Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDWL.4011.53.2023.11.TW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-19
Teza: Skutki podatkowe przeniesienia prawa użytkowania wieczystego i prawa własności działek w zamian za dożywotnią rentę.
Słowa kluczowe: opodatkowanie; przychód; renta; umowa-umowa dożywocia
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Szczególne zasady ustalania dochodu.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 3; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 14-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 14-ust. 2; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 19

## Opis zdarzenia przyszłego

B i A w dniu (...) września 2002 r. na podstawie umowy sprzedaży nabyli prawo
    użytkowania wieczystego działki nr 1 położonej w (...) wraz z prawem własności budynków
    i budowli oraz urządzeń posadowionych na powołanym gruncie.
    W dniu (...) kwietnia 2004 r. B i A nabyli prawo własności sąsiedniej działki o numerze 2
    celem powiększenia działki 1.
    Powołane nieruchomości B wykorzystywała w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej w zakresie: 68.20.Z Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub
    dzierżawionymi.
    W dniu (...) lutego 2021 r. B zaprzestała wykonywania działalności gospodarczej, a w dniu
    (...) marca 2021 r. jej wpis w CEIDG został wykreślony.
    Obecnie A wydzierżawia powołane nieruchomości i uiszcza zryczałtowany podatek od
    przychodów ewidencjonowanych i podatek od towarów i usług.
    W najbliższym czasie B i A planują umową renty odpłatnej przenieść prawo użytkowania
    wieczystego działki nr 1 i prawo własności działki o numerze 2 na syna w zamian za
    dożywotnią miesięczną rentę, płatną z góry do 10-ego dnia każdego miesiąca. Renta
    będzie podlegała corocznej waloryzacji, w oparciu o roczny wskaźnik cen towarów i usług
    konsumpcyjnych, ogłaszany przez Prezesa GUS. Waloryzacja będzie dokonywana od
    marca każdego kolejnego roku obowiązywania umowy poprzez zmianę obowiązującej
    stawki renty o wskaźnik zmiany cen towarów i usług konsumpcyjnych, ogłaszany przez
    Prezesa GUS za poprzedni rok kalendarzowy. Umowa renty, z uwagi na jej charakter, nie
    będzie zawierała elementu w postaci ceny nieruchomości, niemniej zostanie podana
    wartość rynkowa na potrzeby ustalenia wynagrodzenia notariusza.
    W uzupełnieniu wskazano, że posadowione na działkach nr 1 i 2 wg Polskiej Klasyfikacji
    Obiektów Budowalnych stanowią budynki i budowle niemieszkalne.

    Wnioskodawcy do chwili obecnej pozostają w związku małżeńskim, a w ich małżeństwie
    panuje ustrój wspólności majątkowej. Obecnie Wnioskodawca wydzierżawia powołane
    nieruchomości we wniosku i uiszcza zryczałtowany podatek od przychodów
    ewidencjonowanych. Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej.
    Pytania
    Czy przeniesienie prawa użytkowania wieczystego działki nr 1 i prawa własności działki nr
    2 w ramach umowy renty odpłatnej skutkuje powstaniem obowiązku zapłaty przez
    wnioskodawcę podatku dochodowego?
    Czy otrzymanie przez wnioskodawcę renty (miesięcznego wynagrodzenia) z tytułu
    przeniesienia prawa użytkowania wieczystego działki nr 1 i prawa własności działki nr 2 w
    ramach umowy renty skutkuje powstaniem obowiązku zapłaty przez wnioskodawcę
    podatku dochodowego?
    Czy otrzymanie przez wnioskodawcę renty (miesięcznego wynagrodzenia) z tytułu
    przeniesienia prawa użytkowania wieczystego działki nr 1 i prawa własności działki nr 2 w
    ramach umowy renty po upływie 6 lat od pierwszego dnia miesiąca następującego po
    miesiącu, w którym B zaprzestała wykonywania działalności gospodarczej, skutkuje
    powstaniem obowiązku zapłaty przez wnioskodawcę podatku dochodowego?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Przechodząc do oceny prawnej wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1
    ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów
    wymienionych w art. 21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych źródłem
    przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust 2:
    a. nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
    b. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz
      prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
    c. prawa wieczystego użytkowania gruntów
    d. innych rzeczy,
    – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało
    dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych
    określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku,
    licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te
    odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    W świetle powyższego, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości lub ww. praw majątkowych
    następuje przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie lub wybudowanie i nie zostaje dokonane w wykonaniu działalności gospodarczej
    stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Stosownie zaś do art. 10 ust. 6 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, w przypadku odpłatnego zbycia po ustaniu wspólności
    majątkowej małżeńskiej, nabytych do majątku wspólnego małżonków lub wybudowanych
    w trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości lub nabytych do
    majątku wspólnego małżonków praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8, okres, o
    którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym
    nastąpiło ich nabycie do majątku wspólnego małżonków lub ich wybudowanie w trakcie
    trwania wspólności majątkowej małżeńskiej.

