Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3.4012.288.2025.2.MC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-24
Teza: Wydanie interpretacji indywidualnej dot. podatku od towarów
i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży
komorniczej niezabudowanej nieruchomości.
Słowa kluczowe: grunty-grunt niezabudowany
komornik
komornik-komornik sądowy
majątek-majątek prywatny
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
sprzedaż-sprzedaż działek
teren-teren niezabudowany
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania
    sprzedaży komorniczej niezabudowanej działki o nr KW 1 (pytanie oznaczone we wniosku
    nr 1) - jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 maja 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 9 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie:
    · braku opodatkowania sprzedaży komorniczej niezabudowanej działki o nr KW 1
      (pytanie oznaczone we wniosku nr 1),
    · możliwości skorzystania ze zwolnienia od zapłaty podatku VAT, na podstawie art. 43 ust.
      1 pkt 10 ustawy o VAT – w przypadku uznania, iż Komornik jest obowiązany do zapłaty
      podatku VAT, od sprzedaży nieruchomości Dłużnika (pytanie oznaczone we wniosku
      nr 2).
    Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 17 czerwca 2025 r. (wpływ 17
    czerwca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w (...), prowadzi postępowanie egzekucyjne
    wobec Dłużnika (...), prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą „(...)” w tym
    egzekucję z nieruchomości objętej nr KW 1 znajdującej się wraz z trzema innymi
    nieruchomościami Dłużnika o nr KW 2 i 3 pod adresem: (...), zgłoszonym w CEIDG jako
    stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej przez Dłużnika. Nieruchomość o nr
    KW 1 nie stanowi całości gospodarczej z pozostałymi nieruchomością Dłużnika o nr KW 2,
    na której Dłużnik faktycznie wykonuje działalność gospodarczą i 3, która pozostaje
    zabudowana budynkiem mieszkalnym (wszystkie trzy nieruchomości dzielą jeden adres).
    Na przedmiotowej nieruchomości o nr KW 1 nie znajduje się żadna infrastruktura, brak
    zabudowań.
    Nieruchomość o nr KW 3 wraz z nieruchomością o nr KW 1 zostały wydzielone z
    nieruchomości objętej KW nr 2, pierwsza w dniu 7 kwietnia 2015 r., druga w dniu 22

    października 2015 r. na podstawie wypisu z rejestru gruntów Burmistrza Miasta i Gminy
    (...) z dnia (...) 2015 r. i wyrysu z mapy ewidencyjnej Burmistrza Miasta i Gminy (...) z dnia
    (...) 2015 r.
    Nabycie całości nastąpiło przez Dłużnika i byłą żonę dłużnika na zasadach wspólności
    ustawowej majątkowej małżeńskiej w drodze darowizny w dniu (...) 1996 r., zaś na
    wyłączną własność Dłużnika w dniu (...) 2021 r. w drodze umowy podziału majątku
    wspólnego i ustanowienia hipoteki.
    Działalność gospodarczą dłużnik rozpoczął z dniem (...) 1990 r. i z historii wpisu w CEIDG
    nie wynika inny adres stałego miejsca prowadzenia działalności, niż ten położenia ww.
    nieruchomości. Adres: (...) jest wspólny dla wszystkich trzech ww. nieruchomości Dłużnika.
    Z ustaleń organu egzekucyjnego, dokonanych w trybie art. 761 kpc, nie wynika, jakoby
    nieruchomość o nr KW 1 została wpisana do ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa
    Dłużnika. Komornik wystąpił z zapytaniem m.in. do biura rachunkowego, prowadzącego
    księgowość dłużnika do kwietnia 2023 r. włącznie, które oświadczyło, że brak było
    wpisanych jakichkolwiek rzeczy do ewidencji środków trwałych Dłużnika. Dłużnik
    oświadczył, iż jest pewien co do włączania do kosztów uzyskania przychodu kosztów
    poniesionych na budowę budynku usługowego na nieruchomości o nr KW 2, na
    potwierdzenie czego nie przedłożył dowodu, lecz nieruchomość o nr KW 1 nie była
    wykorzystywana w działalności i nie odliczono od niej żadnego z podatków.
