Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.613.2025.2.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-30
Teza: Brak prawa do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o
wartość podatku VAT naliczonego, związanego z nabyciem
odzieży, obuwia i innych akcesoriów.
Słowa kluczowe: obuwie
odliczenia-brak prawa do odliczenia
odliczenia-odliczenie od podatku
odzież
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Wyłączenie stosowania
obniżenia podatku - brak prawa do odliczenia
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 1 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy prawa do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o wartość
    podatku VAT naliczonego, związanego z nabyciem odzieży, obuwia i innych akcesoriów
    (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).
    Uzupełniła go Pani pismem z 5 listopada 2025 r. (wpływ 5 listopada 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną, polską rezydentką podatkową, podlegającą
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą związaną z wystąpieniami
    publicznymi, doradztwem oraz obecnością medialną. Obecnie Wnioskodawczyni jest m.in.
    prowadzącą i mentorką programu telewizyjnego (...). Program koncentruje się na
    tematyce (...), a jego formuła zakłada bezpośredni kontakt Wnioskodawczyni z widzami,
    wywiady, prezentacje oraz wystąpienia przed kamerą.
    Poza pracą na planie zdjęciowym, Wnioskodawczyni regularnie bierze udział w
    konferencjach, panelach dyskusyjnych, wydarzeniach branżowych oraz wystąpieniach
    publicznych (co ważne wszystkie te czynności wiążą się z osiąganiem przychodów przez
    Wnioskodawczynię). Wizerunek odgrywa kluczową rolę w budowaniu profesjonalnego
    odbioru i wiarygodności, a także w utrzymaniu spójności medialnej. Każdorazowo, gdy
    Wnioskodawczyni podejmuje współpracę w zakresie wystąpień publicznych, prowadzenia
    wydarzeń lub udziału w nagraniach, oczekiwane jest od niej odpowiednie dobranie
    garderoby – tak, aby stylizacja była adekwatna do charakteru wydarzenia, aktualnych
    trendów oraz standardów estetycznych obowiązujących w branży medialnej.
    W związku z tym Wnioskodawczyni ponosi wydatki na zakup odzieży i dodatków, które są
    wykorzystywane wyłącznie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Katalog
    wydatków obejmuje pełne stylizacje, w tym m.in.: sukienki, garnitury, marynarki, spodnie,
    spódnice, bluzki, koszule, obuwie, akcesoria.
    W prowadzonym obecnie programie, o którym mowa powyżej, Wnioskodawczyni
    współpracuje ze stylistami na planie zdjęciowym. Jeżeli to możliwe, korzysta z garderoby
    wypożyczanej na potrzeby nagrań, jednak nie zawsze jest to wykonalne – część ubrań
    musi zostać zakupiona m.in. ze względu na konieczność dopasowania, względy
    higieniczne czy trwałość. W ramach prowadzonego programu co prawda nie istnieją
    formalne wytyczne dotyczące ubioru, jednak ze względów estetycznych i wizerunkowych
    oczekuje się różnorodności stylizacji oraz dopasowania do konwencji programu.
    Ubrania nie są wykorzystywane prywatnie – służą wyłącznie celom prowadzonej
    działalności gospodarczej, tj. występom przed kamerą, obecności na wydarzeniach
    publicznych oraz innym aktywnościom zawodowym, w których Wnioskodawczyni bierze
    udział, w ramach świadczenia usług w prowadzonej działalności gospodarczej.
    Bez zapewnienia właściwego wyglądu, zgodnego z oczekiwaniami branży oraz m.in.
    charakterem prowadzonego programu, Wnioskodawczyni nie byłaby angażowana do
    prowadzenia programów telewizyjnych ani wystąpień publicznych, co bezpośrednio
    przekładałoby się na brak możliwości uzyskiwania przychodów z tej działalności.
    Co warto podkreślić, wydatki związane z nabywaniem odzieży, obuwia i akcesoriów są nie
    tylko związane z potencjalnymi, możliwymi do osiągnięcia przychodami w przyszłości, ale

    dotyczą konkretnych przychodów, które Wnioskodawczyni obecnie osiąga. Przykładowo,
    elementy te są niezbędne do prowadzenia programu, o którym mowa powyżej – bez nich
    Wnioskodawczyni nie osiągałaby przychodów z tego tytułu.
    Wnioskodawczyni prowadzi ewidencję, z której wynika w jaki sposób (to jest do jakich
    projektów) została wykorzystana dana odzież, obuwie czy akcesoria. W konsekwencji
    Wnioskodawczyni może jednoznacznie wskazać, który wydatek wiąże się z którymi
    przychodami.
    Niniejszy wniosek dotyczy zarówno wydatków poniesionych do tej pory jak i tych, które
    Wnioskodawczyni poniesie w przyszłości.
