Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.299.2025.2.ŻR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-28
Teza: Brak wpływu prowadzonej Działalności inwestycyjnej na
zakres prawa do odliczenia podatku VAT, a tym samym brak
obowiązku stosowania przepisów dotyczących proporcji, o
której mowa w art. 86 ust. 2a–2h ustawy o podatku od
towarów i usług. Prawo do pełnego odliczenia podatku VAT od
poniesionych wydatków związanych wyłącznie z prowadzoną
Działalnością inwestycyjną.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
inwestycje-wydatki inwestycyjne
odliczenia-prawo do odliczenia
współczynnik-prewspółczynnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe w zakresie:
      - braku wpływu prowadzonej Działalności inwestycyjnej na zakres prawa do odliczenia
        podatku VAT, a tym samym braku obowiązku stosowania przepisów dotyczących
        proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a–2h ustawy o podatku od towarów i usług,
      - prawa do pełnego odliczenia podatku VAT od poniesionych wydatków związanych
        wyłącznie z prowadzoną Działalnością inwestycyjną.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 21 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy:
      - braku wpływu prowadzonej Działalności inwestycyjnej na zakres prawa do odliczenia
        podatku VAT, a tym samym braku obowiązku stosowania przepisów dotyczących
        proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a–2h ustawy o podatku od towarów i usług,
      - nieuwzględniania przy obliczeniu proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a ustawy
        przychodów z Działalności inwestycyjnej,
      - braku obowiązku zawiadomienia naczelnika urzędu skarbowego o przyjętych danych
        w celu obliczenia kwoty podatku naliczonego,
      - prawa do pełnego odliczenia podatku VAT od poniesionych wydatków związanych
        wyłącznie z prowadzoną Działalnością inwestycyjną.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 14 maja 2025 r. (data
    wpływu).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    ... sp. z o.o. (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) jest spółką prawa polskiego, zarejestrowaną
    jako czynny podatnik podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”) w Polsce.
    Przeważającym przedmiotem działalności jest: 70.10.Z – Działalność firm centralnych
    (Head Offices) i holdingów, z wyłączeniem holdingów finansowych.
    Przedmiotem pozostałej działalności Spółki jest również:
      - 64.20.Z – Działalność holdingów finansowych;
      - 64.92.Z – Pozostałe formy udzielania kredytów;
      - 70 - Działalność firm centralnych (head offices), doradztwo związane z zarządzaniem;
      - 82 – Działalność związana z administracyjną obsługą biura i pozostała działalność
        wspomagająca prowadzenie działalności gospodarczej;
      - 68.10.Z - kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek;
      - 64.99.Z - pozostała finansowa działalność usługowa, gdzie indziej niesklasyfikowana, z
        wyłączeniem ubezpieczeń i funduszów emerytalnych;
      - 68.20.Z - wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi;

      - 66.11.Z - zarządzanie rynkami finansowymi.
    Podstawą działalność Spółki określają następujące kody PKD: 70.10.Z, 64.20.Z, 64.99.Z,
    82.99.Z.
    Spółka obecnie uzyskuje przychody głównie z usług księgowych oraz usług doradczych.
    Spółka uzyskuje też przychody w postaci odsetek od lokat bankowych.
    Oprócz ww. usług księgowych, Spółka podejmuje również na własne potrzeby czynności z
    zakresu działalności inwestycyjnej, tj. m.in. nabywa/sprzedaje akcje, obligacje, itp. (dalej:
    „Działalność inwestycyjna”). Spółka wskazuje, że obecnie nie uczestniczy w zarządzaniu
    podmiotami, których akcje/udziały posiada. Wnioskodawca nie prowadzi również obecnie
    działalności maklerskiej/brokerskiej. Spółka nie świadczy na rzecz podmiotów, których
    akcje posiada żadnych usług stanowiących czynności podlegające opodatkowaniu VAT.
    Działalność inwestycyjna nie jest warunkiem koniecznym do prowadzenia działalności
    gospodarczej przez Spółkę.
    Spółka zaczęła również świadczyć dla spółki powiązanej kompleksowe usługi doradcze
    (dalej: „Usługi doradcze”), w których zakres wchodzi:
      a) analiza sprawozdań spółek notowanych na rynku kapitałowym;
      b) sporządzanie raportów z wyników inwestycyjnych spółek;
      c) analiza otoczenia makro i mikroekonomicznego;
      d) kontakt z bankami inwestycyjnymi i domami maklerskimi w celu obsługi transakcji
        giełdowych;
      e) przeprowadzanie analiz w zakresie rentowności, płynności, przepływów finansowych
        spółek;
      f) tworzenie raportów zarządczych cyklicznie i ad-hoc;
      g) budowanie modeli analitycznych wspierających podejmowanie decyzji, w tym
        prognoz finansowych;
      h) w razie potrzeby inne usługi doradczo-księgowe zlecone przez Zleceniodawcę.
    Z tytułu przedmiotowych Usług doradczych, Spółka otrzymuje miesięczne wynagrodzenie
    na podstawie wystawionej na rzecz podmiotu powiązanego faktury VAT ze stawką 23%.
    W celu świadczenia Usług doradczych Spółka nabywa usługi w zakresie opisanym w ww.
    pkt a-h od podmiotów współpracujących ze Spółką na zasadach B2B (dalej:
    „Współpracownicy”).
    Świadczone przez Współpracowników usługi wykorzystywane są zarówno na potrzeby
    własne Spółki (tj. dla celów Działalności inwestycyjnej), jak i w związku ze świadczeniem
    przez Spółkę Usług doradczych na rzecz podmiotu powiązanego.
    Oprócz ww. kosztów usług doradczych nabywanych od Współpracowników,
    Wnioskodawca ponosi również koszty dostępu do różnych baz danych, które są
    wykorzystywane zarówno dla własnej Działalności inwestycyjnej, jak i świadczonych Usług
    doradczych (dalej: „Koszty baz danych”).
    W przypadku wydatków poniesionych na zakup usług od Współpracowników Spółki oraz
    Kosztów baz danych (dalej łącznie jako: „Koszty wspólne”) Wnioskodawca nie ma
    możliwości przypisania konkretnych kwot podatku naliczonego wynikającego z Kosztów
    wspólnych do Działalności inwestycyjnej lub do działalności Spółki w zakresie Usług
    doradczych.
    Oprócz ww. kategorii wydatków Spółka ponosi również wydatki, które związane są
    wyłącznie ze sprzedażą opodatkowaną VAT. Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że

    zanim rozpoczął świadczenie Usług doradczych, ponosił wydatki, które związane były
    wyłącznie z Działalnością inwestycyjną i dopuszcza również sytuację, że będzie ponosić
    takie wydatki, które będą związane z Działalnością inwestycyjną, a nie będą dotyczyć Usług
    doradczych.
    Uzupełnienie wniosku:
    W ramach Działalności inwestycyjnej, poza nabywaniem/sprzedażą akcji i obligacji Spółka,
    nie podejmuje obecnie żadnych innych czynności.
    Zdaniem Spółki czynności podejmowane w ramach Działalności inwestycyjnej są związane
    z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą – są to czynności polegające na
    zarządzaniu nadwyżkami finansowymi osiąganymi w związku z prowadzoną przez Spółkę
    działalnością gospodarczą.
    Zdaniem Spółki odrębność przedmiotu działalności należy upatrywać w zdarzeniach
    zaistniałych w związku z aktywnością inną niż gospodarczą i w konsekwencji powstaniem
    sfery działalności innej niż działalność gospodarcza tak jak ma to miejsce w przypadku
    gmin, fundacji, stowarzyszeń i w tym rozumieniu czynności wykonywane w ramach
    Działalności inwestycyjnej nie stanowią obok działalności gospodarczej prowadzonej przez
    Spółkę odrębnego od niej przedmiotu i towarzyszą działalności gospodarczej prowadzonej
    przez Spółkę.
    Celem działań podejmowanych w ramach Działalności inwestycyjnej jest lokowanie
    wolnych środków pieniężnych/nadwyżek finansowych pochodzących z działalności
    gospodarczej Spółki i wzrost wartości posiadanych aktywów.
    Przychody osiągnięte z tytułu czynności podejmowanych w ramach Działalności
    inwestycyjnej przeznaczane są na działalność gospodarczą Spółki.
    Pytanie nr 6: Jakie wydatki (na nabycie jakich towarów i usług) ponoszą Państwo w ramach
    Działalności inwestycyjnej, z tytułu których chcą Państwo dokonać odliczenia podatku
    naliczonego?
    Jak Skarżąca wskazała we wniosku, obecnie Spółka ponosi wydatki na nabycie usług
    doradczych od podmiotów współpracujących ze Spółką na zasadach B2B oraz wydatki na
    nabycie dostępu do różnych baz danych. Zarówno usługi doradcze, jak i bazy danych
    wykorzystywane są w Działalności inwestycyjnej, jak i do świadczenia przez Spółkę usług
    doradczych.
    W przyszłości nie jest wykluczone, że Spółka będzie ponosić również innego rodzaju
    wydatki niż ww., które będą miały wyłącznie związek z Działalnością inwestycyjną, jednak
    na moment składania wniosku Skarżąca nie jest w stanie wskazać konkretnego rodzaju
    /konkretnych rodzajów wydatków, które potencjalnie mogą pojawić się w przyszłości.
    Pytanie nr 7: Czy nabycie tych towarów lub/i usług zostało/zostanie udokumentowane
    wystawionymi na Państwa jako nabywcę fakturami z wykazaną kwotą podatku VAT?
    Tak, wydatki określone w pkt 6 dokumentowane są wystawionymi na Spółkę fakturami
    VAT z wykazaną kwotą podatku VAT.
    Pytanie nr 8: Czy ponoszone przez Państwa wydatki w ramach Działalności inwestycyjnej
    są związane wyłącznie z wykonywaniem przez Państwa czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług, czy również z czynnościami zwolnionymi od podatku VAT?
    Spółka obecnie nie identyfikuje żadnych czynności zwolnionych od podatku VAT.
    Pytanie nr 9: Czy w ramach wykonywanej Działalności inwestycyjnej są Państwo w stanie
    przypisać ponoszone przez siebie wydatki do wykonywanych przez Państwa czynności
    opodatkowanych oraz czynności zwolnionych od podatku VAT?
    Jak wskazano w pkt 8, Spółka obecnie nie identyfikuje żadnych czynności zwolnionych od
    podatku VAT, dlatego nie ma konieczności przypisywania ponoszonych przez nią
    wydatków do czynności zwolnionych od podatku VAT.

