Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP3/443-83/10-4/KC
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2010-04-15
Teza: prawidłowa dokumentacja dostaw wewnątrzwspólnotowych
Słowa kluczowe: przewoźnik; przewóz-dokumenty przewozowe; stawka-stawki podatku; towar-wywóz towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 42

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 25.01.2010 r. (data wpływu 27.01.2010 r.), uzupełnione pismem z dnia 23.03.2010 r. (data wpływu 26.03.2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego podatku od towarów i usług w zakresie prawidłowej dokumentacji przy dostawach wewnątrzwspólnotowych - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 27.01.2010 r. wpłynął ww. wniosek Spółki, uzupełniony w dniu 26.03.2010 r. (data wpływu), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawidłowej dokumentacji przy dostawach wewnątrzwspólnotowych.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawiony następujący stan faktyczny

Sp. z o.o. (zwana dalej Spółką) dokonuje wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów. Odbiorcami towarów są podatnicy VAT zarejestrowani w innych krajach członkowskich UE niż Polska. Towary dostarczane są do nabywcy przy pomocy firmy spedycyjnej (U., W., albo R.), albo transportowane przez nabywcę własnym transportem. W każdym przypadku Spółka gromadzi takie dokumenty jak kopia faktury sprzedaży (zawierająca specyfikację sprzedawanych towarów) oraz specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku (dowód wydania towarów z magazynu).

Transport realizowany przez firmę spedycyjną (przewoźnika)

W przypadku transportu przez Spółkę przy pomocy firmy spedycyjnej często zdarza się, że ładunek wysyłany przez Spółkę jest niewielki, nie zajmuje całego środka transportu jakim jest przewożony przez spedytora (obok przesyłki Spółki tym samym środkiem transportu są przewożone przesyłki innych podmiotów). Wówczas firma spedycyjna dostarcza Spółce dokument przewozowy - dowód doręczenia przesyłki. Dokument ten zawiera potwierdzenie niezależnego podmiotu - firmy przewozowej (przewoźnika) doręczenia przesyłki do nabywcy na terytorium innego kraju UE. Informacje zawarte na tym dokumencie są następujące:

a) w przypadku firmy R.:

\- data i miejsce wystawienia potwierdzenia, - nazwa i adres Spółki (zlecającej wysyłkę), - tytuł: „Potwierdzenie dostawy”, - treść oświadczenia, iż przesyłkę o numerze (nadanym przez przewoźnika) doręczono do odbiorcy, - ilość sztuk przesyłek, - waga przesyłek, - miejsce z którego przewoźnik odebrał przesyłkę (adres magazynu Spółki), miejsce do jakiego dostarczono przesyłkę (nazwa i adres odbiorcy), - data doręczenia, - pieczęć i podpis osoby reprezentującej przewoźnika.

b) w przypadku firmy W.:

\- nazwa i adres spedytora oraz dane kontaktowe, - tytuł: „Oświadczenie spedytora”, - treść oświadczenia wskazująca, iż w określonej dacie przyjęto do realizacji zlecenie Spółki i przesyłka została dostarczona w określonej dacie, - data przyjęcia zlecenia transportu, - nazwę i adres zlecającego (Spółki), - numer przesyłki nadany przez spedytora, - numery referencyjne (zawierają numer dokumentu specyfikacji sztuk ładunku, który jest jednocześnie dowodem wydania towarów z magazynu Spółki), - ilość towaru (w paletach), - waga towaru, - nazwa podmiotu, któremu dostarczono przesyłkę i adres pod którym doręczono przesyłkę, - datę dostarczenia przesyłki do adresata, - nazwisko i podpis przedstawiciela spedytora.

c) w przypadku firmy U.:

\- tytuł: Dowód doręczenia, - oświadczenie przewoźnika: „To powiadomienie służy za dowód doręczenia poniższych przesyłek”, - numer monitorowania (numer przesyłki nadany przez przewoźnika), - numery referencyjne (zawierają numer dokumentu specyfikacji sztuk ładunku, który jest jednocześnie dowodem wydania towarów z magazynu Spółki), - określenie rodzaju usługi przewozowej, specyficznych instrukcji dla przewoźnika, - masa przesyłki, - data wysyłki, - data doręczenia, - nazwa adresata i adres, pod który dokonano doręczenia, - nazwisko i podpis osoby przyjmującej przesyłkę, - data wystawienia potwierdzenia.

W załączeniu przedstawiamy przykładowe dokumenty wystawione przez spedytorów: R., W., U. Dokumenty potwierdzające doręczenie przesyłki do adresata otrzymywane są w oryginale - w przypadku firm R. i W. są to dokumenty papierowe, a w przypadku firmy U jest to dokument elektroniczny przesyłany Spółce e-mailem.

Należy podkreślić, że nazwa i adres nabywcy na kopii faktury sprzedaży wystawionej przez Spółkę i na dokumencie przewozowym spedytora potwierdzającym dokonanie dostawy są w każdym przypadku identyczne. Każdy z dokumentów jest przypisywany przez Spółkę do właściwej kopii faktury i specyfikacji ładunku (np. używając daty transportu - co jest możliwe dzięki niewielkiej ilości realizowanych dostaw wewnątrzwspólnotowych w ciągu miesiąca). Ponadto w każdym przypadku Spółka dysponuje fakturą od firmy spedycyjnej za wykonaną usługę przewozu (lub usługi w danym okresie).

