Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.253.2025.1.APR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-25
Teza: Sprzedaż Udziałów w Spółce z USA (zastosowanie zwolnienia
od podatku VAT, ustalenie podstawy opodatkowania,
określenie, czy sprzedaż Udziałów stanowi transakcje
pomocnicze w rozumieniu art. 90 ust. 6).
Słowa kluczowe: opodatkowanie-podstawa opodatkowania
proporcja
udział-sprzedaż udziałów
usługi-usługi pomocnicze
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 2.
Odliczenie częściowe podatku oraz korekta podatku
naliczonego -Częściowe odliczenie podatku - proporcja
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 6-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 40a
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 kwietnia r. wpłynął Państwa wniosek z 17 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych sprzedaży Udziałów w Spółce z USA.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    B. Sp. z o.o. (wcześniejsza nazwa: A. Sp. z o.o.) [dalej: Spółka lub Wnioskodawca] powstała
    1 sierpnia 2019 roku w wyniku podziału przedsiębiorstwa spółki akcyjnej. Spółka posiada
    siedzibę działalności gospodarczej w Polsce. W związku z realizowaną działalnością Spółka
    jest zarejestrowana w Polsce jako czynny podatnik podatku od towarów i usług [dalej:
    VAT]. Wnioskodawca jest także zarejestrowany w Polsce dla potrzeb transakcji
    wewnątrzunijnych (jako tzw. podatnik VAT-UE). Spółka składa deklaracje VAT za okresy
    miesięczne.
    Podstawowa działalność Spółki polegała na świadczeniu usług informatycznych, w ramach
    których tworzone było oprogramowanie chmurowe klasy ERP (ang. Enterprise Resource
    Planning)/MRP (ang. Material Requirements Planning; tj. aplikacje lub moduły do
    zarządzania podstawowymi procesami biznesowymi firmy, w szczególności do planowania
    produkcji), dedykowane branży konstrukcyjnej, w szczególności branży drzewnej na rynki
    międzynarodowe [dalej: Usługi IT]. Powyższe znajduje odzwierciedlenie we wpisie do
    Krajowego Rejestru Sądowego, zgodnie z którym przedmiotem przeważającej działalności
    Wnioskodawcy jest „działalność związana z oprogramowaniem”.
    Od momentu powstania Spółki jej przychody w zdecydowanej większości wynikały ze
    świadczenia Usług IT na rzecz spółki inkorporowanej pod prawem stanu (...), USA, pod
    firmą A. LLC (limited liability company, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością) [dalej:
    Spółka z USA].
    Z perspektywy VAT miejsce świadczenia ww. Usług IT znajdowało się w kraju, w którym
    Spółka z USA, jako usługobiorca, posiadała siedzibę działalności gospodarczej, czyli poza
    Polską (Spółka z USA nie posiadała w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej). W konsekwencji, faktury dokumentujące Usługi IT świadczone przez
    Wnioskodawcę na rzecz Spółki z USA wystawiane były przez Spółkę w kwotach netto (nie
    były na nich wykazywane kwoty należnego VAT).

    Wnioskodawca zapewniał Spółce z USA także finansowanie (w postaci pożyczek
    pieniężnych oraz weksli).
    Wnioskodawca był wspólnikiem w Spółce z USA: posiadał 50% udziałów w Spółce z USA,
    które uprawniały go do 50% udziału w zyskach i stratach Spółki z USA oraz uprawniały go
    do 50% wszystkich głosów w Spółce z USA [dalej: Udziały]. Wnioskodawca nie otrzymywał
    dywidend od Spółki z USA.
    Dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej Spółka nabywała różnego rodzaju
    towary i usługi, w szczególności usługi informatyczne (świadczone przez informatyków
    /programistów) oraz dostęp do systemów informatycznych i oprogramowania, które były
    wykorzystywane przy świadczeniu Usług IT. Spółka nabywała również innego rodzaju
    usługi i towary związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, np. najem biura, usługi
    prawne czy tłumaczeń.
    Na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 oraz art. 86 ust. 9 ustawy o VAT Spółka odliczała VAT
    naliczony przy zakupie ww. towarów i usług.
    Wspólnicy Wnioskodawcy postanowili uprościć strukturę korporacyjną grupy poprzez
    przejęcie Udziałów w Spółce z USA tak, aby stali się oni bezpośrednimi wspólnikami Spółki
    z USA. W związku z tym, w kwietniu 2024 r. Spółka sprzedała Udziały na rzecz swoich
    udziałowców (czterech osób fizycznych posiadających miejsce zamieszkania na terytorium
    Polski oraz dwóch osób prawnych; dalej łącznie: Nabywcy) w zamian za ustaloną cenę
    [dalej: Cena sprzedaży]. Nabywcami były:
    (i) cztery osoby fizyczne posiadające miejsce zamieszkania na terytorium Polski,
    (ii) jedna osoba prawna posiadająca siedzibę na terytorium Polski oraz
    (iii)jedna osoba prawna posiadająca siedzibę w innym niż Polska państwie Unii
      Europejskiej. Ponieważ dla potrzeb transakcji osoba ta nie posłużyła się numerem VAT
      (zgodnie z wiedzą Wnioskodawcy, nie posiada ona takiego numeru), została ona
      uznana za podmiot niebędący podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT [m.in.
      w związku z art. 18 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE)nr 282/2011 z dnia
      15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w
      sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej].
    Z uwagi na status ww. podmiotów (jako usługobiorców) transakcja została potraktowana
    przez Spółkę jako świadczenie usług objęte zakresem opodatkowania VAT, których miejsce
    świadczenia usług znajdowało się w Polsce. Transakcja została wykazana przez Spółkę jako
    świadczenie usług zwolnionych z VAT.
    W odniesieniu do sprzedaży Udziałów Wnioskodawca wskazał również, że:
    1) Udziały były „papierami wartościowymi” (ang. securities) w rozumieniu prawa stanu (...);
    2) Udziały nie odzwierciedlały:
      a) tytułu prawnego do towarów;
      b) tytułu własności nieruchomości;
      c) praw rzeczowych dających ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      d) udziałów i innych tytułów prawnych dających ich posiadaczowi prawne lub
        faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części;
      e) praw majątkowych, których instrumentami bazowymi są towary, mierniki i limity
        wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń, i które mogą być
        zrealizowane poprzez dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż zwolnione
        z podatku;
    3) Wnioskodawca nie prowadził działalności brokerskiej ani maklerskiej. W związku z tym,
      sprzedaż Udziałów nie została zrealizowana przez Spółkę w ramach tego rodzaju
      działalności;

    4) Spółka nie świadczyła usług przechowywania udziałów ani zarządzania nimi;
    5) Sprzedaż Udziałów była pierwszą tego rodzaju transakcją dokonaną przez Spółkę od
      momentu jej powstania (tj. od 2019 roku). Wnioskodawca nie posiadał/nie posiada
      bowiem akcji/udziałów w podmiotach innych niż Spółka z USA. Nie dokonywał również
      wcześniej (przed kwietniem 2024 r.) sprzedaży posiadanych przez siebie Udziałów;
    6) Z perspektywy Wnioskodawcy transakcja ta miała charakter wyjątkowy w tym sensie,
      że celem działalności Spółki było uzyskiwanie przychodów ze świadczenia Usług IT, a
      nie np. obrót udziałami/akcjami w innych spółkach. Rozpatrując sprzedaż Udziałów na
      gruncie całokształtu działalności Spółka, była ona zdarzeniem incydentalnym
      (jednostkowym);
    7) Dokonanie sprzedaży Udziałów nie wymagało istotnego zaangażowania zasobów
      ludzkich lub rzeczowych Wnioskodawcy. Transakcja ta została przeprowadzona przede
      wszystkim dzięki działaniom Członków Zarządu, a zaangażowanie innych osób (np. w
      celu zaksięgowania i zaraportowania tych transakcji) Wnioskodawca określa jako
      marginalne. W szczególności, w Spółce nie były/nie są zatrudnione osoby, które
      odpowiedzialne byłyby za obsługę procesu sprzedaży Udziałów (czy innych transakcji
      podobnego typu);
    8) W celu określenia skali wartości dochodu uzyskanego przez Spółkę z tytułu sprzedaży
      Udziałów, Wnioskodawca pragnie wskazać, że łączne przychody zrealizowane przez
      Spółkę w latach 2020#2023 wyniosły ok. 43 mln zł, podczas gdy dochód ze sprzedaży
      Udziałów (Cena sprzedaży w wysokości ok. 14 mln zł minus cena zakupu Udziałów w
      wysokości ok. 9 mln zł) wyniósł ok. 5 mln zł;
    9) Spółka nie korzystała z możliwości określonej w art. 43 ust. 22 ustawy o VAT i nie
      zrezygnowała ze zwolnienia od podatku usług, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 38-
      41, świadczonych na rzecz podatników.
    Pytania
    1) Czy sprzedaż Udziałów przez Spółkę stanowiła świadczenie przez Wnioskodawcę usług
      zwolnionych z VAT?
    2) Jeśli odpowiedź na pytanie numer 1) będzie twierdząca, Wnioskodawca wnosi o
      potwierdzenie, czy podstawą opodatkowania z tytułu świadczenia ww. usług był
      dochód ze sprzedaży uzyskany przez Spółkę, tj. dodatnia różnica między Ceną
      sprzedaży Udziałów a ceną ich zakupu?
    3) Jeśli odpowiedź na pytanie numer 1) będzie twierdząca, Wnioskodawca wnosi o
      potwierdzenie, czy sprzedaż Udziałów stanowiła transakcję pomocniczą, o której
      mowa w art. 90 ust. 6 ustawy o VAT, która, w konsekwencji, nie wpływa na wysokość
      proporcji sprzedaży, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT (tj. nie wpływa na
      wysokość tzw. współczynnika VAT)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w opisanym stanie faktycznym:
        1) sprzedaż Udziałów przez Spółkę stanowiła świadczenie przez Wnioskodawcę
        usług zwolnionych z VAT;
        2) podstawą opodatkowania z tytułu świadczenia ww. usług był dochód ze
        sprzedaży uzyskany przez Wnioskodawcę, tj. dodatnia różnica między Ceną
        sprzedaży (uzyskaną ze sprzedaży Udziałów na rzecz Nabywców) a ceną ich
        zakupu;
        3) sprzedaż Udziałów stanowiła transakcję pomocniczą, o której mowa w art. 90 ust.
        6 ustawy o VAT, która, w konsekwencji, nie wpływa na wysokość proporcję
        sprzedaży, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, tj. nie wpływa na
        wysokość tzw. współczynnika VAT.

