Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.588.2025.2.AJB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-18
Teza: Niepodleganie opodatkowaniu podatkiem VAT nieodpłatnego
zniesienia współwłasności, bez względu na to, czy będzie
dokonane przed czy po podłączeniu do części lub każdej z
działek wody i energii elektrycznej, utwardzeniu drogi i
ewentualnym przekazaniu jej do gminy oraz podleganie
opodatkowaniu podatkiem VAT darowizny działek, bez
względu na kolejność ww. działań podejmowanych przed
dokonaniem darowizny.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
czynności-czynności podlegające opodatkowaniu
grunty-darowizna gruntu
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 2-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie niepodlegania opodatkowaniu podatkiem
    VAT nieodpłatnego zniesienia współwłasności, bez względu na to, czy będzie dokonane
    przed czy po podłączeniu do części lub każdej z działek wody i energii elektrycznej,
    utwardzeniu drogi i ewentualnym przekazaniu jej do gminy oraz niepodlegania
    opodatkowaniu podatkiem VAT darowizny działek, bez względu na kolejność ww. działań
    podejmowanych przed dokonaniem darowizny. Uzupełnił go Pan pismem z 17 lipca 2025
    (według daty wpływu).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym, nie prowadzi indywidualnej
    działalności gospodarczej i nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT. Wnioskodawca nie
    jest rolnikiem ryczałtowym i nie prowadzi działalności rolniczej. Wnioskodawca jest
    emerytem, nie pracuje zawodowo. W ramach zarządu majątkiem prywatnym
    Wnioskodawca wynajmuje długoterminowo kilka mieszkań.
    Wnioskodawca wraz z inną osobą fizyczną są współwłaścicielami po 1 części
    niezabudowanej nieruchomości gruntowej, która na dzień nabycia oznaczona była jako
                              2działka nr 1 o powierzchni ... hektary ... arów ... m, położonej we wsi ..., gmina ..., powiat
    ..., dla której Sąd Rejonowy w ... V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o
    nr KW ... . Wnioskodawca nabył nieruchomość w dniu ....03.2007 r. od osoby fizycznej na
    swoje potrzeby osobiste. Zakup nieruchomości nie był opodatkowany podatkiem od
    towarów i usług.

    Działka nr 1 nie była przedmiotem najmu czy dzierżawy i nie służyła prowadzeniu przez
    Wnioskodawcę i drugiego współwłaściciela jakiejkolwiek działalności handlowej, usługowej
    czy wytwórczej. Współwłaściciele zakupili działkę na swoje potrzeby osobiste, jako lokatę
    kapitału i z myślą o darowaniu jej w przyszłości dzieciom i wnukom, aby mogły na niej
    wybudować dom, w którym zamieszkają.
    Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego działka nr 1 na dzień
    8.03.2007 r. położona była w terenach rolnych oznaczonych symbolem 10.RP.
    W celu realizacji swoich planów i umożliwienia zabudowy działki nr 1 w przyszłości,
    Wnioskodawca i drugi współwłaściciel w dniu ....11.2017 r. złożył wniosek o zmianę
    miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dniu ....11.2019 r. Rada Gminy
    podjęła uchwałę o zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po
    zmianie, tereny, na których znajduje się działka nr 1 położone są częściowo w terenie
    przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oznaczonych symbolami
    1MN, 2MN, 3MN, częściowo w terenie wód powierzchniowych śródlądowych - rowów
    melioracyjnych oznaczonych symbolem 1WS i 2WS oraz częściowo w terenie
    przeznaczonym pod ciąg pieszo-jezdny oznaczony symbolem 6KPJ.
    W dniu ....12.2022 r. na wniosek Wnioskodawcy i drugiego współwłaściciela wydana
    została decyzja zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości gruntowej oznaczonej jako
    działka nr 1 na 19 działek o numerach od 1/1 do 1/19, przy czym działka nr 1/10
    przeznaczona została pod ciąg pieszo-jezdny zapewniający dostęp do drogi publicznej dla
    pozostałych 18 działek. Po podziale do jednej z działek została doprowadzona woda oraz
    zostało wykorytowane miejsce pod drogę. Od wydatków z tym związanych żaden ze
    współwłaścicieli nie dokonał odliczenia podatku naliczonego.
    Obecnie Współwłaściciele zamierzają ponieść kolejne nakłady i podłączyć do części lub
    każdej z działek wodę oraz energię elektryczną, a drogę utwardzić. Jeśli gmina wyrazi
    zgodę, współwłaściciele chcieliby przekazać drogę do gminy. Od nakładów (wydatków) z
    tym związanych żaden ze współwłaścicieli nie będzie dokonywał odliczenia podatku
    naliczonego.
    Istniejący stan współwłasności ułamkowej w każdej niezabudowanej działce jest dla
    Współwłaścicieli problematyczny, zwłaszcza w zakresie podejmowania decyzji co do
    dokonywania nakładów na nieruchomość (np. co do czasu i kosztów uzbrojenia działek) i
    rozporządzania prawem własności (darowania działek dzieciom i wnukom). Z tej przyczyny
    współwłaściciele zaplanowali zawarcie umowy zniesienia współwłasności 18 działek o
    numerach od 1/1 do 1/9 i od 1/11 do 1/19 w ten sposób, że Wnioskodawcy przypadnie na
    wyłączną własność 9 działek oraz drugiemu współwłaścicielowi przypadnie na wyłączną
    własność drugie 9 działek. W konsekwencji każdy ze współwłaścicieli będzie w 100%
    właścicielem części nieruchomości dotychczas wspólnych.
    Zniesienie współwłasności ma zostać dokonane nieodpłatnie, tzn. dokonane zostanie bez
    żadnych spłat czy dopłat, a wartość nabytych przez współwłaścicieli na wyłączną własność
    działek nie przekroczy wartości ich udziałów we współwłasności, które im przysługiwały
    przed zniesieniem współwłasności.
    Na dzień zniesienia współwłasności wartość 9 działek, jakie przypadną na wyłączną
    własność Wnioskodawcy będzie równa wartości 9 działek drugiego współwłaściciela,
    określonej na moment bezpośrednio poprzedzający zawarcie umowy zniesienia
    współwłasności.
    Dopiero po zniesieniu współwłasności właściciele planują darować poszczególne działki
    dzieciom i wnukom (wszystkie działki lub ich część).
    Wnioskodawca zastanawia się czy w opisanym powyżej zdarzeniu przyszłym, zniesienie
    współwłasności będzie opodatkowane podatkiem od towarów i usług oraz czy moment

