Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.424.2025.3.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-28
Teza: Powstanie przychodu z nieodpłatnych świadczeń w przypadku
zawarcia umowy ramowej o współpracy w zakresie
kompleksowej likwidacji szkód bez wynagrodzenia oraz
obowiązek rozliczania przychodu z tytułu wypłaty na rzecz
kontrahenta lub serwisu naprawczego w związku z dokonaną
cesją praw z polisy do odszkodowania.
Słowa kluczowe: przychód-powstanie przychodu
przychód-przychody nieodpłatne
przychód-przychód z działalności gospodarczej
samochód-samochód służbowy
szkody-szkoda materialna
umowa-umowa leasingu
usługi-usługi naprawy i regeneracji-usługi naprawy
pojazdów samochodowych
użytkowanie (używanie)-użytkowanie samochodów
świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód-Świadczenia w naturze i świadczenia
nieodpłatne -Powstanie świadczeń w naturze i świadczeń
nieodpłatnych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód-Pieniądze i wartości pieniężne
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 14 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 17
    października 2025 r. (data wpływu 17 października 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Działalność Wnioskodawcy
    (...) Sp. z o.o. („Spółka”, „Wnioskodawca”) prowadzi działalność w branży farmaceutycznej.
    Jej działalność obejmuje w szczególności (...) grupy (...).
    Spółka jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług na
    terytorium Polski. Spółka jest polskim rezydentem podatkowym.
    W ramach działalności gospodarczej Spółka posiada flotę (...) samochodów osobowych
    wykorzystywanych zarówno na cele służbowe, jak i prywatne pracowników, a także
    wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Samochody te stanowią
    własność Spółki. Spółka zamierza również użytkować samochody osobowe na podstawie
    umów leasingu zawartych z firmami leasingowymi. Spółka odlicza 50% podatku VAT od
    wydatków związanych z eksploatacją tych pojazdów.
    W celu ograniczenia nakładów pracy związanych z rozliczaniem szkód komunikacyjnych,
    Spółka zamierza zawrzeć z Kontrahentem umowę ramową o współpracy w zakresie
    kompleksowej likwidacji częściowych szkód komunikacyjnych.

    Na usługę likwidacji szkód komunikacyjnych będą składały sięm.in. poniższe czynności.
    1. Świadczenia usługi Call Center (dalej: CCS). (...).
    2. Realizowanie napraw blacharsko-lakierniczych - (...).
    3. Likwidacja szkód częściowych - (...).
    4. Holowanie pojazdu - (...).
    5. Dostarczenie pojazdu zastępczego - (...).
    Samochody, do których będą się odnosić usługi zarządzania likwidacją szkód
    powypadkowych i zarządzania naprawami, nie zawsze będą własnością Spółki, tj. mogą
    stanowić własność firmy leasingowej, zaś Spółka będzie mogła z nich korzystać jako
    użytkownik (leasingobiorca) na podstawie zawartej przez wskazane podmioty umowy
    leasingu operacyjnego.
    Samochody, do których będą się odnosić przedmiotowe usługi, będą co do zasady objęte
    pełnym ubezpieczeniem komunikacyjnym (OC, AC, NNW oraz Assistance) od wartości
    netto albo od wartości netto + 50% VAT, zawartym w ramach umowy generalnej
    ubezpieczenia własnej polisy albo firmy leasingowej, zaś ubezpieczonym z tego tytułu
    będzie Spółka albo leasingodawca. Koszty składek ubezpieczeniowych samochodów w
    oferowanym wariancie usług będzie ponosiła Spółka.
    Spółka dokona cesji swoich roszczeń o otrzymanie odszkodowania, dysponowanie
    pojazdem na czas naprawy i innych niezbędnych w procesie likwidacji szkody i wykonania
    Umowy, a także wystawi stosowne upoważnienie na rzecz Kontrahenta z prawem cesji na
    podmioty (serwisy) współpracujące z Kontrahentem.
    Strony opracowały dwa warianty przedmiotowej umowy o świadczenie usług zarządzania
    likwidacją szkód powypadkowych i zarządzania naprawami.
    Niniejszy wniosek o interpretację dotyczy jednego z przedstawionych przez Kontrahenta
    wariantów (dalej: „Wariant II”).
    Wariant II
    Spółka nie będzie zobowiązana do zapłaty wynagrodzenia na rzecz Kontrahenta.
    Kontrahent będzie pobierał wynagrodzenie prowizyjne od serwisów naprawczych, którym
    zleca czynności związane z wykonywaniem Umowy. Stawkę oraz formę płatności ww.
    wynagrodzenia określi odrębna umowa zawarta z serwisem naprawczym.
    Wszelkie naprawy finansowane z polis AC będą realizowane w systemie bezgotówkowym.
    Kontrahent będzie rozliczał się bezpośrednio z zakładem ubezpieczeń na podstawie
    upoważnienia udzielonego przez Spółkę do odbioru odszkodowania. Wynagrodzenie za
    wykonane czynności naprawcze będzie wypłacane Kontrahentowi przez zakład
    ubezpieczeń likwidujący szkodę w pojeździe.
    Spółka nie będzie ponosić odpowiedzialności za nieterminową wypłatę odszkodowania na
    rzecz Kontrahenta, w szczególności nie będzie zobowiązana do zapłaty odsetek za
    opóźnienie w wypłacie wynagrodzenia Kontrahenta przez zakład ubezpieczeń.
    Po stronie Spółki nie powstaną żadne wydatki związane z naprawą samochodów.
