Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.298.2021.9.MJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-10
Teza: Możliwość zwolnienia z opodatkowania otrzymanych odsetek.
Słowa kluczowe: odsetki-odsetki za zwłokę
odszkodowania
pracownik-były pracownik
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 95

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 marca 2021 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Dnia 31 sierpnia 2017 r. ustał stosunek pracy łączący Panią z (...) z siedzibą w (...). Jako że
    stwierdzenie wygaśnięcia Pani stosunku pracy było niezgodne z prawem, na podstawie
    art. 67 w zw. z art. 56 § 1 Kodeksu pracy wystąpiła Pani przeciwko następcy prawnemu Jej
    pracodawcy – (...) z siedzibą w (...) (dalej: (...)) do Sądu Pracy o zasądzenie odszkodowania
    za niezgodne z prawem stwierdzenie wygaśnięcia stosunku pracy w wysokości
    odpowiadającej Pani trzymiesięcznemu wynagrodzeniu za pracę.
    Pozwany (...) 2 października 2017 r. otrzymał odpis Pani pozwu zawierającego żądanie
    zapłaty odszkodowania i z tą datą, zgodnie z art. 476 Kodeksu cywilnego oraz uchwałą
    Sądu Najwyższego z 6 marca 2003 roku, sygn. akt (...), ustawowe odsetki od
    odszkodowania przysługującego pracownikowi z tytułu niezgodnego z prawem
    rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia stały się wymagalne. Prawomocnym
    wyrokiem z 19 grudnia 2019 r. (sygn. akt (...)) Sąd Okręgowy w (...) zasądził na Pani rzecz
    kwotę 32 102,98 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem stwierdzenie
    wygaśnięcia umowy o pracę, a pozwany (...) zapłacił Pani tę kwotę przelewem bankowym
    w dniu 30 grudnia 2019 r.
    Następnie w 2020 r. wystąpiła Pani do Sądu Pracy o zasądzenie od (...) odsetek
    ustawowych za opóźnienie w wypłacie ww. odszkodowania, o którym mowa w art. 56 § 1
    Kodeksu pracy, za okres od dnia następującego po dniu doręczenia pozwanemu (...)
    pozwu o zapłatę odszkodowania, czyli od 3 października 2017 r. do dnia zapłaty, tj. do
    dnia 30 grudnia 2019 r., żądając kwoty 5 042,37 zł (należność główna) oraz na podstawie
    art. 482 Kodeksu cywilnego - odsetek ustawowych za opóźnienie od tej kwoty, liczonych
    od dnia wniesienia tego pozwu do dnia zapłaty.
    Wyrokiem z 3 września 2020 r. oraz wyrokiem uzupełniającym z 15 października 2020 r.
    Sąd Rejonowy dla (...) zasądził od (...) na Pani rzecz odsetki ustawowe za opóźnienie w
    wypłacie ww. odszkodowania w kwocie 5 042,37 zł oraz odsetki ustawowe od tej kwoty za
    okres od 11 marca 2020 r. do dnia zapłaty. Pomimo uprawomocnienia się wyroków,
    pozwany (...) dotychczas nie wypłacił zasądzonych Pani świadczeń. W związku z
    powyższym zamierza Pani skierować tytuły wykonawcze obejmujące ww. wyroki Sądu
    Rejonowego dla (...) do egzekucji komorniczej.

## Pytanie

Czy wyegzekwowane (uzyskane) od (...) kwoty:
    1) 5042,37 zł stanowiącej odsetki ustawowe za opóźnienie w wypłacie odszkodowania, o
    którym mowa w art. 56 § 1 Kodeksu pracy;
    2) odsetek ustawowych za opóźnienie w wypłacie odsetek, o których mowa w pkt. 1
    powyżej, liczonych od dnia 11 marca 2020 r. do dnia zapłaty;
    będą wolne od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt
    95 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
    Pani stanowisko w sprawie
    Pani zdaniem, wyegzekwowana (uzyskana) od (...) kwota 5042,37 zł, stanowiąca odsetki
    ustawowe za opóźnienie w wypłacie odszkodowania, o którym mowa w art. 56 § 1
    Kodeksu pracy będzie wolna od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie
    art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.

