Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPTPP4/443-200/14-7/ALN
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
Data wydania: 2014-06-10
Teza: Czy Spółka prawidłowo nie rozpoznała obrotu opodatkowanego VAT i podatku należnego z tytułu otrzymanej od Partnera A kwoty 100% wartości cedowanych wierzytelności?
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu; opodatkowanie; wierzytelność; zbycie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 17 marca 2014r. (data wpływu) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku podatkowego z tytułu zbycia wierzytelności - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 17 marca 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej dotyczącej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie:

*   braku obowiązku podatkowego z tytułu otrzymania kaucji (pyt. oznaczone we wniosku jako nr 2),

*   ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu otrzymania prowizji od Partnera A i B (pyt. oznaczone we wniosku jako nr 4 i 10),

*   braku obowiązku podatkowego z tytułu partycypacji w kosztach ponoszonych przez Partnera A (pyt. oznaczone we wniosku jako nr 6),

*   ustalenia momentu odliczenia podatku naliczonego z faktur otrzymanych od Partnera B (pyt. oznaczone we wniosku jako nr 8),

*   ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu umów leasingowych (pyt. oznaczone we wniosku jako nr 12),

*   braku obowiązku podatkowego z tytułu zbycia wierzytelności (pyt. oznaczone we wniosku jako nr 14),

*   ustalenia momentu odliczenia podatku naliczonego z faktury dokumentującej nabycie wierzytelności przez partnera A (pyt. oznaczone we wniosku jako nr 16),

*   momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu otrzymania całości wynagrodzenia od całej usługi leasingowej w wyniku cesji wierzytelności oraz braku obowiązku podatkowego z tytułu świadczenia usługi leasingu po dokonaniu cesji wierzytelności (pyt. oznaczone we wniosku jako nr 18),

oraz podatku dochodowego od osób prawnych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.(ostatecznie doprecyzowany w uzupełnieniu wniosku)

Wnioskodawca (zwany dalej Spółką) prowadził współpracę z Partnerem A oraz Partnerem B celem organizacji na zlecenie ww. podmiotów akcji promocyjnej skierowanej do nowych klientów Partnera A (dalej: Akcja A) oraz dla obecnych klientów Partnera A (Akcja B). Akcje te polegały na oferowaniu przez Spółkę nowym i obecnym klientom Partnera A usługi leasingu urządzeń mobilnych wraz z usługą dostępu do Internetu w okresie trwania umowy. W ramach Akcji Partner A zobowiązywał się wobec wybranych klientów Partnera A do pokrycia całości lub części kosztów związanych z zawarciem przez nich ze Spółką umowy leasingu (przejęcie długu). Rozwiązania przyjęte przy organizacji i realizacji promocji dla nowych klientów Partnera A kształtowały się odmiennie od tych przyjętych dla promocji dla obecnych klientów Partnera A.

Akcja skierowana do nowych klientów Partnera A (Akcja A).

W zakresie współpracy dotyczącej nowych klientów Partnera A (Akcja A), Partner A w ramach współpracy ze Spółką oferował swoim nowym klientom możliwość udostępnienia przez Spółkę na zasadzie leasingu urządzenia telekomunikacyjnego wraz z usługą teleinformatyczną. Umowy leasingu z klientami Partnera A zawierała Spółka. Regulamin Akcji A wobec klientów Partnera A zakładał, iż Partner A pokryje określoną część rat leasingowych należnych od nowego klienta do Spółki w przypadku gdy nowy klient spełniać będzie określone warunki wobec Partnera A. Warunki utrzymania przez nowego klienta Partnera A prawa do udziału w Akcji weryfikowane były comiesięcznie przez Partnera A. W przypadku niespełnienia przez nowego klienta Partnera A warunku udziału w akcji nowy klient zobowiązany był do zapłaty wymaganej raty czynszowej z własnych środków poprzez pobranie kwoty z konta nowego klienta Partnera A w wyniku udzielenia dyspozycji obciążenia rachunku na rzecz Spółki. Spółka w takiej sytuacji nie miała pewności czy nowy klient będzie posiadał wystarczające środki na koncie, z którego miała zostać pobrana odpowiednia kwota. W takiej sytuacji ryzyko niewypłacalności związane z ewentualnym brakiem środków do pobrania na koncie obciążało wyłącznie Spółkę. Jednocześnie Spółka angażowała istotne środki w nabycie przedmiotów leasingu od Partnera B. Celem ograniczenia ryzyka Spółki związanego z angażowaniem w umowy leasingu z podmiotami których Spółka nie mogła swobodnie weryfikować, Partner A przekazał Spółce kwotę kaucji, z której Spółka miała możliwość rozliczenia rat leasingowych, które w ramach Akcji Partner A zobowiązany był pokryć w miejsce swoich nowych klientów. Pozostała po zakończeniu akcji część kaucji nierozliczona z ratami leasingowymi, podlegać miała zwrotowi do Partnera A.

