Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.498.2025.1.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-11
Teza: Brak prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT w całości
lub w części w związku z realizacją inwestycji.
Słowa kluczowe: odliczenia-brak prawa do odliczenia
projekt-projekt pomocowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 maja 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy braku prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT w
    całości lub w części w związku z realizacją inwestycji pn. „...”.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej:
    „VAT”).
    Na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2023 r.
    poz. 40, dalej: „ustawa o samorządzie gminnym”) Gmina jest wyposażona w osobowość
    prawną i posiada zdolność do czynności cywilnoprawnych.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o samorządzie gminnym do zadań własnych Gminy
    należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty obejmujących sprawy pomocy
    społecznej, w tym ośrodków i zakładów opiekuńczych.
    W ramach realizacji ww. zadań Gmina zrealizowała inwestycję pn. „....” (dalej: „Inwestycja”)
    dofinansowaną z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.
    Przedmiotem Inwestycji była modernizacja budynku znajdującego się w ... przy ul. ....
    (dalej: „Budynek”). Zakres planowanych do przeprowadzenia prac w ramach Inwestycji
    objął m.in.: przebudowę istniejącego Budynku, wykonanie elewacji Budynku oraz
    wyposażenie Budynku w niezbędny sprzęt biurowy i komputerowy.
    Wydatki poniesione przez Gminę na Inwestycję były dokumentowane fakturami VAT
    wystawianymi na Gminę z wykazanymi na nich kwotami podatku VAT naliczonego.
    Celem Inwestycji jest wspieranie potrzeb mieszkańców Gminy poprzez utworzenie miejsca
    przyjaznego dla rodzin, młodzieży oraz dla osób potrzebujących.
    Majątek zmodernizowany oraz zakupiony w ramach Inwestycji jest/będzie udostępniany
    nieodpłatnie w związku z udzielaniem pomocy mieszkańcom Gminy, tym samym w ocenie
    Gminy majątek ten nie będzie wykorzystywany przez Gminę do czynności
    opodatkowanych podatkiem VAT.

## Pytanie

Czy w odniesieniu do wydatków związanych z realizacją Inwestycji, Gminie przysługuje
    prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT w całości lub w części?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Gminy, w odniesieniu do wydatków związanych z realizacją Inwestycji, nie
    przysługuje jej prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Gminy
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje
    prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w zakresie, w
    jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, z
    zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Prawo to przysługuje podatnikowi o tyle, o ile nie zachodzą przesłanki negatywne,
    sprecyzowane w art. 88 ustawy o VAT. Dodatkowo prawo to przysługuje w pełnym
    zakresie, o ile nie zachodzą okoliczności przewidziane w art. 90 i 91 ustawy o VAT.

    Tak, więc w celu dokonania oceny możliwości skorzystania z prawa do odliczenia, należy
    każdorazowo rozstrzygnąć, czy towary i usługi, przy zakupie których naliczono VAT:
      · zostały nabyte przez podatnika tego podatku,
      · pozostają one w związku z wykonywaniem przez niego czynności opodatkowanych, a
        także,
      · czy w przedmiotowej sytuacji nie występują przesłanki negatywne uregulowane w art.
        88 ustawy o VAT oraz ograniczenia prawa do odliczenia z art. 90 i 91 tejże.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o VAT za podatników uznaje się osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Zgodnie natomiast z ust. 6 tej regulacji, nie uznaje się za podatnika organów władzy
    publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Jak wynika z powołanych powyżej przepisów prawa, rozliczenie podatku naliczonego na
    zasadach wskazanych w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT uwarunkowane jest tym, aby
    nabywane towary i usługi były wykorzystywane przez zarejestrowanego, czynnego
    podatnika podatku VAT w ramach działalności gospodarczej do wykonywania czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    W myśl art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, gmina wykonuje zadania publiczne w
    imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.
    Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 tej ustawy, do zakresu działania gminy należą wszystkie
    sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych
    podmiotów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zaspokajanie zbiorowych potrzeb
    wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują
    sprawy z zakresu pomocy społecznej (pkt 6 cytowanego przepisu).
    Mając na uwadze powyższe należy uznać, iż Gmina nabywając towary/usługi celem
    realizacji Inwestycji, nie nabywała ich do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy o VAT i tym samym nie działała w charakterze podatnika VAT w rozumieniu
    art. 15 ust. 1 tej ustawy.
    Wydatki na Inwestycję zostały poniesione do realizacji zadań własnych, poza działalnością
    gospodarczą Gminy, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a tym samym nie została
    spełniona pierwsza przesłanka warunkująca prawo do odliczenia VAT, stanowiąca o
    ponoszeniu wydatków przez podatnika tego podatku w ramach wykonywanej przez niego
    działalności gospodarczej.
    Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że majątek Inwestycji jest
    wykorzystywany przez Gminę do czynności niepodlegających VAT, tj. realizacji zadań
    własnych Gminy w zakresie pomocy społecznej – działalności publicznoprawnej.
    Majątek Inwestycji nie jest bezpośrednio wykorzystywany przez Gminę do czynności
    opodatkowanych VAT. W ocenie Gminy, realizacja Inwestycji służy przede wszystkim
    zaspokajaniu potrzeb zbiorowych wspólnoty (w zakresie pomocy społecznej) i nie wpływa
    na zwiększenie obrotów z działalności gospodarczej (opodatkowanej VAT) Gminy.
    Zdaniem Gminy, nie zachodzi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy wydatkami na
    realizację Inwestycji a powstaniem obrotu podlegającego opodatkowaniu VAT. W
    konsekwencji druga przesłanka z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, warunkująca możliwość
    odliczenia VAT naliczonego, również nie została spełniona.

