Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.953.2024.2.KR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-13
Teza: Możliwość zwolnienia z opodatkowania świadczenia
otrzymanego na podstawie ugody sądowej.
Słowa kluczowe: odszkodowania
praca-stosunek pracy
pracownik
ugody-ugoda sądowa
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 grudnia 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 27 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie
    możliwości zwolnienia z opodatkowania świadczenia otrzymanego na podstawie ugody
    sądowej. Uzupełnił go Pan pismem z 28 stycznia 2025 r. (wpływ 4 lutego 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W dniu 1 kwietnia 2010 r. (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...)
    zawarła z Wnioskodawcą umowę o pracę, na podstawie której Wnioskodawca został
    zatrudniony we wskazanej Spółce w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku
    Dyrektora d/s Sprzedaży Usług Transakcyjnych. Z tytułu wykonywania pracy powód miał
    otrzymywać wynagrodzenie podstawowe w wysokości (...) zł miesięcznie i premię
    prowizyjną w wysokości (...) % od obrotów netto uzyskanych w związku z realizacją
    kontraktów handlowych z klientami pozyskanymi przez powoda. Prowizja miała być
    wypłacana cyklami miesięcznymi w terminie do ostatniego dnia miesiąca następującego
    po miesiącu, za który miała ona zostać wypłacona. Wskazana umowa została zawarta na
    czas określony od dnia 1 kwietnia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. W dniu 23 listopada
    2010 r. (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i Wnioskodawca zawarli aneks do
    ww. umowy o pracę, na podstawie którego wprowadzono do niej następujące zmiany:
      § Wnioskodawca został zatrudniony na czas nieokreślony;
      § wynagrodzenie podstawowe powoda miało wynosić (...) zł miesięcznie.
    Oświadczeniem z dnia 31 grudnia 2010 r. (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
    poinformowała Wnioskodawcę o tym, że od dnia 1 stycznia 2011 r. otrzymywana przez
    powoda premia prowizyjna ulega podwyższeniu do wysokości (...) % od obrotów netto
    uzyskanych w związku z realizacją kontraktów handlowych z klientami pozyskanymi przez
    powoda. (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) (dalej: „Spółka”)
    została następcą prawnym (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, a w konsekwencji
    również pracodawcą Wnioskodawcy. Zgodnie z postanowieniami łączącej strony umowy o
    pracę, Spółka miała wypłacać Wnioskodawcy premię prowizyjną w wysokości (...) % od
    obrotów netto uzyskanych przez pozwanego w związku z realizacją kontraktów
    handlowych z klientami pozyskanymi dla Spółki przez Wnioskodawcę, nie miało przy tym
    znaczenia, czy wskazane kontrakty były rentowne, czy też nie, ani to, czy zostały one
    zawarte z podmiotami z sektora prywatnego, czy też z podmiotami z sektora publicznego.
    Początkowo pozwany wypłacał Wnioskodawcy premie prowizyjne w wysokości ustalonej
    według ww. zasad. Na początku 2018 r. pozwany zaproponował powodowi w formie
    ustnej zmianę warunków wypłaty premii prowizyjnej poprzez wprowadzenie zasady, że
    wysokość tej premii będzie wyliczana od obrotów netto uzyskanych przez pozwanego w
    związku z realizacją jedynie tych kontraktów, które uzyskały dodatnią rentowność netto.
    Wnioskodawca nie wyraził zgody na dokonanie wskazanej zmiany.