    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.
    Ad pytanie nr 1)
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu VAT podlegają m.in. odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1
    ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Z kolei zgodnie z art. 8
    ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz
    osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
    prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT.
    Przy tym, dana transakcja (dostawa towarów lub świadczenie usług) podlega
    opodatkowaniu VAT tylko wtedy, gdy jest dokonywana przez podatnika działającego w
    takim charakterze w odniesieniu do danej czynności. W tym zakresie należy odwołać się
    do art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Z kolei działalność gospodarcza, w myśl ust. 2 tego artykułu,
    obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym
    podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Z powyższej konstrukcji przepisów wynika, że nie każda czynność dokonana przez
    podmiot mający status podatnika będzie podlegać opodatkowaniu VAT. Istotne jest
    bowiem, czy dana transakcja realizowana jest w ramach działalności gospodarczej, tj. czy
    może być zaliczona do zawodowej płaszczyzny jednostki.
    Odnosząc się do transakcji obejmujących obrót udziałami/akcjami w spółkach, należy po
    pierwsze wskazać, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej [dalej: TSUE], co do zasady, samo nabywanie, posiadanie i sprzedaż udziałów
    nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT. Przykładowo, w
    wyroku z 29 października 2009 r. w sprawie C-29/08 AB SKF TSUE stwierdził m.in., że:
    „Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem samo nabywanie, posiadanie i sama sprzedaż akcji
    nie stanowią same w sobie działalności gospodarczej w rozumieniu szóstej dyrektywy (...).
    W transakcjach tych nie wykorzystuje się bowiem własności dóbr w celu uzyskania stałego
    dochodu, a jedyną korzyść z tych transakcji stanowi ewentualny zysk ze sprzedaży tych
    akcji (...).
    Trybunał wskazał, iż w zakres stosowania podatku VAT wchodzą jedynie płatności
    stanowiące świadczenia wzajemne w transakcji lub w działalności gospodarczej oraz iż nie
    ma to miejsca w przypadku płatności wynikających z samej własności dobra, jak w
    przypadku dywidend lub innych form zysku z akcji”.
    Stanowisko to zostało zaprezentowane przez TSUE także w szeregu innych orzeczeń (por.
    np. wyroki z 27 września 2001 r. w sprawie C-16/00 Cibo Participations SA, z 22 czerwca
    1993 r. w sprawie C#333/91 Sofitam SA czy z 6 września 2012 r. w sprawie C-496/11
    Portugal Telecom SGPS SA).
    Niemniej, TSUE wskazuje także, że w określonych okolicznościach obrót akcjami/udziałami
    może być uznawany za działalność gospodarczą objętą zakresem opodatkowania VAT.
    Sytuacja taka ma w szczególności miejsce, jeśli „(...) udziałowi w innym przedsiębiorstwie
    towarzyszy pośrednia lub bezpośrednia ingerencja w zarządzanie spółką, w której udział
    został nabyty, bez uszczerbku dla praw właściciela udziału jako akcjonariusza lub
    wspólnika (...). Uczestniczenie spółki holdingowej w zarządzaniu spółkami, w których
    nabyła ona udziały, stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 4 ust. 2 szóstej
    dyrektywy, o ile skutkuje ono dokonywaniem transakcji podlegających opodatkowaniu

    podatkiem VAT na podstawie art. 2 tej dyrektywy, takich jak świadczenie usług
    administracyjnych, finansowych, handlowych i technicznych przez spółkę holdingową na
    rzecz jej spółek zależnych” (tak TSUE w wyroku z 16 lipca 2015 r. w sprawach połączonych
    C-108/14 i C-109/14 Larentia + Minerva). Stanowisko to zostało zaprezentowane przez
    TSUE również w wyrokach z 14 listopada 2000 r. w sprawie C-142/99 Floridienne i
    Berginvest, z 27 września 2001 r. w sprawie C-16/00 Cibo Participations SA, czy z 6
    września 2012 r. w sprawie C#496/11 Portugal Telecom SGPS SA.
    TSUE zwrócił także uwagę, że wymieniane w powyższym orzecznictwie przykłady rodzajów
    działalności wskazujących na uczestnictwo w zarządzaniu spółką zależną nie stanowią
    wyczerpującego wyliczenia i pod pojęciem „uczestnictwa holdingu w zarządzaniu jego
    spółką zależną” należy rozumieć każdą dokonywaną przez holding na rzecz jego spółki
    zależnej transakcję konstytuującą działalność gospodarczą w rozumieniu Dyrektywy 2006
    /112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej [dalej: Dyrektywa VAT]. W konsekwencji, np. wynajem nieruchomości
    przez spółkę holdingową na rzecz jej spółki zależnej stanowi „uczestnictwo w zarządzaniu
    tą ostatnią spółką, którą należy uznać za działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    o VAT” (tak TSUE w wyroku z 5 lipca 2018 r. w sprawie C#320/17 Marle Participations
    SARL).
    Z drugiej strony, jeśli spółka nadrzędna uczestniczy w zarządzaniu spółką zależną, ale nie
    pobiera z tego tytułu wynagrodzenia, powyższy warunek (skutkujący uznaniem, że w
    odniesieniu do posiadanych akcji/udziałów podmiot jest podatnikiem prowadzącym
    działalność gospodarczą) nie jest spełniony. Powyższe wynika z postanowienia TSUE z 12
    lipca 2001 r. w sprawie C-102/00 Welthgrove BV.
    Powyższe stanowisko, zgodnie z którym do działalności gospodarczej zaliczana jest
    sprzedaż udziałów w spółce, na rzecz której spółka zbywająca świadczyła odpłatnie usługi
    objęte zakresem opodatkowania VAT, jest również prezentowana w interpretacjach
    indywidualnych wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej [dalej:
    Dyrektor KIS]. Tytułem przykładu można wskazać na interpretacje indywidualne z:
    1) z 27 lutego 2024 r. (sygn. 0114-KDIP4-3.4012.594.2023.3.APR). W interpretacji tej
      Dyrektor KIS stwierdził m.in.:
    „W analizowanej sprawie, w sytuacji kiedy Spółka na rzecz Spółki Zależnej, której Akcje
    zamierza zbyć, wykonywała czynności, które podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT
    (udzielanie pożyczek, usługi rachunkowo-księgowe) to działania Spółki w takim zakresie
    wpisują się w definicję prowadzenia działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15
    ust. 1 i ust. 2 ustawy, a zbycie Akcji będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Spółka świadcząc na rzecz Spółki
    Zależnej, w której posiada Akcje, transakcje podlegające opodatkowaniu VAT, działa w
    zakresie wykraczającym poza zwykłe prawa i obowiązki, związane z posiadaniem akcji.
    Tym samym rola Spółki nie ograniczała się do biernego modelu realizacji praw
    własnościowych.
    Zatem, biorąc pod uwagę opis sprawy i powołane orzeczenia TSUE należy wskazać, że
    zbycie Akcji w sytuacji, kiedy Spółka dokonywała na rzecz Spółki Zależnej której Akcje
    zamierza zbyć, transakcji podlegających opodatkowaniu VAT, prowadzone jest w
    ramach działalności gospodarczej, ze względu na wykonywanie ww. transakcji na rzecz
    tej Spółki Zależnej. W konsekwencji, Spółka dokonując sprzedaży Akcji w Spółce Zależnej
    na rzecz Nabywcy będzie działać w charakterze podatnika VAT w rozumieniu ustawy o
    VAT”;
    2) z 19 kwietnia 2022 r. (sygn. 0111-KDIB3-1.4012.20.2022.4.IK);
    3) z 13 grudnia 2021 r. (sygn. 0114-KDIP4-3.4012.593.2021.2.KM);
    4) z 24 kwietnia 2020 r. (sygn. 0112-KDIL1-2.4012.721.2019.3.PG).

    Kierując się wnioskami płynącymi z orzecznictwa TSUE, a także stanowiskiem
    prezentowanym w interpretacjach indywidualnych, w opinii Wnioskodawcy niezasadne
    byłoby uznanie, że sprzedaż Udziałów przez Spółkę na rzecz Nabywców została
    zrealizowana poza działalnością gospodarczą prowadzoną przez Wnioskodawcę. Relacje
    łączące Spółkę ze Spółką z USA (w szczególności fakt świadczenia przez Wnioskodawcę
    Usług IT na rzecz Spółki z USA) wskazują bowiem na pozycję Spółki, która wykracza poza
    zwykłe prawa i obowiązki udziałowca i nie ogranicza się do realizacji praw własnościowych.
    W świetle przywołanego orzecznictwa TSUE należy więc uznać, że Wnioskodawca
    uczestniczył w zarządzaniu Spółką z USA (świadcząc odpłatnie na jej rzecz usługi, w
    ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, które były objęte zakresem
    opodatkowania VAT), co z kolei powoduje, że sprzedaż Udziałów przez Wnioskodawcę
    wpisywała się w prowadzoną przez Spółkę działalność gospodarczą i stanowiła usługę
    objętą zakresem opodatkowania VAT.
    Mając na uwadze powyższe (tj. objęcie sprzedaży Udziałów zakresem opodatkowania VAT)
    oraz fakt, że miejsce świadczenia tej usługi znajduje się w Polsce, należy rozstrzygnąć
    sposób opodatkowania tej usługi.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 40a ustawy o VAT zwalnia się od podatku usługi, w tym także
    usługi pośrednictwa, których przedmiotem są udziały w:
        a) spółkach,
        b) innych niż spółkach podmiotach, jeżeli mają one osobowość prawną
    - z wyłączeniem usług przechowywania tych udziałów i zarządzania nimi.
    Pojęcie „udziałów”, o których mowa w powyższym przepisie, rozumiane jest szeroko.
    Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z 14 lipca 2023 r. (sygn. 0114-KDIP4-
    3.4012.208.2023.1.RK) Dyrektor KIS stwierdził m.in., że:
    „Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem doktryny użycie sformułowania „udziałów” nie
    zawęża zastosowania art. 43 ust. 1 pkt 40a ustawy wyłącznie do spółek kapitałowych. W
    świetle całokształtu systemu opodatkowania VAT nie ulega wątpliwości, że intencją
    ustawodawcy było objęcie zwolnieniem również transakcji, których przedmiotem jest
    zbycie ogółu praw i obowiązków w spółkach osobowych (np. w spółkach komandytowych,
    komandytowo-akcyjnych).
    Potwierdzeniem tego stwierdzenia jest m.in. treść uzasadnienia do nowelizacji
    wprowadzającej komentowane zwolnienie od podatku VAT, w którym wskazano:
    „dodawany pkt 40a ma charakter techniczny i polega w istocie na przeniesieniu regulacji
    dotyczących zwolnienia od podatku czynności, których przedmiotem są udziały w
    spółkach posiadających i nieposiadających osobowości prawnej i innych podmiotach
    posiadających osobowość prawną (w tym transakcji w zakresie obrotu tymi udziałami) z
    rozporządzenia wykonawczego do ustawy. (...)
    Takie sformułowanie wskazuje, że na gruncie ustawy o VAT ustawodawca nadał pojęciu
    „udziałów” znacznie szerszy zakres niż przyjmuje się to np. na gruncie kodeksu spółek
    handlowych i objął nim również wszelkie formy uczestnictwa w spółkach osobowych.
    Świadczy o tym w szczególności bezpośrednie odwołanie się przez ustawodawcę do
    „udziałów w spółkach nieposiadających osobowości prawnej”, podczas gdy w myśl
    kodeksu spółek handlowych spółki nieposiadające osobowości prawnej nie wydają
    udziałów. Tym samym umieszczenie tego zapisu świadczy, iż bezpośrednią intencją
    ustawodawcy było objęcie zwolnieniem od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt
    40a ustawy również zbycia różnego rodzaju form uczestnictwa w spółkach osobowych -
    bez względu na nazewnictwo tego rodzaju uczestnictwa na gruncie innych regulacji, w tym
    również kodeksu spółek handlowych. W przeciwnym bowiem razie odwołanie się do
    udziałów w spółkach nieposiadających osobowości prawnej byłoby całkowicie
    nieuzasadnione”.