    W przedstawionym wariancie Kontrahent działa jako pośrednik w oparciu o umowę
    zawartą z serwisami naprawczymi. Z tytułu pozyskania klientów i likwidacji szkód
    Kontrahent otrzymuje wynagrodzenie prowizyjne od serwisów naprawczych. Jednym ze
    sposobów działalności gospodarczej Kontrahenta jest świadczenie usług pośrednictwa na
    rzecz serwisów naprawczych.
    Oferta Kontrahenta kierowana jest również do innych podmiotów działających na rynku.
    Oferta obsługi przedstawiana przez Kontrahenta jest ukształtowana w ten sam sposób
    względem różnych podmiotów i opiera się na współpracy Kontrahenta z serwisami
    naprawczymi. W związku z tym przyjęty przez Kontrahenta model działania nie prowadzi

    do uprzywilejowania Spółki. Model oparty na świadczeniu usługi pośrednictwa na rzecz
    serwisów naprawczych jest bowiem standardowym sposobem działania Kontrahenta
    skierowanym do wielu podmiotów. Wskutek stosowania tego modelu korzyści odnosi
    Kontrahent otrzymujący wynagrodzenie prowizyjne od serwisów naprawczych z tytułu
    świadczenia usługi pośrednictwa.
    W omawianym wariancie procesowaniem szkody (dostarczeniem wymaganych
    dokumentów: kosztorysów i faktur) zajmuje się warsztat samochodowy. Kontrahent
    natomiast monitoruje szkodę, np. sprawdza kosztorys przed jego przesłaniem do
    ubezpieczyciela. Wynagrodzenie otrzymywane przez Kontrahenta od warsztatu
    samochodowego kalkulowane jest jako % od zrealizowanych przez warsztaty usług
    naprawczych. Podkreślić należy, że z umowy zawartej między Kontrahentem a serwisami
    naprawczymi wynika, że wynagrodzenie obejmuje zarówno pozyskanie klienta na rzecz
    serwisów naprawczych, jak i obsługę dalszej współpracy między serwisami a klientem. W
    związku z tym to serwisy naprawcze zainteresowane są zapewnieniem przez Kontrahenta
    odpowiedniego poziomu obsługi klientów. Realizacja kompleksowej usługi począwszy od
    pozyskania klienta aż po koordynowanie przez Kontrahenta współpracy między klientem a
    serwisami naprawczymi wpływa na poziom przychodów serwisów naprawczych. W
    przedmiotowej sytuacji Kontrahent świadczy kompletną usługę na rzecz serwisów
    naprawczych.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisanego zdarzenia przyszłego
    Czynności likwidacji szkód komunikacyjnych będą wykorzystywane wyłącznie do czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    Czynności są związane z flotą samochodową wykorzystywaną w dzienności gospodarczej
    Spółki (będącą w całości działalnością opodatkowaną podatkiem od towarów i usług).
    Likwidacja szkód pozwala na korzystanie z tej floty samochodowej.
    Spółka nie będzie otrzymywać faktur od Kontrahenta dokumentujących czynności
    wykonywane na rzecz Spółki w ramach umowy ramowego współpracy w zakresie
    kompleksowej likwidacji częściowych szkód komunikacyjnych w ramach Wariantu II.
    Pytania
    1) Czy w przypadku, gdy Spółka nie ponosi żadnego wynagrodzenia na rzecz Kontrahenta
      (likwidatora szkody), pomiędzy Spółką a Kontrahentem występuje usługa podlegająca
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT)?
    2) Czy w związku z opisanym stanem faktycznym (powinno być: zdarzeniem przyszłym -
      dop. organu) po stronie Spółki powstanie przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń?
    3) Czy Spółka będzie obowiązana do rozliczenia przychodu, w związku z wypłatą przez
      ubezpieczyciela odszkodowania z polisy bezpośrednio Kontrahentowi lub do serwisu
      (w związku z dokonaną przez Spółkę cesją praw z polisy)?
    Niniejsza interpretacja dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych i stanowi
    rozstrzygnięcie w zakresie pytań nr 2 i 3. W zakresie podatku od towarów i usług (

## Pytanie

nr 1) zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko
    Ad pytanie 2.
    W ocenie Wnioskodawcy, po stronie Spółki nie powstanie przychód podatkowy z tytułu
    nieodpłatnych świadczeń.
    Ad pytanie 3.
    Spółka nie będzie zobowiązana do rozliczenia przychodu z tytułu wypłaty przez
    ubezpieczyciela odszkodowania z polisy - na rzecz Kontrahenta lub serwisu naprawczego
    w związku z dokonaną przez Spółkę cesją praw z tej polisy.

    UZASADNIENIE STANOWISKA WNIOSKODAWCY:
    Ad 2.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej jako
    ustawa o PDOP), przychodami, (...) są w szczególności wartość otrzymanych rzeczy lub
    praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw
    otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych
    lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem
    środków trwałych otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe i instytucje
    gospodarki budżetowej (...).
    Wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że przychodem jest każda wartość
    wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, o ile nie została wyłączona
    z przychodów podatkowych, na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy o PDOP.
    Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego, „otrzymać” oznacza stać się odbiorcą, dostać coś
    w darze lub w zamian za coś, zaś „nieodpłatny” to taki, za którego się nie płaci.
    „Świadczenie” natomiast to rzeczownik od „świadczyć”, czyli wykonywać coś na czyjąś
    rzecz. Tym samym warunkiem otrzymania przez podatnika nieodpłatnego świadczenia
    jest istnienie po stronie wierzyciela woli przekazania świadczenia. Musi zatem istnieć
    przekazanie czegoś, wykonanie czegoś - i to w sposób nieodpłatny - na rzecz drugiego
    podmiotu.
