Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDWL.4011.38.2025.3.DK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-11
Teza: Skutki podatkowe umorzenia części kredytu w ramach
zawartej ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt hipoteczny
kredyt-kredyt refinansowy
przychód-przychody z innych źródeł
ugody
wierzytelność-umorzenie wierzytelności
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25-pkt 1
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 6 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismami z 6 czerwca 2025 r. (wpływ 6 czerwca 2025 r.) i 1
    lipca 2025 r. (wpływ 2 lipca 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca w 2010 roku zawarł z Bankiem umowę kredytu mieszkaniowego, której
    celem było finansowanie własnych potrzeb mieszkaniowych. Kredyt został udzielony w
    walucie obcej.
    Pomiędzy Wnioskodawcą a Bankiem powstał spór dotyczący skuteczności oraz ważności
    poszczególnych postanowień umowy, jak również całej umowy jako czynności prawnej.
    Spór ten znalazł swój wyraz w postępowaniu sądowym, toczącym się z powództwa
    Wnioskodawcy przeciwko Bankowi.
    W związku z powyższym, Wnioskodawca i Bank zamierzają zawrzeć ugodę, której celem
    będzie polubowne zakończenie sporu oraz usunięcie niepewności co do roszczeń
    wynikających z umowy. W ramach ugody strony przewidują m.in. zmianę warunków
    umowy w zakresie waluty kredytu, wysokości oraz zasad spłaty zadłużenia.
    Zgodnie z postanowieniami planowanej ugody dojdzie do przewalutowania zadłużenia z
    waluty obcej na złote polskie. Bank umorzy część zadłużenia Wnioskodawcy wynikającą z
    Umowy, stanowiącą różnicę pomiędzy kwotą aktualnego zadłużenia a kwotą zadłużenia
    po przewalutowaniu.
    Umorzona kwota będzie obejmować zadłużenie z tytułu: kapitału, odsetek
    skapitalizowanych, zapadłych i niespłaconych, odsetek od zadłużenia przeterminowanego
    oraz odsetek zawieszonych. Wnioskodawca dobrowolnie i świadomie zrzeknie się dalszych
    roszczeń wobec Banku wynikających z umowy w brzmieniu sprzed zawarcia ugody.
    Zabezpieczenia spłaty kredytu pozostają bez zmian, gdyż zawarcie ugody nie będzie
    stanowić nowacji zobowiązania, a są nimi: hipoteka umowna kaucyjna oraz przelew
    wierzytelności z polisy ubezpieczeniowej. Bank nie zamierza pobrać żadnych prowizji ani
    opłat w związku ze zmianą warunków Umowy w wyniku zawarcia ugody.
    Wnioskodawca w związku z powyższym chciałby ustalić, czy w przedstawionym zdarzeniu,
    będzie przysługiwało mu prawo do skorzystania z przewidzianego w rozporządzeniu
    Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. zaniechania poboru podatku dochodowego od
    osób fizycznych od umorzonej przez Bank części zobowiązania wynikającego z kredytu
    mieszkaniowego, jeśli ugoda w takim kształcie zostanie zawarta.

    Wnioskodawca w celu dokładnego zobrazowania przedstawionej sytuacji zamieszcza treść
    proponowanej ugody: „Zważywszy na to, iż:
    1) Bank i Kredytobiorcę łączy Umowa kredytu mieszkaniowego nr (...), zwana dalej
      „Umową”. Kredyt mieszkaniowy rozumiany jest jako kredyt udzielony w całości lub w
      części na finansowanie własnego celu mieszkaniowego Kredytobiorcy;
    2) pomiędzy Stronami powstał spór dotyczący skuteczności poszczególnych postanowień
      umownych i całej Umowy (oraz jej ważności), który zawisł w sprawie za sygn. (...) o
      ustalenie i zapłatę toczącej się przed Sądem Okręgowym w (...), z powództwa
      Kredytobiorcy przeciwko Bankowi, zwany dalej „Sporem”;
    3) zamiarem Banku i Kredytobiorcy jest polubowne zakończenie Sporu i uchylenie stanu
      niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy, poprzez przyjęte w Ugodzie
      rozwiązania, w tym zmianę Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty
      wierzytelności kredytowej;
    4) Kredytobiorca mając pełną świadomość i rozumiejąc skutki dokonywanej czynności
      prawnej (w tym w szczególności finansowe), dobrowolnie godzi się odstąpić od
      dochodzenia od Banku roszczeń objętych Sporem oraz innych wywodzonych z zarzutu
      nieważności Umowy lub niedozwolonego charakteru postanowień Umowy w
      brzmieniu sprzed zmiany Umowy dokonanej niniejszą Ugodą, w zamian za zmianę
      postanowień Umowy w zakresie zobowiązań Kredytobiorcy (i odpowiadających im
      praw Banku) w sposób opisany w § 1 ust. 4 i nast. Ugody;
    5) ze względu na przyjęte w Ugodzie rozwiązania, w tym zmianę Umowy w zakresie
      waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej, zgodnym zamiarem Stron
      jest również zaniechanie dochodzenia w przyszłości roszczeń w zakresie związanym z
      postanowieniami dotyczącymi zawarcia i wykonywania Umowy w walucie obcej w
      brzmieniu sprzed zmiany Umowy dokonanej niniejszą Ugodą;
    6) Kredytobiorca został poinformowany o możliwości zmiany sposobu oprocentowania
      zmiennego na oprocentowanie zmienne ze stałą stopą procentową obowiązującą w
      danym okresie kredytowania i otrzymał wszelkie informacje potrzebne do podjęcia
      przez Kredytobiorcę świadomej decyzji w zakresie wyboru stopy oprocentowania oraz
      zmiany oprocentowania ze zmiennej stopy procentowej określonej w Umowie na
      oprocentowanie zmienne ze stałą stopą procentową obowiązującą w danym okresie
      kredytowania określoną w Ugodzie. Kredytobiorca miał także możliwość zgłaszania
      wątpliwości w kwestiach związanych z różnicami pomiędzy stosowaniem
      oprocentowania zmiennego a oprocentowania zmiennego ze stałą stopą procentową
      obowiązującą w danym okresie kredytowania, jak też w zakresie zmiany stopy
      procentowej oraz otrzymał wyczerpujące wyjaśnienia dotyczące zgłaszanych przez
      siebie wątpliwości.
    Strony zawierają Ugodę o następującej treści:
    § 1.
    1. Strony potwierdzają, iż miały wolę zawarcia Umowy w dacie jej zawarcia oraz mają
      wolę utrzymania jej w mocy przez cały okres kredytowania, z uwzględnieniem zmian
      wynikających z Ugody.
    2. Strony potwierdzają, iż Bank wypłacił Kredytobiorcy kwotę kredytu przeznaczoną na
      realizację celu kredytu określonego w Umowie, a Kredytobiorca oświadcza, że
      wykorzystał kwotę kredytu na realizację tego celu.
    3. W księgach rachunkowych Banku na dzień «ZAWARCIA UGODY» wysokość zadłużenia
      Kredytobiorcy z tytułu Umowy wynosiła «KWOTA» CHF:
    - kapitał (pozostała do spłaty kwota kredytu): «KWOTA» CHF,
    - odsetki skapitalizowane: «KWOTA» CHF,

