Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB4/4511-790/16-4/MS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2016-08-31
Teza: Udział w spotkaniu - imprezie organizowanej przez pracodawcę nie oznacza uzyskania przychodu przez pracownika także z tego powodu, że brak jest podstaw, by świadczenie adresowane do wszystkich pracowników – przypisać indywidualnym uczestnikom, jako ich wymierną korzyść. Bez skonkretyzowanego i indywidualnie przypisanego świadczenia nie można bowiem określić wysokości przychodu. Zatem należy uznać, że udział pracowników w planowanym wyjeździe – imprezie o charakterze integracyjnym nie będzie stanowił dla pracowników przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia. W konsekwencji na Wnioskodawcy nie będzie ciążył obowiązek płatnika z tego tytułu.
Słowa kluczowe: impreza; impreza-impreza integracyjna; integracja; płatnik; świadczenie
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 5 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 21 czerwca 2016 r. (data wpływu 27 czerwca 2016 r.), uzupełniony pismem z dnia 23 sierpnia 2016 r. (data nadania 23 sierpnia 2016 r., data wpływu 25 sierpnia 2016 r.) na wezwanie z dnia 5 sierpnia 2016 r. Nr IPPB5/4510-622/16-2/BC oraz Nr IPPB4/4511-790/16-2/MS (data nadania 16 sierpnia 2016 r., data doręczenia 18 sierpnia 2016 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika z tytułu udziału pracowników w wyjeździe integracyjnym – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 27 czerwca 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika z tytułu udziału pracowników w wyjeździe integracyjnym.

Z uwagi na braki formalne, pismem z dnia 5 sierpnia 2016 r. Nr IPPB5/4510-622/16-2/BC oraz Nr IPPB4/4511-790/16-2/MS (data nadania 16 sierpnia 2016 r., data doręczenia 18 sierpnia 2016 r.) tut. organ wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez przedłożenie oryginałów lub urzędowo poświadczonych odpisów dokumentów, z których wynika sposób reprezentacji L. Sp. z o.o. w zakresie oświadczeń woli i podpisywania dokumentów, a tym samym uprawnienie dla Pani J. M. do jednoosobowej reprezentacji Wnioskodawcy, tj. osoby, która w imieniu Wnioskodawcy udzieliła pełnomocnictwa Pani J. M.

Pismem z dnia 23 sierpnia 2016 r. (data nadania 23 sierpnia 2016 r., data wpływu 25 sierpnia 2016 r.) Wnioskodawca uzupełnił braki formalne wniosku w terminie.

We wniosku i uzupełnieniu przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka zamierza zorganizować dla swoich pracowników imprezę integracyjną w formie kilkudniowego (4-5 dni) wyjazdu. Organizacja wyjazdu obejmować będzie koszty przejazdu, noclegu, wyżywienia oraz organizacji wieczoru integracyjnego dla pracowników połączonego z omówieniem planów rozwoju Spółki w najbliższych miesiącach i projektów, które Spółka zamierza realizować w najbliższym czasie. W celu ograniczenia zbędnych kosztów związanych z organizacją wyjazdu Spółka skieruje do pracowników wstępne zapytanie, aby wyrazili wolę udziału w organizowanym przez Wnioskodawcę wyjeździe integracyjnym. Zapytanie to będzie miało jednak charakter jedynie informacyjny i umożliwi Spółce przybliżone oszacowanie ilości osób zainteresowanych skorzystaniem z wyjazdu. Pracownicy Spółki będą mogli rozpocząć lub zakończyć wyjazd odpowiednio 1 dzień później lub 1 dzień wcześniej. Zagwarantowanie przez Wnioskodawcę elastyczności dotyczącej terminu wyjazdu jest spowodowane koniecznością dostosowania się do planów służbowych (spotkań z kontrahentami) pracowników, którzy chcą wziąć udział w integracji na wyjeździe oraz chęcią umożliwienia wzięcia udziału w wyjeździe jak największej liczbie pracowników.

Uczestnictwo pracowników w wyjeździe jest dobrowolne. Udział pracowników w imprezie integracyjnej będzie bezpłatny, wszystkie koszty związane z organizacją wyjazdu będzie pokrywać Spółka. Spółka pokryje koszty organizacji opisanego wyjazdu na podstawie faktury uzyskanej od organizatora wyjazdu, która będzie skalkulowana w oparciu o maksymalną szacunkową liczbę pracowników wyrażających chęć wzięcia udziału w wyjeździe integracyjnym. Koszty wyjazdu integracyjnego zostaną w całości sfinansowane ze środków obrotowych Spółki.