    Przez świadczenia nieodpłatne dla celów podatkowych należy rozumieć wszelkie zjawiska
    gospodarcze oraz zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści
    kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne, zdarzenia gospodarcze w
    działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne tj. niezwiązane z kosztami
    lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie mające konkretny wymiar
    finansowy (tak np. interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z
    dnia 10 marca 2021 r., znak: 0114-KDIP2-1.4010.18.2021.2.JF).
    Zakwalifikowanie danego świadczenia jako nieodpłatnego wymaga szczegółowej analizy
    stanu faktycznego konkretnej sprawy. Dla uznania, że dane świadczenie stanowi
    otrzymane przez podatnika nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie jest wystarczające jedynie
    stwierdzenie, że świadczący nie uzyskuje wynagrodzenia od podatnika z tytułu
    wykonanego świadczenia.
    Wskazać należy, że w przedmiotowym zdarzeniu przyszłym, czynnością podlegającą
    opodatkowaniu jest świadczenie usługi pośrednictwa przez Kontrahenta na rzecz serwisu
    realizującego naprawę. Między tymi podmiotami występuje bezpośredni związek
    pomiędzy świadczeniem i przekazanym za nie wynagrodzeniem.
    Wynagrodzenie należne Kontrahentowi jest wypłacane przez serwis naprawczy z tytułu
    świadczonych usług pośrednictwa. Działania Kontrahenta są zatem odpłatne i nie wiążą
    się z żadnym przysporzeniem majątkowym po stronie Wnioskodawcy.
    W sytuacji, gdy Wnioskodawca jakkolwiek nie ponosi wydatków z tytułu działalności
    Kontrahenta, ale też nie otrzymuje żadnych korzyści majątkowych, nie zachodzą
    przesłanki do uznania tych czynności za nieodpłatne świadczenie.
    Wynagrodzenie otrzymywane przez Kontrahenta jest efektem działań Kontrahenta
    realizowanych w ramach jego działalności gospodarczej, a konkretnie w ramach umowy
    pośrednictwa zawartej między Kontrahentem a serwisem naprawczym. Kontrahent działa
    bowiem jako pośrednik w oparciu o umowę zawartą z serwisami naprawczymi. Z tytułu
    pozyskania klientów i likwidacji szkód Kontrahent otrzymuje wynagrodzenie prowizyjne od
    serwisów naprawczych. Jednym ze sposobów działalności gospodarczej Kontrahenta jest
    zatem świadczenie usług pośrednictwa na rzecz serwisów naprawczych.

    Oferta Kontrahenta kierowana jest do wielu podmiotów działających na rynku. Oferta
    obsługi przedstawiana przez Kontrahenta jest ukształtowana w ten sam sposób względem
    różnych podmiotów i opiera się na współpracy Kontrahenta z serwisami naprawczymi. W
    związku z tym przyjęty przez Kontrahenta model działania nie prowadzi do
    uprzywilejowania Spółki. Model oparty na świadczeniu usługi pośrednictwa na rzecz
    serwisów naprawczych jest bowiem standardowym sposobem działania Kontrahenta
    skierowanym do wielu podmiotów. Wskutek stosowania tego modelu, korzyści odnosi
    Kontrahent otrzymujący wynagrodzenie prowizyjne od serwisów naprawczych. Co istotne,
    Kontrahent działając w oparciu o przedstawiony model biznesowy, wypracował swoją
    pozycję na rynku i cieszy się renomą w swojej branży.
    Naprawa samochodów, choć stanowi skutek uboczny działalności Kontrahenta, nie jest
    głównym celem transakcji między Kontrahentem a serwisami naprawczymi. Celem
    współpracy Kontrahenta z serwisem jest uzyskanie wynagrodzenia, a nie naprawa
    pojazdów. Kontrahent działa na własny rachunek, a naprawy są realizowane w ramach
    odpłatnej działalności gospodarczej, a nie w charakterze usługi wykonywanej na rzecz
    Wnioskodawcy bez wynagrodzenia.
    Celem działania Kontrahenta jest pozyskanie przezeń klienta dla zakładu naprawczego,
    wraz z pełną obsługą tego klienta, za co otrzymuje wynagrodzenie od zakładu
    naprawczego. Kontrahent działa w celach zarobkowych, wykonując świadczenie na rzecz
    innego podmiotu (serwisów naprawczych).
    Zgodnie z wyrokiem wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 grudnia
    2016 r. sygn. akt II FSK 3424/14, pojęcie nieodpłatnych świadczeń obejmuje wszystkie
    zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści
    kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w
    działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z
    kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające
    konkretny wymiar finansowy.
    Mając na uwadze przebieg i cel transakcji, świadczenia wzajemne występują pomiędzy
    Kontrahentem a serwisami naprawczymi. To w interesie serwisu naprawczego leży
    pozyskanie przez Kontrahenta jak największej liczby zleceń w postaci naprawy
    samochodów, które następnie będą realizowane przez zakład naprawczy. Również w
    interesie zakładu naprawczego leży odpowiednia obsługa klienta pozyskanego przez
    Kontrahenta, bo to z polisy tego klienta usuwana jest szkoda i wypłacane jest
    wynagrodzenie na rzecz serwisu naprawczego. Zatem beneficjentem korzyści z tytułu tak
    ukształtowanej współpracy są: Kontrahent, który uzyskuje wynagrodzenie prowizyjne od
    zakładu naprawczego oraz zakład naprawczy, który uzyskuje wynagrodzenie za swoją
    usługę, finansowane z polisy ubezpieczeniowej klienta (tu: Spółki). Spółka ponosi koszt
    ubezpieczenia, z którego finansowana jest usługa naprawy samochodu. Gdyby Spółka, jak
    również inni klienci zakładów naprawczych i Kontrahenta nie opłacili polisy
    ubezpieczeniowej, współpraca między zakładami naprawczymi i Kontrahentem nie
    doszłaby do skutku. W efekcie, Kontrahent nie podjąłby się działań związanych z
    pozyskaniem klientów. Nie można wiec mówić o osiąganiu przez Wnioskodawcę korzyści
    kosztem innego podmiotu, skoro w tak ukształtowanej współpracy jedynymi podmiotami,
    które osiągają korzyści są: Kontrahent oraz zakłady naprawcze. Tak jak zostało to już
    wskazane, gdyby Spółka i inni klienci Kontrahenta i zakładów naprawczych nie zawarli
    umowy ubezpieczenia, to do opisywanej współpracy nie doszłoby. Podobnych wniosków
    nie można wyprowadzić w drugą stronę. Brak współpracy z Kontrahentem nie
    uniemożliwiłby Wnioskodawcy skutecznego dochodzenia swoich roszczeń, zarówno w
    kontekście naprawy w zakładzie naprawczym, jak i w kontekście wypłaty odszkodowania
    przez ubezpieczyciela.

