Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IP-PB3-423-206/08-2/JG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2008-04-22
Teza: Czy zwiększając wartość każdej lokomotywy o nakłady modernizacyjne w wysokości około 2,5 mln zł, Spółka nadal może dokonywać odpisów amortyzacyjnych w wysokości 40%?
Słowa kluczowe: amortyzacja; aport; modernizacja; stawka-stawka amortyzacyjna; stawka-stawka indywidualna
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16a; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16h; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16i

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 10 stycznia 2008 r. (data wpływu 22 stycznia 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie stosowania stawki amortyzacyjnej - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 22 stycznia 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie stosowania stawki amortyzacyjnej.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

X Sp. z o. o. w lipcu \`(...)\`.. r. otrzymała w postaci aportu używany tabor kolejowy tj. lokomotywy, przy amortyzacji których zastosowano indywidualne stawki amortyzacji – 40% w oparciu o art. 16j ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Wartość początkowa lokomotyw została skorygowana i ustalona przez biegłego rzeczoznawcę po czym wprowadzono je do ksiąg rachunkowych kwotach od \`(...)\`\`(...)\`\`(...)\` tys. zł za 1 lokomotywę. W chwili obecnej cały tabor kolejowy – lokomotywy – otrzymany aportem jest całkowicie zamortyzowany. Spółka planuje modernizacje w/w taboru tj. zakup i montaż silników wysokoprężnych.

Modernizacja lokomotyw pozwoli na uzyskanie znaczących oszczędności wyrażonych w kosztach eksploatacji przede wszystkim w zużyciu paliwa, oleju silnikowego oraz kosztów napraw bieżących. Wartość nakładów modernizacyjnych na jedną lokomotywę wyniesienie ok. \`(...)\`\`(...)\`.mln zł.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy zwiększając wartość każdej lokomotywy o nakłady modernizacyjne w wysokości około \`(...)\`\`(...)\` mln zł, Spółka nadal może dokonywać odpisów amortyzacyjnych w wysokości 40%?

Zdaniem Wnioskodawcy stosownie do zapisów art. 16j ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podatnicy mogą ustalić indywidualnie stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji księgowej, z tym, że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 30 miesięcy dla środków transportu - art. 16j ust. 1 pkt 2. Spółka skorzystała z możliwości zastosowania stawki amortyzacyjnej w wysokości 40% dla taboru kolejowego – lokomotyw otrzymanych w drodze aportu i taką samą stawkę amortyzacyjną Spółka chce zastosować po ich modernizacji tj. 40%.

Z uwagi na fakt, że tabor kolejowy – lokomotywy – wprowadzony po raz pierwszy na ewidencję został całkowicie zamortyzowany w \`(...)\`. roku, Spółka występuje o potwierdzenie stanowiska co do kontynuacji możliwości zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej w wysokości 40% dla tych samych środków po ich modernizacji tj. w \`(...)\`. roku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000r., Nr 54, poz. 654 z późn. zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy. Warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest istnienie pomiędzy nim a osiągnięciem przychodu związku przyczynowo – skutkowego, czyli wykazanie, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu.

Zgodnie z art. 15 ust. 6 ww. ustawy kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.

Pojecie środków trwałych, podlegających amortyzacji, zostało określone w art. 16a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Według art. 16a ust. 1 ustawy środkami trwałymi są „stanowiące własność lub współwłasność, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do użytkowania:

1.  budowle i budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty,

*   o przewidywanym okresie użytkowania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do użytkowania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub leasingu”.

Na podstawie art. 16h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l i 16ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonych w art. 16i-16k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.

Jak wynika z treści powołanego przepisu jedną z metod amortyzacji podatnik wybiera przed rozpoczęciem amortyzacji poszczególnych środków trwałych i wybrana przez niego metoda nie może ulec zmianie przez cały okres amortyzacji. Przepisy nie przewidują wyjątku od tej zasady.

W przedstawionym stanie faktycznym Spółka w \`(...)\`\`(...)\` roku dla taboru kolejowego - lokomotyw -wybrała metodę określoną w art. 16j ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, zgodnie z którą podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji dla środków transportu nie może być krótszy niż – 30 miesięcy.

Metoda ta nie przewiduje możliwości podwyższenia lub obniżenia stawek amortyzacyjnych w trakcie trwania okresu amortyzacji. Zmiana stawki spowoduje w tym przypadku jednocześnie zmianę metody amortyzacji.

Reasumując w przestawionym stanie faktycznym i prawnym Spółka dla taboru kolejowego – lokomotyw – zmodernizowanego poprzez zakup i montaż silników wysokoprężnych, którego amortyzacja została rozpoczęta według metody określonej w art. 16j ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przy zastosowaniu indywidualnych stawek, jest zobowiązana do stosowania tej metody przez cały okres amortyzacji środka trwałego, a ustalonej stawki nie może ani obniżać, ani podwyższać.

Poniesione przez podatnika nakłady na ulepszenie każdej lokomotywy przekroczyły kwotę 3.500 zł, a zatem podwyższają one wartość początkową tego środka trwałego (art. 16g ust. 13 ustawy), a tym samym mogą one zostać zaliczone w ciężar kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane z zastosowaniem wybranej dla tego środka trwałego metody amortyzacji i ustalonej przez podatnika stawki amortyzacyjnej (z uwzględnieniem dotychczasowych odpisów).

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.