    poniesienia nakładów (uzbrojenia działek, utwardzenia drogi i ewentualnie przekazania jej
    do gminy) będzie miał wpływ na opodatkowanie podatkiem od towarów i usług
    późniejszej darowizny.
    Ponadto, w uzupełnieniu wniosku, wskazano, że:
    Ad 1)
    Wnioskodawca wraz z inną osobą fizyczną są współwłaścicielami po ½ części
    niezabudowanej nieruchomości gruntowej, która na dzień nabycia oznaczona była jako
    działka nr 1.
    Ad 2)
    Działka nr 1 nie była przedmiotem najmu czy dzierżawy i nie służyła prowadzeniu przez
    Wnioskodawcę i drugiego współwłaściciela jakiejkolwiek działalności handlowej, usługowej
    czy wytwórczej. Współwłaściciele zakupili działkę na swoje potrzeby osobiste, jako lokatę
    kapitału i z myślą o darowaniu jej w przyszłości dzieciom i wnukom.
    W całym okresie posiadania, czyli od ponad 18 lat, działka nr 1 nie była użytkowana. Przez
    cały czas na działce jest łąka (głównie trawy) i rośnie kilka młodych drzew (samosiejek).
    Przez wszystkie lata trawy nie były koszone.
    Ad 3)
    Po podziale działka nr 1 nie zmieniła swojego charakteru, nadal nie była przedmiotem
    najmu czy dzierżawy i nie służyła prowadzeniu jakiejkolwiek działalności handlowej,
    usługowej czy wytwórczej.
    Po podziale na 19 działek, na działkach o numerach od 1/1 do 1/9 oraz od 1/11 do 1/19
    nadal jest niekoszona łąka (głównie trawy) i rośnie kilka młodych drzew (samosiejek).
    Działka nr 1/10 przeznaczona została pod ciąg pieszo-jezdny zapewniający dostęp do
    drogi publicznej dla pozostałych 18 działek. Działka nr 1/10 została wykorytowana, tzn.
    usunięto wierzchnią warstwę gruntu, aby stworzyć stabilne podłoże pod późniejsze
    utwardzenie drogi. Przez cały czas z drogi nikt nie korzysta, z wyjątkiem okresu, w którym
    trwały prace polegające na doprowadzeniu wody do działki nr 1/1.
    Do działki nr 1/1 została doprowadzona woda, ale nadal z działki nikt nie korzysta. Na
    działce nadal jest niekoszona łąka.
    Ad 4)
    Obecnie Współwłaściciele zamierzają ponieść kolejne nakłady i podłączyć do części lub
    każdej z działek wodę oraz energię elektryczną, a drogę utwardzić. Od nakładów
    (wydatków) z tym związanych Wnioskodawcy ani drugiemu współwłaścicielowi nie będzie
    przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Pytania
      1) Czy nieodpłatne zniesienie współwłasności, bez względu na to, czy będzie dokonane
        przed czy po podłączeniu do części lub każdej z działek wody i energii elektrycznej,
        utwardzeniu drogi i ewentualnym przekazaniu jej do gminy, nie będzie podlegało
        opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
      2) Czy darowizna działek, bez względu na kolejność działań podejmowanych przez
        Wnioskodawcę przed dokonaniem darowizny dotyczących zniesienia
        współwłasności, uzbrojenia działek, utwardzenia drogi i ewentualnego przekazania
        jej do gminy, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Pana stanowisko w sprawie (z uwzględnieniem uzupełnienia wniosku)
    W ocenie Wnioskodawcy nieodpłatne zniesienie współwłasności bez względu na to czy
    będzie dokonane przed czy po podłączeniu wody i energii elektrycznej, utwardzeniu drogi