    Nie bez znaczenia jest również fakt, że we wskazanym wariancie współpracy wszyscy
    pozyskani przez Kontrahenta klienci są w takiej samej sytuacji, na takiej samej pozycji, nikt
    nie jest w żaden sposób uprzywilejowany, co wzmaga twierdzenie o braku przychodu z
    nieodpłatnych świadczeń po stronie Wnioskodawcy.
    Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym, po jego
    stronie nie powstaje przysporzenie majątkowe mające konkretny wymiar finansowy, a w
    konsekwencji nie powstaje przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń.
    Ad 3
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o PDOP, przychodami, (...) są otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Za przychody
    związane z działalnością gospodarczą osiągniętymi w roku podatkowym, uważa się także
    należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu
    wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont (art. 12 ust. 3 ustawy o PDOP).
    Wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że przychodem jest każda wartość
    wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, o ile nie została wyłączona
    z przychodów podatkowych, na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy o PDOP (brak wyłączenia
    przychodu pochodzącego z odszkodowania).
    Podkreślić należy, że Spółka dokona cesji swoich roszczeń z komunikacyjnych polis
    ubezpieczeniowych o otrzymanie odszkodowania, dysponowanie pojazdem na czas
    naprawy i innych niezbędnych w procesie likwidacji szkody i wykonania umowy wraz z
    upoważnieniem dla Kontrahenta do dokonania cesji na podmioty (serwisy)
    współpracujące z Kontrahentem. Dokonanie przez Spółkę cesji praw z polisy spowoduje,
    że Spółka utraci prawo do jakichkolwiek roszczeń z tej polisy, w tym także prawo do
    odszkodowania. Brak wypłaty odszkodowania na rzecz Spółki przez ubezpieczyciela i
    dokonanie jej na rzecz Kontrahenta (albo zakładu naprawczego) będzie zatem nie tylko
    działaniem technicznym, ale również znajdującym uzasadnienie prawne. Po dokonaniu
    przez Spółkę cesji praw z polisy kto inny będzie bowiem uprawnionym do otrzymania
    odszkodowania.
    W ocenie Wnioskodawcy, w sytuacji gdy Spółka sceduje na Kontrahenta uprawnienia z
    komunikacyjnych polis ubezpieczeniowych - przychód z tytułu odszkodowania
    wypłacanego przez ubezpieczyciela (czy to bezpośrednio na konto serwisu naprawczego,
    czy za pośrednictwem Kontrahenta) będzie stanowić przychód podatkowy Kontrahenta
    (pośrednika) i nie będzie stanowić przychodu podatkowego po stronie Spółki.
    W interpretacji indywidualnej z 12 lipca 2024 r., znak 0114-KDIP2-2.4010.230.2024.2.SP,
    Organ podatkowy podzielił stanowisko Wnioskodawcy, i wskazał: „Zatem należy uznać, że
    odszkodowanie za szkodę komunikacyjną jest wykonaniem świadczenia z umowy
    ubezpieczenia, a nie zwrotem wydatków. Oznacza to, że kwota wypłaconego
    Wnioskodawcy (tu: Kontrahenta) przez TU odszkodowania stanowi dla niego przychód
    podatkowy”.
    Biorąc pod uwagę powyższe, skoro przychód z tytułu odszkodowań za szkody
    komunikacyjne stanowi przychód podatkowy Kontrahenta, na który scedowane zostały
    uprawnienia z polis ubezpieczeniowych, to po stronie Spółki nie wystąpi obowiązek
    rozpoznania ww. przychodu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie:
        braku powstania przychodu z nieodpłatnych świadczeń w przypadku zawarcia
        umowy ramowej o współpracy w zakresie kompleksowej likwidacji szkód bez
        wynagrodzenia (pytanie nr 2) - jest nieprawidłowe,

        braku obowiązku rozliczania przychodu z tytułu wypłaty na rzecz kontrahenta lub
        serwisu naprawczego w związku z dokonaną cesją praw z polisy odszkodowania z
        polisy (pytanie nr 3):
          w przypadku, gdy przedmiotem ubezpieczenia dobrowolnego objęte są/będą
          samochody stanowiące własność Spółki - jest nieprawidłowe,
          w przypadku, gdy przedmiotem ubezpieczenia i wypłaty odszkodowania z
          polisy będą samochody leasingowane - jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie wskazać należy, że przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej,
    stosownie do zadanych pytań jest wyłącznie kwestia ustalenia, czy w okolicznościach
    przedstawionych we wniosku (Wariant II) Spółka będzie obowiązana do rozliczenia
    przychodu, w związku z wypłatą przez ubezpieczyciela odszkodowania z polisy
    ubezpieczeniowej bezpośrednio Kontrahentowi lub do serwisu (w związku z dokonaną
    przez Spółkę cesją praw z polisy) oraz czy w związku z opisanym stanem faktycznym po
    stronie Spółki powstanie przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń. Nie są tym samym
    przedmiotem interpretacji inne kwestie poruszone w Państwa własnym stanowisku w
    sprawie, w tym w szczególności dotyczące skutków podatkowych jakie zaistniałe
    okoliczności wywierać będą dla Kontrahenta.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości wskazać należy, że skutki podatkowe opisanego we
    wniosku Wariantu II umowy zawartej z Kontrahentem uzależnione są od tego, kto jest
    właścicielem pojazdów (Wnioskodawca, czy leasingodawca) i czyj interes zabezpiecza
    przyznane odszkodowanie (Wnioskodawcy, leasingodawcy, Kontrahenta), niezależnie od
    tego kto poniósł koszty ubezpieczenia.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji przychodu,
    precyzując - poprzez przykładowe wyliczenie zawarte w art. 12 ust. 1-3 ustawy z dnia 15
    lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze
    zm., dalej: „ustawa o CIT”) - rodzaje przychodów, a także enumeratywnie wyliczając,
    jakiego rodzaju wpływy pieniężne podmiotu gospodarczego nie są zaliczane do
    przychodów (ust. 4).