Głównym celem organizowanego wyjazdu integracyjnego będzie osiągnięcie korzyści biznesowych przez Spółkę poprzez wzrost zaangażowania pracowników w wykonywaną pracę, zwiększenie motywacji do pracy, poprawę relacji interpersonalnych i wzmocnienie więzi istniejących pomiędzy pracownikami a Wnioskodawcą.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów koszty organizacji wyjazdu integracyjnego pracowników opisanego we wcześniejszym punkcie na podstawie faktury uzyskanej od organizatora wyjazdu integracyjnego?
2.  Czy w związku z umożliwieniem pracownikom wzięcia udziału w przedstawionej we wcześniejszym punkcie formie integracji planowanej przez Wnioskodawcę (wyjazdowa impreza integracyjna) powstanie u pracowników przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji czy Wnioskodawca, będąc płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych w odniesieniu do zatrudnionych pracowników, powinien doliczyć do przychodu pracowników osiąganych z tytułu umowy o pracę u Wnioskodawcy przychody związane z możliwością wzięcia przez pracowników udziału w planowanym przez Wnioskodawcę wyjeździe integracyjnym?

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie Nr 2, tj. w zakresie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W pozostałym zakresie, tj. w zakresie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Zdaniem Wnioskodawcy.

Podsumowując, korzyści z organizacji wyjazdu integracyjnego dla pracowników uzyska Wnioskodawca. Z kolei w świetle podatku dochodowego od osób fizycznych u pracowników nie powstanie przychód. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody ze stosunku pracy uważa się między innymi wartość pieniężną świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. U pracowników nie powstanie przychód do opodatkowania, gdyż nie jest możliwe zindywidualizowanie świadczenia. Wpływa na to fakt, że część pracowników będzie przebywała na wyjeździe dłużej, część krócej, przez co liczba noclegów czy wyżywienia zagwarantowanego poszczególnym pracownikom w trakcie wyjazdu jest różna. Dodatkowo, w trakcie wieczoru organizowanego w czasie wyjazdu połączonego z omawianiem planów i perspektyw rozwoju Spółki oferowany będzie bufet otwarty, co uniemożliwi oszacowanie ile jakich potraw i napojów spożył dany pracownik. W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy nie będzie możliwości, aby stwierdzić w jakiej dokładnie kwocie konkretny pracownik uzyskał świadczenie oraz czy w ogóle je otrzymał. Możliwość uzyskania świadczenia przez pracownika nie będzie bowiem tożsama z gwarancją, że świadczenie zostanie faktycznie uzyskane. Pracownik będzie osobą uprawnioną do przyjęcia usług w ramach organizowanego wyjazdu integracyjnego, ale nie musi z nich skorzystać. Powyższe potwierdza także wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygnatura akt K 7/13.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 25b i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Na podstawie art. 11 ust. 2a ww. ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

*   jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców,

*   jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu,

*   jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku,

*   w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika (art. 11 ust. 2b ww. ustawy).

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Stosownie do art. 12 ust. 1 powołanej ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Wobec niezdefiniowania w ustawie podatkowej pojęcia „nieodpłatnego świadczenia” zasadne jest odwołanie się do znaczenia tego pojęcia ukształtowanego w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym – generalnie – jest każde zdarzenie prawne i zjawisko gospodarcze, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Przysporzenie to może polegać na zwiększeniu majątku (aktywów) bądź uniknięciu jego pomniejszenia (zaoszczędzenie wydatków).

W myśl art. 12 ust. 3 cyt. ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.

Zgodnie z art. 31 ww. ustawy, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Z treści wniosku wynika, że Spółka zamierza zorganizować dla swoich pracowników imprezę integracyjną w formie kilkudniowego wyjazdu. Spółka skieruje do pracowników wstępne zapytanie, aby wyrazili wolę udziału w organizowanym przez Wnioskodawcę wyjeździe integracyjnym. Zapytanie to będzie miało charakter informacyjny i umożliwi Spółce przybliżone oszacowanie ilości osób zainteresowanych skorzystaniem z wyjazdu. Uczestnictwo pracowników w wyjeździe jest dobrowolne. Udział pracowników w imprezie integracyjnej będzie bezpłatny, wszystkie koszty związane z organizacją wyjazdu będzie pokrywać Spółka. Spółka pokryje koszty organizacji opisanego wyjazdu na podstawie faktury uzyskanej od organizatora wyjazdu, która będzie skalkulowana w oparciu o maksymalną szacunkową liczbę pracowników wyrażających chęć wzięcia udziału w wyjeździe integracyjnym. Koszty wyjazdu integracyjnego zostaną w całości sfinansowane ze środków obrotowych Spółki. Głównym celem organizowanego wyjazdu integracyjnego będzie osiągnięcie korzyści biznesowych przez Spółkę poprzez wzrost zaangażowania pracowników w wykonywaną pracę, zwiększenie motywacji do pracy, poprawę relacji interpersonalnych i wzmocnienie więzi istniejących pomiędzy pracownikami a Wnioskodawcą.

Z powodu niejednolitości stanowisk sądowych dotyczących kwestii „nieodpłatnego świadczenia” zasadniczego znaczenia nabrał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r., poz. 947), w którym Trybunał Konstytucyjny dokonał ustalenia, jakie kryteria statuują nieodpłatne świadczenie do zakwalifikowania go jako przychodu pracownika z tytułu stosunku pracy.

