Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-135/10-4/MR
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2010-04-15
Teza: Kiedy należy wystawić fakturę VAT dla Spółki na udokumentowanie wniesienia aportem do Spółki wkładu niepieniężnego w postaci kanalizacji sanitarnej?
Słowa kluczowe: aport; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; zwolnienie-zwolnienie podatkowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Gminy, przedstawione we wniosku z dnia 22 stycznia 2010 r. (data wpływu 28 stycznia 2010 r.) uzupełnionym pismem z dnia 7 kwietnia 2010 r. (data wpływy 12 kwietnia 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie momentu udokumentowania czynności wniesienia aportem do Spółki z o.o. wkładu w postaci kanalizacji sanitarnej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 28 stycznia 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie momentu udokumentowania czynności wniesienia aportem do Spółki z o.o. wkładu w postaci kanalizacji sanitarnej. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 7 kwietnia 2010 r. (data wpływu 12 kwietnia 2010 r.) o własne stanowisko.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Gmina jest podatnikiem podatku od towarów i usług od grudnia 2000 r. w zakresie m.in.: dzierżawy majątku własnego, najmu, sprzedaży nieruchomości. W 2009 r. zrealizowała zadanie inwestycyjne pn. „Budowa kanalizacji sanitarnej dla wsi”. Po zakończeniu robót dokonano odbioru i przyjęto na stan mienia komunalnego Gminy. Wybudowana kanalizacja sanitarna składająca się z przepompowni ścieków, rurociągu tłocznego oraz kanału grawitacyjnego zostanie przekazana aportem do Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji. W zamian za wnoszony wkład niepieniężny Gmina obejmie udziały.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Kiedy należy wystawić fakturę VAT dla Spółki na udokumentowanie wniesienia aportem do Spółki wkładu niepieniężnego w postaci kanalizacji sanitarnej?

Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z tym, iż Gmina wniesie wkład niepieniężny w postaci kanalizacji sanitarnej do Spółki z o.o. na podwyższenie jej kapitału zakładowego, w zamian za objęcie udziałów, wobec powyższego, obowiązek podatkowy z tego tytułu, powstanie w sposób określony w art. 19 ust. 11 ustawy o VAT, tj. w dacie zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Zapłatą za aport są udziały i objęcie ich przez Gminę na podstawie aktu notarialnego co jest równoznaczne, zdaniem Wnioskodawcy, z otrzymaniem zapłaty za wnoszony wkład niepieniężny.

W ocenie Gminy, fakturę VAT dla Spółki należy wystawić w dniu podpisania aktu notarialnego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Jednostki samorządu terytorialnego takie jak gminy, powiaty czy województwa, są innymi niż organy władzy publicznej uczestnikami sektora finansów publicznych, zatem nie korzystają z wyłączenia z opodatkowania, o którym mowa w art. 15 ust. 6 ustawy, lecz są objęte zwolnieniem wskazanym w § 12 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 224, poz. 1799). Zgodnie z tym przepisem, zwalnia się od podatku czynności związane z wykonywaniem zadań publicznych nałożonych odrębnymi przepisami, wykonywane w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność przez jednostki samorządu terytorialnego, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Z opisu sprawy wynika, iż Gmina jest podatnikiem podatku od towarów i usług od grudnia 2000 r. w zakresie m.in.: dzierżawy majątku własnego, najmu, sprzedaży nieruchomości. W 2009 r. Wnioskodawca zrealizował zadanie inwestycyjne pn. „Budowa kanalizacji sanitarnej dla wsi”. Po zakończeniu robót dokonano odbioru i przyjęto na stan mienia komunalnego Gminy. Wybudowana kanalizacja sanitarna składająca się z przepompowni ścieków, rurociągu tłocznego oraz kanału grawitacyjnego zostanie przekazana aportem do Sp. z o.o. W zamian za wnoszony wkład niepieniężny Gmina obejmie udziały.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W definicji dostawy towarów sformułowanej na potrzeby ustawy o podatku od towarów i usług niewątpliwie mieści się wniesienie wkładu niepieniężnego w postaci towarów do innego podmiotu (spółki), bowiem w takim przypadku dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Wkład rzeczowy wniesiony do spółki staje się od tego momentu majątkiem spółki. Następuje przeniesienie na spółkę praw do rozporządzania przedmiotem wkładu.

