Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.384.2025.2.AKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-09
Teza: Planowana Transakcja przeniesienia własności udziałów w
Przenoszonych Gruntach nie będzie czynnością podlegającą
opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    13 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy uznania, że planowana Transakcja przeniesienia własności udziałów w
    Przenoszonych Gruntach nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 20 czerwca 2025 r.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania:
        A.A.
    2. Zainteresowani niebędący stroną postępowania:
        B.B.

## Opis zdarzenia przyszłego

Opis Zbywcy 1 i Zbywcy 2
    A.A. („Zbywca 1”) jest podatnikiem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca
    1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych („ustawa o PIT”), podlegającym
    obowiązkowi podatkowemu w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na
    miejsce ich osiągania. Zbywca 1 jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług („VAT”). Zbywca 1 prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą w
    zakresie świadczenia usług „Pozostała działalność profesjonalna, naukowa i techniczna,
    gdzie indziej niesklasyfikowana”.
    B.B. („Zbywca 2”) jest podatnikiem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o PIT,
    podlegającym obowiązkowi podatkowemu w Polsce od całości swoich dochodów, bez
    względu na miejsce ich osiągania. Zbywca 2 nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT.
    Zbywca 2 nie prowadzi pozarolniczej działalność gospodarczej. Zbywca prowadzi
    działalność rolniczą.
    Zbywca 1 i Zbywca 2 nigdy nie prowadzili działalności deweloperskiej, ani działalności
    związanej z obrotem nieruchomościami. Zbywca 1 i Zbywca 2 nie posiadają
    specjalistycznej wiedzy, ani doświadczenia w zakresie obrotu nieruchomościami. Zbywca 1
    i Zbywca 2 nie wnioskowali o podział jakiegokolwiek gruntu. Zbywca 1 i Zbywca 2 nie
    występowali o przyłączenie mediów do darowanych gruntów („Darowane Grunty”). W
    ostatnich 20 latach Zbywca 1 i Zbywca 2 nie sprzedali żadnych nieruchomości.
    Nabycie Darowanych Gruntów przez Zbywcę 1 i Zbywcę 2.
    W 2005 r. Zbywca 1 i Zbywca 2 w 2005 r. otrzymali od swoich rodziców darowiznę w
    postaci działki nr 1 o pow. 97 a oraz działki nr 2 o pow. 56a położonych w (...) zgodnie z
    numeracją działek w roku 2005 („Darowane Grunty”). Zbywca 1 i Zbywca 2 są
    współwłaścicielami Darowanych Gruntów w części 1/2 każdy zgodnie z aktem notarialnym
    ustanawiającym darowiznę.
    Przenoszone Grunty nie były, ani nie są wykorzystywane, ani przez Zbywcę 1, ani przez
    Zbywcę 2 w żaden sposób, w szczególności Przenoszone Grunty nie były i nie są oddane w
    najem, ani w dzierżawę, nie były one również wykorzystywane przez Zbywcę 1 i Zbywcę 2

