Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.379.2025.1.KM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-04
Teza: Dotyczy ustalenia, czy odsetki wypłacane na rzecz najemców,
które stanowią oprocentowanie kaucji powinny być wliczane
do limitu kosztów finansowania dłużnego zgodnie z art. 15c
ust. 12 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
dochodowym od osób prawnych.
Słowa kluczowe: finansowanie-finansowanie dłużne
kaucja
najem
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Koszty
finansowania dłużnego
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15c-ust. 12

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Podatnik”, „Spółka”) jest podatnikiem
    podatku dochodowego od osób prawnych oraz posiada nieograniczony obowiązek
    podatkowy na terytorium Polski.
    Przedmiotem działalności Podatnika jest (...).
    Spółka zawarła umowy najmu, z których wynika obowiązek wpłacania cyklicznych kaucji
    przez najemców. Zgodnie z zapisami umów, najemcy mają obowiązek wpłacania kaucji
    do 1-go dnia miesiąca kalendarzowego, z możliwością 5-dniowej zwłoki na podany przez
    Spółkę rachunek bankowy. Pierwsza płatność kaucji nastąpiła 1-go miesiąca
    kalendarzowego miesiąca następującego po przekazaniu przedmiotu najmu.
    Kaucje są oprocentowane zgodnie z ustalonymi warunkami rynkowymi. Zgodnie z
    umowami najmu odsetki stanowią część składową kaucji, która podlega zwrotowi
    najemcom po zakończeniu umów oraz realizacji wszelkich zobowiązań w tym zakresie.
    Kaucje stanowią zabezpieczenie dla wszelkich wierzytelności Podatnika wynikających z
    umowy najmu, w szczególności:
      — roszczeń dotyczących przywrócenia nieruchomości do pierwotnego stanu z chwilą
        zakończenia umowy najmu lub świadczeń pieniężnych,
      — roszczeń o zapłatę czynszu i/lub innych świadczeń pieniężnych wynikających z
        umowy najmu,
      — wszelkich wynikających z umowy najmu roszczeń odszkodowawczych.
    Jeżeli najemcy opóźnią się z płatnością w terminie 14 dni kalendarzowych, wówczas
    Spółka jest uprawniona do zaspokojenia zaległej należności z kaucji. W takim przypadku
    najemcy mają obowiązek dopłaty wykorzystanej kaucji w ciągu 7 dni kalendarzowych od
    otrzymania stosownego powiadomienia.
    Termin zwrotu niewykorzystanej kaucji wraz z odsetkami wynosi sześć miesięcy od
    zakończenia umowy najmu i zaspokojenia wszelkich wierzytelności wynikających z
    umowy najmu w formie przelewu na wskazane przez najemców rachunki bankowe.
    Spółka finansuje bieżącą działalność operacyjną z zaciągniętych pożyczek oraz zysków lat
    ubiegłych przeznaczonych na kapitały własne.
    Reasumując:
    1.  Podatnik w trakcie trwania umów najmu otrzymuje cykliczne płatności z tytułu
      zwrotnych kaucji stanowiących zabezpieczenie wykonania umów najmu przez
      najemców.
    2.  Kaucje podlegają oprocentowaniu według warunków rynkowych uzgodnionych
      przez strony umowy.
    3.  Jeżeli wszystkie zobowiązania wynikające z umów najmu zostaną wykonane przez
      najemców, wówczas Podatnik zwraca kaucje wraz z odsetkami na rzecz najemców.
      W przypadku częściowego niewykonania umów najmu przez najemców są
      dokonywane potrącenia z kaucji.