    W myśl art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym przychodem z działalności
    są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami
    trwałymi podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych. Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt i
    z ustawy podatku dochodowym przychodem z działalności są przychody z odpłatnego
    zbycia składników majątku: pozostałych na dzień likwidacji działalności gospodarczej lub
    działów specjalnych produkcji rolnej, prowadzonych samodzielnie; otrzymanych w
    związku z likwidacją spółki niebędącej osobą prawną lub wystąpieniem wspólnika z takiej
    spółki.
    Z kolei art. 14 ust. 3 pkt 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w którym
    wskazano, że do przychodów z działalności gospodarczej nie zalicza się przychodów z
    odpłatnego zbycia składników majątku:
    1. pozostałych na dzień likwidacji prowadzonej samodzielnie działalności gospodarczej,
    2. otrzymanych w związku z likwidacją spółki niebędącej osobą prawną lub wystąpieniem
      wspólnika z takiej spółki
    – jeżeli od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła
    likwidacja: prowadzonej samodzielnie działalności gospodarczej, prowadzonych
    samodzielnie działów specjalnych produkcji rolnej, spółki niebędącej osobą prawną lub
    nastąpiło wystąpienie wspólnika z takiej spółki, do dnia ich odpłatnego zbycia upłynęło
    sześć lat i odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej lub
    działów specjalnych produkcji rolnej.
    W niniejszej sprawie wnioskodawcy chcą zawrzeć umowę renty odpłatnej w zamian za
    przeniesienie użytkowania wieczystego i prawa własności. Nabycia dokona syn. Umowa
    renty, z uwagi na jej charakter, nie będzie zawierać elementu w postaci ceny prawa,
    niemniej zostanie podana wartość rynkowa nieruchomości.
    Stosownie do treści art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny umowa
    sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
    zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi
    własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej
    postanowiły. Umowa renty została zdefiniowana natomiast w art. 903 Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z jego treścią, przez umowę renty jedna ze stron zobowiązuje się względem
    drugiej do określonych świadczeń okresowych w pieniądzu lub w rzeczach oznaczonych
    tylko co do gatunku. W umowie renty nie można skutecznie zamieścić ani skutecznego
    zobowiązania się do innych (tj. innych niż pieniężne lub oznaczone co do gatunku)
    świadczeń, nawet o charakterze okresowym, ani też zobowiązania się do nieczynienia.
    Renta może być ustanowiona w umowie zarówno na czas określony, jak i nieokreślony, w
    tym na czas życia osoby uprawnionej.
    Jak wskazuje się w doktrynie, umowę o rentę zalicza się do kategorii umów nazwanych,
    stanowiących samoistne źródło zobowiązania (tytuł prawny do spełniania świadczeń).
    Ponadto omawiana umowa jest umową konsensualną, o charakterze losowym (korzyści
    stron nie są równe ani pewne), która może być ukształtowana jako umowa terminowa lub
    bezterminowa, odpłatna lub pod tytułem darmym.
    Zgodnie z art. 906 Kodeksu cywilnego, do renty ustanowionej za wynagrodzeniem stosuje
    się odpowiednio przepisy o sprzedaży, a do renty ustanowionej bez wynagrodzenia
    stosuje się przepisy o darowiźnie.
    Odpowiednie stosowanie przepisów o sprzedaży lub darowiźnie nie oznacza, że renta jest
    tego rodzaju umową. Zachowuje ona swoją pełną odrębność prawną. Reguły stosowania
    renty są ustalane jedynie przy odpowiednim zastosowaniu przepisów dotyczących
    sprzedaży lub darowizny. Cechą umów odpłatnych jest to, że świadczenie jednej strony
    umowy znajduje swój odpowiednik w świadczeniu drugiej strony. Jest to sytuacja, gdy
    każda ze stron umowy uzyskuje ekwiwalent (równoważnik) dla świadczenia własnego. Nie
    dochodzi więc w takim przypadku do sytuacji, gdy tylko jedna ze stron odnosi korzyść z

    dokonanego świadczenia, a świadczenie zbywcy nie odbywa się kosztem uszczuplenia
    własnego majątku; każda ze stron uzyskuje jakąś korzyść majątkową (niekoniecznie w
    postaci pieniężnej).
    Zgodnie z art. 487 § 2 Kodeksu cywilnego, umowa jest wzajemna, gdy obie strony
    zobowiązują się w taki sposób, że świadczenie jednej z nich ma być odpowiednikiem
    świadczenia drugiej. Cechą umów odpłatnych jest to, że świadczenie jednej strony umowy
    znajduje swój odpowiednik w świadczeniu drugiej strony. Jest to sytuacja, gdy każda ze
    stron umowy uzyskuje ekwiwalent (równoważnik) dla świadczenia własnego. Nie dochodzi
    więc w takim przypadku do sytuacji, gdy tylko jedna ze stron odnosi korzyść z dokonanego
    świadczenia, a świadczenie zbywcy nie odbywa się kosztem uszczuplenia własnego
    majątku; każda ze stron uzyskuje jakąś korzyść majątkową (niekoniecznie w postaci
    pieniężnej).
    Zgodnie z art. 487 § 2 Kodeksu cywilnego, umowa jest wzajemna, gdy obie strony
    zobowiązują się w taki sposób, że świadczenie jednej z nich ma być odpowiednikiem
    świadczenia drugiej.