    do jakiejkolwiek działalności gospodarczej i nigdy nie zostały wprowadzone do ewidencji
    środków trwałych, ani nie podlegały takiemu wpisowi. Zbywca 1 i Zbywca 2 nie czerpali
    żadnych pożytków z Darowanych Gruntów.
    Planowana transakcja
    W 2023 r. C.C. i D.D. działający w formie spółki cywilnej E. s.c. z siedzibą w (...) („E.”)
    zaproponowali Zbywcy 1 i Zbywcy 2, że wybudują na części Darowanych Gruntów siedem
    budynków mieszkalnych, w zamian za co E. otrzyma inną część Darowanych Gruntów,
    składającą się z działek 1/1, 1/2, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8, 2/1 i 2/2 o łącznej powierzchni 103a
    („Przenoszone Grunty”). Oferta ta została przedstawiona z wyłącznej inicjatywy E., Zbywca
    1 i Zbywca 2 w żaden sposób nie poszukiwali dewelopera, który wybudowałby na ich
    działkach jakiekolwiek budynki.
    Zbywca 1 i Zbywca 2 nie zamierzali sprzedawać Przenoszonych Gruntów, zostali do tego
    nakłonieni przez E. Zbywca 1 i Zbywca 2 nigdy nie wykonali żadnych czynności
    zmierzających do sprzedaży Przenoszonych Gruntów, takich jak wystawienie
    Przenoszonych Gruntów na portalach ogłoszeniowych, zatrudnienie pośrednika
    nieruchomości, rozwieszanie banerów z napisem sprzedam itp.
    14 września 2023 r. Zbywca 1 i Zbywca 2 zawarli z E. umowę przedwstępną, którą planują
    w pełni zastąpić nową umową, zgodnie z którą:
    1. E. zobowiązuje się do wybudowania na gruncie należącym do Zbywcy 1 i Zbywcy 2
                                      2siedmiu budynków mieszkalnych (nie większych niż 300 m) za określone
      wynagrodzenie.
    2. Zgodnie z art. 453 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
      poz. 1061 ze zm., „KC”) Zbywca 1 i Zbywca 2 w celu zwolnienia się z zobowiązania do
      zapłaty wynagrodzenia z tytułu wybudowania domów budynków mieszkalnych
      przeniosą na rzecz E. własność Przenoszonych Gruntów, na co E. wyraża zgodę (datio
      in solutum) (dalej: „Planowana Transakcja”).
    Na moment sporządzenia niniejszego wniosku prace opisane w pkt 1 Planowanej
    Transakcji zostały rozpoczęte, ale nie zostały zakończone. Przeniesienie Przenoszonych
    Gruntów planowane jest po uzyskaniu wnioskowanej indywidualnej interpretacji
    podatkowej. W przyszłości Zbywca 1 i Zbywca 2 planują przekazać wybudowane na ich
    gruntach budynki mieszkalne swoim dzieciom w formie darowizny. Dokładny moment
    przekazania tych budynków nie został jeszcze ustalony. Zbywca 1 i Zbywca 2 są
    zaangażowani w Planowaną Transakcję w stopniu minimalnym. Ich udział ograniczy się do
    odbiorów wyżej wspomnianych budynków. Wszelkimi kwestiami związanymi z budową
    budynków mieszkalnych zajmuje się E.
    Opis Przenoszonych Gruntów
    Przenoszone Grunty na moment zawarcia planowanej transakcji będą gruntami
    niezabudowanymi. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania terenu
    Przenoszone Grunty przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową. Zbywca 1 i Zbywca 2
    nie wnioskowali nigdy o zmianę miejscowego planu zagospodarowania dla Przenoszonych
    Gruntów. Jak już zostało wyżej wskazane Przenoszone Grunty nie obejmują gruntów, na
    których E. wybuduje budynki mieszkalne, te zostaną własnością Zbywcy 1 i Zbywcy 2.
    Przenoszone Grunty nie były nigdy wykorzystywane przez Zbywcę 1 i Zbywcę 2 do
    prowadzonej działalności gospodarczej. Od momentu nabycia Przenoszonych Gruntów
    przez Zbywcę 1 i Zbywcę 2 grunty te nie były przedmiotem dzierżawy ani innej odpłatnej
    umowy o podobnym charakterze.
    Przenoszone Grunty zostały wydzielone w ramach podziału działek 1 i 2 w lipcu 2023 r. na
    1/1, 1/2, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8, 2/1 i 2/2. Podział został dokonany w 2023 r. z myślą o
    przeprowadzeniu Planowanej Transakcji. Prace związane z tym podziałem przeprowadziła
    E. na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Zbywcę 1 i Zbywcę 2.