    Dochody uzyskiwane z prowadzonej działalności gospodarczej są opodatkowane
    podatkiem liniowym.
    Doprecyzowanie opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    1) Pytanie „Czy jest Pani zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT”?
      Odpowiedź: Tak, Wnioskodawczyni jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem
      podatku VAT.
    2) Pytanie „Czy faktury dokumentujące zakup odzieży, obuwia i dodatków są/będą
      wystawiane na Panią z wykazanym podatkiem VAT”?
      Odpowiedź: Faktury co do zasady są i będą wystawiane z podatkiem VAT.
    3) Pytanie „Czy odzież, obuwie i dodatki, o których mowa we wniosku, są/będą opatrzone
      stałym logo Pani firmy w widocznym miejscu lub innym oznaczeniem, które
      jednoznacznie wskazuje, że prowadzi Pani określoną działalność? Proszę dokładnie
      opisać”.
      Odpowiedź: Odzież, obuwie i dodatki, o których mowa we wniosku, nie są/nie będą
      opatrzone stałym logo firmy Wnioskodawczyni.
    4) Pytanie „Czy odzież, obuwie i dodatki, o których mowa we wniosku, są/będą ściśle
      związane z prowadzoną przez Panią działalnością gospodarczą? Proszę wyjaśnić na
      czym ten związek polega”.
      Odpowiedź: Odzież, obuwie i dodatki, o których mowa we wniosku, są ściśle związane z
      prowadzoną przez Wnioskodawczynię działalnością gospodarczą, polegającą na
      świadczeniu usług medialnych, doradczych oraz wystąpień publicznych.
      Wnioskodawczyni występuje jako prowadząca i mentorka programu telewizyjnego (...),
      a także bierze udział w konferencjach, panelach dyskusyjnych, wydarzeniach
      branżowych i medialnych, gdzie reprezentuje zarówno program, jak i własną markę
      ekspercką.
      Wizerunek Wnioskodawczyni – rozumiany jako spójna, profesjonalna prezencja –
      stanowi integralny element świadczonych usług. W branży medialnej, eventowej i
      doradczej oczekuje się, że osoba występująca publicznie będzie prezentować się w
      sposób zgodny z charakterem wydarzenia, aktualnymi trendami oraz standardami
      estetycznymi obowiązującymi w danym formacie. W praktyce oznacza to konieczność
      posiadania odpowiednio dobranej garderoby, która umożliwia realizację zobowiązań
      zawodowych i spełnia oczekiwania odbiorców, producentów oraz organizatorów
      wydarzeń. Stylizacje wykorzystywane przez Wnioskodawczynię są nie tylko elementem
      wizerunku, ale również narzędziem pracy – podobnie jak scenografia, oświetlenie czy
      makijaż. W przypadku programu telewizyjnego oraz wystąpień publicznych, wygląd
      prowadzącej wpływa na odbiór treści, identyfikację wizualną projektu oraz jego
      profesjonalizm. Wnioskodawczyni współpracuje ze stylistkami na planie zdjęciowym,
      jednak nie wszystkie elementy garderoby dają się wypożyczyć – część musi być
      zakupiona ze względu na dopasowanie, higienę, trwałość lub konieczność
      wielokrotnego użycia.

    5) Pytanie „Czy odzież, obuwie i dodatki, o których mowa we wniosku, są/będą przez
      Panią wykorzystywane wyłącznie w prowadzonej przez Panią działalności
      gospodarczej? Proszę wyjaśnić w jaki sposób”.
      Odpowiedź: Wnioskodawczyni nie wykorzystuje zakupionej odzieży, obuwia ani
      dodatków w celach prywatnych. Są one przeznaczone wyłącznie do realizacji
      obowiązków zawodowych – tj. występów przed kamerą, prowadzenia wydarzeń,
      udziału w konferencjach i innych aktywnościach związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą. Zakupy dokonywane w tym zakresie są dokumentowane i
      ewidencjonowane w sposób umożliwiający jednoznaczne wyodrębnienie ich od
      wydatków osobistych. Wnioskodawczyni prowadzi odrębną dokumentację zakupów
      związanych z działalnością medialną, co pozwala na zachowanie przejrzystości i
      rozliczalności kosztów.
      Warto podkreślić, że każdorazowo, gdy Wnioskodawczyni podejmuje współpracę w
      zakresie wystąpień publicznych, prowadzenia wydarzeń lub udziału w nagraniach,
      oczekiwane jest od niej odświeżenie garderoby – tak, aby stylizacja była adekwatna do
      charakteru wydarzenia, aktualnych trendów oraz standardów estetycznych
      obowiązujących w branży medialnej. W praktyce oznacza to konieczność ponoszenia
      regularnych wydatków na odzież i dodatki, które stanowią warunek realizacji
      zobowiązań zawodowych. Profesjonalny i spójny wizerunek Wnioskodawczyni,
      budowany m.in. poprzez odpowiednio dobraną odzież i stylizacje, stanowi istotny
      element jej działalności medialnej. Bez zapewnienia właściwego wyglądu – zgodnego z
      oczekiwaniami branży oraz charakterem prowadzonego programu – Wnioskodawczyni
      nie byłaby angażowana do prowadzenia programów telewizyjnych ani wystąpień
      publicznych, co bezpośrednio przekładałoby się na brak możliwości uzyskiwania
      przychodów z tej działalności.