Decyzje w sprawie umożliwienia udziału nowemu klientowi w Akcji promocyjnej podejmował samodzielnie Partner A, który według własnych metod oceny wiarygodności typował nowych klientów do objęcia promocją. Spółka na podstawie decyzji Partnera A i wniosku nowego klienta Partnera A podpisywała umowę leasingu z nowym klientem Partnera A. W przyjętym schemacie Spółka nie posiadała żadnych możliwości weryfikacji wiarygodności klienta Partnera A ani też nie miała możliwości ustanowienia jakichkolwiek gwarancji czy też zabezpieczeń w celu zapewnienia płatności rat przez klienta Partnera A. W tym zakresie zmuszona była do całkowitego zawierzenia systemowi oceny wiarygodności klientów stosowanego przez Partnera A. W przyjętym schemacie nie było możliwe ustalenie z góry dokładnie w jakim zakresie Partner A zapewni pokrycie rat leasingowych. Partner A gwarantował Spółce jedynie pokrycie kosztów części rat, które zgodnie z realizowaną Akcją Partner A zobowiązywał się pokryć za swojego klienta. Pokrycie tych rat następowało poprzez rozliczenie z odpowiednią kwotą kaucji udzielonej wcześniej przez Partner A Spółce. W zakresie pozostałych rat wyłączne ryzyko wypłacalności klienta Partnera A obciążało Spółkę.

PUNKT 1.

Partner A przekazał Spółce kwotę kaucji w początkowym okresie Akcji tytułem zabezpieczenia płatności kwot (w chwili przekazywania kaucji jeszcze nieznanych), które zgodnie z regulaminem Akcji pokryć miał Partner A w imieniu swoich klientów. Celem kaucji było motywowanie Partnera A do możliwie najlepszej weryfikacji nowych klientów objętych Akcją A oraz jak najszerszej popularyzacji Akcji A, a także zabezpieczenie zapłaty rat do których zapłaty zobowiązał się Partner A w miejsce swoich klientów. W chwili uzgadniania zasad rozliczeń kwoty kaucji oraz jej wysokości strony nie znały przewidywanej skali zainteresowania klientów Akcją. Operowano wyłącznie na szacunkach, które były też podstawą dla ustalenia wysokości kaucji. Zgodnie z zawartą umową z kwoty kaucji rozliczane były sukcesywnie odpowiednie kwoty rat leasingowych należnych Spółce od klientów Partnera A, które Partner A zobowiązał się pokryć. Rozliczenie kaucji dokonywane było w miarę rozwoju Akcji i podpisywania nowych kolejnych umów z klientami Partnera A. Wraz z rozwojem skali Akcji strony aneksami uzgodniły odpowiednie podwyższenie kwoty kaucji oraz minimalne saldo kaucji. Po zakończeniu realizacji Akcji, rozliczana w trakcie współpracy kaucja po ustaleniu aktualnej kwoty do rozliczenia, podlegać będzie zwrotowi do Partnera A. Termin zwrotu kaucji Strony modyfikowały aneksami.

PUNKT 2.

Spółka tytułem wynagrodzenia za organizację Akcji otrzymywała od Partnera A kwotę prowizyjną ustaloną jako iloczyn ilości nowych klientów Partnera A pozyskanych w wyniku realizacji Akcji oraz określonej stawki wyrażonej w złotówkach. Stawka ulegała modyfikacjom w okresie współpracy. W trakcie realizacji Akcji Partner A, wskazując na zbyt wysokie koszty akcji ustalone przy pierwotnych założeniach, wynegocjował zmiany dotyczące zasad wynagradzania Spółki. Wynagrodzenie prowizyjne ujmowane było w fakturach VAT wystawianych zgodnie z umową w terminie do 7 dnia następnego miesiąca, i płatnej w terminie 7 dni od daty wystawienia faktury, zgodnie z zapisem umownym w par. 3 ust. 1 umowy pomiędzy Partnerem A i Spółką: „Strony ustalają, że z tytułu Promocji Partnera A, (\`(...)\`) Partner A zapłaci Spółce wynagrodzenie w wysokości stanowiącej iloczyn liczby umów zawartych z nowymi Klientami oraz kwoty (…) złotych brutto (\`(...)\`). Wynagrodzenie Spółki, o którym mowa powyżej będzie płatne w okresach miesięcznych na podstawie faktury VAT wystawionej w terminie do 7 dnia następnego miesiąca, płatnej 7 dni od daty wystawienia faktury VAT”.

PUNKT 3.

W ramach późniejszych negocjacji Partnera A, po analizie wyników ekonomicznych, uzgodniono również, iż Partner A i Spółka podzielą między sobą koszty jakie Partner A będzie zobowiązany ponieść w związku z Akcją - koszty pokrycia rat leasingowych odpowiednich klientów Partnera A. Koszty te rozliczane były przez strony na podstawie noty obciążeniowej wystawionej przez Partnera A na rzecz Spółki w okresach miesięcznych obejmujących ustalony % kosztów rat leasingowych.

PUNKT 4.