Transport realizowany przez nabywcę własnym środkiem transportu

W przypadku gdy nabywca sam odbiera przesyłkę z magazynu Spółki, wówczas otrzymuje on od Spółki formularz oświadczenia, które po przywozie przesyłki na miejsce przeznaczenia w kraju UE innym niż Polska wypełnia i przesyła Spółce. W oświadczeniu tym znajdują się następujące informacje:

*   nazwa oraz adres siedziby Spółki (dokonującego dostawy),

*   nazwa i adres nabywcy (stanowiący jednocześnie adres pod który przewiezione są towary,),

*   powołanie numeru faktury sprzedaży oraz określenie rodzaju i ilości przewożonych towarów,

*   oświadczenie nabywcy (podpisane przez przedstawiciela tego podmiotu) o dostarczeniu towarów na wskazane miejsce na terytorium kraju UE innego niż Polska,

*   imię i nazwisko kierowcy realizującego transport

*   rodzaj (np. samochód) i numer rejestracyjny środka transportu, którym realizowany był przewóz.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy dokumenty gromadzone przez Spółkę w przypadku realizacji dostawy do klienta za pośrednictwem firmy R. (kopia faktury, specyfikacja ładunku i potwierdzenie dostarczenia towaru do nabywcy, o których mowa w opisie stanu faktycznego) potwierdzają fakt wywozu towarów stanowiących WDT poza granice Polski do nabywcy w kraju UE i uprawniają tym samym Spółkę do zastosowania stawki 0% w odniesieniu do tej dostawy?
2.  Czy dokumenty gromadzone przez Spółkę w przypadku realizacji dostawy do klienta za pośrednictwem formy W. (kopia faktury, specyfikacja ładunku i potwierdzenie dostarczenia towaru do nabywcy, o których mowa w opisie stanu faktycznego) potwierdzają fakt wywozu towarów stanowiących WDT poza granice Polski do nabywcy w kraju UE i uprawniają tym samym Spółkę do zastosowania stawki 0% w odniesieniu do tej dostawy?
3.  Czy dokumenty gromadzone przez Spółkę w przypadku realizacji dostawy do klienta za pośrednictwem firmy U. (kopia faktury, specyfikacja ładunku i potwierdzenie dostarczenia towaru do nabywcy, o których mowa w opisie stanu faktycznego) potwierdzają fakt wywozu towarów stanowiących WDT poza granice Polski do nabywcy w kraju UE i uprawniają tym samym Spółkę do zastosowania stawki 0% w odniesieniu do tej dostawy?
4.  Czy dokumenty gromadzone przez Spółkę w przypadku realizacji transportu przez klienta własnym środkiem transportu (kopia faktury, specyfikacja ładunku i potwierdzenie odbioru towaru przez nabywcę w kraju UE poza Polską, o których mowa w opisie stanu faktycznego) potwierdzają fakt wywozu towarów stanowiących WDT poza granice Polski do nabywcy w kraju UE i uprawniają Spółkę do zastosowania stawki VAT 0% w odniesieniu do tej dostawy?

Zdanie Wnioskodawcy

1\. W każdym z przytoczonych wyżej przypadków dokumenty zgromadzone przez Spółkę jednoznacznie potwierdzają dokonanie przez nią wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, a w związku z tym Spółka jest uprawniona do zastosowania stawki VAT 0% w odniesieniu do tych transakcji. Wynika to z następujących argumentów.

Realizacja transportu przy pomocy firmy spedycyjnej

2\. Zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów (WDT) podlega opodatkowaniu według stawki VAT 0% pod warunkiem posiadania przez podatnika dokonującego dostawy dowodów potwierdzających wywiezienie towaru z Polski i dostarczenie do nabywcy na terytorium innego kraju członkowskiego UE.

3\. Dowodami tymi mogą być dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, jeśli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów do nabywcy w kraju UE poza terytorium Polski. Fakt posiadania przez Spółkę kopii faktury i specyfikacji ładunku - wymienionych w art. 42 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy o VAT - jest bezsporny. Pewne wątpliwości budzi natomiast dokument określony w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT. Przepis ten wskazuje na: „dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi)”.

W przepisach ustawy o VAT nie wskazano jakiego rodzaju dokumenty przewozowe są wymagane celem udokumentowania faktu dokonania WDT. Z przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1984 roku Prawo przewozowe (tj. Dz. U. z 2000 r., Nr 50, poz. 601, ze zm.) wynika również, że dokumenty przewozowe mogą mieć różną treść i formę. List przewozowy jest jednym z rodzajów dokumentów przewozowych, ale nie jest to jedyny rodzaj dokumentu przewozowego, gdyż Prawo przewozowe nie zawiera ścisłej definicji dokumentu przewozowego. Co więcej, list przewozowy - jak wynika z art. 38 ust. 2 Prawa przewozowego stanowi w istocie zapis istotnych warunków wykonania umowy przewozu. Nie musi on zawierać informacji dotyczących potwierdzenia dokonania przewozu. Tym samym dla celów analizowanego przepisu ustawy o VAT lepszym dowodem będzie innego rodzaju dokument przewozowy wystawiony przez przewoźnika lub spedytora, jeśli zawiera on wyraźną informację o dostarczeniu towaru do nabywcy na terytorium kraju UE innego niż Polska.

