Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.612.2025.1.AJB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-29
Teza: Nieuznanie w charakterze podatnika podatku VAT, o którym
mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT w związku z planowaną
sprzedażą Nieruchomości, a w konsekwencji niepodleganie
opodatkowaniu podatkiem VAT ww. sprzedaży.
Słowa kluczowe: nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
podatnik-podatnik czynny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 czerwca 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy nieuznania Pani w charakterze podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15
    ust. 1 ustawy o VAT w związku z planowaną sprzedażą Nieruchomości, a w konsekwencji
    niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT ww. sprzedaży. Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

... (dalej: „Wnioskodawczyni” lub „Podatnik”) jest polskim rezydentem podatkowym
    posiadającym nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczpospolitej
    Polskiej. Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności gospodarczej, jak również nie jest
    ona zarejestrowana jako podatnik VAT.
    Wnioskodawczyni w dniu 17.02.2025 r. zawarła ze swoimi rodzicami umowę darowizny w
    formie aktu notarialnego, na podstawie której otrzymała ona nieruchomość
    niezabudowaną położoną w ..., dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy dla ... w ..., IV
    Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze ... (dalej:
    „Nieruchomość”). Nieruchomość nie była wcześniej wykorzystywana do prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    Nieruchomość pierwotnie miała zaspokoić prywatne cele Wnioskodawczyni – miała służyć
    realizacji indywidualnych potrzeb życiowych i mieszkaniowych Wnioskodawczyni. W tym
    celu Wnioskodawczyni wystąpiła z wnioskiem o pozwolenie na budowę oraz uzyskanie
    dostępu do mediów. Wnioskodawczyni, na dzień złożenia niniejszego wniosku nie
    otrzymała jednak formalnego pozwolenia na budowę, jak również nie uzyskała żadnych
    zgód w zakresie dostępu do mediów. Na Nieruchomości nie rozpoczęto również żadnych
    robót budowlanych ani prac przygotowawczych, takich jak wyrównanie terenu,
    utwardzenie gruntu czy wykonanie przyłączy technicznych.
    Z uwagi na ograniczone możliwości finansowe Wnioskodawczyni, proces budowy miał być
    rozłożony na wiele lat i obarczony ryzykiem niepewności, co do ostatecznej daty
    zakończenia przedsięwzięcia. Wnioskodawczyni nie posiada bowiem odpowiednich
    środków pieniężnych, aby sprawnie przeprowadzić przedsięwzięcie budowlane.
    Należy przy tym podkreślić, że Wnioskodawczyni nie podejmowała jak dotąd żadnych
    działań zmierzających do komercjalizacji Nieruchomości. Nieruchomość bowiem miała być
    przeznaczona dla celów prywatnych. Wnioskodawczyni, w szczególności:
    · nie dokonała podziału geodezyjnego Nieruchomości,
    · nie wydzielała dróg wewnętrznych,
    · nie uzbrajała terenu,
    · nie prowadziła ani nie planowała prowadzenia kampanii marketingowej związanej ze
      sprzedażą Nieruchomości,
    · nie korzystała z usług pośredników w obrocie nieruchomościami ani agencji
      reklamowych,
    · nie oferowała Nieruchomości do sprzedaży za pośrednictwem portali internetowych,
      prasy ani innych kanałów komunikacji masowej.
    W tych okolicznościach, w związku z zainteresowaniem ze strony osoby trzeciej oraz
    zmianą planów życiowych, Wnioskodawczyni rozważa sprzedaż Nieruchomości. Należy
    wskazać, że Wnioskodawczyni nie posiada przy tym doświadczenia w zakresie obrotu
    nieruchomościami. Wnioskodawczyni, w jej ocenie, działa jako właściciel zarządzający

    majątkiem prywatnym, a nie jako podmiot prowadzący działalność handlową w zakresie
    obrotu nieruchomościami.
    Rozważana sprzedaż Nieruchomości ma w ocenie Wnioskodawczyni charakter
    okazjonalny (Wnioskodawczyni nie dokonywała wcześniej żadnych transakcji dotyczących
    sprzedaży nieruchomości) oraz wynika z okoliczności osobistych – rezygnacji z realizacji
    własnych potrzeb mieszkaniowych w miejscu położenia Nieruchomości, jak również braku
    odpowiednich możliwości finansowych niezbędnych do sprawnego sfinalizowania procesu
    budowlanego.