    Mimo to pozwany wbrew postanowieniom łączącej strony umowy zaczął wypłacać
    powodowi premię prowizyjną w wysokości wyliczanej od obrotów netto uzyskanych przez
    pozwanego w związku z realizacją jedynie tych kontraktów, które uzyskały dodatnią
    rentowność netto. Ponadto, w późniejszym okresie wbrew postanowieniom łączącej
    strony umowy przestał on wypłacać powodowi premię prowizyjną od obrotów netto
    uzyskanych przez pozwanego w związku z realizacją tych kontraktów, które zostały
    zawarte z podmiotami z sektora publicznego. W dniu 21 stycznia 2021 r. Spółka
    zaoferowała Wnioskodawcy zawarcie porozumienia, na podstawie którego do łączącej
    strony umowy o pracę miały zostać wprowadzone następujące zmiany:
      a) miejscem wykonywania pracy przez powoda miały być (...) i (...);
      b) wprowadzone miały zostać dodatkowe zasady warunkujące wypłatę Pozwanemu
        prowizji:
      · prowizja miała być naliczana „w cyklach miesięcznych od kontraktów, które w
        miesiącu, za który prowizja miała być naliczona, uzyskały dodatnią rentowność
        netto po „drugiej marży””;
      · warunkiem wypłaty prowizji za dany miesiąc miało być osiągnięcie co najmniej (...) %
        celu miesięcznego wartości przychodów ustalonych na dany miesiąc;
      c) miało zostać postanowione, że jako iż warunki wynagradzania zostały
        indywidualnie ustalone, postanowienia Regulaminu Wynagradzania z dnia 17
        stycznia 2014 r. z późniejszymi zmianami miały nie mieć zastosowania do umowy
        o pracę łączącej Wnioskodawcy ze Spółką.
    Wnioskodawca nie wyraził zgody na zawarcie ww. porozumienia, w związku z czym
    również w dniu 21 stycznia 2021 r. Spółka złożyła Wnioskodawcy oświadczenie o
    wypowiedzeniu warunków pracy i płacy wynikających z łączącej ich umowy o pracę, na
    podstawie którego do wskazanej umowy miały zostać wprowadzone takie same zmiany
    jak w wyżej przedstawionym porozumieniu. Jako przyczynę złożenia wypowiedzenia
    zmieniającego wskazano dostosowanie indywidualnych warunków zatrudnienia i
    wynagradzania Wnioskodawcy do regulacji obowiązujących u pozwanego „w zakresie
    uzależnienia wysokości i wypłaty wynagrodzenia - w części poza wynagrodzeniem
    zasadniczym – od stopnia realizacji celów biznesowych nałożonych przez Zarząd Spółki na
    jej pracowników”. Wnioskodawca pismem z dnia 21 stycznia 2021 r. złożył Spółce
    oświadczenie o odmowie przyjęcia zaproponowanych nowych warunków pracy i płacy w
    całości, w związku z czym łącząca strony umowa o pracę uległa rozwiązaniu w dniu 30
    kwietnia 2021 r. Wnioskodawca w dniu 10 lutego 2021 r. złożył do Sądu Rejonowego w (...),
    (...) odwołanie od ww. wypowiedzenia warunków pracy i płacy, które zainicjowało
    postępowanie prowadzone przed tym Sądem pod sygn. akt (...). Wnioskodawca dochodził
    w ww. postępowaniu roszczenia o zapłatę przez pozwanego na Jego rzecz odszkodowania
    z tytułu nieuzasadnionego wypowiedzenia warunków pracy i płacy. Wyrokiem wydanym w
    tej sprawie w dniu 28 lipca 2021 r. Sąd uwzględnił powództwo w całości. Pozwany
    zaskarżył wskazany wyrok apelacją z dnia 20 września 2021 r. w zakresie uwzględniającym
    powództwo i co do rozstrzygnięcia o kosztach procesu. Sąd Okręgowy w (...), (...) wyrokiem
    wydanym w sprawie o sygn. akt (...) w dniu 21 lutego 2022 r. rozpoznając apelację
    pozwanego zmienił zaskarżony wyrok wyłącznie w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach
    procesu, w pozostałym zakresie utrzymując go w mocy. Wymaga zauważenia, że Sąd
    Rejonowy w (...), (...) na stronach 11-12 uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie o sygn.
    akt (...) w dniu 28 lipca 2021 r. ustalił, że „Przyjęta była zasada nieuwzględniania faktur
    nierentownych (...). O takiej zmianie naliczania prowizji była z powodem rozmowa (...), ten
    wolał jednak aby pozostawiono stary sposób naliczania prowizji. Nie zostały sporządzone
    żadne dokumenty, nie zmieniono powodowi warunków płacowych, naliczano jednak
    prowizje od kontraktów rentownych. Powód wiedział o naliczaniu premii od kontraktów
    rentownych, kwestionował taki sposób naliczania, rozmawiał z wiceprezesem ... (...)”

    W następstwie wyliczania przez Spółkę wysokości premii prowizyjnej w sposób niezgodny
    z postanowieniami łączącej strony umowy o pracę od obrotów netto uzyskanych przez
    pozwanego w związku z realizacją jedynie tych kontraktów, które uzyskały dodatnią
    rentowność, a nie zarówno od kontraktów rentownych, jak i nierentownych, jak również
    niewypłacania powodowi przez pozwanego wbrew postanowieniom łączącej strony
    umowy o pracę premii prowizyjnej od obrotów netto uzyskanych przez pozwanego w
    związku z realizacją tych kontraktów, które zostały zawarte z podmiotami z sektora
    publicznego, pozwany wypłacił powodowi kwotę o niemal (...) zł niższą, niż winna być
    wypłacona.
    Pozwem z dnia 27 czerwca 2022 r. Wnioskodawca wniósł o zasądzenie kwot wynikających
    z niesłusznie niewypłaconej premii. Sprawa toczyła się przed Sądem Okręgowym w (...), (...)
    pod sygn. akt (...). W dniu 10 września 2024 r. w niniejszej sprawie zawarta została ugoda
    sądowa, mocą której strony uzgodniły, iż Wnioskodawcy winna zostać wypłacona kwota w
    wysokości (...) zł (...) gr tytułem odszkodowania.
    W protokole rozprawy treść ugody brzmiała następująco:
    „Pozwany (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) zobowiązuje się
    zapłacić na rzecz powoda (...) kwotę (...) zł (...) gr ((...)) tytułem odszkodowania na rachunek
    bankowy (...), w terminie 14 dni od dnia zawarcia ugody wraz z odsetkami na opóźnienie w
    zapłacie na wypadek niezapłacenia kwoty wynikającej z ugody w zakreślonym wyżej
    terminie. Powód oświadcza, iż kwota (...) zł (...) gr ((...)) wyczerpuje roszczenia powoda,
    wynikające z tego postępowania - sygn. akt (...).”
    Kwota ta została wypłacona Wnioskodawcy w dniu 30 września 2024 r., jednakże została
    ona potrącona z odpowiednimi zaliczkami na poczet składek ZUS oraz zaliczką na poczet
    podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Uzupełnienie zdarzenia przyszłego
    Roszczenia wniesione w pozwie z dnia 27 czerwca 2022 r. dotyczyły zasądzenia od
    pozwanego na rzecz powoda następujących kwot:
        a) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        marca 2018 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu
        przez pozwanego części premii prowizyjnej za styczeń 2018 r.;
        b) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        kwietnia 2018 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu
        przez pozwanego części premii prowizyjnej za luty 2018 r.;
        c) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 maja
        2018 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu przez
        pozwanego części premii prowizyjnej za marzec 2018 r.;
        d) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        czerwca 2018 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu
        przez pozwanego części premii prowizyjnej za kwiecień 2018 r.;
        e) kwoty (...) zł (...) zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 lipca
        2018 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu przez
        pozwanego części premii prowizyjnej za maj 2018 roku;
        f) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        sierpnia 2018 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu
        przez pozwanego części premii prowizyjnej za czerwiec 2018 r.;
        g) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        września 2018 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu
        przez pozwanego części premii prowizyjnej za lipiec 2018 r.;