    - odsetki zapadłe niespłacone: «KWOTA» CHF,
    - odsetki od zadłużenia przeterminowanego: «KWOTA» CHF,
    - odsetki zawieszone: «KWOTA» CHF,
    - odsetki bieżące: «KWOTA» CHF,
    co oznacza, że po przeliczeniu na walutę polską po średnim kursie Narodowego Banku
    Polskiego z dnia poprzedzającego dzień zawarcia Ugody, zadłużenie Kredytobiorcy na
    dzień zawarcia Ugody wynosi «KWOTA» złotych:
    - kapitał (pozostała do spłaty kwota kredytu): «KWOTA» złotych,
    - odsetki skapitalizowane: «KWOTA» złotych,
    - odsetki zapadłe niespłacone: «KWOTA» złotych,
    - odsetki od zadłużenia przeterminowanego: «KWOTA» złotych,
    - odsetki zawieszone: «KWOTA» złotych,
    - odsetki bieżące: « KWOTA » złotych,
    a zadłużenie Kredytobiorcy z tytułu niezapłaconych kosztów i opłat związanych z Umową
    wynosi «KWOTA> złotych.
    4. Przedmiotem Ugody jest zakończenie Sporu oraz uchylenie niepewności co do
      roszczeń wynikających z Umowy, między innymi poprzez zmianę Umowy w zakresie
      waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej wynikającej z Umowy.
      Strony dokonują zmiany waluty zadłużenia, określonej w Umowie, na walutę polską na
      zasadach określonych w § 1 ust. 5 i nast., w związku z czym nazwa Umowy otrzymuje
      brzmienie: „Umowa kredytu mieszkaniowego z oprocentowaniem zmiennym nr (...)”.
    5. Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia Strony przyjęły, iż kredyt udzielony na
      podstawie Umowy zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia Umowy, tj. od dnia
      (...), stanowił kredyt Złotowy udzielony na warunkach, o których mowa w § 1 ust. 6, z
      zachowaniem: (1) pozostałych parametrów kredytu wynikających z Umowy tj. okresu
      kredytowania – (...) lat licząc od daty zawarcia Umowy oraz formy spłaty kredytu w
      ratach annuitetowych, z uwzględnieniem § 1 ust. 7, (2) poniesionych opłat, prowizji i
      składek ubezpieczeniowych.
    6. Warunki udzielenia kredytu Złotowego, o których mowa w § 1 ust. 5, zostały określone
      w sposób następujący:
    1) kwota kredytu (kapitał) stanowiła sumę kwot wypłaconych tytułem kredytu i wynosiła
      (...) PLN; jeśli jakakolwiek część wypłaty nastąpiła w CHF, Bank przeliczył ją na walutę
      polską po średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z dnia wypłaty,
    2) oprocentowanie kredytu według zmiennej stopy procentowej zostało ustalone jako
      suma wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M i marży w wysokości (...)%; w dniu wypłaty
      kredytu lub pierwszej transzy kredytu oprocentowanie wynosiło (...)%, zaś wartość
      wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M z dnia wypłaty kredytu lub pierwszej transzy
      kredytu wynosiła (...)%; pierwszy okres obowiązywania wskaźnika referencyjnego
      WIBOR 3M obowiązywał od dnia wypłaty kredytu lub pierwszej transzy i mógł być
      krótszy niż kolejne okresy trzymiesięczne wyznaczane w dniu wymagalności raty
      kredytu i odsetek; kolejne trzymiesięczne okresy obowiązywania wskaźnika
      referencyjnego kończyły się w dniu poprzedzającym dzień, który datą odpowiada
      dniowi, w którym rozpoczął się poprzedni trzymiesięczny okres obowiązywania
      wskaźnika referencyjnego, z uwzględnieniem zasad liczenia terminów oznaczonych w
      miesiącach, przewidzianych w przepisach Kodeksu cywilnego,

    3) wysokość marży, o której mowa w pkt 2), odpowiada wysokości marży kredytów
      mieszkaniowych ponad średnią wartość WIBOR dla miesiąca, w którym została
      zawarta Umowa; informacja o jej wysokości dla poszczególnych miesięcy dostępna jest
      w tabeli „Marża kredytów mieszkaniowych” w arkuszu „Marża ponad śr. WIBOR-od
      2005 r” w kolumnie „Marża ponad średnią wartość WIBOR® 3M”, opublikowanej przez
      Komisję Nadzoru Finansowego na stronie internetowej www.knf.gov.pl pod tytułem
      „Dane statystyczne opisujące marżę ponad WIBOR® dla potrzeb ugód dotyczących
      walutowych kredytów mieszkaniowych” (dostęp do strony internetowej aktywny na
      dzień zawarcia Ugody),
    4) informacja o wysokości dziennej wartości wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M, o
      którym mowa w pkt 2), dostępna jest w tabeli (...).
    7. Rozliczenie dotychczas spłaconych rat kredytu udzielonego na podstawie Umowy na
      poczet kredytu w złotych, o którym mowa w § 1 ust. 5, a którego warunki udzielenia
      zostały określone w § 1 ust. 6, następuje w ten sposób, że wartość spłat dokonanych
      na podstawie Umowy zostanie zaliczona w pierwszej kolejności na poczet rat
      odsetkowych, a następnie – rat kapitałowych kredytu w złotych. Powstała nadwyżka
      pomniejsza kapitał do spłaty kredytu, o którym mowa w § 1 ust. 6 pkt 1), od którego
      naliczane są kolejne odsetki, a niedobór – powiększa kapitał do spłaty, o którym mowa
      w § 1 ust. 6 pkt 1), od którego naliczane są kolejne odsetki. Odsetki bieżące od
      ostatniej spłaty raty podlegają rozliczeniu do dnia zawarcia Ugody na zasadach
      określonych w § 1 ust. 6 pkt 2). Przed zawarciem niniejszej Ugody Bank przedłożył
      Kredytobiorcy Zestawienie stanowiące podstawę ustalenia pozostałej do spłaty kwoty
      kredytu w PLN, a Kredytobiorca potwierdza jego otrzymanie.
    8. Po zmianie waluty zadłużenia na walutę polską, w wyniku przeprowadzonych
      negocjacji Strony uzgadniają, iż z uwzględnieniem § 1 ust. 5-7, pozostałe do spłaty
      zadłużenie Kredytobiorcy wobec Banku z tytułu Umowy, na dzień zawarcia Ugody
      wynosi «KWOTA» (słownie: «KWOTA») złotych, w tym:
    - kapitał (pozostała do spłaty kwota kredytu): «KWOTA» złotych,
    - odsetki bieżące: «KWOTA» złotych,
    - koszty i opłaty: «KWOTA» złotych.
    9. Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy) w kwocie
      «KWOTA» złotych stanowiącej różnicę między kwotą zadłużenia wskazaną w § 1 ust. 3,
      a kwotą zadłużenia wskazaną w § 1 ust. 8, z wyjątkiem odsetek bieżących, a
      Kredytobiorca dokonane zwolnienie z długu przyjmuje. Na kwotę zwolnienia z długu
      składa się zadłużenie z następującego tytułu w poniższych wysokościach:
    - kapitał: «KWOTA» złotych,
    - odsetki skapitalizowane: «KWOTA» złotych,
    - odsetki zapadłe niespłacone: «KWOTA» złotych,
    - odsetki od zadłużenia przeterminowanego: «KWOTA» złotych,
    - odsetki zawieszone: «KWOTA» złotych.
    Dodatkowo Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy) w
    kwocie «kwota» PLN stanowiącej wysokość kosztów i opłat, o których mowa w ust. 3, a
    Kredytobiorca dokonane zwolnienie z długu przyjmuje.
    10. Bank nie pobiera prowizji ani opłat za wcześniejszą częściową lub całkowitą spłatę
      kredytu.
    § 2.

