Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPB3/423-286/08/PP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2008-07-07
Teza: Wnioskodawca jest Zakładem Pracy Chronionej. W 2006r. w związku z niezgodnym z ustawą z dnia 27 sierpnia 1998r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, wydatkowaniem środków Zakładowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych dokonał wpłaty w wysokości 30% tych środków na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych zgodnie z art. 33 ust. 4a pkt 2 tej ustawy. Czy wydatek ten stanowi koszt uzyskania przychodów w świetle przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych?
Słowa kluczowe: fundusz-fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych-Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych; kara; koszt-koszty uzyskania przychodów; sankcja; wydatek
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 31 marca 2008r. (data wpływu do tut. Biura 8 kwietnia 2008r.), uzupełnionym w dniu 29 maja 2008r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wpłaty dokonanej do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych – **jest nieprawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 8 kwietnia 2008r. wpłynął do tut. Biura wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wpłaty dokonanej do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Wniosek ten nie spełniał wymogów formalnych dlatego pismem z dnia 24 kwietnia 2008r. wezwano do jego uzupełnienia. Wniosek został uzupełniony w dniu 29 maja 2008r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest Zakładem Pracy Chronionej. W 2006r. w związku z niezgodnym z ustawą z dnia 27 sierpnia 1998r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, wydatkowaniem środków Zakładowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych dokonał wpłaty w wysokości 30% tych środków na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych zgodnie z art. 33 ust. 4a pkt 2 tej ustawy.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy wydatek ten stanowi koszt uzyskania przychodów w świetle przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych?

Zdaniem Wnioskodawcy podczas analizy czy dany wydatek stanowi koszt podatkowy, niezbędne jest wykazanie czy ma on wpływ na uzyskanie przychodu. W jego opinii tak, albowiem brak realizacji tej wpłaty do PFRON pozbawiłby spółkę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych realizowanych na podstawie art. 26a ustawy o rehabilitacji, które to dofinansowanie stanowi bardzo ważną część ogólnych przychodów spółki. Zgodnie bowiem z art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji w brzmieniu obowiązującym w 2006r. „miesięczne dofinansowanie przysługuje pracodawcy, który nie posiada zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu”. Ponadto zwrócono uwagę na art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w którym ustawodawca wymienił koszty, które nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Wśród nich nie jest wymieniony omawiany wydatek na rzecz PFRON. W artykule 16 ust. 1 pkt 36 zawarte jest następujące zdanie: „wpłat, o których mowa w art. 21 ust. 1 i w art. 23 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji…itd.”.

Na tle przedstawionego zaistniałego stanu faktycznego stwierdzam co następuje:

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U z 2000r. Nr 54 poz. 654 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.1 (…). Aby wydatek mógł zostać uznany za koszt podatkowy, musi spełniać przesłankę pozytywną zawartą w art. 15 ust. 1 oraz nie może wystąpić przesłanka negatywna z art. 16 ust. 1 w/w ustawy. Nie oznacza to jednak iż brak ujęcia w art. 16 ust. 1 tego wydatku umożliwia zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów. Zgodnie z art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t. j. Dz. U. z 2008r. Nr 14, poz. 92) w przypadku niezgodnego z ust. 4 przeznaczenia środków funduszy rehabilitacji, pracodawca jest obowiązany do dokonania wpłaty w wysokości 30% tych środków na Fundusz w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło ujawnienie niezgodnego z ustawą przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji, a także niedotrzymanie terminu, o którym mowa w ust. 3 pkt 3. Z w/w przepisów wynika, że wpłata ta ma charakter sankcji. Co do zasady ustawodawca nie dopuszcza możliwości zaliczenia sankcji i kar do kosztów uzyskania przychodów. Zdarzenie powodujące obowiązek poniesienia sankcji i kary z natury rzeczy nie służy osiągnięciu przychodów. Oznacza to zarazem iż nie została spełniona przesłanka określona w art. 15 ust. 1 w/w ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Należy uznać, że kosztem uzyskania przychodów mogą być tylko takie poniesione sankcje i kary, których wystąpienie w toku działalności danego rodzaju nie zostało zawinione przez podatnika. W przedmiotowej sprawie, gdyby Spółka realizowała postanowienia prawa, otrzymywałaby dofinansowanie bez konieczności ponoszenia dodatkowych kosztów (sankcji).

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że stanowisko Spółki jest **nieprawidłowe**.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.