        h) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        października 2018 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej
        mu przez pozwanego części premii prowizyjnej za sierpień 2018 r.;
        i) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        listopada 2018 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej
        mu przez pozwanego części premii prowizyjnej za wrzesień 2018 r.;
        j) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        grudnia 2018 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu
        przez pozwanego części premii prowizyjnej za październik 2018 r.;
        k) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        stycznia 2019 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu
        przez pozwanego części premii prowizyjnej za listopad 2018 r.;
        l) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 lutego
        2019 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu przez
        pozwanego części premii prowizyjnej za grudzień 2018 r.;
        m) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        marca 2019 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu
        przez pozwanego części premii prowizyjnej za styczeń 2019 r.;
        n) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        kwietnia 2019 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu
        przez pozwanego części premii prowizyjnej za luty 2019 r.;
        o) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 maja
        2019 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu przez
        pozwanego części premii prowizyjnej za marzec 2019 r.;
        p) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        czerwca 2019 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu
        przez pozwanego części premii prowizyjnej za kwiecień 2019 r.;
        q) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 lipca
        2019 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu przez
        pozwanego części premii prowizyjnej za maj 2019 r.;
        r) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        sierpnia 2019 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu
        przez pozwanego części premii prowizyjnej za czerwiec 2019 r.;
        s) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        wrześniu 2019 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu
        przez pozwanego części premii prowizyjnej za lipiec 2019 r.;
        t) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        października 2019 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej
        mu przez pozwanego części premii prowizyjnej za sierpień 2019 r.;
        u) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        listopada 2019 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej
        mu przez pozwanego części premii prowizyjnej za wrzesień 2019 r.;
        v) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        grudnia 2019 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu
        przez pozwanego części premii prowizyjnej za październik 2019 r.;
        w) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        stycznia 2020 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu
        przez pozwanego części premii prowizyjnej za listopad 2019 r;

        x) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        lutego 2020 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu
        przez pozwanego części premii prowizyjnej za grudzień 2019 r.;
        y) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        marca 2020 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu
        przez pozwanego części premii prowizyjnej za styczeń 2020 r.;
        z) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        kwietnia 2020 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu
        przez pozwanego części premii prowizyjnej za luty 2020 r.;
        aa) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        maja 2020 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu
        przez pozwanego części premii prowizyjnej za marzec 2020 r.;
        bb) kwoty (...) zł (...)gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        czerwca 2020 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi a niewypłaconej mu
        przez pozwanego części premii prowizyjnej za kwiecień 2020 r.;
        cc) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 lipca
        2020 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu przez
        pozwanego części premii prowizyjnej za maj 2020 r.;
        dd) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        sierpnia 2020 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu
        przez pozwanego części premii prowizyjnej za czerwiec 2020 r.;
        ee) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        września 2020 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu
        przez pozwanego części premii prowizyjnej za lipiec 2020 r.;
        ff) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        października 2020 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej
        mu przez pozwanego części premii prowizyjnej za sierpień 2020 r.;
        gg) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        listopada 2020 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej
        mu przez pozwanego części premii prowizyjnej za wrzesień 2020 r.;
        hh) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        grudnia 2020 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu
        przez pozwanego części premii prowizyjnej za październik 2020 r.;
        ii) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        stycznia 2021 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu
        przez pozwanego części premii prowizyjnej za listopad 2020 r.;
        jj) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        lutego 2021 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu
        przez pozwanego części premii prowizyjnej za grudzień 2020 r.;
        kk) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        marca 2021 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu
        przez pozwanego części premii prowizyjnej za styczeń 2021 r.;
        ll) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        kwietnia 2021 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu
        przez pozwanego części premii prowizyjnej za luty 2021 r.;
        mm) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        maja 2021 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu
        przez pozwanego części premii prowizyjnej za marzec 2021 r.;