    1. Strony ustalają, że w okresie 5 lat od dnia następującego po dniu zawarcia Ugody
      kredyt oprocentowany jest według stałej stopy procentowej w wysokości (...)% w
      stosunku rocznym. Stałą stopę procentową ustala się jako sumę 5-letniej stałej stopy
      bazowej wynoszącej (...)% oraz marży w wysokości (...)%.
    2. Po upływie 5-letniego okresu obowiązywania stałej stopy procentowej Bank pobiera
      odsetki od kredytu według zmiennej stopy procentowej. Zmienna stopa procentowa
      ustalana jest w stosunku rocznym, jako suma wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M
      oraz marży w wysokości (...)%.
    3. Dotychczasowe postanowienia Umowy wpływające na wysokość marży nie mają
      zastosowania.
    4. W okresie obowiązywania stałej stopy procentowej nie można dokonać zmiany
      sposobu oprocentowania kredytu.
    5. Wskaźnikiem referencyjnym WIBOR 3M jest wskaźnik referencyjny trzymiesięcznych
      depozytów Złotowych na polskim rynku międzybankowym, ustalany zgodnie z
      regulaminem dotyczącym wskaźników referencyjnych WIBID i WIBOR, (...).
    6. Jeżeli – po upływie okresu obowiązywania stałej stopy procentowej – wysokość
      wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M będzie wyższa niż określona w § 2 ust. 1
      wysokość stałej stopy bazowej, może to wpłynąć na podwyższenie oprocentowania
      kredytu, które spowoduje wzrost rat kapitałowo odsetkowych kredytu.
    7. Po upływie okresu obowiązywania stałej stopy procentowej:
    1) pierwszy okres obowiązywania wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M rozpoczyna się
      od dnia następującego po upływie okresu obowiązywania stałej stopy procentowej i
      kończy się:
    a. w dniu przypadającym na trzeci bezpośrednio następujący po sobie określony w
      umowie termin spłaty raty kredytu – jeżeli okres obowiązywania stałej stopy
      procentowej upłynął w dniu spłaty raty kredytu,
    b. w dniu przypadającym na czwarty bezpośrednio następujący po sobie określony w
      umowie termin spłaty raty kredytu – jeżeli okres obowiązywania stałej stopy
      procentowej upłynął po dniu spłaty raty kredytu;
    2) kolejne trzymiesięczne okresy obowiązywania wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M
      rozpoczynają się od dnia następującego po dniu upływu poprzedniego okresu
      obowiązywania wskaźnika referencyjnego i kończą się w dniu poprzedzającym dzień,
      który datą odpowiada dniowi, w którym rozpoczął się poprzedni trzymiesięczny okres
      obowiązywania wskaźnika referencyjnego, z uwzględnieniem zasad liczenia terminów
      oznaczonych w miesiącach, przewidzianych w przepisach Kodeksu cywilnego.
    8. W celu ustalenia stopy procentowej, według której, zgodnie z § 2 ust. 2 oprocentowana
      jest pozostała do spłaty kwota kredytu, stosuje się wysokość wskaźnika referencyjnego
      WIBOR 3M z drugiego dnia przed rozpoczęciem pierwszego i kolejnych
      trzymiesięcznych okresów obowiązywania tego wskaźnika. W przypadku braku
      notowań wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M w drugim dniu przed rozpoczęciem
      pierwszego i kolejnych trzymiesięcznych okresów obowiązywania tego wskaźnika do
      wyliczenia stopy procentowej stosuje się notowanie z dnia poprzedzającego, w którym
      było prowadzone notowanie tego wskaźnika.
    9. Zmiany wysokości wskaźnika referencyjnego następują w dniu wymagalności spłaty
      raty kredytu i odsetek, a odsetki według nowego wskaźnika są naliczane od dnia
      następującego po dniu wymagalności.
    Zmiana wysokości wskaźnika referencyjnego powoduje zmianę wysokości
    oprocentowania kredytu, zgodnie z kierunkiem zmiany wysokości wskaźnika
    referencyjnego, o taką samą liczbę punktów procentowych.

    § 3.
        1. Kredytobiorca, po wejściu w życie zmiany Umowy na skutek zawarcia Ugody,
        zobowiązany jest do spłaty rat kapitałowo-odsetkowych określonych w
        zawiadomieniach o wysokości rat spłaty, sporządzanych po dokonaniu zmiany
        waluty kredytu, o której mowa w § 1 ust. 4, z uwzględnieniem zmiany
        oprocentowania, o której mowa w § 2.
        2. Wynikające z Umowy rodzaje rat kapitałowo-odsetkowych, terminy spłat rat
        kapitałowo-odsetkowych i końcowy termin spłaty zadłużenia nie ulegają zmianie.
        3. Spłata zadłużenia Kredytobiorcy z tytułu kredytu i odsetek następuje w drodze
        potrącania przez Bank wierzytelności pieniężnych z tytułu udzielonego kredytu, z
        wierzytelnościami pieniężnymi Kredytobiorcy z tytułu środków pieniężnych
        zgromadzonych na rachunku oszczędnościowo rozliczeniowym prowadzonym w
        Banku albo w drodze pobierania przez Bank środków pieniężnych z rachunku
        technicznego.
        4. Rachunkiem do spłaty kredytu, o którym mowa w § 3 ust. 3 będzie rachunek o
        numerze: «NUMER RACHUNKU». Kredytobiorca wyraża zgodę na dokonywanie
        potrąceń ze wskazanego rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego. Zmiana
        rachunku do spłaty kredytu nie wymaga, dla ważności, zachowania formy
        pisemnej pod rygorem nieważności, i następuje w sposób określony w § 3 ust. 5.
        5. W celu zmiany numeru rachunku do spłaty kredytu, co najmniej jeden z
        Kredytobiorców składa w Banku, przynajmniej na 3 dni robocze przed dniem
        określonym jako dzień spłaty kredytu, na piśmie lub w inny sposób, o ile został
        udostępniony przez Bank, wniosek o zmianę rachunku do spłaty kredytu.
        6. Bank w terminie 14 dni od dnia zawarcia Ugody wyśle do Kredytobiorcy na adres
        wskazany na wstępie niniejszej Ugody zawiadomienie o wysokości rat spłaty
        kredytu.
    § 4.
    1. Kredytobiorca oświadcza, iż jest świadomy, że:
    1) w przypadku niezawarcia Ugody, sąd rozpoznający Spór może w szczególności
      uwzględnić powództwo Kredytobiorcy zasądzając dochodzone roszczenie w całości lub
      w części, albo oddalić powództwo Kredytobiorcy w całości lub w części, odpowiednio
      zasądzając koszty postępowania sądowego pomiędzy Stronami;
    2) przed sądami polskimi toczą się postępowania, z powództw kredytobiorców przeciwko
      bankom albo z powództw banków przeciwko kredytobiorcom, w ramach których
      podnoszone są przez kredytobiorców zarzuty istnienia w umowach kredytów
      denominowanych lub indeksowanych do waluty CHF klauzul abuzywnych lub zarzuty
      nieważności tych umów tożsame lub podobne do zarzutów podnoszonych przez
      Kredytobiorcę w ramach Sporu; w przypadku powództw kredytobiorców –
      dochodzone są roszczenia z tego tytułu, w szczególności roszczenia kredytobiorców o
      zapłatę należności odpowiadającej wysokości uiszczonych w wykonaniu umów
      kredytów rat kapitałowo-odsetkowych (i ewentualnie innych opłat). Spośród
      możliwych rozstrzygnięć sporów pomiędzy kredytobiorcami a bankami, obejmujących
      w szczególności:
    a) uznanie przez sąd zawartych w umowie kredytu klauzul za nieabuzywne i oddalenie
      powództwa kredytobiorcy lub – w przypadku gdy z powództwem wystąpił bank –
      uwzględnienie powództwa (zasądzenie dochodzonego roszczenia) banku;
    b) uznanie przez sąd zawartych w umowie kredytu klauzul za abuzywne, ich
      wyeliminowanie z umowy i w konsekwencji uznanie, że:

      i) strony są związane umową w pozostałym zakresie, a po wyeliminowaniu tych
        klauzul, kredyt staje się kredytem walutowym, udzielonym w walucie CHF i
        oprocentowanym stopą procentową LIBOR i marżą banku, a kredytobiorcy może
        przysługiwać roszczenie z tytułu nienależytego wykonania umowy na etapie wypłaty
        kwoty kredytu,
      ii) strony są związane umową w pozostałym zakresie, a jej niedozwolone
        postanowienia powinny zostać zastąpione przepisem przewidującym możliwość
        określenia wartości waluty obcej (CHF) według kursu średniego ogłaszanego przez
        Narodowy Bank Polski z dnia dokonania płatności,
      iii) strony są związane umową w pozostałym zakresie, a wypłacony w jej wykonaniu
        kredyt powinien zostać rozliczony jak udzielony w walucie PLN i oprocentowany
        stopą procentową WIBOR i marżą banku,
      iv) strony są związane umową w pozostałym zakresie, a wypłacony w jej wykonaniu
        kredyt powinien zostać rozliczony jak udzielony w walucie PLN i oprocentowany
        stopą procentową LIBOR i marżą banku,
      v) bez klauzul uznanych za abuzywne umowa nie może wiązać, jest trwale
        bezskuteczna względnie nieważna, a kredytobiorcy i bankowi przysługują odrębne
        roszczenia o zwrot świadczeń pieniężnych spełnionych w wykonaniu tej umowy;
    c) uznanie przez sąd umowy kredytu za nieważną bez względu na ewentualną
      abuzywność jej postanowień;
    w ostatnich latach zdecydowaną przewagę uzyskała linia orzecznicza, w ramach której
    najczęściej zapadającym rozstrzygnięciem jest stwierdzenie abuzywności klauzuli ryzyka
    walutowego i zasad denominacji lub indeksacji i w konsekwencji nieważność całej umowy
    kredytu (pkt 2 lit. b plit v powyżej), oraz – w przypadku powództw kredytobiorców –
    zasądzenie na rzecz kredytobiorcy roszczeń dochodzonych z tego tytułu; przy czym należy
    mieć na względzie, że zapadają także inne rozstrzygnięcia, w tym wyroki określone w pkt 2
    lit. a oraz lit. b plit i-iv;
    3) w przypadku uzyskania przez Kredytobiorcę w Sporze z Bankiem rozstrzygnięcia
      odpowiadającego tym, które zapadają w ramach dominującej linii orzeczniczej
      opisanej w pkt 2 lit. b plit v powyżej, Stronom przysługiwałyby wzajemne roszczenia o
      zwrot świadczeń pieniężnych spełnionych w wykonaniu Umowy:
    a) Bank byłby zobowiązany do zwrotu Kredytobiorcy sumy uiszczonych przez
      Kredytobiorcę rat kapitałowo-odsetkowych (i ewentualnie innych opłat),
    b) Kredytobiorca zobowiązany byłby do zwrotu Bankowi wypłaconego kapitału;
    przy czym każdorazowo, dodatkowo Kredytobiorca mógłby uzyskać również zasądzenie
    od Banku zapłaty odsetek za opóźnienie w zapłacie dochodzonego roszczenia pieniężnego
    lub kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego;
    4) w dniu 25 kwietnia 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie całej Izby Cywilnej podjął w
      sprawie za sygn. III CZP 25/22 uchwałę (dalej „Uchwała III CZP 25/22”), w której
      rozstrzygnął zagadnienia prawne dotyczące umów kredytów indeksowanych lub
      denominowanych w walucie obcej, przedstawione przez Pierwszego Prezesa Sądu
      Najwyższego w dniu 29 stycznia 2021 r. W uchwale tej stwierdzono, że:
      1. w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, że miejsce abuzywnego,
        niewiążącego konsumenta postanowienia umowy kredytu indeksowanego lub
        denominowanego odnoszącego się do sposobu określenia kursu waluty obcej
        zajmuje inny sposób jej określenia wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów;
      2. w razie niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej w umowie
        kredytu indeksowanego lub denominowanego umowa ta nie wiąże stron także w
        pozostałym zakresie;