4\. Jeśli dokumenty wspomniane w przepisie art. 42 ust. 3 nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia towaru do nabywcy z kraju UE innego niż Polska, wówczas dowodami o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła WDT - w szczególności dokumenty dotyczące kosztów transportu, czy dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium Polski (art. 42 ust. 11 ustawy o VAT). Określenie w szczególności wskazuje jednoznacznie, że wymienione w tym przepisie rodzaje dokumentów są wyłącznie przykładowe. Dozwolone jest posłużenie się dowolnym dokumentem, byle tylko z jego treści wynikało, że towar został dostarczony na miejsca przeznaczenia - w kraju UE innym niż Polska.

5\. Co istotne, wszelkie regulacje art. 42 ustawy o VAT, które dotyczą warunków zastosowania stawki VAT 0% odwołują się do dokumentów, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, a nie np. do art. 42 ust. 3 ustawy o VAT. Ponadto z art. 42 ust.11 ustawy o VAT wynika jednoznacznie, że jeśli nawet dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT nie potwierdzają jednoznacznie dokonania dostawy na rzecz nabywcy z kraju UE innego niż Polska to możliwe jest posłużenie się innymi dokumentami - byle jednoznacznie wynikał z nich fakt dokonania wspomnianej dostawy. Taka sytuacja może wystąpić np. wówczas, gdy brak jest któregokolwiek z dokumentów wymienionych w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT np. dokumentu przewozowego. Wówczas możliwe jest posłużenie się jakimkolwiek innym dokumentem - byle on spełniał swą rolę (potwierdzenia dokonania dostawy na rzecz podmiotu z kraju UE innego niż Polska). Jak zatem wyraźnie wskazano w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, wymienione tam dokumenty są (czy też mogą być) dokumentami o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT (a więc samoistnie potwierdzającymi fakt dokonania WDT - bez względu na fakt posiadania czy też nie dokumentów wymienionych w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT).

Gdyby celem ustawodawcy było nałożenie wymogu posiadania przez podatników wszystkich dokumentów o których mowa w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, wówczas dałby temu jednoznaczny wyraz. Wobec braku takiego wymogu niewątpliwie posiadanie wszystkich wymienionych w tym przepisie dokumentów nie jest wymagane dla udokumentowania WDT - ale jeśli brak któregokolwiek z nich, to wówczas konieczne jest posiadanie dodatkowych dokumentów byle potwierdzały one fakt dokonania WDT.

6\. Całościowa interpretacja przepisów art. 42 ustawy o VAT wskazuje, że udokumentowanie faktu dokonania WDT możliwe jest w dowolnej formie. Istotna jest treść dokumentów i ich walor dowodowy, a nie forma czy rodzaj (nazwa, tytuł) dokumentów. Ten oczywisty sposób interpretacji analizowanej kwestii znajduje potwierdzenie w utrwalonej linii orzeczniczej polskich sądów administracyjnych.

7\. Przykładowo w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 12 stycznia 2009 r. (I SA/Bd 678/08) wskazano: „Obowiązkowym minimum dla udokumentowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru jest posiadanie przez podatnika kopii faktury wraz ze specyfikacją towaru, jednakże trzeba mieć na uwadze, że ten ostatni dokument nie musi być sporządzony oddzielnie od faktury. Jeśli faktura zawiera treść wypełniającą w istocie znamiona specyfikacji, należy uznać, że podatnik posiada specyfikację. Pozostałe warunki służą wykazaniu dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym, niż terytorium kraju towaru. Katalog dowodów potwierdzających dostawę jest tu otwarty”.

8\. Analogiczne stanowisko odnajdujemy także w wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 lutego 2009 r. (III SA/Wa 1909/08), w którym wskazano m.in.: „Dowodami, tego że dane towary stanowiły przedmiot wewnątrzwspólnotowej dostawy są dokumenty, które łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Ponadto, dla udowodnienia faktu wywozu towarów objętych wewnątrzwspólnotową dostawą towarów za granicę, istotne znaczenie ma treść dokumentów wymienionych w art. 42 ust. 3 i 4 ustawy z 2004 r. o podatku od towarów i usług, a nie ich liczba”. W innym wyroku WSA w Warszawie - z 27 września 2007 r. (III SA/Wa 1210/07) - wskazano natomiast: „Jeżeli podatnik nie jest w stanie zgromadzić dokumentów wymienionych w katalogu podstawowym, powinien mieć prawo zastosowania dowodów pomocniczych, określonych w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, w celu skorzystania ze stawki zero przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów”. Podobne stwierdzenia odnaleźć można także w orzeczeniu z 11 kwietnia 2008 r. WSA w Warszawie (III SA/Wa 155/08), czy w orzeczeniu WSA w Warszawie z 6 maja 2008 r. (III SA/Wa 147/08).