    i ewentualnie przekazaniu jej do gminy, nie będzie podlegało podatkowi od towarów i
    usług.
    Dokonana przez Wnioskodawcę darowizna nie będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług bez względu na kolejność podejmowanych przez niego
    działań w zakresie zniesienia współwłasności oraz podłączenia wody i energii elektrycznej,
    utwardzenia drogi i ewentualnego przekazania jej do gminy.
    Ad 1)
    Współwłasność jest stanem nietrwałym, tymczasowym, mogącym powodować konflikty
    pomiędzy współwłaścicielami, gdyż poszczególni współwłaściciele, którzy wykonują
    władztwo nad rzeczą, muszą brać pod uwagę prawa innych osób (współwłaścicieli) do tej
    samej rzeczy. Celem postępowania o zniesienie współwłasności jest likwidacja stosunku
    współwłasności, czyli wyeliminowanie sytuacji, w której prawo własności tej samej rzeczy
    przysługuje niepodzielnie kilku osobom. Żądanie zniesienia współwłasności jest jednym z
    podstawowych uprawnień współwłaściciela.
    Wnioskodawca wraz z inną osobą fizyczną są współwłaścicielami po 1 części
    niezabudowanych działek gruntu, do których zamierzają doprowadzić wodę, energię
    elektryczną, utwardzić drogę i ewentualnie przekazać ją do gminy oraz dokonać
    nieodpłatnego zniesienia współwłasności. Uzyskane na wyłączną własność działki
    zamierzają darować dzieciom i wnukom (wszystkie działki lub ich cześć).
    Obowiązująca obecnie współwłasność oznacza, że każdemu ze współwłaścicieli
    przysługuje prawo do całej rzeczy, a nie tylko do jej części, mimo że udział każdego
    współwłaściciela we wspólnym prawie jest określony kwotowo ułamkiem. Obecnie każdy
    ze współwłaścicieli jest uprawniony do posiadania całej rzeczy będącej przedmiotem
    współwłasności (nieruchomości) i do korzystania z niej w takim zakresie, w jakim nie
    przeszkadza on w posiadaniu jej przez innych współwłaścicieli. Każdy ze współwłaścicieli,
    może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli, ale odnosi się
    to wyłącznie do posiadanego udziału. Do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych
    czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich
    współwłaścicieli.
    W myśl art. 210 ustawy z dnia 23.04.1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U.2024.1061), dalej KC,
    każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Przez zniesienie
    współwłasności rozumie się likwidację łączącego współwłaścicieli stosunku prawnego,
    która następuje w drodze umowy lub orzeczenia sadu.
    Zniesienie współwłasności może nastąpić przez podział rzeczy wspólnej, a gdy rzeczy nie
    da się podzielić, przez przyznanie rzeczy jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem
    spłaty pozostałych bądź przez podział cywilny, polegający na sprzedaży rzeczy wspólnej i
    podziale uzyskanej ceny stosownie do wielkości udziałów współwłaścicieli (art. 211 i 212
    KC.).
    Jeżeli zniesienie współwłasności następuje przez podział rzeczy wspólnej, to co do zasady
    dokonuje się jej podziału na tyle części ilu jest współwłaścicieli z uwzględnieniem wartości
    udziałów posiadanych przed zniesieniem współwłasności.
    W przypadku różnicy pomiędzy wartością utworzonych części rzeczy a wielkością
    udziałów, wartość poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne.
    Zniesienie współwłasności nie powoduje nabycia nieruchomości - została ona nabyta
    wiele lat wcześniej, tyle że na warunkach współwłasności. Zniesienie współwłasności jest
    przekształceniem współwłasności we współwłasność w częściach ułamkowych (lub
    własność w 100%) i powoduje jedynie zmiany organizacyjne u współwłaścicieli.
    Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca nie prowadzi indywidualnej
    działalności gospodarczej i nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT.

