Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.440.2025.2.END
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-27
Teza: Ustalenie, czy kwota Podatku Zagranicznego, zapłaconego w
Krajach Bezumownych, może zostać w całości zaliczona przez
Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów
Słowa kluczowe: kontrahent-kontrahent zagraniczny
koszt
odliczenia-odliczenie od podatku
pobór-pobór podatku u źródła
podatek
podatek-podatek pobierany u źródła
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Pozostałe
koszty uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
1

wysokość podatku-Dochody uzyskane za granicą-
Odliczenie podatku zapłaconego przez podatnika za
granicą
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 15
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 20-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 22b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.
    Uzupełnili go Państwo pismem z dnia 21 września 2025 r. oraz w odpowiedzi na wezwanie
    organu pismem z 30 września 2025 r. (wpływy tego samego dnia). Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca (dalej także jako: „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym,
    podlegającym w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od całości swoich d
    ochodów, bez względu na miejsce ich osiągania, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15
    lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze
    zm.; dalej: „Ustawa o CIT”).
    (...)
    Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej świadczy usługi na rzecz
    kontrahentów (dalej jako: „Kontrahenci”) mających siedzibę lub miejsce zarządu w krajach:
    - z którymi Polska nie zawarła dwustronnej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania
    (UPO) oraz
    - które nie są stronami Konwencji o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach
    podatkowych, sporządzonej w Strasburgu dnia 25 stycznia 1988 r. (dalej: „Konwencja”),
    - ani też nie są stronami innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej uprawniającej
    polskie organy podatkowe do uzyskania informacji podatkowych od organu
    podatkowego tego kraju.
    (...), dalej określane są jako „Kraje Bezumowne”.
    Kontrahenci są rezydentami podatkowymi Państw Bezumownych.
    Wnioskodawca nie posiada zakładu, w rozumieniu art. 4a pkt 11 Ustawy o CIT, w Krajach
    Bezumownych.
    Zgodnie z umowami zawartymi z Kontrahentami, Wnioskodawca będzie świadczyć na ich
    rzecz następujące rodzaje usług: (...)
    Wnioskodawca udostępnia swój certyfikat rezydencji podatkowej Kontrahentom z Krajów
    Bezumownych.

    Z tytułu świadczenia ww. usług Wnioskodawca będzie otrzymywał wynagrodzenie na
    podstawie wystawionych faktur, płatne przelewem na rachunek bankowy Wnioskodawcy,
    najczęściej w walucie obcej.
    Otrzymywane wynagrodzenie może podlegać opodatkowaniu podatkiem u źródła (dalej:
    „Podatek Zagraniczny”) w Krajach Bezumownych, zgodnie z wewnętrznymi przepisami
    podatkowymi tych państw, właściwymi umowami międzynarodowymi oraz podpisanymi
    umowami handlowymi pomiędzy Wnioskodawcą a Kontrahentami z Krajów
    Bezumownych. Oznacza to, że Kontrahenci mogą być zobowiązani do pobrania i zapłaty
    Podatku Zagranicznego z wynagrodzenia należnego Wnioskodawcy. Wniosek dotyczy
    sytuacji, w których Podatek Zagraniczny zostanie przez Kontrahenta pobrany. W
    przypadku, gdy przepisy wewnętrzne Kraju Bezumownego nakazują pobór podatku,
    żaden z kontrahentów nie zgodziłby się na zawarcie umowy naruszającej te przepisy.
    (...)
    Wnioskodawca będzie posiadał co najmniej jeden z poniższych dokumentów
    potwierdzających pobór przez Kontrahenta Podatku Zagranicznego: (...).
    Dokumenty te służą do zadeklarowania i odprowadzenia Podatku Zagranicznego,
    pobranego „u źródła” przez Kontrahenta od płatności na rzecz Spółki.
    Po potrąceniu Podatku Zagranicznego, Kontrahenci będą przelewać na konto bankowe
    Wnioskodawcy pozostałą kwotę należności, wynikającą z faktury („Kwota Netto”).
    Pytania
    1) Czy w przypadku uzyskiwania przez Wnioskodawcę przychodu od Kontrahentów z
      Krajów Bezumownych, Wnioskodawca będzie uprawniony do odliczenia od polskiego
      podatku dochodowego kwoty Podatku Zagranicznego zapłaconego w tych krajach?
    2) Czy kwota Podatku Zagranicznego, zapłaconego w Krajach Bezumownych, może
      zostać w całości zaliczona przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów?
