Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-17/12-4/AKr
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2012-03-29
Teza: Czy w obecnym stanie prawnym, tj. od dnia 1 stycznia 2011 r. po zmianie ustawy o podatku od towarów i usług Spółce nadal przysługuje zwolnienie z VAT za pośrednictwo w dochodzeniu odszkodowania ubezpieczeniowego – zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 37 oraz ust. 13 ustawy o VAT?
Słowa kluczowe: likwidacja; odszkodowania; podatek-podatek od towarów i usług; podatek-podatek od towarów i usług-zwolnienia z podatku od towarów i usług
; szkody; usługi-usługi ubezpieczeniowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 20 grudnia 2011 r. (data wpływu do Biura KIP w Lesznie 30 grudnia 2011 r.), uzupełnionym pismem z dnia 14 marca 2012 r. (data wpływu 16 marca 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości zastosowania zwolnienia od podatku do świadczonych usług dochodzenia odszkodowań ubezpieczeniowych – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 30 grudnia 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości zastosowania zwolnienia od podatku do świadczonych usług dochodzenia odszkodowań ubezpieczeniowych. Przedmiotowy wniosek został uzupełniony w dniu 16 marca 2012 r. o doprecyzowanie przedstawionego stanu faktycznego oraz o własne stanowisko w sprawie.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca prowadzi działalność brokerską w zakresie ubezpieczeń. Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o podatku od towarów i usług prowadzi sprzedaż usług pośrednictwa w zawieraniu ubezpieczeń zwolnioną z podatku VAT. Spółka działa na podstawie zezwolenia Ministra Finansów nr 498 z dnia 31 maja 1995 r. na prowadzenie działalności brokerskiej. Spółka również pośredniczy w dochodzeniu odszkodowań ubezpieczeniowych, które do dnia 31 grudnia 2010 r. były zwolnione z VAT na podstawie załącznika nr 4 do ustawy o podatku od towarów i usług na podstawie PKWiU 67.20.10-00.90. – jest to pomoc klientom w uzyskaniu odszkodowań od firm ubezpieczeniowych.

Usługi te również znajdują się w katalogu czynności brokerskich zgodnie z ustawą o pośrednictwie ubezpieczeniowym z dnia 22 maja 2003 r. (Dz. U. z dnia 16 lipca 2003 r. Nr 124, poz. 1154).

Art. 2 pkt 1 cyt.: „Pośrednictwo ubezpieczeniowe polega na wykonywaniu przez pośrednika za wynagrodzeniem czynności faktycznych lub czynności prawnych związanych z zawieraniem lub wykonywaniem umów ubezpieczenia”.

Art. 4 pkt 2 cyt.: „Czynności w imieniu lub na rzecz podmiotu poszukującego ochrony ubezpieczeniowej, zwane dalej „czynnościami brokerskimi”, polegające na zawieraniu lub doprowadzaniu do zawarcia umów ubezpieczenia, wykonywaniu czynności przygotowawczych do zawarcia umów ubezpieczenia oraz uczestniczeniu w zarządzaniu i wykonywaniu umów ubezpieczenia, także w sprawach o odszkodowanie, jak również na organizowaniu i nadzorowaniu czynności brokerskich (działalność brokerska)”.

Czynności, o które Spółka zapytuje, czyli związane z dochodzeniem odszkodowań są wykonywane na podstawie pełnomocnictwa w imieniu klientów oraz na rzecz tychże klientów.

Klientami są osoby fizyczne, jak i podmioty gospodarcze, natomiast dochodzenie odszkodowań dotyczy szkód komunikacyjnych, OCP przewoźników, majątkowych, życiowych itp. itd.