    6) Pytanie „Czy odzież, obuwie i dodatki, o których mowa we wniosku, są/będą
      wykorzystywane przez Panią wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych
      podatkiem od towarów i usług? Jeśli nie, to czy ma/będzie miała Pani obiektywną
      możliwość przypisania sposobu użytkowania zakupionej odzieży do poszczególnych
      rodzajów czynności, tj. opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, zwolnionych
      od podatku od towarów i usług, niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od
      towarów i usług”?
      Odpowiedź: Odzież, obuwie i dodatki, o których mowa we wniosku, są/będą
      wykorzystywane przez Wnioskodawczynię wyłącznie do wykonywania czynności
      opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

## Pytanie

Czy Wnioskodawczyni ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o wartość
    podatku naliczonego, związanego z nabyciem odzieży, obuwia i innych akcesoriów, o
    których mowa w opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, na podstawie art. 86
    ustawy o VAT? (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).
    Pani stanowisko w sprawie
    Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, zgodnie z którym ma ona prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o wartość podatku naliczonego, związanego z nabyciem odzieży,
    obuwia i innych akcesoriów, o których mowa w opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia
    przyszłego, na podstawie art. 86 ustawy o VAT.
    Uzasadnienie Pani stanowiska w sprawie
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT: W zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art.
    124.

    Natomiast art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT stanowi: Kwotę podatku naliczonego stanowi:
    1) suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi;
    W konsekwencji należy uznać, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia dokonuje zarejestrowany czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych. Czyli w sytuacji gdy nabyte towary i usługi nie
    są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnik nie ma
    możliwości dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Związek ten jest niezbędny do dokonania odliczenia – przy czym związek ten może być
    zarówno bezpośredni jak i pośredni.
    Ustawodawca ograniczył powyższe prawo do odliczenia podatku naliczonego zarówno od
    spełnienia przesłanek pozytywnych, o których mowa powyżej oraz od niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, o których mowa w art. 88 ustawy o VAT. Przepis ten wskazuje
    listę wyjątków, które powodują, że podatnik traci prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Przykładowo, art. 88 ust. 1 pkt 4 stanowi, że Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku
    należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika usług noclegowych i
    gastronomicznych, z wyjątkiem:
    a) (uchylona),
    b) nabycia gotowych posiłków przeznaczonych dla pasażerów przez podatników
      świadczących usługi przewozu osób;
    c) usług noclegowych nabywanych w celu ich odprzedaży, opodatkowanych u tego
      podatnika na podstawie art. 8 ust. 2a.
    Inny przepis art. 88 ust. 3a pkt 2: Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego
    oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w
    przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
    zwolniona od podatku.
    Żadne z wyłączeń, o których mowa w art. 88 ustawy o VAT nie ma zastosowania w
    przedmiotowej sprawie. Dlatego należy zweryfikować, czy dokonywane nabycia spełniają
    przesłanki pozytywne, pozwalające na obniżenie podatku należnego o kwoty podatku
    naliczonego, związanego z dokonywanymi przez Wnioskodawczynię zakupami.
    Zgodnie z powołanymi przepisami, rozliczenie podatku naliczonego na zasadach
    określonych w art. 86 Ustawy o VAT uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i
    usługi były wykorzystywane przez zarejestrowanego czynnego podatnika podatku VAT w
    ramach działalności gospodarczej do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem
    od towarów i usług.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 Ustawy o VAT: podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Natomiast, zgodnie z art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT: działalność gospodarcza obejmuje
    wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.

    Wnioskodawczyni jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT i prowadzi działalność
    gospodarczą, w rozumieniu Ustawy o VAT. Zatem możliwość obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające z dokonywanych nabyć jest
    uzależniona od związku tych wydatków z działalnością opodatkowaną.
    Zgodnie z przepisami Ustawy o VAT, podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia
    podatku naliczonego, jeżeli nabywane towary lub usługi są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych. Co istotne, ustawodawca nie wymaga, aby
    związek ten był bezpośredni – wystarczające jest, że z okoliczności towarzyszących
    zakupowi oraz z charakteru prowadzonej działalności wynika, iż zakupy te służą
    działalności opodatkowanej.
    Prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje już w momencie dokonania zakupu,
    niezależnie od tego, czy nabyty towar lub usługa zostały od razu wykorzystane w
    działalności gospodarczej. Kluczowe znaczenie ma zamiar ich wykorzystania w ramach
    czynności podlegających opodatkowaniu VAT, oceniany na etapie zakupu.
    Związek pomiędzy zakupem a działalnością gospodarczą może mieć charakter
    bezpośredni – gdy towary lub usługi są przeznaczone do dalszej odsprzedaży lub
    bezpośrednio wykorzystywane przy świadczeniu usług – lub pośredni, gdy zakupy
    wspierają funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości. W przypadku kosztów
    pośrednich, nie prowadzą one wprost do wygenerowania obrotu, lecz umożliwiają
    wykonywanie czynności opodatkowanych poprzez zapewnienie odpowiednich warunków
    ich realizacji.
    Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usług medialnych, w tym
    prowadzenia programu telewizyjnego oraz udziału w wystąpieniach publicznych. Zakupy
    odzieży, obuwia i akcesoriów są dokonywane wyłącznie na potrzeby realizacji tych usług –
    nie są wykorzystywane prywatnie, lecz stanowią element przygotowania do świadczenia
    usług przed kamerą i podczas wydarzeń zawodowych. Ich dobór jest uzależniony od
    charakteru produkcji, rodzaju wystąpienia oraz oczekiwań organizatorów i producentów.
    Wydatki te mają funkcjonalny związek z działalnością opodatkowaną – umożliwiają
    realizację kontraktów, udział w nagraniach i wydarzeniach, a tym samym wpływają na
    powstawanie obrotu. W związku z tym spełniają warunki określone w art. 86 ust. 1 ustawy
    o VAT, uprawniające do odliczenia podatku naliczonego.
    Co ważne, wydatki opisane w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym nie mają charakteru
    osobistego, ponieważ nie są wykorzystywane poza działalnością gospodarczą. Ich
    zastosowanie ogranicza się do realizacji konkretnych czynności, takich jak udział w
    nagraniach programu telewizyjnego, wystąpieniach publicznych, konferencjach czy innych
    wydarzeniach branżowych, w których Wnioskodawczyni bierze udział w ramach
    świadczenia usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    Dobór garderoby wynika z konieczności dostosowania się do wymogów produkcyjnych,
    konwencji programu oraz charakteru wydarzeń. Stylizacje są przygotowywane z
    uwzględnieniem oczekiwań organizatorów, producentów i odbiorców, a ich funkcja jest
    czysto użytkowa – umożliwiająca realizację usług w sposób zgodny z przyjętymi
    standardami branżowymi.
    Zakupy te są dokumentowane fakturami wystawionymi na działalność gospodarczą, a ich
    wykorzystanie przypisane do konkretnych projektów i wydarzeń. Wnioskodawczyni
    prowadzi ewidencję zakupów, wskazując, w jakim zakresie i przy jakich okazjach dana
    garderoba została użyta. Taki sposób dokumentowania zakupów pozwala na
    jednoznaczne wykazanie, że wydatki te nie mają charakteru konsumpcyjnego, lecz służą
    wyłącznie realizacji czynności opodatkowanych.

    Podsumowując, Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, zgodnie z którym wydatki na
    odzież, obuwie i akcesoria, wskazane w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego są
    związane są z działalnością opodatkowaną Wnioskodawczyni, w konsekwencji przysługuje
    jej prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z tych faktur.
    Stanowisko to potwierdza również DKIS w wydawanych interpretacjach indywidualnych,
    gdzie w przypadku podobnych stanów faktycznych uznaje za zasadne odliczenie podatku
    VAT od zakupów odzieży, obuwia, akcesoriów i innych podobnych produktów.
    Pismo z 14 grudnia 2020 r., wydane przez DKIS o sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.753.2020.2.WL:
    Mając na uwadze opis sprawy oraz obowiązujące przepisy należy stwierdzić, że w
    przypadku nabywania towarów i usług, które w sposób oczywisty i bezpośredni
    wykorzystywane będą do czynności opodatkowanych w związku z przygotowywaniem
    artykułów na bloga, Wnioskodawcy – na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy – będzie
    przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących ich
    nabycie, pod warunkiem niezaistnienia przesłanek określonych w art. 88 ustawy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczenia podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”. W myśl tego przepisu:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
        a) nabycia towarów i usług,
        b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
          usługi.
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług
    oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem wiąże się podatek naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, a więc takich, których
    następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Uprawnienie do dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego nie przysługuje zatem w przypadku nabycia towarów i usług, które nie są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
    Należy zauważyć, że dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego niezbędne jest
    istnienie związku między dokonywanymi zakupami towarów i usług a prowadzoną
    działalnością. Jednakże ustawodawca nie precyzuje, w jakim zakresie i w jaki sposób
    towary i usługi muszą być wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych,
    aby pozwoliło to podatnikowi na odliczenie podatku naliczonego. Związek dokonywanych
    zakupów z działalnością podatnika może mieć zatem charakter pośredni lub bezpośredni.
