Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-2.4018.8.2024.10.MGO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-22
Teza: Możliwość występowania pod numerem NIP nadanym Spółce
macierzystej na potrzeby realizacji wszystkich obowiązków
podatkowych w Polsce, w tym obowiązków płatnika podatku
dochodowego od osób fizycznych.
Słowa kluczowe: numer-Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP)
oddział
podatnik
przedsiębiorca
płatnik
Zagadnienia: Ustawa o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i
płatników-Rozdział 1. Przepisy ogólne-Podmioty
podlegające obowiązkowi ewidencyjnemu
Ustawa o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i
płatników-Rozdział 2. Postępowanie w sprawie nadania
NIP-Zgłoszenie identyfikacyjne-Zgłoszenie identyfikacyjne
podmiotów, dla których właściwym identyfikatorem jest
NIP
Przepisy: [NIP] Ustawa o zasadach ewidencji i identyfikacji
podatników i płatników-Rozdział 1-art. 1
[NIP] Ustawa o zasadach ewidencji i identyfikacji
podatników i płatników-Rozdział 2-art 5-ust. 1
[NIP] Ustawa o zasadach ewidencji i identyfikacji
podatników i płatników-Rozdział 2-art 5-ust. 3

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 marca 2024 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

W 2013 r. A. (dalej: Spółka macierzysta) - w związku z rozpoczęciem wykonywania
    czynności opodatkowanych na terytorium Polski - zgłosiła się do właściwego urzędu
    skarbowego z wnioskiem o nadanie Numeru Identyfikacji Podatkowej (dalej: NIP). W
    konsekwencji, Spółka macierzysta otrzymała następujący numer
    NIP: XXX.
    W 2015 r. podjęta została decyzja o zawiązaniu przez Spółkę macierzystą oddziału w
    Polsce. W konsekwencji, Spółka macierzysta złożyła wniosek o rejestrację oddziału do
    właściwego wydziału Krajowego Rejestru Sądowego. Wskazany oddział zarejestrowany
    został w dniu ... 2015 r. pod nazwą A. Oddział w Polsce (dalej: Wnioskodawca). Wraz z
    rejestracją, w ramach tzw. jednego okienka, nadano Wnioskodawcy następujący numer
    NIP XXX
    W efekcie powyższego, Spółka macierzysta działająca na terytorium Polski poprzez
    zarejestrowany oddział (Wnioskodawcę) posługuje się dla potrzeb podatku od towarów i
    usług oraz podatku dochodowego od osób prawnych numerem NIP nadanym Spółce
    macierzystej (...). Jednocześnie Wnioskodawca - jako podmiot zatrudniający pracowników -
    posługuje się numerem NIP odrębnym od numeru NIP Spółki macierzystej wyłącznie dla
    celów realizowania obowiązków płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych oraz
    składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne.
    Powyższa okoliczność powoduje wiele sytuacji problematycznych dla Wnioskodawcy, w
    szczególności w kontekście jego współpracy z kontrahentami. Otóż, kontrahenci,
    weryfikując status Wnioskodawcy jako czynnego podatnika podatku od towarów i usług,
    korzystają z danych zgromadzonych m. in. w centralnej informacji Krajowego Rejestru
    Sądowego. Z uwagi na fakt, że w informacji tej widnieje wyłącznie numer NIP nadany
    Wnioskodawcy (i wykorzystywany przez Wnioskodawcę wyłącznie w celu realizacji
    obowiązków płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych i składek na
    ubezpieczenie społeczne i zdrowotne) nie zaś numer NIP nadany Spółce macierzystej,
    kontrahenci - posługując się danymi widniejącymi w KRS - nie znajdują Wnioskodawcy na
    liście podmiotów zarejestrowanych na potrzeby podatku od towarów i usług. Z tego
    samego powodu, kontrahenci wystawiając na rzecz Wnioskodawcy faktury VAT, wpisują
    niejednokrotnie na ww. fakturach NIP Wnioskodawcy a nie NIP Spółki macierzystej, co
    prowadzi do konieczności korygowania takich faktur, jako wystawionych błędnie.

    Powyższe problemy mogą doprowadzić do paraliżu działalności Wnioskodawcy z uwagi na
    planowane wprowadzenie w Polsce Krajowego Systemu e-Faktur. W szczególności, w
    ramach ww. systemu Wnioskodawca nie otrzyma za pośrednictwem tego systemu faktur
    VAT wystawionych przez kontrahentów z błędnym NIP (tj. NIP Wnioskodawcy zamiast NIP
    Spółki macierzystej) ani nie będzie mógł dokonać korekty takich faktur z wykorzystaniem
    not korygujących (których ww. system w ogóle nie przewiduje).
    W kontekście powyższego, Wnioskodawca planuje posługiwać się wyłącznie numerem NIP
    Spółki macierzystej również dla celów realizacji obowiązków płatnika podatku
    dochodowego od osób fizycznych oraz składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne,
    zaprzestać posługiwania się numerem NIP Wnioskodawcy oraz w konsekwencji dokonać
    stosownych zmian we właściwym urzędzie skarbowym oraz Krajowym Rejestrze Sądowym
    (poprzez unieważnienie numeru NIP Wnioskodawcy lub zastosowanie innej procedury
    ustalonej w porozumieniu z właściwymi organami).