    Kwalifikacja Przenoszonych Gruntów przez Zbywcę 1 i Zbywcę 2
    Zbywca 1 i Zbywca 2 nigdy nie wykorzystywali Przenoszonych Gruntów do działalności
    gospodarczej. Przenoszone Grunty nie były przez nich nigdy ujawnione w środkach
    trwałych prowadzonych przez nich działalności gospodarczej. Zbywca 1 i Zbywca 2
    wykorzystywali Przenoszone Grunty wyłącznie do celów prywatnych. Zbywca 1 i Zbywca 2
    do momentu zawarcia Planowanej Transakcji również nie zamierzają wykorzystywać
    Przenoszonych Gruntów do celów działalności gospodarczej oraz nie zamierzają ich
    ujawnić w środkach trwałych.
    Planowana przez Zbywcę 1 i Zbywcę 2 działalność w zakresie obrotu nieruchomościami
    Zbywca 1 i Zbywca 2 nie zamierzają w przyszłości sprzedawać nieruchomości, ponieważ
    jak wspomniano powyżej, chcą je darować swoim dzieciom. Zbywca 1 posiada pięcioro
    dzieci, Zbywca 2 trójkę dzieci.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Mając na uwadze, że 2 czerwca 2025 r. Zbywca 1 i Zbywca 2 zawarli dwie umowy o
    świadczenie w miejsce wykonania (datio in solutum) przenoszące własność Przenoszonych
    Gruntów na E., Zainteresowani uzupełniają stan faktyczny niniejszego wniosku o poniższej
    wskazane elementy.
    W przypadku jakichikolwiek rozbieżności należy uznać, że fakty przedstawione w
    uzupełnieniu wniosku mają pierwszeństwo przed pierwotnie złożonym wnioskiem.
    Doprecyzowując wcześniej przedstawione zdarzenie przyszłe, Zbywca 1 i Zbywca 2
    wskazują, że działając we własnym imieniu (tj. inaczej niż przez pełnomocnika) nie
    wnioskowali o podział jakiegokolwiek gruntu.
    Przed podziałem Darowanych Gruntów, w 2020 r., Zbywca 1 i Zbywca 2, na prośbę
    sąsiada, wyrazili zgodę na położenie rury kanalizacyjnej w poprzek Darowanych Gruntów.
    Oprócz wyrażenia zgody Zbywca 1 i Zbywca 2 nie uczestniczyli w żaden sposób w procesie
    podłączenia kanalizacji, w szczególności nie byli stroną postępowania. Przeprowadzenie
    kanalizacji w poprzek Darowanych Gruntów nie umożliwia jednak podłączenia kanalizacji
    na Przenoszonych Gruntach, ze względu na to, że rura kanalizacyjna jest umieszczona na
    stosunkowo wysokiej rzędnej i jest zbyt płytko, by wykorzystać ją na Przenoszonych
    Gruntach.
    Dodatkowo Zbywca 1 i Zbywca 2 22 maja 2020 r. ustanowili służebność na
    przeprowadzenie sieci gazowej wzdłuż pn. granicy począwszy od ul. (...) do działki 3 za
    jednorazowym wynagrodzeniem (17.000 PLN). Celem ustanowienia służebności było
    podłączenie sąsiednich działek wzdłuż północnej granicy Przenoszonych Gruntów, a nie
    zwiększenie wartości Przenoszonych Gruntów. Ww. medium nie będzie wykorzystane,
    jako że nie jest to zgodne z aktualną polityką UE oraz państwa Polskiego biorąc pod uwagę
    cele „Fit for 55” oraz warunki techniczne WT2021.
    W tym samym dniu ustanowiono służebność dostępu do słupa energetycznego na działce
    3 na rzecz Zbywcy 1 i Zbywcy 2 (nieodpłatne). Przedmiotowa służebność została
    ustanowiona w celu zdjęcia linii napowietrznej nad Darowanymi Gruntami, tj. m.in. na
    gruntach, gdzie będą wybudowane budynki i które to grunty pozostaną własnością
    Zbywcy 1 i Zbywcy 2. Służebność ta jednak nie pozwala na zdjęcie linii napowietrznej i nie
    spełniła zakładanego celu z uwagi na błędnie sformowaną treść.
    Zainteresowani uzupełniają stan faktyczny w ten sposób, że Przenoszone Grunty w
    ramach Planowanej Transakcji stanowią działki o numerach ewidencyjnych 1/1, 1/2, 1/7, 1
    /8, 2/1 i 2/2 (nie jak wcześniej działki o numerach ewidencyjnych: 1/1, 1/2, 1/5, 1/6, 1/7, 1
    /8, 2/1 i 2/2).