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności: otrzymane
      pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Przy czym, jak wynika z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:
      Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi
      produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z
      zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1
      pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie
      otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i
      skont.
    W art. 12 ust. 4 ustawy o CIT określono rodzaje przychodów, których nie zalicza się do
    przychodów podatkowych. Wśród nich nie wymieniono odszkodowań.
    Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o CIT, można zatem stwierdzić, że co do zasady
    przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego
    aktywa, mająca definitywny charakter, którą może on rozporządzać jak własną - przychód
    powstaje zatem z momentem jego faktycznego uzyskania przez podatnika, czyli wpływu,
    bezpośrednio do majątku podatnika względnie na jego rachunek wymienionych środków,
    czy też ogólnie, skutkującego powstaniem po stronie podatnika możliwości dysponowania
    tymi środkami.

    Literalna wykładnia art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT prowadzi do wniosku, że do
    przychodów podatkowych zalicza się takie przychody, które w danym momencie są
    trwałe, definitywne i bezwarunkowe. Do przychodów podatkowych podatnik winien
    zaliczyć tylko takie przychody, które są mu należne, chociażby nie zostały przez niego
    otrzymane. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, w stosunku do
    których podatnikowi przysługiwać będzie prawo (wierzytelność) do ich otrzymania i które
    stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe.
    W piśmiennictwie i judykaturze przychód podatkowy identyfikowany jest z trwałym
    przysporzeniem majątkowym zwiększającym wartość aktywów (zob. P. Małecki, M.
    Mazurkiewicz, CIT. Podatki i rachunkowość - Komentarz do art. 7 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych. LEX 2014). Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd
    Administracyjny w wyroku z 12 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1248/11 stwierdzając, że z
    istoty podatku dochodowego wynika, że jest on ciężarem publicznoprawnym od przyrostu
    majątkowego (dochodu), a zatem przychodem jest ta wartość, która wchodząc do majątku
    podatnika może powiększyć jego aktywa. Przychodem jest zatem takie przysporzenie
    majątkowe o charakterze trwałym, które definitywnie powiększa aktywa osoby prawnej.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że w ramach działalności
    gospodarczej Spółka posiada flotę (...) samochodów osobowych wykorzystywanych
    zarówno na cele służbowe, jak i prywatne pracowników, a także wyłącznie na potrzeby
    prowadzonej działalności gospodarczej. Samochody te stanowią własność Spółki. Spółka
    zamierza również użytkować samochody osobowe na podstawie umów leasingu
    zawartych z firmami leasingowymi. Spółka odlicza 50% podatku VAT od wydatków
    związanych z eksploatacją tych pojazdów. Wnioskodawca zamierza zawrzeć z
    Kontrahentem ramową o współpracy w zakresie kompleksowej likwidacji częściowych
    szkód komunikacyjnych. Spółka dokona cesji swoich roszczeń o otrzymanie
    odszkodowania, dysponowanie pojazdem na czas naprawy i innych niezbędnych w
    procesie likwidacji szkody i wykonania Umowy, a także wystawi stosowne upoważnienie
    na rzecz Kontrahenta z prawem cesji na podmioty (serwisy) współpracujące z
    Kontrahentem. Spółka nie będzie zobowiązana do zapłaty wynagrodzenia na rzecz
    Kontrahenta. Kontrahent będzie pobierał wynagrodzenie prowizyjne od serwisów
    naprawczych, którym zleca czynności związane z wykonywaniem Umowy. Stawkę oraz
    formę płatności ww. wynagrodzenia określi odrębna umowa zawarta z serwisem
    naprawczym. Wszelkie naprawy finansowane z polis AC będą realizowane w systemie
    bezgotówkowym. Kontrahent będzie rozliczał się bezpośrednio z zakładem ubezpieczeń
    na podstawie upoważnienia udzielonego przez Spółkę do odbioru odszkodowania.
    Wynagrodzenie za wykonane czynności naprawcze będzie wypłacane Kontrahentowi
    przez zakład ubezpieczeń likwidujący szkodę w pojeździe.
