Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.926.2024.2.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-11
Teza: Ustalenie obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług z tytułu wypłaty zaległego wynagrodzenia tytułem rozliczenia pożytków z rzeczy wspólnej za okres korzystania z rzeczy wspólnej przez jednego ze współwłaścicieli z wykluczeniem drugiego, w związku z zawartą ugoda sądową.
Słowa kluczowe: lokal-bezumowne korzystanie z lokalu; odszkodowania-odszkodowanie umowne; ugody-ugoda sądowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności niepodlegające opodatkowaniu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 listopada 2024 r. wpłynął Pani wniosek z 15 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy ustalenia obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług z
    tytułu wypłaty zaległego wynagrodzenia tytułem rozliczenia pożytków z rzeczy wspólnej
    za okres korzystania z rzeczy wspólnej przez jednego ze współwłaścicieli z
    wykluczeniem drugiego, w związku z zawartą ugoda sądową.
    Uzupełniła go Pani w odpowiedzi na wezwanie 15 stycznia 2025 r. (data wpływu 15
    stycznia 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni oraz ... (dalej: Uczestnik) są współwłaścicielami w udziałach ½
    nieruchomości gruntowej położonej w ... przy ul. ..., zabudowanej wielolokalowym
    budynkiem usługowym (Centrum ...), dla której Sąd Rejonowy w .., V Wydział Ksiąg
    Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr .... Obszar nieruchomości wynosi 0,2755 ha
    (dalej: Nieruchomość).
    W dniu 31 grudnia 2021 r. uległa rozwiązaniu zawarta przez strony umowa dzierżawy
    (dalej: Umowa Dzierżawy) dotyczącą Nieruchomości, na mocy której Uczestnik dzierżawił
    od Wnioskodawczyni przysługujący jej udział w Nieruchomości. Wobec tego od dnia 1
    stycznia 2022 r. nie łączyły strony żadne ustalenia regulujące sposób korzystania z
    Nieruchomości, co powinno skutkować stosowaniem regulacji przewidzianych w Kodeksie
    cywilnym.
    Mając na uwadze zbliżający się termin rozwiązania Umowy Dzierżawy Wnioskodawczyni
    od października 2021 r. wzywała pisemnie Uczestnika do przedłożenia dokumentacji
    umożliwiającej wspólne korzystanie z Nieruchomości i wspólne zarządzanie nią po
    rozwiązaniu Umowy Dzierżawy. Mimo wygaśnięcia Umowy Dzierżawy Uczestnik
    samodzielnie korzystał z Nieruchomości z wykluczeniem Wnioskodawczyni, w tym
    samodzielnie wynajmował znajdujące się w Nieruchomości lokale i pobierał z niej pożytki.
    Wnioskodawczyni od 1 stycznia 2022 r. kwestionowała bezumowne korzystanie przez
    Uczestnika z Nieruchomości ponad jego udział. Wnioskodawczyni zarówno ustnie jak i
    pisemnie wzywała Uczestnika zarówno do wydania dokumentacji dotyczącej
    Nieruchomości, uwzględnienia jej jako strony w zawartych z najemcami umowach najmu i
    nie zawierania bez jej udziału nowych umów najmu, uwzględniania przysługujących jej
    jako współwłaścicielowi praw przy podejmowaniu decyzji zwykłego zarządu jak i decyzji
    przekraczających zwykły zarząd dotyczących Nieruchomości – m.in. pismami z dnia 15
    lutego 2022 r., 24 lutego 2022 r., 29 marca 2022 r., 11 maja 2022 r. Uczestnik, mimo
    szeregu aktywności ze strony Wnioskodawczyni nadal bezumownie korzystał z całej
    Nieruchomości ponad swój udział.
    Wobec bezskuteczności polubownych działań podejmowanych przez Wnioskodawczynię,
    pismem z dnia 11 lipca 2022 r. Wnioskodawczyni złożyła do Sądu Rejonowego w ...
    wniosek o ustanowienie na podstawie art. 203 k.c. zarządcy Nieruchomości. W ocenie
    Wnioskodawczyni postawa Uczestnika uniemożliwiająca realizację przysługującego prawa
    własności Wnioskodawczyni (Uczestnik na każdym możliwym polu wykluczył
    Wnioskodawczynię zarówno ze sprawowania zarządu Nieruchomością jak i korzystania z
    pożytków z Nieruchomości) stanowiła przesłankę krzywdzenia mniejszości współwłaścicieli
    (przy równych udziałach przesłankę tę należy interpretować szeroko).
    Sprawa toczyła się pod sygn. akt I ... W toku postępowania Wnioskodawczyni w dalszym
    ciągu kwestionowała bezumowne korzystanie przez Wnioskodawcę z przysługującego jej

    udziału. W dalszym ciągu kierowała do Uczestnika wezwania o przekazanie informacji,
    uwzględnienie jej w zawartych umowach najmu, wyrażała sprzeciw przeciwko nowo
    zawieranym umowom najmu, wypłatę przysługujących jej pożytków z Nieruchomości.
    Wezwania te nie wpłynęły na sposób postępowania Uczestnika – nadal posiadał on
    samodzielnie całą Nieruchomość, w tym m.in. zawierał on nowe umowy najmu.