    O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością podatnika można mówić
    wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży – towary handlowe lub też
    nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług będących

    przedmiotem dostawy; bezpośrednio więc wiążą się z czynnościami opodatkowanymi
    wykonywanymi przez podatnika.
    Natomiast, ze związkiem pośrednim nabywanych towarów i usług z działalnością
    podatnika mamy do czynienia w sytuacji, gdy ponoszone wydatki nie mają
    bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych obrotach, jakkolwiek ich ponoszenie
    warunkuje uzyskanie obrotu opodatkowanego podatkiem od towarów i usług.
    Aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają pośredni związek z
    działalnością, musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi
    zakupami towarów i usług a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych
    zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie
    przyczynia się bezpośrednio do uzyskania obrotu przez podatnika, np. poprzez ich
    odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości.
    Ponadto ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w
    całości lub w części pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek
    pozytywnych, to jest m.in. tego, że zakupy będą wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w
    art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku,
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Natomiast na podstawie art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Zatem, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek
    naliczony, związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności
    winien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej czynności – za podatnika
    podatku od towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    W oparciu o art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.

    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani działalność gospodarczą związaną z
    wystąpieniami publicznymi, doradztwem oraz obecnością medialną. Obecnie jest Pani m.
    in. prowadzącą i mentorką programu telewizyjnego. Poza pracą na planie zdjęciowym,
    regularnie bierze Pani udział w konferencjach, panelach dyskusyjnych, wydarzeniach
    branżowych oraz wystąpieniach publicznych (co ważne wszystkie te czynności wiążą się z
    osiąganiem przez Panią przychodów). Wizerunek odgrywa kluczową rolę w budowaniu
    profesjonalnego odbioru i wiarygodności, a także w utrzymaniu spójności medialnej.
    Każdorazowo, gdy podejmuje Pani współpracę w zakresie wystąpień publicznych,
    prowadzenia wydarzeń lub udziału w nagraniach, oczekiwane jest od Pani odpowiednie
    dobranie garderoby – tak, aby stylizacja była adekwatna do charakteru wydarzenia,
    aktualnych trendów oraz standardów estetycznych obowiązujących w branży medialnej.
    W związku z tym ponosi Pani wydatki na zakup odzieży i dodatków, które są
    wykorzystywane wyłącznie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Katalog
    wydatków obejmuje pełne stylizacje, w tym m.in.: sukienki, garnitury, marynarki, spodnie,
    spódnice, bluzki, koszule, obuwie, akcesoria. W prowadzonym obecnie programie,
    współpracuje Pani ze stylistami na planie zdjęciowym. Jeżeli to możliwe, korzysta Pani z
    garderoby wypożyczanej na potrzeby nagrań, jednak nie zawsze jest to wykonalne – część
    ubrań musi zostać zakupiona m.in. ze względu na konieczność dopasowania, względy
    higieniczne czy trwałość. W ramach prowadzonego programu co prawda nie istnieją
    formalne wytyczne dotyczące ubioru, jednak ze względów estetycznych i wizerunkowych
    oczekuje się różnorodności stylizacji oraz dopasowania do konwencji programu. Ubrania
    nie są wykorzystywane prywatnie – służą wyłącznie celom prowadzonej działalności
    gospodarczej, tj. występom przed kamerą, obecności na wydarzeniach publicznych oraz
    innym aktywnościom zawodowym, w których bierze Pani udział, w ramach świadczenia
    usług w prowadzonej działalności gospodarczej. Bez zapewnienia właściwego wyglądu,
    zgodnego z oczekiwaniami branży oraz m.in. charakterem prowadzonego programu, nie
    byłaby Pani angażowana do prowadzenia programów telewizyjnych ani wystąpień
    publicznych, co bezpośrednio przekładałoby się na brak możliwości uzyskiwania
    przychodów z tej działalności. Wydatki związane z nabywaniem odzieży, obuwia i
    akcesoriów są nie tylko związane z potencjalnymi, możliwymi do osiągnięcia przychodami
    w przyszłości, ale dotyczą konkretnych przychodów, które obecnie Pani osiąga. Prowadzi
    Pani ewidencję, z której wynika w jaki sposób (to jest do jakich projektów) została
    wykorzystana dana odzież, obuwie czy akcesoria. W konsekwencji może Pani
    jednoznacznie wskazać, który wydatek wiąże się z którymi przychodami.