    Stanowisko Gminy znajduje potwierdzenie w interpretacjach przepisów prawa
    podatkowego wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”).
    Dla przykładu Gmina wskazuje interpretację indywidualną wydaną na gruncie podobnego
    stanu faktycznego z 20 stycznia 2021 r., sygn. 0114-KDIP4- 1.4012.618.2020.1.PS, w której
    organ stwierdził, iż: „Efekty realizacji projektu pn. „(...)” będą bowiem wykorzystywane
    równocześnie do czynności zwolnionych z opodatkowania podatkiem VAT – wynajem
    lokalu mieszkalnego oraz do realizacji zadań z zakresu bezpieczeństwa publicznego,
    nieobjętych zakresem opodatkowania VAT – bezpłatne użyczenie części Budynku
    Komendzie na potrzeby posterunku (...). Modernizacja budynku w ramach Projektu nie
    będzie zatem związana z czynnościami opodatkowanymi i nie będzie miała związku z
    faktycznym kosztem ogrzewania. Pobieranie opłat za ogrzewanie dotyczą eksploatacji, a
    nie kosztów poniesionych na realizację przedmiotowego Projektu”.
    Podobnie uznał DKIS w interpretacji indywidualnej z dnia 10 maja 2022 r. sygn. 0112-
    KDIL1- 2.4012.96.2022.1.WP wskazując, że „Pobierane przez Wnioskodawcę od
    mieszkańców Gminy, biorących Salę w użyczenie, zryczałtowane opłaty za koszty
    eksploatacyjne związane ze zużyciem ww. mediów na Sali podlegają opodatkowaniu
    podatkiem jako świadczenie, które nie ma wpływu na prawo do odliczenia podatku VAT od
    wydatków związanych z realizacją Projektu. Przebudowa przedmiotowej Sali w ramach
    Projektu nie jest związana bezpośrednio ze zużyciem wody, energii elektrycznej, gazu i
    odpadów stałych, w analizowanym przypadku nie dochodzi bowiem do przeniesienia na
    użytkowników Sali (w drodze refakturowania) kosztów przebudowy tej Sali. Z okoliczności
    sprawy wynika, że fakturowanie kosztów ww. mediów dotyczy użytkowania Sali już po
    przebudowie. Mając na uwadze powyższe okoliczności, stwierdzić należy, że
    Wnioskodawca realizował przedmiotowy Projekt jako zadanie własne pozostające poza
    zakresem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co w konsekwencji
    skutkować będzie brakiem prawa do odliczenia podatku VAT.”
    Reasumując, Gminie nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego, wynikającego z faktur dokumentujących nabycie towarów i
    usług związanych z realizacją Inwestycji, ponieważ efekty Inwestycji nie są wykorzystywane
    przez Gminę do wykonywania czynności opodatkowanych VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z 1 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 361 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą”:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Według art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Art. 87 ust. 1 ustawy stanowi:
      W przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w
      okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do
      obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu
      różnicy na rachunek bankowy.

    W świetle art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Stosownie do cytowanych wyżej przepisów prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od
    towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem
    umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest
    związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Przedstawiona powyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które
    nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE.L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.),
    zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.

    Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań oraz gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na
    podstawie umów cywilnoprawnych.
    Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma
    charakter podmiotowo-przedmiotowy.
    W świetle wskazanych unormowań jednostki samorządu terytorialnego na gruncie
    podatku od towarów i usług występować mogą w dwojakim charakterze:
    - podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich
      odrębnymi przepisami prawa, oraz
    - podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na postawie umów
      cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem, jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług
    jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez
    nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Tylko bowiem w tym zakresie ich
    czynności mają charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Jak stanowi art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy pomocy społecznej, w tym ośrodków
      i zakładów opiekuńczych.
    Rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy
    uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. W omawianej
    sprawie warunek uprawniający do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego nie został spełniony, ponieważ jak wynika z opisu sprawy, majątek
    zmodernizowany oraz zakupiony w ramach Inwestycji nie będzie wykorzystywany przez
    Państwa do czynności opodatkowanych podatkiem VAT. W związku z powyższym, nie mają
    Państwo prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w
    związku z wydatkami ponoszonymi z tytułu realizacji ww. inwestycji. Tym samym, z tego
    tytułu nie przysługuje Państwu prawo do zwrotu różnicy podatku, o której mowa w art. 87
    ust. 1 ustawy.
    Mając zatem na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy prawa stwierdzam, że nie
    mają Państwo prawa do odliczenia podatku VAT w całości lub w części w związku z
    realizacją inwestycji pn. „...”, ponieważ majątek zmodernizowany oraz zakupiony w
    ramach tej Inwestycji nie będzie wykorzystywany przez Państwa do czynności
    opodatkowanych podatkiem VAT.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym. Ponoszą Państwo ryzyko związane z
    ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu
    faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o
    ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa Gminę interpretacji wskazuję, że
    interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych
    co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111, ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.