      3. jeżeli w wykonaniu umowy kredytu, która nie wiąże z powodu niedozwolonego
        charakteru jej postanowień, bank wypłacił kredytobiorcy całość lub część kwoty
        kredytu, a kredytobiorca dokonywał spłat kredytu, powstają samodzielne
        roszczenia o zwrot nienależnego świadczenia na rzecz każdej ze stron;
      4. jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej
        postanowień, bieg przedawnienia roszczenia banku o zwrot kwot wypłaconych z
        tytułu kredytu rozpoczyna się co do zasady od dnia następującego po dniu, w
        którym kredytobiorca zakwestionował względem banku związanie
        postanowieniami umowy;
      5. jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej
        postanowień, nie ma podstawy prawnej do żądania przez którąkolwiek ze stron
        odsetek lub innego wynagrodzenia z tytułu korzystania z jej środków pieniężnych
        w okresie od spełnienia nienależnego świadczenia do chwili popadnięcia w
        opóźnienie co do zwrotu tego świadczenia;
    5) Uchwała III CZP 25/22 ma moc zasady prawnej, a tym samym odstąpienie od niej przez
      jakikolwiek skład orzekający Sądu Najwyższego wymagałoby ponownego
      rozstrzygnięcia tych zagadnień co najmniej przez skład całej Izby Cywilnej. Uchwała ta
      co do zasady potwierdza już wypracowane w orzecznictwie sądów powszechnych
      poglądy w zakresie zagadnień prawnych będących jej przedmiotem. Z tego względu
      spodziewanym skutkiem jej podjęcia będzie dalsze utrwalenie się dominującej linii
      orzeczniczej, o której mowa w pkt 3 powyżej, a zgodnie z którą bez uznanych za
      abuzywne klauzul przeliczeniowych umowy kredytów denominowanych lub
      indeksowanych do waluty CHF nie mogą wiązać i tym samym są nieważne, a
      kredytobiorcy i bankowi przysługują odrębne roszczenia o zwrot świadczeń
      pieniężnych spełnionych w wykonaniu takiej umowy. Należy przy tym jednak
      podkreślić, że przyjęcie wyrażonego w punkcie 4 Uchwały III CZP 25/22 stanowiska co
      do początku biegu terminu przedawnienia roszczeń banku, może w poszczególnych
      przypadkach oznaczać, że roszczenie banku o zwrot wypłaconego kapitału kredytu
      zostanie uznane za przedawnione, przy czym, zgodnie z art. 117(1) Kodeksu cywilnego,
      mając na uwadze w szczególności charakter okoliczności, które spowodowały
      niedochodzenie roszczenia, w wyjątkowych przypadkach, po rozważeniu interesów
      stron, sąd może nie uwzględnić upływu terminu przedawnienia roszczenia
      przysługującego przeciwko konsumentowi, jeśli wymagają tego względy słuszności;
    6) Bank jednocześnie odnotowuje, że w przestrzeni publicznej pojawiają się głosy o
      niekonstytucyjności składu orzekającego, który podjął Uchwałę III CZP 25/22, a tym
      samym poddaje się w wątpliwość jej moc wiążąca oraz skuteczność;
    7) w przedmiocie dalszych wzajemnych roszczeń stron umowy kredytu, (których dotyczy
      punkt 5. Uchwały III CZP 25/22) kilkukrotnie wypowiedział się również Trybunał
      Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), w tym w wyroku z dnia (...) czerwca 2023 r.
      wydanym w sprawie za sygn. (...), a także w wyroku z dnia (...) stycznia 2024 r. w
      sprawie za sygn. (...). TSUE dokonując wykładni dyrektywy (...) wskazał, że jeżeli umowa
      kredytu jest nieważna w całości i nie można jej dalej wykonywać, to bank nie może
      żądać od konsumenta zapłaty żadnego rodzaju rekompensaty wykraczającej poza
      zwrot kwoty kapitału (w jego nominalnej wysokości) i zapłaty odsetek za zwłokę od
      dnia wezwania do zapłat (co zostało potwierdzone w Uchwale III CZP 25/22).
      Jednocześnie w ocenie TSUE dyrektywa (...) nie stoi na przeszkodzie takiej wykładni
      prawa krajowego, zgodnie z którą konsument ma prawo żądać od instytucji
      kredytowej rekompensaty wykraczającej poza zwrot miesięcznych rat i kosztów
      zapłaconych z tytułu wykonania nieważnej umowy kredytu oraz poza zapłatę
      ustawowych odsetek za zwłokę od dnia wezwania do zapłaty, pod warunkiem
      poszanowania celów dyrektywy (...) i zasady proporcjonalności Uchwałą III CZP 25/22
      wyjaśniono, że na gruncie prawa krajowego (polskiego) takie roszczenie nie
      przysługuje;