Spółka w celu wykonania zobowiązań wynikających z współpracy z Partnerem A zawarła z Partnerem B umowę współpracy, na mocy której nabywała odpowiednie dla realizacji Akcji ilości urządzeń telekomunikacyjnych oraz pakietów usług. Partner B oferował Spółce odpowiedni poziom cen zakupu towarów i usług, przy czym wymagane było aby Spółka niezależnie od faktycznych potrzeb związanych z realizacją Akcji z udziałem Partnera A nabyła w okresie pierwszych 6 miesięcy określoną liczbę urządzeń telekomunikacyjnych wraz z usługą. Następnie nabycie następowało zgodnie z występującym w Akcji zapotrzebowaniem. Sprzedaż towarów i pakietów usług przez Partnera B na rzecz Spółki dokumentowana była fakturami VAT. Wydatki na zakup jednostkowego towaru sięgały w zależności od jego rodzaju od ok. 24 zł do ok. 400 zł za sztukę. Wartość usług sięgała kwoty od ok. 317,07 zł do 2.971,54 – w zależności od rodzaju usługi i okresu jej świadczenia. W przypadku Akcji B wartości te kształtowały się nieco odmiennie: towary w wartości od ok. 48 zł do ok. 400 zł, usługi w wartości od ok. 317 zł do ok. 2970 zł.

PUNKT 5.

Z tytułu współpracy Spółki z Partnerem B i dystrybucji w ramach Akcji z Partnerem A towarów i usług Partnera B, Spółka na podstawie umowy z Partnerem B uzyskiwała wynagrodzenie prowizyjne za każdą aktywowaną w ramach Akcji umowę telekomunikacyjną. Kwota prowizji ujmowana była przez Spółkę w comiesięcznych fakturach wystawianych i przekazywanych do Partnera B po ustaleniu wysokości prowizji. Dane do naliczenia prowizji możliwe były do ustalenia i udostępniane były Spółce przez Partnera B poprzez system informatyczny dopiero 25 dnia miesiąca rozliczeniowego następującego po miesiącu, w którym uruchomiono usługi telekomunikacyjne, od których należna była Spółce prowizja. Zgodnie z umową płatność prowizji następować miała w terminie 5 dni od daty otrzymania faktury przez Partnera B nie później niż do ostatniego dnia miesiąca rozliczeniowego, w którym dokonano ustalenia prowizji.

PUNKT 6.

W celu wykonania zobowiązań wynikających z przyjętego z Partnerem A i Partnerem B, przedstawionego powyżej, modelu współpracy przy Akcji promocyjnej Spółka zawierała z wskazanymi przez Partnera A klientami Partnera A umowy leasingu dotyczące udostępnienia urządzenia wraz z usługą telekomunikacyjną. Usługa leasingu realizowana przez Spółkę na rzecz klientów Partnera A dokumentowana była comiesięcznymi fakturami wystawionymi na rzecz poszczególnych klientów w okresie trwania umowy leasingu. Termin płatności poszczególnych rat przypada na 15 dzień każdego kolejnego miesiąca po miesiącu wystawienia faktury. W zależności od tego czy klient Partnera A spełniał w kolejnych okresach warunki promocji, ciężar zapłaty za daną ratę leżał po stronie Partnera A (poprzez potrącenie z udzielonej Spółce kaucji) lub po stronie samego klienta - poprzez obciążenie jego konta prowadzonego przez Partnera A. Rozliczenie w odpowiedni sposób następowało w dacie terminu płatności danej raty. Suma rat leasingowych odpowiada kosztom nabycia udostępnianego urządzenia i usługi, natomiast zyskiem Spółki była opłata wstępna uiszczana przy zawieraniu umowy leasingu z klientem Partnera A.

Akcja skierowana do dotychczasowych klientów Partnera A (Akcja B)

W zakresie współpracy dotyczącej obecnych klientów Partnera A w ramach Akcji B współpraca realizowana była analogicznie do Akcji A z zastrzeżeniem odmienności opisanych poniżej. Partner A analogicznie jak w przypadku nowych klientów, oferował swoim obecnym klientom za pośrednictwem Spółki możliwość udostępnienia na zasadzie leasingu urządzenia telekomunikacyjnego wraz z usługą teleinformatyczną. Umowy leasingu z obecnymi klientami Partnera A zawierała Spółka. Regulamin Akcji wobec obecnych klientów Partnera A zakładał, iż Partner A pokryje koszty rat leasingowych należnych od swojego obecnego klienta, w przypadku gdy obecny klient spełniać będzie określone warunki wobec Partnera A. Warunki utrzymania przez klienta Partnera A prawa do udziału w Akcji weryfikowane są comiesięcznie przez Partnera A. W przypadku nieutrzymania przez klienta Partnera A warunku udziału w Akcji klient zobowiązany był do zapłaty wymaganej raty czynszowej z własnych środków - odpowiednia kwota była potrącana na rzecz Partnera A z rachunku bankowego klienta prowadzonego przez Partnera A.