9\. Interpretując regulacje dotyczące stawki VAT dla WDT należy pamiętać o kluczowej kwestii. Zgodnie z nadrzędnymi w stosunku do polskich regulacji przepisami dyrektyw wspólnotowych (obecnie jest to Dyrektywa 2006/112/WE, a wcześniej była to tzw. VI Dyrektywa VAT (77/388/EWG) regulacje obu były w analizowanym zakresie analogiczne) zasadą jest zastosowanie do WDT stawki 0% (w Dyrektywach mowa jest o zwolnieniu z prawem do odliczenia - co jest odpowiednikiem stosowanej w Polsce stawki 0%). Kwestia ta jest regulowana obecnie w art. 138 Dyrektywy 2006/112/WE. Wprawdzie Państwa Członkowskie mają możliwość wprowadzenia warunków, na jakich zwolnienie (stawka 0%) będzie stosowane, ale muszą tego dokonać w zgodzie z zasadą proporcjonalności. Wynika to jednoznacznie z art. 131 Dyrektywy 2006/112/WE - który jest przepisem wspólnym dla wszystkich zwolnień. Wskazano tam: „Zwolnienia przewidziane w rozdziałach 2 - 9 stosuje się bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych i na warunkach ustalanych przez państwa członkowskie w celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tych zwolnień oraz zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania i nadużyć”.

10\. Cytowany wyżej fragment Dyrektywy był przedmiotem interpretacji w kilku orzeczeniach Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, który chociaż przyznaje, że państwa członkowskie mogą żądać spełnienia określonych warunków do celów stosowania stawki VAT 0 proc. w WDT, to jednak stwierdza, że te warunki nie mogą wykraczać poza to, co jest konieczne do zagwarantowania sprawnego funkcjonowania systemu i ograniczania oszustw podatkowych (sprawa Teleos i inni, C-409/04). Co więcej, zdaniem ETS, jeśli fakt dokonania WDT jest bezsporny, to prawo do stawki VAT 0 proc. nie powinno być kwestionowane, nawet jeśli sprzedawca pominął pewne względy formalne (sprawa Albert Collee, C-146/05). Pierwszy z przywołanych wyroków ETS dotyczy wspomnianej już zasady proporcjonalności wynikającej z prawa wspólnotowego, dotyczącej sposobu implementacji prawa wspólnotowego wyrażonego w dyrektywach do krajowego porządku prawnego. Zakłada ona, że podjęte środki prawne muszą być współmierne (konieczne i proporcjonalne do wagi zagadnienia), w zakresie celu, jaki prawodawca chce osiągnąć. Przepisy muszą być więc sformułowane w ten sposób, aby nie przekraczały zakresu niezbędnego do osiągnięcia określonego celu. Innymi słowy - „Zasada proporcjonalności wymaga, by władze publiczne - zarówno na poziomie wspólnotowym, jak i krajowym nie nakładały na obywateli (przedsiębiorców) unijnych innych obowiązków niż te, które są niezbędne do osiągnięcia zamierzonego celu, wyznaczonego przez interes publiczny. Tak ujmowana zasada proporcjonalności zapewnia jednostce gwarancję, iż przysługujące jej na mocy przepisów prawa wspólnotowego uprawnienia nie będą nadmiernie ograniczane” (D. Miąsik \[w:\] Stosowanie prawa Unii Europejskiej przez sądy, op. cit., s. 206 - 207). Jeśli dokumenty zgromadzone przez polskiego podatnika jednoznacznie potwierdzają fakt dokonania WDT, niezależnie od formy i rodzaju tych dokumentów, to byłoby niezgodne z zasadą proporcjonalności, aby wymagać innych dokumentów określonego rodzaju i formy - tylko dlatego że zebrane przez podatnika dokumenty są innego rodzaju i formy. Stawianie takich wymagań byłoby całkowicie niecelowe z punktu widzenia właśnie zasady proporcjonalności skoro dowody zebrane przez podatnika potwierdzają już fakt rzeczywistego dokonania WDT.

11\. Wymaganie od podatnika posiadania dokumentów o określonej formie i określonego rodzaju, w sytuacji, gdy zgromadzone przez niego dokumenty potwierdzają fakt dokonania WDT, stałoby również w sprzeczności z zasadą neutralności VAT dla podatników - jedną z kluczowych zasad systemu VAT. Oznaczałoby to bowiem, że transakcja która jest bezsprzecznie transakcją wewnątrzwspólnotową byłaby opodatkowana tak jak transakcja krajowa, a ciężar podatku spocząłby na krajowym sprzedawcy podatniku VAT. Taka sytuacja jest całkowicie niedopuszczalna w świetle zasad systemu VAT obowiązujących w całej UE.

12\. Powyżej wspomniane stanowisko ETS jest w pełni akceptowane i przywoływane przez polskie sądy administracyjne. WSA w Kielcach w wyroku z 8 maja 2008 r. (I SA/Ke 114/08) jasno stwierdził, że skoro podstawowym celem unijnych regulacji dotyczących transakcji wewnątrzwspólnotowych jest faktyczne przeniesienie opodatkowania do kraju konsumpcji oraz zachowanie konkurencyjności przedsiębiorców z różnych państw, to polskie przepisy należy odczytywać jako wymóg, aby podatnik miał dowód, który wyłącznie swoją treścią, a nie formą, potwierdza wewnątrzwspólnotowy charakter transakcji.

13\. Warto również wskazać na wyrok NSA z 13 maja 2008 r. (I FSK 611/07). Stwierdził on, że warunki stosowania zerowej stawki przy WNT określa ustawodawstwo wewnętrzne państw Wspólnoty, lecz nie mogą one wykraczać poza to, co jest niezbędne do zapewnienia prawidłowego poboru podatku i unikania oszustw podatkowych. Rozwiązania krajowe nie mogą więc godzić w zasadę neutralności podatkowej, zwłaszcza gdy fakt dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej jest bezsporny.