## Pytanie

Czy w przypadku sprzedaży Nieruchomości Wnioskodawczyni będzie występować w
    charakterze podatnika VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, a w
    konsekwencji czy sprzedaż Nieruchomości będzie podlegać opodatkowaniu VAT?
    Pani stanowisko w sprawie
    Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że w przypadku sprzedaży Nieruchomości
    Wnioskodawczyni nie będzie występować w charakterze podatnika VAT, o którym mowa w
    art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, a w konsekwencji sprzedaż Nieruchomości nie będzie
    podlegać opodatkowaniu VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Ad 1.
    Dla uznania danej czynności za podlegającą opodatkowaniu VAT niezbędne jest łączne
    spełnienie dwóch przesłanek: (i) podmiotowej – polegającej na działaniu przez podmiot w
    charakterze podatnika VAT, oraz (ii) przedmiotowej – wykonania czynności objętej
    zakresem ustawy o VAT, w tym m.in. dostawy towarów (tj. odpłatnego zbycia
    nieruchomości).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy VAT „Podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.”
    Działalność gospodarcza – zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT - obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    W kontekście objęcia podatkiem VAT planowanej transakcji sprzedaży Nieruchomości
    zasadnicze znaczenie ma zatem rozróżnienie pomiędzy zarządzaniem majątkiem
    prywatnym a prowadzeniem działalności gospodarczej. Czynności podejmowane w
    ramach majątku osobistego mają zazwyczaj charakter incydentalny i są motywowane
    względami o charakterze osobistym, takimi jak potrzeba pozyskania środków na inne cele
    prywatne czy zmiana planów życiowych. Przykładem może być sprzedaż nieruchomości
    otrzymanej w drodze darowizny lub dziedziczenia, której zbycie nie wynika z chęci
    osiągania zysków, lecz z indywidualnej decyzji właściciela.
    Z kolei działalność gospodarcza cechuje się powtarzalnością oraz intencją
    systematycznego osiągania dochodów. Regularne nabywanie i sprzedaż nieruchomości,
    dokonywane w krótkich odstępach czasu, może świadczyć o celowym zaangażowaniu w
    rynek nieruchomości w sposób zorganizowany i zarobkowy, a tym samym nosić znamiona
    działalności handlowej.
    W przypadku zarządu majątkiem prywatnym działania właściciela ograniczają się
    zazwyczaj do prostego wykonywania prawa własności – bez elementów organizacyjnych

    charakterystycznych dla działalności profesjonalnej. Brak jest tu aktywności nakierowanej
    na zwiększenie atrakcyjności inwestycyjnej nieruchomości, takich jak: zmiana sposobu
    zagospodarowania terenu, jego podział, uzbrojenie, działania reklamowe, czy też
    współpraca z pośrednikami w obrocie nieruchomościami. Właściciel nie ponosi też zwykle
    kosztów związanych z wynajmem specjalistów, analizą rynku czy optymalizacją ceny
    transakcyjnej.
    Natomiast działalność gospodarcza może obejmować szereg działań organizacyjnych,
    inwestycyjnych i marketingowych, jak np. zatrudnianie wykonawców, korzystanie z
    wyspecjalizowanych usług, przygotowanie materiałów promocyjnych, prowadzenie
    negocjacji z wieloma potencjalnymi nabywcami czy też strategiczne zarządzanie portfelem
    nieruchomości. Taka aktywność, oceniana łącznie, może wskazywać na prowadzenie
    profesjonalnego obrotu nieruchomościami, który – co do zasady – podlega
    opodatkowaniu VAT. Warto zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie zostało
    wprost zdefiniowane w przepisach ustawy o VAT, jak również Dyrektywy Rady 2006/112
    /WE z dnia 28 listopada 2006 r. (dalej: „Dyrektywa VAT”). W związku z tym konieczne jest
    odwołanie się do stanowisk prezentowanych w orzecznictwie sądowym. Wojewódzki Sąd
    Administracyjny w Poznaniu, w wyroku z dnia 8 listopada 2017 r. (sygn. I SA/Po 501/17),
    powołując się na dorobek Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”),
    wskazał, że majątek prywatny to ta część majątku osoby fizycznej, która nie jest
    przeznaczona ani wykorzystywana w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Sąd podkreślił, że podatnik powinien przez cały okres posiadania nieruchomości
    wykazywać zamiar jej utrzymania w ramach majątku osobistego.
    Sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie, ponieważ Wnioskodawczyni nie
    wykazywała uprzednio zamiaru wykorzystania Nieruchomości w działalności
    gospodarczej. Sama Nieruchomość nie była również wcześniej wykorzystywana dla celów
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z kolei w wyroku z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10
    TSUE przedstawił szczegółowe kryteria pozwalające na ocenę, czy sprzedaż gruntu
    następuje w ramach działalności gospodarczej, czy też jest jedynie wykonaniem prawa
    własności. Z orzeczenia tego wynika, że jeżeli osoba fizyczna nie podejmuje działań
    charakterystycznych dla uczestników rynku nieruchomości – takich jak inwestowanie w
    infrastrukturę, aktywne poszukiwanie nabywców czy tworzenie zorganizowanej struktury
    sprzedaży – to sprzedaż ta ma charakter incydentalny i nie powinna być objęta systemem
    VAT.
    Trybunał potwierdził jednocześnie, że samo wykonywanie prawa własności – nawet jeśli
    prowadzi do sprzedaży nieruchomości – nie może być utożsamiane z prowadzeniem
    działalności gospodarczej. W tym kontekście odniesiono się także do wcześniejszego
    wyroku TSUE z dnia 20 czerwca 1996 r. w sprawie C-155/94 Wellcome Trust, w którym
    podkreślono, że czynności stanowiące jedynie przejaw zarządu własnym majątkiem – bez
    elementów komercjalizacji – nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od wartości
    dodanej.
    Zważywszy na powyższe, należy wskazać, że incydentalna sprzedaż nieruchomości
    należącej do majątku osobistego, bez cech zorganizowanej działalności zawodowej,
    stanowi czynność poza zakresem VAT. W takim przypadku osoba dokonująca sprzedaży
    nie działa jako podatnik w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT, a sama transakcja nie podlega
    opodatkowaniu tym podatkiem.
    W kontekście przytoczonych orzeczeń TSUE, ważnym elementem stanu faktycznego,
    mającym kluczowe znaczenie dla oceny charakteru sprzedaży, jest brak jakiejkolwiek
    aktywności wskazującej na zamiar komercyjnego wykorzystania Nieruchomości przez
    Wnioskodawczynię. Nie podejmowała ona bowiem żadnych działań typowych dla
    profesjonalnych uczestników rynku nieruchomości, takich jak:
    • podział geodezyjny gruntu,