## Pytanie

Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego (winno być: zdarzenia przyszłego)
    odsetki wypłacane na rzecz najemców, które stanowią oprocentowanie kaucji powinny
    być wliczane do limitu kosztów finansowania dłużnego zgodnie z art. 15c ust. 12 ustawy z
    dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 15c ust. 12 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych przez koszty finansowania dłużnego rozumie się wszelkiego rodzaju
    koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od podmiotów
    niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych środków, w szczególności
    odsetki, w tym skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka trwałego lub
    wartości niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową raty
    leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty
    zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych,
    niezależnie na rzecz kogo zostały one poniesione.
    Oznacza to, że do kosztów finansowania dłużnego zalicza się wyłącznie koszty
    wymienione w art. 15c ust. 12 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych, tj. koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od
    podmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych środków tj.
    koszty związane z korzystaniem z kapitału obcego.
    Należy podkreślić, że w przedmiotowym stanie faktycznym (winno być: zdarzeniu
    przyszłym) Podatnik nie zawarł umowy pożyczki, kredytu, czy też umowy o podobnym
    charakterze.
    Podstawą wpłat kaucji przez najemców są zawierane umowy najmu, zaś kaucje stanowią
    zabezpieczenie dla wszelkich wierzytelności Podatnika wynikających z tych umów, w
    szczególności:
      — roszczeń dotyczących przywrócenia nieruchomości do pierwotnego stanu z chwilą
        zakończenia umowy najmu lub świadczeń pieniężnych,
      — roszczeń o zapłatę czynszu i/lub innych świadczeń pieniężnych wynikających z
        umowy najmu,
      — wszelkich wynikających z umowy najmu roszczeń odszkodowawczych.
    Kaucje nie mają zatem charakteru finansowania działalności operacyjnej przez kapitał
    obcy, tylko zabezpieczenie wykonania umowy przez najemców. Tym samym należy
    stwierdzić, że kaucja stanowi instrument zabezpieczający, a nie pożyczkę, kredyt czy też
    inną formą finansowania służącą pozyskaniu kapitału na prowadzenie operacyjnej
    działalności gospodarczej.
    Spółka finansuje bieżącą działalność operacyjną z zaciągniętych pożyczek oraz zysków lat
    ubiegłych przeznaczonych na kapitały własne, zaś kaucja stanowi wyłącznie
    zabezpieczenie wykonania umów najmu, które podlega zwrotowi wraz z
    oprocentowaniem, ale wyłącznie w przypadku, gdy najemca wypełni wszelkie
    zobowiązania wynikające z umów najmu. W przypadku niespełnienia tych zobowiązań
    Spółka ma prawo dokonać stosownych potrąceń, które nie są limitowane.
    W związku z powyższym Podatnik wnioskuje o potwierdzenie stanowiska, zgodnie z
    którym w świetle przedstawionego stanu faktycznego odsetki wypłacane na rzecz
    najemców, które stanowią oprocentowanie kaucji nie powinny być wliczane do limitu
    kosztów finansowania dłużnego zgodnie z art. 15c ust. 12 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r.
    o podatku dochodowym od osób prawnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe, jednakże z innych
    przyczyn niż wskazane we wniosku.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty
      poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
      ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
      poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Zgodnie z powyższym, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
      — został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
      — jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      — pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      — poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła
        przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
      — został właściwie udokumentowany,
      — nie może znajdować się w grupie wydatków o których mowa w art. 16 ust. 1 ustawy
        o CIT.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.
    Jak wynika natomiast z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, są obowiązani wyłączyć z kosztów
      uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka
      kosztów finansowania dłużnego przekracza wyższą ze wskazanych kwot:
      1) kwotę 3 000 000 zł albo
      2) kwotę obliczoną według następującego wzoru:
      w którym poszczególne symbole oznaczają:
      [(P – Po) – (K – Am – Kfd)] x 30%
      P - zsumowaną wartość przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, z których
      dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym,
      Po - przychody o charakterze odsetkowym,
      K - sumę kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszeń wynikających z
      niniejszego ustępu,
      Am - odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. 16a-16m, zaliczone w roku
      podatkowym do kosztów uzyskania przychodów,
      Kfd - zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów koszty
      finansowania dłużnego nieuwzględnione w wartości początkowej środków trwałych