    3) Czy posiadana przez Spółkę dokumentacja jest wystarczająca do prawidłowego
      udokumentowania faktu i kwoty zapłaconego za granicą Podatku Zagranicznego, dla
      celów ujęcia go w kosztach uzyskania przychodów?
    4) Czy dla celów ujęcia Podatku Zagranicznego w kosztach uzyskania przychodów, Spółka
      powinna przyjąć, że dniem poniesienia kosztu z tego tytułu jest dzień wpływu na jej
      konto należności pomniejszonej o ten podatek (Kwoty Netto), a do jego przeliczenia na
      walutę polską należy zastosować kurs średni NBP z ostatniego dnia roboczego
      poprzedzającego ten dzień?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy:
    1) Nie, w przypadku uzyskiwania przez Wnioskodawcę przychodu od Kontrahentów z
      Krajów Bezumownych, Wnioskodawca nie będzie uprawniony do odliczenia od
      polskiego podatku dochodowego kwoty Podatku Zagranicznego zapłaconego w tych
      krajach.
    2) Tak, kwota Podatku Zagranicznego, zapłaconego w Krajach Bezumownych, może
      zostać w całości zaliczona przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów.
    3) Tak, posiadana przez Spółkę dokumentacja jest wystarczająca do prawidłowego
      udokumentowania faktu i kwoty zapłaconego za granicą Podatku Zagranicznego, dla
      celów ujęcia go w kosztach uzyskania przychodów.
    4) Tak, dla celów ujęcia Podatku Zagranicznego w kosztach uzyskania przychodów,
      Spółka powinna przyjąć, że dniem poniesienia kosztu z tego tytułu jest dzień wpływu

      na jej konto należności pomniejszonej o ten podatek (Kwoty Netto), a do jego
      przeliczenia na walutę polską należy zastosować kurs średni NBP z ostatniego dnia
      roboczego poprzedzającego ten dzień.
    Ad pytania 1 (Brak prawa do odliczenia podatku).
    Zdaniem Wnioskodawcy, nie będzie on uprawniony do odliczenia Podatku Zagranicznego
    zapłaconego w Krajach Bezumownych.
    Polscy rezydencji podatkowi podlegają w Polsce opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągnięcia (art. 3 ust. 1 Ustawy o
    CIT).
    Natomiast art. 20 ust. Ustawy o CIT wprowadza możliwość odliczenia od podatku
    obliczonego od całości dochodów, podatku zapłaconego za granicą. Zgodnie z art. 20 ust.
    1, polscy rezydenci podatkowi mogą stosować metodę proporcjonalnego odliczenia.
    Jednakże, stosowanie tej metody oraz innych zwolnień jest obwarowane warunkiem
    wynikającym z art. 22b Ustawy o CIT. Przepis ten wymaga istnienia podstawy prawnej
    (UPO lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, np. Konwencji) do uzyskania przez
    polskie organy podatkowe informacji podatkowych z państwa źródła dochodu.
    „Zwolnienia i odliczenia wynikające z przepisów art. 20-22 stosuje się pod warunkiem
    istnienia podstawy prawnej wynikającej z umowy w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest
    Rzeczpospolita Polska, do uzyskania przez organ podatkowy informacji podatkowych od
    organu podatkowego innego niż Rzeczpospolita Polska państwa, w którym podatnik ma
    swoją siedzibę lub w którym dochód został uzyskany”.
    W opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, warunek ten nie jest spełniony,
    ponieważ Kraje Bezumowne nie są stroną UPO z Polską ani stroną Konwencji. Nie są też
    stronami innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej uprawniającej polskie organy
    podatkowe do uzyskania informacji podatkowych od organu podatkowego tego kraju.
    Nie ma zatem podstawy prawnej do wymiany informacji podatkowych z Krajów
    Bezumownych.
    W takiej sytuacji Wnioskodawca nie ma prawa do odliczenia od polskiego podatku CIT
    obliczonego od całości dochodów - polskich i zagranicznych, Podatku Zagranicznego jakim
    obciążył go Kraj Bezumowny.
    Wobec braku UPO czy Konwencji oraz postanowień Ustawy o CIT dochodzi zatem do
    podwójnego opodatkowania tego samego dochodu.
    Ad pytania 2 (Podatek Zagraniczny jako koszt uzyskania przychodów).
    Zdaniem Wnioskodawcy, Podatek Zagraniczny zapłacony w Krajach Bezumownych
    stanowi w całości koszt uzyskania przychodów.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT, kosztami uzyskania
    przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo z
    abezpieczenia źródła przychodów.