Spółka wykonuje następujące czynności w ramach dochodzenia odszkodowań:

*   zarządzanie likwidacją szkód częściowych samochodowych, majątkowych: imienne delegowanie pracowników brokera do wyłącznej obsługi procesów likwidacji szkód, ewidencja szkód częściowych w systemie brokera oraz raportowanie szkód częściowych do wyznaczonej osoby, zgłaszanie szkód do Ubezpieczyciela oraz umawianie terminów ewentualnych oględzin miejsca lub przedmiotu szkody, wyposażenie, np. kierowcy, w mini instrukcję postępowania w razie wystąpienia szkody, przyjmowanie zgłoszeń szkód: na telefon komórkowy dedykowany obsłudze szkodowej - numer na telefony stacjonarne lub elektronicznie, udzielanie informacji na temat sposobu likwidacji szkody, obiegu dokumentów, ogólna pomoc i wsparcie klientów w całym procesie likwidacji szkody, udzielanie informacji na temat zakresu ubezpieczenia w szczególności jeśli chodzi o usługi assistance, holowanie pojazdu lub wynajem pojazdu zastępczego, weryfikacja poprawności otrzymanych dokumentów, prowadzenie korespondencji z serwisami naprawczymi, policją, prokuraturą i innymi organami państwowymi, rejestrowanie danych dotyczących rezerw szkodowych oraz ewidencjonowanie otrzymanych decyzji o wypłacie odszkodowania, prowadzenie stałego monitoringu szkód, tzw. otwartych, gdzie brakuje decyzji o wypłacie odszkodowania, kontrola prawidłowości potrąceń udziałów własnych i innych warunków szczególnych wynikających z podpisanej umowy ubezpieczenia, w przypadku stwierdzenia błędów składanie odwołań do Ubezpieczyciela, kontrola prawidłowości terminowości realizacji przez Ubezpieczyciela zapisów zawartych umów ubezpieczenia, pozyskanie decyzji o wypłacie odszkodowania podpisaną przez Ubezpieczyciela, przygotowywanie odwołań od decyzji odmownych, doradztwo w zakresie wyboru zakładu naprawczego, jeżeli klient nie jest zdecydowany lub prosi o wskazanie najbliższego serwisu, szczególny nadzór nad szkodami zagranicznymi, które wymagają szybkiego działania, aby zminimalizować m.in. koszty parkowania, holowania i innych zwiększających rozmiary szkody – przyjmuje się wówczas indywidualny tryb likwidacji po wcześniejszych ustaleniach z Ubezpieczycielem, przechowywanie i archiwizacja wszystkich dokumentów szkodowych w (\`(...)\`) przez okres 3 lat, tworzenie rozbudowanych raportów i analiz szkodowych w zależności od oczekiwań naszego Klienta,
*   zarządzanie likwidacją szkód całkowitych – kradzież pojazdu: potwierdzenie złożenia kompletu dokumentów do Ubezpieczyciela organizowanie obiegu dokumentów niezbędnych do wyrejestrowania w przypadku kradzieży pojazdu, organizowanie obiegu dokumentów dla Ubezpieczyciela, weryfikacja wysokości kwoty wypłaconego odszkodowania, korespondencja z policją, sądem, prokuraturą, korespondencja odwoławcza z ubezpieczycielem, ewidencja i raportowanie, posiłkowe zgłoszenie szkody do zakładu ubezpieczeń (niezwłocznie) – na wypadek, gdyby Klient nie zgłosił szkody Ubezpieczycielowi w terminie, instruowanie o procedurze likwidacji szkody polegającej na kradzieży pojazdu, monitoring przebiegu likwidacji i terminowości dokonywania wypłat przez Ubezpieczyciela, w przypadku otrzymania postępowania o umorzeniu dochodzenia wysyłka do Ubezpieczyciela, po zakończeniu procesu likwidacji szkody, przesłanie do Klienta operatu szkodowego wraz z decyzją o wypłacie odszkodowania, w przypadku, gdy kwota przyznanego odszkodowania jest za niska, rzeczoznawca brokera sporządza wycenę i składane jest odwołanie do Ubezpieczyciela, składanie odwołań, w przypadku gdy Ubezpieczyciel niesłusznie potrącił udział własny, w przypadku odmowy wypłaty odszkodowania, np. związanej z brakiem zabezpieczeń – sprawdzenie stanu faktycznego i badanie okoliczności szkody, przygotowywanie we współpracy z działem prawnym wszelkiego rodzaju odwołań merytorycznych, jeżeli zachodzą przesłanki, że odmowa może być niezasadna.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w obecnym stanie prawnym, tj. od dnia 1 stycznia 2011 r. po zmianie ustawy o podatku od towarów i usług Spółce nadal przysługuje zwolnienie z VAT za pośrednictwo w dochodzeniu odszkodowania ubezpieczeniowego – zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 37 oraz ust. 13 ustawy o VAT?