Ponadto, wniesienie wkładu niepieniężnego spełnia przedmiot odpłatności, istnieje bowiem bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów (wniesieniem wkładu) a otrzymanym z tego tytułu wynagrodzeniem, które przybiera postać udziału w spółce, tj. wszystkich praw wynikających z uczestnictwa w tej spółce (w tym prawo do udziału w zysku spółki). Wynagrodzenie to ma charakter wzajemny i ekwiwalentny, co oznacza, że z tytułu wniesienia wkładu, dla wnoszącego wynika bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść.

W sytuacji, gdy przedmiotem aportu są towary w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy, a więc rzeczy ruchome, wszelkie postacie energii, budowle lub ich części, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty, oraz gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z odpłatną dostawą w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W tym miejscu należy wskazać, iż zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), przez „obiekt budowlany” należy rozumieć:

1.  budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi,
2.  budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami,
3.  obiekt małej architektury.

Natomiast, przez „budowlę” należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową (art. 3 pkt 3 cyt. ustawy).

Polska Klasyfikacja Obiektów Budowlanych, będąca załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.), stanowiąca usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych grupuje „Obiekty budowlane” w dwóch sekcjach „Budynki” i „Obiekty inżynierii lądowej i wodnej”. PKOB nie klasyfikuje obiektów małej architektury. Za obiekty inżynierii lądowej i wodnej według PKOB uważane są wszystkie obiekty budowlane nie klasyfikowane jako budynki, tj.: drogi kołowe, drogi kolejowe, mosty, autostrady, drogi lotniskowe, zapory wodne itp. Sekcja „Obiekty inżynierii lądowej i wodnej”, obejmuje m.in. rurociągi sieci kanalizacyjnej rozdzielczej i kolektory (PKOB 2223), rurociągi sieci rozdzielczej wody (PKOB 2222).

Powyższe wskazuje, iż zarówno „obiekty inżynierii lądowej i wodnej”, o których mowa w PKOB oraz „budowle” wymienione w ustawie Prawo budowlane spełniają definicje obiektów budowlanych niebędących budynkami. Tym samym sieci kanalizacyjne i wodociągowe, niebędące budynkami, należy uznać za budowle.

W przedmiotowej kwestii należy rozpatrzyć moment powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług dla nieruchomości zabudowanej budowlą. Ustawa o podatku od towarów i usług nie wprowadza żadnych szczególnych regulacji momentu powstania obowiązku podatkowego oraz sposobu dokumentowania transakcji wnoszenia aportu.

Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 19 ust. 1 ustawy, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1.

Jeżeli dostawa towaru lub wykonanie usługi powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7. dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi (art. 19 ust. 4 ustawy).

W myśl art. 19 ust. 10 ustawy, w przypadku dostawy towaru będącego lokalem lub budynkiem obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30. dnia, licząc od dnia wydania, z zastrzeżeniem ust. 13 pkt 10 i 11 ustawy.

Ponadto, przepis art. 19 ust. 11 ustawy stanowi, że jeżeli przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi otrzymano część należności, w szczególności: przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w tej części.

Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy, podatnicy są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 106 ust. 8 ustawy, Minister Finansów wydał rozporządzenie z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337 ze zm.), zwane dalej rozporządzeniem.

Na podstawie § 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia, w przypadkach określonych w art. 19 ust. 10, ust. 13 pkt 1-5 i 7-11, ust. 16a, 16b oraz ust. 19a ustawy, fakturę wystawia się nie później niż z chwilą powstania obowiązku podatkowego ale nie wcześniej niż 30. dnia przed powstaniem obowiązku podatkowego.

Z sytuacji przedstawionej we wniosku wynika, że Gmina wniesie wkład niepieniężny w postaci kanalizacji sanitarnej do Spółki z o.o. na podwyższenie jej kapitału zakładowego, w zamian za objęcie udziałów. Zapłatą za aport są udziały i objęcie ich przez Gminę na podstawie aktu notarialnego, co zdaniem Wnioskodawcy, jest równoznaczne z otrzymaniem zapłaty za wnoszony wkład niepieniężny.

