zakładu w celu zakupu jedzenia, co skraca przestoje i
    sprzyja ciągłości wykonywania obowiązków służbowych pracowników. Udostępnianie
    pracownikom kanapek pozytywnie wpływa na klimat organizacyjny i relacje w zespole.
    W efekcie rośnie lojalność pracowników, co ogranicza rotację kadry oraz zmniejsza
    koszty Spółki związane z rekrutacją i wdrażaniem nowych osób. Utrzymanie stabilnego,
    zaangażowanego i efektywnego zespołu stanowi tym samym istotny czynnik
    wspierający osiąganie przez Spółkę stabilnych przychodów. Dodatkowo inwestycja w
    tego rodzaju benefity wspiera wizerunek pracodawcy oraz pozwala na obniżenie
    kosztów rekrutacji, powoduje mniejszą rotację pracowników co przekłada się
    bezpośrednio na oszczędności na nowych rekrutacjach, zaś dobrze odżywieni

    pracownicy wykazują większą efektywność, większą odporność na stres, co wpływa na
    wydajność procesów, a także mniej chorują, co się przekłada na oszczędności w
    zakresie nadmiarowych wynagrodzeń. Nadto, swobodny dostęp do przekąsek
    powoduje, że pracownicy oszczędzają swój czas poświęcając go na obowiązku służbowe.
    Jak doprecyzowali Państwo w uzupełnieniu wniosku, wydatki, o których mowa we
    wniosku pokrywane są ze środków własnych, nie są one zwracane Spółce w
    jakiejkolwiek formie i nie zostały odliczone od podstawy opodatkowania podatkiem
    dochodowym.
    Biorąc pod uwagę powyższe przepisy prawa oraz opis stanu faktycznego, należy zgodzić
    się z Państwem, że ponoszone przez Państwa wydatki na sfinansowanie zakupu
    kanapek dla pracowników stanowią dla Spółki koszty uzyskania przychodu na
    podstawie art 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Tym samym, Państwa stanowisko należy uznać więc za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa we wniosku interpretacji indywidualnych i
    wyroków sądów, wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach
    innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Zostały
    wydane/zapadły w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich
    zawarte są wiążące. Nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu.
    Natomiast organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników
    posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie
    mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego
    prawa podatkowego. Każdą sprawę organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.