Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.684.2025.4.KO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-07
Teza: Brak prawa do odliczenia z tytułu udzielonej informacji,
otrzymanego mandatu.
Słowa kluczowe: mandaty
odliczenia-prawo do odliczenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej m.in. w
    zakresie podatku od towarów i usług w części dotyczącej pytania nr 1, 3 i 4.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis zaistniałego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

    Sp. z o.o. jest firmą świadczącą usługi (...). Od dnia 1 stycznia 2022 r. spółka wybrała
    opodatkowanie w formie ryczałtu od dochodów spółek, na zasadach określonych w
    rozdziale 6b ustawy z dn. 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
    (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2587), dalej zwana „ustawą CIT”.
    Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT.
    Spółka użytkuje pojazdy na podstawie umów leasingu operacyjnego i finansowego oraz
    wynajmu. Leasingodawca lub wynajmujący – na podstawie przepisów prawa, otrzymuje
    od organów państwowych (np. policji, (...) lub instytucji zagranicznych) żądania udzielenia
    informacji, komu udostępniono pojazd w określonym czasie.
    W związku z obsługą takiego zapytania leasingodawca obciąża Spółkę opłatą
    administracyjną za udzielenie informacji o użytkowniku pojazdu. Opłata ta jest
    dokumentowana fakturą VAT lub notą obciążeniową – zgodnie z praktyką leasingodawcy
    lub wynajmującego. Pojazdy, których dotyczą opłaty, są wykorzystywane wyłącznie w
    działalności gospodarczej Spółki. Opłaty nie są skutkiem działań prywatnych wspólników,
    członków zarządu ani pracowników.
    W związku z tym spółka ma wątpliwość czy wydatki te powinny stanowić podstawy do
    opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek, zgodnie z art. 28m ustawy z dn. 15 lutego
    1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych jako dochód z ukrytych zysków lub
    wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą oraz czy w przypadku otrzymania
    faktury z VAT – przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego.
    Pismem z 7 października 2025 r. uzupełniono opis sprawy następująco.
    Sp. z o.o. jest firmą świadczącą usługi(...). Od dnia 1 stycznia 2022 r. spółka wybrała
    opodatkowanie w formie ryczałtu od dochodów spółek, na zasadach określonych w
    rozdziale 6b ustawy z dn. 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
    (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2587), dalej zwana „ustawą CIT”.
    Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT.
    Spółka użytkuje pojazdy na podstawie umów leasingu operacyjnego i finansowego oraz
    wynajmu. Leasingodawca lub wynajmujący – na podstawie przepisów prawa, otrzymuje
    od organów państwowych (np. policji, (...) lub instytucji zagranicznych) żądania udzielenia
    informacji, komu udostępniono pojazd w określonym czasie, otrzymuje również mandaty.
    W związku z obsługą takiego zapytania lub opłaty mandatu w imieniu spółki,
    leasingodawca obciąża Spółkę opłatą administracyjną za udzielenie informacji o
    użytkowniku pojazdu lub za obsługę mandatu. Opłata ta jest dokumentowana fakturą VAT
    lub notą obciążeniową (wystawiana przez leasingodawcę lub wynajmującego) – zgodnie z
    praktyką leasingodawcy lub wynajmującego. Pojazdy, których dotyczą opłaty, są
    wykorzystywane wyłącznie w działalności gospodarczej Spółki. Opłaty nie są skutkiem
    działań prywatnych wspólników, członków zarządu ani pracowników.
    W związku z tym spółka ma wątpliwość czy wydatki te powinny stanowić podstawy do
    opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek, zgodnie z art. 28m ustawy z dn. 15 lutego
    1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych jako dochód z ukrytych zysków lub
    wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą oraz czy w przypadku otrzymania
    faktury z VAT – przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego. Poniżej podajemy
    przykłady dokumentów jakie otrzymujemy od leasingodawcy, jeśli pojazd jest użytkowany
    na podstawie umowy leasingu lub wynajmującego, jeżeli pojazd jest użytkowany na
    podstawie umowy najmu.