    • wydzielenie dróg wewnętrznych,
    • uzbrojenie terenu,
    • działania promocyjne i informacyjne,
    • współpraca z biurami pośrednictwa lub agencjami marketingowymi.
    Ponadto, Wnioskodawczyni nie posiada doświadczenia w zakresie obrotu
    nieruchomościami. Działa jako właściciel zarządzający majątkiem prywatnym – a nie jako
    handlowiec, przedsiębiorca czy usługodawca. Planowana sprzedaż ma charakter
    jednostkowy, okazjonalny i jest podyktowana wyłącznie okolicznościami osobistymi – tj.
    rezygnacją z realizacji prywatnych planów mieszkaniowych w miejscu położenia
    Nieruchomości oraz brakiem środków na samodzielne sfinalizowanie procesu budowy.
    Powyższe okoliczności wskazują zatem jednoznacznie na incydentalny charakter działań
    Wnioskodawczyni. W takim przypadku rozważana sprzedaż Nieruchomości nie powinna
    być kwalifikowana jako sprzedaż dokonywana przez podmiot profesjonalny, tj. podatnika
    w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. W konsekwencji sama transakcja nie powinna
    podlegać opodatkowaniu VAT.
    Na marginesie, rozważana transakcja sprzedaży Nieruchomości powinna przy tym, w
    ocenie Wnioskodawcy, podlegać opodatkowaniu podatkiem od czynności
    cywilnoprawnych.
    Analogiczne stanowisko w zakresie opodatkowania VAT transakcji sprzedaży
    nieruchomości zaprezentował również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27
    kwietnia 2022 r. sygn. I FSK 1589/18, w którym wskazał, że: „Zbycie natomiast, nawet
    kilkunastu działek budowlanych, powstałych z podziału gruntu rolnego, nie stanowi per se
    działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdy brak przesłanek
    świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia przedmiotowych
    gruntów, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i
    zorganizowanego charakteru takiej działalności), co wskazuje, że w takim przypadku
    mamy do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym - niemającym cech działalności gospodarczej w rozumieniu VAT.”
    Następnie, w kontekście przytoczonego już art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT należy również
    zaznaczyć, że działalność gospodarcza musi cechować się stałością oraz zamiarami
    kontynuacji w przyszłości.
    W odniesieniu do sytuacji Wnioskodawczyni należy podkreślić, że planowana sprzedaż
    Nieruchomości ma charakter jednorazowy i została podjęta wyłącznie z powodów
    osobistych, co jednoznacznie wskazuje na brak zamiaru kontynuowania tego rodzaju
    aktywności w przyszłości. Wnioskodawczyni nie dokonywała w przeszłości podobnych
    transakcji, a także nie planuje żadnych działań w tym zakresie w przyszłości.
    Brak zamiaru kontynuowania tego rodzaju czynności oraz niepodejmowanie aktywności
    typowej dla profesjonalnych uczestników rynku nieruchomości (takich jak podział,
    uzbrojenie czy reklama) potwierdza, że nie w sytuacji Wnioskodawczyni nie mamy do
    czynienia z działalnością gospodarczą.
    Takie podejście znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Poznaniu z 16 maja 2012 r. (sygn. akt I SA/Po 352/12), w którym
    podkreślono, że wykonanie danej czynności jednorazowo lub sporadycznie, bez
    zaangażowania typowego dla przedsiębiorców, nie oznacza prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Mając na względzie powyższe, Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że w przypadku
    sprzedaży Nieruchomości Wnioskodawczyni nie będzie występować w charakterze
    podatnika VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, a w konsekwencji sprzedaż
    Nieruchomości nie będzie podlegać opodatkowaniu VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zatem, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż
    jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem,