    Odnosząc powyższe okoliczności do przywołanych przepisów prawa zauważyć należy, że
    w przypadku gdy przedmiotem ubezpieczenia dobrowolnego objęte są/będą samochody
    stanowiące własność Spółki wypłacona przez Ubezpieczyciela kwota odszkodowania
    rozliczna w sposób bezgotówkowy za pośrednictwem Kontrahenta bądź wypłacana
    bezpośrednio osobie trzeciej jest następstwem zawartej umowy ubezpieczenia pomiędzy
    Państwa Spółką, a Ubezpieczycielem i wynikającej z tej umowy odpowiedzialności
    Ubezpieczyciela wobec Państwa (jako właściciela ubezpieczanego pojazdu) w przypadku
    zaistnienia m.in. sytuacji takich jak opisane we wniosku.
    Należy podkreślić, że szkoda występuje w majątku ubezpieczonego jako właściciela danej
    rzeczy, zatem zapłata przez Ubezpieczyciela za naprawę pojazdu stanowi wypłatę środków
    z tytułu umowy ubezpieczenia (odszkodowanie będące wykonaniem świadczenia z umowy
    ubezpieczenia). Stąd wypłacona wartość odszkodowania jest przychodem podatkowym
    Ubezpieczonego (Wnioskodawcy) zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    W powyższej sytuacji zawarta umowa ubezpieczenia dobrowolnego i następcze
    przyznanie Spółce odszkodowania za powstałą szkodę zabezpiecza interes Spółki, jako
    ubezpieczonego, a nie interes jej Kontrahenta, zobowiązanego jedynie do zarządzania

    procesem likwidacji szkody. Nie należy bowiem utożsamiać uprawnienia do
    odszkodowania wynikającego z zawartej umowy ubezpieczenia przysługującego
    właścicielowi pojazdu, z uprawnieniem do dysponowania tym odszkodowaniem
    wynikającym z zawartej umowy cesji.
    W wyniku zawartej umowy cesji na Kontrahenta scedowane będą jedynie uprawnienia z
    komunikacyjnych polis ubezpieczeniowych zobowiązujące towarzystwo ubezpieczeniowe
    do wypłaty odszkodowania (lub jego ustalonej części) na rzecz określonej osoby trzeciej
    lub podmiotu, na który ustanowiono tę cesję. Będzie to zatem jedynie przekazanie
    środków (fizyczne lub bezgotówkowe), które zgodnie z Państwa dyspozycją nie będą
    przekazane bezpośrednio na rzecz Państwa. Kontrahent występować będzie w tej sytuacji
    jako podmiot pośredniczący w rozliczeniu pomiędzy Państwem, ubezpieczycielem a
    serwisem dokonującym naprawy.
    Cesja nie zmieniła natomiast samego uprawnionego/ubezpieczonego, którym nadal są
    Państwo - co wprost wynika z opisu sprawy - bowiem, jak Państwo wskazali: „Samochody,
    do których będą się odnosić przedmiotowe usługi, będą co do zasady objęte pełnym
    ubezpieczeniem komunikacyjnym (OC, AC, NNW oraz Assistance) od wartości netto albo
    od wartości netto + 50% VAT, zawartym w ramach umowy generalnej ubezpieczenia
    własnej polisy albo firmy leasingowej, zaś ubezpieczonym z tego tytułu będzie Spółka albo
    leasingodawca”.
    W związku z powyższym, nie sposób zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że w sytuacji,
    gdy Spółka będzie właścicielem pojazdu, którego ubezpieczenie dotyczy: „Spółka nie
    będzie zobowiązana do rozliczenia przychodu z tytułu wypłaty przez ubezpieczyciela
    odszkodowania z polisy - na rzecz Kontrahenta lub serwisu naprawczego w związku z
    dokonaną przez Spółkę cesją praw z tej polisy”.
    Zatem w przypadku, gdy przedmiotem ubezpieczenia dobrowolnego objęte są/będą
    samochody stanowiące własność Spółki Państwa stanowisko w zakresie braku obowiązku
    rozliczania przychodu z tytułu wypłaty na rzecz kontrahenta lub serwisu naprawczego w
    związku z dokonaną cesją praw z polisy odszkodowania z polisy (pytanie nr 3) - w tej części
    należało uznać za nieprawidłowe.
    Natomiast w sytuacji, gdy przedmiotem umowy ubezpieczenia i wypłaty odszkodowania z
    polis będą samochody leasingowane, zgodzić się należy ze stanowiskiem Spółki że: „(...)
    nie będzie zobowiązana do rozliczenia przychodu z tytułu wypłaty przez ubezpieczyciela
    odszkodowania z polisy - na rzecz Kontrahenta lub serwisu naprawczego” - jednak z
    innych przyczyn, niż Państwo wskazali we własnym stanowisku w sprawie.
            1Zgodnie z 709 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz.
    1071 ze zm.):
      przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego
      przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w
      tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania
      pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić
      finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej
      cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.
            5W myśl art. 709 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Jeżeli po wydaniu korzystającemu rzecz została utracona z powodu okoliczności,
      za które finansujący nie ponosi odpowiedzialności, umowa leasingu wygasa.
      § 2. Korzystający powinien niezwłocznie zawiadomić finansującego o utracie rzeczy.
      § 3. Jeżeli umowa leasingu wygasła z przyczyn określonych w § 1, finansujący może
      żądać od korzystającego natychmiastowego zapłacenia wszystkich przewidzianych w

      umowie a niezapłaconych rat, pomniejszonych o korzyści, jakie finansujący uzyskał
      wskutek ich zapłaty przed umówionym terminem i wygaśnięcia umowy leasingu oraz
      z tytułu ubezpieczenia rzeczy, a także naprawienia szkody.
