Odmowa wydania wiążącej informacji stawkowej
Sygnatura: 0111-KDSB2-2.440.106.2025.5.MS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-08
Teza: WIS USŁUGA; dostawa paczek
Słowa kluczowe: dostawa
odmowa
usługi
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1a. Wiążąca
informacja stawkowa
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1a-art. 42g

## Dodatkowe informacje

.
    W uzupełnieniu wniosku z 17 września 2025 r. Wnioskodawca przedstawił m.in.
    następujące informacje: (...).
    Postanowieniem z 2 października 2025 r., nr (...) na podstawie art. 200 § 1 ustawy z 29
    sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), zwanej dalej
    „Ordynacją podatkową”, tutejszy Organ wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do
    wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego. Postanowienie zostało
    skutecznie doręczone 2 października 2025 r. W odpowiedzi na postanowienie 3
    października 2025 r. Strona zrezygnowała z możliwości zapoznania się z aktami sprawy
    oraz wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego w sprawie.
    Biorąc pod uwagę opis zawarty we wniosku i uzupełnieniu oraz obowiązujące przepisy,
    stwierdza się co następuje.
    W myśl art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze
    decyzji, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej.
    Natomiast stosownie do art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej, decyzja rozstrzyga sprawę co
    do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji.
    Na mocy art. 42g ust. 2 ustawy - w sprawach dotyczących WIS stosuje się odpowiednio
    przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem rozdziałów 17, 18, 19 i 20.
    Jak stanowi art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, wiążąca
    informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby
    opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów,
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:
    1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;
    2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury
      scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji
      Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy
      Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy,
      kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną
      do:
          a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,
          b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej
          podstawie - w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;
    3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi z wyjątkiem przypadku, o którym
      mowa w art. 42b ust. 4.

    W myśl art. 42b ust. 1 ustawy, WIS jest wydawana na wniosek:
    1) podatnika posiadającego numer identyfikacji podatkowej;
    2) podmiotu innego niż wymieniony w pkt 1, dokonującego lub zamierzającego
      dokonywać czynności, o których mowa w art. 42a;
    3) zamawiającego w rozumieniu ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień
      publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1320 oraz z 2025 r. poz. 620) - w zakresie mającym
      wpływ na sposób obliczenia ceny w związku z udzielanym zamówieniem publicznym;
    4) podmiotu publicznego w rozumieniu ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie
      publiczno-prywatnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1637) - w zakresie mającym wpływ na
      sposób obliczenia wynagrodzenia w związku z zawieraną umową o partnerstwie
      publiczno-prywatnym;
    5) zamawiającego w rozumieniu ustawy z dnia 21 października 2016 r. o umowie
      koncesji na roboty budowlane lub usługi (Dz. U. z 2023 r. poz. 140 oraz z 2025 r. poz.
      620) - w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia wynagrodzenia
      koncesjonariusza wraz z ewentualną płatnością od zamawiającego w związku z
      zawieraną umową koncesji na roboty budowlane lub usługi.
    Treść art. 42b ust. 2 pkt 3 ustawy stanowi, że wniosek o wydanie WIS zawiera określenie
    przedmiotu wniosku, w tym:
    a) szczegółowy opis towaru lub usługi, pozwalający na taką ich identyfikację, aby
      dokonać ich klasyfikacji zgodnej z Nomenklaturą scaloną (CN), Polską Klasyfikacją
      Wyrobów i Usług lub Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych,
    b) (uchylona)
    c) wskazanie przepisów ustawy lub przepisów wykonawczych wydanych na jej
      podstawie w przypadku, o którym mowa w ust. 4.
    Na mocy art. 42b ust. 5 ustawy, przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być:
    1) towar albo usługa, albo
    2) towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną
      czynność podlegającą opodatkowaniu.