Spółka wyjaśnia, że prowadzi usługi pośrednictwa ubezpieczeniowego w szerokim zakresie, ale pytanie dotyczy zwolnienia z VAT usług pośrednictwa w dochodzeniu odszkodowań przez brokera ubezpieczeniowego.

Zdaniem Wnioskodawcy oraz zgodnie z art. 135 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady (UE) z dnia 28 listopada 2006 r., państwa członkowskie zwalniają transakcje ubezpieczeniowe i reasekuracyjne, wraz z usługami pokrewnymi świadczonymi przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów ubezpieczeniowych. Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku: usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek, z wyłączeniem zbywania praw nabytych w związku z wykonywaniem umów ubezpieczenia i umów reasekuracji. Zgodnie z art. 43 ust. 13 zwolnienie od podatku stosuje się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi wymienionej w ust. 1 pkt 7 i 37-41, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej zgodne z ust. 1 pkt 7 i 37-41.

W ocenie Spółki pośrednictwo w dochodzeniu odszkodowań jest usługą niezbędną w pośrednictwie ubezpieczeniowym jaki może stanowić usługę odrębną przed zawarciem ubezpieczenia, jest też właściwa i niezbędna przy świadczeniu usługi zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 37.

Broker jest niezależnym pośrednikiem ubezpieczeniowym działającym w imieniu lub na rzecz podmiotu poszukującego ochrony ubezpieczeniowej, a nie w imieniu lub na rzecz zakładu ubezpieczeń. Pośrednictwo ubezpieczeniowe zostało uregulowane w ustawie o pośrednictwie ubezpieczeniowym i zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy polega na wykonywaniu przez pośrednika za wynagrodzeniem czynności faktycznych lub czynności prawnych związanych z zawieraniem lub wykonywaniem umów ubezpieczenia. Do pośrednictwa ubezpieczeniowego doprecyzowano katalog czynności agencyjnych (art. 4 pkt 1) oraz katalog czynności brokerskich (art. 4 pkt 2) ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym.

Wg oceny Wnioskodawcy nie powinien mieć też znaczenia fakt taki, czy Spółka dochodzi odszkodowań uczestnicząc najpierw w pośrednictwie w zawarciu ubezpieczenia i likwiduje szkody w ramach prowizji za pośrednictwo, czy za pomoc w dochodzeniu odszkodowania wystawia fakturę na klienta, któremu pomaga dochodzić odszkodowania bez wcześniejszego uczestnictwa w zawarciu ubezpieczenia, gdyż stanowi to wówczas odrębną całość i dlatego też usługa ta powinna być zwolniona z VAT.

Wnioskodawca poinformował, że w dniu 20 grudnia 2011 r. przekazano w załączeniu kserokopię zezwolenia Ministra Finansów oraz kserokopię decyzji Państwowego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (\`(...)\`).

Stosownie do art. 5a ustawy, towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne.

W art. 41 ust. 1 ustawy postanowiono, iż stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Przy czym, zgodnie z art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Jednakże zarówno w treści ustawy, jak i przepisów wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku.

