Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.677.2025.2.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-03
Teza: Powstanie przychodu z tytułu uregulowania pożyczki poprzez
świadczenie w miejsce wykonania (datio in solutum).
Słowa kluczowe: pożyczka
spółki-spółka jawna
wspólnik
świadczenie-świadczenie w miejsce wypełnienia (Datio in
solutum)
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.-Definicja, przychody należne.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.-Odpłatne zbycie składników majątku.
1

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Pozarolnicza działalność gospodarcza.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 2e
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 2f

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił
    go Pan pismem z 24 września 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (pożyczkodawca) udzieliła Panu i drugiemu
    wspólnikowi spółki jawnej pożyczek w równych kwotach. Spółka jawna posiadająca tylko
    owych dwóch wspólników prowadzi zorganizowane przedsiębiorstwo (nieruchomości,
    środki trwałe, itd.). Ponieważ pożyczkobiorcy nie są w stanie spłacić pożyczek, chcą
    zawrzeć z pożyczkodawcą umowę datio in solutum, na podstawie której w miejsce spłaty
    pożyczek wraz z odsetkami jako wspólnicy spółki jawnej przeniosą na pożyczkodawcę
    własność zorganizowanego przedsiębiorstwa. Strony przyjmują, że suma kwot pożyczek
    wraz z odsetkami jest równa wartości rynkowej przedsiębiorstwa.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Posiada Pan nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej w myśl art. 3 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
    podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.).
    Spółka jawna powstała w 1991 r.
    Jest Pan wspólnikiem spółki jawnej od 1993 r.
    Spółka jawna jest transparentna podatkowo.
    Pożyczkę zawarł Pan nie jako wspólnik spółki jawnej.
    Pożyczka została udzielona w styczniu 2025 r.
    W ramach datio in solutum zostanie przeniesione przez Pana i drugiego wspólnika
                                1przedsiębiorstwo spółki jawnej w rozumieniu art. 55 k.c.
    Cel pożyczki nie został określony.
    Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
      1. Przy uwzględnieniu art. 14 ust. 3 pkt 1) ustawy o PIT, czy przeniesienie własności
        całego przedsiębiorstwa spółki jawnej na pożyczkodawcę w zamian za uregulowanie
        długu z tytułu pożyczki (datio in solutum) spowoduje powstanie u Pana przychodu?
      2. Jeśli przeniesienie własności całego przedsiębiorstwa spółki jawnej na
        pożyczkodawcę w zamian za uregulowanie długu z tytułu pożyczki (datio in solutum)
        spowoduje powstanie u Pana przychodu, to jak należy ustalić wysokość tego
        przychodu oraz koszty uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia przedsiębiorstwa,
        mając na względzie, że określone w art. 22 ust. 1d pkt 3) w zw. z art. 22h ust. 1 pkt

                                                      11) ustawy o PIT odpisy amortyzacyjne nie dotyczą przedsiębiorstwa w ujęciu art. 55
        k.c., którego wartość nie stanowi sumy poszczególnych jego środków trwałych oraz
        wartości niematerialnych?
    Przedmiotem tej interpretacji jest udzielenie odpowiedzi na pytanie nr 1. W pozostałym
    zakresie zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pana stanowisko w sprawie (przedstawione w uzupełnieniu wniosku)
    Przeniesienie własności całego przedsiębiorstwa spółki jawnej na pożyczkodawcę w
    zamian za uregulowanie długu z tytułu pożyczki (datio in solutum) nie spowoduje
    powstania u Pana przychodu. Jest Pan wspólnikiem tylko spółki jawnej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w części dotyczącej pytania nr 1, jest
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z ogólną zasadą powszechności opodatkowania sformułowaną w art. 9 ust. 1
    ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Umowa pożyczki uregulowana została w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).
    Stosownie do treści art. 720 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność
      biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a
      biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego
      samego gatunku i tej samej jakości.
    Biorąc pod uwagę cytowany przepis należy stwierdzić, że na gruncie Kodeksu cywilnego
    umowa pożyczki jest umową nieodpłatną. Niemniej jednak umowa ta może mieć
    charakter odpłatny. Odpłatność można ustalić w różny sposób, np. w postaci
    oprocentowania wyrażonego w pieniądzu, przeniesienia własności rzeczy oznaczonych co
    do tożsamości, zezwolenia na korzystanie z rzeczy, udziału w zysku osiągniętym przez
    pożyczkobiorcę.