    Wnioskodawczyni kierowała również pisma do najemców lokali w Nieruchomości
    informując ich o przysługującym jej prawie do Nieruchomości i konieczności aneksowania
    umów. Mimo skierowania wezwań nie doszło do aneksowania umów najmu czy
    jakiejkolwiek wypłaty pobieranych przez Uczestnika pożytków z Nieruchomości. Wobec
    długotrwałości postępowania o ustanowienie zarządcy sądowego, pismem z dnia 25 maja
    2023 r. Wnioskodawczyni wniosła o udzielenie zabezpieczenia poprzez ustanowienie na
    czas trwania postępowania zarządcy Nieruchomości – Centrum Zarządzania ....,
    ewentualnie uregulowanie wzajemnych praw i obowiązków współwłaścicieli na czas
    trwania postępowania.
    W konsekwencji postanowieniem z dnia 15 czerwca 2023 r. Sąd Rejonowy w ..., sygn. akt ...:
      w pkt I oddalił wniosek o zabezpieczenie roszczenia Wnioskodawczyni o
      ustanowienie zarządcy sądowego nieruchomości położonej w ... przy ul. ..., dla której
      Sąd Rejonowy w ... prowadzi księgę wieczystą nr ... poprzez wyznaczenie na czas
      trwania postępowania zarządcy nieruchomości - Centrum .... sp. z o. o. z siedzibą w
      ...,
      w pkt II postanowił zabezpieczyć roszczenie Wnioskodawczyni o ustanowienie
      zarządcy sądowego Nieruchomości poprzez zobowiązanie uczestnika postępowania
      .... do określonego zachowania się do czasu prawomocnego zakończenia
      postępowania poprzez:
      a) Wyodrębnienie osobnego rachunku bankowego Bankiem .... S.A. z siedzibą w .... dla
        wpływów i wydatków właściwych dla Nieruchomości;
      b) Przedstawiania Wnioskodawczyni .... do 21 dnia każdego miesiąca sprawozdania
        finansowego dotyczącego Nieruchomości za miesiąc poprzedni wraz z
        dokumentacją źródłową leżącą u podstaw wyliczeń;
      c) Wypłaty do 21 dnia kolejnego miesiąca kalendarzowego ... dochodu z Nieruchomości
        za miesiąc poprzedni;
      d) Zakazanie uwzględniania w rozliczeniu finansowym Nieruchomości podatku
        dochodowego uczestnika ...;
      e) Zakazania obciążania ... wynagrodzeniem dla ... za zarządzane Nieruchomością;
      f) Zakazanie obciążania ... wynagrodzeniem dla ... za podejmowanie innych prac niż
        zarządzanie związanych z Nieruchomością;
      g) Zakazanie zawierania i modyfikacji umów z najemcami Nieruchomości bez wyraźnej
        zgody ... wyrażonej na piśmie;
      w pkt III zagroził obowiązanemu .. nakazaniem zapłaty na rzecz ... sumy pieniężnej w
      wysokości 10.000,00 zł (dziesięć tysięcy) na wypadek naruszenia przez niego
      obowiązków określonych w punkcie II lit. „a-g” za każdy miesiąc naruszenia
      obowiązków.

    W konsekwencji wydanego postanowienia od czerwca 2023 r. Uczestnik w znacznej mierze
    respektował uprawnienia Wnioskodawczyni, powierzając jej częściowo zarząd nad
    nieruchomością. Dnia 2 sierpnia 2023 r. w powyższym postępowaniu sądowym
    współwłaściciele zawarli ugodę sądową na mocy której na podstawie art. 203 k.c.
    ustanowili zarządcę Nieruchomości od dnia 1 września 2023 r. Od 1 września 2023 r.
    zarządca Nieruchomości zarządza Nieruchomością zgodnie z przyznanymi mu
    uprawnieniami, respektując uprawnienia obu współwłaścicieli.
    Wobec zakończenia bezumownego korzystania z Nieruchomości przez Uczestnika
    Wnioskodawczyni złożyła w Sądzie Rejonowym w ... wniosek o zawezwanie do próby
    ugodowej w sprawie zapłaty na rzecz ... kwoty 1.343.560,14 zł wraz z odsetkami
    ustawowymi za opóźnienie z tytułu pobranych w okresie 1.01.2022 r.- 31.05.2023 r.
    pożytków z Nieruchomości. Sprawa toczyła się przed Sądem Rejonowym w ... pod sygn.
    akt ...