    Każda ze stron odpłatnej umowy renty musi liczyć się z tym, że ogólna wartość świadczeń
    drugiej strony nie będzie obiektywnie odpowiadała wartości jej świadczenia. Nawet w
    razie uzgodnienia, że renta będzie zobowiązaniem w zamian za ustanowienie albo
    przeniesienie innego prawa, umowa renty nie może być traktowana jako wzajemna.
    Sam termin „wynagrodzenie” nie przesądza o ekwiwalentności świadczeń stron, stąd też
    jeżeli umowa renty ma charakter odpłatny, bez względu na to, czy świadczenia stron są
    ekwiwalentne, należy do niej odpowiednio stosować przepisy o sprzedaży. Przepisy o
    sprzedaży należy stosować do renty odpowiednio, co oznacza, że konieczne jest przede
    wszystkim uwzględnienie szczególnego charakteru tej ostatniej. Ustawodawca w przepisie
    art. 10 ust. 1 pkt 8 i art. art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych posłużył się pojęciem „odpłatne zbycie”, nie zawężając katalogu odpłatnych
    czynności prawnych, w wyniku których dochodzi do przeniesienia własności
    nieruchomości lub praw w nim wymienionych jedynie do umowy sprzedaży, czy zamiany.
    Pod pojęciem odpłatnego zbycia rozumie się każdą czynność, w wyniku której dochodzi do
    przeniesienia własności lub praw z dotychczasowego właściciela na nowy podmiot i
    przeniesienie to ma charakter odpłatny. Oznacza to, że na podstawie umowy o rentę w
    zamian za przeniesienie prawa użytkowania wieczystego i prawa własności również
    dochodzi do odpłatnego zbycia ww. praw.
    W powołanym powyżej zdarzeniu przyszłym wypłacana renta na mocy odpłatnej umowy
    renty w zamian za przeniesienie prawa użytkowania wieczystego i prawa własności na
    syna stanowi formę odpłatności za zbycie tych prawa. Zatem skutki podatkowe
    otrzymywania dożywotniej renty w rozpatrywać należy na podstawie przepisu art. 10 ust.
    1 pkt 8 lub art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jednocześnie należy podkreślić, że w przypadku umowy renty dożywotniej, ustawodawca
    w żadnym razie nie mówi, że uprawnienia osoby uprawnionej do otrzymywania renty,
    będące świadczeniami otrzymywanymi od zobowiązanego z tej umowy są ceną za
    przeniesienie własności nieruchomości lub prawa. Ponadto czas trwania takiej umowy, a
    przez to i wysokość świadczeń, do których zobowiązany jest podmiot nabywający
    nieruchomość lub prawa nie są możliwe do określenia w chwili jej zawierania. W takim
    przypadku nie jest możliwe więc ustalenie wysokości przychodu uzyskiwanego przez
    osobę zbywającą nieruchomość lub prawo. Z uwagi natomiast na brak stosownej regulacji
    w tym zakresie w takiej sytuacji nie mogą znaleźć zastosowania zasady ustalania
    przychodu, o których mowa w art. 19 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Powyższe wyjaśnienia prowadzą do wniosku, że jakkolwiek zbycie nieruchomości lub
    prawa na podstawie umowy renty dożywotniej stanowi odpłatne zbycie, o którym mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c lub art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od

    osób fizycznych, to niemniej jednak nie jest możliwe ustalenie wysokości przychodu
    uzyskiwanego przez zbywcę.
    Mając na uwadze przytoczone przepisy prawa, należy stwierdzić, że podatnik nie jest
    zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego w przypadku zbycia prawa użytkowania
    wieczystego i prawa własności, które to prawo zbył w drodze umowy renty odpłatnej.
    Nawet jeśli odpłatne zbycie miało miejsce przed upływem terminu, o którym mowa w art.
    art. 14 ust. 3 pkt 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to jednak nie jest
    możliwe określenie podstawy opodatkowania na podstawie obowiązujących przepisów. Z
    tego względu nie można również określić podatku należnego z tego tytułu. W rezultacie
    należy uznać, że dochód uzyskany z tego rodzaju odpłatnego zbycia pozostaje poza
    zakresem opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem, przeniesienie praw w ramach umowy renty odpłatnej nie skutkuje powstaniem
    obowiązku zapłaty przez Wnioskodawczynię podatku dochodowego. W konsekwencji, na
    Wnioskodawcach nie będzie ciążył obowiązek wykazania kwoty renty w zeznaniu
    podatkowym, a otrzymywana renta:
    - nie stanowi przychodu na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych,
    - nie jest opodatkowana i w związku z tym, że podatek z tego tytułu nie jest wymagany, to:
    - brak jest podstawy opodatkowania,
    - brak jest stawki podatku,
    - brak jest terminów obligujących do odprowadzenia podatku,
    - nie ma konieczności składania zeznań podatkowych w tym zakresie.
    W tym miejscu należy wskazać, że analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane przez
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w piśmie z dnia 15 czerwca 2020 r., 0115- KDIT2.
    4011.270.2020.2.KC, piśmie z dnia 26 maja 2023 r. 0115-KDIT3.4011.248.2023.2.AWO, oraz
    piśmie z dnia z dnia 4 kwietnia 2023 r. 0113-KDIPT2-2.4011.995.2022.5.ACZ.