    Dodatkowo, w ramach Planowanej Transakcji Zbywca 1 i Zbywca 2 ustanawiają
    nieodpłatną i na czas nieokreślony służebność gruntową przejazdu i przechodu oraz
    przeprowadzenia sieci i przyłączy wszelkich mediów przebiegającą całą długością i
    szerokością po działkach nr 1/4, 1/5 i 1/6 na rzecz E.
    Zainteresowani uzupełniają wniosek w części „Opis Przenoszonych Gruntów” wskazując,
    że na wniosek E. z 4 lutego 2025 r., zostało wszczęte postępowanie administracyjne w
    sprawie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-
    budowlanego oraz wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji „Budowa trzech
    budynków (...) z wewnętrznymi instalacjami: energii elektrycznej, wody i kanalizacji,
    centralnego ogrzewania, wentylacją mechaniczną wraz z wewnętrzną linią zasilającą
    elektryczną, zewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej i deszczowej, trzema zbiornikami
    retencyjnymi i studniami chłonnymi na wody opadowe, drogą dojazdową oraz dojściem i
    dojazdem do projektowanej zabudowy zlokalizowanej na działkach nr 1/1, 1/6, 1/7, 2/1, 1
    /2, 1/5, 1/8, 2/2 w miejscowości (...), gmina (...)”, tj. na Przenoszonych Gruntach, w którym
    to jako inwestor wskazany jest E.
    W wyniku ww. postępowania Starostwo Powiatowe w (...) wydało pozwolenie na budowę.
    Pozwolenie to dotyczy projektu budowlanego E., który E. planuje przeprowadzić na
    Przenoszonych Gruntach. E. wystąpiło z wnioskiem na podstawie udzielonej w umowie
    przedwstępnej zgody przez Zbywcę i 1 i Zbywcę 2 do dysponowania Przenoszonymi
    Gruntami na cele budowlane. Zbywca 1 i Zbywca 2 nie byli stroną ww. postępowania, ani
    w żaden aktywny sposób nie uczestniczyli niniejszym postępowaniu.
    Zainteresowani uzupełniają wniosek wskazując, że realizacji Planowanej Transakcji strony
    nie uzależniły od tego, czy E. otrzymają pozwolenia na budowę na Przenoszonych
    Gruntach.
    Pytanie w zakresie podatku od towarów i usług
    Czy przeniesienie przez Zbywcę 1 i Zbywcę 2 Przenoszonych Gruntów w ramach
    Planowanej Transakcji będzie opodatkowane podatkiem od towarów i usług? (oznaczone
    we wniosku jako pytanie nr 2)
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    Zdaniem Zainteresowanych, przeniesienie przez Zbywcę 1 i Zbywcę 2 Przenoszonych
    Gruntów w ramach Planowanej Transakcji nie będzie opodatkowane podatkiem od
    towarów i usług.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1570 ze zm., „ustawa o VAT”), opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Przy czym, nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT,
    podlega opodatkowaniu, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem,
    musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem
    podatku od towarów i usług.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające

    na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT stanowią odzwierciedlenie art. 9 ust. 1 Dyrektywy
    2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej, zgodnie z którym "podatnikiem" jest każda osoba prowadząca
    samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na
    cel, czy też rezultaty takiej działalności. "Działalność gospodarcza" obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem,
    działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za
    działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły,
    majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Dla oceny, czy Zbywca 1 i Zbywca 2 przenosząc własność Przenoszonych Gruntów działa
    jako podatnik podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT
    pomocne są kryteria określone w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    („TSUE”) z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. W wyroku
    tym TSUE przyjął, że nie mogą być uznawane za dokonywane w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności. Zdaniem TSUE, sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru
    decydującego. Zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia
    między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem
    zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych. Podobnie
    okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu
    osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego
    charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość
    osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się
    do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Aktywne działania w zakresie
    obrotu nieruchomościami i angażowanie środków podobnych do wykorzystywanych przez
    producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi
    dyrektywy VAT, Trybunał utożsamił natomiast z takimi aktywnościami jak przykładowo
    uzbrajanie terenu albo podejmowanie działań marketingowych. Działania takie nie należą
    do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji
    dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany
    został pogląd, że to, czy dany podmiot działa jako podatnik podatku od towarów i usług
    wymaga oceny odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Każdorazowo
    należy zatem zbadać, jakie środki angażuje zbywca w celu zbycia gruntu. Jeżeli środki te są
    podobne do tych, które wykorzystują handlowcy, wówczas zbywca zachowuje się jak
    handlowiec.
    W tym miejscu warto zwrócić uwagę na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w
    Białymstoku z 23 października 2024 r., sygn. I SA/Bk 273/24, zgodnie z którym: „Sam fakt
    podziału gruntu, sam fakt wystąpienia o warunki zabudowy, czy też sama liczba transakcji,
    wielkość zarobku, nie przesądzają o kwalifikacji ich jako działań typowych dla
    profesjonalnego obrotu nieruchomościami, ale działania tego typu mogą być w ten
    sposób ocenione w zależności od okoliczności danego przypadku. Należy uwzględniać
    działania na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie, a nie
    wyłącznie osobno. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się z
    nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu
    majątkiem prywatnym”.
    Odnosząc powyższe do przedmiotowego wniosku, jedyną czynnością dokonaną przez
    Zbywcę 1 i Zbywcę 2, która mogła prowadzić do zwiększenia wartości Przenoszonych
    Gruntów było dokonanie w lipcu 2023 r. podziału działek 1 i 2 na działki nr 1/1, 1/2, 1/5, 1
    /6, 1/7, 1/8, 2/1 i 2/2. Podział ten nie wiązał się z poniesieniem większych nakładów przez

    Zbywcę 1 i Zbywcę 2, a czynności były dokonane przez E. występującego w charakterze
    pełnomocnika. Dodatkowo, sam podział działek nie przesądza jednak o przeprowadzeniu
    transakcji zbycia nieruchomości w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Co
    więcej, zgodnie z przedstawionym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
    stanowiskiem, z którym to Zainteresowani w pełni się zgadzają, nawet dokonanie większej
    ilości czynności prowadzących do zwiększenia wartości gruntu, takich jak wystąpienie z
    wnioskiem o wydanie warunków zabudowy, nie może prowadzić do uznania, że zbycia
    dokonano w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    Podkreślić należy, że przy ocenie, czy Zbywca 1 i Zbywca 2 będą przy realizacji Planowanej
    Transakcji występować jako podatnik podatku od towarów i usług nie mają również
    znaczenia czynności wykonywane na Przenoszonych Gruntach przez E.
    Takie rozumienie przepisów potwierdza również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku
    z 23 lipca 2024 r. (sygn. I FSK 1676/20), w którym Sąd stwierdził: „Jeżeli konkretny podmiot
    zainteresowany nabyciem nieruchomości zawiera umowę przedwstępną i jest
    akceptowany przez wszystkich współwłaścicieli, oferuje korzystną cenę, ale domaga się
    przy tym dokonania określonych czynności w celu upewnienia się, czy nieruchomość
    spełnia jego wymogi, to nie można tego utożsamiać z podjęciem przez zbywców
    prowadzenia działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 1 i 2 uptu”.
    Zbywca 1 i Zbywca 2 nie prowadzili aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami w
    ogóle, tym bardziej w zorganizowany sposób, w szczególności nie dokonywali czynności
    typowych dla handlowców (np. działalności marketingowej). Zbywca 1 i Zbywca 2 nie
    dokonywali czynności przygotowawczych do sprzedaży Przenoszonych Gruntów, nie
    ponosili inwestycji w te grunty.
    Mając powyższe na względzie, w ocenie Zainteresowanych, zbycie Przenoszonych
    Gruntów w ramach zrealizowania Planowanej Transakcji nie będzie opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zatem w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, należy przyjąć, że zbycie
    nieruchomości gruntowych (działek) traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2

    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 s. 1 ze zm.), zwanej
    dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      1) określone udziały w nieruchomości,
      2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
      prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług,
    również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości) stanowi odpłatną
    dostawę towarów. Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w
    uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej
    Kodeksem cywilnym.
    Na mocy art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się - jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji - przepisy odnoszące się do własności.
    Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną
    postacią prawną własności.
    Jak stanowi art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    W świetle art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Przepis art. 198 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych
      współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    W konsekwencji, należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy,
    zbycie nieruchomości (gruntów, budynków), jak również udziału we współwłasności
    nieruchomości traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa
    w art. 7 ust. 1 ustawy.