    Z kolei zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT zwalnia się od podatku usługi, których
    przedmiotem są instrumenty finansowe, o których mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r.
    o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 646, 825, 1723 i 1941; dalej:
    ustawa o obrocie IF), z wyłączeniem przechowywania tych instrumentów i zarządzania
    nimi, oraz usługi pośrednictwa w tym zakresie.
    Zgodnie z ustawą o obrocie IF instrumentami finansowymi są m.in. papiery wartościowe
    (art. 2 ust. 1 pkt 1), przez które rozumie się w szczególności [art. 3 pkt 1 lit. a)] akcje, prawa
    poboru w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek
    handlowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 18 i 96), prawa do akcji, warranty subskrypcyjne, kwity
    depozytowe, obligacje, listy zastawne, certyfikaty inwestycyjne, bankowe prawa pochodne
    w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. z 2023
    r. poz. 2488) i inne zbywalne papiery wartościowe, w tym inkorporujące prawa majątkowe
    odpowiadające prawom wynikającym z akcji lub z zaciągnięcia długu, wyemitowane na
    podstawie właściwych przepisów prawa polskiego lub obcego.
    Przy tym, stosownie do art. 43 ust. 15 ustawy, zwolnienia te nie mają zastosowania do:
    1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;
    2) usług doradztwa;
    3) usług w zakresie leasingu.
    Na podstawie art. 43 ust. 16 ustawy o VAT zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 40a i
    41 nie mają zastosowania do usług dotyczących praw i udziałów odzwierciedlających:
    1) tytuł prawny do towarów;
    2) tytuł własności nieruchomości;
    3) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
    4) udziały i inne tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo
      własności lub posiadania nieruchomości lub jej części;
    5) prawa majątkowe, których instrumentami bazowymi są towary, mierniki i limity
      wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń, i które mogą być
      zrealizowane poprzez dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż zwolnione z
      podatku.
    Powyższe regulacje stanowią w szczególności implementację do polskiego porządku
    prawnego art. 135 ust. 1 lit. f) Dyrektywy VAT, zgodnie z którym państwa członkowskie
    zwalniają transakcje, łącznie z pośrednictwem, jednakże z wyłączeniem przechowywania i
    zarządzania, których przedmiotem są akcje, udziały w spółkach lub związkach, obligacje i
    inne papiery wartościowe, z wyłączeniem dokumentów ustanawiających tytuł prawny do
    towarów, oraz praw lub papierów wartościowych, o których mowa w art. 15 ust. 2.
    Na gruncie powyższych regulacji Wnioskodawca stoi na stanowisku, że sprzedaż Udziałów
    przez Wnioskodawcę na rzecz Nabywców podlegała zwolnieniu z VAT. Jako podstawę dla
    tego zwolnienia można wskazać zarówno art. 43 ust. 1 pkt 40a ustawy o VAT (sprzedaż
    udziałów w spółce), jak i art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT (sprzedaż instrumentów
    finansowych będących papierami wartościowymi).
    Ad pytanie nr 2)
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3
    i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę,
    którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu
    sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika.

    Na gruncie powyższej regulacji uznaje się, że podstawą opodatkowania VAT przy
    sprzedaży akcji/udziałów jest dochód uzyskany z tytułu tej sprzedaży, tj. różnica między
    ceną sprzedaży akcji/udziałów a ceną ich zakupu.
    Na potwierdzenie powyższego można wskazać interpretację indywidualną z 19 kwietnia
    2022 r. (0111-KDIB3-1.4012.20.2022.4.IK), w której Dyrektor KIS stwierdził m.in.:
    „(...) podstawą opodatkowania podatkiem VAT przy sprzedaży akcji EP, jest dochód
    rozumiany, jako różnica pomiędzy ceną sprzedaży akcji, a ceną ich zakupu.
    Wynagrodzeniem/dochodem Państwa jest wynik sprzedaży, czyli zysk osiągnięty na
    transakcji. Wynik jest rozumiany, jako różnica pomiędzy ceną sprzedaży akcji, a ceną ich
    zakupu.
    Tym samym podstawę opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT
    stanowi dla Państwa dochód powstały w wyniku różnicy pomiędzy ceną zakupu a ceną
    sprzedaży akcji w momencie ich zbycia”.
    Przykładowo, stanowisko takie zostało także zaprezentowane w interpretacjach
    indywidualnych Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 30 czerwca 2015 r. (sygn. IPPP1
    /4512-353/15-2/AW) i z 23 października 2013 r. (sygn. IPPP3/443-734/13-2/IG).
    Na gruncie powyższych regulacji Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w odniesieniu do
    usługi (zwolnionej z VAT) polegającej na sprzedaży przez Spółkę Udziałów na rzecz
    Nabywców podstawą opodatkowania VAT jest (dodatnia) różnica między Ceną sprzedaży
    (uzyskaną ze sprzedaży Udziałów na rzecz Nabywców) a ceną ich zakupu.
    Ad pytanie nr 3)
    Regulacje dotyczące odliczania VAT naliczonego z uwzględnieniem przepisów o tzw.
    współczynniku VAT
    Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje
    prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy o VAT, w stosunku do towarów i usług, które są
    wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi
    przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z
    którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia
    kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których
    podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
    Na podstawie art. 90 ust. 2 ustawy o VAT, jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub
    części kwot, o których mowa w ust. 1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku
    należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie
    przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10.
    Zgodnie z art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako
    udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności,
    w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo
    [dalej także: współczynnik VAT].
    Stosownie do art. 90 ust. 4 ustawy o VAT proporcję, o której mowa w ust. 3, określa się
    procentowo w stosunku rocznym na podstawie obrotu osiągniętego w roku
    poprzedzającym rok podatkowy, w odniesieniu do którego jest ustalana proporcja.
    Proporcję tę zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej.
    Na podstawie art. 90 ust. 6 ustawy o VAT do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza
    się obrotu z tytułu transakcji dotyczących:

    1) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
      finansowych;
    2) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, w zakresie, w jakim transakcje te
      mają charakter pomocniczy.
    Powyższe regulacje stanowią implementację do polskiego porządku prawnego między
    innymi art. 174 ust. 2 Dyrektywy VAT, zgodnie z którym (w drodze odstępstwa od ust. 1),
    przy obliczaniu proporcji podlegającej odliczeniu nie uwzględnia się następujących kwot:
        a) wysokości obrotu uzyskanego z dostaw dóbr inwestycyjnych używanych przez
        podatnika do potrzeb jego przedsiębiorstwa;
        b) wysokości obrotu uzyskanego z transakcji związanych z pomocniczymi
        transakcjami w zakresie nieruchomości i z pomocniczymi transakcjami
        finansowymi;
        c) wysokości obrotu uzyskanego z transakcji, o których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)-
        g), jeżeli są to transakcje pomocnicze.
    Wskazuje się, że celem wprowadzenia regulacji wyłączających z kalkulacji współczynnika
    VAT pomocniczych transakcji finansowych (transakcji finansowych o charakterze
    pomocniczym) była „(...) pełna realizacja zasady neutralności opodatkowania i wykluczenie
    proporcjonalnego odliczenia podatku od towarów i usług w sytuacji, gdy zasadniczo
    czynności pomocnicze (zwolnione od podatku) nie wywierają istotnego wpływu na
    działalność opodatkowaną podatnika. W przeciwnym razie doszłoby do zniekształcenia
    kwoty podatku naliczonego, gdzie znikomy z punktu widzenia całokształtu działalności
    gospodarczej obrót zwolniony z podatku ograniczałby w znacznej części prawo do
    odliczenia podatku naliczonego” (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny, dalej: WSA, w
    Warszawie w wyroku z 11 października 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 1732/23, orzeczenie
    prawomocne).
    Pojęcie „pomocniczości” w świetle orzecznictwa TSUE oraz polskich organów i sądów
    administracyjnych
    Ani Dyrektywa VAT, ani polskie regulacje o VAT nie precyzują, w jaki sposób należy
    interpretować „pomocnicze transakcje finansowe”, czy „charakter pomocniczy” transakcji,
    do których odwołują się przepisy o współczynniku VAT. W związku z tym, dla
    prawidłowego stosowania tych regulacji kluczowego znaczenia nabiera orzecznictwo TSUE.
    Po pierwsze, z orzecznictwa tego wynika, że transakcjami pomocniczymi nie są takie
    transakcje, przychody z których są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem
    zasadniczej działalności firmy. Jeżeli zatem działalność finansowa stanowi stały i niezbędny
    element wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa podatnika, to transakcje takie
    nie mogą być uznane za pomocnicze (tak np. TSUE w wyroku z 11 lipca 1996 r. w sprawie
    C-306/94 Régie Dauphinoise i w wyroku z 29 października 2009 r. w sprawie C-174/08 NCC
    Construction Danmark A/S).
    TSUE uznał także, że nie mamy do czynienia z pomocniczymi transakcjami finansowymi,
    gdy wiążą się one z wykorzystywaniem w znaczącym zakresie towarów i usług, w
    odniesieniu do których powstał obowiązek zapłaty VAT (tak np. TSUE w wyroku z dnia 29
    kwietnia 2004 r. w sprawie C-77/01 EDM i w wyroku z 29 października 2009 r. w sprawie C-
    174/08 NCC Construction Danmark A/S). Jeśli więc przy wykonywaniu transakcji
    (zwolnionych z VAT) towary i usługi opodatkowane VAT (a więc generujące VAT naliczony)
    wykorzystywane są w niewielkim zakresie, jest to okoliczność przemawiająca za
    występowaniem transakcji o charakterze pomocniczym.
    TSUE wskazał również, że skala uzyskiwanego dochodu powinna być traktowana jedynie
    jako jedna ze wskazówek przy ocenie charakteru analizowanych czynności. Osiąganie z