    W tej sprawie spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (pożyczkodawca) udzieliła Panu i
    drugiemu wspólnikowi spółki jawnej pożyczek w równych kwotach. Ponieważ
    pożyczkobiorcy nie są w stanie spłacić pożyczek, chcą zawrzeć z pożyczkodawcą umowę
    datio in solutum, na podstawie której w miejsce spłaty pożyczek wraz z odsetkami jako
    wspólnicy spółki jawnej przeniosą na pożyczkodawcę własność zorganizowanego
                        1przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55 Kodeksu cywilnego. Strony przyjmują, że suma
    kwot pożyczek wraz z odsetkami jest równa wartości rynkowej przedsiębiorstwa.
    Wymaga podkreślenia, że bez znaczenia jest, czy podatnik dokonuje zbycia
    przedsiębiorstwa w drodze sprzedaży, zamiany, czy też – jak ma to miejsce w tej sprawie –
    przeniesie własność przedsiębiorstwa na pożyczkodawcę w celu zwolnienia się z długu,
    czyli spłaty zaciągniętej pożyczki. Skutek prawny świadczenia zamiast wykonania
    pierwotnej umowy w Pana przypadku prowadzi do wygaśnięcia pierwotnego
    zobowiązania wynikającego z umowy pożyczki, ale także powoduje przejście własności
    przedsiębiorstwa na pożyczkodawcę.
    Zgodnie z art. 453 ustawy Kodeks cywilny:

      Jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się ze zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela inne
      świadczenie, zobowiązanie wygasa. Jednakże gdy przedmiot świadczenia ma wady,
      dłużnik obowiązany jest do rękojmi według przepisów o rękojmi przy sprzedaży.
    Datio in solutum jest zastępczą – acz uzgodnioną przez strony – formą spełnienia
    zobowiązania (spłaty długu). Dochodzi tu zatem do specyficznego porozumienia między
    stronami, którego treścią jest uznanie się przez wierzyciela za zaspokojonego, pomimo że
    świadczenie dłużnika nie odpowiada treści zobowiązania. Ponieważ spełnienie
    świadczenia zastępczego (określanego także jako wtórne, zamienne, nowe, subsydiarne)
    prowadzi za zgodą wierzyciela do zwolnienia dłużnika z długu, to wraz z wygaśnięciem
    roszczenia wierzyciela wskutek spełnienia tego świadczenia wygasają również akcesoryjne
    zabezpieczenia o charakterze osobistym i rzeczowym.
    Świadczenie w miejsce wypełnienia (datio in solutum) zachodzi więc wówczas, gdy dłużnik
    zamiast świadczenia, które powinien spełnić zgodnie z treścią zobowiązania, oferuje
    wierzycielowi inne świadczenie, a wierzyciel je przyjmuje. Innymi słowy dłużnik, za zgodą
    wierzyciela, w celu zwolnienia się ze zobowiązania spełnia świadczenie inne niż wynikające
    z pierwotnie zawartej umowy.
    Celem datio in solutum jest zatem wygaśnięcie istniejących pomiędzy stronami
    zobowiązań poprzez spełnienie przez dłużnika świadczenia innego niż określone w treści
    pierwotnej umowy. Zobowiązanie wówczas wygasa tak, jakby wygasło przez zwykłe
    wykonanie (np. przez zapłatę uzgodnionej pierwotnie kwoty), przy czym konieczną
    przesłanką wygaśnięcia zobowiązania – poza umową stron – jest rzeczywiste dokonanie
    świadczenia przez dłużnika.
    Analiza powyższych regulacji uprawnia do wniosku, że w Pana przypadku w momencie
    przeniesienia własności przedsiębiorstwa na pożyczkodawcę w zamian za wygaśnięcie
    zobowiązania do spłaty zaciągniętej pożyczki, nastąpi zmiana jego właściciela.