    Dnia 15.10.2024 r. współwłaściciele zawarli ugodę sądową. Celem zakończenia trwającego
    między nimi sporu i dokonania wzajemnych rozliczeń w związku z pobieraniem przez ...
    pożytków z Nieruchomości w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 31 maja 2023 r., z
    wyłączeniem współwłaścicielki ...., pokrywaniem przez niego w tym okresie całości
    wydatków i ciężarów związanych z Nieruchomością, uiszczaniem przez niego całości
    należnych podatków (tj. podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego), a także
    regulowaniem rat kapitałowych i odsetkowych oraz zarządzaniem Nieruchomością, ...
    zobowiązał się zapłacić na rzecz ... a) kwotę 132.500 zł (słownie: sto trzydzieści dwa tysiące
    pięćset złotych) za okres od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r., b) kwotę 132.500 zł
    (słownie: sto trzydzieści dwa tysiące pięćset złotych) za okres od 1 stycznia 2023 r. do 31
    maja 2023 r., to jest łącznie 265.000 zł (słownie: dwieście sześćdziesiąt pięć tysięcy
    złotych). Strony przyjęły, że kwota 265.000 zł stanowi należną ... część pożytków z
    Nieruchomości w postaci połowy zysku netto za okres od 1 stycznia 2022 r. do 31 maja
    2023 r. ... w okresie 1.01.2022 r.-31.05.2023r. uiszczał w całości podatek od towarów i
    usług również od przypadającej ... części pożytków z Nieruchomości za wskazany wyżej
    okres. ... uregulował też wcześniej w całości podatek dochodowy od osób fizycznych od
    całego dochodu uzyskanego z działalności prowadzonej na terenie Nieruchomości w
    okresie od 1.01.2022 r. do 31.05.2023 r.
    W ramach wzajemnych rozliczeń objętych ugodą Strony uwzględniły w szczególności: a)
    pobrane przez ... pożytki z Nieruchomości za okres od 1 stycznia 2022 r. do 31 maja 2023
    r., b) poniesione przez ... wydatki związane z bieżącym utrzymaniem Nieruchomości oraz
    dostarczaniem na jej teren niezbędnych mediów za okres od 1 stycznia 2022 r. do 31 maja
    2023 r., c) uiszczony podatek od Nieruchomości za rok 2022 (w całości) oraz za rok 2023
    (w części obejmującej pierwsze dwie raty tego podatku); d) wynagrodzenie Pani ... oraz
    należne od tego wynagrodzenia składki na ubezpieczenie (ZUS) za okres od 1 stycznia
    2022 r. do 31 maja 2023 r., e) wydatki za prace porządkowe na terenie Nieruchomości za
    okres od 1 stycznia 2022 r. do 31 maja 2023 r., f) kwoty uiszczone przez .. na rzecz Banku
    ... S.A. tytułem spłaty rat kapitałowych oraz rat odsetkowych, o jakich mowa w § 1 ust. 5
    ugody, g) odsetki ustawowe za opóźnienie w wypłacie ... przypadającej na nią części
    pożytków z Nieruchomości, za cały okres od wymagalności roszczeń ... do dnia zawarcia
    ugody; h) ewentualne roszczenia ... związane z pozbawieniem jej przez .... możliwości
    współkorzystania z Nieruchomości w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 31 maja 2023 r.
    Zgodnie z treścią zawartej ugody sądowej Uczestnik zapłacił pierwszą ratę ugodzonej
    kwoty w wysokości 233.000 zł. Współwłaściciele Nieruchomości w ww. okresie prowadzili i
    nadal prowadzą jednoosobowe działalności gospodarcze.
    Wnioskodawczyni w okresie 1.01.2022 r.-31.07.2023 r. nie była podatnikiem podatku VAT z
    uwagi na zwolnienie podmiotowe, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od
    towarów i usług.

## Pytanie

Czy kwota otrzymana w związku z zawartą ugodą sądową tytułem rozliczenia pożytków z
    rzeczy wspólnej za okres korzystania z rzeczy wspólnej przez jednego ze współwłaścicieli z
    wykluczeniem drugiego podlega opodatkowaniu VAT?
    Pani stanowisko w sprawie
    Kwota otrzymana w związku z zawartą ugodą sądową tytułem rozliczenia pożytków z
    rzeczy wspólnej za okres korzystania z rzeczy wspólnej przez jednego ze współwłaścicieli z
    wykluczeniem drugiego nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Rozliczenie pożytków
    cywilnych w ww. sprawie nie jest następstwem świadczenia usług w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT), ponieważ taka płatność ma
    charakter rekompensaty za utracone przez Wnioskodawczynię dochody, które mogłaby
    osiągnąć, gdyby wynajęła lokale, które wynajmował współwłaściciel. Zdaniem
    Wnioskodawczyni, jest to jednostronne zobowiązanie pieniężne, bez jakiegokolwiek
    świadczenia wzajemnego ze strony Wnioskodawczyni, a w konsekwencji niepodlegające
    opodatkowaniu VAT.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT, opodatkowaniu tym podatkiem podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 Ustawy VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w np. 5 ust.
    1 pkt 1 Ustawy VAT, należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel.
    Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 Ustawy VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art.
    5 ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby
    prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi
    dostawy towarów w rozumieniu art. 7 Ustawy VAT, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Aby zdarzenie mogło zostać zakwalifikowane jako świadczenie usług na gruncie przepisów
    Ustawy VAT, powinno spełniać następujące kryteria:
      a) musi istnieć stosunek prawny pomiędzy usługodawcą i usługobiorcą przewidujący
        świadczenie wzajemne;
      b) usługobiorca ma uzyskiwać korzyść materialną z odbioru/nabycia usług
        świadczonych przez usługodawcę;
      c) wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość otrzymaną w zamian
        za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy.