    Wnioskodawca wraz z inną osobą fizyczną są współwłaścicielami po ½ części
    niezabudowanej nieruchomości gruntowej składającej się z 19 działek, w tym jednej z
    przeznaczeniem pod ciąg pieszo-jezdny zapewniający dostęp do drogi publicznej dla
    pozostałych działek. Wnioskodawca nabył nieruchomość w dniu 8.03.2007 r. od osoby
    fizycznej na swoje potrzeby osobiste. Zakup nieruchomości nie był opodatkowany
    podatkiem od towarów i usług.
    Obecnie Współwłaściciele zamierzają podłączyć do części lub każdej z działek wodę i
    energie elektryczna, a drogę utwardzić. Jeśli gmina wyrazi zgodę, współwłaściciele
    chcieliby przekazać drogę do gminy. Współwłaściciele zamierzają znieść współwłasność
    działek. Od nakładów (wydatków) z tym związanych żadnemu ze współwłaścicieli nie
    będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego.
    Zniesienie współwłasności nastąpi nieodpłatnie bez żadnych spłat. Czynności tej nie
    będzie towarzyszyła dopłata pieniężna, mająca na celu wyrównanie wartości
    poszczególnych udziałów, gdyż w następstwie zniesienia współwłasności 18 działek,
    wartość majątku Wnioskodawcy nie ulegnie zwiększeniu.
    Wartość działek nabytych na wyłączną własność będzie równa łącznej wartości udziałów
    wynoszących ½ części jakie przysługiwały Wnioskodawcy przed zniesieniem
    współwłasności 18 działek nabytych wiele lat wcześniej.
    Planowane zniesienie współwłasności bez spłat i dopłat nie będzie podlegało
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem takie zniesienie współwłasności
    nie będzie stanowiło odpłatnej dostawy towaru ani świadczenia usług w rozumieniu art. 5
    ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 i ust. 2 ani też świadczenia usług art. 8 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia
    11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz.U.2024.361 ze zm.), zwana dalej
    „ustawa” lub „ustawa o VAT”.
    Zgodnie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Przez dostawę towarów, stosownie do przepisu art. 7 ust. 1 ustawy, należy rozumieć
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Z kolei art. 2 pkt 6 ustawy o VAT stanowi, że, towarami w rozumieniu ww. ustawy są rzeczy
    oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki
    organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w
    rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Ponieważ planowane przez Wnioskodawcę zniesienie współwłasności dokonane zostanie
    nieodpłatnie, tzn. bez spłat i dopłat, to nie będzie ono stanowiło odpłatnej dostawy
    towaru, a tym samym nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W wyniku planowanej czynności żaden ze współwłaścicieli nie uzyska przysporzenia
    majątkowego, a jedynie prawo umożliwiające mu wyłączne dysponowanie przypadającymi
    mu działkami jak właściciel.
    Umowy zniesienia współwłasności nieruchomości dokonanej nieodpłatnie z
    uwzględnieniem wartości udziałów współwłaścicieli, nie można także utożsamiać z
    czynnościami zamiany udziałów w nieruchomości, czy ich sprzedaży.
    Dla braku opodatkowania podatkiem VAT zniesienia współwłasności nie ma znaczenia fakt
    czy przed dokonaniem tej czynności współwłaściciele ponosili na nieruchomości nakłady,
    czy podłączyli wodę i energie elektryczna, utwardzili drogę i przekazali ją do gminy.
    Ponieważ sama czynność nieodpłatnego zniesienia współwłasności nie stanowi odpłatnej

    dostawy towaru i nie podlega opodatkowaniu, to nie ma znaczenia wartość ewentualnych
    nakładów na rzecz wspólną poniesionych od momentu zaistnienia współwłasności i
    później w czasie jej trwania.
    Ad 2)
    Darowizna działek, bez względu na kolejność działań podejmowanych przez
    Wnioskodawcę przed dokonaniem darowizny (zniesienie współwłasności, uzbrojenie
    działek, utwardzenie drogi i ewentualne przekazanie jej do gminy) nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zgodnie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Przez dostawę towarów, stosownie do przepisu art. 7 ust. 1 ustawy, należy rozumieć
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Natomiast art. 7 ust. 2 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów
    należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:
      1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników,
        w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków
        spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
        członków stowarzyszenia,
      2) wszelkie inne darowizny
    - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
    wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
    Zatem, co do zasady, opodatkowaniu podatkiem VAT podlega odpłatna dostawa towarów
    (przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel), a także każde
    nieodpłatne przekazanie lub zużycie towarów oraz wszelkie inne darowizny, pod
    warunkiem, że podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego. Jeżeli natomiast podatnik nie miał prawa do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, to nieodpłatne przekazanie (w tym
    także darowizna) tych towarów pozostaje poza zakresem opodatkowania, bez względu na
    cel, na który zostały one przekazane (darowane).
    Należy dodatkowo zauważyć, że dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług wtedy, gdy jest dokonywana przez podmiot o statusie podatnika
    działającego w takim charakterze w odniesieniu do tej czynności.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Z powołanych powyżej przepisów wynika, że darowizna podlegać będzie opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot
    mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do
    danej transakcji. Istotne do określenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności mamy
    do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność
    gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Zasadne zatem jest wyłączenie osób

    fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania bądź
    darowizny towarów stanowiących cześć majątku osobistego, tj. majątku, który nie został
    nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach
    działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych ustaleń należy stwierdzić, że nie jest podatnikiem podatku od
    towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych
    transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi
    zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych
    czynności poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na
    uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca wraz z inną osobą fizyczną są
    współwłaścicielami po ½ części niezabudowanych działek gruntu. Działki zostały
    wyodrębnione w drodze podziału nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr 1.
    Uzyskane na wyłączną własność działki współwłaściciele zamierzają darować dzieciom i
    wnukom (wszystkie działki lub ich cześć). Od wydatków związanych z nabyciem działki i jej
    podziałem Wnioskodawcy ani drugiemu współwłaścicielowi nie przysługiwało prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Obecnie Współwłaściciele zamierzają ponieść kolejne nakłady i podłączyć do części lub
    każdej z działek wodę oraz energię elektryczną, a drogę utwardzić. Jeśli gmina wyrazi
    zgodę, współwłaściciele chcieliby przekazać drogę do gminy. Od nakładów (wydatków) z
    tym związanych żadnemu ze współwłaścicieli nie będzie przysługiwało prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Mając zatem na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności sprawy oraz
    obowiązujące przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, że w rozpatrywanym
    przypadku dokonując darowizny działek Wnioskodawca nie będzie działał w charakterze
    podatnika podatku od towarów i usług, a czynność ta nie będzie nosiła znamion
    działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.
    Dokonanie darowizny stanowić będzie zwykłe wykonywanie prawa własności, co oznacza,
    że Wnioskodawca daruje składnik majątku stanowiący jego majątek prywatny, korzystając
    z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem.
    Skutkiem tego, planowana darowizna nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    Biorąc także pod uwagę, że przy nabyciu nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1
    (zakup nieruchomości nie był opodatkowany podatkiem VAT) oraz od wydatków
    związanych z jej podziałem, doprowadzeniem wody i energii elektrycznej oraz z
    utwardzeniem drogi Wnioskodawcy ani drugiemu współwłaścicielowi nie przysługiwało i
    nie będzie przysługiwać w przyszłości prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego, planowana darowizna działek, na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2
    ustawy nie będzie stanowiła dostawy towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, a w
    konsekwencji nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem.
    Dla braku opodatkowania darowizny podatkiem VAT nie ma znaczenia fakt kiedy
    współwłaściciele dokonają zniesienia współwłasności (przed czy po poniesieniu nakładów
    na nieruchomości), skoro dokonując darowizny działek Wnioskodawca nie będzie działał w
    charakterze podatnika podatku od towarów i usług, a planowana darowizna nie będzie
    stanowiła dostawy towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest:
      prawidłowe w zakresie niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT nieodpłatnego
      zniesienia współwłasności, bez względu na to, czy będzie dokonane przed czy po