    1. Opłata za udzielenie informacji o użytkowniku pojazdu w danej chwili. Chodzi o fakturę,
    w której leasingodawca (dotyczy umowy leasingu) lub wynajmujący (dotyczy umowy
    najmu pojazdu) przekazuje organowi informację, kto jest użytkownikiem pojazdu w
    chwili zdarzenia. Jest to opłata dodatkowa do umowy leasingowej uwzględniona w
    Tabeli Opłat i Prowizji, a nie mandat. Dopiero po tej informacji spółka – czyli użytkownik,

    dostaje mandat. Opłata ta jest dokumentowana fakturą VAT ze stawką 23% lub notą
    obciążeniową zgodnie z praktyką finansującego.
    2. Spółka zatrudnia osobę, która na pełny etat, na umowie o pracę, obsługuje wyłącznie
    dokumenty związane z opisanymi opłatami, weryfikuje dane na mandatach i opłatach
    oraz czy nie zostało zdublowane obciążenie za wykroczenie. Po weryfikacji tych
    dokumentów, jeśli są zasadne, przekazuje je do elektronicznego obiegu dokumentów.
    Następnie dokumenty te są opisywanie merytorycznie i przedstawiane do akceptacji
    Zarządu. W kolejnym etapie przekazywane są do księgowości w celu ujęcia w księgach i
    przekazania do zapłaty. Proces wyjaśnień prowadzony jest w zakresie wewnętrznym
    spółki oraz w zakresie zewnętrznym leasing-spółka.
    3. Opłata za usługę opłaty za nas mandatu (sama obsługa bez kwoty mandatu) zgodnie z
    Tabelą Opłat i Prowizji instytucji finansującej. Chodzi o fakturę, gdzie wystawca
    mandatu (np. policja) zobowiązuje właściciela (więc leasingodawcę jeśli dotyczy umowy
    leasingu lub wynajmującego, jeśli dotyczy umowy najmu pojazdu) do zapłaty, a leasing
    lub wynajmujący wystawia notę lub fakturę za opłatę administracyjną obsługi mandatu,
    czyli opłacenie mandatu w imieniu spółki. Opłata ta jest dokumentowana fakturą VAT
    ze stawką 23% lub notą obciążeniową zgodnie z praktyką finansującego.
    4. Mandat zapłacony przez leasingodawcę (ponieważ tak wymagają organy, aby zapewnić
    sobie ściągalność mandatów) i zafakturowany na użytkownika, leasingobiorcę (spółkę).
    Czyli opłata z tyt. równowartości zapłaconego mandatu w imieniu spółki (refaktura
    kosztów mandatu opłaconego przez leasingodawcę lub wynajmującego).
    5. Mandat zapłacony przez spółkę, gdy nie można wskazać kierowcy (np. zdjęcie tylko
    naczepy, gdzie nie jesteśmy w stanie sparować kto w danej chwili jechał pojazdem).
    Czyli spółka płaci mandat za pracownika kierującego pojazdem.
    Wszystkie opisane powyżej przypadki dotyczą zaistniałego stanu faktycznego i zdarzenia
    przyszłego
    Pytania w zakresie podatku od towarów i usług oznaczone jak we wniosku ostatecznie
    sformułowane w piśmie z 7 października 2025 r.
    1. Czy z tego typu faktury można odliczyć VAT?
    3. Czy z tego typu faktury można odliczyć VAT?
    4. Czy z tego typu faktury można odliczyć VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie w zakresie podatku od towarów i usług ostatecznie
    sformułowane w piśmie z piśmie z 7 października 2025 r.
    VAT - zdaniem Spółki jeśli leasingodawca wystawia fakturę VAT za usługę opisaną w pkt. 1,
    3 i 4 to mamy prawo odliczyć naliczony VAT, ponieważ spełnione są warunki ogólnego
    odliczenia. Wydatek ten jest związany z działalnością opodatkowaną, opłata ta nie ma
    charakteru sankcyjnego, jest opłatą administracyjną wynikającą z obsługi umowy leasingu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku od towarów i
    usług objętych pytaniem nr 1, 3 i 4 jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczenia podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:

    W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art.
    114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy:
    Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
    otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Powyższa regulacja zawarta w art. 86 ust. 1 ustawy wskazuje, że prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną
    spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów
    i usług a towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane
    do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z
    prawa do odliczenia podatku naliczonego jest bezpośredni i bezsporny związek zakupów z
    wykonanymi czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona zasada wyklucza możliwość
    odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są
    wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania
    do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.
