Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4012.547.2019.2.WR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2020-03-31
Teza: Korzystania ze zwolnienia podmiotowego z tytułu świadczonych usług wymiany opon
Słowa kluczowe: zwolnienie-zwolnienie podmiotowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII-Rozdział 1

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 10 grudnia 2019 r. (data wpływu 18 grudnia 2019 r.), uzupełnionego pismem z 20 stycznia 2020 r. (data wpływu 24 stycznia 2020 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości korzystania ze zwolnienia podmiotowego z tytułu świadczonych usług – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 18 grudnia 2019 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości korzystania ze zwolnienia podmiotowego z tytułu świadczonych usług.

Powyższy Wniosek został uzupełniony pismem z 20 stycznia 2020 r. (data wpływu 24 stycznia 2020 r.), które stanowiło odpowiedź na wezwanie Organu z 10 stycznia 2020 r., znak: 0111-KDIB3-3.4012.547.2019.1.WR.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie konserwacji i naprawy pojazdów samochodowych z wyłączeniem motocykli (PKD 45.20.Z) w ramach, której Wnioskodawca wykonuje usługi polegające na wymianie, naprawie, wyważaniu kół w samochodach osobowych.

W zakres usługi wymiany opon wchodzi:

*   wymiana opon wraz z towarem tj. klient przyjeżdża bez opon, ale na jego życzenie Wnioskodawca dokonuje zakupu opon używanych, bądź po uzgodnieniu z klientem montuje opony wcześniej zakupione dla danego typu samochodu. Zakup opon następuje na firmę Wnioskodawcy, jest to koszt Wnioskodawcy. Na wartość usług składa się:
    *   wartość zakupionych opon,
    *   wartość usług demontażu starych opon,
    *   wartość usługi montażu nowych opon.Klient otrzymuje fakturę bez VAT, w której oznaczono usługę „sprzedaż i wymiana opon”.
*   wymiana opon bez zakupu opon (klient przywozi swoje opony, a Wnioskodawca jedynie je montuje i zakłada),
*   wyważanie kół,
*   naprawa uszkodzonych felg.

Firma nie odsprzedaje hurtowo oraz detalicznie części do pojazdów samochodowych, nie dokonuje dostaw hurtowych i detalicznych części samochodowych. Firma nie prowadzi sprzedaży hurtowej ani detalicznej opon w wyspecjalizowanych sklepach.

W uzupełnieniu Wnioskodawca wskazał co następuje.

Firma świadczy usługi w zakresie:

*   usługi wymiany opon wraz z towarem,
*   usługi wymiany opon bez zakupu opon,
*   usługi wyważania kół,
*   naprawa uszkodzonych felg, opon.

Firma nie odsprzedaje hurtowo ani detalicznie części do pojazdów samochodowych oraz opon w sklepach wyspecjalizowanych. Sprzedaż opon następuje w ramach usługi wymiany opon.

Na prośbę Organu o wskazanie kodu PKWiU Wnioskodawca wskazał, że świadczone usługi można zaklasyfikować do następujących kodów PKWiU:

*   PKWiU 45.20.11.0 - usługi standardowej konserwacji i naprawy samochodów osobowych i furgonetek, z wyłączeniem układów elektrycznych, opon i nadwozi.
*   PKWiU 45.20.13.0 - usługi naprawy opon samochodów i furgonetek, włączając regulację i wyważanie kół.

Wnioskodawca poinformował również, że na dzień dzisiejszy nie posiada potwierdzenia tych kwalifikacji przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy usługa polegająca na wymontowaniu opon letnich, zamontowaniu opon zimowych, które uprzednio kupił Wnioskodawca jest zwolniona z podatku VAT?
2.  Czy od 1.09.2019 r. została wyłączona ze zwolnienia na podstawie art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. f) i g)?

Stanowisko Wnioskodawcy:

Z dniem 1 września 2019 r. ustawa o podatku VAT poszerzyła krąg podatników, którzy nie mogą korzystać ze zwolnienia podatkowego VAT określonego w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. Nowelizacja ustawy dodała nowe podmioty, do których należą podatnicy dokonujący dostawy, m.in. hurtowych i detalicznych części do:

*   pojazdów samochodowych (PKWiU 45.3.)
*   motocykli (PKWiU 45.4.)