    Co ważne - jak wynika z cytowanego wyżej art. 42b ust. 5 ustawy - WIS może dotyczyć
    wyłącznie jednego towaru albo jednej usługi, albo jednego świadczenia złożonego
    (składającego się z kilku towarów i/lub usług, które w ocenie wnioskodawcy razem
    składają się na jedną czynność kompleksową podlegającą opodatkowaniu).
    Stosownie do art. 42g ust. 3 ustawy, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje
    decyzję o odmowie wydania WIS, jeżeli wniosek o wydanie WIS, którego przedmiotem są
    towary lub usługi, o których mowa w art. 42b ust. 5 pkt 2, nie dotyczy towarów lub usług,
    które razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.
    Z powołanych przepisów wynika, że ustawodawca wprowadził wiążącą informację
    stawkową (WIS), która zawiera opis towaru lub usługi, albo kilku towarów lub usług, które
    razem składają się na jedno świadczenie, ich zidentyfikowanie według odpowiedniej
    klasyfikacji i właściwą stawkę podatku VAT.
    Powyższe nie oznacza jednak, że w każdym przypadku wnioskodawca może wystąpić z
    wnioskiem o wydanie WIS. Powołane przepisy wprowadzają istotne ograniczenie zarówno
    w odniesieniu do podmiotu uprawnionego do wystąpienia z wnioskiem o wydanie WIS, jak
    również co do przedmiotu, w zakresie którego możliwe jest jej uzyskanie.
    Zatem organ podatkowy, do którego wpłynął wniosek o wydanie WIS obowiązany jest w
    pierwszej kolejności ustalić, czy wniosek został złożony przez osobę legitymowaną do
    wystąpienia o wydanie WIS, jak również czy zakres żądania, z którym wystąpił
    wnioskodawca, spełnia warunki do uzyskania WIS.
    W analizowanej sprawie nie ma wątpliwości, że wniosek o WIS został wniesiony przez
    podmiot uprawniony, (...).

    Zauważyć także należy, że art. 42b ust. 2 pkt 3 lit. a i ust. 5 ustawy obligują wnioskodawcę
    do dokonania oceny charakteru świadczenia będącego przedmiotem wniosku - czy jest to
    pojedyncza usługa, dostawa towaru, czy też świadczenie złożone/kompleksowe. Ocena ta
    podlega następnie weryfikacji dokonywanej przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej w toku postępowania podatkowego prowadzonego w sprawie wydania
    wiążącej informacji stawkowej.
    W sprawie będącej przedmiotem analizy Wnioskodawca jednoznacznie wskazał, że
    przedmiotem wniosku jest świadczenie kompleksowe, na które składają się następujące
    towary i usługi: (...).
    Wobec powyższego w niniejszej sprawie postępowanie podatkowe powinno być
    prowadzone w kierunku ustalenia charakteru opisanych we wniosku czynności, tj. czy
    mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym jak twierdzi Wnioskodawca, czy też z
    wielością świadczeń (grupą towarów i usług), z których każde wymaga odrębnej
    kwalifikacji dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Dopiero w dalszej
    kolejności, w przypadku potwierdzenia, że rzeczywiście wymienione elementy stanowią
    jedno świadczenie złożone, zasadnym może być określenie klasyfikacji tego świadczenia i
    stawki podatku od towarów i usług.
    Zauważyć należy, że ani Dyrektywa 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1, z późn.
    zm.), ani też przepisy krajowe nie zawierają definicji świadczenia złożonego. Brak jest
    również szczególnych uregulowań dotyczących przesłanek uznawania danego świadczenia
    za świadczenie złożone. Ocena, w jakich okolicznościach świadczenia powiązane należy
    traktować jako świadczenia jednolite, kształtowana jest na bazie orzecznictwa Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako „TSUE” albo „Trybunał”). Przy czym zastrzec
    należy, że wprawdzie TSUE w wielu orzeczeniach w sposób pomocny przy interpretacji
    przepisów wypowiadał się w kwestii świadczeń złożonych, to i tak każdorazowo
    rozstrzygnięcie w tym przedmiocie musi uwzględniać specyfikę konkretnego stanu
    faktycznego w danej sprawie.