    Zgodnie z przyjętą praktyką, aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt
    uzyskania przychodów, muszą zaistnieć łącznie następujące przesłanki:
    - został poniesiony przez podatnika;
    - jest definitywny, a więc bezzwrotny;
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;
    - poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów;

    - nie jest kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT;
    - został właściwie udokumentowany.
    Spółka wskazuje, że wszystkie te warunki są spełnione.
    Spółka realnie, ekonomicznie poniosła ciężar tego kosztu. Wypłacona jej bowiem została
    jedynie Kwota Netto, a Podatek Zagraniczny został pobrany przez Kontrahenta i nigdy ta
    potrącona część należności nie trafiła do Spółki. Potrącenie to ma charakter bezzwrotny i
    definitywny. Spółce nie przysługuje jego zwrot od Kontrahenta, ten bowiem działa w myśl
    przepisów Kraju Bezumownego lub umowy ze Spółką.
    Zapłata Podatku Zagranicznego jest warunkiem koniecznym i bezpośrednim następstwem
    uzyskiwania przychodów z Krajów Bezumownych. Jest to wydatek poniesiony w celu
    osiągnięcia przychodu. Spółka nie ma możliwości jego uniknięcia, co potwierdzają zapisy
    umów z kontrahentami oraz regulacje prawne Krajów Bezumownych.
    Zdaniem Spółki Podatek Zagraniczny nie jest kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 pkt 15
    Ustawy o CIT. W artykule tym wskazano bowiem, że nie uważa się za koszt podatku
    dochodowego. Ustawodawca wprost więc odnosi się wyłącznie do podatku, który reguluje
    Ustawa o CIT, czyli polskiego podatku dochodowego. W ocenie Spółki, gdyby racjonalny
    ustawodawca chciał ograniczyć możliwość uznawania za koszt uzyskania przychodu także
    podatku zapłaconego za granicą to wprost wskazałby to w przepisie, używając
    sformułowania „podatku dochodowego lub innego, odpowiadającego mu podatku,
    uiszczonego za granicą” .
    Należy zwrócić uwagę na to, że ustawodawca w Ustawie o CIT wyraźnie rozgranicza
    pojęcia „podatku dochodowego” i innego podatku, który ta ustawa reguluje - np. podatku,
    o którym mowa w art. 26b lub 24q (por. art. 17 ust. 5 lub art. 16 ust. 1 pkt 74).
    Co więcej, art. 7 ust. 1 Ustaw o CIT mówi, że „Przedmiotem opodatkowania podatkiem
    dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych
    oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa
    w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód”.
    Natomiast Ustawa o CIT nie reguluje i nie odnosi się do tego co jest przedmiotem
    opodatkowania za granicą.
    Ponadto poniesiony koszt (Podatek Zagraniczny) będzie właściwe udokumentowany
    poprzez dokumenty opisane w stanie faktycznym/opisie zdarzenia przyszłego.
    Tym samym w przypadku, gdy Podatek Zagraniczny nie podlega odliczeniu od polskiego
    podatku (jak w sytuacji Wnioskodawcy), traktowany jest on jako definitywny wydatek
    (ciężar ekonomiczny) związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Brak możliwości
    odliczenia go od podatku powoduje, że powinien on w całości pomniejszać podstawę
    opodatkowania, jako koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT.
    W konsekwencji, cała kwota Podatku Zagranicznego zapłaconego w (...) Krajach
    Bezumownych będzie stanowić dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów.
    Ad pytania 3 (Wystarczalność dokumentacji dla celów kosztowych).
    Zdaniem Wnioskodawcy, opisana w stanie faktycznym dokumentacja jest wystarczająca
    do udokumentowania poniesionego kosztu.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT, warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania
    przychodu jest m.in. jego faktyczne poniesienie i odpowiednie udokumentowanie. Ustawa
    o CIT nie definiuje zamkniętego katalogu dowodów. Opisane dokumenty, takie jak
    oficjalne dowody potrąceń czy deklaracje podatkowe płatnika, w sposób wiarygodny
    potwierdzają, że Wnioskodawca poniósł ekonomiczny ciężar Podatku Zagranicznego.
    Pozwalają one zidentyfikować kwotę, tytuł i fakt poniesienia wydatku, co jest
    wystarczające do uznania go za koszt podatkowy, pod warunkiem spełnienia pozostałych
    przesłanek.