      podłączeniu do części lub każdej z działek wody i energii elektrycznej, utwardzeniu
      drogi i ewentualnym przekazaniu jej do gminy,
      nieprawidłowe w zakresie niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT darowizny
      działek, bez względu na kolejność ww. działań podejmowanych przed dokonaniem
      darowizny.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Treść powołanego art. 7 ust. 1 ustawy wskazuje, że ustawa o podatku od towarów i usług
    posługuje się w odniesieniu do dostawy towarów sformułowaniem „przeniesienie prawa
    do rozporządzania towarem jak właściciel”. Takie zdefiniowanie konstytutywnego aspektu
    dostawy towarów, odwołując się do ekonomicznego władztwa nad rzeczą sprawia, że
    przedmiotem opodatkowania może być nie tylko sprzedaż, czy zamiana rzeczy, jako
    fizycznie wyodrębnionych dóbr materialnych, ale również inne transakcje wywierające, z
    ekonomicznego punktu widzenia, podobne skutki. W konsekwencji, definicja dostawy
    towarów obejmuje zarówno przypadki (z pewnymi wyjątkami), gdy dochodzi do
    przeniesienia własności rzeczy, jak i sytuacje, gdy bez przeniesienia prawa własności
    następuje przejęcie władztwa ekonomicznego nad rzeczą. Istotne tu jest faktyczne
    dysponowanie towarem, a nie tytuł prawny do niego.
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Co do zasady, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa
    towarów i odpłatne świadczenie usług. Przy czym, z przytoczonych przepisów nie wynika,
    aby odpłatność za czynności dostawy towarów lub świadczenia usług musiała mieć postać
    pieniężną. Odpłatność jako świadczenie wzajemne może również przybrać postać
    rzeczową – zapłata w innym towarze lub usłudze albo mieszaną – zapłata w części
    pieniężna i w części rzeczowa. Innymi słowy, dla uznania czynności za odpłatną,
    wystarczające jest, by istniała możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w
    stosunku do świadczenia wzajemnego stanowiącego wynagrodzenie za tę czynność.
    Zgodnie z unormowaniami zawartymi w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy w pewnych,
    ściśle określonych przypadkach, również nieodpłatne przekazanie towarów i nieodpłatne
    świadczenie usług należy uznać za spełniające definicję odpłatnej dostawy towarów lub
    odpłatnego świadczenia usług, które na podstawie art. 5 ust. 1 podlega opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy:

      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również
      przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego
      przedsiębiorstwa, w szczególności:
      1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego
      pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy,
      członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób
      prawnych, członków stowarzyszenia,
      2) wszelkie inne darowizny
      – jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
      wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
    Natomiast kwestia współwłasności została uregulowana w ustawie z 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071), zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”.
    W myśl art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
    Zgodnie z art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Przepis art. 198 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze
    względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim
    udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na
    tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Zgodnie z art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to
      może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć.
      Jednakże w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest
      jego przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.
    W myśl art. 211 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło
      przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy
      lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą
      istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.
    Zasadą jest, że zniesienie współwłasności powinno nastąpić przede wszystkim przez
    podział fizyczny rzeczy wspólnej. Podział rzeczy wspólnej prowadzi do zniesienia
    współwłasności. Jest bowiem oczywiste, że w wyniku podziału powstają nowe przedmioty