    Należy też zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy,
    rozumiana jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za
    dostawę owego faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy o
    podatku od towarów i usług „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie
    towarem (sprzedaż, zamiana, darowizna, nieodpłatne przekazanie, przeniesienie
    własności w formie wkładu niepieniężnego).
    W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
                    1Z kolei na podstawie art. 353 Kodeksu cywilnego:
      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Ustawodawca przy założeniu zasady swobody umów nie stawia przeszkód, aby dłużnik
    zwolnił się ze zobowiązania przez spełnienie innego świadczenia, jeżeli również taka jest
    wola wierzyciela.
    Zgodnie bowiem z art. 453 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się z zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela inne
      świadczenie, zobowiązanie wygasa. Jednakże gdy przedmiot świadczenia ma wady,
      dłużnik obowiązany jest do rękojmi według przepisów o rękojmi przy sprzedaży.
    Z powyższego przepisu wynika, że wierzyciel może zgodzić się przyjąć - zamiast
    świadczenia, które dłużnik powinien spełnić zgodnie z treścią zobowiązania - inne
    świadczenie zaoferowane przez dłużnika w celu zwolnienia się ze zobowiązania
    (świadczenie w miejsce wypełnienia „datio in solutum”). Przesłankami wygaśnięcia
    zobowiązania są porozumienia stron oraz rzeczywiste spełnienie świadczenia przez
    dłużnika.
    Świadczenie w miejsce wykonania może być dokonywane w ramach wszelkiego typu
    zobowiązań o charakterze cywilnoprawnym (tj. wynikających z czynności prawnych).
    Zakres modyfikacji dotychczasowego zobowiązania uzależniony jest jedynie od ogólnie
    obowiązujących przepisów, ale to od uznania stron zależy, jakie świadczenie zgodzi się
    przyjąć wierzyciel w miejsce dotychczasowego i jakie dłużnik będzie mógł wykonać.
    Należy podkreślić, że celem „datio in solutum” jest wygaśnięcie istniejących pomiędzy
    stronami zobowiązań poprzez spełnienie przez dłużnika świadczenia innego niż określone
    w treści pierwotnej umowy. Zobowiązanie wówczas wygasa tak, jakby wygasło przez
    zwykłe wykonanie, przy czym konieczną przesłanką wygaśnięcia zobowiązania - poza
    umową stron - jest rzeczywiste dokonanie świadczenia przez dłużnika.
    Przeniesienie własności przez dłużnika na rzecz wierzyciela, będące w istocie spełnieniem
    świadczeń wobec wierzyciela, stanowi dostawę towaru w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy.
    W wyniku powyższego przeniesienia praw własności wierzyciel rozporządza powyższym
    prawem jak właściciel. Przeniesienie własności towarów w trybie art. 453 Kodeksu
    cywilnego stanowi zatem odpłatną dostawę w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy i podlega
    opodatkowaniu na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług.
    Ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje, co należy rozumieć przez czynność
    odpłatną. Jednak dla uznania, że dostawa towarów/świadczenie usługi podlega
    opodatkowaniu tym podatkiem, bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną
    czynność, co wynika z ww. przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Odpłatność oznacza
    wykonanie czynności (dostawy towarów oraz/lub świadczenia usług) za wynagrodzeniem.