W tym miejscu należy zaznaczyć, iż z dniem 1 stycznia 2011 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 226, poz. 1476). Przepisy nowelizacji uchylają załącznik nr 4 do ustawy, zawierający wykaz usług zwolnionych od podatku i przenoszą uregulowania dotyczące tej tematyki do treści ustawy. Zasadnicze znaczenie ma w tym przypadku dodanie do art. 43 ustawy punktu 37, regulującego zwolnienia od podatku usług ubezpieczeniowych, usług reasekuracyjnych i usług pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych.

Ponadto, przy określaniu zakresu zwolnień, które dotychczas były ujęte w załączniku nr 4 do ustawy, odstąpiono od ich identyfikacji przy pomocy klasyfikacji statystycznych określając ich zakres z wykorzystaniem treści zapisów prawa unijnego i krajowego oraz orzecznictwa sądów.

Według art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy, zwalnia się od podatku usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek, z wyłączeniem zbywania praw nabytych w związku z wykonywaniem umów ubezpieczenia i umów reasekuracji.

Z kolei, zgodnie z art. 43 ust. 13 ustawy, zwolnienie od podatku stosuje się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi wymienionej w ust. 1 pkt 7 i 37-41, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 7 i 37-41.

Przepisu ust. 13 nie stosuje się do świadczenia usług stanowiących element usług pośrednictwa, o których mowa w ust. 1 pkt 7 i 37-41 (art. 43 ust. 14 ustawy).

Zgodnie z art. 43 ust. 15 ustawy zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41 oraz w ust. 13, nie mają zastosowania do:

1.  czynności ściągania długów, w tym factoringu;
2.  usług doradztwa;
3.  usług w zakresie leasingu.

Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43 ustawy, należy interpretować ściśle, zważywszy, że zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek od towarów i usług pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika.

Zatem, w pierwszej kolejności należy określić, jakie czynności miał na myśli prawodawca formułując w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy zwolnienie dla świadczonych usług ubezpieczeniowych, usług reasekuracyjnych i usług pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych.

Stosownie do art. 135 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej z dnia 28 listopada 2006 r. (Dz. U. UE L z 2006 r. Nr 347.1 ze zm.), państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: transakcje ubezpieczeniowe i reasekuracyjne, wraz z usługami pokrewnymi świadczonymi przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów ubezpieczeniowych.

Należy odnotować na samym początku, że terminy używane do określenia zwolnień od podatku przewidziane w artykule 13 Szóstej Dyrektywy (obecnie art. 135 Dyrektywy 2006/112/WE) muszą być wiernie interpretowane, jako że stanowią wyjątki od ogólnej zasady, która mówi, że podatek VAT pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika (patrz w szczególności sprawa 348/87 Stichting Uitvoering Financiele Acties (1989) ECR 1737, paragraf 13 i sprawa C-287/00 Commission v Germany (2002) ECR I-5811, paragraf 43).

Jest ustalonym prawem precedensowym, że zwolnienia te stanowią niezależne pojęcia prawa wspólnotowego, którego celem jest uniknięcie rozbieżności w stosowaniu systemu podatku VAT w poszczególnych Państwach Członkowskich.

W związku z powyższym, tut. Organ wydając interpretację w stanie prawnym od dnia 1 stycznia 2011 r. określa ich zakres z wykorzystaniem treści zapisów prawa unijnego i krajowego oraz orzecznictwa sądów.

Dyrektywa 2006/112/WE ani ustawa o podatku od towarów i usług nie podają definicji transakcji ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, ani usług pokrewnych świadczonych przez brokerów i agentów ubezpieczeniowych.