    Ponadto, należy mieć na względzie, że otrzymane kwoty odszkodowania wypłacane są na
    podstawie umowy ubezpieczenia (uregulowanej w art. 805-834 Kodeksu cywilnego), w
    której wskazywany jest zarówno ubezpieczyciel, jak i ubezpieczający. W sytuacji, w której
    ubezpieczający nie jest równocześnie ubezpieczonym - na podstawie dodatkowych
    umownych regulacji - wypłata świadczenia z tytułu ubezpieczenia w sytuacji spełnienia
    ustalonych warunków następuje na rzecz ubezpieczonego. Ubezpieczony, którym w
    opisywanej sytuacji jest leasingodawca jest zatem uprawniony na podstawie
    szczegółowych uzgodnień między stronami do otrzymania kwoty ubezpieczenia do
    wyłącznej dyspozycji, pomimo tego, że koszty ubezpieczenia ponosi inny podmiot -
    leasingobiorca.
    Zatem, wypłata ubezpieczenia w sytuacji szkody w przedmiocie leasingu stanowi
    zabezpieczenie interesów leasingodawcy, które ma zrównoważyć utratę korzyści
    finansowych uzyskiwanych dzięki własności danej rzeczy i pobieraniu z tego tytułu
    pożytków.
    W odniesieniu do samochodów osobowych, które Spółka planuje użytkować w ramach
    leasingu operacyjnego i będą one objęte pełnym ubezpieczeniem komunikacyjnym (OC,
    AC, NNW oraz Assistance), w którym ubezpieczonym będzie leasingodawca oraz szkoda
    powstała w majątku będącym jego własnością, a środki pieniężne związane z wypłatą
    przez ubezpieczyciela odszkodowania z polisy wypłacane będą bezpośrednio
    Kontrahentowi lub do serwisu (w związku z dokonaną przez Spółkę cesją praw z polisy)
    stwierdzić należy, że po Państwa stronie nie powstanie przychód podatkowy, bowiem nie
    są/nie będą Państwo właścicielem przedmiotu leasingu, a zatem wypłacone
    odszkodowanie nie jest/nie będzie dla Państwa trwałym i definitywnym przysporzeniem,
    którym mogą Państwo rozporządzać jak własnym.
    Zatem w przypadku, gdy przedmiotem ubezpieczenia i wypłaty odszkodowania z polisy
    będą samochody leasingowane w zakresie braku obowiązku rozliczania przychodu z
    tytułu wypłaty na rzecz kontrahenta lub serwisu naprawczego w związku z dokonaną cesją
    praw z polisy odszkodowania z polisy (pytanie nr 3) - w tej części należało uznać za
    prawidłowe.
    Podsumowując, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 wskazujące, że Spółka nie
    będzie zobowiązana do rozliczenia przychodu z tytułu wypłaty przez ubezpieczyciela
    odszkodowania z polisy - na rzecz Kontrahenta lub serwisu naprawczego w związku z
    dokonaną przez Spółkę cesją praw z tej polisy:
        w części dotyczącej samochodów osobowych będących przedmiotem leasingu
        operacyjnego - należało uznać za prawidłowe,
        w części dotyczącej samochodów osobowych będących Państwa własnością -
        należało uznać za nieprawidłowe.
    Odnosząc się z kolei do Państwa wątpliwości z pytania nr 2 związanych z powstaniem po
    stronie Państwa Spółki przychodów z tytułu nieodpłatnych świadczeń w przypadku
    zawarcia umowy ramowej o współpracy w zakresie kompleksowej likwidacji szkód bez
    wynagrodzenia - wskazuję, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT:
      Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    Stosownie z art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:

      Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak wskazuje art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o CIT:
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:
        1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe,
        2) wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w
          naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo
          odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych
          świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych
          otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe i instytucje gospodarki
          budżetowej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach
          publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem
          jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa,
          jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub
          używanie.
    Zatem, przychodem są wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, których
    rzeczywiste otrzymanie, a w niektórych przypadkach już sam fakt, że są należne,
    powoduje obowiązek zapłaty podatku dochodowego. Co do zasady, o zaliczeniu danego
    przysporzenia majątkowego do przychodów decyduje definitywny charakter tego
    przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa
    podatnika.
    Pojęcie „nieodpłatnych świadczeń” nie zostało zdefiniowane w ustawie o CIT, jednakże z
    art. 12 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy wynika, że nieodpłatne świadczenia są źródłem
    przychodów.
    Jeżeli zatem podmiot prowadzący działalność gospodarczą otrzyma nieodpłatne
    świadczenie (lub świadczenie częściowo odpłatne) obowiązany jest wykazać z tego tytułu
    przychód podatkowy. Istotne jest przy tym to, iż przysporzenie majątkowe musi być
    powiązane z uzyskaniem przez podatnika korzyści niezwiązanej z jakimkolwiek
    świadczeniem ekwiwalentnym.
    W celu zdefiniowania tego pojęcia pomocne jest odwołanie do wykładni gramatycznej, a
    także poglądów orzecznictwa i doktryny. Zgodnie z pojęciem słownikowym, odpłacać to
    „oddawać komuś coś w zamian”, odpłatny natomiast to „taki, za który się płaci,
    wymagający zapłacenia, zwrot kosztów” (Nowy Słownik Języka Polskiego PWN, Warszawa
    2002). W orzecznictwie natomiast ugruntował się pogląd, że przez nieodpłatne
    świadczenie rozumieć należy takie zdarzenia prawne i gospodarcze, dotyczące działalności
    gospodarczej, których skutkiem jest świadczenie nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami
    lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku osoby prawnej, mające konkretny
    wymiar finansowy.
    Tym samym, podstawową cechą świadczenia nieodpłatnego jest brak zobowiązania
    otrzymującego takie świadczenie do wykonania jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego.
