Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.326.2025.3.NM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-23
Teza: Ustalenie rezydencji podatkowej Wnioskodawczyni.
Słowa kluczowe: Singapur
Stany Zjednoczone
obowiązek-obowiązek podatkowy-nieograniczony
obowiązek podatkowy
rezydencja-rezydencja podatkowa
rezydent podatkowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Umowy w sprawie unikania podwójnego
opodatkowania
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 4a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 lutego 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia Pani rezydencji
    podatkowej. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem, które wpłynęło 17
    kwietnia 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną, posiadającą obywatelstwo polskie oraz USA, która w
    latach 1999 – 2023 przebywała poza granicami kraju, odpowiednio w USA (w latach 1999 –
    2013) oraz Singapurze od 2013 r. do połowy lipca 2023 r. W obu tych krajach, we
    wskazanych okresach podlegała nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W
    Singapurze Wnioskodawczyni mieszkała do 16 lipca 2023 r.
    W dniu 17 lipca 2023 r. Wnioskodawczyni wylądowała w Polsce, od tego dnia w tym kraju
    kontynuuje swoje cele życiowe i ekonomiczne poprzez:
    · realizację własnych celów mieszkaniowych w domu rodziców na podstawie umowy
      użyczenia w okresie od 17 lipca 2023 r. do 10 czerwca 2024 r.;
    · wynajem mieszkania od 11 czerwca 2024 r. do dnia dzisiejszego, przy czym
      Wnioskodawczyni aktualnie jest w trakcie finalizacji zakupu mieszkania na odrębną
      własność;
    · wykonywanie od października 2023 r. uzgodnionych czynności w ramach umowy
      cywilno-prawnej dla singapurskiej firmy przy czym umowa w całości realizowania jest
      zdalnie z terytorium Polski;
    · pełnienie funkcji Prezesa Zarządu (od 27 listopada 2023 r.) w spółce ....
    Wnioskodawczyni jest rozwiedziona. Ma dwóch dorosłych synów mieszkających na stałe w
    USA oraz córkę, która mieszka w Wielkiej Brytanii.
    W Polsce Wnioskodawczyni posiada prywatne auto, które jest zarejestrowane na Jej dane
    osobowe.
    Wnioskodawczyni nie posiada w żadnym Państwie własnej nieruchomości.
    Od Wnioskodawczyni 17 lipca 2023 r. przebywa w Polsce. Podróże zagraniczne ma zamiar
    odbywać sporadycznie, krótkoterminowo, głównie celem odwiedzenia dorosłych dzieci. W
    Polsce w 2024 r. Wnioskodawczyni przebywała ponad 183 dni z zamiarem dalszego
    pobytu.
    Ponadto Wnioskodawczyni:
    · nie posiada w Polsce oraz w innych krajach polis ubezpieczeniowych,
    · posiada prywatne konta bankowe w Polsce, USA oraz w Singapurze,
    · posiada fundusz inwestycyjny w USA;
    · nie osiąga innych zarobków w Polsce oraz w innych krajach poza wymienionymi we
      wniosku;
    · korzysta z opieki zdrowotnej w Polsce;
    · posiada w Polsce adres zameldowania oraz nie posiada takiego adresu w innych krajach.
    W zakresie relacji z Singapurem poza posiadanym tam kontem bankowym założonym za
    czasów stałego pobytu w tym kraju Wnioskodawczynię nie łączą z tym Państwem inne
    relacje oprócz współpracy z kontrahentem z siedzibą w Singapurze. Przy czym jak
    wskazano umowa wykonywana jest z terytorium Polski. Po powrocie do Polski, który miał
    miejsce 17 lipca 2023 r. Wnioskodawczyni nie odwiedziła tego kraju ponownie.

    Może się jednak zdarzyć sytuacja, iż zgodnie z wewnętrznym prawem USA dla celów
    podatkowych Wnioskodawczyni będzie uważana za osobę mająca tam miejsce
    zamieszkania przez cały rok 2023 r. (w Singapurze podobnie jak w Polsce rok podatkowy
    pokrywa się z rokiem kalendarzowym). W zakresie relacji z USA Wnioskodawczynię łączy
    obywatelstwo, posiadanie funduszu inwestycyjnego oraz fakt przebywania w tym
    Państwie dwóch dorosłych synów. Niemniej po powrocie do Polski Wnioskodawczyni nie
    odwiedziła tego kraju. Może się jednak zdarzyć sytuacja, w której zgodnie z wewnętrznym
    prawem USA dla celów podatkowych Wnioskodawczyni będzie uważana za osobę mająca
    tam miejsce zamieszkania. Wynikać to będzie z faktu posiadania obywatelstwa tego kraju.
    Z uwagi na posiadanie obywatelstwa USA od 2009 r. Wnioskodawczyni może być od
    tamtego czasu w każdym roku podatkowym uważana za rezydentkę podatkową.
    Niniejszym wnioskiem Wnioskodawczyni chciałaby wyeliminować ewentualne konflikty
    /rezydencji podatkowej i ustalić, w którym kraju podlega nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu od momentu powrotu do Polski 17 lipca 2023 r.
    Uzupełnienie
    Od 17 lipca 2023 r. Wnioskodawczyni posiada stałe miejsce zamieszkania jedynie w Polsce.
    Na pytanie Organu:
      Czy od 17 lipca 2023 r. Stany Zjednoczone traktowały/traktują Panią jak rezydenta
      podatkowego, tzn. czy według prawa tego państwa podlegała/podlega Pani tam
      opodatkowaniu, z uwagi na swoje miejsce zamieszkania?
    Wnioskodawczyni odpowiedziała, że:
      Stany Zjednoczone stosują zasadę globalnego obowiązku podatkowego, która polega
      na tym, że bez względu na miejsca zamieszkania, każdy obywatel USA musi co roku
      składać deklarację podatkową co oznacza, że Stany Zjednoczone traktują mnie jako
      rezydenta podatkowego.
    Wnioskodawczyni nie posiada certyfikatu rezydencji.
    Od 17 lipca 2023 r. Wnioskodawczyni prowadziła w Polsce aktywność społeczną,
    polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależała do organizacji czy klubów, itp.
    Wnioskodawczyni nie prowadzi pozarolniczej działalności gospodarczej na terytorium
    Polski, na terytorium Stanów Zjednoczonych lub na terytorium innego kraju.

