Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/2/423-867/14/KP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2014-10-21
Teza: powstanie przychodu z tytułu odzyskanych materiałów z likwidowanych środków trwałych i kosztów uzyskania przychodu z tytułu ich zużycia
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; likwidacja; przychód; środek-środek trwały
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z 17 lipca 2014 r. (data wpływu do tut. Biura 22 lipca 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie przychodu z tytułu odzyskanych materiałów z likwidowanych środków trwałych i kosztów uzyskania przychodu z tytułu ich zużycia – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 22 lipca 2014 r. wpłynął do tut. Biura wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób w zakresie przychodu z tytułu odzyskanych materiałów z likwidowanych środków trwałych i kosztów uzyskania przychodu z tytułu ich zużycia.

We wniosku został przedstawiony następujący opis zdarzenia przyszłego:

Wnioskodawca rozpoczął proces likwidacji jednego ze swoich zakładów przeróbczych. W ewidencji księgowej środków trwałych w przedmiotowym zakładzie znajdują się m.in. całkowicie zamortyzowane przenośniki taśmowe. Z uwagi na fakt, że materiały (części zamienne: krążniki, role, taśmy) odzyskane z przenośników mogą zostać wykorzystane do remontów środków trwałych znajdujących w innych zakładach Wnioskodawcy, to odzyskane materiały wprowadzone zostaną do ewidencji magazynowej, według ceny rynkowej pomniejszonej o stopień zużycia. Natomiast pozostałe, niewykorzystane elementy z likwidowanych środków trwałych, przekazane zostaną do sprzedaży jako złom.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

1.  Czy przyjęcie na stan magazynowy odzyskanych materiałów (części zamiennych)z likwi-dacji własnych środków trwałych zaksięgowanych na koncie pozostałych przychodów operacyjnych, stanowi przychód podlegający opodatkowaniem podatkiem dochodowym od osób prawnych?
2.  W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy wydanie materiałów do zużycia na podstawie dokumentów RW stanowi koszt uzyskania przychodów, zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych?

Zdaniem Wnioskodawcy, wartość materiałów (części zamiennych) odzyskanych z likwidowanych środków trwałych, całkowicie umorzonych nie zalicza się do przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, zgodnie z art. 12 ust. 1 i 3-4. Tym samym przekazanie do zużycia materiałów odzyskanych z likwidowanych środków trwałych nie może zostać uznane za koszt uzyskania przychodów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 851, dalej: updop), co do zasady przychodem są otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. W punktach od 2-10 tego przepisu wymienione zostały szczególne rodzaje zdarzeń prawnych, które na gruncie przepisów updop powodują u podatnika powstanie przychodu. Ponadto w ust. 3 tego artykułu ustawodawca wskazał, że za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

W orzeczeniu z 14 maja 1998 r. sygn. akt SA/Sz 1305/97 NSA wskazał , że: (…) z istoty podatku dochodowego wynika, że jest on ciężarem publicznoprawnym od przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem - jako źródłem dochodu - jest tylko taka wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa.(…)

Natomiast w wyroku Sądu Najwyższego z 26 marca 1993 r., sygn. akt ARN 6/93 czytamy, że należne przychody to te które wynikają ze źródła jakie stanowi działalność gospodarcza – i stały się w jej następstwie należnością (wierzytelnością), chociaż faktycznie jeszcze ich nie uzyskano.

Na podstawie art. 12 ust. 1 updop należy zatem stwierdzić, że – co do zasady – przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca aktywa, mająca definitywny charakter, którą może on rozporządzać jak własną.

Stosownie do art. 15. ust. 1 updop, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Ustawodawca używa terminu „koszty”, jednak ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji tego pojęcia. W doktrynie prawa podatkowego pojęcie kosztów wiąże się - co do zasady - z wydatkami podatnika.

Wskazuje się, że kosztem uzyskania przychodów są wydatki poniesione przez podatnika jeżeli łączne spełnione są następujące przesłanki:

*   wydatek musi zostać poniesiony przez podatnika,
*   musi być definitywny, a więc bezzwrotny,
*   musi pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
*   musi zostać poniesiony w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpiecze-nia źródła przychodów,
*   musi zostać właściwie udokumentowany,
*   nie może być kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 updop.

Z opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku wynika, że Wnioskodawca likwidując w pełni zamortyzowane środki trwałe odzyskuje niektóre ich części, które następnie wykorzystywane będą przy remoncie innych środków trwałych.

W niniejszej sprawie odzyskanie z likwidowanych środków trwałych części, które mogą zostać wykorzystane w innych środkach trwałych nie będzie stanowiło przysporzenia majątkowego, bowiem rzeczy te znajdowały się już w majątku podatnika (nie następuje zatem zwiększenie jego aktywów). Zdarzenie takie nie zostało również wymienione w szczególnych sytuacjach, z którymi ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych wiąże powstanie przychodu. Zatem w związku z odzyskaniem części maszyn nie dojdzie do powstania przychodu u Wnioskodawcy.

W wyniku odzyskania części z likwidowanych środków trwałych Wnioskodawca nie poniesie żadnego wydatku związanego z ich nabyciem. Ponadto wydatki na nabycie środków trwałych, z którymi odzyskane części były związane, zostały już zaliczone w ciężar kosztów uzyskania przychodu, poprzez odpisy amortyzacyjne z tytułu zużycia środków trwałych. Tak więc wykorzystanie przedmiotowych części w celu wykonania remontu innych środków trwałych Wnioskodawcy, nie będzie stanowiło kosztu uzyskania przychodów.

Zatem przedstawione we wniosku stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 14 marca 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.