    Jest Pani czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. Na pytanie czy faktury
    dokumentujące zakup odzieży, obuwia i dodatków są/będą wystawiane na Panią z
    wykazanym podatkiem VAT wskazała Pani, że faktury co do zasady są i będą wystawiane z
    podatkiem VAT. Odzież, obuwie i dodatki nie są/nie będą opatrzone stałym logo Pani
    firmy. Odzież, obuwie i dodatki, o których mowa we wniosku, są ściśle związane z
    prowadzoną przez Panią działalnością gospodarczą, polegającą na świadczeniu usług
    medialnych, doradczych oraz wystąpień publicznych. Występuje Pani jako prowadząca i
    mentorka programu telewizyjnego, a także bierze Pani udział w konferencjach, panelach
    dyskusyjnych, wydarzeniach branżowych i medialnych, gdzie reprezentuje Pani zarówno
    program, jak i własną markę ekspercką. Pani wizerunek – rozumiany jako spójna,
    profesjonalna prezencja – stanowi integralny element świadczonych usług. W branży
    medialnej, eventowej i doradczej oczekuje się, że osoba występująca publicznie będzie
    prezentować się w sposób zgodny z charakterem wydarzenia, aktualnymi trendami oraz
    standardami estetycznymi obowiązującymi w danym formacie. W praktyce oznacza to
    konieczność posiadania odpowiednio dobranej garderoby, która umożliwia realizację
    zobowiązań zawodowych i spełnia oczekiwania odbiorców, producentów oraz
    organizatorów wydarzeń. Stylizacje wykorzystywane przez Panią są nie tylko elementem
    wizerunku, ale również narzędziem pracy – podobnie jak scenografia, oświetlenie czy
    makijaż. W przypadku programu telewizyjnego oraz wystąpień publicznych, wygląd
    prowadzącej wpływa na odbiór treści, identyfikację wizualną projektu oraz jego
    profesjonalizm. Współpracuje Pani ze stylistkami na planie zdjęciowym, jednak nie

    wszystkie elementy garderoby dają się wypożyczyć – część musi być zakupiona ze względu
    na dopasowanie, higienę, trwałość lub konieczność wielokrotnego użycia. Nie
    wykorzystuje Pani zakupionej odzieży, obuwia ani dodatków w celach prywatnych. Są one
    przeznaczone wyłącznie do realizacji obowiązków zawodowych – tj. występów przed
    kamerą, prowadzenia wydarzeń, udziału w konferencjach i innych aktywnościach
    związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zakupy dokonywane w tym zakresie
    są dokumentowane i ewidencjonowane w sposób umożliwiający jednoznaczne
    wyodrębnienie ich od wydatków osobistych. Prowadzi Pani odrębną dokumentację
    zakupów związanych z działalnością medialną, co pozwala na zachowanie przejrzystości i
    rozliczalności kosztów. Każdorazowo, gdy podejmuje Pani współpracę w zakresie
    wystąpień publicznych, prowadzenia wydarzeń lub udziału w nagraniach, oczekiwane jest
    od Pani odświeżenie garderoby. W praktyce oznacza to konieczność ponoszenia
    regularnych wydatków na odzież i dodatki, które stanowią warunek realizacji zobowiązań
    zawodowych. Profesjonalny i spójny Pani wizerunek, budowany m.in. poprzez
    odpowiednio dobraną odzież i stylizacje, stanowi istotny element Pani działalności
    medialnej. Bez zapewnienia właściwego wyglądu – zgodnego z oczekiwaniami branży oraz
    charakterem prowadzonego programu – nie byłaby Pani angażowana do prowadzenia
    programów telewizyjnych ani wystąpień publicznych, co bezpośrednio przekładałoby się
    na brak możliwości uzyskiwania przychodów z tej działalności. Odzież, obuwie i dodatki, o
    których mowa we wniosku, są/będą wykorzystywane przez Panią wyłącznie do
    wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    Pani wątpliwości dotyczą kwestii prawa do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o
    wartość podatku VAT naliczonego, związanego z nabyciem odzieży, obuwia i innych
    akcesoriów.