    Pytania
      1) Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że Działalność inwestycyjna
        prowadzona przez Wnioskodawcę pozostaje bez wpływu na zakres prawa do
        odliczenia VAT od wydatków (w tym Kosztów wspólnych) dotyczących zarówno
        Działalności inwestycyjnej, jak i pozostałych czynności realizowanych przez Spółkę,
        generujących VAT i Spółka nie jest zobowiązana do stosowania przepisów
        dotyczących proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a–2h ustawy z dnia 11 marca
        2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: „ustawa o VAT”)?
      2) W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 1 - czy prawidłowe jest
        stanowisko Wnioskodawcy, że przychody z Działalności inwestycyjnej nie powinny
        być uwzględniane przy obliczeniu proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a ustawy
        o VAT?
      3) W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 2 - czy Spółka będzie miała
        obowiązek zawiadomienia naczelnika urzędu skarbowego, zgodnie z art. 86 ust. 2e
        ustawy o VAT?
      4) Czy Spółka posiada pełne prawo do odliczenia VAT od poniesionych wydatków, które
        są związane wyłącznie z prowadzoną Działalnością inwestycyjną?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Spółki, w okolicznościach wskazanych w stanie faktycznym:
      1. działalność inwestycyjna prowadzona przez Wnioskodawcę pozostaje bez wpływu na
        zakres prawa do odliczenia VAT od wydatków (w tym Kosztów wspólnych)
        dotyczących zarówno Działalności inwestycyjnej, jak i pozostałych czynności
        realizowanych przez Spółkę, generujących VAT i Spółka nie jest zobowiązana do
        stosowania przepisów dotyczących proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a–2h
        ustawy o VAT;
      2. przychody z Działalności inwestycyjnej nie powinny być uwzględniane przy obliczeniu
        proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT;
      3. Spółka nie ma obowiązku zawiadomienia naczelnika urzędu skarbowego, zgodnie z
        art. 86 ust. 2e ustawy o VAT;
      4. Spółka posiada pełne prawo do odliczenia VAT od poniesionych wydatków, które są
        związane wyłącznie z prowadzoną Działalnością inwestycyjną.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    W zakresie pytania nr 1
    W myśl art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15
    ustawy o VAT, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego.
    Zgodnie natomiast z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, w przypadku nabycia towarów i usług
    wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności
    gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów
    osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których
    mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych
    towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę
    podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia
    zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności
    gospodarczej, zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia

    proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
    działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    W ocenie Wnioskodawcy, działalność inwestycyjna i przychody uzyskiwane z tego tytułu
    pozostają bez wpływu na zakres prawa do odliczenia VAT od wydatków (w tym Kosztów
    wspólnych) dotyczących zarówno Działalności inwestycyjnej, jak i pozostałych czynności
    realizowanych przez Spółkę, generujących VAT i Spółka nie jest zobowiązana do
    stosowania przepisów dotyczących proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a–2h ustawy o
    VAT.
    Wynika to z faktu, iż Spółka nie funkcjonuje w sferze innej niż działalność gospodarcza, tj.
    nie wykonuje czynności innych niż wykazujące związek - bezpośredni lub pośredni - z
    prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą.
    Zdaniem Wnioskodawcy, cele prowadzonej działalności gospodarczej należy rozpatrywać
    w kontekście definicji działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT,
    zgodnie z którą działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
    rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
    obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    W związku z prowadzeniem działalności gospodarczej u podatnika mogą wystąpić
    działania czy sytuacje, które nie generują opodatkowania VAT, ale jednak "towarzyszą"
    działalności gospodarczej i nie stanowią obok niej odrębnego przedmiotu działalności
    podatnika. I choć nie podlegają one opodatkowaniu VAT, to ich występowanie nie
    oznacza, że u podatnika występują czynności wykonywane poza działalnością
    gospodarczą.
    W kontekście powyższego przez „cele inne”, o których mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o
    VAT należy rozumieć sferę działalności danego podmiotu niebędącą działalnością
    gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, np. działalność podmiotu w
    charakterze organu władzy czy nieodpłatną działalność statutową.
    Spółka wskazuje, że powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach
    indywidualnych wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, np. z dnia 10
    lipca 2023 r., nr 0114-KDIP4-1.4012.255.2023.1.RMA, z dnia 1 września 2023 r., nr 0114-
    KDIP4-3.4012.259.2023.2.DS, z dnia 21 lipca 2022 r. nr 0113-KDIPT1-2.4012.362.2022.2.
    KW, z dnia 3 marca 2025 r., nr 0114-KDIP4-1.4012.3.2025.2.RMA).
    Jak przykładowo wskazuje Dyrektor KIS m.in. w wyżej powołanej interpretacji
    indywidualnej z dnia 10 lipca 2023 r. nr 0114-KDIP4-1.4012.255.2023.1.RMA: „Dla
    stwierdzenia, czy działalność lub czynności stanowią "cele inne niż związane z
    działalnością gospodarczą" znaczenie ma, czy mieszczą się one w przedmiocie działalności
    danego podmiotu. W przypadku więc wykonywania obok czynności, które podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, również czynności niegenerujących
    opodatkowania VAT - w pierwszej kolejności należy dokonać oceny, czy czynności te
    należy uznać za odrębny, obok działalności gospodarczej, przedmiot działalności
    podatnika, czy też czynności te towarzyszą działalności gospodarczej. W przypadku
    stwierdzenia, że czynności niegenerujące podatku należnego stanowią odrębny obok
    działalności gospodarczej przedmiot działalności, wówczas, w celu odliczenia podatku
    naliczonego (jeżeli nie będzie możliwe przypisanie go w całości do działalności
    gospodarczej), podatnik ma obowiązek stosować zasady, o których mowa w art. 86 ust. 2a-
    2 h ww. ustawy.”
    Na powyższe rozumienie pojęcia „celów innych niż działalność gospodarcza” wskazuje
    również treść uzasadnienia do projektu ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. (Dz.U.2015.605)
    zmieniającej tę ustawę z dniem 1 stycznia 2016 r., mocą której został dodany przepis art.
    86 ust. 2a i nast. do ustawy o VAT. W uzasadnieniu tym wskazano zaś, że: „Cele
    prowadzonej działalności gospodarczej należy rozpatrywać w kontekście definicji