    Bezspornym jest więc, że w wyniku zawartej umowy datio in solutum dojdzie do zmiany
    właściciela przedsiębiorstwa, czyli przeniesienia prawa jego własności a czynność ta ma
    konkretny wymiar finansowy. Umowa datio in solutum nie może służyć unikaniu
    opodatkowania, gdyż prowadziłaby do nierównego traktowania podatników.
    Nieuzasadnione jest różnicowanie sytuacji prawnopodatkowej podatnika, który najpierw
    dokonał zbycia przedsiębiorstwa, a następnie za otrzymaną faktycznie kwotę dokonał
    spłaty zadłużenia z tytułu zaciągniętej pożyczki od sytuacji osoby, która dokonała zbycia
    przedsiębiorstwa w ramach datio in solutum. Zarówno bowiem w jednym i w drugim
    przypadku osiągnięty zostaje ten sam efekt ekonomiczny.
    Jeżeli w wyniku spełnienia świadczenia dłużnik przenosi w celu zwolnienia się z
    zobowiązania na rzecz wierzycieli (pożyczkodawcy będącego osobą fizyczną) własność
    przedsiębiorstwa, to z pewnością mamy do czynienia z opłatnym zbyciem tego
    przedsiębiorstwa.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych
      towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży
      towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej
      sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
    Przepis ten stanowi ogólną definicję przychodu w ramach działalności gospodarczej.
    Przychodem tym jest każde przysporzenie, które powiększa aktywa podatnika. Przy
    czym, co ważne, są to przychody należne, czyli takie, co do których przysługuje
    podatnikowi uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego

    stosunku prawnego. „Należność” odnosi się zarówno do możliwości dochodzenia
    konkretnego świadczenia oraz do powinności jego spełnienia. Oznacza to, że powstanie
    przychodów należnych związane jest z powstaniem wierzytelności.
    W myśl art. 14 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również:
      1) przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących:
      a) środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi
      ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników,
      których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1500 zł,
      c) składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy lub
      krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości
      niematerialnych i prawnych,
      d) składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub
      udział w takim prawie, które zgodnie z art. 22n ust. 3 nie podlegają ujęciu w ewidencji
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
      – wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy
      prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy
      określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 7ca ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia
      wierzytelności dotyczącej prowadzonej działalności gospodarczej, w tym w sposób
      określony w art. 17 ust. 1 pkt 9, w wysokości jej wartości wyrażonej w cenie określonej
      w umowie; w tym przypadku przepisy pkt 7b, 7c i 7e stosuje się odpowiednio.
    Argumentem przemawiającym za uznaniem, że czynność prawna w postaci świadczenia w
    miejsce wykonania stanowi odpłatne zbycie jest art. 14 ust. 2e ustawy, zgodnie z którym:
      W przypadku gdy podatnik przez wykonanie świadczenia niepieniężnego reguluje w
      całości lub w części zobowiązanie, w tym z tytułu zaciągniętej pożyczki (kredytu),
      przychodem takiego podatnika jest wysokość zobowiązania uregulowanego w
      następstwie takiego świadczenia. Jeżeli jednak wartość rynkowa świadczenia
      niepieniężnego jest wyższa niż wysokość zobowiązania uregulowanego tym
      świadczeniem, przychód ten określa się w wysokości wartości rynkowej świadczenia
      niepieniężnego. Przepis art. 19 stosuje się odpowiednio.
    Wskazówki, jak kwalifikować ww. przychody, wynikają też z aktualnego orzecznictwa
    sądowego (np. wyrok WSA w Krakowie z 30 października 2019 r. sygn. akt I SA/Kr 973/19):
      Wbrew twierdzeniom zaprezentowanym w skardze, prawidłowości stanowiska
      Dyrektora KIS nie może zmienić eksponowana zarówno we wniosku o wydanie
      interpretacji, jak również w skardze zmiana stanu prawnego, poprzez wprowadzenie
      do u.p.d.o.f. art. 14 ust. 2e. Przepis art. 14 faktycznie dotyczy źródła przychodów z
      pozarolniczej działalności gospodarczej, co jednak nie oznacza, że Ustawodawca
      poprzez wprowadzenie tej regulacji zrezygnował z opodatkowania zdarzeń
      gospodarczych, które mają miejsce przy wykorzystaniu instytucji przewidzianej w art.