PKWiU 45.3 mówi o: sprzedaży hurtowej i detalicznej części detalicznej części i akcesoriów do pojazdów samochodowych z wyłączeniem motocykli.

Wnioskodawca nie prowadzi sprzedaży hurtowej.

Wnioskodawca wskazał również, że kod PKWiU 45.32 obejmuje sprzedaż detaliczną części i akcesoriów do pojazdów samochodowych z wyłączeniem motocykli, a kod PKWiU 45.32.11 obejmuje sprzedaż detaliczną opon prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach.

Wnioskodawca nie zajmuje się sprzedażą opon w wyspecjalizowanych sklepach. Wnioskodawca nie zajmuje się również hurtową oraz detaliczną sprzedażą części i akcesoriów do pojazdów. Wnioskodawca nie dokonuje dostaw hurtowych oraz detalicznych części do pojazdów samochodowych.

Wnioskodawca, w ramach działalności, wykonuje usługi polegające m.in. na wymianie opon wraz z zamontowaniem opon w celu kompleksowej usługi – wymiany opon. Kompleksowa usługa wykonana jest wtedy gdy klient zakupi opony w celu wymiany opon. W ramach usługi wymiany opon sprzedawane są klientowi opony. Zakup od hurtowni opon, bądź opon używanych, jak i dalsza sprzedaż tych opon dla klienta, jest składnikiem kompleksowego świadczenia, jakim jest w przypadku Wnioskodawcy dokonanie usługi – wymiany opon.

W działalności świadczenia usługi wymiany opon wraz ze sprzedażą opon, sprzedaż opon jest niezbędna w celu wykonania kompleksowej usługi. Głównym elementem kosztowym usługi wymiany opon jest wartość opon, tym niemniej usługa polega na wymianie opon, a zakup opon jest elementem składowym.

Zdaniem Wnioskodawcy opisana działalność usługowa polega nadal zwolnieniu na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, ponieważ w zakres działalności nie wchodzi sprzedaż części do pojazdów, jak również sprzedaż w sklepach wyspecjalizowanych z oponami. Wnioskodawca świadczy usługi, a sprzedaż opon dokonuje jedynie w ramach świadczonych usług wymiany opon. W opinii Wnioskodawcy sprzedaż (zakup przez klienta) sprzedaż (zakup przez klienta), w ramach wymiany opon, winna być dla celów VAT traktowana, jako składnik jednego kompleksowego świadczenia, jakim jest dokonanie usługi wymiany opon. Zdaniem Wnioskodawcy nadal korzysta on ze zwolnienia na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. Wnioskodawca uważa, że świadczy usługi sklasyfikowane statystycznie, jako PKWiU 45.20.1 „Usługi wymiany i naprawy samochodów osobowych z wyłączeniem furgonetek”.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Na wstępie należy zauważyć, że niniejsze interpretacja dotyczy stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Dla udzielenia odpowiedzi w zakresie będącym przedmiotem wniosku istotne jest prawidłowe zakwalifikowanie towarów i usług będących przedmiotem wniosku według symbolu PKWiU z 2008 r. Tym samym, wydając przedmiotową interpretację Organ oparł się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy, zgodnie, z którym (na wezwanie Organu o podanie symbolu PKWiU usług/dostaw będących przedmiotem wniosku) Wnioskodawca, wskazał, że świadczone usługi można zaklasyfikować do kodu PKWiU 45.20.11.0 i 45.20.13.0.

Tut. Organ informuje, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U., poz. 1676 z późn. zm.), do dnia 31 marca 2020 r. dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług obowiązuje klasyfikacja wprowadzona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. nr 207 poz. 1293 z poźn. zm.).

Wskazać należy, że zgodnie z poz. 7.3 Zasad Metodycznych Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług zawartych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2008 r. nr 207 poz. 1293 z późn. zm.), zaliczanie danego produktu do odpowiedniego grupowania jest obowiązkiem producenta (względnie usługodawcy). Wynika to z faktu, że właśnie producent (usługodawca) posiada wszystkie informacje niezbędne do właściwego zaliczenia produktu do odpowiedniego grupowania PKWiU, tj. informacje dotyczące rodzaju użytego surowca, technologii wytwarzania, konstrukcji i przeznaczenia wyrobu lub charakteru usługi. Należy jednak podkreślić, że dokonana przez producenta (usługodawcę) klasyfikacja nie może naruszać zasad budowy i logiki struktury PKWiU. Procedury udzielania informacji w sprawie standardów klasyfikacyjnych (w tym Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług) określa Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz. Głównego Urzędu Statystycznego z 2005 r, nr 1 poz. 11).