14\. W wyroku NSA z 20 stycznia 2009 r. (I FSK 1500/08), wskazano natomiast, że jeżeli faktycznie doszło do WDT, tj. nastąpił wywóz towarów do innego kraju UE, sam brak dokumentów nie może wywoływać żadnych negatywnych skutków dla podatnika. Obciążenia podatkowe spowodowane niedopełnieniem wymogów formalnych naruszałyby zasadę neutralności VAT oraz jednokrotnego opodatkowania. W wyroku tym wskazano także: „Wynikająca z art. 42 ust. 1 u.p.t.u stawka 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów nie jest stawką preferencyjna lecz w istocie stanowi realizację zasady wynikającej z art. 28c(A) VI Dyrektywy”. Podobne wnioski płyną z wyroku NSA z 5 lutego 2009 r. (I FSK 1882/07).

15\. W świetle powyższych argumentów należy podsumować, że dokumenty gromadzone przez Spółkę winny być oceniane pod kątem ich treści i weryfikowane z punktu widzenia tego, czy łącznie potwierdzają fakt dokonania WDT. Weryfikacja ta zmierza do oceny, czy rzeczywiście doszło do WDT w przypadku dostaw realizowanych przez Spółkę. Jeśli jest to potwierdzone dokumentami, które Spółka gromadzi, to wówczas konieczne jest zastosowanie stawki 0% - choćby nawet zgromadzone dokumenty nie spełniały literalnie wszystkich wymogów określonych ustawowo. Nie ma znaczenia forma i rodzaj dokumentów gromadzonych przez Spółkę.

Ocena dokumentów gromadzonych przez Spółkę w przypadku spedytorów

16\. W przypadku organizowania dostaw za pośrednictwem spedytorów Spółka posiada fakturę sprzedaży i specyfikację wysyłanych towarów. Ponadto otrzymuje od spedytora dokument stanowiący potwierdzenie dokonania dostawy na rzecz odbiorcy w kraju UE innym niż Polska. Przykładowo w piśmie z dnia 18 listopada 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Poznań-Jeżyce (nr TP/443-77/05) wskazała w odniesieniu do przesyłek realizowanych przez R., że wystawiane przez ten podmiot potwierdzenia dostarczenia towaru stanowią dokument przewozowy o jakim mowa w analizowanych regulacjach. Trzeba podkreślić, że taki dokument stanowi jeszcze bardziej przekonujący środek dowodowy, niż potwierdzenie odbioru przesyłki przez nabywcę. Jest on bowiem wystawiany przez podmiot niezależny od stron transakcji gwarantuje to zatem rzetelność takiego potwierdzenia.

Prezentowane tu stanowisko znajduje także potwierdzenie w interpretacjach organów podatkowych. Jako przykład można podać interpretację Dyrektora IS w Bydgoszczy z 18 sierpnia 2009 r. (ITPP2/443-460/09/EŁ), w której czytamy:

„W świetle powyższego nieposiadanie przez Wnioskodawcę listu przewozowego nie pozbawia go prawa do zastosowania stawki podatku w wysokości 0%. Istotne jest bowiem, ażeby podatnik posiadał dokument wystawiony i podpisany przez przewoźnika, który dokonał przewozu towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy. W tym przypadku będzie to oświadczenie od przewoźnika o dostarczeniu towaru unijnemu kontrahentowi, ze wskazaniem danych pozwalających na identyfikację towaru.

Stwierdzić zatem należy, iż wystawione przez przewoźnika zaświadczenie, które zawiera łączną wagę i ilości sztuk opakowań, co pozwała na potwierdzenie tożsamości towaru (dane pokrywają się z danymi ze specyfikacji załączonej do faktury), może być uznane za dokument potwierdzający wewnątrzwspólnotową dostawę towarów zgodnie z art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Za dokument przewozowy, o którym mowa w ww. przepisie, nie może być uznane oświadczenie kontrahenta, jako niezawierające danych do uznania go za list przewozowy. Jednak będzie ono pełniło rolę pomocniczą (dokumentu uzupełniającego, o którym mowa w art. 42 ust. 11 ustawy), jednoznacznie potwierdzającego dostarczenie towaru przez spedytora (przewoźnika).

17\. Nawet gdyby jednak nieprawidłowo przyjąć, że wspomniany wyżej dokument -potwierdzenie dokonania dostawy - nie jest dokumentem przewozowym (trudno to sobie jednak wyobrazić, skoro jest wystawiony przez przewoźnika i dotyczy konkretnej umowy przewozu), to należy mieć na uwadze, że z dokumentu tego jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone odbiorcy w innym kraju UE. Powiązanie z dokonaną sprzedażą jest oczywiste, a zatem z tego dokumentu w powiązaniu z kopią faktury i ze specyfikacją ładunku (dowód wydania z magazynu Spółki do transportu) wynika, że dokonana sprzedaż stanowi WDT, a zatem musi być opodatkowana stawką 0%.