    8) w związku z wydaniem przez TSUE wyroku z dnia (...) czerwca 2023 r. (w sprawie za
      sygn. (...)) Urząd Komisji Nadzoru Finansowego opublikował w dniu (...) czerwca 2023 r.
      komentarz, w którego treści wyraził oczekiwanie wobec banków co do ich aktywnej
      postawy w zakresie systemowego rozwiązania problemu walutowych kredytów
      mieszkaniowych w postaci oferowania swoim klientom ugód, jak również przekonanie,
      iż z punktu widzenia klientów banków (kredytobiorców), ugoda jest najbardziej
      atrakcyjną i racjonalną alternatywą dla kosztownej i długotrwałej ścieżki sądowej;
    9) podejmując decyzję o zawarciu Ugody z Bankiem, Kredytobiorca powinien rozważyć,
      które rozwiązanie jest dla niego korzystniejsze: zawarcie Ugody z Bankiem czy proces
      sądowy z Bankiem i rozstrzygnięcie Sporu przez sąd. Ugoda, w ocenie Banku,
      przewiduje dla Kredytobiorcy korzystne warunki finansowe i daje gwarancję
      zakończenia Sporu z Bankiem w krótkim czasie;
    10) w procesie sądowym, zgodnie z orzecznictwem TSUE oraz Uchwałą III CZP 25/22,
      konsument może domagać się od Banku zwrotu zapłaconych rat kredytu i innych
      kosztów z tytułu wykonania tej umowy oraz zapłaty ustawowych odsetek za
      opóźnienie. Uchwałą III CZP 25/22 wyjaśniono przy tym, że na gruncie prawa
      krajowego (polskiego) brak jest podstawy prawnej dla dochodzenia przez
      kredytobiorcę od banku innych – niż wskazane powyżej – roszczeń z tytułu
      nieważności umowy kredytu. W procesie sądowym, zgodnie z wyrokiem TSUE (w
      sprawie za sygn. (...)) oraz Uchwałą III CZP 25/22, również bank nie będzie mógł żądać
      od konsumenta zapłaty rekompensaty wykraczającej poza zwrot kapitału (w jego
      nominalnej wysokości) i zapłatę odsetek za zwłokę od dnia wezwania do zapłaty.
    2. Kredytobiorca oświadcza, że zapoznał się z treścią informacji udzielonej w § 4 ust. 1 i
      rozumie ją, a jego wątpliwości w tym zakresie zostały wyjaśnione na etapie
      poprzedzającym zawarcie Ugody.
    3. Kredytobiorca oświadcza również, iż jest świadomy, że:
    1) pomimo tego, iż postanowienia Umowy dotyczące zasad ustalania kursu waluty,
      klauzuli ryzyka walutowego i zasad denominacji lub indeksacji mogą być uznane za
      klauzule abuzywne, chce dalej być związany Umową i ją wykonywać po zawarciu
      Ugody,
    2) wskutek zawarcia Ugody wyeliminowaniu ulegną dotychczasowe postanowienia
      Umowy, o których mowa w § 4 ust. 3 pkt 1), dotyczące zasad ustalania kursu waluty,
      klauzuli ryzyka walutowego i zasad denominacji lub indeksacji;
    3) powyższe postanowienia Umowy zostają zastąpione postanowieniami Ugody w
      przedmiocie zmiany Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności
      kredytowej;
    4. Kredytobiorca oświadcza, iż godzi się na zawarcie Ugody w celu: (i) potwierdzenia
      dotychczasowego związania postanowieniami Umowy, o których mowa w § 4 ust. 3
      pkt 1), oraz (ii) wyrażenia zgody na zastąpienie tych postanowień Umowy,
      postanowieniami Ugody w zakresie zmiany waluty, wysokości i zasad spłaty
      wierzytelności kredytowej, i potwierdza, że rozumie, iż czynności te są dokonywane w
      celu dalszego niepowoływania się na ewentualnie niedozwolony charakter
      postanowień Umowy w brzmieniu sprzed zawarcia Ugody i niedochodzenia roszczeń z
      tego tytułu.
    5. Mając na względzie oświadczenia złożone w § 4 ust. 2, 3 i 4, Kredytobiorca potwierdza,
      iż zdając sobie sprawę z przysługujących mu uprawnień na wypadek braku związania
      określonymi postanowieniami Umowy, w tym w szczególności na wypadek
      stwierdzenia trwałej bezskuteczności Umowy, świadomie decyduje się zawrzeć Ugodę
      w celu dalszego wykonywania Umowy.
    § 5.

    1. Strony potwierdzają, iż zabezpieczeniem spłaty kredytu są/jest*:
    1) Hipoteka umowna kaucyjna na nieruchomości stanowiącej zabezpieczenie kredytu,
    2) Przelew wierzytelności z polisy ubezpieczenia nieruchomości.
    2. Strony potwierdzają, że z uwagi na fakt, że zawarcie niniejszej Ugody nie stanowi
      nowacji zobowiązania wskazane wyżej zabezpieczenia spłaty kredytu utrzymują się w
      mocy, a zawarcie niniejszej Ugody nie wymaga zmiany zabezpieczeń.
    § 6.
    1. Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, iż ponosi ryzyko:
    1) stopy procentowej, w tym istotnej zmiany lub zaprzestania opracowania i publikacji
      wskaźnika referencyjnego, polegające na tym, że wzrost wysokości wskaźnika
      referencyjnego WIBOR 3M, istotna zmiana sposobu jego ustalania lub zaprzestanie
      jego publikacji i zastąpienia go wskaźnikiem zastępczym, skutkować może potencjalnie
      nieograniczonym wzrostem odsetkowej części raty kredytu i tym samym całkowitej
      kwoty do zapłaty,
    2) że, po upływie okresu obowiązywania stałej stopy procentowej skumulowany wzrost
      wartości wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M w okresie obowiązywania stałej stopy
      procentowej może prowadzić do skokowego wzrostu raty kredytu hipotecznego
    3) zmiany cen rynkowych zabezpieczeń – polegające na możliwym spadku cen wartości
      nieruchomości stanowiących przedmiot hipotecznego zabezpieczenia spłaty kredytu.
    2. Bank doręczył Kredytobiorcy przed zawarciem niniejszej Ugody:
    1) informację o stałej stopie procentowej,
    2) informację o ryzyku stopy procentowej i ryzyku zmiany cen rynkowych nieruchomości
      dla klientów zaciągających kredyty hipoteczne,
    3) symulację porównawczą dla kredytu ze zmienną stopą procentową i stałą stopą
      procentową po zawarciu ugody,
    4) uproszczona informacja o rodzajach oprocentowania kredytu, a Kredytobiorca
      potwierdza ich otrzymanie.
    § 7.
    1. Strony zobowiązują się wykonywać dalej Umowę z uwzględnieniem zmian
      wynikających z Ugody.
    2. Umowa w pozostałym zakresie nie ulega zmianie.
    3. Strony oświadczają, że zachowana zostaje tożsamość i ciągłość wierzytelności
      wynikającej z Umowy oraz jej zabezpieczeń, z uwzględnieniem zmian wynikających z
      Ugody.
    4. Zawarcie Ugody nie stanowi odnowienia w rozumieniu art. 506 Kodeksu cywilnego.
    5. W związku z zawarciem Ugody, Strony zgodnie oświadczają, iż nie będą występować w
      przyszłości względem siebie z roszczeniami wywodzonymi z postanowień Umowy, jej
      zawarcia oraz wykonywania w walucie obcej, w brzmieniu sprzed zmiany Umowy
      dokonanej Ugodą, ze względu na przyjęte w Ugodzie rozwiązania, w tym zmianę
      Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasady spłaty wierzytelności kredytowej.
    6. Ugoda wyczerpuje wszelkie wzajemne roszczenia Stron w zakresie objętym Sporem i
      określonym w § 7 ust. 5, a zarazem wszelkie wzajemne roszczenia Stron objęte
      procesem, w którym Ugoda jest zawierana.
    7. Kredytobiorca oświadcza, że przed zawarciem Ugody nie przeniósł, ani nie zobowiązał
      się do przeniesienia na rzecz jakiejkolwiek osoby trzeciej jakiegokolwiek roszczenia lub
      prawa dotyczącego lub związanego z Umową i zobowiązuje się nie dokonywać tego

      rodzaju czynności do dnia uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu
      postępowania mającego za przedmiot Spór na skutek zawarcia niniejszej Ugody.
    § 8.
    1) Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w wyniku zwolnienia z części długu
      (umorzenia) zgodnie z § 1 ust. 9, powstaje po jego stronie przychód, a na Banku ciąży
      wypełnienie obowiązku informacyjnego (tj. sporządzenie informacji PIT -11).
    2) Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w celu zastosowania do osiągniętego
      przychodu regulacji rozporządzenia Ministra Finansów dotyczącego zaniechania
      poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z
      kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, niezbędne jest spełnienie
      przez Kredytobiorcę warunków wskazanych w tym rozporządzeniu, co Kredytobiorca
      potwierdził stosownym oświadczeniem, przedłożonym Bankowi przy zawarciu
      niniejszej Ugody, a Bank potwierdza jego otrzymanie.
    § 9.
    Bank nie pobiera prowizji ani opłat za czynności związane ze zmianą Umowy na skutek
    zawarcia Ugody.
    § 10.
    Zmiana Umowy dokonana Ugodą wchodzi w życie z dniem podpisania Ugody.
    §11.
    Strony oświadczają, że każda z nich ponosi koszty procesu we własnym zakresie i nie będą
    dochodzić od siebie ich zwrotu.”
    W uzupełnieniu wniosku – w odpowiedzi na wezwanie – wskazał Pan poniższe informacje.
    1) Jaki dokładnie cel zaciągnięcia kredytu mieszkaniowego został wpisany w umowie
      kredytowej z bankiem np. nabycie budynku mieszkalnego, budowa lub remont
      własnego budynku mieszkalnego?
    Wnioskodawca oświadcza, że zgodnie z umową kredytową cel udzielenia finansowania w
    kwocie (...) zł był następujący:
        1. spłata kredytu mieszkaniowego udzielonego przez Bank (...) w kwocie (...) zł (cel to
        zakup mieszkania);
        2. pozostała kwota bez konkretnego przeznaczenia, tj. (...) zł, została faktycznie
        przeznaczona na:
    a) prowizję dla pośrednika finansowego w wysokości (...) zł,
    b) wyposażenie nieruchomości, na którą zaciągnięto kredyt, w wysokości (...) zł.
    Podsumowując, kwota (...) zł została przeznaczona na refinansowanie wcześniej
    udzielonego kredytu na zakup nieruchomości mieszkalnej. Natomiast kwota (...) zł
    obejmowała:
    · prowizję dla pośrednika finansowego ((...) zł), która była niezbędna do zawarcia
      przedmiotowej umowy kredytowej,
    · wydatki na wyposażenie powyższej nieruchomości ((...) zł), przy czym wydatki te
      odpowiadają zakresowi wskazanemu w piśmie Ministerstwa Finansów z dnia 13
      października 2021 r. o znaku DD2.8202.4.2020.
    Zgodnie z interpretacją ogólną Ministra Finansów w zakresie wydatków na własne cele
    mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, za takie wydatki uznaje się m.in.:

    - zakup i montaż urządzeń takich jak: kuchenka gazowa, kuchenka elektryczna lub
      gazowo-elektryczna, płyta indukcyjna, płyta ceramiczna, piekarnik, zmywarka, pralka,
      lodówka (zarówno w zabudowie, jak i wolnostojące),
    - szafki będące elementem mocowania umywalki stanowiącej komplet z tą umywalką,
    - oświetlenie sufitowe i ścienne wewnętrzne, w tym taśmy LED oraz oczka halogenowe, z
      wyłączeniem lamp wolnostojących,
    - okapy kuchenne – wyciągi i pochłaniacze, w tym okapy podszafkowe,
    - meble charakteryzujące się trwałym związkiem z obiektem budowlanym lub jego
      częścią (lokalem), wykonane na indywidualne zlecenie, tj. szafy wnękowe, pawlacze,
      zabudowa garderoby,
    - meble w zabudowie kuchennej, tj. zabudowa kuchenna „pod wymiar” oraz zabudowa
      kuchenna wolnostojąca.
    Końcowo Wnioskodawca pragnie podkreślić, że zarówno kredyt pierwotny, jak i kredyt
    zaciągnięty w celu jego refinansowania dotyczyły tej samej nieruchomości, tj. tego samego
    lokalu mieszkalnego.
    2) Czy wskazany we wniosku kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej?
    Wnioskodawca oświadcza, że wskazany we wniosku kredyt mieszkaniowy został
    zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, obejmującej lokal mieszkalny
    posiadający odrębną księgę wieczystą (dom w zabudowie szeregowej). Przedmiotowy
    kredyt został zabezpieczony hipoteką ustanowioną na tej nieruchomości.
    Wnioskodawca ponownie podkreśla, że zarówno kredyt pierwotny, jak i kredyt zaciągnięty
    w celu jego refinansowania dotyczyły tej samej, wskazanej powyżej nieruchomości, tj. tego
    samego lokalu mieszkalnego.
    3) Czy nieruchomość, której dotyczył kredyt stanowi Pana własność lub współwłasność i
      służy zaspokajaniu Pana własnych potrzeb mieszkaniowych?
    Wnioskodawca oświadcza, że nieruchomość, której dotyczy kredyt, stanowi jego wyłączną
    własność oraz służy zaspokajaniu jego własnych potrzeb mieszkaniowych. Tym samym,
    Wnioskodawca jest jedynym właścicielem tej nieruchomości, zamieszkuje w niej wraz z
    rodziną oraz posiada w tym miejscu stałe zameldowanie.
    4) Czy nieruchomość, której dotyczył kredyt jest położona w Polsce lub innym państwie
      członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego
      Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej?
    Wnioskodawca oświadcza, że nieruchomość, której dotyczy kredyt, jest położona na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a konkretnie w miejscowości (...) koło (...) (gmina (...)).
    5) Czy bank, z którym zawarł Pan umowę kredytową dotyczącą kredytu hipotecznego był
      podmiotem, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru
      nad rynkiem finansowym, uprawnionym do udzielania kredytów na podstawie
      odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów?
    Wnioskodawca oświadcza, że bank, z którym zawarł umowę kredytową dotyczącą kredytu
    hipotecznego, był podmiotem podlegającym nadzorowi państwowego organu nadzoru
    nad rynkiem finansowym, uprawnionym do udzielania kredytów na podstawie odrębnych
    ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów. Dokładnie chodzi o (...)
    Bank (...) z siedzibą w (...).
    6) Czy całość środków uzyskanych w związku z kredytem hipotecznym została
      przeznaczona na cele mieszkaniowe, jeśli nie to prosimy wskazać na jaki cel zostały
      przeznaczone pozostałe środki pieniężne?

    Wnioskodawca oświadcza, że całość wspomnianego kredytu, a tym samym wszystkie
    środki uzyskane w związku z kredytem hipotecznym, zostały przeznaczone na cele
    mieszkaniowe, w tym konkretnie:
    · (...) zł – na cele typowo mieszkaniowe, tj. refinansowanie kredytu hipotecznego w (...),
    · (...) zł – na prowizję za udzielenie kredytu, która była niezbędna do zawarcia umowy,
    · (...) zł – na wyposażenie przedmiotowego domu.
    W tym miejscu Wnioskodawca informuje, że ze względu na upływ czasu oraz brak takiej
    potrzeby w tamtym okresie, obecnie nie jest w stanie przedłożyć faktur dokumentujących
    zakup wyposażenia. Niemniej jednak Wnioskodawca fizycznie posiada to wyposażenie, a
    w razie potrzeby możliwe jest również odtworzenie śladów dokonanych płatności.
    7) Kwota jakich kosztów i opłat zostanie Panu umorzona? Czy poniesienie tych opłat
      /kosztów było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego? Czy te koszty
      /opłaty dotyczą usług dodatkowych związanych z kredytem?
    Wnioskodawca oświadcza, że formalnie w projekcie ugody widnieje zapis dotyczący
    umorzenia kosztów i opłat. Niemniej jednak zapis ten nie będzie miał faktycznego
    zastosowania, gdyż na dzień zawarcia ugody nie będą istniały żadne tego rodzaju koszty
    ani opłaty – wszelkie należności tego typu są bowiem na bieżąco pobierane przez bank.
    Tym samym w niniejszym przypadku nie przewiduje się umorzenia jakichkolwiek kwot z
    tytułu kosztów i opłat.
    Natomiast w odniesieniu do części kredytu, która została przeznaczona na prowizję dla
    pośrednika finansowego, Wnioskodawca wskazuje, że poniesienie tego wydatku było
    niezbędne dla zawarcia umowy kredytowej.
    8) Czy w przeszłości korzystał Pan z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
      wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej
      inwestycji mieszkaniowej?
    Wnioskodawca oświadcza, że w przeszłości nie korzystał ze zaniechania poboru podatku
    od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
    realizację jakiejkolwiek innej inwestycji mieszkaniowej.
    9) Kiedy planuje Pan podpisać ugodę z bankiem?
    Wnioskodawca oświadcza, że planuje podpisać ugodę z bankiem niezwłocznie po
    otrzymaniu niniejszej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.
    Uzyskanie jej pozwoli Wnioskodawcy ocenić skutki podatkowe zawarcia przedmiotowej
    ugody, co może mieć wpływ na podjęcie decyzji w tej sprawie.
    10) W przypadku gdy nie jest Pan jedynym kredytobiorcą, czy bank umorzy zadłużenia
      wszystkim współkredytobiorcom, jeżeli nie to komu z kredytobiorców bank umorzy
      zadłużenie?
    Wnioskodawca oświadcza, że jest jedynym kredytobiorcą. W związku z tym przedstawione
    zagadnienie nie znajduje w jego przypadku zastosowania.
    11) W przypadku gdy nie jest Pan jedynym kredytobiorcą, czy zgodnie z umową kredytu
      był Pan solidarnie wraz z pozostałymi kredytobiorcami zobowiązana do spłaty kredytu?
    Wnioskodawca oświadcza, że jest jedynym kredytobiorcą. W związku z tym przedstawione
    zagadnienie nie znajduje w jego przypadku zastosowania.
    Informacje podane przez Pana w uzupełnieniu wniosku z 6 czerwca 2025 r. wpływały na
    opis sprawy i budziły wątpliwości co do rodzaju kredytu, którego dotyczy ugoda z bankiem.
    W uzupełnieniu wniosku z 1 lipca 2025 r. (wpływ 2 lipca 2025 r.) – w odpowiedzi na
    wezwanie - podał Pan informacje ostatecznie przedstawiające opis sprawy.