    W tym miejscu wskazać należy, że fakt istnienia bezpośredniego związku między
    nabywanymi towarami i usługami a transakcjami opodatkowanymi podatnika jako
    niezbędny wymóg powstania prawa do odliczenia podatku jest również akcentowany w
    orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    W orzeczeniu z 6 kwietnia 1995 r. (w sprawie C-4/94, BLP Group plc v. Commissioners of
    Customs & Excise), TSUE stwierdził, że powstanie prawa do odliczenia podatku jest
    uzależnione od bezpośredniego i niezwłocznego związku z transakcjami opodatkowanymi
    (ang. direct and immediate link with the taxable transactions). Także w wyroku z 8 czerwca
    2000 r. (w sprawie C-98/98, Commissioners of Customs and Excise a Midland Bank plc),
    TSUE nie miał wątpliwości, że art. 2 Pierwszej Dyrektywy i art. 17 ust. 2, 3 i 5 Szóstej
    Dyrektywy w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu
    do podatków obrotowych należy interpretować w taki sposób, aby warunkiem odliczenia
    przez podatnika VAT oraz podstawą do ustalenia zakresu tego prawa było zasadniczo
    istnienie bezpośredniego związku pomiędzy daną transakcją nabycia a daną transakcją
    (lub transakcjami) sprzedaży, uprawniającymi do dokonania odliczenia. Ponadto Trybunał
    w wyroku z dnia 13 marca 2008 r. w sprawie C-437/06 Securenta przesądził, że w sytuacji
    gdy podatnik wykonuje działalność gospodarczą i działalność niemającą charakteru
    gospodarczego, prawo do odliczenia z tytułu ewentualnych wydatków jest dopuszczalne
    jedynie w zakresie, w jakim wydatki te można przyporządkować działalności gospodarczej
    podatnika.
    W orzeczeniu z 27 września 2001 r. w sprawie CIBO Participations S.A. (C-16/00) Trybunał
    doszedł do wniosku, że aby możliwe było odliczenie VAT naliczonego, musi istnieć
    bezpośredni związek pomiędzy wydatkiem a sprzedażą opodatkowaną VAT, co oznacza,
    że wydatek musi stanowić element kosztowy sprzedaży opodatkowanej. Niemniej TSUE
    stwierdził, że wydatki na doradztwo związane z procesem przejmowania spółek zależnych
    przez CIBO stanowią koszty ogólne, mające związek z działalnością opodatkowaną tej
    spółki.
    W świetle powyższego orzecznictwa TSUE należy stwierdzić, że kierując się wykładnią
    dokonywaną w zgodzie z zasadami VI Dyrektywy (od 1 stycznia 2007 r. – Dyrektywy 2006

    /112/WE), na gruncie art. 86 ust. 1 ustawy, podobnie jak i art. 17(2)(3) i (5) VI Dyrektywy
    (art. 167 i nast. Dyrektywy 2006/112/WE) należy przyjąć – co do zasady – że niezbędnym
    warunkiem odliczenia VAT jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy zakupami
    (wydatkami), a konkretną transakcją opodatkowaną. Wydatki te powinny stanowić część
    składową kosztów świadczenia, uwzględnioną w cenie. Jednak brak takiej konkretnej
    transakcji opodatkowanej nie musi zawsze prowadzić do utraty prawa do odliczenia VAT.
    W przypadku bowiem wydatków zaliczanych do tzw. kosztów ogólnych wprawdzie nie
    istnieje bezpośredni związek pomiędzy zakupem tych towarów i usług, a sprzedażą
    opodatkowaną, lecz w sytuacji gdy stanowią one element cenotwórczy produktów
    podatnika, pozostając w ten sposób w pośrednim związku z jego opodatkowaną
    działalnością gospodarczą, prawo do odliczenia z tytułu tych zakupów (wydatków)
    powinno przysługiwać podatnikowi w takim zakresie, w jakim ogólna działalność daje
    prawo do odliczenia VAT.
    W odniesieniu do przedstawionego opisu sprawy należy wskazać, że wydatków na zakup
    odzieży i dodatków (w tym m.in.: sukienki, garnitury, marynarki, spodnie, spódnice, bluzki,
    koszule, obuwie, akcesoria) nie można zaliczyć do wydatków związanych – ani
    bezpośrednio, ani pośrednio – z opodatkowaną działalnością gospodarczą.
    Wbrew Pani twierdzeniu nie można uznać, że zakupiona odzież, obuwie i inne akcesoria
    są wykorzystywane wyłącznie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    Wprawdzie ww. przedmioty wykorzystuje Pani na cele występów przed kamerą, obecności
    na wydarzeniach publicznych oraz innych aktywności zawodowych, w których bierze Pani
    udział, w ramach świadczenia usług w prowadzonej działalności gospodarczej, jednak z
    opisu sprawy wynika, że zakup odzieży, obuwia i innych akcesoriów nie jest wydatkiem
    koniecznym bez którego nie można prowadzić działalności gospodarczej w podanym
    przez Panią zakresie. Co więcej, podała Pani, że Odzież, obuwie i dodatki nie są/nie będą
    opatrzone stałym logo Pani firmy.
    Nie ulega wątpliwości, że ww. zakupy są przydatnym i pożądanym przez Panią zasobem,
    jednak stanowi element Pani wizerunku, który stanowi element Pani działalności
    medialnej. Ponadto z Pani wyjaśnień wynika, że głównie takiemu celowi mają one służyć.