    Należy zauważyć, że przepisy podatkowe nie zawierają jakichkolwiek ograniczeń, co do
    formy zapłaty. Wynagrodzenie (zapłata) nie musi nastąpić w formie świadczenia
    pieniężnego. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Zatem pod pojęciem odpłatności rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar
    lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby
    trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy, bądź świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy, podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu
    tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest
    podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem,
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z
    11.12.2006 s. 1, ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,

      handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
      wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą
      uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego
      lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:
        po pierwsze - dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających
        opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
        po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej
        wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu planowanej transakcji przeniesienia
    własności udziałów w Przenoszonych Gruntach istotne jest, czy w celu dokonania ich
    sprzedaży Zbywca 1 i Zbywca 2 podjęli aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to
    koniecznością uznania Zbywcy 1 i Zbywcy 2 za podmioty prowadzące działalność
    gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i
    usług.

    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy
    o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest
    odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter
    Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze
    wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w
    ramach majątku osobistego.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie
    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja.
    Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że grunty, które mają być przedmiotem transakcji Zbywca 1 i
    Zbywca 2 nabyli w 2005 r. od swoich rodziców na podstawie umowy darowizny w części
    po 1/2 każdy. Przenoszone Grunty nie były i nie są przez Zbywcę 1 i Zbywcę 2

    wykorzystywane w żaden sposób, w szczególności nie były i nie są oddane w najem oraz
    dzierżawę, nie były również wykorzystywane do jakiejkolwiek działalności gospodarczej.
    Zbywca 1 i Zbywca 2 nie czerpali żadnych pożytków z Darowanych Gruntów,
    wykorzystywali je wyłącznie do celów prywatnych. Zbywca 1 i Zbywca 2 nie występowali o
    przyłączenie mediów do darowanych gruntów. Zbywca 1 i Zbywca 2 nie wnioskowali nigdy
    o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Przenoszonych
    Gruntów oraz nigdy samodzielnie nie występowali o ich podział. W ostatnich 20 latach
    Zbywca 1 i Zbywca 2 nie sprzedawali żadnych nieruchomości.
    Zbywca 1 i Zbywca 2 nigdy nie wykonali żadnych czynności zmierzających do sprzedaży
    Przenoszonych Gruntów, takich jak wystawienie ogłoszenia na portalach ogłoszeniowych,
    zatrudnienie pośrednika nieruchomości, rozwieszanie banerów z napisem sprzedam itp.
    W 2023 r. E. zaproponowali Zbywcy 1 i Zbywcy 2, że wybudują na części Darowanych
    Gruntów siedem budynków mieszkalnych, w zamian za co E. otrzyma inną część
    Darowanych Gruntów. Oferta ta została przedstawiona z wyłącznej inicjatywy E.. Zbywca 1
    i Zbywca 2 w żaden sposób nie poszukiwali dewelopera, który wybudowałby na ich
    działkach jakiekolwiek budynki.
    W przedmiotowej sprawie należy zauważyć, że Nabywca (E.) już się zgłosił, Zbywca 1 i
    Zbywca 2 nie muszą już podejmować działań, aby zachęcić kogokolwiek do nabycia
    Przenoszonych Gruntów. Skutki prawne czynności wykonanych przez E. na podstawie
    udzielonego przez Zbywcę 1 i Zbywcę 2 pełnomocnictwa i dokonanie na jego podstawie
    podziału gruntów oraz wystąpienie z wnioskiem o zatwierdzenie projektu
    zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i wydania pozwolenia
    na budowę dla inwestycji, na podstawie zgody wyrażonej przez Zbywcę 1 i Zbywcę 2 na
    dysponowanie przez Nabywcę nieruchomością na cele budowlane, w sensie prawnym
    rzeczywiście dotyczą współwłaścicieli gruntów. Jednak starania pełnomocnika nie są
    staraniami właścicieli podejmowanymi w tym celu, aby pozyskać kupującego, aby
    oferowany grunt uczynić atrakcyjniejszym dla potencjalnego nabywcy i podnieść jego cenę.
    Zauważyć należy, że E. podjęte działania wykonuje we własnym interesie, dla
    zrealizowania własnych potrzeb, w celu przystosowania działek do swoich określonych
    potrzeb.
    Z wniosku wynika także, że przed podziałem gruntów w 2020 r. Zbywca 1 i Zbywca 2 na
    prośbę sąsiada wyrazili zgodę na położenie rury kanalizacyjnej w poprzek Darowanych
    Gruntów, jednak oprócz wyrażenia zgody nie uczestniczyli w żaden sposób w procesie
    podłączenia kanalizacji, w szczególności nie byli stroną postępowania, rura kanalizacyjna
    nie będzie wykorzystywana na Przenoszonych Gruntach. Również ustanowienie w 2020 r.
    służebności na przeprowadzenie sieci gazowej wzdłuż granicy działek za jednorazowym
    wynagrodzeniem miało na celu podłączenie sąsiednich działek, a nie zwiększenie wartości
    Przenoszonych Gruntów (sieć gazowa nie będzie wykorzystywana).
    Należy uznać, że w przedmiotowej sprawie powyższe czynności nie były przez Zbywcę 1 i
    Zbywcę 2 podejmowane w celu pozyskania potencjalnego nabywcy, ani aby oferowany
    grunt uczynić atrakcyjniejszym.
    W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzić należy, że w odniesieniu do
    przeniesienia własności udziałów w działkach nr 1/1, 1/2, 1/7, 1/8, 2/1 i 2/2 nie wystąpił
    ciąg zdarzeń, który jednoznacznie przesądza, że ich dostawa wypełnia przesłanki
    działalności gospodarczej. Zbywca 1 i Zbywca 2 nie podjęli takich aktywnych działań w
    zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób
    podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Całokształt okoliczności
    przedstawionych we wniosku wskazuje, że aktywność Zbywcy 1 i Zbywcy 2 w pełni mieści
    się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z
    przywołanym wyrokiem TSUE w sprawach połączonych C-180/10, C-181/10.
    Mając powyższe na uwadze, w świetle całokształtu okoliczności sprawy, samo udzielenie
    pełnomocnictwa E. do wykonania określonych czynności w celu dostosowania gruntu do