## Pytanie

Czy Wnioskodawca może występować pod numerem NIP nadanym Spółce macierzystej na
    potrzeby realizacji wszystkich obowiązków podatkowych w Polsce, w tym obowiązków
    płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, jest on uprawniony do występowania pod numerem NIP
    nadanym Spółce macierzystej na potrzeby realizacji wszystkich obowiązków podatkowych
    w Polsce, w tym obowiązków płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Kwestie dotyczące funkcjonowania oddziału podmiotu zagranicznego działającego w
    Polsce regulują przepisy ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa
    przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    (tj. z dnia 9 lutego 2022 r., Dz. U. z 2022 r., poz. 470).
    W myśl art. 3 pkt 4 ww. ustawy, oddział stanowi wyodrębnioną i samodzielną
    organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywaną przez przedsiębiorcę poza
    siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania działalności. Jednocześnie,
    na podstawie art. 14 i art. 15 ww. ustawy, dla wykonywania działalności gospodarczej na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przedsiębiorcy zagraniczni z państw członkowskich
    mogą tworzyć oddziały z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i prowadzić
    działalność gospodarczą w ramach oddziału wyłącznie w zakresie w jakim prowadzą tę
    działalność za granicą. Działalność w sposób wskazany powyżej przedsiębiorca
    zagraniczny może wykonywać po uzyskaniu wpisu oddziału do rejestru przedsiębiorców
    Krajowego Rejestru Sądowego. W świetle powołanych unormowań podmiot zagraniczny,
    prowadzący działalność na terytorium Polski w formie oddziału, zarejestrowany dla
    potrzeb podatku od towarów i usług, traktowany jest jako jeden podmiot - przedsiębiorca
    zagraniczny. Rejestracja oddziału jest jednoznaczna z rejestracją przedsiębiorcy
    zagranicznego. Oddział posiada jedynie samodzielność organizacyjną (jest wydzielony ze
    struktur firmy macierzystej), natomiast nie posiada możliwości prowadzenia działalności
    gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek, zaś prowadzona działalność
    stanowi jedynie część działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w doktrynie, tworzenie i prowadzeni działalności
    gospodarczej w formie oddziałów kwalifikuje się jako prowadzenie bezpośredniej wtórnej
    działalności gospodarczej przez przedsiębiorców zagranicznych (P. Ruczkowski [w:]
    Komentarz do ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych
    osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, [w:]
    L. Bielecki, P. Ruczkowski, Konstytucja biznesu. Komentarz. Wolters Kluwer Polska, 2019).

    A zatem podmiotem prowadzącym działalność w Polsce pozostaje, pomimo utworzenia i
    funkcjonowania oddziału w Polsce, przedsiębiorca zagraniczny. W kontekście posiadanej
    podmiotowości prawnej, należy stwierdzić, że oddział nie jest odrębnym podmiotem w
    stosunku do jednostki macierzystej, lecz jest jej częścią.
    Na podstawie art. 1 ustawy o NIP, ustawa ta określa zasady ewidencji podatników,
    płatników podatków oraz płatników składek na ubezpieczenie społecznie oraz
    ubezpieczenie zdrowotne. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o NIP, osoby fizyczne, osoby
    prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które na podstawie
    odrębnych ustaw są podatnikami, podlegają obowiązkowi ewidencyjnemu. Jednocześnie,
    na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy o NIP, obowiązkowi ewidencyjnemu podlegają również
    inne podmioty niż wymienione w ust. 1, jeżeli na podstawie odrębnych ustaw są
    podatnikami, oraz płatnicy podatków. Z kolei, na podstawie art. 2 ust. 3 ustawy o NIP,
    obowiązkowi ewidencyjnemu podlegają także podmioty będące, na podstawie odrębnych
    ustaw, płatnikami składek ubezpieczeniowych. Obowiązkowi ewidencyjnemu nie
    podlegają natomiast podatnicy, którzy uzyskali numer identyfikacyjny na podstawie art.
    132 ust. 5 oraz art. 134a ust. 4 oraz art. 138e ust. 7 pkt 1 i 2 ustawy o VAT.
    Uwzględniając wymogi wykładni systemowej wewnętrznej należy stwierdzić, że na gruncie
    ustawy o NIP ustawodawca rozróżnia dwie kategorie podmiotów:
    1. osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej,
    które są podatnikami na podstawie innych ustaw oraz inne podmioty, które także na
    mocy odrębnych ustaw mają przypisany status podatnika oraz
    2. płatników podatków, którym odrębne ustawy prawa nie nadają statusu podatnika.
    Rozróżnienie powyższych kategorii wynika z redakcji art. 2, gdzie w ust. 2 spójnik „oraz”
    oddziela „płatników podatków” od kategorii „innych podmiotów” będących podatnikami,
    których odesłanie do ust. 1 ww. przepisu łączy w jedną kategorię z podmiotami
    wymienionymi w tymże ustępie.
    Wniosek taki wspiera wykładnia systemowa wewnętrzna, bowiem art. 2 ust. 2 ustawy o
    NIP należy odczytać w świetle art. 6 tejże ustawy, gdzie ustawodawca literalnie rozróżnia
    kategorię podatników i płatników, niepodlegających obowiązkowi ewidencyjnemu jako
    podatnicy. Należy mieć przy tym na względzie, że ww. przepis reguluje moment dokonania
    przez podmioty objęte obowiązkiem ewidencyjnym zgłoszenia identyfikacyjnego. Tym
    samym o ile w art. 2 ustawy o NIP ustawodawca określił zakres podmiotowy obowiązku
    ewidencyjnego poprzez wskazanie podmiotów, którym na mocy analizowanej ustawy
    należy nadać NIP, to o podziale tych podmiotów na określone kategorie można
    wnioskować z treści art. 6 ustawy, który konkretyzuje kto i kiedy jest zobowiązany dokonać
    stosowanego zgłoszenia ewidencyjnego. Przepis ten nie pozostawia wątpliwości, że
    ustawodawca różnicuje podmioty objęte obowiązkiem podatkowym na podatników i
    płatników, którym nie można przepisać statusu podatnika. Ponadto, art. 1 ustawy o NIP
    wyraźnie różnicuje kategorie podmiotów objętych mocą ustawy, tj. podatników i płatników
    podatków, a także składek na ubezpieczenie społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne.
    Zatem zakres podmiotowy ustawy o NIP, uregulowany w art. 1 i art. 2 tej ustawy,
    obejmuje dwie odrębne kategorie podmiotów:
    1. podatników jakichkolwiek podatków oraz
    2. płatników jakichkolwiek podatków lub składek na ubezpieczenie społeczne oraz
    zdrowotne, którzy na mocy odrębnych przepisów nie są podatnikami.
    Na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o NIP, podatnicy są obowiązani do dokonania zgłoszenia
    identyfikacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego albo organu właściwego na
    podstawie odrębnych przepisów, przy czym zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się