    własności – samoistne, odrębne rzeczy, wydzielone z większej rzeczy macierzystej
    (poprzednio wspólnej). Przypadają zaś one na wyłączną własność poszczególnym
    współwłaścicielom. Tym samym wygasa współwłasność macierzystej rzeczy wspólnej.
    W wyniku umowy zniesienia współwłasności następuje podział rzeczy wspólnej, który
    prowadzi do likwidacji stosunku współwłasności poprzez unicestwienie bytu prawnego
    dotychczasowej rzeczy wspólnej (jako przedmiotu współwłasności), wyodrębnienie
    (powstanie) z rzeczy macierzystej nowych rzeczy oraz ich nabycie na wyłączną własność
    przez poszczególnych współwłaścicieli. Gdy czynność ta ma charakter umowny
    (wolicjonalny) pomiędzy współwłaścicielami, w ujęciu ustawy ma charakter
    rozporządzenia rzeczą wspólną (towarem) przez współwłaścicieli w taki sposób, który
    umożliwia jej podział prowadzący do uzyskania przez każdego z nich wyłącznego prawa
    własności do nowego towaru.
    Należy jednak przy tym uwzględnić, że jeżeli czynności tej nie towarzyszy dopłata
    pieniężna, mająca na celu wyrównanie wartości poszczególnych udziałów, nie ma ona
    charakteru odpłatnego, w tym też na gruncie ustawy. Wydzielone bowiem (bez dopłaty) w
    wyniku zniesienia współwłasności nowe rzeczy swoją wartością powinny odpowiadać
    wielkości poszczególnych udziałów, co oznacza, że żaden ze współwłaścicieli nie uzyskuje
    w wyniku tej czynności przysporzenia majątkowego (ekonomicznego), a jedynie prawo
    umożliwiające mu dysponowanie nowym towarem jak właściciel.
    Zauważenia wymaga, że umowne zniesienie współwłasności, polegające na podziale
    rzeczy wspólnej, ma charakter rozporządzenia tą rzeczą, prowadzącego do uzyskania
    przez każdego ze współwłaścicieli wyłącznego prawa własności do nowej rzeczy, co na
    gruncie podatku od towarów i usług stanowi dostawę towaru w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy – jeżeli czynność ta ma charakter odpłatny, wyrażający się zastosowaniem
    dopłaty pieniężnej. Nieodpłatne zniesienie współwłasności rzeczy nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ jeżeli czynności tej nie
    towarzyszy dopłata pieniężna, mająca na celu wyrównanie wartości poszczególnych
    udziałów, nie ma ona charakteru odpłatnego, w tym też na gruncie VAT.
    Ponadto, umowy zniesienia współwłasności rzeczy przez fizyczny jej podział, z
    uwzględnieniem jedynie wartości udziałów współwłaścicieli, nie można utożsamiać z
    czynnościami zamiany udziałów w rzeczy, czy ich sprzedaży. Oznacza to, że tego rodzaju
    umowne zniesienie współwłasności rzeczy, które nie ma charakteru odpłatnego, nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Jedynie w sytuacji, gdy w wyniku zniesienia współwłasności jeden ze współwłaścicieli
    uzyska własność nowej rzeczy o wartości niższej od wartości jego udziału we własności
    wspólnej rzeczy, a drugi ze współwłaścicieli zostanie zobowiązany do wyrównania tej
    wartości przez dopłatę pieniężną (z uwagi na to, że wartość jego nowej rzeczy jest
    wyższa od wartości przysługującego mu uprzednio udziału), na gruncie VAT miałaby
    miejsce odpłatna dostawa towaru w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, której odpłatność
    wyznacza wielkość poczynionej dopłaty. W takiej bowiem sytuacji, skoro w wyniku
    zawartej umowy „część” pozyskanego przez współwłaściciela towaru w części
    przewyższającej wartość przysługującego mu udziału w rzeczy wspólnej, znalazła się w
    jego wyłącznym władaniu, oznacza to, że drugi współwłaściciel dokonał jej zbycia z
    przynależnej mu części towaru wspólnego, mającego charakter dostawy towaru w
    rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy za odpłatnością w wysokości ustalonej dopłaty
    pieniężnej.
    Przechodząc do kwestii objętej zakresem pytania nr 1 stwierdzić należy, że w
    rozpatrywanym przypadku dojdzie do wyodrębnienia w sposób materialny posiadanych
    udziałów w działkach nr 1/1 do 1/9 i od 1/11 do 1/19, a zniesienie współwłasności ww.
    działek, stanowić będzie jedynie zmianę formy prawnej tytułu przypadającego do ww.
    działek. Ponadto, jak Pan wskazał, na dzień zniesienia współwłasności wartość 9 działek,
    jakie przypadną Panu na wyłączną własność będzie równa wartości 9 działek drugiego

    współwłaściciela, określonej na moment bezpośrednio poprzedzający zawarcie umowy
    zniesienia współwłasności.
    Wobec powyższego uznać należy, że nowe ukształtowanie prawa własności rzeczy
    dokonane nieodpłatnie (zmianę współwłasności na wyłączną własność działek) nie będzie
    stanowić dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Tym samym zniesienie
    współwłasności w działkach nr 1/1 do 1/9 i od 1/11 do 1/19 nie będzie stanowić czynności
    opodatkowanej w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy i nie będzie podlegać
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Jednocześnie wskazać należy, że na powyższe bez wpływu pozostaje czy ww. zniesienie
    współwłasności zostanie dokonane przed czy po podłączeniu do części lub każdej z działek
    wody i energii elektrycznej, utwardzeniu drogi i ewentualnym przekazaniu jej do gminy.
    Wobec powyższego Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za
    prawidłowe.
    Natomiast w kwestii objętych zakresem pytania nr 2 w pierwszej kolejności wskazać
    należy, że stosownie do treści art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na
      rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
    Stosownie do treści art. 890 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego. Jednakże
      umowa darowizny zawarta bez zachowania tej formy staje się ważna, jeżeli
      przyrzeczone świadczenie zostało spełnione.
    Jak wynika z powyższego darowizna jest umową cywilnoprawną, cechującą się
    nieodpłatnością oraz przysporzeniem majątkowym tylko jednej ze stron umowy.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, co do zasady, podlega tylko taka dostawa
    towarów, która ma charakter odpłatny. Jednak w ściśle określonych przypadkach
    nieodpłatne zbycie towarów (np. darowizna) może być również przedmiotem
    opodatkowania tym podatkiem.
    Z kolei dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a
    dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotne do
    określenia, czy w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem
    podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu
    przepisów ustawy.
    Zasadne zatem jest wyłączenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy:
      1. Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
        prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą,
        o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
      2. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
        lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
        rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność

        gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
        towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
        zarobkowych.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.:
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
    Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej
    przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z
    nich.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał
    podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych
    elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego.
    Co istotne – jak wskazał TSUE – dla uznania, że czynność sprzedaży działek następuje poza
    działalnością gospodarczą nie ma znaczenia fakt, że podmiot dokonujący dostawy jest
    „rolnikiem ryczałtowym”. Trybunał nie uznał za podatnika VAT w rozumieniu prawa UE
    osoby fizycznej dokonującej sprzedaży gruntu, która prowadziła działalność rolniczą na
    tym gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym
    wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w
    grunt przeznaczony pod zabudowę, jeżeli nie wykonywała ona dodatkowych czynności
    (oprócz podziału) w związku z tą sprzedażą.
    Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Zatem za podatnika
    należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki
    wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań
    podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.
    Należy mieć też na uwadze, że dla uznania danego majątku za prywatny istotny jest
    sposób jego wykorzystania i charakter działań podejmowanych w odniesieniu do niego w
    całym okresie posiadania przez dany podmiot. Aby majątek uznać za prywatny musi być
    on w całym okresie posiadania wykorzystywany wyłącznie do celów prywatnych.
    Potwierdził to Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej wyłącznie do

    celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej,
    która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Zaznaczyć należy również, że nie ma przeszkód aby podatnik prowadzący działalność
    gospodarczą nabył nieruchomość do majątku prywatnego, który byłby wyłączony z
    systemu VAT i sprzedaż takiego majątku również nie podlegałaby opodatkowaniu
    podatkiem VAT. Należy mieć jednak na uwadze, że stwierdzenie, czy dany przedmiot
    sprzedaży stanowi składnik majątku prywatnego, czy też jest związany z prowadzoną czy
    planowaną działalnością gospodarczą jest konsekwencją oceny prawnej dokonanej przez
    organ wydający interpretację, a nie elementem stanu faktycznego.
    Zatem jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego (np.
    nieruchomości), a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej
    stałego, profesjonalnego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako
    osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest
    przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza
    sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego
    podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając
    grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą
    (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę
    zawodową (profesjonalną).
    W tym miejscu należy podkreślić, że w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej ugruntowało się stanowisko, że za podatnika uznaje się również osobę, która
    zadeklarowała zamiar prowadzenia działalności gospodarczej i dokonała w tym celu
    pewnych nakładów, mimo że sama sprzedaż jeszcze się nie rozpoczęła, czy nawet nigdy
    nie zostanie rozpoczęta. Bardzo istotnym elementem, przesądzającym o prowadzeniu
    działalności gospodarczej są czynności przygotowawcze, jakich dokonuje dany podmiot w
    związku z rozpoczęciem działalności. Sam zamiar prowadzenia działalności powiązany z
    zakupami realizowanymi w tym celu nadaje status podatnika podatku od towarów i usług,
    już nawet w fazie dokonywania czynności przygotowawczych, co wynika m.in. z orzeczenia
    TSUE z dnia 29 lutego 1996 r. C-110/94 w sprawie Intercommunale voor
    zeewaterontzilting (INZO).
    Za podatnika należy zatem uznać także osobę, która poczyniła pewne nakłady celem
    prowadzenia działalności gospodarczej, nawet w sytuacji, gdy sama działalność
    gospodarcza jeszcze się nie rozpoczęła, a nawet w przypadku jeśli nigdy nie zostanie
    rozpoczęta. Działalność gospodarcza może składać się z kilku następujących po sobie
    etapów. Czynności przygotowawcze, takie jak nabycie towarów, powinny być również
    traktowane jako działalność gospodarcza. Poniesienie wstępnych wydatków
    inwestycyjnych w celu i z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności gospodarczej należy
    również uznać za działalność gospodarczą.
    W związku z powyższym zaznacza się, że każdy kto dokonuje czynności, które zmierzają do
    wykorzystania towaru (np. nieruchomości) dla celów działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i