    transakcji finansowych dochodu większego niż generowany przez podatnika w ramach
    jego zasadniczej działalności nie jest więc wystarczający do uznania, że dana transakcja
    nie jest pomocnicza.
    Kwestia pomocniczości usług finansowych była również wielokrotnie przedmiotem analizy
    ze strony polskich sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego
    [dalej: NSA], a także Dyrektora KIS (w wydawanych interpretacjach indywidualnych).
    Sprzedaż Udziałów przez Spółkę jako transakcja pomocnicza wyłączona z kalkulacji
    współczynnika VAT
    Odnosząc powyższe orzecznictwo TSUE do przedstawionego stanu faktycznego,
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że sprzedaż Udziałów stanowiła transakcję finansową
    o charakterze pomocniczym, która podlega wyłączeniu z kalkulacji współczynnika VAT na
    podstawie art. 90 ust. 6 ustawy o VAT. Zdaniem Wnioskodawcy przesądzają o tym
    następujące okoliczności:
    1) sprzedaż Udziałów nie była bezpośrednim, stałym ani koniecznym uzupełnieniem
      zasadniczej działalności firmy. Zasadnicza działalność Spółki polegała na świadczeniu
      Usług IT i żadnym razie nie wymagała ona dokonywania transakcji polegających na
      sprzedaży akcji/udziałów w innych spółkach. Transakcje tego rodzaju (w postaci
      sprzedaży Udziałów) nie były/nie są niezbędnym elementem wbudowanym w
      funkcjonowanie Spółki;
    2) sprzedaż Udziałów miała z perspektywy całokształtu działalności Spółki charakter
      wyjątkowy. Sprzedaż Udziałów była pierwszą tego rodzaju transakcją dokonaną przez
      Spółkę od momentu jej powstania (tj. od 2019 roku). Wnioskodawca nie posiadał/nie
      posiada akcji/udziałów w podmiotach innych niż Spółka z USA. Nie dokonywał również
      wcześniej (przed kwietniem 2024 r.) sprzedaży posiadanych przez siebie Udziałów;
    3) dokonanie sprzedaży Udziałów nie wymagało istotnego zaangażowania zasobów
      ludzkich lub rzeczowych Wnioskodawcy. Transakcja ta została przeprowadzona przede
      wszystkim dzięki działaniom Członków Zarządu, a zaangażowanie innych osób (np. w
      celu zaksięgowania i zaraportowania tych transakcji) Wnioskodawca określa jako
      marginalne. W szczególności, w Spółce nie były/nie są zatrudnione osoby, które
      odpowiedzialne byłyby za obsługę procesu sprzedaży Udziałów (czy innych transakcji
      podobnego typu). W rezultacie, sprzedaż Udziałów przez Spółkę na rzecz Nabywców
      nie była związana z wykorzystaniem w istotnym zakresie towarów i usług, których
      zakup przez Spółkę wiązałby się z wystąpieniem VAT naliczonego;
    4) w świetle powyższego, uwzględnienie przy kalkulacji współczynnika VAT sprzedaży
      Udziałów skutkowałoby zniekształceniem tego współczynnika i, w rezultacie, mogłoby
      prowadzić do naruszenia zasady neutralności opodatkowania VAT.
    Wnioskodawca pragnie wskazać, że argumentów za powyższym stanowiskiem dostarcza
    szereg interpretacji indywidualnych/orzeczeń, w których potwierdzony został pomocniczy
    charakter transakcji polegających na sprzedaży akcji/udziałów. Tytułem przykładu można
    wskazać:
    1) interpretację indywidualną z 13 grudnia 2021 r. (0114-KDIP4-3.4012.593.2021.2.KM), w
      której Dyrektor KIS stwierdził m.in.:
      „Z uwagi na powołane przepisy prawa i wyroki TSUE, uznać należy, że przedstawione
      w sprawie okoliczności wskazują, że sprzedaż udziałów w Spółce nie może zostać
      uznana za czynność wpisaną w zasadniczą działalność Wnioskodawcy. Przedmiotowa
      transakcja nie ma cech powtarzalności oraz nie jest czynnością założoną w planie
      Wnioskodawcy, jako osiąganie stałego dochodu z tego tytułu. Wnioskodawca wprost
      wskazał, że nie zajmuje się nabywaniem i sprzedażą udziałów w sposób profesjonalny
      a transakcja była jednorazowa (dokonał sprzedaży po raz pierwszy). Ponadto,
      Wnioskodawca nie posiada udziałów w innych Spółkach i na dzień dzisiejszy nie
      zamierza prowadzić działalność w zakresie nabywania i zbywania udziałów. Zatem,

      istotnym we wskazanej sprawie jest fakt, że świadczenie usług finansowych nie ma
      charakteru podstawowej działalności Wnioskodawcy i nie jest konieczne do
      prowadzenia działalności głównej, jaką są usługi informatyczne.
      Z uwagi na opis przedstawionego stanu faktycznego uznać należy, że przedstawiona
      we wniosku transakcja sprzedaży udziałów może zostać uznana za czynność
      pomocniczą w rozumieniu art. 90 ust. 6 w związku z art. 90 ust. 3 ustawy.
      Przedmiotowa transakcja nie jest wpisana w zasadniczą działalność Wnioskodawcy i
      nie ma cech powtarzalności - Wnioskodawca dokonał sprzedaży udziałów pierwszy raz
      i na chwilę obecną nie zamierza nabywać i zbywać udziałów w innych spółkach. Zatem,
      kwoty obrotu uzyskanego z tytułu tej sprzedaży, zgodnie z powołanym art. 90 ust. 6
      ustawy, nie należy uwzględniać przy wyliczaniu proporcji, o której mowa w art. 90 ust.
      3 ustawy.”;
    2) interpretację indywidualną z 24 kwietnia 2020 r. (0112-KDIL1-2.4012.721.2019.3.PG), w
      której Dyrektor KIS stwierdził m.in.:
      „Przedstawione w sprawie okoliczności wskazują, że wykonywane czynności sprzedaży
      udziałów w spółce nie mogą zostać uznane za czynności wpisane w zasadniczą
      działalność Wnioskodawcy. Fakt posiadania przez Spółkę udziałów stanowił jedynie
      marginalną działalność Wnioskodawcy, a sprzedaż ich stanowi wykonywanie praw
      właścicielskich i powoduje zbycie aktywów. Przedmiotowa transakcja nie jest wpisana
      w zasadniczą działalność Spółki, nie ma cech powtarzalności oraz nie jest czynnością
      założoną w planie finansowym Spółki jako osiąganie stałego dochodu z tego tytułu.
      Wnioskodawca nie zajmuje się w sposób częstotliwy/profesjonalny działalnością w
      zakresie obrotu papierami wartościowymi ani pośrednictwem w tym zakresie.
      Zatem, istotnym we wskazanej sprawie jest fakt, że świadczenie usług finansowych nie
      ma charakteru podstawowej działalności Wnioskodawcy, a jest jedynie uzupełnieniem
      tej działalności i nie jest konieczne do prowadzenia działalności głównej.
      Z uwagi na opis przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, przedstawiona we
      wniosku transakcja sprzedaży udziałów może zostać uznana za czynność pomocniczą
      w rozumieniu art. 90 ust. 6 w związku z art. 90 ust. 3 ustawy, gdyż, jak wskazał
      Wnioskodawca, fakt posiadania udziałów stanowił jedynie marginalną jego działalność.
      Ponadto przedmiotowa transakcja nie jest także wpisana w zasadniczą działalność
      Spółki, nie ma cech powtarzalności oraz nie jest czynnością założoną w planie
      finansowym Spółki jako osiąganie stałego dochodu z tego tytułu. Zatem, kwoty obrotu
      uzyskanego z tytułu tej sprzedaży, zgodnie z powołanym art. 90 ust. 6 ustawy, nie
      należy uwzględniać przy wyliczaniu proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy.”;
    3) wyrok WSA w Warszawie z 11 października 2023 r. (sygn. akt. III SA/Wa 1732/23),
      podtrzymany przez NSA w wyroku z 17 maja 2024 r. (sygn. akt I FSK 309/24), w którym
      WSA stwierdził m.in.:
      „Nie ulega wątpliwości, (...) że sprzedaż Udziałów nie stanowi podstawowego
      przedmiotu działalności Spółki. Sprzedaż Udziałów, choć skutkuje uzyskaniem
      znacznego przychodu przez Spółkę, nie stanowi stałego i podstawowego źródła jej
      dochodu ani stałego, bezpośredniego i koniecznego rozszerzenia jej podstawowej
      działalności gospodarczej.
      Nie sposób wnioskować, że sprzedaż udziałów jest konieczna do prowadzenia przez
      nią działalności gospodarczej (tj. działalności holdingowej, świadczenia usług jako CUW
      dla innych spółek z Grupy oraz świadczenia usług związanych z udzielaniem poręczeń i
      gwarancji oraz udzielaniem finansowania). Działalność w zakresie CUW nie jest
      związana z posiadaniem, sprzedażą i obrotem udziałami w spółkach zależnych. Cele
      Spółki w holdingu są inne i nie są ukierunkowane na obracanie udziałami w spółkach
      zależnych.