    jednokrotnie, bez względu na rodzaj oraz liczbę opłacanych przez podatnika podatków,
    formę opodatkowania, liczbę oraz rodzaje prowadzonej działalności gospodarczej oraz
    liczbę prowadzonych przedsiębiorstw.
    Powyższy przepis ma zastosowanie - na podstawie art. 5 ust. 6 ustawy o NIP - do
    płatników podatków i płatników składek ubezpieczeniowych.
    Konsekwencją tak skonstruowanej przez ustawodawcę regulacji jest to, że dany podmiot,
    będący podatnikiem lub płatnikiem, tylko jednokrotnie dokonuje zgłoszenia
    identyfikacyjnego, którego następstwem jest nadanie NIP. Zgłoszenie takie jest realizacją
    obowiązku ewidencyjnego, którym dany podmiot jest objęty na mocy ustawy o NIP.
    Zakres podmiotowy tejże ustawy obejmuje dany podmiot na mocy art. 2 wówczas, gdy
    jest on albo podatnikiem jakiekolwiek podatku, albo płatnikiem, który nie ma statusu
    podatnika. Dany podmiot dokonuje zgłoszenia jednokrotnie, jeżeli należy do jednej z
    dwóch ww. kategorii. W ustawie o NIP brak jest podstaw do przyjęcia, że dany podmiot,
    będący jednocześnie podatnikiem jakiegokolwiek podatku oraz płatnikiem podatku lub
    składek wskazanych w art. 2 ust. 3 ustawy, jest zobowiązany do podwójnego zgłoszenia
    ewidencyjnego, a tym samym do posiadania dwóch numerów NIP. Wręcz przeciwnie,
    przyjęcie odmiennego stanowiska godziłoby w dyspozycję normy zawartej w art. 5 ust. 1
    ustawy o NIP. Zgodnie z art. 7 § 1 Ordynacji podatkowej, podatnikiem jest osoba fizyczna,
    osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca
    na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu.
    W myśl art. 8 Ordynacji podatkowej płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub
    jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie
    przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia
    go we właściwym terminie organowi podatkowemu.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Jednocześnie, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o CIT, ustawa
    reguluje opodatkowanie podatkiem dochodowym osób prawnych i spółek kapitałowych w
    organizacji.
    Na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o PIT, zakłady pracy będące osobami fizycznymi,
    osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości
    prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek
    dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego,
    stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków
    pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu
    udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy. Pracodawca jest
    również - na podstawie art. 4 pkt 2) ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie
    ubezpieczeń społecznych (tj. z dnia 25 maja 2023 r., Dz. U. z 2023 r. poz. 1230), płatnikiem
    składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne.
    Biorąc pod uwagę powyższe jak również zważywszy, że w analizowanym stanie
    faktycznym:
    - Spółka macierzysta - rozpoczynając działalność gospodarczą na terytorium Polski -
      uzyskała status podatnika w podatku od towarów i usług oraz w podatku
      dochodowym od osób prawnych;
    - w związku z powyższym, Spółka macierzysta uzyskała numer NIP wywiązując się tym
      samym z obowiązku określonego zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o NIP;