## Pytanie

Czy Wnioskodawczyni podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu
    od dnia 17 lipca 2023 r.?
    Pani stanowisko w sprawie
    W opinii Wnioskodawczyni, posiada Ona nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce
    począwszy od 17 lipca 2023 r., kiedy to wylądowała w Polsce i tu przeniosła swój ośrodek
    interesów życiowych.
    W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.), osoby fizyczne jeżeli mają miejsce
    zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi
    podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce
    położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    Zgodnie z art. 3 ust. 1a tej ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
    1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

    2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    Przepisy art. 3 ust. 1, 1a stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ww.
    ustawy).
    W celu ustalenia, gdzie, w którym kraju Wnioskodawczyni będzie podlegała obowiązkowi
    podatkowemu począwszy od 17 lipca 2023 r., należy poddać analizie przepisy dwóch
    umów międzynarodowych o charakterze podatkowym zawartych między:
    a) Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o
      uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od
      opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisana w Waszyngtonie dnia
      8.10.1974 r. oraz
    b) Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Singapuru w sprawie unikania
      podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w
      zakresie podatków od dochodu, sporządzonej w Singapurze dnia 4 listopada 2012 r.,
      której nowe brzmienie ma zastosowanie do dochodów od 1 stycznia 2015 r.
    Rozpoczynając analizę od USA wskazać należy, iż w myśl art. 3 ust. 1 pkt 7 Umowy między
    Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o
    uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu, w rozumieniu niniejszej Umowy, jeżeli z jej treści nie
    wynika inaczej, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium
    Polski” oznacza polską spółkę i jakąkolwiek osobę (oprócz spółki lub innej jednostki
    organizacyjnej, traktowanej zgodnie z polskim prawem jako spółka) mającą miejsce
    zamieszkania lub siedzibę na terytorium Polski dla celów jej opodatkowania, lecz w
    przypadku udziałowca spółki prawa cywilnego lub zarządcy majątku tylko w takim
    zakresie, w jakim dochód uzyskany przez taką osobę z tego tytułu podlega podatkowi
    polskiemu jako dochód uzyskany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w
    Polsce.
    Natomiast na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 8 ww. Umowy, określenie „osoba mająca miejsce
    zamieszkania lub siedzibę na terytorium Stanów Zjednoczonych” oznacza: spółkę Stanów
    Zjednoczonych i jakąkolwiek osobę (oprócz spółki lub innej jednostki organizacyjnej,
    traktowanej zgodnie z prawem Stanów Zjednoczonych jako spółka) mającą miejsce
    zamieszkania lub siedzibę na terytorium Stanów Zjednoczonych dla celów jej
    opodatkowania, lecz w przypadku udziałowca spółki prawa cywilnego lub zarządcy
    majątku tylko w takim zakresie, w jakim dochód uzyskany przez taką osobę z tego tytułu
    podlega podatkowi Stanów Zjednoczonych jako dochód uzyskany przez osobę mającą
    miejsce zamieszkania lub siedzibę w Stanach Zjednoczonych.
    Na podstawie art. 4 ww. Umowy, jeżeli w znaczeniu art. 3 ust. 1 pkt 7 i 8 niniejszej Umowy,
    osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obydwu Umawiających się Państwach, to:
    będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w
    którym ona stale zamieszkuje. Jeżeli ona stale zamieszkuje w obydwu Umawiających się
    Państwach lub nie zamieszkuje w żadnym z Umawiających się Państw, to będzie uważana
    za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium tego Umawiającego się Państwa, z
    którym jej związki osobiste i majątkowe są ściślejsze (ośrodek powiązań osobistych), jeżeli
    nie można ustalić, w którym z Umawiających się Państw znajduje się ośrodek jej powiązań
    osobistych, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania na terytorium tego
    Umawiającego się Państwa, w którym ona zazwyczaj przebywa, jeżeli ona zazwyczaj
    przebywa w obydwu Umawiających się Państwach lub nie przebywa w żadnym z
    Umawiających się Państw, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium tego Umawiającego się Państwa, którego jest obywatelem.

    Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu należy sięgnąć do Komentarza do
    Modelowej Konwencji OECD. Przedtem jednak wyjaśnienia wymaga, że głównym celem
    Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity
    najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego
    podwójnego opodatkowania.
    Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji
    dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji
    zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne
    (światowe) uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów.
    Wiele umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska z
    innymi krajami, została sporządzona w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji
    OECD, w tym Umowa zawarta między Polską i Stanami Zjednoczonymi Ameryki.
    Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska
    domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego
    użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich
    warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z
    Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko
    domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne,
    aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od
    czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach,
    wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej
    osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek
    interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i
    towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce
    działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te
    okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej
    osoby.
    Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je
    biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a
    następnie obywatelstwo danej osoby.
    Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej, zostały
    wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które
    zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa
    Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa,
    natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.
    Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie
    płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym
    w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Uwzględniając okoliczności przedstawione we wniosku, zdaniem Wnioskodawczyni
    posiada Ona na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum życiowych i przy założeniu,

    że okoliczności opisane we wniosku nie ulegną zmianie – stwierdzić należy, iż w
    rozumieniu art. 3 ust. 1a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    Wnioskodawczyni w Polsce będzie posiadała miejsce zamieszkania.
    Wnioskodawczyni będzie podlegała zatem w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, tj. od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce
    położenia źródeł przychodów. Obowiązek ten powstał w momencie przeniesienia do
    Polski centrum interesów życiowych co miało miejsce 17 lipca 2023 r.
    Ponadto, w związku z tym, że jak wskazuje Wnioskodawczyni zgodnie z wewnętrznym
    prawem USA może mieć dla celów podatkowych miejsce zamieszkania w USA to miejsce
    zamieszkania Wnioskodawczyni należy ustalić zgodnie z regułami kolizyjnymi zawartymi w
    wyżej cytowanym art. 4 lit. a Umowy.
    Z ww. przepisu wynika, że w sytuacji, gdy osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w
    obydwu umawiających się państwach, to będzie ona uważana za mającą miejsce
    zamieszkania w tym umawiającym się państwie, w którym ona stale zamieszkuje.
    Jak natomiast wskazuje Wnioskodawczyni, stałe miejsce zamieszkania będzie posiadać
    wyłącznie w Polsce.
    W konsekwencji uznać należy, iż w przedstawionym stanie faktycznym miejscem
    zamieszkania Wnioskodawczyni ustalonym w oparciu o normy kolizyjne zawarte w art. 4
    lit. a Umowy będzie Polska.
    Podobną analizę potencjalnej kolizji rezydencji podatkowej (tu za rok 2023) należy
    rozpatrzeć na gruncie umowy zawartej pomiędzy Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a
    Rządem Republiki Singapuru w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i
    zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu,
    sporządzonej w Singapurze dnia 4 listopada 2012 r, której nowe brzmienie ma
    zastosowanie do dochodów od 1 stycznia 2015 r.
    Podobnie jak w umowie z USA sięgnąć należy do art. 4, na podstawie którego w oparciu o
    normy kolizyjne ustalić należy miejsce zamieszkania dalej osoby.
    I tak, zgodnie z ustępem przytoczonego przepisu, w rozumieniu niniejszej umowy
    określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się
    Państwie” oznacza każdą osobę, która dla celów podatkowych posiada miejsce
    zamieszkania lub siedzibę w danym Umawiającym się Państwie.
    Z kolei ustęp 2 stwierdza, jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu
    osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status
    będzie określony według następujących zasad:
    a) osobę uważa się za posiadającą miejsce zamieszkania w tym państwie, w którym
      posiada ona miejsce stałego zamieszkania,
    b) jeżeli posiada stałe miejsce zamieszkania w obu Państwach, to uważa się, że posiada
      ona miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, z którym ma ściślejsze
      powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych),
    c) jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ośrodek
      interesów życiowych, albo jeżeli nie ma ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z
      Umawiających się Państw, to uważa się ją za osobę mającą miejsce zamieszkania w
      tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa,
    d) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Państwach to uważa się ją za mającą miejsce
      zamieszkania w Państwie, którego jest obywatelem,
    e) jeżeli nie można określić statusu osoby stosownie do postanowień lit. od a) do d), to
      właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego
      porozumienia.

    Mając więc na uwadze powyższy przepis stwierdzić należy, iż w przypadku wystąpienia
    kolizji rezydencji pomiędzy Polską a Singapurem za okres od 17 lipca 2023 r. do 31
    grudnia 2023 r. (w Singapurze podobnie jak w Polsce rok podatkowy pokrywa się z rokiem
    kalendarzowym) stwierdzić należy, iż stan faktyczny przedstawiony we wniosku wskazuje,
    że to Polska jest krajem, w którym Wnioskodawczyni od 17 lipca 2023 r. stale przebywa
    oraz tu od tego dnia posiada centrum interesów życiowych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.