Podstawowym kryterium, które powinno być stosowane przy ustalaniu, czy dane świadczenie nieodpłatne pracodawcy stanowi przychód ze stosunku pracy, jest wystąpienie po stronie pracownika przysporzenia czy to w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej, czy to w postaci również wymiernego zaoszczędzenia wydatku.

Należy też pokreślić, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego z pominięciem okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych.

Organizowanie imprez o charakterze integracyjnym dla pracowników nie jest koniecznością wynikającą z przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Aczkolwiek prawdą jest, że imprezy takie sprzyjają polepszeniu atmosfery w pracy, co niewątpliwie jest korzystne nie tylko dla pracowników, lecz także dla pracodawcy. Imprezy te są zatem przedsięwzięciami integracyjnym, w których uczestnictwo nie jest obowiązkowe, w przeciwieństwie do obowiązku świadczenia pracy, która jest ukierunkowana, co do zasady, na zwiększenie przychodów pracodawcy.

Należy zaznaczyć, że są świadczenia, które gwarantują higieniczne i bezpieczne warunki pracy i służą jej organizacji (umożliwiają prawidłowe wykonywanie pracy), których spełnienie leży przede wszystkim w interesie pracodawcy w celu odpowiedniego zorganizowania własnej działalności gospodarczej, która musi być nastawiona ze swej istoty na osiągnięcie przychodów. W takim przypadku pracownik korzysta z tych świadczeń (w ramach wykonywania przypisanej pracy), jednak dla niego jest to korzyść niewychodząca na zewnątrz stosunku pracy i nie stanowi dochodu, będącego przedmiotem opodatkowania.

W odniesieniu do nieprzewidzianych w umowie o pracę świadczeń, jak w szczególności: organizowanie imprez integracyjnych, należy zauważyć, że w tych przypadkach również są podejmowane przedsięwzięcia w interesie pracodawcy, ale nie wynikają one z istoty stosunku pracy i nie stanowią o organizacji wymaganych warunków pracy, chociaż bezspornie służą podniesieniu jakości pracy i jej wydajności, a w ostatecznym rachunku – tworzeniu zysku pracodawcy. Te świadczenia mogą mieć dla pracowników inne znaczenie w postrzeganiu przez nich wartości tych świadczeń z punktu widzenia konkretnego dla nich przysporzenia majątkowego z tego powodu, że nie są wpisane w treść obowiązków pracowniczych.

Wobec tego, przyjęcie oceny uznającej konkretne świadczenie ze strony pracodawcy za przychód pracownika ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, winno opierać się na przesłankach wynikających z ww. przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które Trybunał Konstytucyjny w powołanym powyżej wyroku uznał za zgodne z Konstytucją i przedstawił ich interpretację, wskazując określone kryteria, które winny być spełnione, aby świadczenie zostało uznane za przychód.

Trybunał wskazał, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które:

*   po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

*   po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,

*   po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, obiektywne kryterium – wystąpienia po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści) – nie jest natomiast spełnione, gdy pracodawca proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, nawet organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy w spotkaniu (konferencji, szkoleniu) dobrowolnie, po jego stronie nie pojawia się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie sposób bowiem zakładać, że gdyby nie „kursokonferencja” organizowana przez pracodawcę pracownik wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim przedsięwzięciu. Trudno też poważnie utrzymywać, że przychodem pracownika z umowy o pracę czy stosunku służbowego jest możliwość okazjonalnego uczestnictwa w obiedzie czy kolacji, a wartość zjedzonych przez niego potraw i wypitych napojów wyznacza podstawę opodatkowania.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że w przypadku zorganizowania spotkania zaliczanego do grupy świadczeń nie ulgowych – rzeczowych w ramach imprez wypoczynkowo - rekreacyjnych o charakterze integracyjnym (tj. mające na celu pogłębienie więzi zarówno między pracownikami jak i między pracownikami a Spółką) dla pracowników na zasadzie powszechnej dostępności i na równych zasadach, nie można mówić o przychodzie uzyskanym z tytułu nieodpłatnego świadczenia. Nie będzie bowiem spełnione kryterium wystąpienia po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści). Skoro, spotkanie - impreza będzie miała charakter ogólnodostępny dla wszystkich pracowników, to mimo, że udział w imprezie będzie dobrowolny, po stronie pracowników nie wystąpi korzyść w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie sposób bowiem zakładać, że gdyby nie spotkanie - impreza organizowana i finansowana przez pracodawcę, pracownik wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim przedsięwzięciu.

Udział w spotkaniu - imprezie organizowanej przez pracodawcę nie oznacza uzyskania przychodu przez pracownika także z tego powodu, że brak jest podstaw, by świadczenie adresowane do wszystkich pracowników – przypisać indywidualnym uczestnikom, jako ich wymierną korzyść. Bez skonkretyzowanego i indywidualnie przypisanego świadczenia nie można bowiem określić wysokości przychodu.

Zatem należy uznać, że udział pracowników w planowanym wyjeździe – imprezie o charakterze integracyjnym nie będzie stanowił dla pracowników przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia. W konsekwencji na Wnioskodawcy nie będzie ciążył obowiązek płatnika z tego tytułu.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.