    Należy podkreślić, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku
    naliczonego, w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno
    przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Według art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
    Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku
    lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja
    udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlega
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art.
    7, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
    w jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
    czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
    działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z brzmienia cyt. przepisu wynika, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, że usługami
    są wszelkie odpłatne świadczenia niebędące dostawą towarów. Stąd też należy stwierdzić,
    że definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów”.
    Jest ona wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów

    i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej przez nich
    działalności gospodarczej. Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na
    działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę
    w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym
    spełnione następujące warunki:
    - w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona
      (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    - świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Trzeba podkreślić, że oba ww. warunki muszą być spełnione, aby świadczenie jako usługa
    podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Co ważne, na gruncie przepisów
    o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego
    wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia
    towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego.
    Powyższe stanowisko potwierdza także wyrok C-16/93 z 3 marca 1994 r. pomiędzy R. J.
    Tolsma v. Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, w którym Trybunał zauważył, że
    czynność „podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między
    usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy
    czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
    przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.
    Natomiast w wyroku C-90/20 ws. Apcoa Parking Danmark, TSUE wskazał, że aby
    świadczenie usług można było uznać za odpłatne, i wobec tego opodatkowane podatkiem
    VAT, to pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą musi istnieć stosunek prawny, w ramach
    którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych - usługi i wynagrodzenia, między
    którymi istnieje bezpośredni związek.
    W konsekwencji powyższych regulacji należy stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług podlega tylko to świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego
    istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną
    korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne
    korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty
    świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług.
    Na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy:
    Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
    oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
    towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
    usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
    innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
    towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    W świetle art. 29a ust. 6 pkt 2 ustawy:
    Podstawa opodatkowania obejmuje koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty
    opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub
    usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.

    W opisie sprawy wskazali Państwo, że użytkują pojazdy na podstawie umów leasingu
    operacyjnego i finansowego oraz wynajmu. Leasingodawca lub wynajmujący – na
    podstawie przepisów prawa, otrzymuje od organów państwowych (np. policji, (...) lub
    instytucji zagranicznych) żądania udzielenia informacji, komu udostępniono pojazd w
    określonym czasie, otrzymuje również mandaty. W związku z obsługą takiego zapytania
    lub opłaty mandatu w imieniu spółki, leasingodawca obciąża Spółkę opłatą
    administracyjną za udzielenie informacji o użytkowniku pojazdu lub za obsługę mandatu.
    Opłata ta jest dokumentowana fakturą VAT lub notą obciążeniową
    1. Opłata za udzielenie informacji o użytkowniku pojazdu w danej chwili. Chodzi o fakturę,
    w której leasingodawca (dotyczy umowy leasingu) lub wynajmujący (dotyczy umowy
    najmu pojazdu) przekazuje organowi informację, kto jest użytkownikiem pojazdu w
    chwili zdarzenia. Jest to opłata dodatkowa do umowy leasingowej uwzględniona w
    Tabeli Opłat i Prowizji, a nie mandat. Dopiero po tej informacji spółka – czyli użytkownik,
    dostaje mandat. Opłata ta jest dokumentowana fakturą VAT ze stawką 23% lub notą
    obciążeniową zgodnie z praktyką finansującego.
    3. Opłata za usługę opłaty za Państwa mandatu (sama obsługa bez kwoty mandatu)
    zgodnie z Tabelą Opłat i Prowizji instytucji finansującej. Chodzi o fakturę, gdzie
    wystawca mandatu (np. policja) zobowiązuje właściciela (więc leasingodawcę jeśli
    dotyczy umowy leasingu lub wynajmującego, jeśli dotyczy umowy najmu pojazdu) do
    zapłaty, a leasing lub wynajmujący wystawia notę lub fakturę za opłatę administracyjną
    obsługi mandatu, czyli opłacenie mandatu w imieniu spółki. Opłata ta jest
    dokumentowana fakturą VAT ze stawką 23% lub notą obciążeniową zgodnie z praktyką
    finansującego.