Analogicznie jak w przypadku Akcji skierowanej do nowych klientów Partnera A, decyzje w sprawie umożliwienia udziału obecnemu klientowi w Akcji promocyjnej podejmował samodzielnie Partner A. Partner A według własnych metod oceny wiarygodności znanych już Partnerowi A osób typował obecnych klientów Partnera A do objęcia promocją. Ocena wiarygodności dzięki znajomości klienta Partnera A pozwalała na bardziej precyzyjną ich ocenę pod względem jego rzetelności i ryzyka transakcyjnego, zarówno dla Spółki, jak i Partnera A. Spółka na podstawie decyzji Partnera A i wniosku jego obecnego klienta podpisywała umowę leasingu z klientem Partnera A. W przyjętym schemacie Spółka nie posiadała żadnych możliwości samodzielnej weryfikacji wiarygodności klienta, ani też nie miała możliwości ustanowienia jakichkolwiek gwarancji, czy też zabezpieczeń w celu zapewnienia płatności rat przez klienta. Ochrona interesów Spółki nastąpiła poprzez dokonaną z Partnerem A cesję wszystkich przyszłych wierzytelności Spółki wobec obecnych klientów Partnera A na Partnera A. Cesja realizowana i rozliczana była pomiędzy Partnerem A i Spółką niezwłocznie po zawarciu przez Spółkę i klienta umowy leasingu. Dzięki przyjętemu rozwiązaniu faktyczne ryzyko ewentualnej niewypłacalności klienta obciążało w przypadku Akcji wobec obecnych klientów Partnera A wyłącznie Partnera A.

PUNKT 7.

Spółka uzgodniła z Partnerem A na mocy Umowy ramowej w zakresie przelewu wierzytelności, iż wszystkie przyszłe wierzytelności jakie będą przysługiwały Spółce wobec obecnych klientów Partnera A na mocy zawieranych umów leasingu podlegają cesji na Partnera A. Odpowiednie zapisy wprowadzono również w umowach leasingu. Zgodnie z ustaleniami stron, Partner A z tytułu przejęcia wierzytelności wobec swoich klientów otrzymywał wynagrodzenie brutto w wysokości równiej 7% wartości brutto wszystkich zobowiązań klienta wynikających z umowy leasingu. Partner A tytułem wynagrodzenia wystawiał odpowiednią fakturę na rzecz Spółki. Spółka natomiast tytułem wynagrodzenia za cedowane wierzytelności otrzymać miała kwotę równą 100% wartości wszystkich świadczeń klientów (opłata wstępna, czynsze leasingowe) wynikających z umów leasingu. Cesja następowała w 1 dniu po podpisaniu umowy leasingu, natomiast rozliczenie wynagrodzenia Spółki z tytułu cedowanych wierzytelności oraz wynagrodzenia Partnera A za przejęcie wierzytelności dokonywane było po potrąceniu wzajemnych wierzytelności. W efekcie rozliczeń ostatecznie Spółka otrzymywała przelew od Partnera A kwoty równiej 93% wartości zobowiązań klienta wynikających z umowy leasingu. Odpowiednie przelewy odnosiły się do poszczególnych klientów – leasingobiorców. W wyniku dokonanych rozliczeń przez Partnera A i Spółkę cała należność Spółki z tytułu umów leasingu została uzyskana przez Spółkę przed wykonaniem usługi.

PUNKT 8.

Usługa leasingu realizowana przez Spółkę na rzecz klientów Partnera A dokumentowana była następnie comiesięcznymi fakturami wystawionymi na rzecz poszczególnych klientów w okresie trwania umowy leasingu. Termin płatności poszczególnych rat przypada na 15 dzień każdego kolejnego miesiąca po miesiącu wystawienia faktury. Faktury wystawiono 15 dnia miesiąca. Ciężar i ryzyko rozliczenia rat leasingowych obciążał już wyłącznie Partnera A z uwagi na dokonaną wcześniej cesję wierzytelności i rozliczenie całości przyszłych roszczeń Spółki wobec klientów Partnera A.

Wnioskodawca wskazuje, że wniosek, dotyczy zdarzeń w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 28 października 2012 r., ponadto uzupełniająco wyjaśnia co następuje:

1.  Wnioskodawca jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług.
2.  Z chwilą zaliczenia odpowiedniej części kaucji na poczet rat Wnioskodawca opodatkował tę czynność podatkiem dochodowym od osób prawnych i podatkiem od towarów i usług.
3.  Przyjęcie przez Wnioskodawcę ciężaru części kosztów akcji ponoszonych przez Partnera A było warunkiem dalszej współpracy i kontynuacji akcji przez Partnera A (pozwalającej na osiąganie przychodów przez Wnioskodawcę od Partnera A i Partnera B). W przypadku braku zgody Wnioskodawcy na partycypację w kosztach ponoszonych przez Partnera A akcja nie byłaby kontynuowana przez Partnera A, a tym samym Wnioskodawca nie miałby możliwości osiągania żadnych przychodów w związku z realizacją akcji (ani od Partnera A, ani od Partnera B, ani od klientów Partnera A).
4.  Bez zgody Wnioskodawcy na partycypację w kosztach akcji ponoszonych przez Partnera A, akcja nie byłaby kontynuowana, a tym samym Wnioskodawca nie osiągnąłby żadnych dalszych przychodów z tytułu organizacji akcji (ani od Partnera A, ani od Partnera B, ani od klientów Partnera A).
5.  W przypadku braku partycypacji w kosztach Partnera A przez Wnioskodawcę akcja nie byłaby kontynuowana, a zatem liczba nabywanych urządzeń i usług z pewnością byłaby znacznie mniejsza niż w przypadku kontynuacji akcji prowadzonej dzięki uzgodnieniu pokrycia części kosztów przez Wnioskodawcę.
6.  Faktury dokumentujące zakupy będące przedmiotem wniosku są wystawiane przez Partnera B na rzecz Wnioskodawcy (za „faktury dokumentujące zakupy będące przedmiotem wniosku” rozumie się faktury dokumenujące zakup urządzeń i usług telekomunikacyjnych).
7.  Nabywane przez Wnioskodawcę towary i usługi wykorzystywane są w całości wyłącznie dla potrzeb świadczenia usług lub dostawy towarów opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
8.  Wynagrodzenie Wnioskodawcy należne od Partnera A jest uzależnione bezpośrednio od ilości nowych klientów Partnera A pozyskanych w ramach akcji (jak wskazano we wniosku – pkt 1 dot. Akcji A), co jest powiązane z ilością zawartych umów leasingu na urządzenia mobilne wraz z usługą dostępu do internetu. Klient chcąc skorzystać z akcji zobowiązany jest zarówno do zawarcia odpowiedniej umowy z Partnerem A, jak i umowy leasingu z Wnioskodawcą. Przyjąć zatem należy, że wynagrodzenie Wnioskodawcy należne od Partnera A jest powiązane z ilością zawieranych umów leasingu.
9.  Wynagrodzenie Wnioskodawcy, należne od Partnera B jest uzależnione bezpośrednio od ilości aktywacji kart telekomunikacyjnych dokonanych w związku z realizacją akcji, ta ilość jednak odpowiada ilości zawartych umów leasingu. W celu wywiązania się ze zobowiązań przyjętych przez Strony w ramach akcji (w tym wynikających z umów leasingowych) konieczne jest aktywowanie przekazanej klientowi karty telekomunikacyjnej zawierającej odpowiedni pakiet usług. Przyjąć zatem należy, że wynagrodzenie Wnioskodawcy należne od Partnera B jest powiązane z ilością zawieranych umów leasingu.
10.  Przedmiotem nabyć Wnioskodawcy od Partnera B są usługi telekomunikacyjne umieszczone na kartach i opłacane przez Wnioskodawcę z góry oraz towary – urządzenia mobilne. Wnioskodawca jednak nie realizuje faktycznie usług telekomunikacyjnych – nie posiada bowiem odpowiednich uprawnień – tę usługę realizuje Partner B.
11.  Wnioskodawca dokonuje sprzedaży usług leasingu na warunkach określonych w art. 17b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. jak Wnioskodawca rozumie leasingu operacyjnego.
12.  Wnioskodawca nie dokonuje dostawy urządzeń mobilnych z usługą dostępu do internetu w warunkach określonych w art. 17f ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. jak Wnioskodawca rozumie leasingu finansowego.
13.  Wnioskodawca nie realizuje dostawy urządzeń w leasingu finansowym. Umowa leasingu nie zawiera postanowień, że korzystający dokonuje odpisów amortyzacyjnych w podstawowym okresie leasingu, w przypadku gdy korzystający nie jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej.
14.  Wnioskodawca nie realizuje dostawy urządzeń w leasingu finansowym. W umowie leasingu urządzeń mobilnych z usługą dostępu do internetu nie postanowiono, że finansujący rezygnuje z dokonania odpisów amortyzacyjnych, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej.
15.  Umowy leasingu urządzeń mobilnych z usługą dostępu do internetu zostały zawarte na czas oznaczony.
16.  Suma opłat ustalonych w umowach leasingu pomniejszona o podatek od towarów i usług odpowiada co najmniej wartości początkowej udostępnianych środków trwałych – urządzeń mobilnych.
17.  W związku z nabyciem wierzytelności przez Partnera A, Wnioskodawca uwolni się od konieczności podejmowania czynności związanych z wyegzekwowaniem długu, bowiem wierzytelności Wnioskodawcy zostały pokryte przez Partnera A działającego w imieniu i na rzecz jego klientów w związku ze zobowiązaniami wynikającymi z warunków akcji promocyjnej.
18.  Partner A otrzymał od Wnioskodawcy umówioną kwotę tytułem udziału w kosztach organizacji akcji w wysokości równej 7% wartości wierzytelności pokrytych przez Partnera A w imieniu i na rzecz klientów objętych akcją.
19.  Wartość cedowanych wierzytelności ustalona jest na poziomie ich wartości nominalnych, wynikających z zawieranych umów leasingu.
20.  Pomiędzy nabywcą wierzytelności (Partnerem A) a Wnioskodawcą istnieje odrębny stosunek prawny, rodzący obowiązek zapłaty wynagrodzenia na rzecz Partnera A w związku z nabyciem i egzekucją wierzytelności.
21.  Różnica pomiędzy wartością nominalną wierzytelności a wartością przyjętą dla potrzeb cesji jest równa zero.
22.  W żadnych umowach nie zostały zawarte postanowienia pozwalające na zamianę umówionej ceny sprzedaży w zależności od powodzenia czynności zmierzających do wyegzekwowania nabytych wierzytelności przez Partnera A. Wartość wierzytelności dla potrzeb cesji jest niezmienna.
23.  Partner A nabywa wierzytelności we własnym imieniu, na własny rachunek oraz na własne ryzyko.
24.  Cesja wierzytelności zawarta jest na ryzyko Wnioskodawcy – cedenta.
25.  Partner A ma możliwość powrotnego przeniesienia nabytych wierzytelności na rzecz zbywcy wierzytelności – Wnioskodawcy.
26.  Wierzytelności nabywane przez Partnera A nie stanowią w dacie ich nabycia wierzytelności wymagalnych. Są to wierzytelności przyszłe niewymagalne, które powstają w związku z realizacją umowy leasingu.
27.  Wierzytelności dotyczą rat leasingowych należnych Wnioskodawcy w związku z zawartymi umowami leasingu. Nie jest wiadome Wnioskodawcy czy prowadzone jest postępowanie egzekucyjne wobec jakichkolwiek korzystających. Ewentualne tego rodzaju działania prowadzi Partner A z związku z przejęciem wierzytelności.
28.  W wyniku dokonanej cesji faktura nie była wystawiona. Został natomiast rozpoznany i odprowadzony podatek należny w związku z uzyskaniem od Partnera A działającego na rzecz i w imieniu korzystających (jego klientów) z góry (przed wymagalnością należności) wartości równych sumie wierzytelności wynikających z umów leasingu zawartych w Wnioskodawcą – stosownie do treści art. 19 ust. 13 pkt 4 ustawy o VAT. Realizacja tej płatności była wynikiem zobowiązań Partnera A wynikających z warunków akcji promocyjnej, gdzie zobowiązał się pokryć w imieniu i na rzecz swoich klientów koszty usługi leasingu. Dokonana cesja wierzytelności była wtórnym efektem akcji, która miała umożliwić Partnerowi A realizację ewentualnych sankcji wobec korzystających (jego klientów) nie realizujących założeń akcji promocyjnej, co zgodnie z informacjami posiadanymi przez Wnioskodawcę, nie miało w praktyce miejsca – klienci wywiązywali się bowiem z warunków akcji promocyjnej.
29.  Faktury dokumentujące świadczone przez Wnioskodawcę usługi leasingu obejmujące poszczególne raty leasingowe były wystawione w odpowiednich terminach wynikających z umów leasingu, przy czym całość należności przysługujących Wnioskodawcy z umowy leasingu została pokryta wcześniej bezpośrednio po zawarciu umowy leasingu. Zapłatę realizował Partner A działający w imieniu i na rzecz klientów w związku z jego zobowiązaniami wynikającymi z warunków realizacji akcji na rzecz jego klientów. W konsekwencji w chwili wystawienia poszczególnych faktur dotyczących rat leasingowych podatek należny nie był naliczany i odprowadzany, gdyż płatność za daną ratę została pokryta wcześniej – wtedy też naliczono i odprowadzono podatek należny –stosownie do treści art. 19 ust. 13 pkt 4 ustawy o VAT (tj. obowiązek podatkowy powstał w dacie otrzymania całości zapłaty tych należności).
30.  Zdarzenie opisane we wniosku dotyczy następującego roku podatkowego Wnioskodawcy obejmującego okres od 29 października 2012 r. do 31 grudnia 2012 r.
31.  A. Wydatki związane z ponoszeniem wspólnych kosztów organizacji akcji promocyjnej,
    *   podejście dla potrzeb podatkowych – podejście przedstawiono w głównej treści wniosku w stanowisku Wnioskodawcy wobec pytań 5 i 6,
    *   podejście dla potrzeb bilansowych – wydatki związane z ponoszeniem kosztów organizacji akcji promocyjnej były rozpoznawane dla celów bilansowych jako koszt w dacie poniesienia.
B. Wydatki związane z nabywaniem urządzeń i usług:

*   podejście dla potrzeb podatkowych – podejście przedstawiono w pierwotnej treści wniosku w stanowisku Wnioskodawcy wobec pytań 5 i 6;

33.  podejście dla potrzeb bilansowych:
    1.  nabywanie urządzeń telekomunikacyjnych. Nabywane urządzenia nie są ujmowane jako koszt bilansowy, są wykazywane jako należności od korzystającego w wysokości inwestycji leasingowej netto – z uwagi na postanowienia art. 3 ust. 4 ustawy o rachunkowości, zgodnie z którym przedmiotowe umowy leasingu kwalifikowane są dla potrzeb bilansowych jako umowy leasingu finansowego. Zgodnie z ustawą o rachunkowości przedmioty leasingu oddane korzystającemu wykazane są w zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o rachunkowości w aktywach w podziale na aktywa o charakterze długoterminowym oraz aktywa o charakterze krótkoterminowym w wysokości inwestycji leasingowej netto.
    2.  nabywane pakiety usług. Nabywane pakiety są odpisywane w koszty bilansowe współmiernie do przychodu czyli w całym okresie trwania umowy leasingowej – proporcjonalnie w poszczególnych okresach.
34.  Zawierane przez Wnioskodawcę umowy leasingu spełniają warunki określone w art. 17b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

(pytanie oznaczone w wniosku jako nr 14)

(dot. PUNKTU 7) - VAT: Czy Spółka prawidłowo nie rozpoznała obrotu opodatkowanego VAT i podatku należnego z tytułu otrzymanej od Partnera A kwoty 100% wartości cedowanych wierzytelności?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania 14. (dot. PUNKTU 7. stanu faktycznego -VAT) Zgodnie z art. 5 ust 1 pkt 1 ustawy VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, natomiast przez świadczenie usług rozumie się wszelkie czynności niestanowiące dostawy towarów (art. 7 ust. 1 oraz 8 ust. 1 ww. ustawy VAT).