    Z kolei sądy administracyjne odnosząc się do analogicznej umowy dożywocia wielokrotnie
    wskazywały, że nie jest możliwe ustalenie wysokości przychodu uzyskiwanego przez
    zbywcę i tym samym nie jest możliwe określenie podstawy opodatkowania na podstawie
    obowiązujących przepisów.
    Tak m.in.: NSA w wyroku z dnia 3 grudnia 2014 r., II FSK 2194/12, stwierdzając „2.
    Odpłatny charakter umowy dożywocia w ujęciu cywilnoprawnym nie może stanowić
    wystarczającej przesłanki stwierdzenia, że zbycie nieruchomości w ramach umowy
    dożywocia stanowi jej odpłatne zbycie, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia
    26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze
    zm.) 3. Skoro w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie
    określił podstawy opodatkowania w przypadku zbycia nieruchomości w drodze umowy
    dożywocia - nie było jego intencją opodatkowanie tego zbycia, aczkolwiek sama umowa
    dożywocia ma charakter odpłatny”.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek wspólny – 13 listopada 2023 r. wydałem interpretację
    indywidualną znak 0112-KDWL.4011.53.2023.2.TW, w której uznałem Państwa stanowisko
    za nieprawidłowe.
    Interpretację oraz jej odpis doręczono Państwu 13 i 22 listopada 2023 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    12 grudnia 2023 r. Zainteresowany będący stroną postępowania wniósł skargę na tę
    interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.
    Zainteresowany będący stroną postępowania wniósł m.in. o uchylenie w całości
    zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z 9
    maja 2024 r. sygn. akt I SA/Po 20/24.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 5 listopada 2024 r. sygn. akt II FSK 939/24
    oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 5 listopada 2024 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu i Naczelny Sąd Administracyjny w ww.
      wyrokach;
    • ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie wskazuję, że reguły dotyczące opodatkowania ustawodawca zawarł w art. 9
    ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 163), zgodnie z którym:
      opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie, bądź od których zaniechano poboru
    podatku.
    Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca
    dokonał w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    źródłem przychodów jest:
      odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a)-c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

    W myśl art. 10 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy:
      przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o
      których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed
      zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem
      miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z
      działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.
    Jednak stosownie do art. 10 ust. 3 ww. ustawy:
      przepisy ust. 1 pkt 8 mają zastosowanie do odpłatnego zbycia wykorzystywanych na
      potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów
      specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim
      budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w
      takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
      spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim
      prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie.
    Zatem, aby przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości mógł zostać zaliczony do
    źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, powinny zostać spełnione co najmniej dwie
    podstawowe przesłanki:
    - nieruchomość nie może być przedmiotem odpłatnego zbycia w wykonywaniu
      działalności gospodarczej,
    - nieruchomość nie może być składnikiem majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (z wyjątkiem nieruchomości
      mieszkalnych).
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odrębnym
    źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    W świetle art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    Zgodnie natomiast z treścią art. 14 ust. 2 pkt 17 lit. a) ww. ustawy:
      przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia
      składników majątku pozostałych na dzień likwidacji działalności gospodarczej lub
      działów specjalnych produkcji rolnej, prowadzonych samodzielnie.
    Stosownie zaś do art. 14 ust. 3 pkt 12 a) ustawy:
      do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się m.in. przychodów z
      odpłatnego zbycia składników majątku pozostałych na dzień likwidacji prowadzonej
      samodzielnie działalności gospodarczej lub prowadzonych samodzielnie działów
      specjalnych produkcji rolnej, jeżeli od pierwszego dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym nastąpiła likwidacja: prowadzonej samodzielnie działalności
      gospodarczej, prowadzonych samodzielnie działów specjalnych produkcji rolnej,
      spółki niebędącej osobą prawną lub nastąpiło wystąpienie wspólnika z takiej spółki
      albo zmniejszenie udziału kapitałowego w takiej spółce, do dnia ich odpłatnego
      zbycia upłynęło sześć lat i odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności
      gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej.

    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że (...) września 2002 r. na
    podstawie umowy sprzedaży nabyli Państwo prawo użytkowania wieczystego działki nr 1
    położonej w (...) wraz z prawem własności budynków i budowli oraz urządzeń
    posadowionych na powołanym gruncie. Natomiast (...) kwietnia 2004 r. nabyli Państwo
    prawo własności sąsiedniej działki o numerze 2 celem powiększenia działki 1. Powołane
    nieruchomości wykorzystywała Pani w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w
    zakresie: 68.20.Z Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi.
    W dniu (...) lutego 2021 r. zaprzestała Pani wykonywania działalności gospodarczej.
    Obecnie wydzierżawia Pan te nieruchomości i z tego tytułu uiszcza zryczałtowany podatek
    od przychodów ewidencjonowanych i podatek od towarów i usług. Dzierżawa nie
    następuje w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej.