Czynność ubezpieczeniowa, w ogólnie przyjętym rozumieniu, charakteryzuje się tym, że ubezpieczyciel, w zamian za wcześniejsze opłacenie składki ubezpieczeniowej, zobowiązuje się w przypadku wystąpienia ryzyka objętego umową ubezpieczenia do spełnienia na rzecz ubezpieczonego świadczenia określonego w momencie zawarcia umowy. Czynność ubezpieczeniowa, w każdym przypadku związana jest z istnieniem stosunku umownego między usługodawcą, a osobą, której ryzyko jest objęte ubezpieczeniem, czyli ubezpieczonym.

Jeśli chodzi o transakcje ubezpieczeniowe, TSUE w sprawie C-8/01 orzekł, że istotą transakcji ubezpieczeniowej jest, w ogólnym rozumieniu, iż ubezpieczyciel zobowiązuje się, w przypadku, gdy zaistnieje ryzyko objęte ubezpieczeniem, świadczyć ubezpieczonemu usługę uzgodnioną podczas zawierania umowy w zamian za uprzednią wpłatę składki (sprawy: Card Protection Plan C-349/96, paragraf 17 i Skandia C-240/99, paragraf 37). Trybunał wprawdzie orzekł, że wyrażenie „transakcje ubezpieczeniowe” nie obejmuje wyłącznie transakcji dokonywanych przez samych ubezpieczycieli, ale zasadniczo jest na tyle obszerne, że obejmuje zapewnienie ochrony ubezpieczeniowej przez podatnika, który sam nie jest ubezpieczycielem, ale w kontekście polisy blokowej dostarcza swoim klientom taką ochronę, korzystając z wpływów od ubezpieczyciela, który przyjmuje na siebie ryzyko objęte w ubezpieczeniu (sprawy: Card Protection Plan, paragraf 22 i Skandia, paragraf 38).

Jednak w akapicie 41 sprawy Skandia Trybunał podtrzymał stanowisko, że „zgodnie z definicją transakcji ubezpieczeniowych zawartą w akapicie 39 niniejszego wyroku okazuje się, iż tożsamość osoby, której świadczy się usługę, jest istotna w rozumieniu definicji rodzaju usług objętych artykułem 13B(a) szóstej dyrektywy i że transakcja ubezpieczeniowa nieodzownie pociąga za sobą istnienie umowy między dostawcą usługi ubezpieczeniowej i osobą, która jest ubezpieczona na wypadek ryzyka, czyli ubezpieczonym”.

Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność brokerską w zakresie ubezpieczeń. Spółka również pośredniczy w dochodzeniu odszkodowań ubezpieczeniowych, które do dnia 31 grudnia 2010 r. były zwoln1ne z VAT na podstawie załącznika nr 4 do ustawy o podatku od towarów i usług na podstawie PKWiU 67.20.10-00.90. – jest to pomoc klientom w uzyskaniu odszkodowań od firm ubezpieczeniowych. Usługi te również znajdują się w katalogu czynności brokerskich zgodnie z ustawą o pośrednictwie ubezpieczeniowym. Czynności związane z dochodzeniem odszkodowań są wykonywane na podstawie pełnomocnictwa w imieniu klientów oraz na rzecz tychże klientów. Klientami są osoby fizyczne, jak i podmioty gospodarcze, natomiast dochodzenie odszkodowań dotyczy szkód komunikacyjnych, OCP przewoźników, majątkowych, życiowych itp. itd.

Biorąc pod uwagę opis sprawy należy stwierdzić, iż Wnioskodawca nie wykonuje czynności ubezpieczeniowych. Czynność ubezpieczeniowa charakteryzuje się bowiem tym, że ubezpieczyciel, w zamian za wcześniejsze opłacenie składki ubezpieczeniowej, zobowiązuje się w przypadku wystąpienia ryzyka objętego umową ubezpieczenia do spełnienia na rzecz ubezpieczonego świadczenia określonego w momencie zawarcia umowy.

Wnioskodawca w niniejszej sprawie nie występuje w roli ubezpieczyciela, który w przypadku wystąpienia ryzyka objętego umową ubezpieczenia jest zobowiązany do świadczenia na rzecz ubezpieczonego klienta.