Stosownie do przepisu art. 535 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), na umowę sprzedaży składają się następujące czynności: zobowiązanie sprzedawcy do przeniesienia na kupującego własności rzeczy będącej przedmiotem umowy, zobowiązanie sprzedawcy do wydania tej rzeczy kupującemu, zobowiązanie kupującego do odbioru rzeczy, zobowiązanie kupującego do zapłaty sprzedawcy ceny.

Zgodnie z art. 158 ustawy Kodeks cywilny, umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości powinna być zawarta w formie aktu notarialnego. To samo dotyczy umowy przenoszącej własność, która zostaje zawarta w celu wykonania istniejącego uprzednio zobowiązania do przeniesienia własności nieruchomości; zobowiązanie powinno być w akcie wymienione. Z cytowanego przepisu wynika wyraźnie, że forma aktu notarialnego wymagana jest zarówno dla umowy zobowiązującej do przeniesienia własności nieruchomości, jak i umowy rozporządzającej – wywołującej skutek rzeczowy w postaci przejścia własności nieruchomości na nabywcę. Obie te czynności prawne, dokonane bez zachowania wymaganej formy, są w zasadzie nieważne (art. 73 § 2 Kodeksu cywilnego).

Strony mogą według własnego uznania określić termin wydania i odbioru rzeczy oraz termin i sposób zapłaty ceny bezpośrednio w treści aktu notarialnego. Jedynie moment przeniesienia własności tożsamy jest z momentem zawarcia umowy sprzedaży, za sprawą przepisów art. 157 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego. Własność nieruchomości nie może być przeniesiona pod warunkiem ani z zastrzeżeniem terminu. Jeżeli umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości została zawarta pod warunkiem lub z zastrzeżeniem terminu, do przeniesienia własności potrzebne jest dodatkowe porozumienie stron obejmujące ich bezwarunkową zgodę na niezwłoczne przejście własności. Z powyższego przepisu wynika, że przeniesienie własności nieruchomości może nastąpić jedynie bezwarunkowo i niezwłocznie.

Natomiast, w myśl, art. 16 ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.), rozporządzenie udziałem albo akcją dokonane przed wpisem spółki kapitałowej do rejestru albo przed zarejestrowaniem podwyższenia kapitału zakładowego jest nieważne.

Zawarty w ww. art. 16 Kodeksu spółek handlowych, zakaz rozporządzenia udziałem lub akcją przed wpisem spółki kapitałowej do rejestru albo przed zarejestrowaniem podwyższenia kapitału zakładowego jest wyraźny i całkowicie jednoznaczny. Przepis wyklucza możliwość rozporządzenia tytułem uczestnictwa w spółce kapitałowej przed jej zarejestrowaniem lub zarejestrowaniem podwyższenia kapitału zakładowego oraz podkreśla konstytutywność wpisu.

W myśl art. 441 § 1 i § 4 Kodeksu spółek handlowych, podwyższenie kapitału zakładowego zarząd zgłasza do sądu. Podwyższenie kapitału zakładowego następuje z chwilą wpisania do rejestru.

Z cyt. wyżej przepisów wynika, iż podwyższenie kapitału zakładowego wiąże się ze sformalizowanym trybem zmiany statutu spółki. Jego celem jest zmiana struktury kapitałowej w spółce przez określenie kapitału zakładowego na wyższym niż dotychczasowym poziomie. Na pokrycie podwyższenia kapitału zakładowego powinny być wniesione wkłady pieniężne lub niepieniężne. Proces podwyższenia kapitału zakładowego obejmuje więc stronę formalną, jaką są czynności związane z podwyższeniem, w tym czynność prawna zmiany statutu spółki, jeżeli dochodzi do takiej zmiany, oraz czynność faktyczna w postaci wniesienia wkładów do spółki na podwyższenie kapitału zakładowego.