    W najbliższym czasie planują Państwo umową renty odpłatnej przenieść prawo
    użytkowania wieczystego działki nr 1 i prawo własności działki o numerze 2 na syna w
    zamian za dożywotnią miesięczną rentę, płatną z góry do 10-ego dnia każdego miesiąca.
    W tym miejscu wskazać należy, że stosunki majątkowe między małżonkami zostały
    uregulowane w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z
    2023 r., poz. 2809 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 31 § 1 ww. ustawy:
      z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    W piśmiennictwie podaje się, że o zaliczeniu danego przedmiotu majątkowego do majątku
    wspólnego decyduje moment faktycznego jego nabycia. Z punktu widzenia przynależności
    prawa do majątku wspólnego bez znaczenia jest, czy jego nabycia dokonali małżonkowie
    wspólnie, czy też tylko jeden z nich. Nie jest istotna także podstawa (sposób) nabycia
    danego przedmiotu. Obowiązuje domniemanie, że przedmioty majątkowe nabyte w
    trakcie wspólności małżeńskiej przez jednego z małżonków zostały nabyte z majątku
    wspólnego na rzecz wspólności majątkowej. Wspólność wynikająca ze stosunku
    małżeństwa jest współwłasnością łączną. Cechą charakterystyczną tego typu
    współwłasności jest to, że niemożliwe jest ustalenie wielkości udziału małżonków we
    współwłasności (współwłasność bezudziałowa) oraz żaden z małżonków w czasie jej
    trwania nie może rozporządzać swymi prawami do majątku wspólnego.
    W świetle art. 43 § 1 ww. Kodeksu:
      oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Zatem każdy z małżonków ma zarówno prawo do udziału w majątku wspólnym, jak i w
    odniesieniu do poszczególnych składników majątku wspólnego.
    Wskazać należy, że odpłatne zbycie nieruchomości stanowiącej przedmiot majątku
    wspólnego małżonków, wykorzystywanej w działalności gospodarczej przez jednego z
    małżonków, stanowi w całości przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, jedynie
    tego podmiotu, który faktycznie przedmiotową nieruchomość wykorzystywał dla celów
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    Tak więc, mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa podatkowego, stwierdzić należy,
    że – co do zasady – odpłatna sprzedaż składników majątku wykorzystywanych w
    działalności gospodarczej, należących do wspólnego majątku małżonków, które były
    wykorzystywane w działalności gospodarczej prowadzonej przez jednego z nich stanowić
    będzie, zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    przychód uzyskany z pozarolniczej działalności gospodarczej, podlegający opodatkowaniu
    u tego małżonka. W konsekwencji będzie to przychód ze źródła pozarolnicza działalność

    gospodarcza, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Tym samym, uzyskany ze sprzedaży przychód powinien zostać
    opodatkowany w całości według zasad wynikających z art. 14 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych przez podatnika prowadzącego działalność gospodarczą.
    Stosownie do art. 14 ust. 7 ww. ustawy, przy określaniu wysokości przychodów, o których
    mowa w ust. 2 pkt 17, przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.
    W myśl art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      1. Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz
        innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w
        cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli
        jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej
        tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości
        rynkowej. Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
      2. Przychodem z odpłatnego zbycia w drodze zamiany nieruchomości lub praw
        majątkowych, a także innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, u
        każdej ze stron umowy przenoszącej własność jest wartość nieruchomości, rzeczy
        lub prawa zbywanego w drodze zamiany. Przepisy ust. 1, 3 i 4 stosuje się
        odpowiednio.
      3. Wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy lub praw majątkowych określa
        się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami
        tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i
        stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia.
      4. Jeżeli wartość wyrażona w cenie określonej w umowie odpłatnego zbycia znacznie
        odbiega od wartości rynkowej nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
        rzeczy, organ podatkowy wezwie strony umowy do zmiany tej wartości lub
        wskazania przyczyn uzasadniających podanie ceny znacznie odbiegającej od
        wartości rynkowej. W razie nieudzielenia odpowiedzi, niedokonania zmiany
        wartości lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają podanie ceny znacznie
        odbiegającej od wartości rynkowej, organ podatkowy określi wartość z
        uwzględnieniem opinii biegłego lub biegłych. Jeżeli wartość ustalona w ten sposób
        odbiega co najmniej o 33% od wartości wyrażonej w cenie, koszty opinii biegłego
        lub biegłych ponosi zbywający.
    W myśl art. 903 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061 ze zm.):
      przez umowę renty jedna ze stron zobowiązuje się względem drugiej do określonych
      świadczeń okresowych w pieniądzu lub w rzeczach oznaczonych tylko co do gatunku.
    Jak wskazuje się w doktrynie, umowę o rentę zalicza się do kategorii umów nazwanych,
    stanowiących samoistne źródło zobowiązania (tytuł prawny do spełniania świadczeń).
    Ponadto, umowa renty jest umową konsensualną, o charakterze losowym (korzyści stron
    nie są równe ani pewne), która może być ukształtowana jako umowa terminowa lub
    bezterminowa, odpłatna lub pod tytułem darmym.
    Zgodnie z art. 906 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Do renty ustanowionej za wynagrodzeniem stosuje się odpowiednio przepisy o
      sprzedaży.
      § 2. Do renty ustanowionej bez wynagrodzenia stosuje się przepisy o darowiźnie.