Zauważyć należy, iż „czynność ubezpieczeniowa”, w każdym wypadku związana będzie z istnieniem stosunku umownego między ubezpieczycielem, który na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług może korzystać ze zwolnienia od tego podatku, a osobą, której ryzyko jest objęte ubezpieczeniem, czyli ubezpieczonym. Natomiast z opisanego stanu faktycznego wynika, iż między Spółką, a klientami nie istnieje żaden stosunek prawny ubezpieczenia.

Wnioskodawca nie świadczy również usług reasekuracyjnych, polegających na wykonywaniu czynności związanych z przyjmowaniem ryzyka cedowanego przez zakład ubezpieczeń lub przez zakład reasekuracji oraz dalsze cedowanie przyjętego ryzyka.

W konsekwencji, czynności wykonywane przez Spółkę, będące przedmiotem wniosku, nie stanowią usług ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych, korzystających ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy.

Z treści art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy wynika, iż prawodawca zwolnił od podatku również usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych.

Przy czym czynności wykonywane przez pośrednika ubezpieczeniowego dotyczą czynności wykonywanych w imieniu lub na rzecz zakładu ubezpieczeń (agencyjne) oraz czynności wykonywanych w imieniu lub na rzecz podmiotu poszukującego ochrony ubezpieczeniowej (brokerskie).

Działalność pośrednictwa ubezpieczeniowego dotyczy działalności wykonywanej przez pośrednika, który nie zajmuje miejsca jakiejkolwiek strony umowy dotyczącej produktu finansowego. Usługa pośrednictwa ubezpieczeniowego to usługa wykonana na rzecz strony umowy oraz opłacona przez nią jako odrębna działalność pośrednictwa. Pośrednictwo ma zatem na celu dokonanie wszelkich niezbędnych czynności, które umożliwiłyby zawarcie przez obie strony umowy, przy czym pośrednik nie realizuje w stosunku do treści umowy żadnego własnego interesu.

Z okoliczności stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, iż Wnioskodawca w przedmiotowej sprawie nie jest podmiotem wykonującym czynności w imieniu lub na rzecz zakładu ubezpieczeń (agentem), a brokerem, który zawiera umowy w imieniu i na rzecz podmiotów poszukujących ochrony ubezpieczeniowej. Jednak w przedmiotowej sprawie jest jedynie podmiotem udzielającym pomocy osobom poszkodowanym w uzyskaniu odszkodowania od towarzystw ubezpieczeniowych bez konieczności dochodzenia przez klienta Wnioskodawcy roszczeń na własną rękę.

W konsekwencji, świadczenia na rzecz klientów wykonywane przez Wnioskodawcę nie będą stanowić usług pośrednictwa ubezpieczeniowego. Usługi świadczone przez Spółkę są w rezultacie rozumiane jako forma wsparcia dla klienta, który od towarzystw ubezpieczeniowych dochodzi roszczenia odszkodowawczego.

Biorąc pod uwagę powyższe, czynności wykonywane przez Wnioskodawcę będące przedmiotem wniosku, nie stanowią również usług pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, korzystających ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy.

Z treści wniosku wynika bowiem, iż Zainteresowany wykonuje na zlecenie klientów (poszkodowanych) czynności polegające na:

*   zarządzaniu likwidacją szkód częściowych samochodowych, majątkowych, w ramach których imiennie deleguje pracowników brokera do wyłącznej obsługi procesów likwidacji szkód, prowadzi ewidencję szkód częściowych w systemie brokera oraz raportuje szkody częściowe do wyznaczonej osoby, zgłasza szkody do Ubezpieczyciela oraz umawia terminy ewentualnych oględzin miejsca lub przedmiotu szkody, wyposażenie, np. kierowcy, w mini instrukcję postępowania w razie wystąpienia szkody, przyjmuje zgłoszenia szkód: na telefon komórkowy dedykowany obsłudze szkodowej - numer na telefony stacjonarne lub elektronicznie, udziela informacji na temat sposobu likwidacji szkody, obiegu dokumentów, ogólnej pomocy i wsparcia klientów w całym procesie likwidacji szkody, udziela informacji na temat zakresu ubezpieczenia w szczególności jeśli chodzi o usługi assistance, holowanie pojazdu lub wynajem pojazdu zastępczego, weryfikuje poprawność otrzymanych dokumentów, prowadzeni korespondencję z serwisami naprawczymi, policją, prokuraturą i innymi organami państwowymi, rejestruje dane dotyczące rezerw szkodowych oraz ewidencjuje otrzymane decyzje o wypłacie odszkodowania, prowadzi stały monitoring szkód, tzw. otwartych, gdzie brakuje decyzji o wypłacie odszkodowania, kontroluje prawidłowość potrąceń udziałów własnych i innych warunków szczególnych wynikających z podpisanej umowy ubezpieczenia, w przypadku stwierdzenia błędów składa odwołania do Ubezpieczyciela, kontroluje prawidłowość terminowości realizacji przez Ubezpieczyciela zapisów zawartych umów ubezpieczenia, pozyskuje decyzje o wypłacie odszkodowania podpisaną przez Ubezpieczyciela, przygotowuje odwołania od decyzji odmownych, doradztwo w zakresie wyboru zakładu naprawczego, jeżeli klient nie jest zdecydowany lub prosi o wskazanie najbliższego serwisu, szczególny nadzór nad szkodami zagranicznymi, które wymagają szybkiego działania, aby zminimalizować m.in. koszty parkowania, holowania i innych zwiększających rozmiary szkody – przyjmuje się wówczas indywidualny tryb likwidacji po wcześniejszych ustaleniach z Ubezpieczycielem, przechowuje i archiwizuje wszystkie dokumenty szkodowe w (\`(...)\`) przez okres 3 lat, tworzy rozbudowane raporty i analizy szkodowe w zależności od oczekiwań naszego Klienta,
*   zarządzaniu likwidacją szkód całkowitych – kradzież pojazdu, w ramach których potwierdza złożenie kompletu dokumentów do Ubezpieczyciela, organizuje obieg dokumentów niezbędnych do wyrejestrowania w przypadku kradzieży pojazdu, organizuje obieg dokumentów dla Ubezpieczyciela, weryfikuje wysokość kwoty wypłaconego odszkodowania, prowadzi korespondencję z policją, sądem, prokuraturą, korespondencję odwoławczą z ubezpieczycielem, ewidencję i raportowanie, posiłkowe zgłoszenie szkody do zakładu ubezpieczeń (niezwłocznie) – na wypadek, gdyby Klient nie zgłosił szkody Ubezpieczycielowi w terminie, instruuje o procedurze likwidacji szkody polegającej na kradzieży pojazdu, prowadzi monitoring przebiegu likwidacji i terminowości dokonywania wypłat przez Ubezpieczyciela, w przypadku otrzymania postępowania o umorzeniu dochodzenia wysyła do Ubezpieczyciela, po zakończeniu procesu likwidacji szkody, przesyła do Klienta operat szkodowy wraz z decyzją o wypłacie odszkodowania, w przypadku, gdy kwota przyznanego odszkodowania jest za niska, rzeczoznawca brokera sporządza wycenę i składa odwołanie do Ubezpieczyciela, składa odwołanie, w przypadku gdy Ubezpieczyciel niesłusznie potrącił udział własny, w przypadku odmowy wypłaty odszkodowania, np. związanej z brakiem zabezpieczeń – sprawdza stan faktyczny i bada okoliczności szkody, przygotowuje we współpracy z działem prawnym wszelkiego rodzaju odwołania merytoryczne, jeżeli zachodzą przesłanki, że odmowa może być niezasadna.