    Podkreślenia wymaga również, że przepisy podatkowe nie definiują pojęcia
    odszkodowania. Zatem w tym zakresie należy posiłkować się przepisami prawa cywilnego.
    Kwestię bezumownego korzystania z cudzej rzeczy regulują przepisy m.in. art. 224, 225
    ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (dalej: k.c.).
    Stosownie do art. 224 § 1 k.c., samoistny posiadacz w dobrej wierze nie jest obowiązany
    do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i nie jest odpowiedzialny ani za jej zużycie, ani

    za jej pogorszenie lub utratę. Nabywa własność pożytków naturalnych, które zostały od
    rzeczy odłączone w czasie jego posiadania oraz zachowuje pobrane pożytki cywilne, jeżeli
    stały się w tym czasie wymagalne. Jak wynika z treści § 2 powołanego przepisu, od chwili,
    w której samoistny posiadacz w dobrej wierze dowiedział się o wytoczeniu przeciwko
    niemu powództwa o wydanie rzeczy, jest on obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie
    z rzeczy i jest odpowiedzialny za jej zużycie, pogorszenie lub utratę, chyba że pogorszenie
    lub utrata nastąpiła bez jego winy. Obowiązany jest zwrócić pobrane od powyższej chwili
    pożytki, których nie zużył, jak również uiścić wartość tych, które zużył.
    Jak wynika natomiast z art. 225 k.c., obowiązki samoistnego posiadacza w złej wierze
    względem właściciela są takie same jak obowiązki samoistnego posiadacza w dobrej
    wierze od chwili, w której ten dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o
    wydanie rzeczy. Jednakże samoistny posiadacz w złej wierze obowiązany jest nadto
    zwrócić wartość pożytków, których z powodu złej gospodarki nie uzyskał oraz jest
    odpowiedzialny za pogorszenie i utratę rzeczy, chyba że rzecz uległaby pogorszeniu lub
    utracie także wtedy, gdyby znajdowała się w posiadaniu uprawnionego.
    Zatem samoistny posiadacz w złej wierze jest zobowiązany do wynagrodzenia za
    korzystanie z rzeczy oraz jest odpowiedzialny za jej stan. Ponadto, spoczywa na nim
    obowiązek zwrotu pobranych od powyższej chwili pożytków, których nie zużył, jak również
    winny jest uiścić wartość tych, które zużył.
    Zasady rozliczania się współwłaścicieli reguluje art. 207 k.c., zgodnie z którym pożytki i
    inne przychody z rzeczy wspólnej przypadają współwłaścicielom w stosunku do wielkości
    udziałów. W takim samym stosunku współwłaściciele ponoszą wydatki i ciężary związane z
    rzeczą wspólną. Wyrażona w tym przepisie zasada partycypacji przez współwłaścicieli w
    stosunku do wielkości przysługujących im udziałów dotyczy, po pierwsze, pożytków rzeczy
    wspólnej, oraz po drugie, innych przychodów z rzeczy wspólnej.
    Zasady korzystania z rzeczy wspólnej reguluje zaś art. 206 k.c., zgodnie z którym, jeżeli
    sposób posiadania rzeczy wspólnej przez współwłaścicieli nie jest określony umową
    współwłaścicieli ani orzeczeniem sądu, każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do
    współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się
    pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli.
    Współwłaściciel, który pozbawia innego współwłaściciela posiadania rzeczy w sposób
    przewidziany w art. 206 k.c., narusza jednak jego uprawnienie wynikające ze
    współwłasności, która jest postacią własności i tym samym podlega ochronie na
    podstawie art. 222 i następnych k.c.
    W konsekwencji współwłaściciel, którego uprawnienie wynikające ze współwłasności
    zostało w ten sposób naruszone przez innego współwłaściciela, może m.in. dochodzić od
    niego wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy na zasadach określonych w art. 224 § 2 k.c. w
    związku z art. 225 k.c.
    O tym, czy bezumowne korzystanie z nieruchomości podlega opodatkowaniu na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, decydować muszą w każdym przypadku
    konkretne okoliczności. Kluczową kwestią jest fakt istnienia zgody (umowy) na
    użytkowanie przez posiadacza, bądź czynienie jakichkolwiek kroków przez uprawniony
    podmiot celem odzyskania nieruchomości, w przypadku braku takiej zgody (umowy). W
    przypadku wystąpienia przeciwko podmiotowi korzystającemu z określonej rzeczy bez
    tytułu prawnego celem odzyskanie uprawnień nie można powiedzieć, że pomiędzy
    stronami zdarzenia istnieje określony stosunek prawny o charakterze umownym - jawny
    czy też dorozumiany - skutkujący realizacją wzajemnych świadczeń.
    W przypadku ugodzonych, jak w stanie faktycznym, na rzecz Wnioskodawczyni pożytków
    cywilnych, świadczenie to nie stanowi rozliczenia za świadczone usługi na tle ustawy o
    VAT. Wynika to z okoliczności, że zasądzona kwota stanowi należność z tytułu utraconych

    korzyści, które Wnioskodawczyni mogłaby uzyskać z tytułu najmu lokali, gdyby władała
    Nieruchomością, zgodnie z przysługującym jej prawem. Pożytki cywilne rzeczy, to, zgodnie
    z Kodeksem cywilnym, dochody, które rzecz przynosi na podstawie stosunku prawnego (w
    tym także bezumownego korzystania z rzeczy). Zatem taka płatność ma charakter
    rekompensaty za utracone przez Wnioskodawczynię dochody, które mogłaby osiągnąć,
    gdyby wynajęła lokale, które faktycznie, ponad przysługujący mu udział wynajmował
    współwłaściciel.