    Odpowiednie stosowanie przepisów o sprzedaży lub darowiźnie nie oznacza, że renta jest
    tego rodzaju umową. Zachowuje ona swoją pełną odrębność prawną. Reguły stosowania
    renty są ustalane jedynie przy odpowiednim zastosowaniu przepisów dotyczących
    sprzedaży lub darowizny.

    Cechą umów odpłatnych jest to, że świadczenie jednej strony umowy znajduje swój
    odpowiednik w świadczeniu drugiej strony. Jest to sytuacja, gdy każda ze stron umowy
    uzyskuje ekwiwalent (równoważnik) dla świadczenia własnego. Nie dochodzi więc w takim
    przypadku do sytuacji, gdy tylko jedna ze stron odnosi korzyść z dokonanego świadczenia,
    a świadczenie zbywcy nie odbywa się kosztem uszczuplenia własnego majątku, każda ze
    stron uzyskuje jakąś korzyść majątkową (niekoniecznie w postaci pieniężnej).
    W przypadku renty za wynagrodzeniem wartość świadczenia tytułem wynagrodzenia za
    stanowienie renty nie musi odpowiadać wartości świadczeń z renty (brak elementu
    ekwiwalentności renty).
    Zgodnie z art. 487 § 2 Kodeksu cywilnego, umowa jest wzajemna, gdy obie strony
    zobowiązują się w taki sposób, że świadczenie jednej z nich ma być odpowiednikiem
    świadczenia drugiej.
    Umowę wzajemną cechuje ekwiwalentność świadczeń stron, natomiast w umowie renty
    nie każde wynagrodzenie będzie jej nadawało cechy umowy wzajemnej; umowa renty
    może być umową odpłatną, lecz nie wzajemną. Każda ze stron odpłatnej umowy renty
    musi liczyć się z tym, że ogólna wartość świadczeń drugiej strony nie będzie obiektywnie
    odpowiadała wartości jej świadczenia. Nawet w razie uzgodnienia, że renta będzie
    zobowiązaniem w zamian za ustanowienie albo przeniesienie innego prawa, umowa renty
    nie może być traktowana jako wzajemna. Sam termin „wynagrodzenie” nie przesądza o
    ekwiwalentności świadczeń stron, stąd też jeżeli umowa renty ma charakter odpłatny, bez
    względu na to, czy świadczenia stron są ekwiwalentne, należy do niej odpowiednio
    stosować przepisy o sprzedaży. Przepisy o sprzedaży należy stosować do renty
    odpowiednio, co oznacza, że konieczne jest przede wszystkim uwzględnienie
    szczególnego charakteru tej ostatniej.
    Jednakże, jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 9
    maja 2024 r., sygn. akt I SA/Po 20/24, dokonując wykładni przytoczonych regulacji należy
    odwołać się do uchwały NSA z 17 listopada 2014 r., II FPS 4/14. W uchwale tej
    przesądzono, że w przypadku zbycia nieruchomości na podstawie umowy o dożywocie nie
    jest możliwe określenie przychodu ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)
    ustawy o PDOF na zasadach wynikających z art. 19 ust. 1 i 3 tej ustawy.
    W uchwale tej nie podzielono wyrażonego na tle art. 10 ustawy o PDOF poglądu
    głoszącego, że przez odpłatne zbycie należy rozumieć przeniesienie prawa własności
    rzeczy lub praw, o których mowa, na inną osobę za wynagrodzeniem. Wyjaśniono, że
    wymienienie w tym przepisie rodzajów źródeł przychodów zakreśla jedynie w sposób
    bardzo ogólny zakres przedmiotu opodatkowania i jest mało przydatne w procesie
    interpretacji prawa, jeżeli ich wykładnia językowa nie zostanie połączona z wykładnią
    systemową przepisów Rozdziału 2 analizowanego aktu określających poszczególne
    przychody zaliczane do danego źródła ich uzyskania. W tym też kontekście wyjaśniono, że
    to art. 19 ustawy o PDOF konstruuje przedmiot opodatkowania i wyznacza (zakreśla)
    podstawę opodatkowania w przypadku odpłatnego zbycia m.in. nieruchomości.
    Podkreślono, że cena określona w umowie odpłatnego zbycia jest pierwszym i
    podstawowym kryterium określenia wysokości przychodu. Pojęcie ceny w obrębie art. 19
    ust. 1-4 ustawy o PDOF zostało użyte w znaczeniu używanym w prawie cywilnym. Wartość
    przychodu, czyli jego wielkość, zgodnie z tym przepisem musi być zatem wyrażona w cenie
    określonej w umowie.