    działalności gospodarczej, określonej przepisami art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o VAT. Mieścić
    będą się tutaj również działania czy sytuacje występujące w ramach działalności
    gospodarczej, jednakże niegenerujące opodatkowania podatkiem VAT, przykładowo
    otrzymanie odszkodowań umownych czy odsetek za nieterminowe dokonywanie płatności
    od kontrahentów, sprzedaż wierzytelności "trudnych" itp. Natomiast przez cele inne
    rozumie się sferę działalności danego podmiotu niebędącą działalnością gospodarczą w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o VAT (przykładowo działalność podmiotu w
    charakterze organu władzy czy nieodpłatną działalność statutową), a także cele prywatne,
    z definicji niemające nic wspólnego z działalnością gospodarczą podatnika.”
    Analogiczne stanowisko zostało przedstawione w odpowiedzi Jarosława Nenemana -
    podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów na interpelację poselską nr 30157 w
    sprawie stosowania prewspółczynnika, o którym mowa w projekcie ustawy zmieniającej,
    do pojazdów samochodowych, od których podatnik może odliczyć 50% podatku VAT. W
    odpowiedzi tej powielono stanowisko Ministerstwa Finansów, przedstawione uprzednio w
    uzasadnieniu do ustawy nowelizującej, w odniesieniu do rozumienia pojęcia „celów
    prowadzonej działalności gospodarczej”. W odpowiedzi na interpelację stwierdzono m.in.,
    że: „Obowiązek wydzielenia podatku naliczonego przy zastosowaniu ww.
    prewspółczynnika dotyczy (...) tylko wąskiej grupy podatników, którzy poza działalnością
    gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT wykonują również działalność nieobjętą
    systemem VAT (np. jako organ władzy publicznej), i nie jest możliwe bezpośrednie
    przyporządkowanie podatku naliczonego do każdego z tych typów działalności. Powyższe
    zapewni realizację zasady neutralności podatku VAT, która uniemożliwia odliczanie
    podatku w związku z działalnością nieobjętą systemem VAT”.
    Również w broszurze informacyjnej Ministerstwa Finansów z dnia 17 lutego 2016 r. pt.:
    „Zasady odliczania podatku od towarów i usług przez podatników prowadzących
    działalność o charakterze mieszanym, z uwzględnieniem zmian wprowadzonych od 1
    stycznia 2016 r.” wskazano: „Czynności wykonywane w ramach działalności gospodarczej
    Definicja działalności gospodarczej zawarta jest w art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o VAT. W
    związku z prowadzeniem działalności gospodarczej u podatnika mogą wystąpić działania
    czy sytuacje, które nie generują opodatkowania VAT. „Towarzyszą” one działalności
    gospodarczej i nie stanowią obok niej odrębnego przedmiotu działalności podatnika. Nie
    podlegają one opodatkowaniu VAT, jednakże ich występowanie nie oznacza, że u
    podatnika występują czynności wykonywane poza działalnością gospodarczą.
    Może to być przykładowo:
      otrzymanie odszkodowań umownych czy odsetek za nieterminowe dokonywanie
      płatności od kontrahentów,
      sprzedaż wierzytelności „trudnych”,
      otrzymanie dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze niemających
      bezpośredniego wpływu na cenę dostarczanych przez podatnika towarów lub usług
      przez niego świadczonych, lecz wykorzystywanych w całości do wykonywania
      działalności gospodarczej objętej podatkiem VAT,
      działania pracodawcy polegające na dokonaniu zakupów od osób trzecich, których
      nabycie w całości następuje ze środków funduszu tworzonego na podstawie ustawy
      o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych w celu udostępnienia ich nieodpłatnie
      lub częściowo odpłatnie osobom uprawnionym na zasadach wymienionych w tej
      ustawie,

      obowiązki pracodawcy wynikające z ustawy o związkach zawodowych, np.
      udostępnienie pomieszczeń i urządzeń technicznych niezbędnych do wykonywania
      działalności związkowej w zakładzie pracy,
      otrzymanie przez komorników sądowych zwrotu wydatków gotówkowych
      poniesionych w toku egzekucji (zwrotu wydatków takich jak np. należności biegłych,
      koszty ogłoszeń w pismach, koszty transportu specjalistycznego, przejazdu poza
      miejscowość, która jest siedzibą komornika, przechowywania i ubezpieczania
      zajętych ruchomości, koszty doręczenia środków pieniężnych przez pocztę lub
      przelewem bankowym, koszty uzyskiwania informacji niezbędnych do prowadzenia
      postępowania egzekucyjnego lub wykonania postanowienia o udzieleniu
      zabezpieczenia),
      zbycie przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa”.
    Potwierdzeniem powyższego jest również treść rozporządzenia Ministra Finansów z dnia
    17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych
    towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników
    oraz uzasadnienie do projektu do ww. rozporządzania, w którym wskazano, że:
    „Obowiązek wydzielenia podatku naliczonego przy zastosowaniu ww. współczynnika
    dotyczy bowiem tylko wąskiej grupy podatników, którzy poza działalnością gospodarczą w
    rozumieniu ustawy o VAT wykonują również działalność nieobjętą systemem VAT (np. jako
    organ władzy publicznej) i nie jest możliwe bezpośrednie przyporządkowanie podatku
    naliczonego do każdego z tych typów działalności. (...) Rozporządzenie dotyczy:
      jednostek samorządu terytorialnego oraz utworzonych przez nie samorządowych
      jednostek budżetowych, tzn. obsługujących jednostki samorządu terytorialnego
      urzędów działających w formie samorządowej jednostki budżetowej i pozostałych
      samorządowych jednostek budżetowych oraz samorządowych zakładów
      budżetowych,
      państwowych jednostek budżetowych,
      uczelni publicznych oraz
      instytutów badawczych.
    Powyższe stanowisko podzielają również sądy administracyjne. Przykładowo:
      · w prawomocnym wyroku z dnia 15 lutego 2023 r., sygn. akt I SA/Bk 23/23 WSA w
        Białymstoku wskazał, że:
    „W związku z prowadzeniem działalności gospodarczej u podatnika mogą wystąpić
    działania czy sytuacje, które nie generują opodatkowania podatkiem VAT. "Towarzyszą"
    one działalności gospodarczej i nie stanowią obok niej odrębnego przedmiotu działalności
    podatnika. Nie podlegają one opodatkowaniu podatkiem VAT, jednakże ich występowanie
    nie oznacza, że u podatnika występują czynności wykonywane poza działalnością
    gospodarczą. Natomiast przez cele inne rozumie się sferę działalności danego podmiotu
    niebędącą działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy
    (przykładowo działalność podmiotu w charakterze organu władzy czy nieodpłatną
    działalność statutową)”;
      · w wyroku z dnia 17 stycznia 2023 r., sygn. akt I FSK 1546/19 NSA uznał, że:
    „Podstawową przesłanką warunkującą stosowanie przepisu art. 86 ust. 2a jest
    wykorzystywanie przez podatnika towarów i usług do celów działalności gospodarczej jak i

    do celów innych niż działalność gospodarcza (z wyjątkiem wykorzystania na cele osobiste,
    do których może mieć zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy o VAT), gdy
    przypisanie tych towarów w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe. W
    przypadku wykonywania obok czynności, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, również czynności niegenerujących opodatkowania - w pierwszej
    kolejności należy dokonać oceny, czy czynności te należy uznać za odrębny, obok
    działalności gospodarczej, przedmiot działalności podatnika, czy też czynności te
    towarzyszą działalności gospodarczej”.
    W ocenie Spółki przedstawiona we wniosku Działalność inwestycyjna nie powoduje
    powstania u Wnioskodawcy sfery działalności innej niż działalność gospodarcza, tak jak
    ma to miejsce w przypadku takich podmiotów jak: gminy, fundacje, stowarzyszenia.
    Podejmowane w ramach Działalności inwestycyjnej czynności niewątpliwie towarzyszą
    działalności gospodarczej wykonywanej przez Spółkę - wpisują się bowiem w całości w
    realizowaną przez Spółkę strategię, której głównym założeniem/celem jest wzrost wartości
    posiadanych aktywów.
    Jednocześnie, zdaniem Spółki, okoliczność, że transakcje, z których będą wynikać
    przychody z Działalności inwestycyjnej nie stanowią czynności generujących
    opodatkowanie VAT, nie zmienia faktu, że są one efektem czynności podejmowanych
    przez Spółkę w ramach działalności inwestycyjnej (tj. działalności gospodarczej). Mamy
    więc do czynienia z tego rodzaju działaniem, które choć nie generuje opodatkowania VAT,
    to jednak towarzyszy działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę i nie stanowi
    odrębnego od niej przedmiotu działalności Wnioskodawcy. W przypadku Wnioskodawcy
    nie występuje zatem sytuacja, w której ww. przychody wynikałyby ze zdarzeń zaistniałych
    w związku z aktywnością Spółki inną niż gospodarcza. Działalność inwestycyjną
    Wnioskodawcy należy uznać za związaną z prowadzoną przez Spółkę działalnością
    gospodarczą.
    Z powyższych względów, zdaniem Wnioskodawcy, Działalność inwestycyjna - jako
    działalność „towarzysząca” działalności gospodarczej Spółki, opodatkowanej VAT –
    pozostaje bez wpływu na zakres prawa do odliczenia VAT wynikającego z wydatków (w
    tym Kosztów wspólnych) dotyczących zarówno Działalności inwestycyjnej, jak i pozostałych
    czynności realizowanych przez Spółkę, generujących VAT, a w konsekwencji Spółka nie jest
    zobowiązana do stosowania przepisów dotyczących proporcji, o której mowa w art. 86
    ust. 2a–2h ustawy o VAT i – na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT – ma pełne prawo do
    odliczenia kwot podatku naliczonego w związku z ponoszonymi wydatkami.
    W zakresie pytania nr 2
    Pomimo iż zdaniem Wnioskodawcy, Działalność inwestycyjna nie generuje u Spółki
    odrębnej kategorii działalności w rozumieniu art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, to jednak z
    ostrożności procesowej Wnioskodawca wskazuje, że przychodów z Działalności
    inwestycyjnej nie należy uwzględniać w proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o
    VAT z uwagi na brzmienie art. 90 ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2g ustawy o VAT, proporcję określa się procentowo w stosunku
    rocznym. Proporcję tę zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej. Przepisy
    art. 90 ust. 5, 6, 9a i 10 stosuje się odpowiednio.
    Art. 90 ust. 6 stanowi zaś, że do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu z
    tytułu transakcji dotyczących:
      1) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
        finansowych;
      2) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, w zakresie, w jakim transakcje
        te mają charakter pomocniczy.
    Art. 43 ust. 1 pkt 40a oraz pkt 41 ustawy o VAT przewidują zwolnienia od VAT dla:

      - usługi, w tym także usługi pośrednictwa, których przedmiotem są udziały w:
      a) spółkach,
      b) innych niż spółki podmiotach, jeżeli mają one osobowość prawną
    - z wyłączeniem usług przechowywania tych udziałów i zarządzania nimi;
    41) usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe, o których mowa w ustawie z
    dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 646, 825,
    1723 i 1941), z wyłączeniem przechowywania tych instrumentów i zarządzania nimi, oraz
    usługi pośrednictwa w tym zakresie.
    Ani ustawa o VAT, ani Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L . 2006 Nr 347 poz. 1 z późn.
    zm.; dalej - "Dyrektywa VAT”) nie zawierają definicji „transakcji pomocniczych” /
    „pomocniczości”, dlatego też zdaniem Wnioskodawcy należy w tym zakresie odwołać się
    do orzecznictwa TSUE oraz sądów administracyjnych.
    Jak wskazują sądy administracyjne, użyty w angielskiej wersji językowej Dyrektywy VAT
    zwrot "incidental transactions" - zgodnie z uniwersalnym słownikiem angielsko-polskim,
    polsko-angielskim, oznacza - transakcje przypadkowe, uboczne, marginalne. Zgodnie ze
    słownikiem języka polskiego PWN, "incydentalny" oznacza "o małym znaczeniu lub
    zdarzający się bardzo rzadko; marginalny, sporadyczny". Dlatego transakcje pomocnicze
    nie mogą stanowić podstawowej, głównej działalności podatnika, lecz muszą mieć
    charakter poboczny, uzupełniający tę działalność.
    NSA w ślad za TSUE (przykładowo w wyroku z dnia 17 maja 2024 r., sygn. akt I FSK 309/24)
    wskazuje również, że oceniając kwestię pomocniczości należy m.in. zwrócić uwagę na
    relację między działalnością sporną a działalnością podstawową podatnika (np. wyrok w
    sprawie C-306/94), zakres wykorzystania zasobów i aktywów podatnika (np. wyrok ETS
    wydany w sprawie C-77/01 i wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt I FSK 737/18)
    tudzież charakter danej działalności jako częstotliwej i planowanej (wyrok TSUE w sprawie
    C-174/08 oraz wyrok NSA z dnia 18 października 2018 r., sygn. akt I FSK 1797/16).
    Podkreśla się także, że przy bardzo nieostrych granicach podlegającego wykładni pojęcia
    "incydentalnych (pomocniczych) transakcji finansowych", nie powinien decydować jeden
    wskaźnik, punkt odniesienia, czy też jedno tylko kryterium, ale ich całokształt
    wyznaczający miejsce, znaczenie i zakres danych transakcji w całokształcie działalności
    gospodarczej podatnika. Chodzi więc zasadniczo o to, aby tego rodzaju transakcje (przy
    obliczaniu proporcji stosowanej do odliczenia podatku naliczonego) nie zniekształcały
    obrazu i istoty działalności danego podmiotu (czynności opodatkowane i czynności
    zwolnione) rzutujących na zakres prawa do odliczenia podatku naliczonego.
    Szczególnie istotny w tym zakresie jest również wyrok TSUE z dnia 11 lipca 1996 r. w
    sprawie nr C- 306/94, w którym TSUE orzekł, że za "transakcje pomocnicze" nie można
    uznać transakcji, które są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem zasadniczej
    działalności firmy. Podobne stanowisko zajął TSUE w wyroku z 29 października 2009 r. w
    sprawie nr C-174/08.
    W konsekwencji pomocnicze transakcje finansowe w rozumieniu art. 174 ust. 2 lit. b
    Dyrektywy VAT, a tym samym art. 90 ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT, to transakcje, które:
      1) nie są wykonywane jako element podstawowej działalności gospodarczej podatnika,
      2) nie wiążą się (lub wiążą się w sposób marginalny) z wykorzystaniem składników
        majątkowych oraz usług, które przy zakupie podlegają opodatkowaniu,
      3) nie stanowią bezpośredniego, stałego i koniecznego rozszerzenia działalności
        podatnika.

    W kontekście powyższego należy wskazać, że Działalność inwestycyjna jest działalnością
    towarzyszącą działalności gospodarczej Spółki, ale trudno uznać ją za główną działalność
    Wnioskodawcy. Działalność inwestycyjna nie jest prowadzona w ramach działalności
    maklerskiej i brokerskiej. Zdaniem Spółki czynności podejmowane w ramach Działalności
    inwestycyjnej nie stanowią również bezpośredniego, stałego i koniecznego rozszerzenia
    działalności Spółki.
    Pomimo iż zdaniem Wnioskodawcy, Działalność inwestycyjna jako działalność
    „towarzysząca” działalności gospodarczej Spółki w ogóle nie rodzi obowiązków stosowania
    przepisów dotyczących proporcji, o których mowa w art. 86 ust. 2a i nast. ustawy o VAT, to
    z ostrożności procesowej w przypadku przyjęcia odmiennego stanowiska przez organ,
    Wnioskodawca wskazuje, że mając na uwadze całokształt działalności Spółki, Działalność
    inwestycyjna wpisuje się również w działalność dokonywaną pomocniczo w rozumieniu
    art. 90 ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT, co oznacza, że nie powinna być uwzględniona w
    proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT. W konsekwencji wyliczona w
    oparciu o przepisy art. 86 ust. 2a i nast. ustawy o VAT proporcja wyniesie 100%, a tym
    samym – na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT – ma pełne prawo do odliczenia kwot
    podatku naliczonego VAT w związku z ponoszonymi wydatkami.
    W zakresie pytania nr 3
    Zgodnie z art. 86 ust. 2e ustawy o VAT podatnik rozpoczynający w danym roku
    podatkowym wykonywanie działalności gospodarczej i działalności innej niż działalność
    gospodarcza w celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa
    w ust. 2a, przyjmuje dane wyliczone szacunkowo. Podatnik jest obowiązany zawiadomić
    naczelnika urzędu skarbowego o przyjętych danych wyliczonych szacunkowo w terminie
    do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten sposób określenia
    proporcji został zastosowany po raz pierwszy, nie później jednak niż w dniu przesłania
    ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy o VAT.
    W opinii Wnioskodawcy, nawet gdyby hipotetycznie uznać, że w związku z Działalnością
    inwestycyjną Spółka jest zobligowana do stosowania przepisów dotyczących proporcji, o
    której art. 86 ust. 2a i nast. ustawy o VAT, to biorąc pod uwagę, że Działalność
    inwestycyjna nie powinna być uwzględniana w proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a
    ustawy o VAT w zw. z art. 86 ust. 2g ustawy o VAT, proporcja ta wyniesie 100%. Zatem
    proporcjonalne odliczenie VAT w tej sytuacji nie wystąpi i art. 86 ust. 2a ustawy o VAT nie
    znajdzie w ogóle zastosowania. Spółka będzie miała zatem prawo do pełnego odliczenia
    VAT. Skoro zaś nie będzie w tym przypadku konieczności stosowania proporcji w oparciu o
    szacunkowe dane, to Spółka nie będzie również zobowiązana do złożenia z tego tytułu
    zawiadomienia do Naczelnika w trybie art. 86 ust. 2e ustawy o VAT.
    W zakresie pytania nr 4
    Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka posiada również pełne prawo do odliczenia VAT od
    poniesionych wydatków, które są związane tylko z prowadzoną Działalnością
    inwestycyjną, a nie mają związku z Usługami doradczymi.
    W tym miejscu należy zauważyć, że prawo do odliczenia VAT przysługuje podatnikowi, pod
    warunkiem, że wykaże on związek nabytych towarów / usług z czynnościami
    opodatkowanymi VAT. Przepisy ustawy o VAT nie wskazują jednak, aby związek ten musiał
    mieć charakter bezpośredni, dlatego też przyjmuje się, że związek ten może przybrać
    również charakter pośredni.
    Istnienie zaś pośredniego związku pomiędzy nabyciem poszczególnych jest
    identyfikowane w ogólnej relacji ponoszonych przez podatnika wydatków związanych z
    działalnością opodatkowaną VAT i funkcjonowaniem jego przedsiębiorstwa jako całości.
    Innymi słowy, w przypadku związku pośredniego pomiędzy nabyciem poszczególnych
    towarów lub usług przez podatnika, a ich wykorzystaniem do działalności opodatkowanej
    VAT, nie jest konieczna identyfikacja konkretnych czynności wyrażających taki związek (jak