    W niniejszym stanie faktycznym dochodzi zatem do jednostronnego zobowiązania
    pieniężnego (quasi odszkodowawczego), bez jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego ze
    strony Wnioskodawczyni, a w konsekwencji niepodlegającego opodatkowaniu VAT.
    Powyższe świadczenie ma charakter roszczenia pieniężnego, rekompensaty (quasi
    odszkodowania) za niemożność pobierania i uzyskiwania pożytków. Powyższe pożytki
    stanowią jednostronne zobowiązanie pieniężne, bez jakiegokolwiek świadczenia
    wzajemnego ze strony Wnioskodawczyni o charakterze odszkodowawczym, a w
    konsekwencji niepodlegające opodatkowaniu VAT. Zatem jest to czynność, która nie jest
    związana z żadną z czynności wymienionych w art. 5 ustawy o VAT. Czynność podlega
    opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy
    zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego
    beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a
    świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle
    wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.
    Świadczenie podatnika, nieoparte na tytule prawnym, wskazującym na istnienie
    obowiązku świadczenia usługi oraz wysokości wynagrodzenia - nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Odszkodowanie wypłacone w takich
    okolicznościach z tego tytułu nie jest płatnością za świadczenie usługi, lecz rekompensatą
    za pozbawienie właściciela prawa do swobodnego dysponowania nieruchomością i
    wynikłe z tego tytułu. Uczestnik korzystając z Nieruchomości użytkował ją bez zgody
    współwłaścicielki (nawet dorozumianej). Współwłaścicielka nie tolerowała tej sytuacji
    czemu dała wyraz nie tylko podejmując wielokrotnie próby przywrócenia jej posiadania
    Nieruchomości, a wobec ich bezskuteczności wystąpiła na drogę sądową - złożyła wniosek
    o ustanowienie zarządcy sądowego Nieruchomości.
    W tych okolicznościach wynagrodzenia otrzymanego przez Wnioskodawczynię z tytułu
    bezumownego korzystania z rzeczy należy nie można uznać za wynagrodzenie z tytułu
    świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, które na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy, podlega opodatkowaniu tym podatkiem.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jak wynika z art. 5 ust. 2 ustawy:
      Czynności określone w ust. 1 podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy
      zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami
      prawa.

    Powyższe oznacza, że istotny jest przede wszystkim faktyczny przebieg dalszej czynności i
    osiągnięty rezultat zgodny z zamiarem umawiających się stron.
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 ustawy).
    W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą
    towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu.
    Natomiast stosownie do art. 8 ust. 2a ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
      trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam
      otrzymał i wyświadczył te usługi.
    Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż
    nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania
    się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem
    usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Należy jednak zaznaczyć, że nie każde
    powstrzymanie się od działania, czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać
    uznane za usługę w rozumieniu przepisów ustawy.
    Szeroki charakter świadczenia usługi potwierdzają także zapisy ustawy z dnia 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    W świetle art. 353 § 2 Kodeksu cywilnego:

      Świadczenie może polegać na działaniu albo na zaniechaniu.
    Tak więc na świadczenie może składać się zachowanie polegające na działaniu (dokonanie
    czynności na rzecz innego podmiotu) albo na zaniechaniu (zobowiązanie do
    powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji). Na
    świadczenie mogą się również składać jednocześnie zachowania polegające na działaniu
    oraz na zaniechaniu.
    Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że
    dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT
    wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych w
    art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmuje się, że
    odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą
    towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym
    wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej
    formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i
    usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została
    skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy
    została powiększona także o zysk sprzedającego. Skoro przepisy nie określają formy
    zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć
    postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi
    (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego
    wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz
    świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć bezpośredni związek o charakterze
    przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana
    zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Wobec powyższych rozważań, dostawa towarów lub świadczenie usług podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie, oraz
    gdy pomiędzy dostawcą towaru lub świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą)
    istnieje jawny lub dorozumiany stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane
    są świadczenia wzajemne.
    Zauważyć należy, że przepisy podatkowe nie zawierają definicji odszkodowania, zatem w
    tym zakresie należy posiłkować się przepisami prawa cywilnego.
    Na gruncie prawa cywilnego, odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub
    niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą
    obowiązek naprawienia szkody. Ponadto, między zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku
    szkodą, musi istnieć związek przyczynowy.

    Kodeks cywilny rozróżnia dwa podstawowe rodzaje odpowiedzialności: kontraktową,
    która powstaje z mocy umowy i odnosi się do przypadków niewykonania lub
    nienależytego wykonania zobowiązania (art. 471 Kodeksu cywilnego) oraz deliktową, czyli
    wynikającą z czynów niedozwolonych (art. 415 Kodeksu cywilnego).