      Spółka wyjaśnia, że zamiarem Spółki nie jest w szczególności profesjonalny obrót
      udziałami (akcjami), a same transakcje zbycia Udziałów wynikają przede wszystkim z
      przynależności Spółki do grupy podmiotów powiązanych kapitałowo oraz działań
      związanych z rozwojem bądź też zakończeniem projektów prowadzonych w ramach
      Grupy. W szczególności, Skarżąca wyraźnie wskazała, iż nie prowadzi działalności
      maklerskiej ani brokerskiej, której stałym elementem jest sprzedaż oraz nabywanie
      udziałów, (...).
      Skarżąca nie wykonuje działalności gospodarczej w zakresie obrotu udziałami/akcjami,
      a transakcje zbycia Udziałów stanowią w istocie jedynie wykonanie praw
      właścicielskich. Spółka ma prawo wyzbywania się, nawet z zyskiem, mienia, które nie
      jest jej niezbędne do zasadniczej działalności i ma prawo pozyskiwania w ten sposób
      zasobów finansowych do rozwijania działalności. Wyzbywanie się udziałów w spółkach
      prawa handlowego nie czyni Spółki podmiotem ukierunkowanym gospodarczo na
      działalność maklerską czy brokerską. (...)
      Spółka wyjaśnia, że w okresie ostatnich 5 lat miały miejsce dwie transakcje sprzedaży
      udziałów i jedna transakcja sprzedaży praw i obowiązków w spółce osobowej.
      Sprzedaż udziałów opisana we wniosku jawi się jako zdarzenie incydentalne w
      działalności Spółki, a wręcz zdarzenie wyjątkowe. Nie sposób dostrzec regularności w
      sprzedawaniu przez Spółkę udziałów. (...)
      (...) ujęcie spornej sprzedaży Udziałów we współczynniku zniekształcałoby odliczenie
      VAT przez wielką wartość obrotu z tytułu tych transakcji, która nie jest proporcjonalna
      do znikomego zaangażowania Spółki. Transakcje sprzedaży Udziałów obejmują
      znikome wykorzystanie aktywów oraz usług podlegających opodatkowaniu podatkiem
      VAT. Uwzględnienie transakcji sprzedaży Udziałów, które przyniosły dotychczas
      przychód w wysokości ok. 115 mln zł (na moment złożenia niniejszego wniosku
      sprzedano udziały w dwóch z trzech spółek zależnych, których udziały przeznaczono
      do sprzedaży - ostateczna, łączna kwota przychodu z tytułu sprzedaży Udziałów będzie
      wyższa), w proporcji o której mowa w art. 90 ust. 2 u.p.t.u. doprowadziłoby w istocie
      do zafałszowania tej proporcji.
      (...) okoliczność uzyskania stosunkowo wysokich przychodów z tytułu sprzedaży
      Udziałów, przy jednoczesnym niskim zaangażowaniu aktywów nie daje podstaw do
      przyjęcia, że sprzedaż Udziałów nie stanowi transakcji pomocniczej”.
    Podsumowując powyższe uwagi, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że jakkolwiek
    sprzedaż Udziałów wpisuje się w działalność gospodarczą Spółki i podlega generalnie
    opodatkowaniu VAT [pytanie nr 1)], to jest to usługa zwolniona z VAT [pytanie nr 2)], a przy
    tym podlega wyłączeniu z kalkulacji współczynnika VAT jako transakcja o charakterze
    pomocniczym [pytanie nr 3)]. Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości
    zaprezentowanego przez siebie stanowiska.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem” podlegają:
        1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
        2) eksport towarów;
        3) import towarów na terytorium kraju;
        4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium
          kraju;

        5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
          czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
          działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę. Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie
    niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu.
    Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż
    nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania
    się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem
    usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia
    jako usługi należy zwrócić uwagę na to, że usługą jest tylko takie świadczenie, w
    przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący z
    niego korzyść.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie
    dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze - dana czynność ujęta jest w katalogu czynności
    podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność
    została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa jako podatnik
    VAT.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według ust. 2 powołanego artykułu:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność

      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma na tyle uniwersalny charakter,
    że pozwala na objęcie pojęciem „podatnika” te wszystkie podmioty, które prowadzą
    określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Dlatego też, nie każda czynność dokonana przez podmiot mający status podatnika będzie
    podlegać opodatkowaniu. Status podatnika podatku od towarów i usług nie powoduje
    automatycznie rozciągnięcia skutków podatkowych na całą sferę aktywności danego
    podmiotu. Za działalność rodzącą obowiązki w podatku od towarów i usług należy uznać
    tylko tę działalność, którą można zidentyfikować i zaliczyć do zawodowej płaszczyzny
    jednostki.
    Kwestia, czy za działalność gospodarczą można uznać działalność polegającą na
    posiadaniu i sprzedaży akcji oraz udziałów była przedmiotem orzecznictwa Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    W wyrokach w sprawach C-60/90 i C-155/94 oraz w sprawie C-80/95 TSUE podkreślał, że
    samo posiadanie, czy też emisja udziałów i innych papierów wartościowych co do zasady
    nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 4 VI Dyrektywy, która pozwalałaby
    na uznanie posiadacza takich udziałów za podatnika. Natomiast w wyroku z 29 kwietnia
    2004 r. w sprawie C#77/01 Empresa de Desenvolvimento Mineiro TSUE uznał, że zwykłe
    nabycie udziałów w innych podmiotach nie stanowi wykorzystania majątku w celu
    osiągnięcia dochodu w sposób ciągły, ponieważ dywidenda uzyskana z udziału jest
    skutkiem własności majątku i nie jest wynagrodzeniem uzyskanym w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu Dyrektywy. Podobnie transakcje
    finansowe polegające jedynie na sprzedaży udziałów i innych papierów wartościowych,
    np. jednostek w funduszach inwestycyjnych, nie stanowią w ogóle działalności
    gospodarczej.
    Posiłkując się tym orzecznictwem należy stwierdzić, że co do zasady, czynności sprzedaży
    udziałów nie stanowią działalności gospodarczej, a zatem podmiot dokonujący tych
    czynności nie ma statusu podatnika, nawet jeżeli z tytułu innej działalności jest
    podatnikiem.
    Od tej zasady orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przewiduje
    pewne wyjątki, które pozwalają łączyć z faktem posiadania i zbywania papierów
    wartościowych (akcji, udziałów) wykonywanie działalności gospodarczej w rozumieniu
    ustawy, w określonych okolicznościach, a mianowicie gdy:
        posiadacz papierów wartościowych uczestniczy w zarządzaniu spółką, której akcje
        posiada,
        sprzedaż akcji, udziałów prowadzona jest w ramach działalności maklerskiej i
        brokerskiej,
        posiadanie udziałów jest bezpośrednim, stałym i koniecznym rozszerzeniem
        działalności gospodarczej.
    Zatem, w sytuacji, gdy w zakres prowadzonej przez podmiot działalności gospodarczej nie
    wchodzi obrót papierami wartościowymi, to czynność samego nabycia/sprzedaży
    udziałów innych spółek nie jest traktowana jako działalność gospodarcza w rozumieniu
    ustawy o podatku od towarów i usług. Są to czynności polegające na zarządzaniu własnym
    portfelem w celu maksymalizacji zwrotu z inwestycji. Nie można również samego nabycia
    czy sprzedaży udziałów finansowych w innych przedsiębiorstwach traktować jako
    wykorzystywanie majątku do uzyskiwania z niego dochodów w sposób ciągły.

    Aby obrót ten podlegał opodatkowaniu podatkiem VAT, musi być wykonywany przez
    podatnika w rozumieniu ustawy w ramach jego profesjonalnej aktywności. Podkreślić
    należy, że zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza czynnik przedmiotowy -
    opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług oraz
    czynnik podmiotowy - czynności muszą być wykonywane przez podatnika działającego w
    takim charakterze.
    Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z 14 listopada 2000 r. w sprawie
    C 142/99 Floridienne S.A. Beginvest przeciwko Państwu belgijskiemu stwierdził, że
    zaangażowanie w zarządzanie spółkami zależnymi (w holdingu) należy uznać za
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 4 (2) VI Dyrektywy, ale tylko w zakresie, w jakim
    pociąga to za sobą dokonywanie transakcji podlegających VAT na mocy art. 2 VI
    Dyrektywy, takich jak świadczenie przez Floridienne usług administracyjnych,
    rachunkowych i informatycznych na rzecz swoich spółek zależnych.
    Również w orzeczeniu z 12 lipca 2001 r. w sprawie C-102/00 Welthgrove BV (także spółka
    holdingowa) przeciwko Staatssecretaris van Financien TSUE wyraźnie wskazał, że samo
    zaangażowanie spółki holdingowej w zarządzanie jej spółkami zależnymi, lecz bez
    dokonywania transakcji podlegających VAT w rozumieniu art. 2 VI Dyrektywy, nie może
    być traktowane jak działalność gospodarcza w rozumieniu art. 4 (2) tej Dyrektywy. Wobec
    tego, działalnością gospodarczą będzie tylko takie zarządzanie spółkami zależnymi, które
    pociąga za sobą dokonywanie transakcji podlegających opodatkowaniu na mocy art. 2 VI
    Dyrektywy.
    W orzeczeniu TSUE z 27 września 2001 r. w sprawie C-16/00 Cibo Participations, Trybunał
    podtrzymał stanowisko, że udział spółki holdingowej w zarządzaniu spółkami, których
    udziały nabyła, stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy,
    ale tylko w przypadku, gdy pociąga to za sobą przeprowadzenie transakcji podlegających
    opodatkowaniu na mocy art. 2 ust. 1 tej Dyrektywy, takich jak świadczenie przez spółkę
    holdingową na rzecz spółek zależnych usług administracyjnych, finansowych, handlowych
    lub technicznych.
    W związku z powyższym, zdaniem TSUE, samo nabycie i posiadanie akcji spółki nie
    powinno być traktowane jako działalność gospodarcza w rozumieniu art. 4 ust. 2 VI
    Dyrektywy, nadająca ich posiadaczowi status podatnika. Trybunał powtórzył tu wyrażone
    wcześniej w orzeczeniu z 20 czerwca 1996 r. C-155/94 stanowisko, że jeżeli objęcie akcji
    nie stanowi działalności gospodarczej, to również nie ma takiego charakteru ich zbycie
    (także orzeczenie TSUE z 26 czerwca 2003 r. w sprawie C#442/01).
    Również w wyroku C-320/17 TSUE wskazał, że samo nabycie i posiadanie udziałów nie
    powinno być uznane, w rozumieniu dyrektywy VAT, za działalność gospodarczą
    przyznającą nabywcy lub posiadaczowi status podatnika. Trybunał podkreślił przy tym, że
    z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że uczestniczenie spółki holdingowej w
    zarządzaniu spółkami, w których nabyła ona udział lub akcje, stanowi działalność
    gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy VAT, w zakresie, w jakim skutkuje ono
    dokonywaniem transakcji podlegających opodatkowaniu VAT na podstawie art. 2 tej
    dyrektywy, takich jak świadczenie usług administracyjnych, księgowych, finansowych,
    handlowych, informacyjnych i technicznych przez spółkę holdingową na rzecz spółek.
    Interpretując wskazany w tym orzecznictwie wyjątek od omawianej zasady, sprowadzający
    się do możliwości uznania za działalność gospodarczą posiadania (zbywania) udziałów,
    jeżeli towarzyszyłoby temu uczestnictwo w zarządzaniu spółką - WSA w Opolu w wyroku z
    25 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Op 176/10, stwierdził, że taka możliwość ograniczona
    jest do sytuacji szczególnych, w których udział w zarządzaniu pociąga za sobą
    przeprowadzenie transakcji podlegających opodatkowaniu, takich jak świadczenie usług
    na rzecz spółki.
    Na podstawie art. 2 pkt 1 ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju, rozumie się przez to
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
        1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
        a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
          w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
          względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
        b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
          zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
          od wartości dodanej;
        2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
          nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
          świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
          do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta
    ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem
    według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą.
    Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w
    art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące
    działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw
    trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1-3 ustawy:
        1. Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika
          jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę
          działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i
          1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
        2. W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia
          działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż
          jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to
          stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
        3. W przypadku gdy podatnik będący usługobiorcą nie posiada siedziby
          działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności
          gospodarczej, o którym mowa w ust. 2, miejscem świadczenia usług jest
          miejsce, w którym posiada on stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce
          pobytu.
    Z powyższych przepisów wynika, że miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika w
    rozumieniu art. 28a ustawy jest miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej
    działalności gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu innym niż
    jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku braku siedziby działalności
    gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej - miejscem
    świadczenia usług, jest stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu. Powołaną
    powyżej zasadę ogólną należy stosować, gdy usługa jest świadczona na rzecz podatnika, a
    przepisy wskazane w art. 28b ust. 1 ustawy nie przewidują innych zasad ustalenia miejsca
    świadczenia usług.
    Jak stanowi art. 28c ust. 1 ustawy:

      Miejscem świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest
      miejsce, w którym usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej, z
      zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 28d, art. 28e, art. 28f ust. 1, 2 i 3, art. 28g ust. 2 i 3
      oraz art. 28h-28n.
    Z powołanego art. 28c ust. 1 ustawy wynika, że miejscem świadczenia usług na rzecz
    podmiotów niebędących podatnikami jest miejsce, w którym usługodawca posiada
    siedzibę działalności gospodarczej. Zasada ta ma zastosowanie wówczas gdy przepisy
    szczególne, o których mowa w art. 28c ust. 2 i 3 oraz art. 28d, art. 28e, art. 28f ust. 1, 2 i 3,
    art. 28g ust. 2 i 3 i art. 28h-28n ustawy, nie przewidują innych zasad ustalenia ich miejsca
    świadczenia.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że posiadają Państwo siedzibę działalności
    gospodarczej w Polsce i są zarejestrowani jako czynny podatnik podatku od towarów i
    usług, a także zarejestrowani dla potrzeb transakcji wewnątrzunijnych (jako tzw. podatnik
    VAT-UE).
    Państwa podstawowa działalność polegała na świadczeniu usług informatycznych (Usługi
    IT). Od momentu powstania Spółki Państwa przychody w zdecydowanej większości
    wynikały ze świadczenia Usług IT na rzecz Spółki z USA. Zapewniali Państwo Spółce z USA
    także finansowanie (w postaci pożyczek pieniężnych oraz weksli).
    Byli Państwo wspólnikiem w Spółce z USA: posiadali Państwo 50% udziałów w Spółce z
    USA, które uprawniały Państwa do 50% udziału w zyskach i stratach Spółki z USA oraz
    uprawniały Państwa do 50% wszystkich głosów w Spółce z USA (Udziały).
    Państwa wspólnicy postanowili uprościć strukturę korporacyjną grupy poprzez przejęcie
    Udziałów w Spółce z USA tak, aby stali się oni bezpośrednimi wspólnikami Spółki z USA. W
    związku z tym, w kwietniu 2024 r. sprzedali Państwo Udziały na rzecz swoich udziałowców
    (Nabywców) w zamian za ustaloną Cenę sprzedaży. Nabywcami byli:
        cztery osoby fizyczne posiadające miejsce zamieszkania na terytorium Polski,
        jedna osoba prawna posiadająca siedzibę na terytorium Polski oraz
        jedna osoba prawna posiadająca siedzibę w innym niż Polska państwie Unii
        Europejskiej (podmiot niebędący podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy).
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż Udziałów przez Państwa stanowiła
    świadczenie usług zwolnionych od podatku VAT.
    W analizowanej sprawie, w sytuacji kiedy wykonywali Państwo na rzecz Spółki z USA,
    której Udziały Państwo zbyli, czynności, które podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT
    (Usługi IT, zapewnianie finansowania - w postaci pożyczek pieniężnych oraz weksli) to
    Państwa działania w takim zakresie wpisują się w definicję prowadzenia działalności
    gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, a zbycie Udziałów podlegało
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Świadcząc na rzecz Spółki z USA, w której posiadali Państwo Udziały, czynności
    podlegające opodatkowaniu VAT, działali Państwo w zakresie wykraczającym poza zwykłe
    prawa i obowiązki związane z posiadaniem udziałów. Tym samym Państwa rola nie
    ograniczała się do biernego modelu realizacji praw własnościowych.
    Zatem, biorąc pod uwagę opis sprawy i powołane orzeczenia TSUE należy wskazać, że
    zbycie Udziałów w sytuacji, kiedy dokonywali Państwo na rzecz Spółki z USA, której Udziały
    Państwo zbyli, transakcji podlegających opodatkowaniu VAT, prowadzone było w ramach
    działalności gospodarczej, ze względu na wykonywanie ww. transakcji na rzecz tej Spółki z
    USA. Wobec tego, dokonując sprzedaży Udziałów Spółki z USA na rzecz Nabywców działali
    Państwo w charakterze podatnika VAT w rozumieniu ustawy o VAT. Tym samym czynność
    zbycia Udziałów Spółki z USA stanowiła czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem
    VAT.

    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej
    ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienie od podatku. Zakres i zasady
    zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w
    art. 43 ustawy.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40a ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi, w tym także usługi pośrednictwa, których
      przedmiotem są udziały w:
        a) spółkach,
        b) innych niż spółki podmiotach, jeżeli mają one osobowość prawną,
      - z wyłączeniem usług przechowywania tych udziałów i zarządzania nimi.
    Zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 40a ustawy, nie jest uzależnione od
    rodzaju podmiotu świadczącego te usługi. Sam zakres usług jest bardzo szeroki, jedynym
    bowiem kryterium przedmiotowego zwolnienia jest świadczenie usług, których
    przedmiotem są udziały w spółkach lub innych podmiotach, jeżeli mają one osobowość
    prawną (a także usługi pośrednictwa w tym zakresie). W efekcie usługi dotyczące obrotu
    udziałami oraz pośrednictwa w tym zakresie korzystają ze zwolnienia od podatku na
    podstawie ww. art. 43 ust. 1 pkt 40a ustawy.
    Powyższe zwolnienia uregulowane zostały w ustawie o podatku od towarów i usług
    wskutek odzwierciedlenia odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia
    28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U.
    UE L z 2006 r. Nr 347 str. 1 ze zm.). Zgodnie z art. 135 ust. 1 lit. f) Dyrektywy 2006/112/WE:
      Państwa członkowskie zwalniają transakcje, łącznie z pośrednictwem, jednakże z
      wyłączeniem przechowywania i zarządzania, których przedmiotem są akcje, udziały
      w spółkach lub związkach, obligacje i inne papiery wartościowe, z wyłączeniem
      dokumentów ustanawiających tytuł prawny do towarów, oraz praw do papierów
      wartościowych, o których mowa w art. 15 ust. 2.
    Na podstawie art. 43 ust. 15 ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:
        1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;
        2) usług doradztwa;
        3) usług w zakresie leasingu.
    Zgodnie z art. 43 ust. 16 ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 40a i 41, nie ma zastosowania do usług
      dotyczących praw i udziałów odzwierciedlających:
        1) tytuł prawny do towarów;
        2) tytuł własności nieruchomości;
        3) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
        4) udziały i inne tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne
          prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części;
        5) prawa majątkowe, których instrumentami bazowymi są towary, mierniki i limity
          wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń, i które mogą być
          zrealizowane poprzez dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż
          zwolnione z podatku.
    Co istotne, pojęcia używane do oznaczania zwolnień, o których mowa w art. 43 ustawy,
    winny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te stanowią odstępstwa od
    ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek od towarów i usług pobierany jest od każdej

    usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zwolnienia stanowią pojęcia autonomiczne
    prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności pomiędzy państwami
    członkowskimi w stosowaniu systemu VAT i które należy sytuować w ogólnym kontekście
    wspólnego systemu VAT.
    Jednocześnie zwrócić należy uwagę na przepis art. 43 ust. 22 ustawy, zgodnie z którym:
      Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku usług, o których mowa w ust.
      1 pkt 7, 12 i 38-41, świadczonych na rzecz podatników, i wybrać ich opodatkowanie,
      pod warunkiem że:
        1) jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny;
        2) złoży naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne zawiadomienie o wyborze
          opodatkowania tych usług przed początkiem okresu rozliczeniowego, od
          którego rezygnuje ze zwolnienia.
    Stosownie zaś do ust. 23 ww. przepisu:
      Podatnik, o którym mowa w ust. 22, może, nie wcześniej niż po upływie 2 lat, licząc
      od początku okresu rozliczeniowego, od którego wybrał opodatkowanie usług, o
      których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, ponownie skorzystać ze zwolnienia od
      podatku tych usług, pod warunkiem złożenia naczelnikowi urzędu skarbowego
      pisemnego zawiadomienia o rezygnacji z opodatkowania, przed początkiem okresu
      rozliczeniowego, od którego ponownie będzie korzystał ze zwolnienia.
    Powyższe przepisy umożliwiają wybór opodatkowania określonych usług, które
    dotychczas obligatoryjnie korzystały ze zwolnienia od podatku - w tym m.in. właśnie usług
    których przedmiotem są udziały w spółkach, przy czym możliwość wyboru opcji
    opodatkowania dotyczy wyłącznie usług świadczonych na rzecz innych podatników, przy
    zachowaniu warunków określonych w art. 43 ust. 22 i 23 ustawy.
    W tym miejscu należy zauważyć, że art. 43 ust. 1 pkt 40a ustawy odnosi się do udziałów w
    spółkach. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem doktryny użycie sformułowania „udziałów”
    nie zawęża zastosowania art. 43 ust. 1 pkt 40a ustawy wyłącznie do spółek kapitałowych.
    W świetle całokształtu systemu opodatkowania VAT nie ulega wątpliwości, że intencją
    ustawodawcy było objęcie zwolnieniem również transakcji, których przedmiotem jest
    zbycie ogółu praw i obowiązków w spółkach osobowych. Ponadto użycie sformułowania
    „udziałów” nie zawęża zastosowania art. 43 ust. 1 pkt 40a ustawy wyłącznie do spółek
    działających na gruncie przepisów prawa polskiego. Ww. przepis ma zastosowanie
    również do transakcji, których przedmiotem jest zbyciem udziałów w spółkach
    działających na gruncie przepisów prawa obcego.
    Z okoliczności sprawy wynika, że w kwietniu 2024 r. sprzedali Państwo Udziały w Spółce z
    USA [A. LLC (limited liability company, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością)] na rzecz
    Nabywców. Nie prowadzili Państwo działalności brokerskiej ani maklerskiej. W związku z
    tym, sprzedaż Udziałów nie została zrealizowana przez Państwa w ramach tego rodzaju
    działalności. Nie świadczyli Państwo usług przechowywania udziałów ani zarządzania nimi.
    Nie skorzystali Państwo przy tym z możliwości określonej w art. 43 ust. 22 ustawy i nie
    zrezygnowali Państwo ze zwolnienia od podatku usług, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i
    38-41, świadczonych na rzecz podatników - wskazali Państwo, że transakcja została
    wykazana przez Państwa jako świadczenie usług zwolnionych od podatku VAT.
    Ponadto, w analizowanej sprawie nie będą miały miejsca czynności ściągania długów w
    tym factoringu, usługi doradztwa ani usługi w zakresie leasingu. Z opisu sprawy wynika
    również, że Udziały nie odzwierciedlały:
        tytułu prawnego do towarów;
        tytułu własności nieruchomości;
        praw rzeczowych dających ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;