    Innymi słowy, świadczenie uzyskiwane przez podatnika w sytuacji, gdy spełniający
    świadczenie uzyskuje albo ma uzyskać od podatnika w przyszłości wzajemnie jakieś inne
    przysporzenie majątkowe, nie ma charakteru nieodpłatnego. Przychód ze świadczeń
    nieodpłatnych powstanie natomiast zawsze wtedy, gdy podatnik otrzyma rzeczy lub
    prawa, bądź inne świadczenia lub też możliwość korzystania z rzeczy lub praw, bez
    obowiązku świadczenia wzajemnego.
    Zatem, w świetle art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, aby można było określone świadczenie
    zaliczyć do kategorii świadczeń nieodpłatnych, stanowiących źródło przychodu

    podlegającego opodatkowaniu, musi dojść do stosunku prawnego, w wyniku którego
    jeden podmiot dokonuje określonego świadczenia, drugi natomiast to świadczenie
    otrzymuje nieodpłatnie, zwiększając w ten sposób swoje przychody podatkowe.
    Natomiast, w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 wyrażono pogląd, że pojęcie
    nieodpłatnego świadczenia ma na gruncie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT szerszy zakres
    niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono nie tylko świadczenia w cywilistycznym znaczeniu,
    ale w jego zakres wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których
    następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których
    skutkiem jest nieodpłatne, to jest nie związane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Również Sąd Najwyższy w wyroku z 2 kwietnia 2003 r. sygn. akt III RN 49/02 stwierdził, że
    nieodpłatne świadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, nie musi
    wynikać ze zobowiązania cywilnoprawnego. Polega ono jedynie na uzyskaniu przez
    podatnika przychodu bez ekwiwalentnego świadczenia wzajemnego.
    Ustalenie, czy określone świadczenie uzyskane przez podatnika nieodpłatnie stanowi dla
    niego przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, wymaga oceny
    charakteru dokonanego rodzaju czynności przysparzających, w przypadku których strona
    dokonująca przysporzenia otrzymuje korzyść majątkową.
    O nieodpłatnym świadczeniu, mającym cechy przychodu podlegającego opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym można więc mówić tylko w sytuacji, gdy:
        podmiot na rzecz którego dokonywane jest tego rodzaju świadczenie odnosi
        korzyść (trwałe przysporzenie majątkowe),
        korzyść została uzyskana kosztem innego podmiotu,
        korzyść ma konkretny wymiar finansowy,
        świadczenie nie wiąże się z jakimkolwiek ekwiwalentem ze strony podatnika.
    Ustalenie, czy określone świadczenie uzyskane przez podatnika nieodpłatnie stanowi dla
    niego przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 updop, wymaga oceny charakteru
    dokonanego rodzaju czynności przysparzających, w przypadku których strona dokonująca
    przysporzenia otrzymuje korzyść majątkową.
    Analiza przedstawionego zdarzenia przyszłego prowadzi do wniosku, że po stronie
    Państwa Spółki powstanie przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art.
    12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.
    Jak sami Państwo wskazali w opisie sprawy, celem zawarcia z Kontrahentem umowy
    ramowej o współpracy w zakresie kompleksowej likwidacji częściowych szkód
    komunikacyjnych jest ograniczenie nakładów pracy związanych z rozliczaniem szkód
    komunikacyjnych. Na usługę likwidacji szkód komunikacyjnych będą składały się m.in.
    poniższe czynności:
    1. Świadczenia usługi Call Center (dalej: „CCS”). (...).
    2. Realizowanie napraw blacharsko-lakierniczych - (...).
    3. Likwidacja szkód częściowych - (...).
    4. Holowanie pojazdu - (...).
    5. Dostarczenie pojazdu zastępczego - (...).
    Ustalili Państwo, że w związku z cesją ubezpieczenia na Kontrahenta Państwa Spółka nie
    będzie zobowiązana do zapłaty wynagrodzenia na rzecz Kontrahenta. Kontrahent nie

    otrzymuje zapłaty w żadnej formie od Państwa Spółki, a zatem brak jest świadczenia
    wzajemnego. Mamy tutaj więc do czynienia z konkretną, wymierną i jednostronną
    korzyścią majątkową, którą uzyskuje Państwa Spółka kosztem innego podmiotu, tj.
    Kontrahenta, który świadczy na Państwa rzecz usługę kompleksowej likwidacji szkód
    komunikacyjnych. Takie działanie przynosi Państwa Spółce wymierne korzyści
    ekonomiczne. Jak sami Państwo wskazali, zawarcie takiej umowy z Kontrahentem
    ogranicza nakłady pracy związane z rozliczaniem szkód komunikacyjnych, a zatem koszty
    jakie Państwo musieliby ponieść gdyby we własnym zakresie dokonywali rozliczenia
    powstałych szkód.
    W świetle powyższego, nie zgadzam się z Państwa stanowiskiem, że beneficjentem
    korzyści z tytułu przedstawionej współpracy jest wyłącznie Kontrahent oraz zakłady
    naprawcze. Korzyści z zawarcia z Kontrahentem umowy o współpracy w zakresie
    kompleksowej likwidacji częściowych szkód komunikacyjnych odnosi również Państwa
    Spółka, która jednocześnie nie wykonuje na rzecz Kontrahenta żadnego świadczenia
    wzajemnego.
    Zatem, otrzymanie przez Państwa Spółkę usługi kompleksowej likwidacji szkód
    komunikacyjnych będzie powodowało powstanie przychodu z nieodpłatnego świadczenia
    po stronie Państwa Spółki.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie braku powstania przychodu z nieodpłatnych
    świadczeń w przypadku zawarcia umowy ramowej o współpracy w zakresie kompleksowej
    likwidacji szkód bez wynagrodzenia (pytanie nr 2), należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.