    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z
    11.12.2006 s. 1, ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą”:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
      handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
      wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą
      uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego
      lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego

    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży niezabudowanej Nieruchomości,
    istotne jest, czy w celu dokonania jej sprzedaży podjęła Pani aktywne działania w zakresie
    obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez
    producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby
    to koniecznością uznania Pani za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy
    o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest
    odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter
    Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze
    wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w
    ramach majątku osobistego.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,

    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie
    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady
    bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Z treści złożonego wniosku wynika, że nie prowadzi Pani działalności gospodarczej, jak
    również nie jest Pani zarejestrowana jako podatnik VAT. 17.02.2025 r. na podstawie
    darowizny otrzymała Pani Nieruchomość niezabudowaną. Nieruchomość nie była
    wcześniej wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Nieruchomość
    pierwotnie miała zaspokoić Pani prywatne cele – miała służyć realizacji indywidualnych
    potrzeb życiowych i mieszkaniowych. W tym celu wystąpiła Pani z wnioskiem o pozwolenie
    na budowę oraz uzyskanie dostępu do mediów. Na dzień złożenia wniosku nie otrzymała
    Pani jednak formalnego pozwolenia na budowę, jak również nie uzyskała żadnych zgód w
    zakresie dostępu do mediów. Na Nieruchomości nie rozpoczęto również żadnych robót
    budowlanych ani prac przygotowawczych, takich jak wyrównanie terenu, utwardzenie
    gruntu czy wykonanie przyłączy technicznych. Nie dokonała Pani podziału geodezyjnego
    Nieruchomości, nie wydzielała dróg wewnętrznych, nie uzbrajała terenu, nie prowadziła
    ani nie planowała prowadzenia kampanii marketingowej związanej ze sprzedażą
    Nieruchomości, nie korzystała z usług pośredników w obrocie nieruchomościami ani
    agencji reklamowych, nie oferowała Nieruchomości do sprzedaży za pośrednictwem
    portali internetowych, prasy ani innych kanałów komunikacji masowej.
    W tych okolicznościach, w związku z zainteresowaniem ze strony osoby trzeciej oraz
    zmianą planów życiowych, rozważa Pani sprzedaż Nieruchomości. Należy wskazać, że nie
    posiada Pani przy tym doświadczenia w zakresie obrotu nieruchomościami, bowiem nie
    dokonywała Pani wcześniej żadnych transakcji dotyczących sprzedaży nieruchomości.
    W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzić należy, że w odniesieniu do sprzedaży
    niezabudowanej Nieruchomości nie wystąpił ciąg zdarzeń, które jednoznacznie
    przesądzają, że sprzedaż przedmiotowej Nieruchomości wypełnia przesłanki działalności
    gospodarczej. Nie podjęła Pani takich aktywnych działań w zakresie obrotu
    nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do
    wykorzystywanych przez handlowców. Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że
    Pani aktywność w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a
    stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE C-180/10, C-181/10.
    Dokonując sprzedaży niezabudowanej Nieruchomości będzie Pani korzystać z
    przysługującego Pani prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest
    wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego
    statusu pozbawia Panią cech podatników podatku VAT, o których mowa w art. 15 ust. 1
    ustawy, w zakresie sprzedaży Nieruchomości, a dostawę - cech czynności podlegającej
    opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W związku z tym, dokonując sprzedaży niezabudowanej Nieruchomości będzie Pani
    korzystać z przysługującego Pani prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to
    czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy
    ustawy o podatku od towarów i usług.
    Wobec powyższego Pani stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania).
    Inne kwestie przedstawione we wniosku, w szczególności kwestie podlegania

    opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych transakcji sprzedaży, które nie
    zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej –
    rozpatrzone.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi
    Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym
    przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku, gdyby na dzień
    sprzedaży Nieruchomości okoliczności sprawy uległy zmianie, wydana interpretacja nie
    wywołuje skutków prawnopodatkowych.
    Niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu
    sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja również nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.