Jednocześnie, w myśl brzmienia art. 29 ust 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania jest obrót. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż otrzymanie przez Spółkę wskazanej kwoty tytułem cesji przyszłych wierzytelności leasingowych nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT. Spółka nie wykonuje bowiem na rzecz Partnera A żadnych czynności opodatkowanych (nie dokonuje dostawy towarów, ani nie świadczy usług), a tym samym przekazana kwota tytułem cesji nie może być uznana za obrót stanowiący podstawę opodatkowania dla VAT. Tym samym podejście Spółki należy uznać za prawidłowe.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Tut. Organ wskazuje, iż niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego, zatem została wydana w oparciu o przepisy obowiązujące od 1 stycznia 2012 r. do 28 października 2012 r.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 tej ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

Jak stanowi art. 8 ust. 1 cyt. ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie.

Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

Wierzytelność jest prawem majątkowym, które może być przedmiotem obrotu gospodarczego. Instytucja przelewu wierzytelności została uregulowana przepisami w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm.).

Stosownie do treści art. 509 § 1 ustawy Kodeks cywilny, wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.

Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki – art. 509 § 2 cyt. ustawy.

W oparciu o art. 510 § 1 ww. ustawy kodeks cywilny, umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.

Istotą przelewu wierzytelności jest umowa zawierana przez wierzyciela z osobą trzecią, na mocy której osoba ta nabywa od wierzyciela przysługującą mu wierzytelność. W wyniku przelewu wierzytelności, prawa przysługujące dotychczasowemu wierzycielowi przechodzą na nabywcę wierzytelności, przy czym sam stosunek zobowiązaniowy nie ulega zmianie. Na podstawie umowy przelewu wierzytelności cesjonariusz może dochodzić spełnienia określonego świadczenia od dłużnika, przysługuje mu również uprawnienie do rozporządzania wierzytelnością poprzez jej dalszą odsprzedaż, zamianę, darowiznę, zapis w testamencie lub zastaw.

W przypadku cesji wierzytelności własnych o świadczeniu usług można mówić ewentualnie jedynie w odniesieniu do nabywcy tych wierzytelności. Przeniesienie wierzytelności w formie cesji wierzytelności (przelewu wierzytelności) na osobę trzecią najczęściej może mieć miejsce w sytuacji, gdy wierzyciel ma kłopoty z uzyskaniem od dłużnika zapłaty za sprzedane towary lub usługi.

Cesja taka, z punktu widzenia pierwotnego wierzyciela, nie jest sprzedażą towarów ani usług, lecz jednym ze sposobów otrzymania zapłaty za dokonaną wcześniej sprzedaż.

Celem i skutkiem przelewu jest przejście wierzytelności na nabywcę. W wyniku przelewu przechodzi na nabywcę ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki go wiązał z dłużnikiem. Wierzytelność przechodzi na nabywcę w takim stanie, w jakim była w chwili zawarcia umowy o przelew, a więc ze wszystkimi związanymi z nią prawami i brakami (np. przedawnieniem). W przypadku sprzedaży wierzytelności własnej (przez pierwszego wierzyciela) nie można zakładać, iż czynność ta może być wykonywana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Zgodnie z § 1 powyższego artykułu, osoba trzecia, która spłaca wierzyciela, nabywa spłaconą wierzytelność do wysokości dokonanej zapłaty:

1.  jeżeli płaci cudzy dług, za który jest odpowiedzialna osobiście albo pewnymi przedmiotami majątkowymi;
2.  jeżeli przysługuje jej prawo, przed którym spłacona wierzytelność ma pierwszeństwo zaspokojenia;
3.  jeżeli działa za zgodą dłużnika w celu wstąpienia w prawa wierzyciela; zgoda dłużnika powinna być pod nieważnością wyrażona na piśmie;
4.  jeżeli to przewidują przepisy szczególne.

Stosownie do § 2 ww. artykułu, w wypadkach powyższych wierzyciel nie może odmówić przyjęcia świadczenia, które jest już wymagalne.

W oparciu o § 3 powołanego artykułu, jeżeli wierzyciel został spłacony przez osobę trzecią tylko w części, przysługuje mu co do pozostałej części pierwszeństwo zaspokojenia przed wierzytelnością, która przeszła na osobę trzecią wskutek zapłaty częściowej.