18\. Należy także podkreślić, że w przypadku transakcji realizowanych przez Spółkę nie ma wątpliwości co do faktycznego dokonania WDT, nie zachodzą również okoliczności które mogłyby sugerować powstanie jakichkolwiek nadużyć. Wszelkie dostawy realizowane przez Spółkę w opisany sposób są akceptowane przez odbiorców, którzy dokonują za nie zapłaty. Ponadto Spółka otrzymuje od przewoźników z którymi współpracuje faktury za wykonane usługi przewozu - odnoszące się do dokumentów potwierdzających doręczenie przesyłek do odbiorców. Okoliczności te potwierdzają rzeczywisty charakter dokonywanych transakcji, nie zachodzi ryzyko uszczuplenia należności budżetowych, a zatem sprzeczne z zasadą proporcjonalności i zasadą neutralności podatku VAT byłoby wymaganie od Spółki, aby gromadziła jakiekolwiek dodatkowe dokumenty dla możliwości zastosowania stawki VAT 0%.

Pytanie nr 1 — przesyłki realizowane za pośrednictwem R.

19\. W tym zakresie mają zastosowanie wszelkie uwagi zaprezentowane powyżej. Gromadzone przez Spółkę dokumenty - kopia faktury sprzedaży, specyfikacja ładunku wydawanego do transportu oraz potwierdzenie dostarczenia towaru do odbiorcy na terytorium UE poza terytorium Polski są ze sobą ściśle powiązane i łącznie wskazują jednoznacznie na to, iż dokonana transakcja ma charakter WDT, a zatem powinna zostać opodatkowana stawką VAT 0%.

Pytanie nr 2 — przesyłki realizowane za pośrednictwem W.

20\. Uwagi zawarte powyżej mają tu analogiczne zastosowanie.

Pytanie nr 3 — Przesyłki realizowane za pośrednictwem U.

21\. Również w tym zakresie mają zastosowanie powyższe uwagi. Występuje tu jednak jedna różnica - nie mająca znaczenia z punktu widzenia skutków podatkowych. Spółka otrzymuje potwierdzenie wykonania umowy przewozu od U. w postaci elektronicznej, w formie e-maila. Jest to związane ze sposobem działania tego spedytora na całym świecie. Zatrudniani przez niego doręczyciele kurierzy posługują się elektronicznymi terminalami, za pomocą których m.in. adresat (lub jego przedstawiciel) potwierdza własnoręcznym podpisem odbiór przesyłki. Dokument generowany w formie elektronicznej pochodzi bezpośrednio od przewoźnika – U. i jest on tworzony w oparciu o raporty wynikające z terminali, którymi posługują się kurierzy tego spedytora. Są to zatem oryginalne dokumenty, których treść odpowiada wymaganiom stawianym przez ustawę o VAT dla udokumentowania WDT. Tym samym fakt, że dokumenty te mają formę elektroniczną jest bez znaczenia i w pełni uprawnione jest stosowanie stawki VAT 0% przez Spółkę pod warunkiem posiadania faktury, specyfikacji ładunku i wydruku potwierdzenia wygenerowanego i przesłanego Spółce przez U.

22\. Należy podkreślić, że kwestia dopuszczalności stosowania kopii i dokumentów elektronicznych dla potwierdzenia faktycznego dokonania WDT była wielokrotnie przedmiotem analizy sądów administracyjnych. Stanowisko sądów jest jednoznaczne – w związku z tym iż przepisy ustawy o VAT nie nakładają jakiekolwiek specyficznej formy w odniesieniu do dokumentów potwierdzających WDT, to możliwe jest posługiwanie się kopiami dokumentów, czy ich wersjami elektronicznymi. Potwierdzenie tego stanowiska znajdujemy np. w wyroku WSA w Warszawie z 11 kwietnia 2008 r. (III SA/Wa 155/08): „Sam fakt, że podatnik przedstawia kopię dokumentu przewozowego zamiast oryginału, nie może być samodzielnym powodem kwestionowania, że doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów”. Podobnie stwierdził WSA w Warszawie w cytowanym już wyroku z 27 września 2007 r. (III SA/Wa 1210/07): ‚„Nie ma również podstaw do odmawiania mocy dowodowej dokumentowi w formie elektronicznej lub przesłanemu faksem”. Identyczne stanowisko zajął w tej sprawie także WSA w Warszawie w wyroku z 12 lutego 2009 r. (III SA/Wa 1909/08). Jak wynika również z wyroku WSA w Warszawie z 25 lutego 2008 r. (III SA/Wa 2140/07), nie ma wymogu, aby dokumenty potwierdzające wewnątrzwspólnotowy charakter transakcji miały formę papierową. Identyczny pogląd wyraził NSA w wyroku z 5 lutego 2009 r. (I FSK 1882/07).

Odbiór towarów i wywóz z Polski realizowane przez nabywcę

23\. W przypadku wywozu towarów w ramach WDT przez nabywcę jego własnym środkiem transportu, zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy o VAT, obok kopii faktury sprzedaży i specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku, dostawca zamiast dokumentu przewozowego o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT - dla udokumentowania prawa do zastosowania stawki VAT 0% - obowiązany jest posiadać dokument zawierający (co najmniej) następujące dane:

*   imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby lub miejsca zamieszkania podatnika dokonującego WDT oraz nabywcy tych towarów,

*   adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby lub miejsca zamieszkania nabywcy,

*   określenie towarów i ich ilości,

*   potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt 1 lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju,

*   rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary.