    Była małżonka Dłużnika, uprzednio prowadząca księgowość Dłużnika, wskazała, że
    budowa budynku usługowego na nieruchomości o nr KW 2, z której nastąpiło wydzielenie
    przedmiotowej nieruchomości, prowadzona była w ramach działalności gospodarczej
    Dłużnika i wszystkie zakupy i usługi na ten cel dokumentowane były fakturami VAT.
    Komornik zamierza przystąpić do sprzedaży wszystkich trzech opisanych wyżej
    nieruchomości dłużnika w trybie licytacji publicznej i na podstawie art. 18 ustawy o VAT,
    zobowiązany jest do zapłaty podatku VAT, od sprzedaży rzeczy Dłużnika objętych
    obowiązkiem podatkowym w zakresie VAT.
    W uzupełnieniu do wniosku udzieliła Pani odpowiedzi na zadane przez Organ pytania:
    1. Czy dłużnik prowadzący działalność gospodarczą pod firmą „(...)” (...) jest/był
      zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług?
      Odp. Dłużnik (...) prowadzący działalność gospodarczą pod firmą „(...)” (...) jest
      czynnym podatnikiem od towarów usług.
    2. Jaki jest nr ewidencyjny działki objętej księgą wieczystą nr KW 1?
      Odp. Działka objęta księgą wieczystą nr 1 posiada nr ewidencji 1/1 w (...). Według KW
      nr ewidencyjny to 1/2.
    3. W jakim celu i z jakim zamiarem Dłużnik wydzielił działkę oznaczoną nr KW 1 z działki
      oznaczonej nr KW 2?
      Odp. Organ egzekucyjny nie posiada wiedzy co do powodów, dla których dłużnik
      wydzielił działkę oznaczoną nr KW 1 z działki oznaczonej nr KW 2. Obiektywnym
      powodem mogło być przeznaczenie poszczególnych działek w miejscowym planie
      zagospodarowania przestrzennego.
    4. Czy działka oznaczona księgą wieczystą nr KW 1 jest objęta miejscowym planem
      zagospodarowania przestrzennego? Jeśli tak, proszę wskazać, jakie przeznaczenie dla
      tej działki wynika z planu oraz czy dopuszczalna jest zabudowa.
      Odp. Działka nr 1/1 oznaczona KW 1 jest objęta miejscowym planem
      zagospodarowania przestrzennego i jej przeznaczenie zostało określone jako tereny
      rolnicze bez dopuszczalnej zabudowy.
    5. Czy dla działki jest wydana albo będzie wydana do dnia sprzedaży decyzja o
      warunkach zabudowy?

      Odp. Dla działki nr 1/1 nie będzie wydana decyzja o warunkach zabudowy z uwagi
      na powyższe.
    6. Czy przez cały okres posiadania Dłużnik wykorzystywał działkę oznaczoną nr KW 1 na
      cele prywatne? Jeśli nie, proszę wskazać, w jaki sposób dłużnik wykorzystywał ww.
      działkę?
      Odp. Wedle wiedzy organu egzekucyjnego, działka nr 1/1 nie była wykorzystywana
      przez Dłużnika w żadnym celu.
    7. Czy działka oznaczona nr KW 1 była/jest/będzie wykorzystywana przez Dłużnika
      wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku od towarów i usług? Jeżeli tak, to
      jaką działalność zwolnioną z opodatkowania podatkiem VAT, do której
      wykorzystywana była/jest/będzie działka oznaczona nr KW 1, Dłużnik wykonywał?
      Proszę podać podstawę prawną zwolnienia.
      Odp. Działka nr 1/1 nie była i nie jest wykorzystywana w celach gospodarczych.
      Komornik nie ma wiedzy co do przyszłych zamiarów wykorzystania działki przez
      Dłużnika.
    8. Czy przedmiotowa nieruchomość była/jest przedmiotem umowy najmu, dzierżawy lub
      innej (wskazać jakiej)?