    Zgodnie z treścią art. 471 Kodeksu cywilnego:
      Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    W świetle wyżej przytoczonych przepisów, na gruncie stosunków cywilnoprawnych,
    szkoda polega na nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez
    dłużnika, istnieniu adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub
    zaniechaniem, a szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze
    szkodą, za powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania.
    Przepisy Kodeksu cywilnego regulują również kwestie bezumownego korzystania z cudzej
    rzeczy.
    Zgodnie z art. 222 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz
      została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela
      uprawnienie do władania rzeczą.
      Przeciwko osobie, która narusza własność w inny sposób aniżeli przez pozbawienie
      właściciela faktycznego władztwa nad rzeczą, przysługuje właścicielowi roszczenie o
      przywrócenie stanu zgodnego z prawem i o zaniechanie naruszeń.
    Na podstawie art. 224 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Samoistny posiadacz w dobrej wierze nie jest obowiązany do wynagrodzenia za
      korzystanie z rzeczy i nie jest odpowiedzialny ani za jej zużycie, ani za jej pogorszenie
      lub utratę. Nabywa własność pożytków naturalnych, które zostały od rzeczy
      odłączone w czasie jego posiadania, oraz zachowuje pobrane pożytki cywilne, jeżeli
      stały się w tym czasie wymagalne.
      Jednakże od chwili, w której samoistny posiadacz w dobrej wierze dowiedział się o
      wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy, jest on obowiązany do
      wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i jest odpowiedzialny za jej zużycie,
      pogorszenie lub utratę, chyba że pogorszenie lub utrata nastąpiła bez jego winy.
      Obowiązany jest zwrócić pobrane od powyższej chwili pożytki, których nie zużył, jak
      również uiścić wartość tych, które zużył.
    W oparciu natomiast o art. 225 cyt. Kodeksu cywilnego:
      Obowiązki samoistnego posiadacza w złej wierze względem właściciela są takie same
      jak obowiązki samoistnego posiadacza w dobrej wierze od chwili, w której ten
      dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy.
      Jednakże samoistny posiadacz w złej wierze obowiązany jest nadto zwrócić wartość
      pożytków, których z powodu złej gospodarki nie uzyskał, oraz jest odpowiedzialny za
      pogorszenie i utratę rzeczy, chyba że rzecz uległaby pogorszeniu lub utracie także
      wtedy, gdyby znajdowała się w posiadaniu uprawnionego.
    Z ww. regulacji wynika, że w sytuacji wytoczenia powództwa – przeciwko samoistnemu
    posiadaczowi w złej wierze – jest on obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy
    oraz jest odpowiedzialny za jej stan. Ponadto, spoczywa na nim obowiązek zwrotu
    pobranych od powyższej chwili pożytków, których nie zużył, jak również winny jest uiścić
    wartość tych, które zużył.

    Zgodnie z dyspozycją art. 230 Kodeksu cywilnego:
      Przepisy dotyczące roszczeń właściciela przeciwko samoistnemu posiadaczowi o
      wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy, o zwrot pożytków lub o zapłatę ich wartości
      oraz o naprawienie szkody z powodu pogorszenia lub utraty rzeczy, jak również
      przepisy dotyczące roszczeń samoistnego posiadacza o zwrot nakładów na rzecz,
      stosuje się odpowiednio do stosunku między właścicielem rzeczy a posiadaczem
      zależnym, o ile z przepisów regulujących ten stosunek nie wynika nic innego.
    W myśl powołanego wyżej art. 230 Kodeksu cywilnego, przepisy dotyczące roszczeń
    właściciela przeciwko samoistnemu posiadaczowi o wynagrodzenie za korzystanie z
    rzeczy, o zwrot pożytków lub o zapłatę ich wartości oraz o naprawienie szkody z powodu
    pogorszenia lub utraty rzeczy, jak również przepisy dotyczące roszczeń samoistnego
    posiadacza o zwrot nakładów na rzecz, stosuje się odpowiednio do stosunku między
    właścicielem rzeczy a posiadaczem zależnym, o ile z przepisów regulujących ten stosunek
    nie wynika nic innego.
    Stosownie do art. 336 Kodeksu cywilnego:
      Posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel
      (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik,
      najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo
      nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).
    O tym, czy bezumowne korzystanie z nieruchomości lub gruntu podlega opodatkowaniu
    na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, decydować muszą w każdym przypadku konkretne
    okoliczności.
    Zauważyć należy, że z cytowanych wyżej przepisów ustawy o podatku od towarów i usług
    wynika, że przy określeniu, czy miała miejsce czynność podlegająca opodatkowaniu
    istotne jest określenie, czy wykonywano świadczenie i czy wynagrodzenie z tytułu
    wykonywania tego świadczenia miało być wypłacone.
    Analiza ww. przepisów ustawy prowadzi do wniosku, że istotną cechą wynagrodzenia jest
    istnienie bezpośredniego związku pomiędzy usługą i otrzymaną zapłatą.
