Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/2/423-810/09/PP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2009-10-07
Teza: Czy opłata określona w pkt 2 decyzji, o której mowa wyżej, na podstawie art. 36 ustawy o państwowej inspekcji sanitarnej stanowi koszt uzyskania przychodów w świetle art. 16 ustawy o podatku akcyzowym a jeśli nie stanowi kosztu uzyskania przychodu, to czy należy uiścić od tej kwoty podatek dochodowy?
Słowa kluczowe: decyzja; inspekcja-Państwowa Inspekcja Sanitarna; nadzór; opłata
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 3 lipca 2009r. (data wpływu do tut. Biura 13 lipca 2009r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów opłaty nałożonej decyzją Powiatowego Inspektora Sanitarnego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 13 lipca 2009r. wpłynął do tut. Biura wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów opłaty nałożonej decyzją Powiatowego Inspektora Sanitarnego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał w stosunku do Wnioskodawcy decyzję nakazującą w pkt 1 doprowadzić wodę w instalacji wody ciepłej do obowiązujących wymagań w zakresie bakterii legionell sp. i przedstawić potwierdzający to wynik badania wody natychmiast. Wniesienie odwołania nie wstrzymuje wykonalności tego obowiązku. W pkt 2 decyzji nakazano Wnioskodawcy uiścić opłatę za czynności kontrolne w kwocie 743,39 zł, na która składa się czas dojazdu i czas poboru wody oraz koszty analizy laboratoryjnej w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Opłata określona w pkt 2 decyzji nałożona została na podstawie art. 36 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o państwowej inspekcji sanitarnej (t. j. Dz. U. z 2006r. Nr 122, poz. 851 ze zm.). Decyzja wydana była w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego nad jakością wody. Wnioskodawca uiścił w terminie określonym w decyzji opłatę określoną w pkt 2 decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Wnioskodawca jest samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej świadczącym usługi w dziedzinie ochrony zdrowia i podlega kontroli sanitarnej na podstawie ustawy o państwowej inspekcji sanitarnej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy opłata określona w pkt 2 decyzji, o której mowa wyżej, na podstawie art. 36 ustawy o państwowej inspekcji sanitarnej stanowi koszt uzyskania przychodów w świetle art. 16 ustawy o podatku akcyzowym a jeśli nie stanowi kosztu uzyskania przychodu, to czy należy uiścić od tej kwoty podatek dochodowy?

Zdaniem Wnioskodawcy, opłata ustalona w decyzji przez Państwowego Inspektora Sanitarnego na podstawie art. 36 o państwowej inspekcji sanitarnej stanowi koszt uzyskania przychodów na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Nie jest to bowiem grzywna ani kara pieniężna orzeczona w postępowaniu administracyjnym, o jakiej mowa w art. 16 ust. 1 pkt 18 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Nie jest też karą, opłatą, odszkodowaniem z tytułu niewykonania nakazów właściwych organów nadzoru i kontroli dotyczących uchybień w dziedzinie BHP i higieny pracy – art. 16 ust. 1 pkt 19 tej ustawy. Ponieważ należność ta nie mieści się w katalogu wyłączeń określonym w art. 16 i jest związana z działalnością przedsiębiorstwa, to stanowi koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Na wstępie należy zaznaczyć, że w pytaniu Wnioskodawcy wystąpiła oczywista pomyłka. Zamiast „ustawy o podatku akcyzowym” powinno być użyte sformułowanie „ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych”.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. – zwanej dalej „updop”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 powołanej ustawy.

Treść przywołanego art. 15 ust. 1 updop wskazuje, iż definicja kosztów uzyskania przychodów – dla celów podatku dochodowego – składa się z dwóch podstawowych elementów, które łącznie tworzą swego rodzaju normatywną klauzulę generalną.

Pierwszy z tych elementów określić można mianem przesłanki pozytywnej, zakładającej spełnienie łączne dwóch warunków, tj.:

1.  konieczność faktycznego poniesienia wydatku,
2.  poniesienie wydatku musi nastąpić w celu osiągnięcia przychodu, względnie zabezpieczenia bądź zachowania źródła przychodów.