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 106), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług).

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, (\`(...)\`). – art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

W myśl art. 2 pkt 6 ww. ustawy o VAT, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności (art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług).

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług).

Stosownie do art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.

Podatnicy, o których mowa w ust. 1 i 9, mogą zrezygnować ze zwolnienia określonego w ust. 1 i 9 pod warunkiem pisemnego zawiadomienia o tym zamiarze naczelnika urzędu skarbowego przed początkiem miesiąca, w którym rezygnują ze zwolnienia, a w przypadku podatników rozpoczynających w trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, którzy chcą zrezygnować ze zwolnienia od pierwszej wykonanej czynności - przed dniem wykonania tej czynności (art. 113 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług).

Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę (art. 113 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług).

Podatnik, który utracił prawo do zwolnienia sprzedaży od podatku lub zrezygnował z tego zwolnienia, może, nie wcześniej niż po upływie roku, licząc od końca roku, w którym utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował z tego zwolnienia, ponownie skorzystać ze zwolnienia określonego w ust. 1 (art. 113 ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług).

W myśl art. 113 ust. 13 ustawy zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:

1.  dokonujących dostaw:
    1.  towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
    2.  towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
    
    *   energii elektrycznej (PKWiU 35.11.10.0),
    *   wyrobów tytoniowych,
    *   samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków trwałych podlegających amortyzacji,
    
    4.  budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 lit. a i b,
    5.  terenów budowlanych,
    6.  nowych środków transportu,
    7.  następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie:
    
    *   preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
    *   komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
    *   urządzeń elektrycznych i nieelektrycznego sprzętu gospodarstwa domowego (PKWiU 27),
    *   maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
    
    9.  hurtowych i detalicznych części do:
        *   pojazdów samochodowych (PKWiU 45.3),
        *   motocykli (PKWiU 45.4);
2.  świadczących usługi:
    1.  prawnicze,
    2.  w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
    3.  jubilerskie,
    4.  ściągania długów, w tym factoringu;
3.  nieposiadających siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju.

Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że podatnik może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie i według zasad określonych przepisami art. 113 ust. 1-12 ustawy pod warunkiem, że nie wykonuje czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca wykonuje działalność gospodarczą w zakresie konserwacji i naprawy pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli, sklasyfikowaną do kodu PKD 45.20.Z. w ramach, której wykonuje usługi polegające na wymianie, naprawie, wyważaniu kół w samochodach osobowych. Wnioskodawca podaje, że świadczy usługi:

*   wymiany opon wraz z zakupem nowych, bądź używanych opon na rzecz klienta,
*   wymiany opon nie połączonej z zakupem opon,
*   wyważania kół,
*   naprawy uszkodzonych felg i opon.

Wnioskodawca wskazał, że nie odsprzedaje hurtowo ani detalicznie części do pojazdów samochodowych oraz opon w sklepach wyspecjalizowanych. Wnioskodawca podał, że w zakres usługi wymiany opon wraz z towarem wchodzi: klient przyjeżdża bez opon, ale na jego życzenie Wnioskodawca dokonuje zakupu opon używanych, bądź po uzgodnieniu z klientem montuje opony wcześniej zakupione dla danego typu samochodu. Zakup opon następuje na firmę Wnioskodawcy, jest to koszt Wnioskodawcy. Na wartość usług składa się wartość zakupionych opon, wartość usług demontażu starych opon, wartość usługi montażu nowych opon. Sprzedaż opon następuje w ramach usługi wymiany opon. Jednoczenie Wnioskodawca wskazał, że świadczone przez niego usługi można zaklasyfikować do następujących kodów PKWiU:

*   PKWiU 45.20.11.0 – usługi standardowej konserwacji i naprawy samochodów osobowych i furgonetek, z wyłączeniem układów elektrycznych, opon i nadwozi,
*   PKWiU 45.20.13.0 – usługi naprawy opon samochodów osobowych i furgonetek, włączając regulację i wyważanie kół.