      453 k.c. w odniesieniu do innych źródeł przychodu. Z uzasadnienia projektu do ustawy
      z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
      prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych
      ustaw (Dz.U. poz. 1478) wynika (Druk nr 2330), że „przyczyną podjęcia kwestii
      ustalania wartości przychodów i kosztów świadczeń w naturze jest niejednolita linia
      orzecznicza sądów administracyjnych w sprawach dotyczących m.in. skutków
      podatkowych występujących po stronie spółki w związku z regulowaniem w formie

      rzeczowej zobowiązań wobec wspólnika z tytułu należnej dywidendy (...)”.
      Projektodawca zauważył, że „akceptacja (...) linii orzeczniczej sądów administracyjnych
      skutkuje brakiem opodatkowania uzyskanego przez spółkę wypłacającą dywidendę
      dochodu z tytułu przyrostu wartości majątku zbywanego innemu podmiotowi (tzw.
      ciche rezerwy) i bez uzasadnionej ekonomicznie i prawnie przyczyny różnicuje skutki
      podatkowe, jakie u podatników podatku dochodowego związane są z odpłatnym
      zbyciem posiadanych składników majątkowych. Przyjęcie przez sąd stanowiska
      prezentowanego przez podatników skutkuje tym, iż przekazanie dywidendy w formie
      rzeczowej stało się dogodnym instrumentem optymalizacji podatkowej i unikania
      opodatkowania dochodów uzyskiwanych z tytułu zbywania składników majątkowych”.
      W uzasadnieniu do projektu wskazano także, że wprowadzona zmiana „Pozwoli (...) na
      wyeliminowanie nie tylko problemu, który powstał w związku z wypłatą dywidendy w
      formie rzeczowej, ale także innych wątpliwości związanych z opodatkowaniem
      wypłacanych w formie rzeczowej wynagrodzeń za umorzone udziały, certyfikatów
      inwestycyjnych oraz jednostek uczestnictwa wydawanych w zamian za udziały (akcje)”.
      Jak z powyższego wynika, celem wprowadzanej zmiany było opodatkowanie wypłat w
      formie rzeczowej zamiast pieniężnej – związane z orzecznictwem sądów
      administracyjnych – na gruncie prawa spółek, co znalazło swój wyraz w nowelizacji
      przepisu art. 14 u.p.d.o.f., odnoszącego się do dochodów z działalności gospodarczej.
      Wobec powyższego wniosek Skarżącego, że tylko w takim przypadku możliwe jest
      opodatkowanie przychodu związanego ze spełnieniem świadczenia niepieniężnego w
      miejsce świadczenia pieniężnego, nie odpowiada celowi dokonanej zmiany. Nie
      wynika z niej przede wszystkim, że tylko w takim przypadku (przychody z pozarolniczej
      działalności gospodarczej) omawiana czynność podlega opodatkowaniu, przy
      jednoczesnym braku opodatkowania w przypadku innych źródeł przychodu.
    Stosownie do art. 14 ust. 2f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepis ust. 2e stosuje się odpowiednio w przypadku wykonania świadczenia
      niepieniężnego przez spółkę niebędącą osobą prawną.
    Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że jeżeli w wyniku spełnienia niepieniężnego
    świadczenia dojdzie do uregulowania zobowiązania z tytułu zaciągniętej pożyczki, Pan jako
    dłużnik uzyska przychód podatkowy.
    Planowane przez Pana przeniesienie na pożyczkodawcę własności przedsiębiorstwa spółki
    jawnej w ramach świadczenia w miejsce wykonania (datio in solutum), będzie stanowiło
    dla Pana źródło przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Świadczenie to będzie podlegało opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w części ustalonej proporcjonalnie do
    określonego w umowie spółki jawnej Pana prawa do udziału w zysku.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Wyjaśniam, że z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnej sprawie podatnika, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa –
    ta interpretacja dotyczy tylko Pana sytuacji prawnopodatkowej. Interpretacja nie
    rozstrzyga o skutkach podatkowych dla drugiego wspólnika.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.