Tak więc dany podmiot gospodarczy ma możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów poniesionych wydatków po wyłączeniu tych, których możliwość odliczenia jest wprost ograniczona w ustawie - zarówno kosztów bezpośrednio związanych z uzyskiwanymi przychodami, jak i kosztów innych niż bezpośrednio związanych z przychodami - pod warunkiem, że ich poniesienie ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu, lub wiąże się z zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów.

Ustawodawca w omawianym przepisie nie zdefiniował pojęcia "koszty bezpośrednio związane z przychodami" oraz "koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami". Jednak sens tych pojęć można ustalić posługując się ich językowym znaczeniem.

Przez koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami należy rozumieć te koszty, których poniesienie wpłynęło lub wpłynie bezpośrednio na uzyskanie określonego przychodu. Zaś kosztami innymi niż koszty bezpośrednio związane z przychodami są wszelkie koszty niebędące kosztami bezpośrednio związanymi z przychodami, w tym koszty dotyczące całokształtu działalności podatnika związane z jego funkcjonowaniem.

Jednak nie każdy wydatek ponoszony w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą stanowić może koszt uzyskania przychodów i jako taki zmniejszać podstawę opodatkowania. Skoro bowiem ustawodawca wyraźnie wiąże koszty uzyskania przychodów z określonym celem, to musi być ten cel widoczny. Ponoszone koszty winny omawiany cel realizować lub co najmniej zakładać realność celu.

Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę:

1.  przeznaczenie wydatku (celowość, zasadność wydatku dla funkcjonowania podmiotu). Ze względu na szeroki zakres celowości, powinno poddawać się szczegółowej analizie czynniki wpływające na celowość w postaci racjonalności i efektywności;
2.  potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu, względnie zachowania albo zabezpieczeniem źródła przychodów.

Ponadto obowiązkiem podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie związku przyczynowo-skutkowego z osiąganymi przychodami, zgodnie z dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 updop.

Drugi z elementów zawartych w omawianym przepisie stanowi przesłankę negatywną, zgodnie z którą, ponoszony wydatek nie może być ujęty w zawartym w art. 16 ust. 1 updop katalogu wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów. Do tego katalogu należą m. in. wydatki, które nie są zaliczane do kosztów podatkowych po przekroczeniu ustawowo określonych limitów, gdy nie spełnią określonych warunków, bądź ze względu na swój charakter bezwzględnie nie stanowią kosztów podatkowych, jak np. grzywny i kary pieniężne. Konstrukcja prawna przepisów określających wydatki nie uznawane za koszty, nakazuje stosowanie ich z należytą ostrożnością i rozwagą. Także i dlatego, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, iż wszelkie pozostałe koszty, które nie są zamieszczone w art. 16 updop, zostaną ex lege uznane za koszty podlegające odliczeniu.

Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca poniósł wydatek w postaci opłaty za czynności kontrolne na podstawie art. 36 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o państwowej inspekcji sanitarnej (tj. Dz. U. z 2006r. Nr 122 poz. 851 ze zm.), zgodnie z którym za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego pobiera się opłaty w wysokości kosztów ich wykonania (…). Opłaty ponosi osoba lub jednostka organizacyjna obowiązana do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych.

Wskazać należy, iż przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie przewidują bezpośredniego wyłączenia w/w wydatku z kosztów uzyskania przychodów. Wobec tego istotnym dla dokonania oceny możliwości zaliczenia tego wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest, czy został on poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Wnioskodawca jako jednostka powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego ma obowiązek przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne, w szczególności dotyczących higieny środowiska, a zwłaszcza wody do spożycia.

Zatem wydatek w postaci opłaty za czynności kontrolne, na które składają się czas dojazdu i czas poboru wody oraz koszt analizy laboratoryjnej należy zaliczyć do kosztów, których ponoszenie zapewnia prawidłowe funkcjonowanie podmiotu gospodarczego. W opisanym przez Wnioskodawcę stanie faktycznym wydatek poniesiony został zatem w celu zachowania źródła przychodów.

Ze względu na powyższe za bezprzedmiotowe należy uznać pytanie dotyczące „opodatkowania” wydatkowanej opłaty.

Stanowisko Wnioskodawcy jest zatem prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.