    - powstanie oddziału (Wnioskodawcy) i zatrudnienie przez niego pracowników, czyli de
      facto zatrudnienie ich przez Spółkę macierzystą, bez wątpienia związane było z
      uzyskaniem statusu płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych i składek na
      ubezpieczenie społeczne i zdrowotne;
    - Wnioskodawca nie posiada prawnej odrębności od Spółki macierzystej a zatem w
      związku z zarejestrowaniem Wnioskodawcy nie powstał odrębny podmiot, lecz miała
      miejsce ciągłość Spółki macierzystej w obrębie jej polskiego oddziału (Wnioskodawcy),
    Wnioskodawca nie miał obowiązku ponownego zgłoszenia ewidencyjnego (odrębnego od
    zgłoszenia Spółki macierzystej) a zatem może - na potrzeby wszystkich rozliczeń
    podatkowych w Polsce - występować pod numerem NIP nadanym uprzednio
    zagranicznemu przedsiębiorstwu (Spółce macierzystej).
    Powyższe stanowisko znajduje pełne odzwierciedlenie w aktualnej linii orzeczniczej, tj.
    przykładowo, w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
    z 18 października 2017 r. sygn. akt I SA/Łd 644/17 oraz Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 31 stycznia 2020 r. sygn. akt II FSK 509/18. W drugim ze wskazanych
    orzeczeń, sąd stwierdził m.in., że: „Zarówno więc literalne brzmienie art. 1, art. 2 ust. 1 i 2
    oraz art. 6 cyt. ustawy we wzajemnej relacji, jak i zasady logicznego rozumowania nie
    pozwalają na przyjęcie, że „oddział spółki jest odrębnym płatnikiem i musi podlegać
    odrębnemu obowiązkowi ewidencyjnemu” (...) Prawodawca bowiem nie przewidział w
    omawianej regulacji odrębności podatkowej oddziału - tak jak chce tego organ.”
    Analogiczne stanowisko zaprezentowane zostało w wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 maja 2023 r. sygn. akt I SA/Bk 119/23, w którym
    sąd stwierdził, że: „Niezasadnie zatem organ ocenił oddział spółki jako podmiot odrębny
    od samej spółki, już zaewidencjonowanej jako podatnik. Błędna ocena stała się podstawą
    wywiedzenia wadliwego wniosku, że w związku z powyższą odrębnością oddział spółki,
    jako płatnik, musi podlegać odrębnemu obowiązkowi ewidencyjnemu, przez co błędnie
    organ nadał taki numer. W ocenie sądu przeciwnie, w związku z podmiotową ciągłością
    spółki w obrębie jej polskiego oddziału należało stwierdzić, że spółka jako podatnik
    otrzymała już NIP i wywiązała się z obowiązku zgłoszenia ewidencyjnego z art. 5 ust. 1
    ustawy o NIP. Powstanie oddziału i zatrudnienie przez niego pracowników, czyli de facto
    zatrudnienie ich przez spółkę, bez wątpienia związane jest obowiązkiem bycia płatnikiem.
    Jednakże przymiot bycia płatnikiem, w przypadku podmiotu, który na mocy odrębnych
    przepisów jest już podatnikiem, nie jest związany z obowiązkiem ponownego zgłoszenia
    ewidencyjnego i starania się o drugi NIP. Wynika to z wykładni art. 2 i literalnego
    odczytania art. 5 ust. 1 ustawy o NIP” (analogicznie w wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 czerwca 2022 r. sygn. akt I SA/Kr 109/22).
    Biorąc pod uwagę powyższe, stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 26 czerwca 2024 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0111-KDIB3-2.4018.8.2024.1.MGO, w której uznałem Państwa stanowisko, w kwestii
    możliwości występowania pod numerem NIP nadanym Spółce macierzystej na potrzeby
    realizacji wszystkich obowiązków podatkowych w Polsce, w tym obowiązków płatnika
    podatku dochodowego od osób fizycznych, za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 28 czerwca 2024 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    29 lipca 2024 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Poznaniu.
    Wnieśli Państwo m.in. o uchylenie interpretacji indywidualnej w całości.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym/sądami administracyjnymi

    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z 3
    grudnia 2024 r. sygn. akt I SA/Po 532/24.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 8 maja 2025 r. sygn. akt III FSK 172/25 oddalił
    skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 8 maja 2025 r.
    Prawomocny wyrok wraz z aktami wpłynął do mnie 23 czerwca 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
      - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu i Naczelny Sąd Administracyjny w
        ww. wyrokach;
      - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w kwestii
        możliwości występowania pod numerem NIP nadanym Spółce macierzystej na
        potrzeby realizacji wszystkich obowiązków podatkowych w Polsce, w tym
        obowiązków płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa
    podatkowego obowiązujących w dacie wydania pierwotnej interpretacji w
    przedstawionym zdarzeniu przyszłym bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne
    rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Poznaniu z 3 grudnia 2024 r. sygn. akt I SA/Po 532/24 oraz wyroku
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 maja 2025 r.
    sygn. akt III FSK 172/25.
    Kwestie dotyczące funkcjonowania oddziału podmiotu zagranicznego działającego w
    Polsce regulują przepisy ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa
    przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t. j. Dz. U z 2022 r. poz. 470).
    W myśl art. 2 ust. 2 ww. ustawy:
      Osoby zagraniczne będące przedsiębiorcami mogą tworzyć w Rzeczypospolitej
      Polskiej oddziały, przedstawicielstwa lub czasowo oferować lub świadczyć usługę, na
      zasadach określonych w ustawie.
    Osobą zagraniczną w rozumieniu ww. ustawy jest zgodnie z art. 3 pkt 5:
      a) osoba fizyczna nieposiadająca obywatelstwa polskiego,
      b) osoba prawna z siedzibą za granicą,
      c) jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną posiadająca zdolność prawną, z
      siedzibą za granicą.
    Stosownie do art. 3 pkt 7 ww. ustawy:

      Przedsiębiorcą zagranicznym w rozumieniu jest osoba zagraniczna wykonująca
      działalność gospodarczą za granicą oraz obywatela polskiego wykonującego
      działalność gospodarczą za granicą.
    Natomiast w art. 3 pkt 4 ww. ustawy oddział został zdefiniowany jako:
      Wyodrębniona i samodzielna organizacyjnie część działalności gospodarczej,
      wykonywaną przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym
      miejscem wykonywania działalności.
    Zgodnie z art. 14 ust. 1 ww. ustawy:
      Dla wykonywania działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      przedsiębiorcy zagraniczni z państw członkowskich mogą tworzyć oddziały z siedzibą
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Na podstawie postanowień zawartych w art. 15 ww. ustawy:
      Przedsiębiorca zagraniczny w ramach oddziału może wykonywać działalność
      gospodarczą wyłącznie w zakresie, w jakim prowadzi tę działalność za granicą.
    W świetle powołanych unormowań podmiot zagraniczny, prowadzący działalność na
    terytorium Polski w formie oddziału, traktowany jest jako jeden podmiot - przedsiębiorca
    zagraniczny. Rejestracja tego oddziału jest jednoznaczna z rejestracją przedsiębiorcy
    zagranicznego.
    Oddział posiada więc jedynie samodzielność organizacyjną (jest wydzielony ze struktur
    firmy macierzystej), natomiast nie posiada możliwości prowadzenia działalności
    gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek, zaś prowadzona działalność
    stanowi jedynie część działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego.
    Potwierdza to również regulacja zawarta w art. 17 ww. ustawy, zgodnie z którym:
      Przedsiębiorca zagraniczny może rozpocząć działalność w ramach oddziału po
      uzyskaniu wpisu oddziału do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru
      Sądowego.
    Zatem podmiotem prowadzącym działalność w Polsce pozostaje, pomimo utworzenia i
    funkcjonowania oddziału w Polsce, przedsiębiorca zagraniczny. W kontekście posiadanej
    podmiotowości prawnej, należy stwierdzić, że oddział nie jest odrębnym podmiotem w
    stosunku do jednostki macierzystej, lecz jest jej częścią.
    Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji
    podatników i płatników (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 375), zwanej dalej ustawą o NIP, ustawa
    określa:
      1. zasady ewidencji:
        a) podatników,
        b) płatników podatków,
        c) płatników składek na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenia zdrowotne,
      zwanych dalej „płatnikami składek ubezpieczeniowych”;
      2. zasady i tryb nadawania numeru identyfikacji podatkowej, zwanego dalej „NIP”;
      3. zasady posługiwania się identyfikatorem podatkowym.
    Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy o NIP:
      Osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej, które na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami, podlegają
      obowiązkowi ewidencyjnemu.
    Zgodnie z art. 2 ust. 2 i 3 cyt. wyżej ustawy o NIP:

      Obowiązkowi ewidencyjnemu podlegają również inne podmioty niż wymienione w
      ust. 1, jeżeli na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami, oraz płatnicy podatków.
      Obowiązkowi ewidencyjnemu podlegają także podmioty będące, na podstawie
      odrębnych ustaw, płatnikami składek ubezpieczeniowych.
    Stosownie do art. 2 ust. 4 ww. ustawy:
      Obowiązkowi ewidencyjnemu nie podlegają podatnicy, którzy posiadają numer
      identyfikacyjny nadany na podstawie art. 132 ust. 5, art. 134a ust. 4 oraz art. 138e
      ust. 7 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z
      2023 r. poz. 1570, 1598 i 1852).
    Z analizy wyżej powołanego art. 2 ustawy o NIP wynika, że obowiązek dokonania
    zgłoszenia identyfikacyjnego dotyczy podmiotów, które na podstawie odrębnych ustaw są
    podatnikami lub płatnikami podatków bądź płatnikami składek ubezpieczeniowych.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 cyt. ustawy:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 2a, są obowiązani do dokonania zgłoszenia
      identyfikacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego albo organu właściwego na
      podstawie odrębnych przepisów. Zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się
      jednokrotnie, bez względu na rodzaj oraz liczbę opłacanych przez podatnika
      podatków, formę opodatkowania, liczbę oraz rodzaje prowadzonej działalności
      gospodarczej oraz liczbę prowadzonych przedsiębiorstw.
    Minister Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy o NIP
    wydał Rozporządzenie z dnia 19 lipca 2021 r. w sprawie wzorów formularzy zgłoszeń
    identyfikacyjnych i zgłoszeń aktualizacyjnych oraz zgłoszeń w zakresie danych
    uzupełniających (Dz. U. z 2021 r. poz. 1404 ze zm.) gdzie w § 1 określił wzory formularzy:
      1) zgłoszenia identyfikacyjnego/zgłoszenia aktualizacyjnego osoby prawnej lub
      jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, będącej podatnikiem lub
      płatnikiem (NIP-2), stanowiący załącznik nr 1 do rozporządzenia;
      2) zgłoszenia identyfikacyjnego/zgłoszenia aktualizacyjnego osoby fizycznej będącej
      podatnikiem lub płatnikiem (NIP-7), stanowiący załącznik nr 2 do rozporządzenia;
      3) zgłoszenia aktualizacyjnego osoby fizycznej będącej podatnikiem (ZAP-3),
      stanowiący załącznik nr 3 do rozporządzenia;
      4) zgłoszenia identyfikacyjnego/zgłoszenia aktualizacyjnego w zakresie danych
      uzupełniających (NIP-8), stanowiący załącznik nr 4 do rozporządzenia.
    Wskazać w tym miejscu należy, że podmiot zagraniczny podlegający obowiązkowi
    ewidencyjnemu w Polsce z tytułu czynności wymienionych w art. 2 ustawy o NIP, dokonuje
    rejestracji za pomocą złożenia zgłoszenia NIP-2 do naczelnika urzędu skarbowego albo
    organu właściwego na podstawie odrębnych przepisów. Formularz ten przeznaczony jest
    m.in. dla osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej
    będących podatnikiem lub płatnikiem podatków, lub płatnikiem składek na ubezpieczenie
    społeczne lub ubezpieczenia zdrowotne z wyjątkiem podmiotów wpisanych do Krajowego
    Rejestru Sądowego, dla których przeznaczony jest formularz NIP-8.
    Należy podkreślić również, że nie jest prawnie dopuszczalna sytuacja nadania jednego NIP
    dwóm podmiotom (z których jeden jest podatnikiem np. podatku od towarów i usług, a
    drugi płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych), jak również posługiwania się
    do identyfikacji NIP nadanym innemu podmiotowi.
    Na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy o NIP:
      Zgłoszenie identyfikacyjne podatników niebędących osobami fizycznymi zawiera:
      pełną i skróconą nazwę (firmę), formę organizacyjno-prawną, adres siedziby, numer
      identyfikacyjny REGON, organ rejestrowy lub ewidencyjny i numer nadany przez ten