        nn) kwoty (...) zł (...) gr wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1
        czerwca 2021 r. do dnia zapłaty tytułem należnej powodowi, a niewypłaconej mu
        przez pozwanego części premii prowizyjnej za kwiecień 2021 r.;
      - a także zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów
        zastępstwa procesowego według norm przepisanych, wraz z odsetkami
        ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia
        zapłaty,
      - podstawa prawna dochodzonych roszczeń nie została wskazana w powództwie,
        jednakże przedmiot sporu dotyczył należności wynikającej z niezapłaconych premii
        prowizyjnych w wysokości (...) % od obrotów netto uzyskanych przez pozwanego w
        związku z realizacją kontraktów handlowych z klientami pozyskanymi dla
        pozwanego przez powoda, co zostało określone w łączącej strony Umowie o
        pracę. Jako podstawę można więc wskazać art. 94 pkt 5 ustawy z dnia 26 czerwca
        1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r. poz. 1463) w zw. z art. 471 ustawy z dnia 23
        kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, tj. odpowiedzialności kontraktowej.
    Odszkodowanie wynikające z zawartej w dniu 10 września 2024 r. ugody zostało określone
    na podstawie art. 471 Kodeksu cywilnego ze względu na fakt, iż Wnioskodawca poniósł
    szkodę poprzez niezapłacenie w terminie prowizji na rzecz Wnioskodawcy przez zwłokę
    pracodawcy.
    Wysokość wypłaconego odszkodowania wynika wprost z art. 917 Kodeksu Cywilnego,
    gdzie strony uczyniły sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi
    stosunku prawnego w celu zakończenia trwającego między nimi sporu.
    Wysokość świadczenia odszkodowawczego wynikała z zawartej między stronami ugody
    sadowej.
    W ww. ugodzie sądowej podano jedynie, że: „Pozwany (...) spółka z ograniczoną
    odpowiedzialnością z siedzibą w (...) zobowiązuje się zapłacić na rzecz powoda (...) kwotę
    (...) zł (...) gr ((...)) tytułem odszkodowania na rachunek bankowy (...), w terminie 14 dni od
    dnia zawarcia ugody wraz z odsetkami za opóźnienie w zapłacie na wypadek niezapłacenia
    kwoty wynikającej z ugody w zakreślonym wyżej terminie. Powód oświadcza, iż kwota (...)
    zł (...) gr ((...)) wyczerpuje roszczenia powoda, wynikające z tego postępowania sygn. akt (...)
    .”
    Kwota (...) zł (...) gr wynika z zawartej między stronami ugody, na podstawie której strony
    uczyniły sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku
    prawnego. W przypadku Wnioskodawcy, uczynił on ustępstwo w zakresie wysokości
    odszkodowania, które przysługiwało za niewypłacone w terminie premie określone w
    umowie o pracę.
    Odszkodowanie dotyczyło szkody rzeczywistej, która wynikała ze zwłoki dłużnika
    (pracodawcy) w wypłaceniu wynagrodzenia prowizyjnego na rzecz Wnioskodawcy. Szkodą
    jest uszczerbek majątkowy Wnioskodawcy w postaci braku należnego uznania konta
    bankowego w związku z niewypłaceniem w terminie wynagrodzenia prowizyjnego.
    Związek przyczynowo-skutkowy polega na korelacji w zaniechaniu ze strony dłużnika
    zapłaty należnego wynagrodzenia na konto Wnioskodawcy, a brakiem odpowiedniego
    uznania na jego koncie bankowym.
    Odszkodowanie nie dotyczyło lucrum cessans, czyli rekompensaty za utracone korzyści.
    Pytania
      1. Czy kwota (...) zł (...) gr, którą (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z
        siedzibą w (...) była zobowiązana wypłacić Wnioskodawcy, podlega zwolnieniu
        przedmiotowemu zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 lub 3b ustawy o podatku
        dochodowym od osób fizycznych i w związku z tym, czy powinna zostać

        odprowadzona od tej kwoty przez Spółkę odpowiednia zaliczka na podatek
        dochodowy od osób fizycznych?
      2. Czy kwota (...) zł (...) gr, którą (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z
        siedzibą w (...) jest zobowiązana wypłacić Wnioskodawcy, przy założeniu że
        zostanie wypłacona w pełnej wysokości, powinna zostać ujęta przez
        Wnioskodawcę (Podatnika) w deklaracji podatkowej i wskazana jako przychód z
        innych źródeł zgodnie z art. 9 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku
        dochodowym od osób fizycznych? (sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Pana stanowisko
    Ad 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, przedmiotowa kwota wynikająca z ugody zawartej w sprawie (...),
    jest zwolniona od podatku dochodowego w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 3 albo 3b ustawy
    z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 226, 232, 854, 858, 859, 863, 1572, 1585, 1593, 1615, 1635; dalej: „Ustawa”).
    W ocenie Wnioskodawcy, bezpośrednim przepisem zwalniającym z obowiązku
    odprowadzania podatku od osób fizycznych dotyczącym wskazanej kwoty jest właśnie art.
    21 ust. 1 pkt 3b Ustawy, jednakże z daleko idącej ostrożności procesowej, Wnioskodawca
    wskazuje ewentualnie również art. 21 ust. 1 pkt 3 Ustawy.
    Podkreślić należy, że przedmiotowa ugoda została zatwierdzona przez Sąd, a i nawet
    pozwana Spółka wskazała, że wynikająca z niej kwota ma zostać wypłacona tytułem
    odszkodowania. Odszkodowanie to nie stanowi żadnego wyjątku przewidzianego w
    ustawie.
    Art. 21 ust. 1 pkt 3b Ustawy nie precyzuje, jakiego rodzaju odszkodowań może dotyczyć.
    Wskazuje tylko w sposób negatywny, że zwolnienie nie przysługuje odnośnie
    odszkodowań i zadośćuczynień otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością
    gospodarczą oraz dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu
    szkody nie wyrządzono. Odszkodowanie wynikające z przedmiotowej ugody dotyczy
    odszkodowania za niewypłaconą premię, której pracodawca nie wypłacił Wnioskodawcy w
    związku z bezprawnie wypowiedzianą umową o pracę, zatem mieści się ono w desygnacie
    ww. przepisu.
    Alternatywnie uznać z kolei można, iż wypłacona kwota wynikająca z przedmiotowej
    ugody korzysta ze zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 3 Ustawy, tj. stanowi
    odszkodowanie, którego wysokość wynika wprost z przepisów odrębnych ustaw lub
    przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów
    administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów - ze względu na to, iż
    roszczenie Wnioskodawcy dotyczyło rekompensaty (odszkodowania) za niewypłaconą
    premię pracowniczą. Należy się też powołać na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...) z dnia 8 października 2019 r., sygn. akt (...): Celem zwolnienia z
    art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. jest uniknięcie sytuacji, w której do poszkodowanego nie
    trafiłaby w całości równowartość uszczerbku w majątku, a stałoby się tak wówczas, gdyby
    odszkodowanie w tym zakresie podlegało opodatkowaniu. Co więcej, biorąc pod uwagę
    fakt, że odszkodowanie służy naprawieniu szkody w majątku obejmującym z reguły
    dochód opodatkowany, brak zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. mógłby wiązać się z
    opodatkowaniem po raz kolejny tego samego dochodu. W związku z tym za niewątpliwe
    uznać trzeba, że powołany przepis ma zastosowanie w przypadku otrzymania
    odszkodowania z tytułu poniesionych strat.
    Ad 2