      – proszę o wskazanie:
    a) Kto był/jest stroną umowy najmu? Czy wyłącznie Dłużnik?
    b) Kiedy dokładnie i na jaki okres została zawarta umowa najmu (np. na 3 miesiące, na
      rok, na czas nieokreślony)?
    c) Kto uzyskuje/uzyskiwał korzyści z czynszu z tytułu najmu, dzierżawy itp.? Czy wyłącznie
      Dłużnik?
    d) Kto rozlicza/rozliczał umowę najmu, dzierżawy itp.? Czy wyłącznie Dłużnik?
    e) Czy wystąpił podatek należny z tytułu powyższej umowy/umów? Jeśli tak, to kto
      rozliczał/rozlicza podatek należny z tytułu tej/tych umowy/umów?
    f) Kto i w jaki sposób dokumentuje/dokumentował usługę najmu, dzierżawy itp.? Czy
      czynsz z tego tytułu był/jest dokumentowany wystawionymi przez dłużnika fakturami?
      Jeśli nie, to proszę wyjaśnić dlaczego.
    g) Kto jest najemcą nieruchomości? Czy jest to osoba fizyczna nieprowadząca działalności
      gospodarczej, czy podmiot prowadzący działalność gospodarczą?
    h) Na jaki cel została podpisana umowa najmu (np. w celu prowadzenia działalności
      gastronomicznej, handlowej itp. przez najemcę)?
      Odp. Brak informacji po stronie organu egzekucyjnego. Dłużnik nie złożył w tym
      przedmiocie stosownego oświadczenia.
    9. Jeżeli nie posiada Pani informacji, o których mowa w ww. pytaniach, które są
      niezbędne do oceny, czy w przedmiotowej sprawie będzie miało zastosowanie
      zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2, 10 i 10a ustawy, to proszę
      wskazać:
    · czy ten brak informacji jest wynikiem podjętych przez Panią jako Komornika działań?
    · czy działania te zostały udokumentowane?
    · czy podjęte działania potwierdzają brak możliwości uzyskania tych niezbędnych
      informacji od Dłużnika?
      Odp. Brak odpowiedzi.
    Pytania

    1. Czy Komornik zobowiązany jest do zapłaty podatku VAT, od sprzedaży nieruchomości
      Dłużnika opisanej w stanie faktycznym, a objętej nr KW 1 (grunt rolny niezabudowany)?
    2. Czy w razie uznania, iż Komornik jest obowiązany do zapłaty podatku VAT, od sprzedaży
      nieruchomości Dłużnika to czy może skorzystać ze zwolnienia od zapłaty podatku VAT,
      na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT?
    Pani stanowisko
    1. Zdaniem Wnioskodawcy, Komornik jako płatnik podatku VAT, za Dłużnika będącego
    podatnikiem tego podatku, nie jest zobowiązany do zapłaty podatku VAT, w przypadku
    sprzedaży w drodze licytacji publicznej w toku egzekucji sądowej nieruchomości o nr KW 1
    jako nieruchomości nie służącej prowadzeniu działalności gospodarczej przez Dłużnika.
    2. Zdaniem Wnioskodawcy, w razie uznania przez KIS, iż obowiązek zapłaty podatku VAT w
    niniejszym stanie faktycznym istnieje, korzystając z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT,
    Komornik może skorzystać ze zwolnienia od zapłaty podatku VAT, z uwagi na fakt, iż
    pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął
    okres dłuższy niż 2 lata.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku w zakresie braku opodatkowania
    sprzedaży komorniczej niezabudowanej działki o nr KW 1 (pytanie oznaczone we wniosku
    nr 1) jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na podstawie art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775) zwanej dalej „ustawą”:
      Organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu
      egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132 i 620) oraz komornicy sądowi
      wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania
      cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji,
      towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem
      obowiązujących przepisów.
    Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), zgodnie z którym:
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Przepis art. 18 ustawy o podatku od towarów i usług wprowadza szczególną na gruncie
    przepisów ustawy regulację, kiedy to należny podatek pobierany jest i odprowadzany do
    urzędu skarbowego przez płatnika, a nie przez podatnika. Płatnik pełni w tym przypadku
    rolę pośrednika pomiędzy podatnikiem a organem podatkowym, przekazując organowi
    środki pieniężne podatnika. Uzasadnione jest to charakterem odpłatnej dostawy
    następującej w ramach wykonywania czynności egzekucyjnych. Jeżeli bowiem dłużnik
    niesolidnie spłaca swoje zobowiązania i w celu wyegzekwowania należności wszczęto
    przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne, to istnieją podstawy do uznania, że nie uiści
    również podatku należnego w związku z dostawą mającą miejsce w ramach egzekucji.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że komornik sądowy dokonuje transakcji w
    imieniu podatnika – dłużnika. Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących
    własnością dłużnika będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do
    rozliczenia tego podatku byłby zobowiązany dłużnik; w przypadku, gdy powyższa czynność
    nie podlegałaby opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego zwolniona, komornik
    sądowy nie będzie obowiązany do odprowadzenia podatku.

    Tym samym, komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy
    oraz do uwzględnienia w trakcie sprzedaży towarów okoliczności decydujących o jej
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Według art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Dostawa towarów mieści się w definicji sprzedaży, określonej w art. 2 pkt 22 ustawy,
    zgodnie z którą:
      Sprzedaż to odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Nie każda jednak czynność, która stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Określona czynność jest
    opodatkowana podatkiem VAT, jeśli zostanie wykonana przez podatnika, a więc osobę
    prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem,
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu

    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Jak wskazano wyżej, „działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością
    rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność
    gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku
    rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być
    każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym
    czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność
    gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących
    usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych
    za takie.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem, za podatnika należy uznać osobę,
    która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując
    aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów
    zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza
    zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291

    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach
    majątku osobistego.
    W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w
    myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także
    okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z
    zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez
    każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten
    występował w charakterze podatnika podatku VAT.
    Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej
    czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po
    pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Dostawa
    towarów (np. gruntów) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie
    wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo
    działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia,
    że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają dla
    określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i
    usług.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    W omawianej sprawie Pani wątpliwości dotyczą, w pierwszej kolejności ustalenia, czy w
    przypadku licytacyjnej sprzedaży działki nr KW 1, Pani jako Komornik będzie zobowiązana
    do zapłaty podatku od tej sprzedaży.
    Biorąc pod uwagę treść przywołanych wyżej przepisów, w pierwszej kolejności należy
    ustalić, czy w odniesieniu do transakcji sprzedaży w trybie egzekucji komorniczej
    nieruchomości – działki nr 1/1, Dłużnik będzie występował w charakterze podatnika
    podatku od towarów i usług.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani postępowanie egzekucyjne wobec Dłużnika
    prowadzącego działalność gospodarczą, w tym egzekucję z nieruchomości objętej nr KW
    1. Na przedmiotowej nieruchomości o nr KW 1 nie znajduje się żadna infrastruktura, brak
    zabudowań. Z ustaleń organu egzekucyjnego dokonanych w trybie art. 761 kpc nie
    wynika, jakoby nieruchomość o nr KW 1 została wpisana do ewidencji środków trwałych
    przedsiębiorstwa Dłużnika. Ponadto, w opisie sprawy wskazała Pani, iż Dłużnik
    prowadzący działalność gospodarczą jest czynnym podatnikiem od towarów usług. Działka
    objęta księgą wieczystą nr 1 posiada nr ewidencji 1/1 w powiecie (...), gminie (...), obrębie
    (...). Według KW nr ewidencyjny to 1/2. Działka nr 1/1 oznaczona KW 1 jest objęta
    miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i jej przeznaczenie zostało
    określone jako tereny rolnicze bez dopuszczalnej zabudowy. Dla działki nr 1 nie będzie
    wydana decyzja o warunkach zabudowy. Ponadto, jak wynika z treści wniosku z ustaleń
    organu egzekucyjnego, dokonanych w trybie art. 761 kpc, nie wynika, jakoby

    nieruchomość o nr KW 1 została wpisana do ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa
    Dłużnika. Komornik wystąpił z zapytaniem m.in. do biura rachunkowego, prowadzącego
    księgowość dłużnika do kwietnia 2023 r. włącznie, które oświadczyło, że brak było
    wpisanych jakichkolwiek rzeczy do ewidencji środków trwałych Dłużnika. Dłużnik
    oświadczył, iż jest pewien co do włączania do kosztów uzyskania przychodu kosztów
    poniesionych na budowę budynku usługowego na nieruchomości o nr KW 2, na
    potwierdzenie czego nie przedłożył dowodu, lecz nieruchomość o nr KW 1 nie była
    wykorzystywana w działalności i nie odliczono od niej żadnego z podatków. Wedle wiedzy
    organu egzekucyjnego, działka nr 1 nie była wykorzystywana przez Dłużnika w żadnym
    celu. Działka nr 1 nie była i nie jest wykorzystywana w celach gospodarczych.