    Wydając wskazaną uchwałę przesądzono, że pojęcia ceny nieruchomości, jej wartości i
    wartości rynkowej, którymi operuje art. 19 ust. 1-4 ustawy o PDOF nie można wprost
    odnieść do przedmiotu świadczenia dożywotnika z umowy o dożywocie polegającego na
    przeniesieniu własności nieruchomości z jednoczesnym obciążeniem tejże nieruchomości
    prawem dożywocia. Zaznaczono przy tym, że jeżeli znaczenie normy zawartej w tym
    przepisie dotyczącej ustalania przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw
    majątkowych oraz innych rzeczy polegać miałoby na nadaniu jej znaczenia obejmującego
    także przeniesienie własności nieruchomości na podstawie umowy o dożywocie, to w

    konsekwencji doszłoby do rozszerzenia zakresu stosowania tak zdekodowanej normy,
    które polegałoby na szerszym jej zastosowaniu w stosunku do zakresu, który posiadałaby
    ona bez uwzględniania tejże wykładni. Dostrzeżono również, że w przypadku umowy
    zamiany legislator podatkowy prawidłowo i zgodnie ze standardami wynikającymi z art.
    217 Konstytucji w art. 10 ust. 1 pkt 8 in fine i w art. 19 ust. 2 ustawy o PDOF w
    jednoznaczny sposób określił sposób ustalania wartości przychodu z pominięciem
    kryterium ceny określonej w umowie.
    Zdaniem Sądu, powyższe rozważania, istotne również dla rozstrzygnięcia niniejszej
    sprawy, należy skonfrontować z regulacjami k.c. normującymi umowę renty.
    Zgodnie z art. 903 tego aktu, przez umowę renty jedna ze stron zobowiązuje się względem
    drugiej do określonych świadczeń okresowych w pieniądzu lub w rzeczach oznaczonych
    tylko co do gatunku. Jak stanowi zaś art. 906 powołanego aktu, do renty ustanowionej za
    wynagrodzeniem stosuje się odpowiednio przepisy o sprzedaży (§ 1). Do renty
    ustanowionej bez wynagrodzenia stosuje się przepisy o darowiźnie (§ 2).
    Renta została ukształtowana w k.c. jako typowa umowa o funkcji alimentacyjnej. Na jej
    treść składa się bowiem zobowiązanie jednej ze stron do dostarczania drugiej środków
    pieniężnych bądź rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, w ramach okresowych,
    powtarzających się świadczeń. Zgodnie z rozwiązaniem kodeksowym renta stanowi
    wyodrębnioną instytucję prawną, będąc przy tym obligacyjną umową nazwaną. Jest też
    umową losową. Element istotny umowy renty stanowi przede wszystkim zobowiązanie
    jednej ze stron do świadczeń okresowych w pieniądzu lub rzeczach oznaczonych co do
    gatunku na rzecz drugiej strony (tak: G. Sikorski [w:] Kodeks cywilny. Komentarz
    aktualizowany, red. J. Ciszewski, P. Nazaruk, LEX/el. 2023, art. 903). Również w
    orzecznictwie wskazuje się, że okresowość należy do essentialia negotii renty. Świadczenie
    jest okresowe, gdy w ramach jednego i tego samego stosunku obligacyjnego dłużnik ma
    spełnić szereg świadczeń jednorazowych, których przedmiotem są najczęściej pieniądze
    lub rzeczy oznaczone rodzajowo, ale które nie mogą składać się na całość z góry
    określoną. Istotne jest powtarzanie się kolejnych świadczeń w regularnych odstępach
    czasu. Świadczenia okresowe zbliżają się z jednej strony do świadczeń jednorazowych
    spełnianych częściami (w ratach), to tu jednak brak uznania ich za jedną całość; z drugiej
    strony zbliżają się one do świadczeń ciągłych, gdyż ich spełnienie rozkłada się zawsze w
    czasie (tak: wyrok NSA z 13 marca 2007 r., II FSK 380/06).
    Zdaniem Sądu, kierując się brzmieniem art. 903 k.c. pojęcia określonych świadczeń
    okresowych w pieniądzu lub w rzeczach oznaczonych tylko co do gatunku nie można
    utożsamiać z pojęciem ceny, która jest elementem przedmiotowo istotnym umów:
    sprzedaży (art. 535, 536, 537 k.c.), sprzedaży na raty (art. 583 k.c.), sprzedaży na próbę,
    jeżeli dojdzie do definitywnego przeniesienia własności rzeczy (589 k.c.), sprzedaży z
    prawa pierwokupu (art. 605 k.c.), leasingu (art. 7091 k.c.). Aprobata odmiennego
    zapatrywania byłaby nie do pogodzenia z zasadą racjonalności prawodawcy. Zasada ta
    zakłada, że ustawodawca nie używa różnych określeń na określenie tych samych
    instytucji. Dostrzec przy tym należy, że cena będąca przedmiotowo istotnym elementem
    wskazanych umów nie ma charakteru okresowego, tak jak obowiązek, o którym mowa w
    art. 903 k.c. Cena jest w ujęciu k.c. specyficznym dla umowy sprzedaży określeniem
    świadczenia pieniężnego (tak: M. Gutowski (red.), Kodeks cywilny. Tom II. Komentarz. Art.
    353-626. Wyd. 3, Warszawa 2022, komentarz do art. 535, nb. 24).
    W realiach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu zwrócić należy również uwagę na
    postanowienia art. 604 k.c. w powiązaniu z art. 19 ust. 2 ustawy o PDOF. Zgodnie z
    pierwszym z powołanych przepisów, do zamiany stosuje się odpowiednio przepisy o
    sprzedaży. Zgodnie zaś z drugim ze wskazanych przepisów, przychodem z odpłatnego
    zbycia w drodze zamiany nieruchomości lub praw majątkowych, a także innych rzeczy, o
    których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, u każdej ze stron umowy przenoszącej własność jest
    wartość nieruchomości, rzeczy lub prawa zbywanego w drodze zamiany. Przepisy ust. 1, 3
    i 4 stosuje się odpowiednio.