      organ, wykaz rachunków bankowych lub imiennych rachunków w spółdzielczej kasie
      oszczędnościowo-kredytowej, z wyjątkiem rachunku VAT w rozumieniu art. 2 pkt 37
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, adresy miejsc
      prowadzenia działalności, dane prowadzącego dokumentację rachunkową, w tym
      jego NIP, adres miejsca przechowywania dokumentacji rachunkowej oraz przedmiot
      wykonywanej działalności określony według obowiązujących standardów
      klasyfikacyjnych, a ponadto:
      1) w przypadku zakładów (oddziałów) osób prawnych oraz innych wyodrębnionych
      jednostek wewnętrznych będących podatnikami - NIP oraz inne dane dotyczące
      jednostki macierzystej;
      2) w przypadku spółek cywilnych, osobowych spółek handlowych i podmiotów
      podlegających wpisowi do rejestru przedsiębiorców na zasadach określonych dla
      spółek osobowych - dane dotyczące wspólników, w tym również identyfikator
      podatkowy poszczególnych wspólników;
      3) w przypadku podatkowych grup kapitałowych - dane dotyczące spółek
      wchodzących w skład grupy, w tym również NIP nadane tym spółkom;
      4) w przypadku grup VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług -
      dane dotyczące członków tej grupy.
    Z przytoczonych przepisów wynika, że każdy podmiot, który należy do jednej z
    wymienionych kategorii (podatnika i płatnika) jest obowiązany do złożenia zgłoszenia
    identyfikacyjnego. Zatem podmiot posiadający status podatnika lub płatnika podatków lub
    płatnika składek ubezpieczeniowych i zdrowotnych jest obowiązany do złożenia zgłoszenia
    identyfikacyjnego.
    W myśl art. 7 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa
    (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.):
      Podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna
      niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych
      obowiązkowi podatkowemu.
      Ustawy podatkowe mogą ustanawiać podatnikami inne podmioty niż wymienione w
      § 1.
    Stosownie do art. 8 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej
    dalej „ustawą o VAT” (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.):
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.

    Z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
    (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm.) wynika, że:
      Ustawa reguluje opodatkowanie podatkiem dochodowym dochodów osób prawnych
      i spółek kapitałowych w organizacji.
    Zgodnie zaś z brzmieniem art. 5a pkt 6 lit. a ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej - oznacza to działalność zarobkową:
      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
      – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Na mocy art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych przewiduje dwa „tryby” zapłaty
    /poboru podatku:
    - tzw. samoobliczenie (samowymiar) i zapłatę podatku przez podatnika;
    - obliczenie i pobór podatku przez płatnika.
    Zasadą jest, że obowiązek prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania, obliczenia i
    zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych ciąży na podatnikach. Obowiązek
    poboru podatku przez płatnika dotyczy natomiast wyłącznie przypadków określonych w
    ustawie.
    Ustawodawca ustanowił obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych
    poprzez:
    - określenie rodzaju podmiotu, który dokonuje wypłaty (realizacji) świadczeń na rzecz
      podatników – przy czym ustawodawca określa rodzaj podmiotu poprzez wskazanie
      jego formy organizacyjnej, jego statusu bądź roli, jaką podmiot ten pełni w relacji z
      podatnikiem oraz
    - określenie kategorii przychodów (dochodów) w odniesieniu do których na
      ww. podmiotach ciążą obowiązki płatnika podatku.
    Stosownie zaś do art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Powołane wyżej przepisy dotyczą sytuacji uzyskiwania określonych rodzajów przychodów
    od zakładów pracy lub wypłacania określonych rodzajów przychodów przez zakłady pracy.
    Przy czym „zakładem pracy” danego podatnika jest osoba fizyczna, osoba prawna albo
    jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, z którą łączy podatnika
    jeden ze stosunków prawnych wskazanych w omawianych przepisach (m.in. stosunek
    pracy).