Podwyższenie kapitału zakładowego następuje z chwilą wpisania do rejestru. Wcześniej zatem nie występuje podwyższony kapitał zakładowy spółki, można wtedy mówić o roszczeniu spółki w stosunku do akcjonariuszy do objęcia akcji tak pieniężnych jak i aportowych i do wniesienia wkładów na te akcje. W przypadku, gdy aport będzie wnoszony do już istniejącej spółki to dniem zapłaty będzie dzień podjęcia uchwały o zwiększeniu kapitału zakładowego, jeśli podjęcie uchwały o zwiększeniu kapitału zakładowego jest równoznaczne z objęciem udziałów.

Mając na uwadze cyt. wyżej przepisy, w tym w szczególności przepisy art. 441 § 4 i art. 16 Kodeksu spółek handlowych, stwierdzić należy, iż nabycie przez Gminę udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym Spółki odbędzie się po zarejestrowaniu podwyższenia, po spełnieniu warunków z tym wymaganych. Za moment otrzymania zapłaty (płatności) za wykonaną usługę – wniesienia aportem wkładu niepieniężnego w postaci kanalizacji sanitarnej do Spółki z o.o. na podwyższenie jej kapitału zakładowego, w zamian za objęcie udziałów, uznać zatem należy datę rejestracji podwyższenia kapitału zakładowego Spółki w Krajowym Rejestrze Sądowym. W dacie tej nastąpi bowiem efektywne przyznanie udziału kapitałowego w Spółce z o.o. będącego wynagrodzeniem za wniesiony aport. W tym bowiem momencie wnoszący aport (Gmina) otrzyma świadczenie ekwiwalentne (wynagrodzenie) w postaci praw udziałowych w podwyższonym kapitale zakładowym.

Mając powyższe na uwadze, w odniesieniu do analizowanej transakcji obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług powstanie w sposób określony w art. 19 ust. 10 ustawy, a ponieważ o otrzymaniu przez Gminę zapłaty w postaci udziałów można mówić w dniu zarejestrowania podwyższenia kapitału zakładowego i tym samym uzyskania przez Wnioskodawcę prawa do rozporządzania udziałami, obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług powstanie z chwilą otrzymania zapłaty, tj. w dacie rejestracji podwyższenia kapitału zakładowego Spółki w Krajowym Rejestrze Sądowym, nie później niż 30. dnia, licząc od dnia wydania towaru.

Ustalając zakres znaczenia pojęcia wydania na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, istotne nie jest przeniesienie prawa własności, lecz przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Zatem chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Użycie określenia „jak właściciel” oznacza, że moment powstania obowiązku podatkowego nie jest uzależniony od przeniesienia prawa własności rzeczy, ale uzyskania możliwości ekonomicznego dysponowania rzeczą przez nabywcę. Tym samym przy klasyfikacji zdarzenia gospodarczego należy przeanalizować, czy doszło do przekazania kontroli ekonomicznej nad towarem w taki sposób, że nabywca może nią rozporządzać jak właściciel.

Zatem wniesienie aportem wkładu niepieniężnego w postaci kanalizacji sanitarnej do Spółki z o.o. na podwyższenie jej kapitału zakładowego, w zamian za objęcie udziałów winno zostać udokumentowane fakturą VAT nie później niż z chwilą powstania obowiązku podatkowego, tj. nie później niż w dacie rejestracji podwyższenia kapitału zakładowego lub 30. dnia od dnia wydania towaru (jeśli wcześniej nie nastąpi rejestracja podwyższenia kapitału zakładowego) i nie wcześniej niż 30 dni przed powstaniem obowiązku podatkowego.

Oznacza to, iż Gmina może wystawić fakturę VAT, dokumentującą czynność wniesienia aportem kanalizacji sanitarnej w momencie wydania towaru, tj. w dniu zawarcia aktu notarialnego przenoszącego prawo do własności przedmiotowej budowli, o ile w tym momencie doszło również do przeniesienia ekonomicznego władania nad nieruchomością w taki sposób aby Spółka mogła nią dysponować jak właściciel.

Tutejszy Organ informuje ponadto, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy, które nie zostały objęte pytaniem – nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.