    4. Mandat zapłacony przez leasingodawcę (ponieważ tak wymagają organy, aby zapewnić
    sobie ściągalność mandatów) i zafakturowany na użytkownika, leasingobiorcę (spółkę
    Państwa). Czyli opłata z tyt. równowartości zapłaconego mandatu w imieniu spółki
    (refaktura kosztów mandatu opłaconego przez leasingodawcę lub wynajmującego).
    Wątpliwości Państwa dotyczą kwestii czy z faktur dokumentujących opłaty
    administracyjne, tj. opłatę administracyjną za udzielenie informacji o użytkowniku
    pojazdu, opłatę administracyjną obsługi mandatu i opłatę z tytułu równowartości
    zapłaconego mandatu można odliczyć VAT.
    W tym miejscu należy wskazać, że co do zasady każde świadczenie dla celów
    opodatkowania podatkiem VAT powinno być traktowane jak odrębne i niezależne, jednak
    w sytuacji, gdy kilka świadczeń obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia jedną usługę,
    usługa ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Zatem, z
    ekonomicznego punktu widzenia, usługi nie powinny być dzielone dla celów podatkowych
    wówczas, gdy tworzyć będą jedną usługę kompleksową obejmującą kilka świadczeń
    pomocniczych.
    Ważne jest, czy świadczenia są ze sobą ściśle powiązane w taki sposób, że samodzielnie
    nie przynoszą wymaganej praktycznej korzyści z punktu widzenia przeciętnego
    konsumenta. Nie ma znaczenia subiektywny punkt widzenia dostawcy lub odbiorcy
    świadczenia. Jeżeli jednak w skład świadczonej usługi wchodzić będą czynności, które nie
    służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również
    charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu
    usługi kompleksowej. Podstawowym kryterium pozwalającym uznać zbiór określonych
    czynności za usługę kompleksową (złożoną) jest określenie wzajemnych relacji pomiędzy
    elementami składowymi złożonej usługi w zakresie celów, które usługi te realizują.
    Pojedynczą usługę należy uznać za pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeżeli
    nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego
    wykonania usługi zasadniczej. Podstawowym celem usługi pomocniczej tworzącej razem z
    usługą główną – usługę kompleksową – jest lepsze wykorzystanie przez nabywcę usługi
    głównej. Aby dana pomocnicza usługa mogła być uznana za element kompleksowej usługi,

    winna służyć bezpośrednio realizacji głównej usługi. W celu ustalenia, czy dana usługa
    może być uznana za złożoną, konieczne jest zbadanie przebiegu konkretnej transakcji z
    uwzględnieniem jej wszystkich ekonomicznych aspektów.
    Zauważyć należy, że jakkolwiek zdarzają się sytuacje, gdy występuje wielość świadczeń
    wynikających z jednej umowy i mogą być one potraktowane jako jedna usługa (i
    opodatkowane jedną stawką podatkową), jednak możliwe jest to tylko i wyłącznie w takich
    sytuacjach, gdy na taką usługę składa się cały zespół niedających się w istocie wyodrębnić
    czynności, stanowiących w efekcie ostateczną, jednorodną usługę.
    Kwestia kompleksowości usług była rozstrzygana przez Trybunał Sprawiedliwości UE, który
    wypowiedział się w tym zakresie m.in. w sprawach C-349/96 CPP, C-41/04 Levob, C-111/05
    Aktiebolaget NN.
    W orzeczeniu z 25 lutego 1999 r. w sprawie Card Protection Plan Ltd v Commissioners of
    Customs and Excise (C-349/96), Trybunał stwierdził, że:
    „W celu ustalenia, dla celów VAT, czy świadczenie usług obejmujące kilka części
    składowych, które należy traktować jako jedno świadczenie, czy też jako dwa lub więcej
    świadczeń wycenianych odrębnie, należy przede wszystkim wziąć pod uwagę treść
    przepisu art. 2 (1) VI Dyrektywy, zgodnie z którym każde świadczenie usług powinno być
    traktowane jako odrębne i niezależne oraz fakt, że świadczenie obejmujące z
    ekonomicznego punktu widzenia jedną usługę nie powinno być sztucznie dzielone, co
    mogłoby prowadzić do nieprawidłowości w funkcjonowaniu systemu podatku VAT”.
    Trybunał wskazał, że:
    „pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części
    składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas, gdy inny lub inne elementy traktuje
    się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do
    usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi
    zasadniczej, jeżeli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do
    lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.