    Zdaniem Wnioskodawcy, przedmiotowa kwota wynikająca z ugody zawartej w sprawie (...)
    jest zwolniona od podatku dochodowego w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 3 albo 3b Ustawy
    i w związku z tym nie powinna zostać ujęta w deklaracji podatkowej, o której mowa w art.
    45 ust. 1 Ustawy.
    W ocenie Wnioskodawcy, bezpośrednim przepisem zwalniającym z obowiązku
    odprowadzania podatku od osób fizycznych dotyczącym wskazanej kwoty jest właśnie art.
    21 ust. 1 pkt 3b Ustawy, jednakże z daleko idącej ostrożności procesowej, Wnioskodawca
    wskazuje ewentualnie również art. 21 ust. 1 pkt 3 Ustawy. Podkreślić należy, że
    przedmiotowa ugoda została zatwierdzona przez Sąd, a i nawet pozwana Spółka wskazała,
    że wynikająca z niej kwota ma zostać wypłacona tytułem odszkodowania. Odszkodowanie
    to nie stanowi żadnego wyjątku przewidzianego w ustawie. Art. 21 ust. 1 pkt 3b Ustawy
    nie precyzuje, jakiego rodzaju odszkodowań może dotyczyć. Wskazuje tylko w sposób
    negatywny, że zwolnienie nie przysługuje odnośnie odszkodowań i zadośćuczynień
    otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz dotyczących
    korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Odszkodowanie wynikające z przedmiotowej ugody dotyczy odszkodowania za
    niewypłaconą premię, której pracodawca nie wypłacił Wnioskodawcy w związku z
    bezprawnie wypowiedzianą umową o pracę, zatem mieści się w desygnacie ww. przepisu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca
    dokonał w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
      spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są: inne źródła.
    Przepis art. 11 ust. 1 ww. ustawy, stanowi, że:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody
    z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty
    wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego
    osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i
    funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego
    konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia
    emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci

    oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia,
    świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne
    niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do
    przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w art. 20 ust. 1 ww. ustawy. W
    związku z tym, każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi
    konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10
    ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    W myśl art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w
    szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty.
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego,
    mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku
    pokrewnym. Do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane
    przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie
    tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale
    również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty,
    jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.
    Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że podstawą nabycia prawa m.in. do
    świadczenia/odszkodowania wypłaconego pracownikowi lub byłemu pracownikowi jest
    łączący lub uprzednio łączący tę osobę z pracodawcą stosunek pracy, a zatem
    odszkodowania takie stanowią przychód ze stosunku pracy, opodatkowany lub zwolniony
    od podatku.
    W myśl art. 12 ust. 4 ww. ustawy, za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę
    pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub
    spółdzielczym stosunku pracy.
    Na mocy art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r.
    poz. 2383 ze zm.):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Stosownie do art. 32 ust. 1 ww. ustawy:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału
      w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.