    Z opisu sprawy wynika, że w 2013 r. A.- Spółka macierzysta - w związku z rozpoczęciem
    wykonywania czynności opodatkowanych na terytorium Polski - zgłosiła się do właściwego
    urzędu skarbowego z wnioskiem o nadanie Numeru Identyfikacji Podatkowej. Spółka
    macierzysta otrzymała następujący numer NIP: XXX. W 2015 r. podjęta została decyzja o
    zawiązaniu przez Spółkę macierzystą Oddziału w Polsce. W konsekwencji, Spółka
    macierzysta złożyła wniosek o rejestrację Oddziału do właściwego wydziału Krajowego
    Rejestru Sądowego. Wskazany Oddział zarejestrowany został w dniu... 2015 r. pod A.
    Oddział w Polsce. Wraz z rejestracją, w ramach tzw. jednego okienka, nadano Państwu tj.
    Oddziałowi następujący numer NIP XXX. W efekcie powyższego, Spółka macierzysta
    działająca na terytorium Polski poprzez zarejestrowany Oddział (Państwo) posługuje się
    dla potrzeb podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób prawnych
    numerem NIP nadanym Spółce macierzystej (XXX). Jednocześnie - jako podmiot
    zatrudniający pracowników - posługują się Państwo NIP odrębnym od numeru NIP Spółki
    macierzystej wyłącznie dla celów realizowania obowiązków płatnika podatku
    dochodowego od osób fizycznych oraz składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne.
    Powzięli Państwo wątpliwość, czy mogą Państwo występować pod numerem NIP nadanym
    Spółce macierzystej na potrzeby realizacji wszystkich obowiązków podatkowych w Polsce,
    w tym obowiązków płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Dokonując rozstrzygnięcia kwestii możliwości występowania pod numerem NIP nadanym
    Spółce macierzystej na potrzeby realizacji wszystkich obowiązków podatkowych w Polsce,
    w tym obowiązków płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych należy mieć na
    uwadze stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wyrażone w
    zapadłym w niniejszej sprawie orzeczeniu z 3 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Po 532/24
    oraz stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z 8 maja 2025 r.,
    sygn. akt III FSK 172/25.
    WSA w ww. wyroku zaznaczył, że:
      „(...) ustawodawca rozróżnił dwie kategorie podmiotów: (1) osoby fizyczne, osoby
      prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które są
      podatnikami na podstawie innych ustaw oraz inne podmioty, które także na mocy
      odrębnych ustaw mają przypisany status podatnika, a obok tej grupy (2) płatników
      podatków, którym odrębne ustawy prawa nie nadają statusu podatnika.
      Powyższy wniosek znajduje wsparcie w wykładni systemowej wewnętrznej. W art. 6
      ustawy o NIP uregulowano moment dokonania przez podmioty objęte obowiązkiem
      ewidencyjnym zgłoszenia identyfikacyjnego. W regulacji tej wyróżniono kategorie
      „podatników” i „płatników podatków podlegających obowiązkowi ewidencyjnemu”.
      Ustawodawca rozdziela zatem podmioty objęte obowiązkiem podatkowym na
      „podatników” i „płatników podatków”, którym nie można przypisać statusu
      podatnika.
      Z kolei z treści art. 5 ustawy o NIP można wywieść zasadę jednokrotności zgłoszenia
      identyfikacyjnego. Zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się jednokrotnie, co
      literalnie wynika z ust. 1 tegoż przepisu ustawy o NIP, który stanowi, że „Podatnicy, z
      zastrzeżeniem ust. 2a, są obowiązani do dokonania zgłoszenia identyfikacyjnego do
      naczelnika urzędu skarbowego albo organu właściwego na podstawie odrębnych
      przepisów. Zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się jednokrotnie, bez względu na
      rodzaj oraz liczbę opłacanych przez podatnika podatków, formę opodatkowania,
      liczbę oraz rodzaje prowadzonej działalności gospodarczej oraz liczbę prowadzonych
      przedsiębiorstw”. Na podstawie art. 5 ust. 6 ww. ustawy, zasadę tę stosuje się
      odpowiednio do płatników podatków i płatników składek ubezpieczeniowych.
      Biorąc zatem pod uwagę powyższą regułę, dany podmiot, będący podatnikiem lub
      płatnikiem, tylko jednokrotnie dokonuje zgłoszenia identyfikacyjnego, którego
      następstwem jest nadanie NIP. Zgłoszenie takie jest realizacją obowiązku