    Jego potrzeb przed Transakcją oraz wyrażenie zgody przez Zbywcę i 1 i Zbywcę 2 do
    dysponowania przez E. Przenoszonymi Gruntami na cele budowlane, a także wyrażenie
    zgody przez Zbywcę 1 i Zbywcę 2 przed podziałem gruntów w 2020 r. na położenie rury
    kanalizacyjnej w poprzek Darowanych Gruntów oraz ustanowienie w 2020 r. służebności
    na przeprowadzenie sieci gazowej wzdłuż granicy działek za jednorazowym
    wynagrodzeniem, które miało na celu podłączenie sąsiednich działek (sieć gazowa nie
    będzie wykorzystywana na Przenoszonych Gruntach) nie powoduje, że Zbywca 1 i Zbywca
    2 zostaną z tego powodu uznani za podatników podatku VAT prowadzących działalność
    gospodarczą.
    Zatem dokonując Transakcji przeniesienia własności udziałów w Przenoszonych Gruntach
    (działkach gruntu nr 1/1, 1/2, 1/7, 1/8, 2/1 i 2/2) Zbywca 1 i Zbywca 2 będą korzystali z
    przysługującego prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest
    wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego
    statusu pozbawia Zbywcę 1 i Zbywcę 2 cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w
    art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży nieruchomości, a dostawę - cech czynności
    podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W związku z tym, dokonując Transakcji przeniesienia własności udziałów w Przenoszonych
    Gruntach Zbywca 1 i Zbywca 2 będą korzystali z przysługującego prawa do rozporządzania
    własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie
    mają zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.
    Tym samym stanowisko Zainteresowanych uznaję za prawidłowe.
    Niniejsze rozstrzygnięcie jest spójne z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów
    administracyjnych (por. wyroki NSA z 6 listopada 2024 r. sygn. akt I FSK 1014/21, z 24
    października 2024 r. sygn. akt I FSK 265/21, z 1 października 2024 r. sygn. akt I FSK 364/21,
    z 21 października 2024 r. sygn. akt I FSK 347/21, z 23 lipca 2024 r. sygn. akt I FSK 1677/20,
    z 10 września 2024 r. sygn. akt I FSK 1675/20).

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie pytania nr 2 w zakresie podatku od towarów i
    usług. W zakresie pytania nr 1 dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych
    zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy
        zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan A.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.