Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP3/443-538/09/AB
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2009-09-18
Teza: Opodatkowanie sprzedaży prawa użytkowania wieczystego gruntu
Słowa kluczowe: grunty-grunt niezabudowany; grunty-sprzedaż gruntów; użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 17 czerwca 2009 r. (data wpływu 16 lipca 2009 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie opodatkowania sprzedaży prawa użytkowania wieczystego działki **\- jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 lipca 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie opodatkowania sprzedaży prawa użytkowania wieczystego działki.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca planuje zakup prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa posiadanego w chwili obecnej przez spółkę akcyjną. Spółka ta jest następcą prawnym byłej państwowej osoby prawnej i prawo użytkowania wieczystego tego gruntu nabyła w trybie uwłaszczenia w myśl art. 2 ust. 1 nieobowiązującej już ustawy z 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 79 poz. 464) z dniem 5 grudnia 1990 roku.

W czasie ww. uwłaszczenia na niniejszym gruncie znajdował się budynek przepompowni wody pochodzący z lat 70. XX wieku, podpięty do przedsiębiorstwa zajmującego się dostarczaniem wody W związku z powyższym, zgodnie z art. 49 Kodeksu cywilnego budynek ten nie stanowił części składowej gruntu, ale wchodził w skład zakładu wodociągowego i nie stał się własnością obecnego użytkownika wieczystego gruntu, na którym stoi (co stanowi wyjątek od ogólnej zasady superficies solo cedit).

W myśl wspomnianej ustawy z 1990 r. powyższe zmiany własnościowe wymagały deklaratoryjnej decyzji wojewody, który w wydanej przez siebie decyzji stwierdził, iż ww. spółka nabyła prawo użytkowania wieczystego tego gruntu; równocześnie wojewoda nie stwierdził nabycia przez nią prawa własności budynku-przepompowni. Budynek ten stał się w latach 90., w wyniku przekształceń zakładu wodociągowego, własnością miasta, które poczyniło na nim znaczne nakłady. Na chwilę obecną zarówno ewidencja gruntów, jak i księga wieczysta ujawniają, iż rzeczona działka jest niezabudowana oraz iż wyżej wymieniona spółka jest jej użytkownikiem wieczystym; natomiast budynek przepompowni wraz z całością wyposażenia znajduje się na stanie majątku gminy.

Wnioskodawca zamierza w celu uporządkowania stosunków własnościowych nabyć prawo użytkowania wieczystego ww. gruntu, realizując roszczenie z art. 231 Kodeksu cywilnego. Wnioskodawca nadmienia, iż przesłanka dysproporcji wartości prawa użytkowania wieczystego i wartości samego budynku, wymagana tym przepisem Kodeksu cywilnego, została spełniona.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy taka transakcja przeniesienia samego prawa użytkowania wieczystego gruntu w celu realizacji roszczenia z art. 231 Kodeksu cywilnego powinna być traktowana jako przeniesienie prawa użytkowania wieczystego niezabudowanego gruntu Skarbu Państwa i w związku z tym podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki 22%?

Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z faktem, iż znajdujący się na gruncie budynek przepompowni jest wraz z jego wyposażeniem niezbędnym elementem urządzenia służącego do przepompowywania wody w obrębie zakładu wodociągowego nie jest częścią składową tego gruntu (por. wyroki: I Sa 1451/99, I SA/Wa 2312/05). Może więc być przedmiotem własności podmiotu odrębnego od właściciela czy użytkownika wieczystego gruntu.

Sytuacja taka zachodzi w rzeczonym stanie faktycznym oraz znajduje swoje odzwierciedlenie zarówno w księdze wieczystej, jak i ewidencji gruntów, decyzji uwłaszczeniowej wojewody oraz w ewidencji środków trwałych gminy.

Dlatego też przeniesieniu ulegnie jedynie prawo użytkowania wieczystego i taki stan prawny należy ocenić z punktu widzenia przepisów podatkowych.

W myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o podatku od towarów i usług opodatkowaniu podatkiem VAT podlega m. in, odpłatna dostawa towarów. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 6-7 dostawą towarów jest również zbycie prawa użytkowania wieczystego.

Przeniesienie prawa użytkowania wieczystego w rzeczonej sytuacji, tj. na podstawie art. 231 § 1 Kodeksu cywilnego nie będzie zwolnione z opodatkowania, gdyż w szczególności:

*   nie będzie dostawą towarów używanych (art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT), skoro ust. 2 tego artykułu do takich towarów zalicza jedynie ruchomości, a więc - a contrario - nie: nieruchomości oraz nie: prawa rzeczowe;
*   nie będzie którąkolwiek z postaci zwolnionej dostawy budynków lub budowli (art. 43 ust 1 pkt 10 i 10a), gdyż dostawie będzie podlegać prawo użytkowania wieczystego wyjątkowo nie związane z prawem własności budynków na nim znajdujących się.

W związku z powyższym rzeczona transakcja podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem VAT. Wobec braku możliwości zakwalifikowania rzeczonej transakcji do transakcji objętych niższą stawką podatku - podlegać będzie ona opodatkowaniu według stawki podstawowej 22%.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

1.  przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie;
2.  wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
3.  wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
4.  wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
5.  ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
6.  oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
7.  zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 powołanej ustawy. Zgodnie z zapisem zawartym w tym przepisie, przez towary należy rozumieć rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Stosownie do art. 29 ust. 1 cyt. ustawy, podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

Co do zasady stawka podatku – na podstawie art. 41 ust. 1 ww. ustawy – wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawodawca zwolnił od podatku VAT dostawę terenów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Opodatkowaniu podlegają zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe, zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych – tylko te, których przedmiotem są tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Zwolnienie przysługuje zatem wyłącznie względem takiej dostawy, której przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż budowlany czy też pod zabudowę.

Mając na uwadze przedstawione przez Wnioskodawcę zdarzenie przyszłe przedmiotem dostawy w rozumieniu art. 7 ust. 1 ww. ustawy będzie tylko prawo użytkowania wieczystego działki będącej terenem budowlanym w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy. Przedmiotem dostawy nie będzie budynek przepompowni, bowiem już w latach 90., w wyniku przekształceń zakładu wodociągowego stał się on własnością Wnioskodawcy.

Tak więc w oparciu o przedstawione przez Wnioskodawcę zdarzenie przyszłe oraz obowiązujący w tym zakresie stan prawny należy stwierdzić, że czynność zbycia prawa wieczystego użytkowania działki będącej terenem budowlanym podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według 22% stawki, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.U. Nr 163, poz. 1016), skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.