    usług. Tym samym wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność
    gospodarczą, jeżeli jest dokonywane dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla
    opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości, jest ustalenie m.in. czy
    majątek został nabyty i faktycznie wykorzystany na potrzeby osobiste, czy też z
    przeznaczeniem do działalności gospodarczej.
    Należy podkreślić, że przez termin „zamiar” należy pojmować nie wolę wewnętrzną, ale
    wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych możliwych do stwierdzenia
    okoliczności. Przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestawać tylko na oświadczeniach
    zainteresowanej osoby, lecz muszą istnieć obiektywne dowody potwierdzające
    przeznaczenie danej nieruchomości wyłącznie do celów prywatnych. Jak wynika z
    powyższego, w niniejszej sprawie nie miało to miejsca.
    Mając zatem na uwadze całokształt okoliczności sprawy, z których wynika, że:
      · wynajmuje Pan długoterminowo kilka mieszkań,
      · zakupił Pan działkę 1 jako lokatę kapitału,
      · w celu umożliwienia zabudowy działki nr 1 w przyszłości złożył Pan wniosek o zmianę
        miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
      · dokonał Pan podziału ww. działki na 19 działek o numerach od 1/1 do 1/19, przy czym
        działka nr 1/10 przeznaczona została pod ciąg pieszo-jezdny zapewniający dostęp
        do drogi publicznej dla pozostałych 18 działek,
      · po podziale do jednej z działek została doprowadzona woda oraz zostało
        wykorytowane miejsce pod drogę,
      · zamierza Pan ponieść kolejne nakłady i podłączyć do części lub każdej z działek wodę
        oraz energię elektryczną, a drogę utwardzić,
    uznać należy, że dokonując darowizny będzie występował Pan w charakterze podatnika w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15
    ust. 2 ustawy.
    W analizowanym przypadku wystąpi zatem ciąg czynności podejmowanych przez Pana,
    które rozpatrywane łącznie dają podstawę do uznania Pana za podatnika podatku VAT z
    tytułu planowanej darowizny. Nie wykazał Pan bowiem na okoliczności świadczące o
    wykorzystywaniu w celach wyłącznie osobistych nabytej działki nr 1, z której powstały
    działki będące przedmiotem planowanej darowizny. Jednocześnie z uwagi na fakt nabycia
    działki nr 1 jako lokaty kapitału w kontekście wszystkich opisanych działań powyżej uznać
    należy, że nie przyświecał Panu cel związany z wykorzystaniem działek powstałych z
    podziału działki nr 1 wyłącznie na potrzeby osobiste.
    Przedstawione okoliczności sprawy nie potwierdzają, że ww. działki były wykorzystywane
    przez Pana do celów osobistych, bowiem od momentu zakupu działki, z której powstały
    działki będące przedmiotem planowanej darowizny, nie podjęto żadnych działań, które
    wskazywałyby na osobisty (prywatny) cel nabycia i zaspokajanie dzięki niemu osobistych
    potrzeb. Szereg podjętych przez Pana działań - bez względu na ich kolejność - wskazuje, że
    nie należą do zakresu czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    W konsekwencji w związku z planowaną darowizną działek powstałych z podziału działki
    nr 1, będzie Pan działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15
    ust. 2 ustawy, bez względu na kolejność działań podejmowanych przed dokonaniem
    darowizny.
    Z powołanych powyżej uregulowań wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług podlega generalnie każde nieodpłatne przekazanie towaru należącego do
    przedsiębiorstwa, w tym także wszelkie inne darowizny, z którym wiąże się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo

    do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu,
    imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych.
    Jeżeli natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego, to
    nieodpłatne przekazanie (w tym także darowizna) tych towarów pozostaje poza zakresem
    opodatkowania (podatnik nie musi dokonać ich opodatkowania), bez względu na cel, na
    który zostały one przekazane (darowane).
    Zatem niespełnienie powyższego warunku, tj. prawa do odliczenia podatku naliczonego
    jest podstawą do traktowania nieodpłatnego przekazania towarów (w tym darowizny) – w
    świetle brzmienia art. 7 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy – jako
    wyłączonego spod zakresu działania ustawy, bez względu na cel, na który zostały one
    przekazane (darowane).
    Jak wskazano we wniosku, zakup działki nr 1 nie był opodatkowany podatkiem od
    towarów i usług i tym samym nie przysługiwało Panu prawo odliczenia podatku
    naliczonego. Jednocześnie jak Pan wskazał od nakładów poniesionych na działki powstałe
    po podziale działki nr 1 nie będzie Panu przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego, a zatem nie zostanie spełniona przesłanka, o
    której mowa w powołanym wyżej art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy.
    Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy w świetle powołanych przepisów
    uznać należy, że w oparciu o art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy planowana czynność darowizny
    przez Pana, działek wydzielonych z działki nr 1, nie będzie podlega opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Zatem oceniając całościowo Pana stanowisko w zakresie pytania nr 2 należało uznać je za
    nieprawidłowe. Jakkolwiek wywiódł Pan prawidłowy skutek prawny, to jednak nie sposób
    podzielić Pana argumentacji co do niewystępowania Pana w charakterze podatnika VAT.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie
    mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle
    związany z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia
    przyszłego). Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Pana w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Zauważyć należy, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej na wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej

    sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W
    przedmiotowej sprawie powyższa interpretacja indywidualna wywiera zatem skutek
    prawny wyłącznie dla Pana i nie wywołuje skutków podatkowych dla współwłaściciela.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
      albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.