    Ponadto dodatkowym, wspierającym, dowodem mogą być zapisy umów z Kontrahentami
    wskazujące na prawo poboru Podatku Zagranicznego i odpowiednio pomniejszone kwoty
    należności przekazanych Spółce.
    Niezależnie od tego, że Spółka ma opisane dokumenty to zwraca uwagę, że zgodnie z
    wyrokiem NSA z 14 sierpnia 2024 r., sygn. II FSK 110/24:
    Skoro ustawodawca pozwala na odliczenia wyłącznie wówczas, gdy organ podatkowy
    może uzyskać informacje podatkowe od organu obcego państwa, to nakładanie na
    podatnika obowiązku dostarczenia dodatkowych dokumentów, potwierdzających nie tylko
    pobranie przez płatnika podatku w obcym państwie, ale także dopełnienia przez płatnika
    obowiązku przekazania podatku, nie jest uzasadnione.
    Ad pytania 4 (Dzień poniesienia kosztu i kurs waluty).
    Zdaniem Wnioskodawcy, dniem poniesienia kosztu z tytułu Podatku Zagranicznego jest
    dzień wpływu należności netto na jego rachunek.
    Podatek Zagraniczny jest kosztem pośrednio związanym z przychodami. Zgodnie z art. 15
    ust. 4e Ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uważa się dzień, na który ujęto koszt w
    księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo
    dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury
    (rachunku).
    Pobranie podatku przez Kontrahenta jest operacją gospodarczą, która jest definitywnie
    potwierdzona w momencie otrzymania przez Wnioskodawcę Kwoty Netto. Ten dzień
    (wpływ środków na rachunek) jest najbardziej miarodajnym momentem, w którym Spółka
    może ująć w rozliczeniach podatkowych koszt z tytułu zapłaconego podatku.
    Dzień otrzymania Kwoty Netto jest tym dniem, w którym potrącenie/pobranie Podatku
    Zagranicznego jest dla Spółki widoczne i mierzalne. Jest dniem poniesienia kosztu - bo w
    tym dniu otrzymała Kwotę Netto pomniejszoną o Podatek Zagraniczny. W tym dniu więc
    poniosła jego realny, ekonomiczny ciężar.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT, koszty poniesione w walutach obcych przelicza się
    na złote według kursu średniego NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
    poniesienia kosztu. W związku z tym, do przeliczenia kwoty Podatku Zagranicznego należy
    przyjąć kurs średni NBP z dnia roboczego poprzedzającego dzień wpływu należności netto
    na rachunek Wnioskodawcy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278, ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na
      miejsce ich osiągania.
    W myśl art. 20 ust. 1 ustawy o CIT:
      Jeżeli podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, osiągają również dochody
      (przychody) poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i dochody te podlegają w

      obcym państwie opodatkowaniu, a nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 17
      ust. 1 pkt 3, w rozliczeniu za rok podatkowy dochody (przychody) te łączy się z
      dochodami (przychodami) osiąganymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W
      tym wypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę
      równą podatkowi zapłaconemu w obcym państwie. Kwota odliczenia nie może
      jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia,
      która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w obcym państwie.
    Mechanizm uwzględniania podatku zapłaconego za granicą stanowi istotny element
    konstrukcyjny podatku dochodowego od osób prawnych w przypadku podatników
    osiągających dochody zarówno z działalności na terytorium Polski, jak i poza nim. Jednak
    zastosowanie odliczenia wynikającego z art. 20 ust. 1 ustawy o CIT, zostało obwarowane
    dodatkową przesłanką wynikającą z art. 22b tej ustawy.
    Stosownie do art. 22b ustawy o CIT:
      Zwolnienia i odliczenia wynikające z przepisów art. 20-22 stosuje się pod warunkiem
      istnienia podstawy prawnej wynikającej z umowy w sprawie unikania podwójnego
      opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest
      Rzeczpospolita Polska, do uzyskania przez organ podatkowy informacji podatkowych
      od organu podatkowego innego niż Rzeczpospolita Polska państwa, w którym
      podatnik ma swoją siedzibę lub w którym dochód został uzyskany.
    Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 1 dotyczą ustalenia, czy w przypadku
    uzyskiwania przez Spółkę przychodów od kontrahentów z krajów bezumownych, będą
    Państwo uprawnieni do odliczenia od polskiego podatku dochodowego kwoty podatku
    zagranicznego zapłaconego w tych krajach.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Spółka świadczy usługi na rzecz zagranicznych
    kontrahentów posiadających siedzibę lub miejsce zarządu w państwach, z którymi Polska
    nie zawarła dwustronnej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz które nie są
    stronami Konwencji o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych
    sporządzonej w Strasburgu 25 stycznia 1988 r., ani też nie są stronami innej ratyfikowanej
    umowy międzynarodowej uprawniającej polskie organy podatkowe do uzyskania
    informacji podatkowych od organu podatkowego tego kraju. Z tytułu świadczonych usług
    Spółka będzie otrzymywała wynagrodzenie, które może podlegać opodatkowaniu
    podatkiem zagranicznym w państwie źródła. Oznacza to, że kontrahenci mogą być
    zobowiązani do pobrania i zapłaty podatku zagranicznego z wynagrodzenia należnego
    Spółce. Po potrąceniu podatku zagranicznego, kontrahenci będą przelewać na konto
    bankowe Spółki pozostałą kwotę należności, wynikającą z faktury („Kwota Netto”).
    Mając na uwadze powyższe przepisy oraz przedstawiony opis sprawy, należy zgodzić się z
    Państwa stanowiskiem, że nie będą Państwo uprawnieni do odliczenia od polskiego
    podatku dochodowego kwoty podatku zagranicznego pobranego przez kontrahentów.
    Z literalnego brzmienia powołanego wyżej przepisu art. 22b ustawy o CIT wprost wynika,
    że zastosowanie odliczenia uzależnione jest od istnienia podstawy prawnej wynikającej z
    umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy
    międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, do uzyskania przez organ
    podatkowy informacji podatkowych od organu podatkowego innego niż Rzeczpospolita
    Polska państwa, w którym podatnik ma swoją siedzibę lub w którym dochód został
    uzyskany.
    W przypadku zastosowania przez polskiego podatnika zwolnienia bądź odliczenia
    wynikającego z art. 20-22 ustawy o CIT powyższy wymóg gwarantować ma możliwość
    faktycznej weryfikacji spełnienia przesłanek zastosowania tych przepisów. Zwolnienia czy
    odliczenia będą funkcjonować tylko wtedy, gdy istnieją podstawy prawne do wymiany
    informacji między polskimi organami podatkowymi a administracją kraju, w którym
    uzyskiwane są dochody przez Spółkę.

    Zatem art. 22b ustawy o CIT nie pozwala zastosować zwolnienia lub odliczeń, o których
    mowa w art. 20-22 tej ustawy, kiedy takie umowy nie obowiązują - z taką sytuacją mamy
    do czynienia w Państwa sprawie.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 2 dotyczą możliwości zaliczenia do kosztów
    uzyskania przychodów całości kwoty podatku zagranicznego zapłaconego przez Państwa
    w krajach bezumownych.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Powyższe oznacza, że zasadniczo wszystkie poniesione wydatki, a więc bezpośrednio i
    pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, po wyłączeniu wydatków wymienionych
    w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, stanowić mogą koszty uzyskania przychodu, o ile pozostają w
    związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami, w tym służą zachowaniu
    albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu,
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku pomiędzy poniesionym kosztem a powstaniem
    przychodu lub zabezpieczeniem źródła uzyskiwania przychodów. Kosztem uzyskania
    przychodów będą przy tym zarówno wydatki, których poniesienie bezpośrednio przekłada
    się na uzyskanie konkretnych przychodów, jak i te, których nie można w taki sposób
    przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące
    do ich osiągnięcia.
    Zatem, warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania
    przychodów, jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
    - wydatek został poniesiony przez podatnika,
    - jest definitywny, a więc bezzwrotny,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie jest kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Powyższe oznacza, że poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie
    wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, stanowić mogą koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowym z osiąganymi przychodami.
    Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania
    przychodów powinna brać pod uwagę:
    - przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz
    - potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie
      obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia
      przychodu.
    Jako kryterium wykładni art. 15 ust. 1 ustawy o CIT przyjąć należy cel poniesionego kosztu.