    W odpowiedzi na powstałe wątpliwości, Wnioskodawca uprzejmie wyjaśnia, że
    przedmiotem ugody jest kredyt refinansowy.
    Wnioskodawca przyznaje, że w treści wniosku o interpretację mogło dojść do
    niezamierzonego uproszczenia, które spowodowało niejasność co do charakteru kredytu.
    Wnioskodawca wyjaśnia, że przedmiotowy wniosek dotyczy kredytu refinansowego, który
    został zaciągnięty na spłatę uprzednio zawartego kredytu mieszkaniowego. Oba kredyty –
    zarówno pierwotny kredyt mieszkaniowy, jak i kredyt refinansowy – odnosiły się do tej
    samej nieruchomości i były zabezpieczone hipotekami ustanowionymi na tej
    nieruchomości. Dla pełnego obrazu sytuacji Wnioskodawca wskazuje, że pierwszy kredyt
    mieszkaniowy został zawarty z (...) w 2007 r. Następnie, w 2010 r., zawarto umowę kredytu
    refinansowego z bankiem (...). W związku z późniejszym przejęciem (...) przez (...), obecnie
    ugoda zawierana jest z (...) jako następcą prawnym (...) i dotyczy kredytu refinansowego.
    a) Wnioskodawca oświadcza, że kredyt refinansowy zastąpił kredyt mieszkaniowy. Kredyt
      mieszkaniowy został zaciągnięty w lipcu 2007 roku. Kredyt refinansowy został
      udzielony na kwotę (...) zł, z czego (...) zł zostało przeznaczone na całkowitą spłatę
      zaciągniętego kredytu mieszkaniowego. Pozostała część środków, czyli (...) zł, została
      wykorzystana na cele niezwiązane bezpośrednio z pierwotnym kredytem
      mieszkaniowym, tj.
    · prowizję dla pośrednika finansowego w wysokości (...) zł – była to opłata niezbędna do
      zawarcia przedmiotowej umowy kredytowej,
    · wydatki na wyposażenie kredytowanej nieruchomości w kwocie (...) zł – (...).
    b) Wnioskodawca oświadcza, że celem zaciągnięcia kredytu mieszkaniowego, wskazanym
      w umowie kredytowej zawartej z bankiem, było nabycie lokalu mieszkalnego (domu
      położonego w (...) przy ul. (...)) od dewelopera oraz jego wykończenie. Zakres prac
      wykończeniowych obejmował w szczególności wykonanie instalacji, zabudowę kuchni,
      montaż schodów, wykończenie łazienek, podłóg, oświetlenia, sufitów i ścian, a także
      prace malarskie i inne niezbędne prace wykończeniowe.
    c) Wnioskodawca oświadcza, że kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację
      jednej inwestycji mieszkaniowej, obejmującej nabycie i wykończenie lokalu
      mieszkalnego (domu) położonego w (...) przy ul. (...).
    d) Wnioskodawca oświadcza, że bank, z którym zawarł umowę kredytu mieszkaniowego,
      był podmiotem podlegającym nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem
      finansowym, uprawnionym do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw
      regulujących zasady funkcjonowania takich instytucji. Kredyt mieszkaniowy został
      bowiem udzielony przez (...) Bank (...).
    e) Wnioskodawca oświadcza, że kredyt mieszkaniowy został zabezpieczony hipoteką
      ustanowioną na nabywanej nieruchomości, tj. lokalu mieszkalnym położonym w (...)
      przy ul. (...).
    f) Wnioskodawca oświadcza, że całość środków uzyskanych z tytułu kredytu
      mieszkaniowego została przeznaczona wyłącznie na cele mieszkaniowe.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca, na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022
    r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe,
    będzie uprawniony do skorzystania z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób
    fizycznych od wskazanej w §1 ust. 9 proponowanej ugody umorzonej części zobowiązania
    wynikającego z kredytu mieszkaniowego, w przypadku zawarcia ugody z bankiem na
    warunkach opisanych w niniejszym wniosku?
    Pana stanowisko w sprawie

    Zdaniem Wnioskodawcy, na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca
    2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe,
    będzie uprawniony do skorzystania z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób
    fizycznych od wskazanej w §1 ust. 9 proponowanej ugody umorzonej części zobowiązania
    wynikającego z kredytu mieszkaniowego, w przypadku zawarcia ugody z bankiem na
    warunkach opisanych w niniejszym wniosku.
    Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm. – dalej: ustawa o PIT):
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
    wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na
    podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o PIT: Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy
    art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie
    stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich
    uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę
    przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o PIT: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17
    ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, przysporzeniem majątkowym i przychodem w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych są nie tylko
    aktywa, które ulegają zwiększeniu u podatnika, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie
    do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt
    9:
    W myśl art. 20 ust. 1 ustawy o PIT: Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego
    funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej
    rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych,
    kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego
    oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
    dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z

    tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych
    w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o
    PIT. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku,
    kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych umorzenia przez bank wierzytelności
    wynikającej z zaciągniętego przez Wnioskodawcę kredytu hipotecznego, należy wskazać,
    że instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. –
    Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 z późn. zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy: Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się
    oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków
    pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do
    korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego
    kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od
    udzielonego kredytu.
    Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze
    strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że
    zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 z późn. zm.): Zobowiązanie
    wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje.
    Tak więc, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Stosownie natomiast do art. 917 Kodeksu cywilnego: Przez ugodę strony czynią sobie
    wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu,
    aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich
    wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.
    Przywołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Tym samym, umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego należy
    zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z
    art. 20 ust. 1 ustawy o PIT.
    W tym miejscu należy odnieść się do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca
    2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów

    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t.j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 102 z późn. zm.).
    Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów:
    1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
    1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku gdy:
    a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a
      w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe
      zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz
    b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej;
    2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
      udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do
      waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego
      oprocentowania.
    2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
    1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
    2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
    3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy
      kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności
      ubezpieczeń.
    3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
      określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), zaniechanie,
      o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
      wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty
      zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub
      gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym
      mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
      tytułu kredytu mieszkaniowego.
    5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
      inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
    1) jednego gospodarstwa domowego albo
    2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające
      zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z
      każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w
      rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i
      darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
    6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.

    7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby
      fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit.b.
    Natomiast z § 3 ww. rozporządzenia wynika, że: Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o
    kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został:
    1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega
      nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
      funkcjonowania takich podmiotów, oraz
    2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
      prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale
      w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziale w takim prawie, oraz
    3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei § 4 ww. rozporządzenia stanowi, że: Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma
    zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia
    31 grudnia 2026 r.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy PIT: Za wydatki poniesione na cele, o
    których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na:
    a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
      mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
      także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
    b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w
      takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie,
    c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
      prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
      również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub
      udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie,
      jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na
      grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
    d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
      mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
    e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego
      pomieszczenia niemieszkalnego
    - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym
    kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i
    zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez
    podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w

    przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
    korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
    mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia).
    Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w
    art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W tym przepisie
    zostało wymienione m.in. nabycie nieruchomości o charakterze mieszkalnym. Zatem
    udzielony Wnioskodawcy kredyt wypełnia przesłanki do uznania go za kredyt
    mieszkaniowy, o którym mowa w rozporządzeniu.
    Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis zdarzenia oraz przywołane przepisy
    prawa należy stwierdzić, że do uzyskanego przez Wnioskodawcę przychodu związanego z
    umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, wskazanego w §1 ust. 9 oraz
    §8 proponowanej ugody, o którym mowa we wniosku, zastosowanie znajdzie zaniechanie
    poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra
    Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego
    od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym
    na cele mieszkaniowe

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.