        udziałów i innych tytułów prawnych dających ich posiadaczowi prawne lub
        faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części;
        praw majątkowych, których instrumentami bazowymi są towary, mierniki i limity
        wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń, i które mogą być
        zrealizowane poprzez dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż
        zwolnione z podatku.
    W analizowanej sprawie nie znajdą zatem zastosowania wyłączenia, o których mowa w
    art. 43 ust. 15 i 16 ustawy.
    Wobec tego, sprzedaż Udziałów w Spółce z USA na rzecz Nabywców spełniała przesłanki
    wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 40a ustawy i korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na
    podstawie ww. artykułu.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczy również ustalenia, czy podstawą opodatkowania z tytułu
    świadczenia ww. usług był dochód ze sprzedaży uzyskany przez Państwa, tj. dodatnia
    różnica między Ceną sprzedaży Udziałów a ceną ich zakupu.
    Stosownie do art. 29a ust. 1 ww. ustawy o podatku od towarów i usług:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
        1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem
          kwoty podatku;
        2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
          ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
          nabywcy lub usługobiorcy.
    Z powyższych przepisów wynika, że co do zasady podstawa opodatkowania obejmuje
    wszystko co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący
    usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7
    ustawy wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie do podstawy
    opodatkowania.
    Należy zauważyć, że uregulowanie wynikające z art. 29a ust. 1 ustawy, stanowi
    odpowiednik art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady zgodnie z którym:
      W odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa
      w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę
      otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę
      towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej,
      włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub
      świadczenia.
    Powyższy przepis Dyrektywy wskazuje, że jako podstawę opodatkowania przyjąć należy
    otrzymaną przez usługodawcę zapłatę, wynagrodzenie za świadczone usługi.
    W orzeczeniu C-427/98 (Komisja Europejska v. Republika Federalna Niemiec) TSUE
    wskazał, że wynagrodzenie (zapłata w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy) jest wartością

    subiektywną, a więc wartością faktycznie otrzymaną w danym przypadku. W szczególności
    niedopuszczalna jest sytuacja, gdy podstawa opodatkowania byłaby wyższa od kwoty,
    którą podatnik ostatecznie otrzymuje.
    Pojęcie zapłaty (obrotu) z tytułu sprzedaży łączy się ściśle z pojęciem „wynagrodzenie”,
    które jest sprzedawcy należne z tytułu jego świadczenia na rzecz nabywcy.
    O wynagrodzeniu w ramach danej sprzedaży można mówić, gdy istnieje bezpośredni
    związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym
    wynagrodzeniem będącym świadczeniem wzajemnym. Dostawcę towarów lub
    usługodawcę musi łączyć z odbiorcą stosunek prawny, z którego wynika obowiązek
    dostawy towarów lub świadczenia usług oraz wysokość wynagrodzenia (świadczenia
    wzajemnego). Za dokonanie tych czynności, wynagrodzenie musi być wyrażalne w
    pieniądzu, co jednak nie oznacza, że musi mieć ono postać pieniężną, gdyż wynagrodzenie
    (odpłatność) jako świadczenie wzajemne może również przybrać postać rzeczową (zapłatą
    za towar lub usługę może być inny towar lub usługa), albo mieszaną (zapłata w części
    pieniężna, a w części rzeczowa). Innymi słowy musi istnieć możliwość określenia ceny
    wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia wzajemnego stanowiącego
    wynagrodzenie za dostawę towarów lub świadczenie usług.
    Wynagrodzenie jako świadczenie wzajemne musi stanowić pewną wartość subiektywną,
    ponieważ podstawą opodatkowania jest świadczenie (wynagrodzenie) faktycznie
    otrzymane (należne), a nie wartość ustalana według kryteriów obiektywnych.
    Wynagrodzenie takie powinno pozostawać jednak w proporcji do uzyskanej w zamian
    korzyści, a więc być ekwiwalentne wobec dostarczanego towaru lub świadczonej usługi.
    Zatem podstawą opodatkowania podatkiem VAT przy sprzedaży Udziałów, jest dochód
    rozumiany, jako różnica pomiędzy ceną sprzedaży Udziałów, a ceną ich zakupu.
    Wynagrodzeniem/dochodem Państwa jest wynik sprzedaży, czyli zysk osiągnięty na
    transakcji. Wynik jest rozumiany właśnie jako różnica pomiędzy ceną sprzedaży Udziałów,
    a ceną ich zakupu.
    Tym samym podstawę opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy stanowił
    dla Państwa dochód powstały w wyniku różnicy pomiędzy ceną zakupu a ceną sprzedaży
    Udziałów w momencie ich zbycia.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.
    Ponadto Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż Udziałów stanowiła
    transakcję pomocniczą, o której mowa w art. 90 ust. 6 ustawy, która, w konsekwencji, nie
    wpływa na wysokość proporcji sprzedaży, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy (tj. nie
    wpływa na wysokość tzw. współczynnika VAT).
    Z opisu sprawy wynika, że dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej nabywali
    Państwo różnego rodzaju towary i usługi, w szczególności usługi informatyczne
    (świadczone przez informatyków/programistów) oraz dostęp do systemów
    informatycznych i oprogramowania, które były wykorzystywane przy świadczeniu Usług IT.
    Nabywali Państwo również innego rodzaju usługi i towary związane z prowadzoną
    działalnością gospodarczą, np. najem biura, usługi prawne czy tłumaczeń. Na podstawie
    art. 86 ust. 8 pkt 1 oraz art. 86 ust. 9 ustawy odliczali Państwo VAT naliczony przy zakupie
    ww. towarów i usług.
    Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy:

      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Z treści art. 86 ustawy, wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z
    prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi
    czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona zasada wyklucza możliwość dokonania
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami
    i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w
    przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz
    niepodlegających temu podatkowi. Przy czym związek dokonywanych zakupów z
    działalnością gospodarczą może mieć charakter pośredni lub bezpośredni.
    Co więcej, zgodnie z art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy:
      Podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
      podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary i
      usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza
      terytorium kraju, innych niż te, do których stosuje się zwolnienie, o którym mowa w
      art. 113b ust. 1, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były
      wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika
      związek odliczonego podatku z tymi czynnościami.
    Uprawnienie wynikające z powyższego przepisu odnosi się do podatników, którzy
    dokonują dostaw towarów bądź świadczenia usług opodatkowanych poza terytorium
    kraju, a zakupy, jakich dokonują, są związane właśnie z tymi czynnościami. Warunkiem
    odliczenia podatku naliczonego związanego z czynnościami dokonywanymi poza
    terytorium kraju jest to, aby - hipotetycznie - w przypadku wykonywania tych samych
    czynności w kraju podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego.
    Powołany przepis wymaga ponadto, aby podatnik posiadał dokumenty, z których wynikać
    będzie związek odliczonego podatku z czynnościami wykonywanymi poza terytorium
    kraju. Powinny to być przede wszystkim dokumenty potwierdzające dokonanie
    określonych czynności poza terytorium kraju, które będą jednocześnie opisywać te
    czynności.
    Podatnik w momencie nabycia towarów lub usług powinien dokonać ich kwalifikacji do
    określonych rodzajów sprzedaży, z którymi zakupy te są związane. Najistotniejszym
    warunkiem, umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku
    naliczonego, jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    W przypadku wykonywania w ramach działalności gospodarczej czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług oraz zwolnionych z opodatkowania tym
    podatkiem, należy mieć na uwadze uregulowania zawarte w art. 90 ustawy. Powyższe
    przepisy stanowią również uzupełnienie regulacji art. 86 ustawy.
    W myśl art. 90 ust. 1 ustawy:
      W stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do
      wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje,
      podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego
      związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo
      do obniżenia kwoty podatku należnego.
    Stosownie do art. 90 ust. 2 ustawy:

      Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust.
      1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku
      naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do
      których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z
      zastrzeżeniem ust. 10.
    Jak stanowi art. 90 ust. 3 ustawy:
      Proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu
      czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
      należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi
      podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz
      czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
    Według art. 90 ust. 4 ustawy:
      Proporcję, o której mowa w ust. 3, określa się procentowo w stosunku rocznym na
      podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w
      odniesieniu do którego jest ustalana proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę do
      najbliższej liczby całkowitej.
    Stosownie do art. 90 ust. 5 ustawy:
      Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z dostawy
      towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane
      przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
      podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów,
      jeżeli są zaliczane do środków trwałych podatnika - używanych przez podatnika na
      potrzeby jego działalności.
    Na podstawie art. 90 ust. 6 ustawy:
      Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu z tytułu transakcji
      dotyczących:
        1) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
          finansowych;
        2) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, w zakresie, w jakim
          transakcje te mają charakter pomocniczy.
    Z powołanych przepisów wynika, że proporcja wyliczana jest jako udział rocznego obrotu z
    tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi
    podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w
    związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo. Zasada proporcjonalnego
    odliczania podatku ma zastosowanie do tej kategorii zakupów, których nie da się
    jednoznacznie w całości lub w części przypisać do konkretnego rodzaju sprzedaży.
    Co istotne, przepisy dotyczące zasad odliczania częściowego, zawarte w art. 90 ustawy,
    znajdują zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do czynności wykonywanych w ramach
    działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy. A zatem dotyczą czynności podlegających
    opodatkowaniu. Natomiast nie dotyczą czynności, których wykonanie nie powoduje
    konsekwencji podatkowych.
    Ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym jak i w rozporządzeniach wykonawczych do
    ustawy nie zdefiniował pojęcia „charakter pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej
    kolejności stosuje się wykładnię językową. Dopiero, gdy wykładnia językowa nie prowadzi
    do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z pozajęzykowych dyrektyw
    interpretacyjnych.
    Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa: https://www.synonimy.pl
    /synonim/pomocniczy/), synonimami do słowa „pomocniczy” są pojęcia: „wspomagający,