    W myśl art. 38 ust. 1 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Treść powyższych przepisów zobowiązuje płatnika do obliczania i poboru zaliczek na
    podatek dochodowy od osób fizycznych od osób, które uzyskują od płatnika przychody ze
    stosunku pracy.
    W przedstawionym stanie faktycznym wskazano, że w dniu 1 kwietnia 2010 r. pracodawca
    zawarł z Wnioskodawcą umowę o pracę, na podstawie której Wnioskodawca został
    zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku dyrektora d/s sprzedaży. Z
    tytułu wykonywania pracy miał otrzymywać wynagrodzenie podstawowe w wysokości (...)
    zł miesięcznie i premię prowizyjną w wysokości (...) % od obrotów netto uzyskanych w
    związku z realizacją kontraktów handlowych z klientami pozyskanymi przez powoda.
    Prowizja miała być wypłacana cyklami miesięcznymi w terminie do ostatniego dnia
    miesiąca następującego po miesiącu, za który miała ona zostać wypłacona. Wskazana
    umowa została zawarta na czas określony od dnia 1 kwietnia 2010 r. do dnia 31 grudnia
    2011 r. W dniu 23 listopada 2010 r. pracodawca i Wnioskodawca zawarli aneks do ww.
    umowy o pracę, na podstawie którego Wnioskodawca został zatrudniony na czas
    nieokreślony oraz wynagrodzenie podstawowe miało wynosić (...) zł miesięcznie.
    Oświadczeniem z dnia 31 grudnia 2010 r. pracodawca poinformował Wnioskodawcę o
    tym, że od dnia 1 stycznia 2011 r. otrzymywana przez Niego premia prowizyjna ulega
    podwyższeniu do wysokości (...) % od obrotów netto uzyskanych w związku z realizacją
    kontraktów handlowych z klientami pozyskanymi przez Niego. Początkowo pracodawca
    wypłacał Wnioskodawcy premie prowizyjne w wysokości ustalonej według ww. zasad. Na
    początku 2018 r. pracodawca zaproponował w formie ustnej zmianę warunków wypłaty
    premii prowizyjnej poprzez wprowadzenie zasady, że wysokość tej premii będzie
    wyliczana od obrotów netto uzyskanych przez Wnioskodawcę w związku z realizacją
    jedynie tych kontraktów, które uzyskały dodatnią rentowność netto. Wnioskodawca nie
    wyraził zgody na dokonanie wskazanej zmiany. Mimo to pracodawca wbrew
    postanowieniom łączącej strony umowy zaczął wypłacać Wnioskodawcy premię
    prowizyjną w wysokości wyliczanej od obrotów netto uzyskanych w związku z realizacją
    jedynie tych kontraktów, które uzyskały dodatnią rentowność netto. Ponadto, w
    późniejszym okresie wbrew postanowieniom łączącej strony umowy przestał on wypłacać
    premię prowizyjną od obrotów netto uzyskanych przez pozwanego w związku z realizacją
    tych kontraktów, które zostały zawarte z podmiotami z sektora publicznego.
    W dniu 21 stycznia 2021 r. pracodawca zaoferował Wnioskodawcy zawarcie porozumienia,
    na podstawie którego do łączącej strony umowy o pracę miały zostać wprowadzone
    zmiany, jednakże Wnioskodawca nie wyraził zgody na zawarcie ww. porozumienia, w
    związku z czym również w dniu 21 stycznia 2021 r. pracodawca złożył Wnioskodawcy
    oświadczenie o wypowiedzeniu warunków pracy i płacy wynikających z łączącej ich umowy
    o pracę, na podstawie którego do wskazanej umowy miały zostać wprowadzone takie
    same zmiany jak w wyżej przedstawionym porozumieniu. Jako przyczynę złożenia
    wypowiedzenia zmieniającego wskazano dostosowanie indywidualnych warunków
    zatrudnienia i wynagradzania Wnioskodawcy do regulacji obowiązujących u pracodawcy w
    zakresie uzależnienia wysokości i wypłaty wynagrodzenia - w części poza wynagrodzeniem
    zasadniczym – od stopnia realizacji celów biznesowych nałożonych na jej pracowników.
    Wnioskodawca pismem z dnia 21 stycznia 2021 r. złożył pracodawcy oświadczenie o
    odmowie przyjęcia zaproponowanych nowych warunków pracy i płacy w całości, w
    związku z czym łącząca strony umowa o pracę uległa rozwiązaniu w dniu 30 kwietnia 2021

    r. Wnioskodawca w dniu 10 lutego 2021 r. złożył do Sądu Pracy odwołanie od ww.
    wypowiedzenia warunków pracy i płacy, które zainicjowało postępowanie prowadzone
    przed sądem. Wnioskodawca dochodził w ww. postępowaniu roszczenia o zapłatę przez
    pozwanego na Jego rzecz odszkodowania z tytułu nieuzasadnionego wypowiedzenia
    warunków pracy i płacy. Wyrokiem wydanym w tej sprawie w dniu 28 lipca 2021 r. Sąd
    uwzględnił powództwo w całości. Pozwany zaskarżył wskazany wyrok apelacją z dnia 20
    września 2021 r. w zakresie uwzględniającym powództwo i co do rozstrzygnięcia o
    kosztach procesu. Sąd wyrokiem wydanym w sprawie rozpoznając apelację pozwanego
    zmienił zaskarżony wyrok wyłącznie w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach procesu, w
    pozostałym zakresie utrzymując go w mocy.
    W następstwie wyliczania przez pracodawcę wysokości premii prowizyjnej w sposób
    niezgodny z postanowieniami łączącej strony umowy o pracę od obrotów netto
    uzyskanych w związku z realizacją jedynie tych kontraktów, które uzyskały dodatnią
    rentowność, a nie zarówno od kontraktów rentownych, jak i nierentownych, jak również
    niewypłacania wbrew postanowieniom łączącej strony umowy o pracę premii prowizyjnej
    od obrotów netto uzyskanych w związku z realizacją tych kontraktów, które zostały
    zawarte z podmiotami z sektora publicznego, pracodawca wypłacił pracownikowi kwotę o
    niemal (...) zł niższą niż winna być wypłacona.
    Pozwem z dnia 27 czerwca 2022 r. Wnioskodawca wniósł o zasądzenie kwot wynikających
    z niesłusznie niewypłaconej premii. Roszczenia wniesione w pozwie dotyczyły zasądzenia
    od pozwanego na rzecz powoda kwot pieniężnych wraz z odsetkami ustawowymi za
    opóźnienie do dnia zapłaty tytułem należnej pracownikowi, a niewypłaconej części premii
    prowizyjnej za poszczególne miesiące w latach 2018-2021. Podstawa prawna
    dochodzonych roszczeń nie została wskazana w powództwie, jednakże przedmiot sporu
    dotyczył należności wynikającej z niezapłaconych premii prowizyjnych pracownikowi, co
    zostało określone w łączącej strony umowie o pracę. Wnioskodawca wskazał, że jako
    podstawę można wskazać art. 94 pkt 5 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.
    U. z 2023 r. poz. 1463) w zw. z art. 471 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, tj.
    odpowiedzialność kontraktową. Sprawa toczyła się przed Sądem. W dniu 10 września
    2024 r. w sprawie zawarta została ugoda sądowa, mocą której strony uzgodniły, iż
    Wnioskodawcy winna zostać wypłacona kwota w wysokości (...) zł (...) gr tytułem
    odszkodowania. Odszkodowanie wynikające z zawartej w dniu 10 września 2024 r. ugody
    zostało określone na podstawie art. 471 Kodeksu cywilnego ze względu na fakt, iż
    Wnioskodawca poniósł szkodę poprzez niezapłacenie w terminie prowizji na rzecz
    Wnioskodawcy przez zwłokę pracodawcy. Kwota ta została wypłacona Wnioskodawcy w
    dniu 30 września 2024 r., jednakże została ona potrącona z odpowiednimi zaliczkami na
    poczet składek ZUS oraz zaliczką na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Ustawa o podatku dochodowym nie zawiera definicji pojęcia odszkodowania czy
    zadośćuczynienia, tym nie mniej rozumienie tych pojęć nie może odbiegać od ich
    znaczenia przyjętego w systemie prawa cywilnego. Wiele pojęć z katalogu zwolnień
    przedmiotowych nie zostało zdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób
    fizycznych – nie może to jednak oznaczać dowolności w ich rozumieniu i stosowania
    wykładni rozszerzającej, przy czym oczywistym jest, że aby uniknąć takiej dowolności,
    kryteria rozumienia tych pojęć, niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, muszą mieć w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych.
    W orzecznictwie sądów administracyjnych zauważa się, że jakkolwiek ustawodawca nie
    zdefiniował w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych pojęcia szkody czy
    odszkodowania, to rozumienie tych pojęć nie może odbiegać od przyjętego w systemie
    prawa cywilnego ich znaczenia.
    Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.)
    także nie zawiera legalnej definicji odszkodowania, jednakże można ją wywieść z jej
    regulacji.

