Zmiana interpretacji indywidualnej
Sygnatura: DD9/033/45/KZU/2011/PK-613
Organ: Minister Finansów
Data wydania: 2012-06-29
Teza: koszty uzyskania przychodów
Słowa kluczowe: budynek-rozbiórka budynku; koszt-koszty uzyskania przychodów; nieruchomości
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

Zmiana interpretacji indywidualnej

Na podstawie art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60, z późn. zm.) Minister Finansów, w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości interpretacji indywidualnej z dnia 09 listopada 2010 r. nr ILPB1/415-915/10-8/IM wydanej w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, zmienia z urzędu wyżej wymienioną interpretację stwierdzając, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 09 sierpnia 2010 r., uzupełnionym w dniu 27 września 2010 r. (data wpływu) oraz w dniu 02 i 04 listopada 2010r. (data wpływu) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów, **jest prawidłowe**.

Uzasadnienie

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działając na podstawie § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.), wydał w dniu 09 listopada 2010 r., w imieniu Ministra Finansów, interpretację indywidualną dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów. Interpretacja wydana została na wniosek z dnia 09 sierpnia 2010 r., uzupełniony 27 września 2010 r. (data wpływu) oraz w dniu 02 i 04 listopada 2010 r. (data wpływu).

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w formie spółki komandytowej dokonał zakupu nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym. Obecnie Wnioskodawca rozważa wprowadzenie zakupionego gruntu i budynku jako środków trwałych do prowadzonej przez spółkę komandytową ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych oraz rozpoczęcie wykorzystywania budynku, w części na potrzeby własne (siedziba spółki), a w pozostałej części na wynajem. Zważywszy na zły stan techniczny budynku, o ile wnioskodawcy uda się uzyskać dofinansowanie zewnętrzne, wnioskodawca dopuszcza w przyszłości podjęcie decyzji o dokonaniu rozbiórki obecnego budynku w celu pobudowania w jego miejsce nowego budynku z utrzymaniem dotychczasowego przeznaczenia.

Występując z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej Wnioskodawca wskazał przepisy art. 23 ust. 1 pkt 6) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, będące przedmiotem interpretacji indywidualnej.

W tak przedstawionym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca zadał pytanie, „Czy skutkiem realizacji opisanego powyżej zdarzenia przyszłego w postaci ewentualnej rozbiórki obecnego budynku należącego do spółki komandytowej w której uczestniczy wnioskodawca w celu pobudowania w jego miejsce nowego budynku będzie poniesienie przez wnioskodawcę kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych w postaci niezamortyzowanej wartości zlikwidowanego budynku?”

Zdaniem Wnioskodawcy, „(…) realizacja opisanego potencjalnego zdarzenia przyszłego skutkowałaby poniesieniem przez wnioskodawcę kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych, w postaci niezamortyzowanej wartości zlikwidowanego środka trwałego (rozebranego budynku), w momencie likwidacji tego środka trwałego. Jednocześnie Wnioskodawca podkreślił, że ewentualna likwidacja środka trwałego w postaci budynku nie nastąpi z powodu utraty jego przydatności gospodarczej na skutek zmiany rodzaju działalności prowadzonej przez wnioskodawcę, ale wskutek jego złego stanu techniczno-budowlanego. Wnioskodawca będzie kontynuował swą działalność w formie spółki komandytowej w niezmienionej postaci i zakresie. Tym samym ewentualna strata wynikła z likwidacji nie w pełni umorzonego budynku uznana będzie mogła zostać za koszt uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych i to bezpośrednio - w dniu likwidacji. Wyjątek określony w przepisie art. 23 ust. 1 pkt 6) ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych nie znajdzie więc w rozpatrywanej sprawie zastosowania, przy czym jego wykładnia musi być ścisła, tj. niedopuszczalna jest w żadnej sytuacji wykładnia rozszerzająca na inne, podobne stany faktyczne.”

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, wydając w imieniu Ministra Finansów, interpretację indywidualną z dnia 09 listopada 2010 r., Nr ILPB1/415-915/10-8/IM, uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe, stwierdzając, m.in. że: „(…) koszty związane z rozbiórką budynku nie mogą być zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów, lecz na podstawie art. 22g ust. 4 zwiększą wartość początkową nowego środka trwałego i będą podlegały zaliczeniu w koszty podatkowe poprzez odpisy amortyzacyjne naliczane od jego wartości początkowej. (…)”.

Po zapoznaniu się z aktami sprawy Minister Finansów zważył, co następuje.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

W przypadku środków trwałych, w myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Należy zauważyć, że stosownie do art. 22a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, maszyny, urządzenia i środki transportu, inne przedmioty o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Natomiast przepis art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera zamknięty katalog wydatków, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów podatkowych. Jednym z takich wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, są straty powstałe w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności (art. 23 ust. 1 pkt 6 ustawy).

Przepis art. 23 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy nie wyłącza zatem możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, stosownie do art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, strat powstałych w związku z likwidacją nie w pełni umorzonych środków trwałych, o ile środki te utraciły przydatność gospodarczą z innego powodu niż wskutek zmiany rodzaju działalności.

Pojęcie „likwidacja” nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Odwołując się do słownikowego pojęcia „likwidacja” w języku polskim wskazać należy, że oznacza ono _zniesienie, usunięcie czegoś, spowodowanie, że coś przestaje istnieć lub traci ważność_. Przyjmuje się, że „likwidacja” środka trwałego oznacza nie tyle fizyczne unicestwienie środka trwałego, ile jego usunięcie z ewidencji środków trwałych w związku z definitywną utratą jego przydatności gospodarczej, ocenianą przez pryzmat obiektywnych kryteriów ekonomicznych (np. na skutek wyeksploatowania, braku możliwości naprawy, zużycia technologicznego).

W konsekwencji należy przyjąć, że jeżeli likwidacja nie w pełni umorzonego środka trwałego, będzie wynikiem utraty jego przydatności gospodarczej z innych przyczyn niż zmiana rodzaju działalności to powstała strata będzie kosztem podatkowym.

Powyższe znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych np.: wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 lutego 2011r. sygn. akt III SA/Wa 1378/10; wyrok NSA z dnia 24 maja 2011r. sygn. akt II FSK 33/10; wyrok NSA z dnia 01 marca 2012r. sygn. akt II FSK 1684/10; wyrok NSA z dnia 14 marca 2012r. sygn. akt II FSK 1666/10.

Odnosząc się zatem do przedstawionego przez Wnioskodawcę zdarzenia przyszłego stwierdza się, że skoro likwidacja nie w pełni zamortyzowanego środka trwałego nie będzie mieć związku ze zmianą rodzaju działalności gospodarczej, tym samym strata (w wysokości nieumorzonej wartości środka trwałego) powstała w jej wyniku może być zaliczona bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Mając na uwadze powyższe stwierdza się, że stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

W konsekwencji należało, z urzędu, dokonać zmiany pisemnej interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, działającego w imieniu Ministra Finansów, gdyż jest nieprawidłowa.

Zmieniona interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zmienianej interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie Ministra Finansów – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu zmienionej interpretacji – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się (w dwóch egzemplarzach) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi Ministra Finansów na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli Minister Finansów nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Skargę wnosi się za pośrednictwem Ministra Finansów, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), na adres: ul. Świętokrzyska 12, 00-916 Warszawa.