    Kolejnym czynnikiem decydującym o tym, czy mamy do czynienia z wynagrodzeniem jest
    ustalenie, czy wynagrodzenie takie było należne z tytułu danego świadczenia. Czynność
    opodatkowana powstaje w związku z zaistnieniem stosunku prawnego określonego
    umową między stronami. Zatem wystąpić musi bezpośredni związek pomiędzy
    wykonywanymi czynnościami i wysokością otrzymanego wynagrodzenia, oparty o relacje
    cywilnoprawne pomiędzy podmiotami.
    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu wówczas, gdy wykonywana
    jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana
    za bezpośredniego beneficjenta tej czynności.
    Kluczowym elementem dla rozstrzygnięcia czy czynność podlega opodatkowaniu jest fakt
    istnienia zgody, chociażby nieformalnej, na korzystanie z przedmiotu.
    W sytuacji zatem, gdy osoba trzecia korzysta z nieruchomości bez zgody jej właściciela,
    zasadne jest przyjęcie, że pomiędzy właścicielem nieruchomości i korzystającym
    bezumownie z tej nieruchomości nie istnieje żaden jawny lub dorozumiany stosunek
    prawny (umowa), w ramach którego spełnione są świadczenia wzajemne.
    Świadczenie podatnika, nieoparte na tytule prawnym, wskazującym na istnienie
    obowiązku świadczenia usługi oraz wysokości wynagrodzenia – nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Odszkodowanie wypłacone w takich

    okolicznościach z tego tytułu nie jest płatnością za świadczenie usługi, lecz rekompensatą
    za pozbawienie właściciela prawa do swobodnego dysponowania nieruchomością i
    wynikłe z tego tytułu szkody.
    Inaczej należy jednak oceniać sytuację, gdy korzystający z nieruchomości użytkuje ją za
    zgodą właściciela (nawet dorozumianą) płacąc z tego tytułu określone kwoty, a także
    sytuację, kiedy właściciel rzeczy (np. nieruchomości) – z różnych względów – toleruje
    sytuację, w której przy braku formalnego stosunku prawnego, inny podmiot korzysta z
    należącej do niego rzeczy. W tych okolicznościach wynagrodzenie otrzymane przez
    właściciela z tytułu bezumownego korzystania z rzeczy stanowi wynagrodzenie za
    świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy i na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że decydujące znaczenie dla opodatkowania lub
    nieopodatkowania bezumownego korzystania z nieruchomości bez zawiązywania
    stosunku zobowiązaniowego mają okoliczności faktyczne. Co do zasady, sytuacja ta
    pozostaje poza opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług. Jeżeli jednak okoliczności
    wskazują na dorozumianą, milczącą zgodę właściciela nieruchomości na jej użytkowanie
    przez dotychczasowego użytkownika – czynność ta podlega opodatkowaniu jako
    świadczenie usług.
    Z opisu sprawy wynika, iż Pani oraz ... (dalej: Uczestnik) są współwłaścicielami w udziałach
    ½ nieruchomości gruntowej położonej w ... przy ul. ..., zabudowanej wielolokalowym
    budynkiem usługowym. W dniu 31 grudnia 2021 r. uległa rozwiązaniu zawarta przez
    strony umowa dzierżawy (dalej: Umowa Dzierżawy) dotyczącą Nieruchomości, na mocy
    której Uczestnik dzierżawił od Pani przysługujący Pani udział w Nieruchomości. Wobec
    tego od dnia 1 stycznia 2022 r. nie łączyły strony żadne ustalenia regulujące sposób
    korzystania z Nieruchomości, co powinno skutkować stosowaniem regulacji
    przewidzianych w Kodeksie cywilnym. Mimo wygaśnięcia Umowy Dzierżawy Uczestnik
    samodzielnie korzystał z Nieruchomości z wykluczeniem Pani, w tym samodzielnie
    wynajmował znajdujące się w Nieruchomości lokale i pobierał z niej pożytki. Pani od 1
    stycznia 2022 r. kwestionowała bezumowne korzystanie przez Uczestnika z
    Nieruchomości ponad jego udział. Uczestnik, mimo szeregu aktywności z Pani strony
    nadal bezumownie korzystał z całej Nieruchomości ponad swój udział. Wobec
    bezskuteczności polubownych działań podejmowanych przez Panią, pismem z dnia 11
    lipca 2022 r. złożyła Pani do Sądu Rejonowego w ... wniosek o ustanowienie na podstawie
    art. 203 k.c. zarządcy Nieruchomości. Dnia 2 sierpnia 2023 r. w powyższym postępowaniu
    sądowym współwłaściciele zawarli ugodę sądową na mocy której na podstawie art. 203 k.
    c. ustanowili zarządcę Nieruchomości od dnia 1 września 2023 r. Wobec zakończenia
    bezumownego korzystania z Nieruchomości przez Uczestnika złożyła Pani w Sądzie
    Rejonowym w ... wniosek o zawezwanie do próby ugodowej w sprawie zapłaty na Pani
    rzecz kwoty 1.343.560,14 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie z tytułu
    pobranych w okresie 1.01.2022 r.- 31.05.2023 r. pożytków z Nieruchomości. Dnia
    15.10.2024 r. współwłaściciele zawarli ugodę sądową.
