Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.970.2024.1.MC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-04
Teza: Określenie momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu transakcji WDT.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa towarów; obowiązek-obowiązek podatkowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV. Obowiązek podatkowy-Rozdział 2. Obowiązek podatkowy w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów i wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów  -Obowiązek podatkowy - wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 25 listopada 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie
    określenia momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu transakcji WDT.
    Uzupełnili go Państwo pismami według daty wpływu 27 listopada 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka jako czynny podatnik VAT-UE dokonuje wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów
    (WDT) na rzecz czynnych podatników VAT-UE. Przed upływem terminu do złożenia
    deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy w którym wystawiono faktury, Spółka
    posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem
    wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do
    nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraj. Transakcje
    WDT wykazywane są również w informacji podsumowującej zgodnie z art. 100 ustawy o
    VAT. Warunki dostawy określono z klientem według incoterms jako DAP - Spółka
    organizuje transport do klienta. Koszty transportu są wkalkulowane w cenę towaru lub
    fakturowane jako odrębna pozycja. Spółka wystawia fakturę FV po wydaniu towaru z
    magazynu, ale przed doręczeniem towaru nabywcy.

## Pytanie

W jakiej dacie powstanie obowiązek podatkowy w zakresie VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Spółki obowiązek podatkowy w WDT powstanie w dniu wystawienia faktury, a
    kursem właściwym do określenia podstawy opodatkowania będzie kurs z dnia
    poprzedzającego dzień wystawienia faktury.
    Uzasadnienie:
    Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o VAT obowiązek podatkowy w wewnątrzwspólnotowej
    dostawie towarów powstaje z chwilą wystawienia faktury, a jeżeli warunek ten nie
    zostanie spełniony, obowiązek ten powstanie 15. dnia miesiąca następującego po
    miesiącu, w którym dokonano dostawy towarów.
    Jak wynika z art. 106i ust. 1 ustawy o VAT, fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia
    miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru lub wykonano
    usługę. Przy czym faktury mogą być wystawione także 30 dni przed dokonaniem dostawy
    towaru, czy wykonaniem usługi. Wynika to z art. 106i ust. 7 ustawy o VAT.
    Moment wystawienia faktury jest wyznacznikiem dla określenia właściwego kursu - w
    przypadku, gdy wystawienia faktury przed powstaniem obowiązku podatkowego kursem
    właściwym będzie kurs z dnia poprzedzającego dzień wystawienia faktury (art. 31a ust. 2
    ustawy o VAT).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (Dz. U. z 2024 r., poz. 361, ze zm.), zwanej dalej „ustawą o VAT”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Według art. 2 pkt 1 ustawy o VAT:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju – rozumie się przez to
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy o VAT:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o państwie członkowskim – rozumie się
      przez to państwo członkowskie Unii Europejskiej, a także Irlandię Północną w
      zakresie określonym w Protokole w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej do Umowy o
      wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii
      Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz. Urz. UE L 29 z
      31.01.2020, str. 7, z późn. zm.).
    Na mocy art. 2 pkt 3 ustawy o VAT:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium Unii Europejskiej – rozumie się
      przez to terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej (...).
    Z kolei w myśl art. 2 pkt 4 ustawy o VAT:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium państwa członkowskiego –
      rozumie się przez to terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii
      Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    W świetle art. 2 pkt 6 ustawy o VAT:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o VAT:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zaznaczenia wymaga, że ww. przepis art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, definiujący pojęcie
    „dostawa towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też
    przeniesienia prawa własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa
    własności na gruncie prawa cywilnego.
    W celu właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego rodzaju czynności,
    które dają nabywcy prawo do postępowania z nimi jak właściciel. Chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym.
    Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia
    „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”.
    Należy ponadto wskazać, że czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi
    towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie
    ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W konsekwencji pojęcie
    „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze
    skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na
    uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na

    nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na
    odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie
    towaru.
    Według art. 13 ust. 1 ustawy o VAT:
      Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
      rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych
      w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Zatem dla uznania danej czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów musi
    zaistnieć wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa
    członkowskiego, w wyniku dokonania dostawy tych towarów (przeniesienia prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel).
    Ponadto należy wskazać, że jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku dokonania
    transakcji z ustalonym nabywcą, w celu dostawy, tj. przeniesienia na konkretny podmiot
    prawa do rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel, zachodzi wówczas
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, której po stronie nabywcy odpowiada
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie. Podkreślić należy, że
    zakwalifikowanie danej transakcji jako dostawy wewnątrzwspólnotowej, na podstawie art.
    13 ust. 1 ustawy, wymaga czasowego i materialnego związku pomiędzy dostawą danego
    towaru i jego transportem.
    Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o VAT:
      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
      1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby
        transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego
        innym niż terytorium kraju;
      2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
        zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
        państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
      3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
        podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na
        terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju,
        niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe,
        które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą
        zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych
        z zapłaconą akcyzą;
      4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w
        innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem
        dostawy są nowe środki transportu.
    Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy o VAT:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy
      jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od
      podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem ust. 7.
    Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy o VAT:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
      ust. 1 i art. 138f.
    Powyższy przepis formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy
    powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że

    podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa
    towarów bądź świadczenie usług.
    Natomiast, stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o VAT:
      W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów obowiązek podatkowy powstaje z
      chwilą wystawienia faktury przez podatnika, nie później jednak niż 15. dnia miesiąca
      następującego po miesiącu, w którym dokonano tej dostawy, z zastrzeżeniem ust. 4.
    Z powołanego przepisu wynika, że dokonanie dostawy w ramach wewnątrzwspólnotowej
    dostawy towarów rozpoczyna bieg szczególnego rodzaju terminu wyznaczającego
    moment powstania obowiązku podatkowego. Termin ten kończy bieg w 15. dniu miesiąca
    następującego po miesiącu, w którym dokonano tej dostawy. Do czasu upływu tego
    terminu, wystawienie faktury dokumentującej przedmiotową transakcję skutkuje
    powstaniem obowiązku podatkowego w momencie jej wystawienia. Jeśli jednak do 15.
    dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy, faktura nie
    zostanie wystawiona, obowiązek podatkowy powstaje niezależnie od daty wystawienia
    faktury.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy o VAT, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W myśl art. 106i ust. 1 ustawy o VAT:
      Fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w
      którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę, z zastrzeżeniem ust. 2-9.
    Według art. 106i ust. 7 ustawy o VAT:
      Faktury nie mogą być wystawione wcześniej niż 60. dnia przed:
      1) dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi,
      2) otrzymaniem, przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi, calości
        lub części zapłaty.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Państwa Spółka jako czynny
    podatnik VAT-UE dokonuje wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT) na rzecz
    czynnych podatników VAT-UE. Przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej
    za okres rozliczeniowy w którym wystawiono faktury, posiadają Państwo w swojej
    dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy
    zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa
    członkowskiego innego niż terytorium kraj. Transakcje WDT wykazywane są również w
    informacji podsumowującej zgodnie z art. 100 ustawy o VAT. Warunki dostawy określono

    z klientem według incoterms jako DAP – Państwa Spółka organizuje transport do klienta.
    Koszty transportu są wkalkulowane w cenę towaru lub fakturowane jako odrębna pozycja.
    Wystawiają Państwo fakturę FV po wydaniu towaru z magazynu, ale przed doręczeniem
    towaru nabywcy.
    Odnosząc się zatem do kwestii objętej zakresem postawionego we wniosku pytania
    wskazać należy, że na podstawie powołanych wyżej przepisów obowiązek podatkowy z
    tytułu WDT powstaje zasadniczo z chwilą wystawienia faktury albo 15. dnia miesiąca
    następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towarów, jeżeli do tej daty nie
    została wystawiona faktura. Zatem, w sytuacji gdy faktura dokumentująca
    wewnątrzwspólnotową transakcję zostanie wystawiona przed dokonaniem dostawy
    towarów, to wystawienie tej faktury spowoduje powstanie obowiązku podatkowego z
    tytułu WDT.
    W związku z powyższym, skoro w okolicznościach niniejszej sprawy – jak Państwo wskazali
    – będąc czynnym podatnik VAT-UE dokonują wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów
    (WDT) na rzecz czynnych podatników VAT-UE na warunkach dostawy określonych z
    klientem według incoterms jako DAP (tj. Spółka organizuje transport do klienta) i
    wystawiają Państwo fakturę po wydaniu towaru z magazynu, ale przed doręczeniem
    towaru nabywcy, to winni Państwo rozpoznać obowiązek podatkowy z tytułu
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru w dacie wystawienia ww. faktury.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania)
    Zainteresowanego. Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniem wskazanym we
    wniosku (w tym w szczególności dotyczące określenia właściwego kursu) nie mogą być –
    zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Jednocześnie podkreślić należy, iż Organ wydając interpretację przepisów prawa
    podatkowego na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie prowadzi postępowania
    podatkowego w rozumieniu tej ustawy. Niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się
    wyłącznie do udzielenia pisemnej informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa
    podatkowego w okolicznościach stanu faktycznego podanego przez Państwa jako
    Wnioskodawcę. Tut. Organ informuje, iż nie jest właściwy do przeprowadzenia
    postępowania dowodowego, które w przedmiotowej sprawie umożliwiłoby weryfikację
    opisanego stanu faktycznego.
    Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo
    ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem
    we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa
    w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą
    aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.