24\. Dokument jaki otrzymuje Spółka od kontrahenta w takiej sytuacji zawiera wszelkie dane z wymienionych powyżej. Ponadto Spółka posiada kopię faktury sprzedaży i specyfikację ładunku wydanego do transportu z magazynu. Dokumenty te niewątpliwie jednoznacznie potwierdzają, że dokonano WDT na rzecz kontrahenta, a zatem posiadając je Spółka jest uprawniona do skorzystania ze stawki 0% dla WDT.

Uwaga dodatkowa

25\. Pragniemy podkreślić, że Spółka ma świadomość, że wszelkie orzeczenia i interpretacje przywoływane w niniejszym piśmie zostały wydane w konkretnych sprawach i mają bezpośrednie zastosowanie tylko w tamtych sprawach. Jednak dotyczą one zagadnienia identycznego jak problem prawny przedstawiony przez Spółkę w niniejszym wniosku i zostały przywołane dla zobrazowania istniejącej utrwalonej linii orzecznictwa w analizowanym zakresie. Spółka nie oczekuje, że organ podatkowy wyda interpretację na podstawie przywołanych orzeczeń. Jest dla niej oczywiste, że jedyną podstawą do wydania interpretacji mogą być przepisy powszechnie obowiązującego prawa - czyli w szczególności ustawy o VAT. Jednak Spółka oczekuje, że przy wydawaniu interpretacji organ podatkowy weźmie pod uwagę sposób interpretacji analizowanych przepisów dokonywany przez sądy administracyjne i zastosuje go, lub wskaże z jakich względów nie uznaje go za właściwy - tak by Spółka w ewentualnej skardze do sądu administracyjnego mogła odwołać się do konkretnych argumentów organu podatkowego przeciwko stanowiskom sądów administracyjnych. Obowiązek uwzględnienia dorobku orzecznictwa przy wydawaniu wiążących interpretacji prawa podatkowego wynika jednoznacznie z przepisów Ordynacji podatkowej (w szczególności z art. 14a i 14e § 1), co znajduje potwierdzenie w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych - przykładowo orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2009 r. (III SA/Wa 1916/08).

W związku z powyższym uprzejmie prosimy o potwierdzenie prawidłowości stanowiska zaprezentowanego przez Spółkę.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem, że:

1.  podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, i podał ten numer oraz swój numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10, na fakturze stwierdzającej dostawę towarów;
2.  podatnik przed upływem terminu do złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.

Według art. 42 ust. 3 dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2 są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:

1.  dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
2.  kopia faktury dostawy,
3.  specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku,
4.  (uchylony)

\- z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.

W ustępie 4 tegoż artykułu mowa jest o sytuacji, kiedy to sam nabywca lub dostawca bezpośrednio dokonują wywozu towarów, przy użyciu własnego środka transportu. Powinni oni, oprócz dokumentów, o których mowa w ust. 3 pkt 2 i 3, posiadać dokument zawierający co najmniej:

1.  imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby lub miejsca zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz nabywcy tych towarów;
2.  adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby lub miejsca zamieszkania nabywcy;
3.  określenie towarów i ich ilości;
4.  potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt 1 lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
5.  rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary, lub numer lotu - w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu lotniczego.

Stosownie do art. 42 ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług, w przypadku, gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3 - 5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:

1.  korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
2.  dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
3.  dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny – dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania.

Z powyższych przepisów wynika, iż regulacje dotyczące dokumentowania wywozu towarów przy wykonaniu wewnątrzwspólnotowej dostawie akcentują charakter dowodowy wskazanych w nich dokumentów. Zauważyć należy, iż dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy, potwierdzać mają w sposób jednoznaczny zarówno tożsamość towarów będących przedmiotem transakcji i wywozu, podmioty będące stronami wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, jak również fakt dokonania wywozu towarów. Z tego względu nie mogą one zostać zastąpione innymi dokumentami.

Z uwagi na fakt, iż ustawa o podatku od towarów i usług nie precyzuje, jaki konkretnie dokument przewozowy jest wymagany, jak i nie zawiera definicji „dokumentu przewozowego”, ustawodawca nie zawarł w przepisach tej ustawy szczególnych unormowań, którym miałyby podlegać dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3.

Do międzynarodowego transportu drogowego stosuje się przepisy Konwencji o Umowie Międzynarodowego Przewozu Drogowego Towarów (CMR) sporządzonej w Genewie w dniu 19 maja 1956 r., ratyfikowanej także przez Polskę w 1962 r. (Dz. U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238 ze zm.), zwanej dalej konwencją CMR. Zgodnie z art. 4 Konwencji CMR dowodem zawarcia umowy przewozu jest list przewozowy, przy czym jego brak lub nieprawidłowość nie wpływa na istnienie ani ważność umowy przewozu, która mimo to podlega przepisom konwencji CMR.

Tym samym nieuprawnione jest utożsamianie pojęcia dokumentu przewozowego z art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy tylko i wyłącznie z listem przewozowym. Zatem dokumentem przewozowym może być każdy dokument otrzymany od przewoźnika (spedytora), podpisany przez niego osobiście, potwierdzający powierzenie przewoźnikowi lub spedytorowi przewozu lub spedycji towaru, zgodnego ze specyfikacją i fakturą, z którego jednoznacznie wynika, że towary będące przedmiotem dostawy zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia (do nabywcy) na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.