    Trybunał zaakcentował „ekonomiczny punkt widzenia” oraz ocenę z perspektywy
    nabywcy. Z treści powołanego wyroku wynika, że TSUE położył duży nacisk na
    subiektywne kryteria, przy ocenie danego świadczenia jako złożonego, jednakże wnioski,
    co do kwalifikacji danego kompleksu zdarzeń gospodarczych jako świadczenia złożonego,
    nie mogą być pozbawione waloru obiektywnego albowiem zakres i sposób
    opodatkowania świadczenia nie może być zależny jedynie od woli stron transakcji. Stąd w
    pierwszym rzędzie Trybunał odwołał się do art. 2(1) VI Dyrektywy, wedle którego każde
    świadczenie usług powinno być zwykle uznawane za odrębne i niezależne a świadczenie
    złożone w aspekcie gospodarczym nie powinno być sztucznie rozdzielane, by nie
    pogarszać funkcjonalności systemu VAT. Sąd wskazał, że jeśli dana transakcja składa się z
    szeregu świadczeń i czynności należy uwzględnić wszystkie okoliczności, w jakich jest
    dokonywana rozpatrywana transakcja.
    Jak ponadto wskazał TSUE, z jednym świadczeniem mamy do czynienia w szczególności w
    przypadku, gdy kilka elementów powinno zostać uznanych za istotne dla świadczenia
    głównego, podczas gdy z kolei jedno lub więcej świadczeń powinno być postrzegane jako
    pomocnicze, dzielące los podatkowy świadczenia głównego; to samo odnosi się do
    przypadku, gdy dwa lub więcej elementów dostarczanych przez podatnika do klienta,
    będącego typowym konsumentem, są tak ściśle ze sobą związane, że stanowią one
    obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie
    miałoby charakter sztuczny (tak np. ww. wyrok TSUE w sprawie Levob Verzekeringen i OV
    Bank, pkt 21-22 i przywołane tam orzecznictwo; wyrok TSUE z 29 marca 2007 r. w sprawie
    C#111/05 - Aktiebolaget NN, pkt 22-23). Zdaniem TSUE, w celu ustalenia, czy kontrahent
    podatnika – rozumiany jako przeciętny klient – otrzymuje kilka odrębnych świadczeń
    głównych czy jedno świadczenie złożone, należy poszukiwać elementów
    charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności i uwzględnić wszystkie okoliczności, w

    których jest ona dokonywana. W szczególności dane świadczenie należy uważać za
    świadczenie pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, gdy dla klientów nie
    stanowi ono celu samego w sobie, lecz środek do korzystania na jak najlepszych
    warunkach z głównej usługi usługodawcy (tak np.: ww. wyrok TSUE w sprawie Everything
    Everywhere, pkt 25-26 i przywołane tam orzecznictwo; ww. wyrok TSUE w sprawie Graphic
    Procédé, pkt 20, 24 i przywołane tam orzecznictwo). W związku z tym należy stwierdzić, że
    świadczone przez Konsultanta usługi wypełniają wskazane wyżej istotne elementy,
    charakterystyczne dla usługi pośrednictwa.
    Przywołać można również wyrok z 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer
    Property sro przeciwko Finanćni reditelstvi v Usti nad Labem, w którym TSUE stwierdził, że:
    „(...) z art. 2 szóstej dyrektywy wynika, że każde świadczenie powinno być zwykle
    uznawane za odrębne i niezależne (...). Co więcej, w pewnych okolicznościach formalnie
    odrębne świadczenia, które mogą być wykonywane oddzielnie, a zatem które mogą
    oddzielnie prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać za jednolitą
    czynność, jeżeli nie są od siebie niezależne. Jest tak na przykład w sytuacji, gdy można
    stwierdzić, że jedno lub więcej świadczeń stanowi świadczenie główne, a inne świadczenie
    lub świadczenia stanowią jedno lub więcej świadczeń pomocniczych dzielących los
    podatkowy świadczenia głównego. W szczególności dane świadczenie należy uważać za
    świadczenie pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, gdy dla klientów nie
    stanowi ono celu samego w sobie, lecz środek do korzystania na jak najlepszych
    warunkach z głównej usługi usługodawcy (...). Ponadto można również uznać, że jednolite
    świadczenie występuje w przypadku, gdy dwa lub więcej elementy albo dwie lub więcej
    czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą
    obiektywnie jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby
    charakter sztuczny”.