    Jeśli zatem rzeczywiście:
    · nieruchomość o nr KW 1 nie była wykorzystywana w działalności Dłużnika i nie
      odliczono od niej żadnego z podatków,
    · działka nr 1/1 nie była i nie jest wykorzystywana przez Dłużnika w celach gospodarczych,
    · działka nr 1/1 nie była i nie jest wykorzystywana przez Dłużnika w żadnym celu,
    to z całokształtu okoliczności sprawy, nie wynika taka aktywność Dłużnika, która
    wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności.
    Przedstawiony we wniosku opis sprawy wskazuje, że Dłużnik nie wykorzystywał
    przedmiotowej działki w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, nie
    podejmował również aktywności, które mogłyby sprawić, że działka ta utraciła charakter
    majątku osobistego (nabycie nieruchomości nastąpiło przez Dłużnika i byłą żonę Dłużnika,
    na zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej, w drodze darowizny w dniu
    (...) 1996 r., zaś na wyłączną własność Dłużnika w dniu (...) 2021 r. w drodze umowy
    podziału majątku wspólnego i ustanowienia hipoteki).
    Z całokształtu okoliczności sprawy nie wynika również, że Dłużnik podejmował aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu
    środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców.
    Mając na uwadze przedstawiony przez Panią opis sprawy należy uznać, że z tytułu
    transakcji sprzedaży ww. działki w trybie licytacji komorniczej Dłużnik, nie będzie
    występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art.
    15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy. Działania podejmowane przez Dłużnika należą do zakresu zwykłego zarządu
    majątkiem prywatnym. W związku z tym, Dłużnik korzysta z przysługującego mu prawa do
    rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze
    prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają
    zastosowania.
    Wobec powyższego, sprzedaż działki nr KW 1 w trybie licytacji komorniczej nie będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy. Tym samym, należy stwierdzić, że w odniesieniu do sprzedaży w trybie licytacji
    komorniczej działki nr KW 1 nie będzie Pani jako płatnik zobowiązana do odprowadzenia
    podatku od towarów i usług.
    Zatem, Pani stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 uznałem za
    prawidłowe.
    Na skutek powyższego rozstrzygnięcia, odpowiedź na zadane we wniosku pytanie nr 2
    stała się bezzasadna, gdyż uzależniła Pani odpowiedz na to pytanie od uznania, iż
    komornik jest zobowiązany do zapłaty podatku od sprzedaży nieruchomości Dłużnika w
    trybie licytacji komorniczej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zdarzenia
    przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia
    przyszłego. Ponosi Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym
    przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność. Interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    W niniejszej interpretacji oparłem się na opisie sprawy, tj. na przedstawionych przez Panią
    informacjach, że:
    · nieruchomość o nr KW 1 nie była wykorzystywana w działalności Dłużnika i nie
      odliczono od niej żadnego z podatków,
    · działka nr 1/1 nie była i nie jest wykorzystywana w celach gospodarczych,
    · wedle wiedzy organu egzekucyjnego, działka nr 1 nie była i nie jest wykorzystywana
      przez Dłużnika w żadnym celu.
    Zatem, w przypadku zmiany któregokolwiek z ww. elementów opisu sprawy, lub w
    przypadku, gdy sprzedawana nieruchomość byłaby przedmiotem dzierżawy –
    interpretacja traci swą aktualność i nie chroni Wnioskodawcy.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.