    W analizowanej sprawie kluczowe jest ustalenie, czy w zaistniałej sytuacji wyraziła Pani
    zgodę (również dorozumianą) na korzystanie z nieruchomości stanowiącej Pani własność
    oraz czy podjęła Pani jakiekolwiek kroki celem odzyskania tejże nieruchomości, w
    przypadku braku takiej zgody (umowy).
    Z opisu sprawy wynika, że podejmowała Pani działania ukierunkowane na uwzględnienie
    Pani - jako współwłaścicielki Nieruchomości - w korzystaniu i zarządzaniu Nieruchomością,
    po rozwiązaniu Umowy Dzierżawy. Nie tolerowała Pani istniejącej sytuacji, polegającej na
    samodzielnym korzystaniu z Nieruchomości przez współwłaściciela z wykluczeniem Pani,
    w tym samodzielnym wynajmowaniu znajdujących się w Nieruchomości lokali i pobieraniu
    z niej pożytków. Z wniosku wynika, że od października 2021 r. wzywała pisemnie

    Uczestnika do przedłożenia dokumentacji umożliwiającej wspólne korzystanie z
    Nieruchomości i wspólne zarządzanie nią. Zarówno ustnie jak i pisemnie wzywała Pani
    współwłaściciela zarówno do wydania dokumentacji dotyczącej Nieruchomości,
    uwzględnienia Pani jako strony w zawartych z najemcami umowach najmu i nie
    zawierania bez Pani udziału nowych umów najmu, uwzględniania przysługujących Pani
    jako współwłaścicielowi praw przy podejmowaniu decyzji zwykłego zarządu jak i decyzji
    przekraczających zwykły zarząd dotyczących Nieruchomości – m.in. pismami z dnia 15
    lutego 2022 r., 24 lutego 2022 r., 29 marca 2022 r., 11 maja 2022 r. Wobec
    bezskuteczności polubownych działań podejmowanych przez Panią, pismem z dnia 11
    lipca 2022 r. złożyła Pani do Sądu Rejonowego w .... wniosek o ustanowienie na podstawie
    art. 203 k.c. zarządcy Nieruchomości. W toku postępowania w dalszym ciągu
    kwestionowała Pani bezumowne korzystanie przez współwłaściciela z przysługującego
    Pani udziału. W dalszym ciągu kierowała Pani do Uczestnika wezwania o przekazanie
    informacji, uwzględnienie Pani w zawartych umowach najmu, wyrażała sprzeciw
    przeciwko nowo zawieranym umowom najmu, wypłatę przysługujących Pani pożytków z
    Nieruchomości. Dnia 2 sierpnia 2023 r. w powyższym postępowaniu sądowym zawarła
    Pani z Uczestnikiem ugodę sądową, na mocy której, na podstawie art. 203 k.c.
    ustanowiliście Państwo zarządcę Nieruchomości od dnia 1 września 2023 r.
    Wobec zakończenia bezumownego korzystania z Nieruchomości przez Uczestnika złożyła
    Pani w Sądzie Rejonowym w ... wniosek w sprawie zapłaty na Pani rzecz kwoty
    1.343.560,14 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie z tytułu pobranych w okresie
    1.01.2022 r.- 31.05.2023 r. pożytków z Nieruchomości. Dnia 15.10.2024 r. zawarli Państwo
    ugodę sądową. Współwłaściciel zobowiązał się zapłacić na Pani rzecz a) kwotę 132.500 zł
    za okres od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r., b) kwotę 132.500 zł za okres od 1
    stycznia 2023 r. do 31 maja 2023 r., to jest łącznie 265.000 zł (słownie: dwieście
    sześćdziesiąt pięć tysięcy złotych).
    W przypadku bezumownego korzystania z cudzej własności właścicielowi przysługuje
    roszczenie o wynagrodzenie za bezprawne korzystanie z jego nieruchomości. Zapłata
    określonej kwoty pieniężnej wiąże się z prawem żądania naprawienia wynikłej szkody z
    tytułu bezprawnego korzystania z nieruchomości. Żądanie wynagrodzenia (roszczenia
    pieniężnego) w swojej istocie nie stanowi należności za wykonanie usług, lecz jest
    rekompensatą za niemożność pobierania pożytków i używania nieruchomości w okresie
    bezumownego korzystania.
    W przedstawionym we wniosku opisie sprawy od 1 stycznia 2022 r. nie można mówić o
    jakimkolwiek jawnym lub dorozumianym stosunku prawnym łączącym Panią ze
    współwłaścicielem korzystającym bezumownie z całej Nieruchomości ponad swój udział.
    Opłaty za bezumowne korzystanie z Nieruchomości w tym przypadku mają charakter
    odszkodowawczy i nie podlegają opodatkowaniu VAT.
    Tym samym bezumowne korzystanie przez współwłaściciela z całej Nieruchomości bez
    tytułu prawnego i bez Pani zgody (wyraźnej lub dorozumianej), nie stanowi usługi w
    rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, a zapłata z tego tytułu odszkodowania nie stanowi
    należności za jej wykonanie. W konsekwencji nie stanowi transakcji podlegającej
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W związku z tym Pani stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania).
    Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być –
    zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.