    Należy zaznaczyć, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak
    w sytuacji, gdy kilka świadczeń obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia jedną
    czynność, czynność ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Zatem,
    z ekonomicznego punktu widzenia czynności nie powinny być dzielone dla celów
    podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną czynność kompleksową obejmującą kilka
    świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczonej czynności wchodzić będą
    czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą
    mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako
    elementu czynności kompleksowej.
    Stanowisko takie przedstawił TSUE m.in. w wyroku z 25 lutego 1999 r. w sprawie C# 349
    /96 stwierdzając, że: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub
    więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne
    elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady
    opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w
    stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz
    jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.
    W orzeczeniu tym Trybunał zauważył również, że dla ustalenia, czy mamy do czynienia z
    jednolitą usługą, czy też z różnymi usługami, fakt ustalenia jednej ceny za świadczenie
    (świadczenia) nie ma znaczenia decydującego, może jedynie sugerować, że w
    rzeczywistości mamy do czynienia z jednolitą usługą. Jednakże, jeżeli okoliczności
    wskazują na to, że nabywca miał zamiar nabyć nie tyle jednolitą, kompleksową usługę, ile
    dwie różne usługi, wówczas cenę należy stosownie, proporcjonalnie rozdzielić i każdej
    usłudze przypisać stosowną dla niej część.

    Na uwagę zasługują wyroki z 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob
    Verzekeringen BV i OV Bank NV v. Staatssecretaris van Financien oraz z 29 marca 2007 r.
    w sprawie C-111/05 - Aktiebolaget NN v. Skatteverket. Wynika z nich, że jeżeli dwa lub
    więcej niż dwa świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz
    konsumenta, są ze sobą tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie
    gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie
    te świadczenia lub czynności stanowią jedno świadczenie do elów stosowania VAT.
    Podobnie w orzeczeniu z 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse
    LLP, ECLI:EU:C:2012:597 (pkt 15 i 16 wyroku) TSUE stwierdził: „Jednakże jeżeli transakcja
    obejmuje wiele elementów powstaje pytanie, czy należy uznać, iż składa się ona z jednego
    świadczenia czy też kilku odrębnych i niezależnych świadczeń, które należy oceniać
    oddzielnie z punktu widzenia podatku VAT. Z orzecznictwa Trybunału wynika bowiem, że
    w pewnych okolicznościach formalnie odrębne świadczenia, które mogą być wykonywane
    oddzielnie, a zatem, odpowiednio, prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia, należy
    uważać za jednolitą czynność, gdy nie są one niezależne (wyrok z 21 lutego 2008 r. w
    sprawie C-425/06 Part Service, Zb. Orz. s. I-897, pkt 51).
    W tym zakresie Trybunał orzekł, że jednolite świadczenie występuje w przypadku, gdy co
    najmniej dwa elementy albo co najmniej dwie czynności dokonane przez podatnika są ze
    sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jednolite nierozerwalne świadczenie
    gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (zob. podobnie wyrok z
    dnia 27 października 2005 r. w sprawie C#41/04, Levob Verzekeringen i OV Bank, Zb.Orz.
    s. I#9433, pkt 22; ww. wyrok w sprawie Everything Everywhere, pkt 24, 25).”
    Jak wynika zatem z orzecznictwa TSUE, gdy transakcja składa się z zespołu świadczeń i
    czynności, należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności, w jakich jest ona dokonywana,
    w celu określenia po pierwsze, czy chodzi o dwa lub więcej świadczenia odrębne, czy też
    jest to jedno świadczenie złożone z kilku czynności. Po drugie, czy w tym ostatnim
    przypadku to jedno świadczenie powinno zostać zakwalifikowane jako dostawa towarów,
    czy jako świadczenie usług. Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod
    uwagę punkt widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia.