    Odszkodowanie jest szczególnym rodzajem świadczenia, które ma na celu naprawienie
    wyrządzonej szkody, czyli uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we wszelkiego
    rodzaju dobrach chronionych przez prawo. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy,
    jak i niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym
    pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka wyrażające się
    zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym. Do
    naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie”
    wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    W Kodeksie cywilnym świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu
    odpowiedzialności deliktowej (art. 415 i następne) lub odpowiedzialności kontraktowej
    (art. 471 i następne), a więc jest następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania
    bądź nienależytego wykonania zobowiązania.
    Odszkodowanie według przepisów prawa cywilnego jest świadczeniem, które ma na celu
    naprawienie wyrządzonej szkody. Z pojęciem szkody mamy do czynienia na gruncie
    zobowiązań umownych, bowiem w myśl art. 471 Kodeksu cywilnego:
      Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Przy czym szkodą jest zarówno uszczerbek w istniejącym mieniu, jak i utrata przyszłych
    korzyści.
    Stosownie natomiast do art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
    Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia,
    jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub
    przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, bądź postanowień układów
    zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub
    statutów, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy, z wyjątkiem odszkodowań
    wymienionych w lit. a)-g) tego artykułu. Oznacza to, że zwolnienie nie obejmuje wszystkich
    odszkodowań, a tylko te, których wysokość lub zasady ustalania zostały określone wprost
    w stosownych przepisach prawa, z wyjątkiem enumeratywnie wymienionych kategorii
    odszkodowań.
    Natomiast w przypadku, gdy wysokość lub zasady ustalania odszkodowania nie wynikają
    wprost z odrębnych ustaw lub aktów wykonawczych wydanych na podstawie tych
    odrębnych ustaw, a podstawą ich otrzymania jest wyrok lub ugoda sądowa, wówczas
    odszkodowanie takie korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób
    fizycznych, z wyjątkiem odszkodowań wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 3b lit. a) i b)
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W świetle art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy:
    Stosownie natomiast do art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r.
      poz. 1465), z wyjątkiem:
      a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
        wypowiedzenia umowy o pracę,

      b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
        zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
        niedotyczących pracowników,
      c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
        funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
      d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
      e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
        działalnością gospodarczą,
      f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
        prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
        opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
        których mowa w art. 30c,
      g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Zwolnieniem określonym w przytoczonym powyżej przepisie art. 21 ust. 1 pkt 3 ww.
    ustawy, objęte są tylko odszkodowania i zadośćuczynienia, których wysokość lub zasady
    ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
      a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
      b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
        wyrządzono.
    Zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy, obejmuje
    swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na podstawie wyroku
    lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z regulacji
    wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy. Przy czym ze zwolnienia, o którym mowa w art.
    21 ust. 1 pkt 3b ustawy wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z prowadzoną
    działalnością gospodarczą oraz świadczenia dotyczące korzyści, które podatnik mógłby
    osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Zakres tego zwolnienia obejmuje tylko
    odszkodowania za tzw. szkodę rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie dotyczy
    utraconych korzyści. Specyfika prawa podatkowego nakazuje inaczej traktować
    odszkodowanie z tytułu poniesionych przez poszkodowanego strat i odszkodowanie z
    tytułu utraconych korzyści. Odszkodowanie z tytułu utraconych korzyści, jakich
    poszkodowany mógł się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono, podlega bowiem
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Punktem wyjścia wykładni art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy jest podział odszkodowania na
    odszkodowanie za rzeczywiste straty (damnum emergens) i odszkodowanie za utracone
    korzyści (lucrum cessans). Za stratę uważa się każde pogorszenie się sytuacji majątkowej
    (zmniejszenie aktywów lub zwiększenie pasywów) poszkodowanego, w wyniku czego
    poszkodowany staje się uboższy niż był przed doznaniem szkody. Chodzi w tym
    przypadku o rzeczywisty uszczerbek w majątku należącym do poszkodowanego
    spowodowany zniszczeniem, utratą lub uszkodzeniem określonych składników
    majątkowych albo obniżeniem ich wartości, a także powstanie nowych zobowiązań albo
    ich zwiększenie. Z kolei szkoda związana z utraconymi korzyściami (lucrum cessans)
    polega na tym, że majątek poszkodowanego nie wzrósł tak, jakby się stało, gdyby nie
    nastąpiło zdarzenie, z którym połączona jest czyjaś odpowiedzialność. Szkodą jest więc to,
    co nie weszło do majątku poszkodowanego na skutek zdarzenia wyrządzającego szkodę.
    Zasady odpowiedzialności odszkodowawczej w prawie cywilnym opierają się na zasadzie
    winy lub ryzyka. O tym, co stanowi szkodę oraz jakie są zasady i sposoby jej naprawienia
    decydują (generalnie) przepisy art. 361 i 363 Kodeksu cywilnego. Wypłata odszkodowania
    jest konsekwencją wystąpienia szkody.
    Stosownie do treści art. 361 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:

      Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne
      następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.
      W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia
      umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz
      korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Powyższe regulacje, mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w
    ograniczonym zakresie.
    Jak stanowi bowiem art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 277):
      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje
      się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego wybrane do zastosowania w prawie
    pracy (stosunku pracy) nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym
    podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Przepisy Kodeksu pracy posługują się terminami „odszkodowanie” oraz
    „zadośćuczynienie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których
                                    3d  1uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 18, art. 36 § 2, art. 45, art. 56,
        3  2art. 94 § 3, art. 99, art. 101 Kodeksu pracy).
    Należy zatem uznać, że funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy pełnią wyłącznie te
    świadczenia, których celem jest zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które
    noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez pracodawcę.
    Zgodnie zatem z art. 917 Kodeksu cywilnego:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania, czy też
    odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień, czy też
    zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego (w omawianym stanie faktycznym stosunku pracy)
    stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że pozwem z 2022 r. wniósł Pan o
    zasądzenie kwot wynikających z niesłusznie niewypłaconej premii prowizyjnej, a więc
    świadczenia mającego źródło w stosunku pracy, w umowie o pracę.
    Wysokość wypłaconego Panu świadczenia wynikała z zawartej w 2024 r. przez strony
    ugody i została ustalona na skutek dokonanych uzgodnień w oparciu o wzajemne
    ustępstwa. W ugodzie nie stwierdzono naruszenia konkretnych przepisów prawa pracy.
    Przedstawiony opis stanu faktycznego wskazuje, że ww. świadczenie jest niewypłaconym
    wynagrodzeniem prowizyjnym wynikającym z umowy o pracę, a więc przychodem ze
    stosunku pracy, a nie odszkodowaniem za poniesioną szkodę.

    Zatem, skoro jak Pan wskazał, otrzymywał/miał otrzymywać wynagrodzenie podstawowe i
    premię prowizyjną, zatem nie budzi wątpliwości, że wypłacone byłemu pracownikowi na
    podstawie ugody sądowej świadczenie należy uznać za część, element wynagrodzenia i
    zakwalifikować do przychodu ze stosunku pracy podlegającego opodatkowaniu. W
    przedstawionym stanie faktycznym nie wskazano wystąpienia wyrządzonej pracownikowi
    szkody, jej rodzaju i charakteru, wynikającej z braku wypłaty wynagrodzenia prowizyjnego
    w terminie wynikającym z umowy o pracę i aneksu do niej. Ograniczono się jedynie do
    stwierdzenia, że Wnioskodawca poniósł szkodę poprzez niezapłacenie w terminie prowizji
    na rzecz Wnioskodawcy przez zwłokę pracodawcy, a szkodą jest uszczerbek majątkowy
    Wnioskodawcy w postaci braku należnego uznania konta bankowego w związku z
    niewypłaceniem w terminie wynagrodzenia prowizyjnego. W opisie stanu faktycznego
    zastrzeżono, że odszkodowanie nie dotyczyło lucrum cessans, czyli rekompensaty za
    utracone korzyści.
    Należy zauważyć, że w prawie pracy nie zostało przewidziane odszkodowanie za
    opóźnienie w wypłacie wynagrodzenia. W przypadku ciężkiego naruszenia obowiązków
    przez pracodawcę, pracownik może rozwiązać umowę w trybie natychmiastowym i wnieść
    o odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. Natomiast
    pracownikowi, który nie otrzymuje wynagrodzenia w terminie przysługuje roszczenie o
    wypłatę zaległego wynagrodzenia wraz z odsetkami ustawowymi od chwili, w której
    pracodawca miał obowiązek wypłacić wynagrodzenie. Do wytoczenia powództwa w tym
    zakresie do sądu pracy nie jest konieczne rozwiązanie stosunku pracy, a więc pracownik
    może w dalszym ciągu pracować u pracodawcy.
    Zawarta przez Pana ugoda sądowa poza nazwaniem ustalonego między stronami sporu
    świadczenia pieniężnego jako odszkodowanie dotyczyła dochodzonej w pozwie zapłaty
    należnej pracownikowi, a niewypłaconej części premii prowizyjnej; nie określa
    wyrządzonej pracownikowi szkody, jej rodzaju i charakteru.
    Wypłacona Panu kwota wynikająca z zawartej ugody sądowej – wbrew Pana twierdzeniom
    – nie stanowi więc odszkodowania lub zadośćuczynienia. Tym samym, ww. świadczenie
    nie korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 oraz art. 21 ust. 1
    pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ww. świadczenie stanowi dla
    Pana przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu tym podatkiem. Oznacza
    to, że Pana były pracodawca, jako płatnik, wypłacając wskazane we wniosku świadczenie
    zobowiązany był do naliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy
    od osób fizycznych. Ww. świadczenie nie stanowi dla Pana przychodu z innych źródeł, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Zatem, Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi
    postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej
    ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa
    podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997

    r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111) jest sam przepis prawa. Rolą
    postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie
    jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.