      ewidencyjnego, którym dany podmiot jest objęty na mocy ustawy o NIP. Zakres
      podmiotowy tejże ustawy obejmuje dany podmiot na mocy art. 2 wówczas, gdy jest
      on albo podatnikiem jakiekolwiek podatku, albo płatnikiem, który nie ma statusu
      podatnika. Dany podmiot dokonuje zgłoszenia jednokrotnie, jeżeli należy do jednej z
      dwóch ww. kategorii. W tym kontekście włączenie w zakres ustawy płatników służyło
      objęciu obowiązkiem ewidencyjnym takich jednostek, które mogą być płatnikiem
      jakiegokolwiek podatku, ale same nie są podatnikami. Ustawa nie przewiduje
      obowiązku dokonywania ponownego zgłoszenia identyfikacyjnego przez podmiot,
      który jest lub stał się płatnikiem określonego podatku lub płatnikiem składek
      ubezpieczeniowych. Jak stanowi art. 7 ustawy o NIP, w przypadku gdy z przepisów
      prawa podatkowego wynikają różne terminy dokonania czynności, o których mowa
      w art. 6 ust. 1, 1a i 10, zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się jeden raz, w
      terminie najwcześniejszym. (...)
      Sąd stoi na stanowisku, że w ustawie o NIP brak jest podstaw do przyjęcia, iż
      podmiot, będący jednocześnie podatnikiem jakiegokolwiek podatku oraz płatnikiem
      podatku lub składek ubezpieczeniowych, jest zobowiązany do podwójnego
      zgłoszenia ewidencyjnego, a tym samym do posiadania dwóch NIP. Podkreślić przy
      tym należy, że w realiach niniejszej sprawy nie ma sporu co do tego, że czynności
      dokonywane przez oddział są czynnościami samej spółki. Zatrudnianie zatem
      pracowników i z tego powodu bycie płatnikiem podatku dochodowego oraz składek
      ubezpieczeniowych odbywa się w ramach podmiotowości spółki. Nałożenie więc
      obowiązku ewidencyjnego na oddział spółki, która to spółka ma już NIP, byłoby
      jednoznaczne z ponownym nałożeniem obowiązku zgłoszenia identyfikacyjnego na
      tę samą spółkę, co w świetle zawartej w art. 5 ustawy o NIP zasady jednokrotności
      zgłoszenia identyfikacyjnego jest niedopuszczalne. Przymiot bycia płatnikiem, w
      przypadku podmiotu, który na mocy odrębnych przepisów jest już podatnikiem, nie
      jest związany z obowiązkiem ponownego zgłoszenia ewidencyjnego i starania się o
      drugi NIP.”
    Również NSA w wyroku z 8 maja 2025 r. III FSK 172/25 podkreślił, że:
      „(...) z treści art. 5 ustawy o NIP można wywieść zasadę jednokrotności zgłoszenia
      identyfikacyjnego. Zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się jednokrotnie, co
      literalnie wynika z ust. 1 tegoż przepisu ustawy o NIP, który stanowi, że „Podatnicy, z
      zastrzeżeniem ust. 2a, są obowiązani do dokonania zgłoszenia identyfikacyjnego do
      naczelnika urzędu skarbowego albo organu właściwego na podstawie odrębnych
      przepisów. Zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się jednokrotnie, bez względu na
      rodzaj oraz liczbę opłacanych przez podatnika podatków, formę opodatkowania,
      liczbę oraz rodzaje prowadzonej działalności gospodarczej oraz liczbę prowadzonych
      przedsiębiorstw”. Na podstawie art. 5 ust. 6 ww. ustawy, zasadę tę stosuje się
      odpowiednio do płatników podatków i płatników składek ubezpieczeniowych.
      Biorąc zatem pod uwagę powyższą regułę, dany podmiot, będący podatnikiem lub
      płatnikiem, tylko jednokrotnie dokonuje zgłoszenia identyfikacyjnego, którego
      następstwem jest nadanie NIP. Zgłoszenie takie jest realizacją obowiązku
      ewidencyjnego, którym dany podmiot jest objęty na mocy ustawy o NIP. Zakres
      podmiotowy tejże ustawy obejmuje dany podmiot na mocy art. 2 wówczas, gdy jest
      on albo podatnikiem jakiekolwiek podatku, albo płatnikiem, który nie ma statusu
      podatnika. Dany podmiot dokonuje zgłoszenia jednokrotnie, jeżeli należy do jednej z
      dwóch ww. kategorii. W tym kontekście włączenie w zakres ustawy płatników służyło
      objęciu obowiązkiem ewidencyjnym takich jednostek, które mogą być płatnikiem
      jakiegokolwiek podatku, ale same nie są podatnikami. Ustawa nie przewiduje
      obowiązku dokonywania ponownego zgłoszenia identyfikacyjnego przez podmiot,
      który jest lub stał się płatnikiem określonego podatku lub płatnikiem składek
      ubezpieczeniowych. Jak stanowi art. 7 ustawy o NIP, w przypadku gdy z przepisów
      prawa podatkowego wynikają różne terminy dokonania czynności, o których mowa

      w art. 6 ust. 1, 1a i 10, zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się jeden raz, w
      terminie najwcześniejszym.”
    Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że mogą Państwo występować pod
    numerem NIP nadanym Spółce macierzystej na potrzeby realizacji wszystkich obowiązków
    podatkowych w Polsce, w tym obowiązków płatnika podatku dochodowego od osób
    fizycznych.
    W związku z powyższym Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wydania pierwotnej interpretacji.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku
    (pytania). Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy oraz we własnym stanowisku, które
    nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa – rozpatrzone.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.