    Pojedyncze świadczenie kompleksowe ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej
    części składowych uznaje się za czynność zasadniczą (główną), podczas gdy inny lub inne
    elementy traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady
    opodatkowania, co do czynności zasadniczej.
    Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych czynności,
    prowadzących do realizacji określonego celu, tj. do wykonania świadczenia głównego.
    Czynność należy natomiast uznać za pomocniczą, jeżeli nie stanowi ona dla klienta celu
    samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania
    świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element
    świadczenia kompleksowego wówczas, gdy cel świadczenia czynności pomocniczej jest
    zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać
    czynności głównej bez czynności pomocniczej.
    Jeżeli jednak w skład świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie
    wykonaniu czynności zasadniczej, głównej, lecz mogą mieć również charakter samoistny,
    to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia
    kompleksowego.
    Zatem świadczenie kompleksowe (złożone) ma miejsce wówczas, gdy relacja
    poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je
    na świadczenie główne i świadczenia pomocnicze tzn. takie, które umożliwiają
    skorzystanie ze świadczenia głównego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze
    świadczenia głównego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to
    ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy, to wówczas świadczenia takie
    powinny być traktowane jako dwa (lub więcej) niezależnie opodatkowane świadczenia.

    Dla analizy rozpatrywanego zagadnienia pomocna jest również opinia Rzecznik Generalnej
    TSUE Juliane Kokott przedstawiona 22 października 2020 r. do sprawy C-581/19
    Frenetikextio - Unipessoal Lda. W opinii tej w oparciu o dotychczasowy dorobek
    orzecznictwa Trybunału (w tym m.in. C-231/19, C-71/18, C-463/16, C-572/07, C-41/04)
    sumarycznie ujęto kryteria, w świetle których należy oceniać takie zespoły świadczeń i
    czynności.
    W pkt 15 opinii Rzecznik Generalna stwierdza, że: „Zasadniczo każdą dostawę lub usługę
    należy traktować jako niezależne świadczenie (...). W świetle całości dotychczasowego
    orzecznictwa Trybunału istnieje bardzo niewiele wyjątków, w przypadku których można
    odstąpić od tej zasady. (...)”.
    W pkt 16 opinii Rzecznik przypomniała, że „Trybunał zakłada w utrwalonym orzecznictwie,
    że każde świadczenie należy co do zasady uznawać za odrębne i niezależne dla celów
              (6)  (7)  (8)opodatkowania VAT. Wyciąga taki wniosek z art. 1 ust. 2 akapit drugi oraz art. 2
    dyrektywy VAT”.
    Dalej w pkt 17 Rzecznik Generalna podnosi: „Ponadto dyrektywa VAT przewiduje
    zróżnicowany system przepisów dotyczących miejsca świadczenia, zwolnień z podatku czy
    też stawki podatkowej. Jeżeli świadczenia podlegające osobnej kwalifikacji rozpatrywano
    by jednolicie dla celów VAT tylko z tego względu, że występuje między nimi pewien
    związek przestrzenny, czasowy lub przedmiotowy, stanowiłoby to obejście tego
    zróżnicowanego systemu”.
    W pkt 18 wskazuje, że: „Już z tego wynika, że co do zasady każde pojedyncze świadczenie
    należy poddać odrębnej ocenie dla celów VAT. Dotyczy to nawet sytuacji, w których
    między kilkoma świadczeniami istnieje określony związek, ponieważ służą jednolitemu
                (9)celowi gospodarczemu”.
    Z kolei w pkt 19 stwierdza: „Bez znaczenia jest także dane uregulowanie umowne.
    Kwalifikacja transakcji do celów VAT nie może bowiem zależeć od możliwości jej
    umownego uregulowania, jakie oferuje dane krajowe prawo cywilne. Jeżeli zatem kilka
    świadczeń - jak ma to częściowo miejsce w niniejszym postępowaniu - jest wykonywanych
    na podstawie jednej umowy cywilnoprawnej, nie podważa to niezależności tych świadczeń
    do celów opodatkowania VAT”.