    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, przysporzeniem majątkowym i przychodem w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych są nie tylko
    aktywa, które ulegają zwiększeniu u podatnika, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie
    do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt
    9:
      Inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z tym każde świadczenie mające
    realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do
    jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla
    świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych zwolnienia Pana z długu (umorzenia
    zadłużenia) wynikającego z zaciągniętego przez Pana kredytu, wskazuję, że instytucja
    kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo
    bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:

      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo.
    Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze
    strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że
    zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Z wyżej wymienionego przepisu Kodeksu cywilnego wynika wprost, że w sytuacji gdy
    wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje dochodzi do
    wygaśnięcia zobowiązania. Instytucja zwolnienia z długu może odnosić się jedynie do
    wierzytelności istniejących. Zatem zwolnienie z długu to instytucja prawa cywilnego
    zmierzającego do umorzenia zobowiązania (zwolnienie z długu ma na celu umorzenie
    zobowiązania).
    Stosownie natomiast do art. 917 Kodeksu cywilnego:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Wobec tego kwota wierzytelności z tytułu kredytu, która zostanie Panu umorzona,
    stanowić będzie dla Pana przysporzenie majątkowe, czyli przychód w rozumieniu ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym, umorzona Panu kwota kredytu na podstawie ugody stanowić będzie dla
    Pana przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu kredytu należy zakwalifikować do
    przychodu z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

    Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności została
    uregulowana w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 102 ze zm.).
    Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów:
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
      kwot:
      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
      mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
      kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
      mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej;
      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
      udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego
      do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania
      ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
      umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
      szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
      niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.),
      zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu
      kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
      zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do
      całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
      lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
      którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
      kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
      wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
      się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      1) jednego gospodarstwa domowego albo
      2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
      mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
      fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
      podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
      podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).

      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
      osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast z § 3 ww. rozporządzenia wynika, że:
      1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
      1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
      podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
      uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
      zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
      2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
      prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale
      w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziale w takim prawie, oraz
      3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
      lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
      2. Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki
      określone w ust. 1.
    Z kolei § 4 ww. rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Zgodnie z treścią art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się:
      1) wydatki poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
      mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
      także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
      w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
      prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
      również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu
      lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
      prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
      przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
      mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
      własnego pomieszczenia niemieszkalnego

      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    13 października 2021 r. Minister Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej wydał
    interpretację ogólną Nr DD2.8202.4.2020, która została opublikowana w Dzienniku
    Urzędowym Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 14 października 2021 r.,
    poz. 145, w sprawie stosowania zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z kwalifikacją niektórych wydatków
    poniesionych na remont i wykończenie nieruchomości jako wydatków stanowiących
    realizację celu mieszkaniowego.
    Powyższa interpretacja dotyczy kwalifikacji na gruncie przepisów ustawy z 26 lipca 1991 r.
    o podatku dochodowym od osób fizycznych, wydatków poniesionych na zakup i montaż:
    a) kuchenki gazowej, kuchenki elektrycznej lub gazowo-elektrycznej, płyty indukcyjnej,
      płyty ceramicznej, piekarnika, zmywarki, pralki, lodówki - w zabudowie lub
      wolnostojących,
    b) szafki stanowiącej element mocowania umywalki będącej kompletem z tą umywalką,
    c) oświetlenia sufitowego i ściennego wewnętrznego, w tym taśm LED i oczek
      halogenowych, z wyłączeniem lamp wolnostojących,
    d) okapów kuchennych - wyciągów i pochłaniaczy, w tym okapu podszafkowego,
    e) mebli, które charakteryzuje trwały związek z obiektem budowlanym lub jego częścią
      (lokalem), wykonanych na indywidualne zlecenie, tj. szafy wnękowe, pawlacze,
      zabudowa garderoby,
    f) mebli w zabudowie kuchennej
    - jako wydatków realizujących cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt
      131 w związku z art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Z powyższego wynika zatem, że zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do
    umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na
    cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia
    2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych
    ustaw, w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego
    nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a) inwestycji
    mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww. rozporządzenia). Istotne jest, żeby kredyt
    mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Analizowane zaniechanie może mieć zastosowanie także w przypadku umorzenia kredytu
    refinansowego lub konsolidacyjnego w sytuacji, gdy zarówno kredyt refinansowy, jak i
    kredyt konsolidacyjny został zaciągnięty na spłatę kredytu mieszkaniowego zaciągniętego
    na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (§ 1 ust. 4 ww. rozporządzenia).
    W przypadku kredytu konsolidacyjnego/refinansowego, który w części spełnia także
    warunki, o których mowa w § 1 ust. 1 pkt 1 lit a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia
    11 marca 2022 r., - przysługuje prawo do zastosowania zaniechania poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych na podstawie ww. rozporządzenia również w

    odniesieniu do tej części kredytu konsolidacyjnego (który nie był zaciągnięty na inne cele
    niż mieszkaniowe), która została przeznaczona na cele mieszkaniowe, niemniej jednak
    inne niż spłata pierwotnego kredytu mieszkaniowego.
    Z treści wniosku, a w szczególności jego uzupełnienia wynika, że:
    1) przedmiotowy wniosek dotyczy kredytu refinansowego, który został zaciągnięty na
    spłatę uprzednio zawartego kredytu mieszkaniowego;
    2) przedmiotem ugody jest kredyt refinansowy;
    3) kredyt refinansowy zastąpił kredyt mieszkaniowy.
    4) oba kredyty – zarówno pierwotny kredyt mieszkaniowy, jak i kredyt refinansowy –
    odnosiły się do tej samej nieruchomości i były zabezpieczone hipotekami ustanowionymi
    na tej nieruchomości;
    5) pierwszy kredyt mieszkaniowy został zawarty z (...) w 2007 r.;
    6) następnie, w 2010 r. zawarto umowę kredytu refinansowego z bankiem (...);
    7) kredyt refinansowy został udzielony na kwotę (...) zł, z czego:
    a) (...) zł zostało przeznaczone na całkowitą spłatę zaciągniętego kredytu mieszkaniowego,
    b) pozostała część środków, czyli (...) zł, została wykorzystana na cele niezwiązane
    bezpośrednio z pierwotnym kredytem mieszkaniowym, tj.:
      - prowizję dla pośrednika finansowego w wysokości (...) zł – była to opłata niezbędna
        do zawarcia przedmiotowej umowy kredytowej,
      - wydatki na wyposażenie kredytowanej nieruchomości w kwocie (...) zł – przy czym
        zakres tych wydatków pozostaje zgodny z zakresem określonym w piśmie
        Ministerstwa Finansów z dnia 13 października 2021 r., znak: DD2.8202.4.2020;
    8) celem zaciągnięcia kredytu mieszkaniowego, wskazanym w umowie kredytowej
      zawartej z bankiem, było nabycie lokalu mieszkalnego od dewelopera oraz jego
      wykończenie;
    9) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej;
    10) całość środków uzyskanych z tytułu kredytu mieszkaniowego została przeznaczona
      wyłącznie na cele mieszkaniowe;
    11) nieruchomość, której dotyczy kredyt, stanowi wyłączną własność Wnioskodawcy oraz
      służy zaspokajaniu jego własnych potrzeb mieszkaniowych;
    12) zgodnie z planowaną ugodą Bank umorzy część zadłużenia;
    13) umorzona kwota będzie obejmować zadłużenie z tytułu: kapitału, odsetek
      skapitalizowanych, zapadłych i niespłaconych, odsetek od zadłużenia
      przeterminowanego oraz odsetek zawieszonych;
    14) w przeszłości Wnioskodawca nie korzystał z zaniechania poboru podatku od kwot
      umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
      realizację jakiejkolwiek innej inwestycji mieszkaniowej.
    Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy oraz powołane przepisy prawa
    stwierdzić należy, że wierzytelność z tytułu kredytu refinansowego, która zostanie
    umorzona Panu przez Bank na podstawie ugody, stanowić będzie dla Pana przychód w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy.

    Jednocześnie do przychodu, który powstanie w związku z umorzeniem wierzytelności z
    tytułu kredytu refinansowego, w części w jakiej kredyt ten został zaciągnięty na:
    - spłatę zaciągniętego kredytu mieszkaniowego,
    - wydatki na wyposażenie kredytowanej nieruchomości
    zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na
    podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania
    poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z
    kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe. Będzie Pan bowiem spełniać
    przesłanki umożliwiające zastosowanie ww. zaniechania w odniesieniu do tej części
    umorzonego kredytu. Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są
    wykazywane w zeznaniach rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do
    urzędu skarbowego.
    Zaniechanie to nie będzie miało zastosowania do tej części umorzonego długu, w zakresie
    którego kwota uzyskana w ramach kredytu zaciągniętego w 2010 r., została przeznaczona
    na prowizję dla pośrednika finansowego. Była to opłata związana z zawarciem
    przedmiotowej umowy kredytowej, tj. umowy kredytu refinansowego. Taka opłata nie
    stanowi własnego celu mieszkaniowego wskazanego w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem przychód w części niekorzystające z
    zaniechania poboru podatku będzie podlegał wykazaniu w zeznaniu rocznym i
    opodatkowaniu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Pan
    przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.