Wierzytelność może być spłacona przez osobę trzecią w całości lub do określonej wysokości. Cechą charakterystyczną cesji ustawowej jest nabycie praw przez osobę trzecią tylko do wysokości dokonanej zapłaty. Finansujący, działając za uprzednią zgodą dłużnika oraz na wcześniej ustalonych warunkach, dokonuje spłaty jego wymagalnych zobowiązań. W tej sytuacji dłużnik dokonuje na rzecz finansującego zapłaty w ramach wcześniej przyjętego przez strony harmonogramu rozciągającego w czasie w sposób znaczny zapłatę za spłacone już przez finansującego wierzytelności.

Z opisu sprawy wynika, że Spółka uzgodniła z Partnerem A na mocy Umowy ramowej w zakresie przelewu wierzytelności, iż wszystkie przyszłe wierzytelności jakie będą przysługiwały Spółce wobec obecnych klientów Partnera A na mocy zawieranych umów leasingu podlegają cesji na Partnera A. Odpowiednie zapisy wprowadzono również w umowach leasingu. Zgodnie z ustaleniami stron, Partner A z tytułu przejęcia wierzytelności wobec swoich klientów otrzymywał wynagrodzenie brutto w wysokości równiej 7% wartości brutto wszystkich zobowiązań klienta wynikających z umowy leasingu. Partner A tytułem wynagrodzenia wystawiał odpowiednią fakturę na rzecz Spółki. Spółka natomiast tytułem wynagrodzenia za cedowane wierzytelności otrzymać miała kwotę równą 100% wartości wszystkich świadczeń klientów (opłata wstępna, czynsze leasingowe) wynikających z umów leasingu. Cesja następowała w 1 dniu po podpisaniu umowy leasingu, natomiast rozliczenie wynagrodzenia Spółki z tytułu cedowanych wierzytelności oraz wynagrodzenia Partnera A za przejęcie wierzytelności dokonywane było po potrąceniu wzajemnych wierzytelności. W efekcie rozliczeń ostatecznie odpowiednie przelewy odnosiły się do poszczególnych klientów – leasingobiorców. W wyniku dokonanych rozliczeń przez Partnera A i Spółkę cała należność Spółki z tytułu umów leasingu została uzyskana przez Spółkę przed wykonaniem usługi.

Wartość cedowanych wierzytelności ustalona jest na poziomie ich wartości nominalnych, wynikających z zawieranych umów leasingu. Wnioskodawca wskazał, że Partner A nabywa wierzytelności we własnym imieniu, na własny rachunek oraz na własne ryzyko.

Cesja wierzytelności nie jest zawarta na ryzyko Wnioskodawcy – cedenta oraz Partner A nie ma możliwość powrotnego przeniesienia nabytych wierzytelności na rzecz zbywcy wierzytelności. Przedmiotem wniosku są wierzytelności przyszłe niewymagalne, które powstają w związku z realizacją umowy leasingu.

Dokonana cesja wierzytelności była wtórnym efektem akcji, która miała umożliwić Partnerowi A realizację ewentualnych sankcji wobec korzystających (jego klientów) nie realizujących założeń akcji promocyjnej, co zgodnie z informacjami posiadanymi przez Wnioskodawcę, nie miało w praktyce miejsca - klienci wywiązywali się bowiem z warunków akcji promocyjnej.

Aby zabezpieczyć się przed ryzykiem niewypłacalności leasingobiorców Spółki oraz umożliwić Partnerowi A realizację ewentualnych sankcji wobec korzystających (jego klientów) nie realizujących założeń akcji promocyjnej, Spółka zawarła z Partnerem A umowę cesji wierzytelności niewymagalnych. Transakcja sprzedaży wierzytelności przez Wnioskodawcę będzie przeprowadzona w trybie art. 509 Kodeksu Cywilnego (przelew wierzytelności). Na mocy umowy sprzedaży Spółka (cedent) przeniesie na Partnera A (cesjonariusza) wierzytelności własne za wynagrodzeniem.

W świetle powyższych przepisów stwierdzić należy, iż czynności polegającej na zbyciu wierzytelności własnych nie można uznać za dostawę towaru, gdyż wierzytelność stanowi prawo majątkowe, które nie mieści się w dyspozycji art. 2 pkt 6 ustawy, określającego co należy rozumieć na potrzeby podatku od towarów i usług, pod pojęciem towaru. Zbycie wierzytelności nie stanowi również świadczenia usługi, ponieważ jest ono jedynie przejawem wykonania prawa własności w stosunku do wierzytelności powstałej z innego tytułu (dostawy towaru lub świadczenia usługi). W konsekwencji, zbycie wierzytelności własnych pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Podsumowując, czynność zbycia wierzytelności własnych Wnioskodawcy na rzecz Partnera A wynikających z umowy cesji nie stanowi ani dostawy towarów, ani świadczenia usług i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W konsekwencji powyższego, w wyniku zbycia wierzytelności Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do zapłaty podatku należnego.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego we wniosku jako Nr 14 jest prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, które nie zostały objęte pytaniem - nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 oraz art. 14f § 2 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone.

W niniejszej interpretacji rozpatrzono wniosek w zakresie pytania oznaczonego Nr 14. W zakresie pytań oznaczonych we wniosku jako: Nr 2, Nr 4, Nr 6, Nr 8, Nr 10, Nr 12, Nr 16, Nr 18 oraz podatku dochodowego od osób prawnych wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.