Jednocześnie ustawodawca stworzył możliwość „dodatkowego” udowodnienia dokonania transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w sytuacji, gdy posiadane przez podatnika dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 3 - 5 ustawy o podatku od towarów i usług, nie dają jednoznacznego potwierdzenia wywozu towarów z terytorium kraju i dostarczenia ich do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju. W takim bowiem przypadku dowodami mogą być również inne dokumenty, przykładowo wymienione w art. 42 ust. 11 ww. ustawy, które pełnią funkcję dokumentów uzupełniających.

Istotne jest posiadanie dokumentu wystawionego i podpisanego przez przewoźnika, który łącznie z kopią faktury, specyfikacją poszczególnych sztuk ładunku, dokumentem potwierdzającym przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju oraz dokumentami pomocniczymi wymienionymi w ust. 11 ( których katalog jest otwarty), posiadają moc dowodową potwierdzającą wykonanie czynności wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Jeśli dostawca posiada wszystkie dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3, które jednoznacznie potwierdzają fakt dostarczenia towaru na terytorium innego państwa członkowskiego, wówczas z mocy prawa dostawcy przysługuje prawo do zastosowania stawki 0%. Jeżeli jednak dokumenty te nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia towarów do kontrahenta wspólnotowego dopuszczalne jest, ale tylko w charakterze dowodów uzupełniających, powołanie się na inne dokumenty (przykładowo wskazane w ust. 11 powołanym wyżej artykule) celem nie budzącego wątpliwości potwierdzenia tego faktu.

Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca dostarcza towary do nabywcy przy pomocy firm spedycyjnych (U., W., albo R.), albo transportowane są przez nabywcę własnym transportem. W każdym przypadku Spółka gromadzi takie dokumenty jak kopia faktury sprzedaży (zawierająca specyfikację sprzedawanych towarów) oraz specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku (dowód wydania towarów z magazynu). Dokument przewozowy, otrzymywany za każdym razem od firm spedytorskich i firmy przewozowej, zawiera potwierdzenie doręczenia przesyłki do nabywcy na terytorium innego kraju UE przez niezależny podmiot. Dokument zawiera informacje dotyczące konkretnego transportu towarów oraz zawiera referencje do danej transakcji sprzedaży (czy to poprzez odniesienie do specyfikacji ładunku, czy do daty dokonania transakcji. W przypadku mniejszych przesyłek wystawiane jest potwierdzenie dostarczenia towaru zamiast listu przewozowego CMR.

W sytuacji, gdy nabywca sam odbiera przesyłkę z magazynu Spółki, wówczas otrzymuje on od dostawcy formularz oświadczenia, które po przywozie przesyłki na miejsce przeznaczenia w kraju UE innym niż Polska wypełnia i przesyła Spółce. W oświadczeniu tym znajdują się następujące informacje:

*   nazwa oraz adres siedziby Spółki (dokonującego dostawy),

*   nazwa i adres nabywcy (stanowiący jednocześnie adres pod który przewiezione są towary,),

*   powołanie numeru faktury sprzedaży oraz określenie rodzaju i ilości przewożonych towarów,

*   oświadczenie nabywcy (podpisane przez przedstawiciela tego podmiotu) o dostarczeniu towarów na wskazane miejsce na terytorium kraju UE innego niż Polska,

*   imię i nazwisko kierowcy realizującego transport

*   rodzaj (np. samochód) i numer rejestracyjny środka transportu, którym realizowany był przewóz.

Analiza regulacji dotyczących transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy pozwala na wskazanie dwóch podstawowych warunków, od spełnienia których uzależnione jest potraktowanie danej czynności jako dostawy wewnątrzwspólnotowej. Pierwszy z tych warunków dotyczy aspektu prawnego transakcji – jego spełnienie ma gwarantować, że czynność ta zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w państwie przeznaczenia i zostanie tam faktycznie opodatkowana. Drugi z warunków dotyczy aspektu faktycznego transakcji – jego spełnienie pozwala na przyjęcie, że faktycznie nastąpił wywóz towarów z kraju i jego transport (przemieszczenie) do innego państwa członkowskiego.

Drugi z warunków o którym mowa wyżej, od którego spełnienia zależy potraktowanie danej dostawy jako dostawy wewnątrzwspólnotowej, dotyczy udokumentowania faktu wywozu towaru oraz dostarczenia go w ramach dostawy w państwie przeznaczenia. Powyższy warunek został określony wprost w cyt. wyżej art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Biorąc pod uwagę powyższe tut. Organ stoi na stanowisku, iż dokumentem przewozowym, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy, może być każdy dokument otrzymany od przewoźnika (spedytora), z którego jednoznacznie wynika, że towary będące przedmiotem dostawy zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Dokumentem tym może być więc zarówno tradycyjny list przewozowy, jak i każdy inny dokument spełniający warunki formalne i potwierdzający dokonanie dostawy towaru do nabywcy.

Reasumując, stwierdzić należy, że posiadane przez Wnioskodawcę dokumenty, w ocenie tut. Organu, stanowią podstawę do uznania, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego. Tym samym Wnioskodawca, w przedstawionym stanie faktycznym ma prawo do zastosowania 0% stawki podatku VAT, zgodnie z art. 42 ust.1 ustawy.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.