    Należy wskazać, że wiąże się ono z zamiarem działania podatnika zdeterminowanym na

    osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła, tym samym z
    istnieniem związku przyczynowego, który wyraża się we wpływie (bezpośrednim lub
    pośrednim) ponoszonego kosztu na powstanie lub zwiększenie osiąganego przychodu lub
    we wpływie na zachowanie (np. również w stanie polegającym na wyeliminowaniu, czy też
    ograniczeniu generowania strat pomniejszających przychód) albo zabezpieczenie jego
    źródła. W tym więc kontekście istotne jest, aby ocena zachowania podatnika,
    kwalifikującego określony koszt jako koszt podatkowy, dokonywana była również z
    perspektywy związku tego wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz wiedzy
    o związkach przyczynowych, tj. w tym zakresie, że dany wydatek (koszt) może obiektywnie
    przyczynić się do realizacji pożądanego celu - osiągnięcia przychodu lub zachowania albo
    zabezpieczenia jego źródła - co jednak oczywiście nie oznacza, że cel ten zostanie
    osiągnięty.
    Jednakże, w myśl art. 16 ust. 1 pkt 15 ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku dochodowego oraz wpłat z
      zysku określonych w odrębnych przepisach.
    Z treści przywoływanego art. 16 ust. 1 pkt 15 ustawy o CIT, wynika jednoznacznie, że nie
    uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku dochodowego oraz wpłat z zysku
    określonych w odrębnych przepisach.
    Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 października 2005 r., sygn. akt
    FSK 2418/04, treść przywołanego przepisu, należy rozumieć w ten sposób, że: „(...) inne
    podatki, jak np. podatek od nieruchomości, czy podatek od czynności cywilnoprawnych,
    mogą być uznane za takie koszty, o ile ich poniesienie ma na celu uzyskanie przychodów.
    Nie dotyczy to jednak podatku dochodowego, którego ustawodawca nie uznaje za koszt
    uzyskania przychodu”.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje pojęcia „podatku” dla
    potrzeb tego aktu prawnego, jednakże ustawodawca używając określenia „podatek” - w
    myśl regulacji zawartej w art. 16 ust. 1 pkt 15 ustawy o CIT - nie zawęża go do podatku
    dochodowego płaconego na rzecz polskiego fiskusa. Ustawodawca (używający co do
    zasady tych samych terminów w tym samym znaczeniu) w art. 20 ust. 1 ustawy o CIT
    używa określenia „podatek” również w odniesieniu do należności publicznoprawnych
    płaconych na rzecz obcego państwa.
    Tym samym, w świetle art. 16 ust. 1 pkt 15 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, podatek dochodowy nie jest kosztem uzyskania przychodu. Nie ma przy tym
    znaczenia, czy podatek ten zapłacono w kraju, czy za granicą.
    Powyższe znajduje odzwierciedlenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Warszawie z dnia 20 kwietnia 2022 r. III SA/Wa 1995/21. Sąd w wyroku, wskazał, że:
    „(...) normując kwestię unikania podwójnego opodatkowania ustawodawca ograniczył
    wysokość podatku podlegającego odliczeniu. Nie istnieje możliwość obniżania przychodu
    o tę część podatku płaconego w państwie źródła, która nie podlegała odliczeniu od
    podatku na podstawie art. 20 ust. 1 PDOPrU, poprzez zaliczenie jej do kosztów uzyskania
    przychodu (por. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2004 r., sygn. akt FSK 1240/04, LEX
    147775)”.
    Podsumowując należy stwierdzić, że zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o CIT
    podatek dochodowy (bez względu na to, czy jest odprowadzany od dochodu osiągniętego
    w Polsce, czy też poza jej granicami na zasadach „podatku u źródła”) nie może stanowić
    kosztu uzyskania przychodu.
    W Państwa sprawie zastosowanie znajdzie art. 16 ust. 1 pkt 15 ustawy o CIT, który wyłącza
    z kosztów uzyskania przychodów podatek dochodowy. Tym samym, opisany we wniosku
    podatek zagraniczny od wynagrodzenia Spółki nie może stanowić kosztów uzyskania
    przychodów w Polsce stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

    Państwa stanowisko, zgodnie z którym kwota podatku zagranicznego zapłaconego w
    krajach bezumownych może zostać w całości zaliczona przez Spółkę do kosztów uzyskania
    przychodów, należało uznać za nieprawidłowe.
    Z uwagi na uznanie Państwa stanowiska w zakresie pytania nr 2 za nieprawidłowe,
    odpowiedź na Państwa pytania nr 3 i 4 w zakresie dokumentacji poniesionych kosztów
    oraz momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów ww. podatków - stała się
    bezzasadna.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja dotyczy wyłącznie transakcji z podmiotami wymienionym we wniosku, dla
    których dane w zakresie realizacji wymiany informacji podatkowych z innymi państwami
    zostały przez Państwa wskazane w uzupełnieniu wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).

    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.