    np. dalsza odsprzedaż konkretnych, uprzednio nabytych towarów). Wystarczające jest
    wykazanie, że poczynione nabycie ma ogólny i całościowy wpływ na realizację czynności
    opodatkowanych VAT przez podatnika.
    Powyższe potwierdzają organy podatkowe. Przykładowo w interpretacji indywidualnej z
    dnia 30 grudnia 2024 r., nr 0113-KDIPT1-3.4012.807.2024.2.AG Dyrektor KIS wskazał, że:
    „Przepisy ustawy nie precyzują, jaki związek musi istnieć pomiędzy zakupami a sprzedażą,
    żeby podatnik mógł skorzystać z prawa do odliczenia. Związek ten może być pośredni lub
    bezpośredni.
    Związek bezpośredni występuje wówczas, gdy nabywane towary bądź usługi służą dalszej
    odsprzedaży lub też w bezpośredni sposób wiążą się z czynnościami opodatkowanymi
    wykonywanymi przez podatnika. Natomiast o związku pośrednim mówimy wtedy, gdy
    ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania podmiotu, a więc w sposób
    pośredni wiążą się z działalnością gospodarczą i z osiąganymi przychodami. Aby wskazać,
    czy określone zakupy mają związek pośredni musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy
    między dokonanymi zakupami towarów i usług a powstaniem obrotu. Pośredni związek
    dokonanych zakupów z działalnością gospodarczą występuje wówczas, gdy zakup
    towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania przychodu, lecz poprzez
    wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do
    generowania przez podmiot obrotów”.
    Na możliwość odliczenia VAT od wydatków uznawanych za koszty ogólne danego
    podmiotu, wskazują również wojewódzkie sądy administracyjne oraz NSA. Przykładowo
    WSA w Gliwicach z dnia 9 stycznia 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 563/24 wskazał, że:
    „Przypomnieć należy, że art. 86 ust. 1 u.p.t.u. nie definiuje wprost charakteru związku
    pomiędzy zakupami a sprzedażą opodatkowaną, jaki uprawnia do odliczenia podatku
    naliczonego od podatku należnego. Nie określa w szczególności, czy związek ten musi być
    bezpośredni, czy wystarczającym dla odliczenia podatku naliczonego jest wykazanie
    pośredniego tylko związku zakupionych towarów i usług z czynnościami podatnika
    opodatkowanymi podatkiem VAT. (...). W judykaturze ukształtował się, obecnie
    powszechnie akceptowany pogląd, zgodnie z którym brak takiej konkretnej transakcji
    opodatkowanej nie musi zawsze prowadzić do utraty prawa do odliczenia VAT. W
    przypadku bowiem wydatków zaliczanych do tzw. kosztów ogólnych wprawdzie nie
    istnieje bezpośredni związek pomiędzy zakupem tych towarów i usług a sprzedażą
    opodatkowaną, lecz w sytuacji gdy stanowią one element cenotwórczy produktów
    podatnika (towarów lub usług) pozostając w ten sposób w pośrednim związku z jego
    opodatkowaną działalnością gospodarczą, prawo do odliczenia z tytułu tych zakupów
    (wydatków) powinno przysługiwać podatnikowi w takim zakresie, w jakim ogólna
    działalność daje prawo do odliczenia VAT (por. wyroki Naczelnego Sądu
    Administracyjnego: z 29 marca 2011 r., I FSK 571/10; z 29 maja 2014 r., I FSK 1167/13).
    Brak konkretnej transakcji opodatkowanej nie musi zawsze prowadzić do utraty prawa do
    odliczenia VAT. W przypadku bowiem wydatków zaliczanych do tzw. kosztów ogólnych
    wprawdzie nie istnieje bezpośredni związek pomiędzy zakupem tych towarów i usług a
    sprzedażą opodatkowaną, lecz w sytuacji gdy stanowią one element cenotwórczy
    produktów podatnika (towarów lub usług) pozostając w ten sposób w pośrednim związku
    z jego opodatkowaną działalnością gospodarczą, prawo do odliczenia z tytułu tych
    zakupów (wydatków) powinno przysługiwać podatnikowi w takim zakresie, w jakim ogólna
    działalność daje prawo do odliczenia VAT”.
    Analogiczne stanowisko zajmuje NSA. Przykładowo:
      · w wyroku z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt I FSK 1167/13 NSA stwierdził, że:
    „W przypadku wydatków zaliczanych do tzw. kosztów ogólnych nie istnieje bezpośredni
    związek pomiędzy zakupem tych towarów i usług a sprzedażą opodatkowaną, lecz w
    sytuacji gdy stanowią one element cenotwórczy produktów podatnika, pozostając w ten
    sposób w pośrednim związku z jego opodatkowaną działalnością gospodarczą, prawo do

    odliczenia z tytułu tych zakupów (wydatków) powinno przysługiwać podatnikowi w takim
    zakresie, w jakim ogólna działalność daje prawo do odliczenia VAT”;
      · w wyroku z dnia 29 marca 2011 r., sygn. akt I FSK 571/10 wskazano, że:
    „Koniecznym warunkiem odliczenia VAT jest zatem istnienie związku pomiędzy zakupami
    a transakcją opodatkowaną. Jednakże nie zawsze związek ten musi być tego rodzaju, by
    można było przypisać bezpośrednio dany wydatek do konkretnej transakcji
    opodatkowanej. W przypadku bowiem tzw. kosztów ogólnych, które stanowią element
    cenotwórczy w działalności gospodarczej podatnika, wydatki na ten cel zachowują także
    bezpośredni związek z działalnością, a podatnik ma prawo do odliczenia VAT z tytułu tych
    zakupów w takim zakresie, w jakim działalność ogólna daje prawo do odliczenia VAT”.
    Wykładnia art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie charakteru związku pomiędzy zakupami
    a sprzedażą opodatkowaną powinna być dokonywana w zgodzie z przepisami Dyrektywy
    VAT, a zatem powinna uwzględniać istniejące w tym zakresie orzecznictwo TSUE.
    Kwestia pośredniego związku pomiędzy podatkiem naliczonym VAT a czynnościami
    opodatkowanymi jako warunku wystarczającego do zachowania prawa do odliczenia VAT
    była przedmiotem licznych orzeczeń TSUE, m.in. wyrok z dnia 15 stycznia 1998 r. w
    sprawie C-37/95 (Państwo Belgijskie v. Ghent Coal Terminal NV), wyrok z dnia 22 lutego
    2001 r. w sprawie C- 408/98 (Abbey National plc v. Commissioners of Customs & Excise),
    wyrok z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie C-465/03 (Kretztechnik AG v. Finanzamt Linz),
    wyrok z dnia 27 września 2001 r. w sprawie C-16/00 (CIBO Participations SA v. Directeur
    régional des impôts du Nord-Pas-de-Calais).
    TSUE podkreśla, że brak bezpośredniego związku z konkretną czynnością podlegającą
    opodatkowaniu nie wyklucza prawa do odliczenia podatku VAT w przypadku tzw. kosztów
    ogólnych działania podatnika, o ile koszty te mogą być przypisane do działalności
    podatnika podlegającej opodatkowaniu VAT. Prawo do odliczenia zostaje jednak również
    przyznane podatnikowi nawet w przypadku braku bezpośredniego i ścisłego związku
    pomiędzy konkretną transakcją powodującą naliczenie podatku a jedną transakcją objętą
    podatkiem należnym lub większą liczbą takich transakcji, które dają prawo do odliczenia,
    gdy koszty omawianych usług należą do kosztów ogólnych podatnika i jako takie stanowią
    elementy składowe ceny dostarczanych przez niego towarów lub świadczonych przez
    niego usług. Koszty takie zachowują bowiem bezpośredni i ścisły związek z całokształtem
    działalności gospodarczej podatnika (tak np. TSUE w wyroku z dnia 12 listopada 2020 r., w
    sprawie C-42/19, pkt 41-42).
    Jednocześnie:
      · w wyroku wydanym w sprawie c-42/19 TSUE stwierdził, że:
    „koszty związane z nabyciem udziałów lub akcji w spółkach zależnych poniesione przez
    spółkę holdingową biorącą udział w zarządzaniu tymi spółkami i w związku z tym
    wykonującą działalność gospodarczą powinny być uważane za należące do kosztów
    ogólnych tej spółki holdingowej, a obciążający te koszty VAT co do zasady powinien
    podlegać pełnemu odliczeniu, chyba że niektóre transakcje gospodarcze dokonane na
    późniejszym etapie obrotu są zwolnione z VAT na podstawie szóstej dyrektywy, bowiem
    wówczas prawo do odliczenia powinno być realizowane tylko według zasad
    przewidzianych w art. 17 ust. 5 tej dyrektywy (wyrok z dnia 16 lipca 2015 r., Larentia +
    Minerva i Marenave Schiffahrt, C-108/14 i C-109/14, EU:C:2015:496, pkt 33). (...) Tym
    samym, skoro zgodnie z orzecznictwem Trybunału koszty związane ze wspomnianymi
    usługami doradztwa stanowią część kosztów ogólnych Sonaecomu z tytułu działalności
    gospodarczej, którą wykonuje jako holding mieszany, spółka ta korzysta co do zasady z
    prawa do pełnego odliczenia VAT zapłaconego od tych usług.;
      · w wyroku z 26 maja 2005 r. w sprawie C-465/03 Kretztechnik orzekł, że:

    „Uwzględniając fakt, iż w sprawie przed sądem krajowym, po pierwsze, emisja akcji jest
    czynnością, która nie należy do zakresu przedmiotowego szóstej dyrektywy, a po drugie,
    czynność ta została dokonana przez Kretztechnikcelem podniesienia kapitału z korzyścią
    dla jej ogólnie pojętej działalności gospodarczej, należy uznać, iż poniesione koszty
    świadczeń uzyskanych przez tę spółkę w ramach owej czynności stanowią część kosztów
    ogólnych, a w konsekwencji stanowią element cenotwórczy jej towarów. Świadczenia takie
    pozostają w istocie w bezpośrednim i ścisłym związku z działalnością gospodarczą
    podatnika (zob. ww. wyroki: w sprawie BLP Group, pkt 25; w sprawie Midland Bank, pkt
    31; w sprawie Abbey National, pkt 35 oraz 36, jak również w sprawie Cibo Participations,
    pkt 33).
    W konsekwencji, zgodnie z brzmieniem art. 17 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy Kretztechnik
    przysługuje prawo do odliczenia całego podatku VAT obciążającego wydatki poniesione
    przez tę spółkę w związku z różnymi świadczeniami wykonanymi na jej rzecz w ramach
    przeprowadzonej przez nią emisji akcji, pod warunkiem jednak że wszystkie czynności
    dokonywane przez tę spółkę w ramach jej działalności gospodarczej są opodatkowane."
    W powyższym wyroku TSUE sformułował zatem dwie tezy:
      1) emisja akcji nie jest objęta odpłatnym świadczeniem usług i tym samym nie jest
        objęta VAT,
      2) wydatki z emisją akcji (której celem było zdobycie finansowania działalności
        gospodarczej) powinny zostać potraktowane jako koszty ogólne prowadzonej
        działalności, przez co możliwe jest odliczenie VAT naliczonego w sposób właściwy
        dla charakteru działalności.
        w wyroku TSUE z dnia 5 lipca 2018 r. w sprawie C-320/17 w odniesieniu do prawa
        do odliczenia TSUE wskazał, że koszty związane z nabyciem udziałów lub akcji w
        spółkach zależnych poniesione przez spółkę holdingową biorącą udział w
        zarządzaniu tymi spółkami i w związku z tym wykonującą działalność gospodarczą
        powinny być uważane za należące do kosztów ogólnych tej spółki holdingowej i że
        VAT zapłacony od tych kosztów, co do zasady, powinien podlegać pełnemu
        odliczeniu.
        w wyroku z 29 października 2009 r. w sprawie C-29/08 TSUE wskazał, że „Istnienie
        prawa do odliczenia ustalane jest na podstawie transakcji objętych podatkiem
        należnym, do których transakcje powodujące naliczenie podatku są
        przyporządkowane. Rzeczone prawo istnieje, więc w przypadku gdy podlegająca
        podatkowi VAT transakcja powodująca naliczenie podatku pozostaje w
        bezpośrednim i ścisłym związku z transakcją lub większą liczbą transakcji objętych
        podatkiem należnym, które rodzą prawo do odliczenia. Jeżeli nie ma to miejsca,
        należy zbadać, czy wydatki poczynione celem nabycia towarów lub usług
        powodujących naliczenie podatku należą do wydatków ogólnych związanych z
        całością działalności gospodarczej podatnika.”
    Odnosząc powyższe do przedstawionych we wniosku okoliczności należy zauważyć, że
    czynności realizowane przez Spółkę w ramach Działalności inwestycyjnej same w sobie nie
    stanowią czynności podlegających opodatkowaniu VAT, zgodnie jednak z powyższymi
    rozważaniami Spółce powinno przysługiwać prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego
    wynikającego z wydatków dotyczących tej Działalności, ze względu na pośredni związek
    tych wydatków z działalnością opodatkowaną VAT Spółki.

    Związek ten przejawia się przede wszystkich w tym, że:
      jak zostało wykazane, czynności realizowane w ramach Działalności inwestycyjnej
      „towarzyszą” działalności gospodarczej Spółki, opodatkowanej VAT, i nie stanowią
      obok niej odrębnego przedmiotu działalności podatnika,
      czynności podejmowane w ramach Działalności inwestycyjnej dokonywane są z
      korzyścią dla ogólnie pojętej działalności gospodarczej Spółki, a tym samym wydatki
      ponoszone na Działalność inwestycyjną należy uznać za część kosztów ogólnych
      Spółki,
      przychody uzyskiwane z Działalności inwestycyjnej będą wykorzystywane do
      finansowania działalności operacyjnej Wnioskodawcy, podlegającej opodatkowaniu
      VAT,
      koszty związane z Działalnością inwestycyjną wpływają na ogólny poziom
      rentowności Wnioskodawcy w zakresie działalności opodatkowanej.
    Z powyższych względów wydatki związane z Działalnością inwestycyjną zachowują ścisły
    związek z całą działalnością gospodarczą Spółki, która jest działalnością opodatkowaną
    VAT.
    W konsekwencji, Wnioskodawca ma prawo do odliczenia VAT wynikającego z wydatków
    związanych z Działalnością inwestycyjną jako że wydatki te wykazują (pośredni) związek z
    działalnością operacyjną Spółki, a więc ze sprzedażą opodatkowaną VAT. Zatem spełniony
    został warunek „związku z czynnościami opodatkowanymi VAT”, o którym mowa w art. 86
    ust. 1 ustawy o VAT. Brak bezpośredniego związku z transakcją podlegającą
    opodatkowaniu przez Spółkę nie ma w tym względzie znaczenia, z uwagi na fakt, że
    ponoszone przez Spółkę wydatki w szerszym ujęciu mają związek z działalnością
    gospodarczą Spółki.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe w zakresie:
      - braku wpływu prowadzonej Działalności inwestycyjnej na zakres prawa do odliczenia
        podatku VAT, a tym samym braku obowiązku stosowania przepisów dotyczących
        proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a–2h ustawy o podatku od towarów i usług,
      - prawa do pełnego odliczenia podatku VAT od poniesionych wydatków związanych
        wyłącznie z prowadzoną Działalnością inwestycyjną.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowa zasada dotycząca odliczenia podatku naliczonego wskazana została w art. 86
    ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    631 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”. Zgodnie z tym przepisem:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,

      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od
    towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem
    umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego, jest
    związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Podkreślić należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku
    naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno
    przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku,
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Natomiast, na podstawie przepisu art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Wyrażoną w cytowanym powyżej art. 86 ust. 1 ustawy generalną zasadę uprawniającą do
    odliczenia podatku naliczonego, uzupełniają regulacje zawarte w art. 86 ust. 2a-2h tej
    ustawy.
    Na mocy art. 86 ust. 2a ustawy:
      W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów
      wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
      działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie
      art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o
      którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do

      działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o
      której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
      wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
      zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji
      powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
      działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 2b ustawy:
      Sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez
      podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:
      1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
        proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności
        gospodarczej czynności opodatkowane oraz
      2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na
        działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z
        wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust.
        2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym mowa w
        tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności
        gospodarczej nie jest możliwe.
    W świetle art. 86 ust. 2c ustawy:
      Przy wyborze sposobu określenia proporcji można wykorzystać w szczególności
      następujące dane:
      1) średnioroczną liczbę osób wykonujących wyłącznie prace związane z działalnością
        gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie osób wykonujących prace w
        ramach działalności gospodarczej i poza tą działalnością;
      2) średnioroczną liczbę godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z
        działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie godzin roboczych
        przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą i poza tą
        działalnością;
      3) roczny obrót z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika z
        działalności gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej
        działalności, w tym wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
        charakterze, otrzymanych na sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika
        działalności innej niż gospodarcza;
      4) średnioroczną powierzchnię wykorzystywaną do działalności gospodarczej w
        ogólnej średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności
        gospodarczej i poza tą działalnością.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2d ustawy:
      W celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust.
      2a, przyjmuje się dane za poprzedni rok podatkowy.
    Natomiast stosownie do art. 86 ust. 2e ustawy:
      Podatnik rozpoczynający w danym roku podatkowym wykonywanie działalności
      gospodarczej i działalności innej niż działalność gospodarcza w celu obliczenia kwoty
      podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust. 2a, przyjmuje dane
      wyliczone szacunkowo. Podatnik jest obowiązany zawiadomić naczelnika urzędu
      skarbowego o przyjętych danych wyliczonych szacunkowo w terminie do 25. dnia
      miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten sposób określenia proporcji
      został zastosowany po raz pierwszy, nie później jednak niż w dniu przesłania
      ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3.
    W myśl art. 86 ust. 2f ustawy:

      Przepis ust. 2e stosuje się również, gdy podatnik uzna, że w odniesieniu do
      wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć dane za
      poprzedni rok podatkowy byłyby niereprezentatywne.
    Jak stanowi art. 86 ust 2g ustawy:
      Proporcję określa się procentowo w stosunku rocznym. Proporcję tę zaokrągla się w
      górę do najbliższej liczby całkowitej. Przepisy art. 90 ust. 5, 6, 9a, 10 i 10c-10g stosuje
      się odpowiednio.
    Według art. 86 ust. 2h ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują
      przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany zgodnie z przepisami
      wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej
      odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez
      niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia
      proporcji.
    Stosownie do art. 86 ust. 22 ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia,
      określić w przypadku niektórych podatników sposób określenia proporcji uznany za
      najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników
      działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na podstawie
      których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego sposobu
      określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez
      niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.
    Powołany wyżej art. 86 ust. 2a ustawy, wprost określa, co stanowi kwotę podatku
    naliczonego w przypadku nabycia towarów i usług, wykorzystywanych zarówno do celów
    wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych. Zgodnie z
    tą normą, w przypadku nabycia towarów i usług, wykorzystywanych zarówno do celów
    wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
    działalność gospodarcza (z wyjątkiem wykorzystania na cele osobiste, do których może
    mieć zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy), w sytuacji, gdy przypisanie tych
    towarów i usług w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe, kwotę podatku
    naliczonego oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania
    nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej.
    Cele prowadzonej działalności gospodarczej należy rozpatrywać w kontekście definicji
    działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy. W związku z
    prowadzeniem działalności gospodarczej, u podatnika mogą wystąpić działania czy
    sytuacje, które nie generują opodatkowania podatkiem VAT. „Towarzyszą” one działalności
    gospodarczej i nie stanowią obok niej odrębnego przedmiotu działalności podatnika. Nie
    podlegają one opodatkowaniu podatkiem VAT, jednakże ich występowanie nie oznacza, że
    u podatnika występują czynności wykonywane poza działalnością gospodarczą. Za
    czynności zrównane z czynnościami wykonywanymi w ramach działalności gospodarczej
    uznaje się także nieodpłatną dostawę towarów lub nieodpłatne świadczenie usług na cele
    osobiste, w przypadkach o których mowa w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy. Uzasadnia to
    fakt, że chociaż czynności te z definicji nie mają związku z działalnością gospodarczą, w
    przypadkach określonych w tych przepisach następuje obowiązek naliczenia VAT.
    Natomiast przez cele inne, rozumie się sferę działalności danego podmiotu niebędącą
    działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 i 3 ustawy (przykładowo działalność
    podmiotu w charakterze organu władzy czy nieodpłatną działalność statutową).
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowani jako czynny
    podatnik podatku od towarów i usług. Przeważającym przedmiotem Państwa działalności
    jest działalność firm centralnych (Head Offices) i holdingów, z wyłączeniem holdingów
    finansowych. Obecnie uzyskują Państwo przychody głównie z usług księgowych oraz usług
    doradczych. Uzyskują też Państwo przychody w postaci odsetek od lokat bankowych.

    Oprócz ww. usług księgowych, podejmują Państwo również na własne potrzeby czynności
    z zakresu działalności inwestycyjnej, tj. nabywają/sprzedają Państwo akcje i obligacje.
    Dodatkowo wskazali Państwo, że nie prowadzą obecnie działalności maklerskiej
    /brokerskiej.
    Podstawową przesłanką warunkującą stosowanie przepisu art. 86 ust. 2a ustawy, jest
    wykonywanie przez podatnika czynności „innych niż działalność gospodarcza” (z
    wyjątkiem wykorzystania na cele osobiste, do których może mieć zastosowanie art. 7 ust.
    2 i art. 8 ust. 2 ustawy). Dla stwierdzenia, czy działalność lub czynności stanowią „cele inne
    niż związane z działalnością gospodarczą” znaczenie ma, czy mieszczą się one w
    przedmiocie działalności danego podmiotu. W przypadku więc wykonywania obok
    czynności, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, również
    czynności niegenerujących opodatkowania VAT – w pierwszej kolejności należy dokonać
    oceny, czy czynności te należy uznać za odrębny, obok działalności gospodarczej,
    przedmiot działalności podatnika, czy też czynności te towarzyszą działalności
    gospodarczej. W przypadku stwierdzenia, że czynności niegenerujące podatku należnego
    stanowią odrębny obok działalności gospodarczej przedmiot działalności, wówczas, w celu
    odliczenia podatku naliczonego (jeżeli nie będzie możliwe przypisanie go w całości do
    działalności gospodarczej), podatnik ma obowiązek stosować zasady, o których mowa w
    art. 86 ust. 2a-2h ww. ustawy.
    W celu dokonania oceny czynności związanych z prowadzoną przez Państwa Działalnością
    inwestycyjną pod względem skutków, jakie mogą wywołać w świetle przepisów
    dotyczących podatku od towarów i usług, punktem wyjścia powinna być ocena, czy
    czynności te należy uznać za odrębny, obok działalności gospodarczej, przedmiot
    działalności podatnika, czy też czynności te „towarzyszą” działalności gospodarczej.
    Analiza okoliczności faktycznych sprawy w kontekście obowiązujących w tym zakresie
    przepisów prawa pozwala stwierdzić, że nie są Państwo zobowiązani do określania kwot
    podatku naliczonego do odliczenia zgodnie ze „sposobem określenia proporcji”, o którym
    mowa w art. 86 ust. 2a ustawy, w związku z uzyskiwaniem przychodów z tytułu czynności
    podejmowanych w ramach Działalności inwestycyjnej, tj. z tytułu nabywania/sprzedaży
    akcji i obligacji. Przychody te – jak wynika z okoliczności sprawy – związane są z
    prowadzoną przez Państwa działalnością gospodarczą i nie powodują powstania u
    Państwa sfery działalności innej niż działalność gospodarcza. Bowiem – jak Państwo
    wskazali - czynności podejmowane w ramach Działalności inwestycyjnej są związane z
    prowadzoną przez Państwa działalnością gospodarczą – są to czynności polegające na
    zarządzaniu nadwyżkami finansowymi osiąganymi w związku z prowadzoną przez Spółkę
    działalnością gospodarczą. Czynności wykonywane w ramach Działalności inwestycyjnej
    nie stanowią obok działalności gospodarczej prowadzonej przez Państwa odrębnego od
    niej przedmiotu i towarzyszą działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę. Celem
    działań podejmowanych w ramach Działalności inwestycyjnej jest lokowanie wolnych
    środków pieniężnych/nadwyżek finansowych pochodzących z działalności gospodarczej
    Spółki i wzrost wartości posiadanych aktywów. Przychody osiągnięte z tytułu czynności
    podejmowanych w ramach Działalności inwestycyjnej przeznaczane są na działalność
    gospodarczą Spółki.
    Wobec powyższego, uzyskane przez Państwa przychody z tytułu podejmowanych w
    ramach Działalności inwestycyjnej czynności nabywania/sprzedaży akcji i obligacji należy
    uznać za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą i nie są Państwo zobowiązani
    do stosowania art. 86 ust. 2a ustawy w związku z ich otrzymywaniem.
    Tym samym, Działalność inwestycyjna prowadzona przez Państwa pozostaje bez wpływu
    na zakres prawa do odliczenia VAT od wydatków (w tym Kosztów wspólnych) dotyczących
    zarówno Działalności inwestycyjnej, jak i pozostałych czynności realizowanych przez
    Państwa i nie są Państwo zobowiązani do stosowania przepisów dotyczących proporcji, o
    której mowa w art. 86 ust. 2a–2h ustawy o podatku od towarów i usług.

    W świetle powyższego, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1, tj. w zakresie braku
    wpływu prowadzonej Działalności inwestycyjnej na zakres prawa do odliczenia podatku
    VAT, a tym samym braku obowiązku stosowania przepisów dotyczących proporcji, o której
    mowa w art. 86 ust. 2a–2h ustawy o podatku od towarów i usług, jest prawidłowe.
    Jednocześnie nie udziela się odpowiedzi na pytanie oznaczone we wniosku nr 2 i 3, gdyż
    odpowiedź na te pytania była uzależniona odpowiednio od rozstrzygnięcia w zakresie
    pytania nr 1 i 2.
    Odnosząc się natomiast do kwestii objętej zakresem pytania nr 4, tj. prawa do pełnego
    odliczenia podatku VAT od poniesionych wydatków związanych wyłącznie z prowadzoną
    Działalnością inwestycyjną, wskazania wymaga, że stosownie do cytowanych wyżej
    przepisów prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
    przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego
    dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i
    usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z
    prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi
    czynnościami opodatkowanymi.
    Formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą opodatkowaną,
    ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z obecnie
    wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z okoliczności
    towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej
    przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są w celu ich
    wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej. Przy czym związek
    dokonywanych zakupów z działalnością gospodarczą może mieć charakter pośredni lub
    bezpośredni.
    O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością podatnika można mówić
    wówczas, gdy nabywane towary służą, np. dalszej odsprzedaży (towary handlowe) lub też
    nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług będących
    przedmiotem dostawy. Bezpośrednio wiążą się więc z czynnościami opodatkowanymi
    wykonywanymi przez podatnika. Natomiast pośredni związek nabywanych towarów i
    usług z działalnością przedsiębiorcy występuje wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się
    z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa – mają pośredni związek z działalnością
    gospodarczą, a tym samym z osiąganym przez podatnika obrotem opodatkowanym. Aby
    jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z
    działalnością podmiotu, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy
    dokonanymi zakupami towarów i usług, a powstaniem obrotu. O pośrednim związku
    dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup
    towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania obrotu przez podatnika, np.
    poprzez ich odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa
    jako całości, przyczynia się do generowania przez podmiot obrotu.
    Powyższe regulacje oznaczają, że aby stwierdzić, czy podatnikowi podatku od towarów i
    usług przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony,
    należy zbadać wyłącznie związek ponoszonych wydatków z wykonywanymi przez
    podatnika czynnościami opodatkowanymi, przy czym związek ten musi mieć charakter
    niewątpliwy, lecz niekoniecznie bezpośredni. Podatnik musi jednak wykazać związek
    zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Istnienie związku między nabywanymi towarami i usługami a transakcjami
    opodatkowanymi podatnika jest traktowane jako niezbędny wymóg powstania prawa do
    odliczenia podatku również w Dyrektywie 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w