    Tak również w wyroku z 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Ministero dellEconomia e
    delle Finanze przeciwko Part Service Srl.
    Wyrok ten sformułował kryteria przesądzające o tym, kiedy występuje świadczenie
    złożone. Ma ono zatem miejsce w sytuacji, gdy:
    - świadczenie pomocnicze nie stanowi celu samego w sobie, lecz stanowi środek do
      korzystania na jak najlepszych warunkach z usługi podstawowej,
    - poszczególne czynności są ze sobą tak ściśle związane, że ich rozdzielenie miałoby
      charakter sztuczny,
    - kiedy nie istnieje możliwość nabywania danego świadczenia od podmiotów
      zewnętrznych,
    - kiedy nie istnieje możliwość odrębnego fakturowania za daną czynność.
    Analiza przedstawionych okoliczności sprawy w świetle powołanych przepisów prowadzi
    do wniosku, że obciążenie Państwa opłatą administracyjną za udzielenie informacji o
    użytkowniku pojazdu, opłatą administracyjną obsługi mandatu i opłatą z tytułu
    równowartości zapłaconego mandatu na wezwanie organów państwowych ( np. policji, ...)
    lub instytucji zagranicznych, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Obciążenie Państwa ww. opłatami administracyjnymi przez leasingodawców lub
    wynajmujących, nie wiąże się z otrzymaniem przez Państwa w zamian żadnego
    świadczenia, które przynosiłoby Państwu (chociażby potencjalnie) konkretną korzyść o
    charakterze majątkowym.
    W takim przypadku nie jest spełniona przesłanka istnienia związku pomiędzy opłatami
    administracyjnymi, którymi obciążani są Państwo a otrzymaniem świadczenia
    wzajemnego, co jest warunkiem koniecznym do uznania świadczenia za usługę w
    rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, która w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

    W analizowanej sprawie nie zachodzi żaden związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy
    usługą leasingu/najmu a opłatami administracyjnymi, tj. za zapłatę mandatu, jak też za
    przekazanie informacji o użytkowniku pojazdu na uzasadnione wezwanie organu
    krajowego (polskiego) lub zagranicznego – nie stanowią one zatem elementu usługi
    leasingu/najmu.
    Wobec tego, czynności dodatkowe, za które pobierane są opłaty administracyjne, tj.
    opłata administracyjna za udzielenie informacji o użytkowniku pojazdu, opłata
    administracyjna obsługi mandatu i opłata z tytułu równowartości zapłaconego mandatu,
    nie stanowią elementów kompleksowej usługi leasingu/najmu. Obciążenie Państwa tymi
    opłatami administracyjnymi nie służy lepszemu korzystaniu z usługi podstawowej, tj.
    usługi leasingu/najmu. Stąd też nie można pobierania ww. opłat administracyjnych
    traktować jako elementu wynagrodzenia należnego w zamian za świadczoną usługę
    leasingu/najmu, która podlega opodatkowaniu VAT.
    W związku z powyższym - w świetle art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy - nie przysługuje Państwu
    prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur otrzymanych od leasingodawcy lub
    wynajmującego dokumentujących opłaty administracyjne, tj. opłatę administracyjną za
    udzielenie informacji o użytkowniku pojazdu, opłatę administracyjną obsługi mandatu i
    opłatę z tytułu równowartości zapłaconego mandatu.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie podatku od towarów i usług objętym pytaniem nr
    1, 3 i 4 jest zatem nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Ocena prawna stanowiska Państwa w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych
    zostanie zawarta w odrębnym rozstrzygnięciu.
    Tut. Organ informuje, że interpretacja wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko dla
    Państwa, tj. Wnioskodawcy, który wystąpił z wnioskiem o wydanie interpretacji
    indywidualnej; wydana interpretacja nie wywołuje więc skutków prawnopodatkowych dla
    innych podmiotów, w tym leasingodawców lub wynajmujących.
    Interpretacja dotyczy:
    - zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego
    obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia,
    - zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w
    dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym. Zainteresowany
    ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zaistniałego stanu
    faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.