    Zdaniem Sądu, analiza art. 604 k.c. w powiązaniu z art. 19 ust. 2 ustawy o PDOF prowadzi
    do wniosku, że mimo poczynionego w pierwszym z tych przepisów odesłania do
    odpowiedniego stosowania do umowy zamiany przepisów o sprzedaży na gruncie
    regulacji podatkowych w art. 19 ust. 2 ustawy o PDOF w sposób autonomiczny (odmienny
    niż w przypadku zbycia na podstawie umowy sprzedaży) uregulowano zagadnienie
    wysokości przychodu z tytułu umowy zamiany. Z powyższego należy wysnuć wniosek, że
    poczynione na gruncie k.c. odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów o
    sprzedaży w przypadku umów zamiany oraz renty ustanowionej za wynagrodzeniem nie
    może w żaden sposób uzasadniać stosowania do przychodów z tego rodzaju umów
    regulacji wyrażonej w art. 19 ust. 1 ustawy o PDOF.
    Kierując się powyższymi rozważaniami, zdaniem Sądu należy stwierdzić, że pojęcia ceny, o
    której mowa w art. 19 ust. 1 ustawy o PDOF nie można odnieść do świadczeń okresowych
    w pieniądzu lub w rzeczach oznaczonych tylko co do gatunku, o których mowa w art. 903 k.
    c. Regulacja wyrażona w art. 19 ust. 1 ustawy o PDOF znajduje zastosowanie jedynie w
    sytuacji zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa
    w art. 10 ust. 1 pkt 8 na podstawie umów zawierających cenę. W konsekwencji w
    przypadku umowy renty tak samo jak w przypadku umowy o dożywocie nie jest możliwe
    określenie przychodu ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PDOF na
    zasadach, o których mowa w art. 19 ust. 1 i 3 tej ustawy. Wyjaśnić w tym miejscu również
    należy, że zastosowanie dyspozycji wyrażonej w art. 19 ust. 1 zd. 2 ustawy pozwalającej na
    rozpoznanie przychodu w wysokości odpowiadającej wartości rynkowej zbywanych rzeczy
    lub praw jest możliwe jedynie w sytuacji gdy cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie
    odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw. W konsekwencji brak ceny w ramach
    danego stosunku zobowiązaniowego wyklucza możliwość zastosowania art. 19 ust. 1 zd. 2
    ustawy o PDOF. Z kolei regulacja wyrażona w art. 19 ust. 2 analizowanej ustawy odnosi się
    wyłącznie do umów zamiany. Z uwagi na powyższe, zdaniem Sądu, w analizowanej
    sprawie art. 19 ust. 1 i ust. 3 ustawy o PDOF nie znajdzie zastosowania.
    Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 5 listopada 2024 r.,
    sygn. akt II FSK 939/24 uznał, że pojęcie ceny, o której mowa w art. 19 ust. 1 u.p.d.o.f. nie
    można odnieść do świadczeń okresowych w pieniądzu lub w rzeczach oznaczonych tylko
    co do gatunku, o których mowa w art. 903 k.c. Regulacja wyrażona w art. 19 ust. 1 u.p.d.o.
    f. znajduje zastosowanie jedynie w sytuacji zbycia nieruchomości lub praw majątkowych
    oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 na podstawie umów
    zawierających cenę. W konsekwencji w przypadku umowy renty tak samo jak w przypadku
    umowy o dożywocie nie jest możliwe określenie przychodu ze źródła, o którym mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. na zasadach, o których mowa w art. 19 ust. 1 i 3 tej ustawy.
    Zastosowanie dyspozycji wyrażonej w art. 19 ust. 1 zd. 2 ustawy pozwalającej na
    rozpoznanie przychodu w wysokości odpowiadającej wartości rynkowej zbywanych rzeczy
    lub praw jest możliwe jedynie w sytuacji gdy cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie
    odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw. W konsekwencji brak ceny w ramach
    danego podatkowego stosunku zobowiązaniowego wyklucza możliwość zastosowania art.
    19 ust. 1 zd. 2 u.p.d.o.f. Z kolei regulacja wyrażona w art. 19 ust. 2 analizowanej ustawy
    odnosi się wyłącznie do umów zamiany.
    Przeniesienie praw w ramach umowy renty odpłatnej nie skutkuje powstaniem obowiązku
    zapłaty podatku dochodowego. Przeniesienie prawa użytkowania wieczystego oraz prawa
    własności wskazanych we wniosku rzeczy nieruchomych, w zamian za dożywotnią
    miesięczną rentę, płatną z góry do 10-ego dnia każdego miesiąca, nie będzie rodziło
    powstania u Pani przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Mając zatem na uwadze wskazania zawarte w ww. wyrokach, uznano Państwa stanowisko
    wyrażone we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej ma
    prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Poznaniu, ul.. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych
    reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.