    Odpowiedni wizerunek może mieć wpływ na angażowanie Pani do prowadzenia
    programów telewizyjnych ani wystąpień publicznych. Nie można jednak uznać, że
    przesądza to o tym, że wydatki na zakup odzieży, obuwia i innych akcesoriów są
    wydatkami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej. Co ważne, w opisie
    sprawy wskazała Pani, że jeżeli to możliwe, korzysta Pani z garderoby wypożyczanej na
    potrzeby nagrań, a także, że w ramach prowadzonego programu nie istnieją formalne
    wytyczne dotyczące ubioru.
    Odnosząc się do powyższego należy również wskazać, że zakupy odpowiednich ubrań
    stanowią generalnie wydatki związane z faktem funkcjonowania danej jednostki w życiu
    społecznym. Zatem, niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, każda
    osoba musi nabywać i używać dostosowaną do własnych wymagań odzież i obuwie.
    Dlatego też zakupy tych rzeczy stanowią spełnienie zwykłych, normalnych potrzeb danej
    osoby fizycznej. Odstępstwa od tej zasady mogą wynikać z nałożonego na prowadzącego
    działalność gospodarczą prawnego obowiązku używania określonego rodzaju odzieży, czy
    też obuwia, w sytuacji gdy rzeczy te utraciły charakter osobisty, na przykład z uwagi na
    dostosowanie tychże do pełnienia określonych funkcji bądź zawodów.
    Obowiązujące zasady współżycia społecznego wymagają, aby osoby prowadzące
    działalność gospodarczą posiadały wygląd adekwatny do wykonywanego zawodu,
    podobnie zresztą jak osoby zatrudnione w innych zawodach np. nauczyciele, urzędnicy,
    prawnicy, itp. Podkreślić należy, że schludny i estetyczny wygląd świadczy o kulturze
    osobistej i nie jest zależny od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, a z
    pewnością nie warunkuje sukcesów w jej prowadzeniu.

    Niewątpliwie w wykonywanej przez Panią działalności dbałość o wizerunek zewnętrzny
    jest bardzo istotna, jednakże nie można tu mówić o sytuacji znacząco odbiegającej od
    ogólnie przyjętych norm społecznych.
    Wykazany przez Panią związek ww. zakupów z prowadzoną działalnością gospodarczą jest
    tak daleko pośrednim, że nie można przyjąć, że wpływa w jakikolwiek sposób na
    działalność generującą podatek należny. Trudno zatem przesądzać, że może być
    decydującym warunkiem, od którego uzależnione jest powodzenie przy nawiązywaniu
    współpracy w zakresie wystąpień publicznych, prowadzenia wydarzeń lub udziału w
    nagraniach.
    Zatem ponoszenie przez Panią wydatków na zakup odzieży i dodatków (w tym m.in.:
    sukienki, garnitury, marynarki, spodnie, spódnice, bluzki, koszule, obuwie, akcesoria) nie
    pozostaje w pośrednim czy bezpośrednim i ścisłym związku z czynnościami
    opodatkowanymi, które rodzą prawo do odliczenia.
    W opisanej przez Panią sytuacji, pomimo, że wskazała Pani iż odzież, obuwie i dodatki są
    ściśle związane z prowadzoną przez Panią opodatkowaną działalnością gospodarczą,
    polegającą na świadczeniu usług medialnych, doradczych oraz wystąpień publicznych,
    wydatki ponoszone na zakup ww. przedmiotów nie mają ścisłego i niebudzącego
    wątpliwości związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zatem opisane wydatki nie
    wiążą się również z całokształtem funkcjonowania Pani działalności gospodarczej.
    Mając zatem na uwadze powołane przepisy prawa, jak również przedstawione we wniosku
    okoliczności faktyczne sprawy, stwierdzić należy, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy, że
    skoro zakup odzieży i dodatków (w tym m.in.: sukienki, garnitury, marynarki, spodnie,
    spódnice, bluzki, koszule, obuwie, akcesoria) nie ma związku z wykonywanymi
    czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług, nie przysługuje Pani prawo
    do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących ich zakup.
    Podsumowując, stwierdzam, że nie ma/nie będzie Pani miała prawa do obniżenia kwoty
    podatku VAT należnego o wartość podatku VAT naliczonego, związanego z nabyciem
    odzieży, obuwia i innych akcesoriów, o których mowa w opisie stanu faktycznego oraz
    zdarzenia przyszłego.
    Tym samym, Pani stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    · stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie
      zaistnienia zdarzenia oraz
    · zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w
      dniu wydania interpretacji.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym i zdarzeniem
    przyszłym, Pani ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. W
    przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-

    skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym
    zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnośnie natomiast powołanej przez Panią interpretacji indywidualnej, należy zauważyć,
    że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie
    mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować
    indywidualnie.
    Wniosek w zakresie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od
    osób fizycznych podlega odrębnemu rozpatrzeniu.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.