    Przechodząc zatem do oceny przedmiotu niniejszego wniosku należy stwierdzić, że
    zdaniem organu towary oraz usługi wchodzące w (...), dla celów opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług nie można uznać za jednolitą transakcję. Samo
    ekonomiczne powiązanie tych towarów nie jest bowiem wystarczające, aby przełamać
    zasadniczą niezależność każdego z nich. Zarówno bowiem treść wniosku, uzupełnienia jak
    i przedłożona dokumentacja wskazują, że towary i usługi objęte zamówieniem nie są ze
    sobą tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą jedno nierozerwalne świadczenie
    gospodarcze, którego rozdzielenie na potrzeby kwalifikacji miałoby charakter sztuczny.
    W analizowanym przypadku nie jest spełnione kryterium niezbędności poszczególnych
    elementów świadczenia dla osiągnięcia jednego celu gospodarczego, jak wynika z opisu
    sprawy artykuły spożywcze występujące w przygotowanych paczkach mają różne
    zastosowanie.
    Dodatkowo należy wskazać, że artykuły spożywcze występujące w przygotowanych paczkach to bowiem dostawy obiektywnie podzielne i niezależne od siebie, mogące być przedmiotem odrębnej transakcji bez uszczerbku dla pozostałych świadczeń. Nie stanowią one zatem pod względem ekonomicznym i gospodarczym jednej, kompleksowej całości. Fakt dostarczania nabywcy różnych produktów w jednej torbie reklamowej nie powoduje bowiem, że produkty te stają się jednym towarem (jedną rzeczą). Nie są to też towary wzajemnie się uzupełniające, tzn. takie, których działanie uwarunkowane jest ich łącznym (kompleksowym) zastosowaniem.
    Ponadto w kontekście cytowanej opinii Rzecznik Generalnej (zwłaszcza pkt 19) wskazać
    należy, że o świadczeniu kompleksowym nie decyduje łączny sposób sprzedaży towarów
    lub/i usług, ale wzajemna zależność świadczeń, ich nierozerwalność, brak możliwości ich

    funkcjonalnego wyodrębnienia. O świadczeniu kompleksowym nie decyduje również
    jedna cena za cały zestaw.
    Na powyższą zależność uwagę zwrócił Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 17
    grudnia 2013 r. sygn. akt I FSK 122/13, stwierdzając, że: „(...) za świadczenie odrębne
    należy uznać świadczenia wykonywane przez jednego podatnika na rzecz jednego
    nabywcy, które nawet jeżeli są w pewien sposób powiązane, to mogą być traktowane
    rozłącznie, a traktowanie to nie wpłynie na charakter żadnego z nich, ani też nie sprawi, że
    wartość świadczenia z punktu widzenia nabywcy będzie inna, niż gdyby świadczenie te
    byłyby uznane za świadczenia złożone. Charakter towarów które zalicza skarżąca do
    wyposażenia dodatkowego, tj. zestaw komputerowy, dysk twardy, monitor, drukarka,
    mysz, klawiatura, reduktor azotu, karta video, wspornik do montażu aparatu, lampa RTG,
    materace, pasy stabilizujące, wkłady piankowe i zestawów gąbek do stabilizacji pacjenta,
    pozwala na świadczenie tych przedmiotów niezależnie od dostawy samego wyrobu
    medycznego. Są to towary potrzebne do właściwego działania wyrobu medycznego, ale
    nic nie stoi na przeszkodzie aby dostawa tych towarów odbyła się niezależnie
    (samodzielnie) od wyrobu medycznego.
    (...) choć subiektywne kryteria stron transakcji przy ocenie danego świadczenia jako
    złożonego czy ocena z perspektywy nabywcy mają znaczenie, jednakże wnioski, co do
    kwalifikacji danego kompleksu zdarzeń gospodarczych jako świadczenia złożonego, nie
    mogą być pozbawione waloru obiektywnego albowiem zakres i sposób opodatkowania
    świadczenia nie może być zależny jedynie od woli stron transakcji (...)”.
    Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w wyroku z 19 października 2018 r.
    sygn. akt I FSK 1881/16: „Nie jest bowiem wystarczające dla przyjęcia złożoności świadczeń
    subiektywne przekonanie stron transakcji, że o takie świadczenie chodzi. Ocena odnośnie
    do złożoności świadczeń powinna być przede wszystkim dokonana z uwzględnieniem
    czynników obiektywnych, gdyż zakres i sposób opodatkowania nie może być uzależniony
    od woli stron transakcji. Nie można też pomijać przy tej ocenie zasady konkurencyjności”.
    Z kolei jak wynika z wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Gdańsku z 24
    października 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 593/23 „(...) leżące u podstaw wprowadzenia
    instytucji WIS prawo podatnika do uzyskania decyzji WIS nie ma charakteru absolutnego.
    Jego realizacja nie jest bezwarunkowa, a wręcz przeciwnie, obwarowana została przez
    ustawodawcę szczegółowymi przesłankami, na jakich prawo to może znaleźć swój wyraz w
    procesowej formie decyzji WIS. Warunki te, to nie tylko wymogi formalne wniosku o jej
    udzielenie, ale w równym stopniu także kryteria materialnoprawne, tj. związane m.in. z
    tym co jest przedmiotem wniosku (por. wyrok WSA w Warszawie z 26 października 2021 r.,
    sygn. akt III SA/Wa 872/21). (...) Przedmiotem wniosku mogą być towary lub usługi, które w
    ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu
    (art. 42b ust. 5 ustawy o VAT).
    Ustalenie przez organ, czy zakres żądania, z którym wystąpił wnioskodawca, spełnia
    warunki uzyskania WIS, nie może być podjęte w odniesieniu do części towarów
    opisywanych jako jedna czynność podlegająca opodatkowaniu z tej przyczyny nie jest
    możliwe kwalifikowanie jako jednej czynności podlegającej opodatkowaniu zbioru innego
    niż opisany przez wnioskodawcę. Rozważania organu dotyczące narzędzi sprzętowych
    dołączonych do zestawu odnoszą się do elementów wskazanych przez wnioskodawcę”.
    Podsumowując, wbrew twierdzeniu Wnioskodawcy, w analizowanym przypadku nie mamy
    do czynienia z jednym świadczeniem kompleksowym, oferowanym jako (...) składający się
    z następujących czynności: (...).
    Tym samym czynności te nie powinny być ujmowane jako elementy jednej złożonej
    czynności, będącej przedmiotem wniosku o wydanie WIS w trybie art. 42b ust. 5 pkt 2
    ustawy o podatku od towarów i usług.
    Raz jeszcze należy podkreślić, że - jak wynika z art. 42b ust. 5 ustawy - WIS dotyczyć może
    klasyfikacji wyłącznie jednego towaru albo wyłącznie jednej usługi, albo towarów lub

    usług, które razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu jednolitą
    stawką (jednego świadczenia kompleksowego).
    Wobec powyższego należy stwierdzić, że w analizowanym przypadku, wszystkie czynności
    świadczenia będącego przedmiotem wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej,
    razem nie składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu, a tym samym
    świadczenia tego nie można uznać za świadczenie kompleksowe.
    Zatem, skoro zakres żądania, z którym wystąpił Wnioskodawca dotyczy klasyfikacji
    świadczeń, które łącznie nie składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu,
    to przedmiotowy wniosek o wydanie WIS wykracza poza zakres wskazany w treści art. 42b
    ust. 5 ustawy, a tym samym nie spełnia warunków do uzyskania WIS.
    W związku z powyższym, stosownie do art. 42g ust. 3 ustawy, postanowiono jak w
    sentencji.
    POUCZENIE
    Od niniejszej decyzji - stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2
    Ordynacji podatkowej - służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.
    Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłącznie za pośrednictwem
    systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-
    urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji
    w e-Urzędzie Skarbowym.
    Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji,
    określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać
    dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).