Z powyższego wynika, iż wykonywane przez Wnioskodawcę czynności nie stanowią usług w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek, a są czynnościami technicznymi, pomocniczymi wykonywanymi na rzecz osoby ubezpieczonej lub poszkodowanej, aby mogła od towarzystw ubezpieczeniowych otrzymać odszkodowanie. Powyższe czynności nie są bezpośrednio związane z zawartymi umowami ubezpieczenia, a ich niewykonanie przez Wnioskodawcę, ale przez inny podmiot w żaden sposób nie wpłynęłoby na treść i jakość umowy ubezpieczenia.

Świadczone przez Wnioskodawcę usługi nie są również usługami wskazanymi w art. 43 ust. 13 ustawy, gdyż nie stanowią one elementu usługi wskazanej w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej.

Czynności wykonywanych przez Spółkę w ramach umów zawartych klientami nie można uznać za usługę stanowiącą element usługi ubezpieczeniowej lub reasekuracyjnej bądź też usługi pośrednictwa ubezpieczeniowego, która sama stanowi odrębną całość i jest właściwa oraz niezbędna do świadczenia tych usług.

Bowiem, charakter tych czynności wskazuje, iż są one co prawda konsekwencją zawartej umowy, jednakże nie można ich uznać za usługę właściwą dla usługi ubezpieczeniowej (uzyskanie odszkodowania w związku z poniesioną szkodą przez ubezpieczonego w związku z zawartym wcześniej ubezpieczeniem). Bowiem ubezpieczony w celu uzyskania odszkodowania, zgodnie z zasadami określonymi umową ubezpieczenia, jest zobowiązany zgłosić poniesioną szkodę, natomiast ubezpieczyciel jako zainteresowany sam dokonuje oglądu i szacowania szkody. Zatem, jeżeli klient towarzystwa ubezpieczeniowego w zakresie swoich obowiązków jako strona umowy ubezpieczeniowej zleca wykonanie tych czynności innemu podmiotowi (na podstawie pełnomocnictwa) oraz rozszerza zakres umocowania również o dodatkowe czynności ustalenia rozmiaru i wysokości szkody, lub też pełnomocnik działa w tym zakresie, jednak w celu weryfikacji orzeczenia ubezpieczyciela, to dochodzi do zawarcia pomiędzy Wnioskodawcą a ubezpieczonym odrębnej umowy niż umowa ubezpieczenia. Zatem czynności te nie korzystają ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 13 ustawy.

Problem usług pokrewnych do usług ubezpieczeniowych był przedmiotem powołanego wyżej wyroku TSUE z dnia 20 listopada 2003 r. w sprawie C-8/01 Assurandor-Societetet, działającym w imieniu Taksatorringen przeciwko Skatteministeriet, w którym rozstrzygnięto, że wyceny szkód pojazdów silnikowych dokonane przez stowarzyszenie w imieniu swoich członków będących firmami ubezpieczeniowymi nie są ani transakcjami ubezpieczeniowymi, ani usługami pokrewnymi transakcjom ubezpieczeniowym, które świadczą maklerzy lub przedstawiciele ubezpieczeniowi w znaczeniu tego postanowienia.

Zatem stwierdzić należy, iż usługi świadczone przez Wnioskodawcę na zlecenie i w imieniu poszkodowanego nie są usługami właściwymi do usług ubezpieczeniowych świadczonych przez firmy ubezpieczeniowe.

Reasumując, świadczone przez Wnioskodawcę usługi związane z dochodzeniem odszkodowań, w imieniu klientów oraz na rzecz tych klientów, od dnia 1 stycznia 2011 r. nie korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, określonego w art. 43 ust. 1 pkt 37 oraz w art. 43 ust. 13 ustawy, lecz są opodatkowane stawką podstawową, tj. 23%.

Tut. Organ informuje ponadto, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione we własnym stanowisku w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego – nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 oraz art. 14f § 2 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.