    posiłkowy, usługowy, rezerwowy, doradczy, orientacyjny, towarzyszący, dodatkowy,
    uzupełniający, służebny”.
    Przepis art. 174 (1) Dyrektywy 2006/112/WE wskazuje, w jaki sposób w oparciu o dane
    dotyczące struktury wszystkich transakcji podatnika, należy obliczyć kwotę odliczeń
    przysługujących podatnikowi wykonującemu czynności wywierające różne skutki w
    zakresie prawa do odliczenia podatku.
    Natomiast zgodnie z przepisem art. 174 (2) Dyrektywy 2006/112/WE, niektóre kategorie
    przychodów wyłączane są z obrotów uwzględnianych przy obliczeniu proporcji, o której
    mowa w ust. 1.
    Oznacza to, że dokonywanie niektórych transakcji zarówno opodatkowanych, jak i
    zwolnionych od podatku nie wpływa na wysokość podatku naliczonego podlegającego
    proporcjonalnemu rozliczeniu.
    Na podstawie przepisu art. 174 (2) Dyrektywy 2006/112/WE:
      Przy obliczaniu proporcji podlegającej odliczeniu nie uwzględnia się następujących
      kwot:
        a) wysokości obrotu uzyskanego z dostaw dóbr inwestycyjnych używanych przez
          podatnika do potrzeb jego przedsiębiorstwa;
        b) wysokości obrotu uzyskanego z transakcji związanych z pomocniczymi
          transakcjami w zakresie nieruchomości i z pomocniczymi transakcjami
          finansowymi;
        c) wysokości obrotu uzyskanego z transakcji, o których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)
          -g), jeżeli są to transakcje pomocnicze.
    Przepisy unijnej dyrektywy w zakresie VAT posługują się określeniem „incidental
    transactions” w ramach odpowiedniego przepisu, co na język polski może być tłumaczone
    jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka
    polskiego Wydawnictwa Naukowego PWN (wydanie internetowe: sjp.pwn.pl) oznacza przy
    tym „mający małe znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin
    „uboczny” oznacza „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”. Transakcje
    o charakterze „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile
    ubocznie, przy określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie
    „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego
    zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika.
    Interpretując termin transakcji pomocniczych należy także wskazać, na orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie
    Empresa de Desenvolvimento Mineiro (C-77/01) Trybunał rozstrzygał kwestię możliwości
    uznania za transakcje incydentalne (pomocnicze) w rozumieniu art. 19 ust. 2 (który był
    odpowiednikiem art. 174 ust. 2 w VI Dyrektywie) różnych transakcji finansowych,
    dokonywanych przez spółkę holdingową. Transakcje finansowe, które były przedmiotem
    rozważań TSUE obejmowały udzielanie pożyczek, lokowanie środków na rachunkach
    depozytów bankowych lub w papierach wartościowych, takich jak bony skarbowe lub
    certyfikaty depozytowe, przy czym wysokość wpływów z takiej działalności finansowej
    przewyższała wpływy z działalności operacyjnej.
    W świetle powyższego wyroku, najważniejszą przesłanką uznania transakcji za
    pomocniczą w rozumieniu art. 174 Dyrektywy, a tym samym art. 90 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy,
    powinien być niewielki poziom wykorzystywania zasobów przedsiębiorstwa, przy czym
    dotyczy to generalnie tych zasobów, których nabycie wiązało się z powstaniem podatku
    naliczonego.
    Ponadto jak wskazał Trybunał w wyroku z 11 lipca 1996 r. w sprawie Regie Dauphinoise (C
    306/94) transakcje pomocnicze w rozumieniu art. 174 Dyrektywy, a tym samym art. 90
    ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy, nie mogą być to transakcje, które stanowią bezpośrednie, stałe i

    konieczne rozszerzenie działalności podatnika. Jeżeli więc działalność finansowa lub
    związana z transakcjami nieruchomościowymi stanowi stały i niezbędny element
    wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa podatnika, to transakcje takie nie mogą
    być uznane za pomocnicze.
    Zaznaczyć przy tym należy, że Trybunał orzekał na tle konkretnego stanu faktycznego,
    indywidualnego dla danej sprawy. Jakkolwiek więc w obu tych orzeczeniach Trybunał
    sformułował określone tezy, to jednak nie można stwierdzić, aby kwestia rozumienia i
    zakresu stosowania przepisów odnoszących się do czynności sporadycznych, była już w
    orzecznictwie ustalona w sposób jednoznaczny. Ocena omawianego pojęcia
    „pomocniczości” świadczonych usług nie jest z pojęciem uniwersalnym, dającym się
    odnieść do ogólnych okoliczności w analizowanych sprawach, lecz opiera się na wielu
    różnorodnych przesłankach. Tak więc, przy bardzo nieostrych granicach podlegającego
    wykładni pojęcia „incydentalnych (pomocniczych) transakcji finansowych”, co wynika
    również z przytoczonych orzeczeń TSUE, nie powinien decydować jeden wskaźnik, punkt
    odniesienia, czy też jedno tylko kryterium, ale ich całokształt wyznaczający miejsce,
    znaczenie i zakres danych transakcji w całokształcie działalności gospodarczej podatnika.
    Zatem transakcje pomocnicze w rozumieniu art. 90 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy, to transakcje,
    które nie wiążą się (lub wiążą się w sposób marginalny) z wykorzystaniem składników
    majątkowych oraz usług, które przy zakupie podlegają opodatkowaniu.
    Drugim z kryteriów ukształtowanym przez orzecznictwo TSUE jest warunek, aby nie mogły
    być to transakcje, które stanowią bezpośrednie, stałe i konieczne rozszerzenie działalności
    podatnika.
    Jeżeli zatem, działalność finansowa stanowi stały i niezbędny element wbudowany w
    funkcjonowanie przedsiębiorstwa podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za
    pomocnicze. Ani ilość udzielanego finansowania w formie poręczeń, gwarancji, pożyczek,
    ani rodzaje zawieranych transakcji na instrumentach finansowych, czy też liczba
    kontrahentów, którym udzielono tego finansowania, same w sobie nie świadczą o tym, czy
    można i należy traktować ww. czynności, jako czynności incydentalne (pomocnicze) w
    rozumieniu art. 90 ust. 6 ustawy. Aby dojść do wniosku, że czynności te mają taki
    charakter, konieczne jest ich zestawienie według różnorakich kryteriów. Trzeba wziąć
    zatem pod uwagę wartość, ilość, częstotliwość czynności, stopień zaangażowania aktywów
    podatnika itd., na tle całokształtu jego działalności. Innymi słowy, aby ocenić, czy czynność
    jest incydentalna należy wziąć pod uwagę całokształt działalności podatnika. Jeśli
    okoliczności wskazują, że podatnik wykonuje dany typ transakcji jako element
    prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, wówczas należy uznać, że transakcje
    takie nie są pomocnicze. Transakcjami, które nie mogą być uznane za pomocnicze będą
    takie, które z założenia mają być wykonane jako element prowadzonej działalności.
    Z uwagi na powołane przepisy prawa i wyroki TSUE, uznać należy, że przedstawione w
    sprawie okoliczności wskazują, że sprzedaż Udziałów w Spółce z USA nie może zostać
    uznana za czynność wpisaną w Państwa zasadniczą działalność. Przedmiotowa transakcja
    nie miała cech powtarzalności oraz nie była czynnością założoną w Państwa planie, jako
    osiąganie stałego dochodu z tego tytułu. Wskazali Państwo, że sprzedaż Udziałów była
    pierwszą tego rodzaju transakcją dokonaną przez Państwa od momentu jej powstania (tj.
    od 2019 roku). Nie posiadali/nie posiadają bowiem Państwo akcji/udziałów w podmiotach
    innych niż Spółka z USA. Nie dokonywali również wcześniej (przed kwietniem 2024 r.)
    sprzedaży posiadanych przez Państwa Udziałów. Z Państwa perspektywy transakcja ta
    miała charakter wyjątkowy w tym sensie, że celem Państwa działalności było uzyskiwanie
    przychodów ze świadczenia Usług IT, a nie obrót udziałami/akcjami w innych spółkach.
    Rozpatrując sprzedaż Udziałów na gruncie całokształtu Państwa działalności, była ona
    zdarzeniem incydentalnym (jednostkowym). Dokonanie sprzedaży Udziałów nie wymagało
    istotnego zaangażowania Państwa zasobów ludzkich lub rzeczowych. Transakcja ta została
    przeprowadzona przede wszystkim dzięki działaniom Członków Zarządu, a zaangażowanie
    innych osób (np. w celu zaksięgowania i zaraportowania tych transakcji) określają Państwo

    jako marginalne. W szczególności, nie były/nie są przez Państwa zatrudnione osoby, które
    odpowiedzialne byłyby za obsługę procesu sprzedaży Udziałów (czy innych transakcji
    podobnego typu). Ponadto łączne przychody zrealizowane przez Państwa w latach 2020-
    2023 wyniosły ok. 43 mln zł, podczas gdy dochód ze sprzedaży Udziałów (Cena sprzedaży
    w wysokości ok. 14 mln zł minus cena zakupu Udziałów w wysokości ok. 9 mln zł) wyniósł
    ok. 5 mln zł. Zatem, istotnym we wskazanej sprawie jest fakt, że świadczenie usług
    finansowych nie ma charakteru Państwa podstawowej działalności i nie jest konieczne do
    prowadzenia działalności głównej, jaką są Usługi IT.
    Z uwagi na opis przedstawionego stanu faktycznego uznać należy, że przedstawiona we
    wniosku transakcja sprzedaży Udziałów może zostać uznana za czynność pomocniczą w
    rozumieniu art. 90 ust. 6 w związku z art. 90 ust. 3 ustawy. Przedmiotowa transakcja nie
    jest wpisana w Państwa zasadniczą działalność i nie ma cech powtarzalności. Zatem,
    kwoty obrotu uzyskanego z tytułu tej sprzedaży, zgodnie z powołanym art. 90 ust. 6
    ustawy, nie należy uwzględniać przy wyliczaniu proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3
    ustawy.
    Tym samym, wartość obrotu uzyskanego przez Państwa z tytułu sprzedaży Udziałów,
    należy uznać za obrót uzyskany z tytułu transakcji mających charakter pomocniczy w
    rozumieniu art. 90 ust. 6 ustawy. W związku z powyższym, transakcji tej, nie powinni
    Państwo uwzględniać w proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...), ul. (...), (...). Zasady zaskarżania interpretacji
    indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.