    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006
    str. 1, ze zm.). Stanowisko powyższe znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    Dyrektywa 2006/112/WE jako fundamentalną cechę podatku od wartości dodanej
    wskazuje zasadę neutralności podatku. Cechą podatku od wartości dodanej, wskazaną w
    ust. 2 art. 1 ww. Dyrektywy, jest faktyczne obciążenie ciężarem podatku od wartości
    dodanej jedynie konsumpcji towarów i usług. Z treści tego przepisu należy wnioskować, że
    podatek ten nie powinien obciążać podmiotów biorących udział w obrocie towarami i
    usługami, niebędących ich ostatecznymi odbiorcami. Należy jednak zwrócić uwagę, że
    zgodnie z postanowieniami art. 1, podatek powinien być naliczany na wszystkich stadiach
    obrotu, z etapem sprzedaży detalicznej włącznie. Mechanizmem zapewniającym
    obciążenie podatkiem wyłącznie ostatecznych odbiorców towarów i usług, przy
    jednoczesnym naliczaniu podatku na każdym etapie obrotu, jest wskazane w ust. 2, prawo
    do odliczenia od podatku należnego podatku zapłaconego przy nabyciu towarów i usług.
    Ograniczenie prawa do odliczenia podatku przez podatnika, podobnie jak wszelkie
    odstępstwa od zasady powszechności opodatkowania, powinny mieć charakter wyjątkowy
    i mogą być wprowadzane jedynie na podstawie wyraźnych przepisów prawa.
    Szczegółowe zasady realizacji prawa do odliczenia podatku zawierają przepisy Tytułu X
    Dyrektywy. Z tego powodu należy uznać, że przepisy tego Tytułu należą bez wątpienia do
    najistotniejszych regulacji Dyrektywy VAT. Neutralność podatku od wartości dodanej dla
    podatnika wyraża się, m.in. dążeniem do poszukiwania, wdrażania i ochrony rozwiązań
    legislacyjnych zapewniających stan prawny, w którym wartość podatku zapłaconego przez
    podatnika w cenie zakupywanych przez niego towarów i usług wykorzystywanych do
    celów działalności opodatkowanej, nie będzie stanowić dla podatnika ostatecznego
    kosztu. Podatnik musi mieć zapewnioną możliwość odzyskania podatku naliczonego
    związanego ze swoją działalnością opodatkowaną. Wszelkie korzystne dla podatnika
    konsekwencje wynikające z koncepcji neutralności podatku, są traktowane w doktrynie
    wspólnego systemu VAT, jako fundamentalne prawo podatnika, nie zaś jako jego przywilej.
    Zasada neutralności podatku VAT, a także kwestia pośredniego związku pomiędzy
    podatkiem naliczonym VAT a czynnościami opodatkowanymi jako warunku
    wystarczającego do zachowania prawa do odliczenia VAT były przedmiotem licznych
    orzeczeń TSUE m.in. wyrok z 15 stycznia 1998 r. w sprawie C-37/95 (Państwo Belgijskie v.
    Ghent Coal Terminal NV), wyrok z 22 lutego 2001 r. w sprawie C-408/98 (Abbey National
    plc v. Commissioners of Customs & Excise), wyrok z 26 maja 2005 r. w sprawie C-465/03
    (Kretztechnik AG v. Finanzamt Linz), wyrok z 27 września 2001 r. w sprawie C-16/00 (CIBO
    Participations SA v. Directeur régional des impôts du Nord-Pas-de-Calais). TSUE
    podkreślał, że co do zasady, prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego przysługuje
    podatnikom wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek poniesionych wydatków ze
    sprzedażą opodatkowaną. Jednakże, brak bezpośredniego związku z konkretną
    czynnością podlegającą opodatkowaniu nie wyklucza prawa do odliczenia podatku VAT w
    przypadku tzw. kosztów ogólnych działania podatnika, o ile koszty te mogą być przypisane
    do działalności podatnika podlegającej opodatkowaniu VAT.
    W tym miejscu wskazać należy również na wyrok TSUE z 8 maja 2019 r. w sprawie C-566
    /17.
    W orzeczeniu tym TSUE wskazał, że logika systemu wprowadzonego dyrektywą VAT opiera
    się na neutralności. Tylko podatek naliczony obciążający towary i usługi wykorzystywane
    przez podatnika w związku z czynnościami opodatkowanymi podlega odliczeniu. Innymi
    słowy, odliczenie podatku naliczonego jest związane z poborem podatku należnego.
    Ponadto z wyroku tego wynika, że:
      1. istnienie prawa do odliczenia zakłada po pierwsze, że podatnik działający w takim
        charakterze nabywa towary lub usługi i wykorzystuje je na potrzeby swej
        działalności gospodarczej;

      2. aby można odliczyć VAT, transakcje powodujące naliczenie podatku zasadniczo
        powinny pozostawać w bezpośrednim i ścisłym związku z transakcjami objętymi
        podatkiem należnym, które rodzą prawo do odliczenia;
      3. prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów lub usług zakłada,
        że wydatki poczynione celem ich uzyskania stanowiły element cenotwórczy
        transakcji obciążonych podatkiem należnym.
    W związku z powyższym podatnik oceniając, czy ma prawo do odliczenia podatku VAT z
    faktury dotyczącej konkretnej usługi musi ocenić czy usługa ta faktycznie będzie służyła
    wykonywanej przez niego działalności, czy usługa pozostaje w ścisłym związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą oraz czy wydatki poczynione celem ich uzyskania
    stanowiły element cenotwórczy transakcji obciążonych podatkiem należnym.
    Zatem niezbędnym warunkiem odliczenia VAT jest istnienie związku pomiędzy zakupami a
    konkretną transakcją opodatkowaną. Prawo do odliczenia podatku naliczonego powinno
    przysługiwać podatnikowi w takim zakresie, w jakim działalność podatnika daje to prawo.
    Aby odliczenie podatku było dopuszczalne, transakcja powodująca naliczenie podatku
    winna pozostawać w ścisłym związku z transakcjami, które rodzą prawo do odliczenia. W
    ten sposób prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu towarów i usług
    zakłada, że poczynione wydatki stanowią element cenotwórczy transakcji obciążonych
    podatkiem należnym, rodzącym prawo do jego odliczenia.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że obecnie ponoszą Państwo wydatki na nabycie
    usług doradczych od podmiotów współpracujących ze Spółką na zasadach B2B oraz
    wydatki na nabycie dostępu do różnych baz danych. Zarówno usługi doradcze, jak i bazy
    danych wykorzystywane są w Działalności inwestycyjnej, jak i do świadczenia przez Spółkę
    usług doradczych. Wydatki te dokumentowane są wystawionymi na Spółkę fakturami VAT
    z wykazaną kwotą podatku VAT. Na pytanie: Czy ponoszone przez Państwa wydatki w
    ramach Działalności inwestycyjnej są związane wyłącznie z wykonywaniem przez Państwa
    czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, czy również z czynnościami
    zwolnionymi od podatku VAT? odpowiedzieli Państwo, że Spółka obecnie nie identyfikuje
    żadnych czynności zwolnionych od podatku VAT. Dodatkowo wskazali Państwo, że
    obecnie nie identyfikują Państwo żadnych czynności zwolnionych od podatku VAT, dlatego
    nie ma konieczności przypisywania ponoszonych przez Państwa wydatków do czynności
    zwolnionych od podatku VAT.
    Zatem, jeżeli ponoszone przez Państwa wydatki w ramach Działalności inwestycyjnej są
    związane wyłącznie z wykonywaniem przez Państwa czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług, to przysługuje Państwu prawo do odliczenia podatku
    naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących ww. wydatki związanych wyłącznie z
    prowadzoną Działalnością inwestycyjną. Prawo do odliczenia przysługuje Państwu pod
    warunkiem, że nie wystąpi żadna z negatywnych przesłanek wymienionych w art. 88
    ustawy o VAT.
    W świetle powyższego, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 4, tj. w zakresie prawa
    do pełnego odliczenia podatku VAT od poniesionych wydatków związanych wyłącznie z
    prowadzoną Działalnością inwestycyjną, jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

    Informuję, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte
    pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Zaznaczam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek
    o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest
    ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia
    przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja
    indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan
    faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Wydając przedmiotową
    interpretację jako element opisanego stanu faktycznego przyjąłem wskazaną przez
    Państwa okoliczność, że obecnie nie identyfikują Państwo żadnych czynności
    zwolnionych od podatku VAT, dlatego nie ma konieczności przypisywania ponoszonych
    przez Państwa wydatków do czynności zwolnionych od podatku VAT. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swoją aktualność.
    Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Odnośnie powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych, zauważam, że
    interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych
    sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w
    sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów
    faktycznych, co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Ponadto, odnosząc się do powołanych przez Państwa wyroków sądów, wyjaśniam, że
    powołane wyroki są rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach, osadzonych w
    określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają. Zatem wskazane we
    wniosku wyroki nie mają wpływu na podjęte w niniejszej interpretacji rozstrzygnięcie,
    bowiem wiążą one strony postępowania w tych konkretnych, indywidualnych
    sprawach nie rozciągając swojego oddziaływania na inne, choćby podobne lub zbieżne
    sprawy.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 zez m.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.