      oraz wartości niematerialnych i prawnych, przed dokonaniem pomniejszeń
      wynikających z niniejszego ustępu.
    Zgodnie z art. 15c ust. 12 ww. ustawy:
      Przez koszty finansowania dłużnego rozumie się wszelkiego rodzaju koszty związane
      z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od podmiotów niepowiązanych, środków
      finansowych i z korzystaniem z tych środków, w szczególności odsetki, w tym
      skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka trwałego lub wartości
      niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową raty leasingowej,
      kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty zabezpieczenia
      zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych, niezależnie na
      rzecz kogo zostały one poniesione.
    W myśl art. 15c ust. 13 ustawy o CIT:
      Przez przychody o charakterze odsetkowym rozumie się przychody z tytułu odsetek,
      w tym odsetek skapitalizowanych, oraz inne przychody równoważne ekonomicznie
      odsetkom odpowiadające kosztom finansowania dłużnego.
    Przepisem art. 15c ust. 1 ustawy o CIT i dalszych dotyczących kosztów finansowania
    dłużnego objęte są zatem te wydatki podmiotu, które stanowić mogą, co do zasady, koszt
    podatkowy działalności prowadzonej przez przedsiębiorcę.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy w świetle przedstawionego zdarzenia
    przyszłego odsetki wypłacane na rzecz najemców, które stanowią oprocentowanie kaucji
    powinny być wliczane do limitu kosztów finansowania dłużnego zgodnie z art. 15c ust. 12
    ustawy o CIT.
    Twierdzicie Państwo przy tym, że powodem nie uznania wypłaconych odsetek za koszty
    finansowania dłużnego jest fakt, że nie zawarliście Państwo z najemcami umów pożyczek,
    kredytu, czy też umów o podobnym charakterze, o których mowa w art. 15c ust. 12
    ustawy o CIT.
    Odnosząc się do powyższego, wskazać należy, że szeroka formuła przepisu art. 15c ust. 12
    ustawy o CIT nakazuje objąć nim wszystkie koszty podatkowe związane z uzyskaniem
    finansowania od innych podmiotów oraz koszty związane z korzystaniem z tego
    finansowania. Ponadto nie jest istotne na rzecz kogo koszty te zostały poniesione.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika m.in., że przedmiotem działalności
    Spółki jest (...). Spółka zawarła umowy najmu, z których wynika obowiązek wpłacania
    cyklicznych kaucji przez najemców. Zgodnie z zapisami umów, najemcy mają obowiązek
    wpłacania kaucji do 1-go dnia miesiąca kalendarzowego, z możliwością 5-dniowej zwłoki
    na podany przez Spółkę rachunek bankowy. Pierwsza płatność kaucji nastąpiła 1-go
    miesiąca kalendarzowego miesiąca następującego po przekazaniu przedmiotu najmu.
    Kaucje są oprocentowane zgodnie z ustalonymi warunkami rynkowymi. Zgodnie z
    umowami najmu odsetki stanowią część składową kaucji, która podlega zwrotowi
    najemcom po zakończeniu umów oraz realizacji wszelkich zobowiązań w tym zakresie.
    Jeżeli najemcy opóźnią się z płatnością w terminie 14 dni kalendarzowych, wówczas Spółka
    jest uprawniona do zaspokojenia zaległej należności z kaucji. W takim przypadku najemcy
    mają obowiązek dopłaty wykorzystanej kaucji w ciągu 7 dni kalendarzowych od
    otrzymania stosownego powiadomienia. Termin zwrotu niewykorzystanej kaucji wraz z
    odsetkami wynosi sześć miesięcy od zakończenia umowy najmu i zaspokojenia wszelkich
    wierzytelności wynikających z umowy najmu w formie przelewu na wskazane przez
    najemców rachunki bankowe. Spółka finansuje bieżącą działalność operacyjną z
    zaciągniętych pożyczek oraz zysków lat ubiegłych przeznaczonych na kapitały własne.
    W odniesieniu do przedstawionych wątpliwości wskazać należy, że przepisy podatkowe
    nie definiują pojęcia kaucji. Internetowy słownik języka polskiego (http://sjp.pwn.pl/)
    definiuje kaucję jako sumę pieniężną złożoną jako gwarancję dotrzymania zobowiązania.
    Istotą kaucji jest co do zasady jej zwrotny charakter. W przypadku braku zastrzeżeń co do