Na tle tak przedstawionego opisu sprawy, oraz treści zadanych pytań, wątpliwości Wnioskodawcy sprowadzają się do ustalenia, czy Wnioskodawca po nowelizacji art. 113 ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług, które weszła w życie z dniem 1 września 2019 r., świadcząc wyżej wymienione usługi wymiany opon wraz z towarem może nadal korzystać ze zwolnienia określonego w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Opis sprawy wskazuje, że w przypadku opisanych w stanie faktycznych usług wymiany opon z towarem, kiedy klient przyjeżdża do Wnioskodawcy, nie zachodzą okoliczności o których mowa w art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. f ustawy.

Odnosząc się do wątpliwości Wnioskodawcy to wskazać również należy, że stosownie do wyżej cytowanego przepisu art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. g tiret 1 ustawy o podatku od towarów i usług ustawodawca precyzyjnie określił, rodzaj czynności jaki wyklucza korzystanie ze zwolnienia podmiotowego. Z wyżej wymienionego przepisu wynika, bowiem że ze zwolnienia podmiotowego nie mogą korzystać podatnicy dokonujący m.in. dostaw hurtowych i detalicznych części do pojazdów samochodowych (PKWiU 45.3.).

Analiza przedstawionego we wniosku stanu faktycznego oraz cytowanych przepisów prawa podatkowego prowadzi do stwierdzenia, że w sytuacji gdy Wnioskodawca będzie wykonywał w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wyłącznie czynności w zakresie opisanym we wniosku oraz nie będzie wykonywał czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy, które ze zwolnienia korzystać nie mogą, a wartość sprzedaży nie przekroczyła w 2019 r. 200 000 zł, oraz wartość sprzedaży w 2020 r. nie przekroczy kwoty 200 000 zł, to Wnioskodawca będzie miał prawo do korzystania ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy.

W konsekwencji, Wnioskodawca prowadząc działalność gospodarczą w zakresie konserwacji i naprawy pojazdów samochodowych z wyłączeniem motocykli w ramach, której Wnioskodawca wykonuje opisaną w stanie faktycznym usługę wymiany opon wraz z towarem – będzie mógł kontynuować po 1 września 2019 r. możliwość korzystania ze zwolnienia podmiotowego od podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy do momentu gdy wartość sprzedaży przekroczy kwotę, o której mowa w tym przepisie. Zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy, w zakresie obu zadanych we wniosku pytań, jest prawidłowe.

Jednocześnie należy zauważyć, że jeżeli przedmiotem sprzedaży jest wyłącznie usługa to wyłącznie ta usługa powinna być wskazana na fakturze jako przedmiot sprzedaży, natomiast ewentualne materiały (tj. wartość poszczególnych składowych danej usługi) może być umieszczona poza elementami obowiązkowymi faktury, jako elementy dodatkowe np. w części informacyjnej faktury lub w osobnym dokumencie np. w kosztorysie. Faktura jest dokumentem sformalizowanym mającym odzwierciedlać faktyczne zaistniałe zdarzenie gospodarcze i faktura nie może wprowadzać w błąd. Tym samym na fakturze dokumentującej świadczenie usług nie powinny figurować jako przedmiot sprzedaży towary zużyte przy jej świadczeniu, jeśli nie były one przedmiotem odrębnej sprzedaży. Elementy formalne wymagane przez art. 106e ust. 1 ustawy o p.t.u. mają znaczenie dowodowe.

Tut. Organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem, w szczególności zagadnienie kompleksowego świadczenia usług nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku.

Ponadto niniejsza interpretacja nie stanowi oceny, czy Wnioskodawca prowadzi czy nie prowadzi handlu hurtowego czy detalicznego części do pojazdów samochodowych (PKWiU 45.3) oraz motocykli (PKWiU 45.4) lecz zawiera ocenę wskazanego we wniosku stanu faktycznego, tj. została wydana w oparciu o przedstawiony opis sprawy, oraz zadane pytanie z którego wynika, że przedmiotem sprzedaży jest usługa wymiany opon, a nie sprzedaż ww. części. W przypadku bowiem gdyby jednak przedmiotem sprzedaży faktycznie były ww. części, niniejsza interpretacja traci swoją aktualność.

Jednocześnie Organ zaznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę oraz stanu prawnego obowiązującego dniu zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 1325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.