    wykonania umowy, albo w ogóle w razie jej wykonania, kaucja podlega zwrotowi na rzecz
    tego podmiotu, który kaucji udzielił.
    Jak stanowi przepis art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
      pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Z kolei przychodem z działalności gospodarczej – zgodnie z art. 12 ust. 3 cytowanej ustawy
    są także kwoty należne, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane.
    O tym, czy środki pieniężne otrzymane z tytułu kaucji są zaliczane do przychodów na
    podstawie przepisu art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT decyduje fakt czy zwiększają one
    aktywa majątkowe, a tym samym czy Spółka dysponuje tymi środkami jak własnymi.
    Z uwagi na swój charakter zwrotny otrzymanie i zwrot kaucji są, w opinii Organu,
    neutralne dla Spółki na gruncie przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Otrzymanie kaucji nie wiąże się z koniecznością rozpoznania przychodu przez Spółkę.
    Ponieważ środki pieniężne stanowiące kaucję nie przechodzą na własność wynajmującego
    nie można również mówić, że będzie on osiągał przychód z dysponowania tymi pieniędzmi
    (np. z wykorzystania tych środków do finansowania bieżącej działalności), gdyż do
    obracania tymi środkami uprawniony nie będzie. Dopiero z chwilą wystąpienia
    okoliczności uzasadniających zatrzymanie kaucji Spółka zobowiązana będzie rozpoznać
    przychód. W związku z faktem, iż samo ustanowienie kaucji nie generuje dla Państwa
    przychodu nie można mówić, iż kapitalizacja odsetek od wpłaconej kwoty kaucji będzie
    generować koszt związany z przychodem, gdyż przychód ten nie występuje. Tym samym
    potencjalne obciążenie finansowe wynikające z kapitalizacji odsetek nie może zostać
    uznane za koszt uzyskania przychodu, skoro nie jest powiązane z osiągnięciem przychodu.
    Sam fakt, iż Spółka dolicza do kwoty kaucji odsetki, które mają być kapitalizowane,
    świadczy o tym, iż Spółka wzięła na siebie ekonomiczny ciężar dokonywania waloryzacji
    kwoty stanowiącej kaucję. Zobowiązanie to jest jednak, w opinii Organu podatkowego,
    neutralne na gruncie przepisów prawa podatkowego. Jak wynika bowiem z wniosku, jeżeli
    wszystkie zobowiązania wynikające z umów najmu zostaną wykonane przez najemców,
    wówczas Podatnik zwraca kaucje wraz z odsetkami na rzecz najemców. W przypadku
    częściowego niewykonania umów najmu przez najemców są dokonywane potrącenia z
    kaucji. W przypadku zatem rozwiązania umowy i spełnienia warunków umożliwiających
    zwrot kaucji najemcy, dojdzie do zwrotu kaucji jako całości i będzie to nadal czynność
    neutralna podatkowo dla Spółki pomimo to, że kwota zwracana będzie wyższa od
    przyjętej. Uzgodnionego bowiem przez strony porozumienia nie można traktować jako
    odpłatnego udostępnienia określonej kwoty pieniędzy. Jak wskazano bowiem wyżej, przy
    ustanowieniu kaucji nie dochodzi do przeniesienia własności środków pieniężnych. Zwrot i
    przyjęcie kaucji w opisanej sytuacji są więc dla wynajmującego czynnościami neutralnymi
    podatkowo.
    Skapitalizowanych odsetek od kwot kaucji nie można również uznać za koszt uzyskania
    przychodów z tytułu umowy najmu – na podstawie ogólnego przepisu o kosztach – art. 15
    ust. 1 ustawy o CIT. Przychód z umowy najmu występuje bowiem w postaci pobieranego
    od najemcy czynszu. Sama czynność ustanowienia kaucji przy umowie najmu nie
    powoduje jednak, że po stronie wynajmującego powstać może w przyszłości z tego tytułu
    koszt podatkowy. Skoro bowiem środki pieniężne stanowiące kaucję nie stanowią dla
    niego przychodu, to tym bardziej nie sposób jest uzasadnić, że zwrot tej kaucji lub
    dokonywanie waloryzacji kwoty wpłaconej kaucji stanowić może na dalszym etapie koszt
    podatkowy dla wynajmującego. Nie są to bowiem czynności, które na gruncie przepisów
    prawa podatkowego można powiązać z przychodem w postaci pobieranego czynszu. Inny
    jest bowiem cel ponoszenia wydatków bezpośrednio na przedmiot najmu, który służył
    będzie osiąganiu przychodów (np. ponoszenie wydatków na remont przedmiotu najmu).
    Takiemu celowi nie służy natomiast dodatkowe porozumienie nakładające na
    wynajmującego obowiązek doliczania do kwoty kaucji dodatkowych kwot (nazwanych we
    wniosku odsetkami), którego celem jak wskazano jest dokonywanie waloryzacji wpłaconej

    przez najemcę kwoty. Dodatkowo, zauważyć należy, że z określonych przyczyn może
    bowiem dojść do zatrzymania kaucji nawet w całości, a wówczas również kwoty
    pochodzące z kapitalizacji nie będą zwracane najemcy, a więc de facto nie dojdzie do
    poniesienia wydatków przez wynajmującego. Tymczasem warunkiem umożliwiającym
    uznanie określonego wydatku za koszt podatkowy jest jego poniesienie.
    Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, że skoro odsetki wypłacane na rzecz
    najemców, które stanowią oprocentowanie kaucji nie mogą być uznane za koszt uzyskania
    przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, to nie mogą również być wliczane do
    limitu kosztów finansowania dłużnego, o którym mowa w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT.
    Tym samym, Państwa stanowisko wskazujące, że w świetle przedstawionego stanu
    faktycznego odsetki wypłacane na rzecz najemców, które stanowią oprocentowanie kaucji
    nie powinny być wliczane do limitu kosztów finansowania dłużnego zgodnie z art. 15c ust.
    12 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych – należało
    uznać za prawidłowe, jednakże z innych przyczyn, niż wskazali Państwo w uzasadnieniu
    swojego stanowiska.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
    z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

      - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.