    Natomiast kwota odsetek ustawowych za opóźnienie w wypłacie ww. odsetek (należności
    głównej), liczonych od dnia 11 marca 2020 r. do dnia zapłaty, nie będzie objęta
    zwolnieniem od opodatkowania, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy z dnia 26
    lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne
    od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty wynagrodzeń i
    świadczeń z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.
    W myśl ostatniego z przywołanych przepisów, do źródeł przychodów zalicza się m.in.
    stosunek pracy. Zatem wolne od podatku dochodowego od osób fizycznych są odsetki z
    tytułu nieterminowej wypłaty wynagrodzeń oraz innych świadczeń wynikających ze
    stosunku pracy.
    W Pani ocenie do kategorii "świadczeń z tytułu stosunku pracy" należy zaliczyć m.in.
    odszkodowanie, o którym mowa w art. 56 § 1 Kodeksu pracy.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody
    ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną
    świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych
    wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za
    godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany
    urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a
    ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych
    nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
    Użyty w treści ww. artykułu zwrot „w szczególności” oznacza, iż wskazane kategorie
    przychodów zostały wymienione jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i
    stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u
    podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym
    pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Innymi słowy, o zakwalifikowaniu świadczenia jako przychodu ze stosunku pracy decyduje
    okoliczność, czy może je otrzymać wyłącznie pracownik aktualnie lub w przeszłości
    związany z pracodawcą, czy również inna osoba, która nie była związana z pracodawcą
    (por. Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 28 czerwca
    2018 r., sygn. 0113-KDIPT3.4011.225.2018.2.MH).
    Wskazać należy, że odszkodowanie, o którym mowa w art. 56 § 1 Kodeksu pracy, może
    być przyznane na mocy orzeczenia sądu pracy wyłącznie byłemu pracownikowi, którego
    stosunek pracy ustał niezasadnie lub z naruszeniem przepisów prawa pracy. Jest ono
    zatem świadczeniem ze (z tytułu) stosunku pracy, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 95
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W związku z tym odsetki ustawowe za opóźnienie w wypłacie tego rodzaju odszkodowania
    (świadczenia ze stosunku pracy) są wolne od podatku dochodowego od osób fizycznych.
    W Pani ocenie, ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych nie korzystają
    natomiast zasądzone wyrokiem sądu dalsze odsetki za opóźnienie w wypłacie odsetek od
    odszkodowania, w tym przypadku za okres od 11 marca 2020 r. do dnia zapłaty.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Pani wniosek – 18 czerwca 2021 r. wydałem interpretację indywidualną znak
    0114-KDIP3-2.4011.298.2021.1.MJ,  w  której  uznałem  Pani  stanowisko zakresie  skutków
    podatkowych  otrzymania  odsetek  za  opóźnienie  w  wypłacie  odszkodowania  za
    nieprawidłowe oraz w zakresie otrzymania odsetek za opóźnienie w wypłacie odsetek od
    odszkodowania za prawidłowe.
    Interpretację doręczono Pani 7 lipca 2021 r.

    Skarga na interpretację indywidualną
    10 sierpnia 2021 r. wniosła Pani skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie.
    Wniosła Pani o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz o zasądzenie
    zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym/sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z
    12 kwietnia 2022 roku sygn. akt III SA/Wa 2160/21.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 8 maja 2025 r. (data wpływu 6 czerwca 2025
    r.) sygn. akt II FSK 1058/22 oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 8 maja 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ww. wyroku;
        ponownie rozpatruję Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1426 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie
    dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały
    enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione z podatku, bądź od
    których zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 przywołanej wyżej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

    W art. 10 ust. 1 ww. ustawy ustawodawca określił katalog źródeł przychodów, wśród
    których w pkt 1 wymienił: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
    stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
    zajmującej się produkcją rolną, pracę nakładczą, emeryturę lub rentę.
    W myśl art. 12 ust. 1 ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty w treści artykułu zwrot „w szczególności” oznacza, że wskazane kategorie
    przychodów zostały wymienione jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i
    stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u
    podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym
    pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Innymi słowy, o tym,
    czy świadczenie jest przychodem ze stosunku pracy decyduje okoliczność, czy może je
    otrzymać wyłącznie pracownik aktualnie lub w przeszłości związany z pracodawcą, czy
    inna osoba, nie związana z pracodawcą.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Do kategorii przychodów określonych w art. 20 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww.
    ustawy zalicza się wszystkie te przychody, które nie zostały enumeratywnie wymienione
    jako źródła przychodów określonych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8 powołanej ustawy.
    Natomiast instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 i § 2 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.) zgodnie, z którym:
      § 1 Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel
      może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i
      chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik
      odpowiedzialności nie ponosi.
      § 2 Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona należą się odsetki
      ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej
      Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy
      wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać
      odsetek za opóźnienie według wyższej stopy.
    W myśl art. 482 § 1 Kodeksu cywilnego:

      Od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili
      wytoczenia o nie powództwa, chyba że po powstaniu zaległości strony zgodziły się na
      doliczenie zaległych odsetek do dłużnej sumy.
    Zgodnie z treścią art. 20 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania
    cywilnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1575 ze zm.):
      Do wartości przedmiotu sporu nie wlicza się odsetek, pożytków i kosztów, żądanych
      obok roszczenia głównego. Przepis ten ma zastosowanie do odsetek ustawowych, z
      którymi zasądzono świadczenia główne.
    Analizując powyższe należy zauważyć, że wyłączenie z opodatkowania należności głównej
    nie oznacza, że wolne od podatku są także odsetki od niej naliczone. Zwolnienie od
    podatku dochodowego otrzymanych odsetek przysługuje tylko wówczas, gdy przepis
    ustawy wyraźnie o tym stanowi (konkretnie odnosi się do odsetek).
    Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach w odniesieniu do odsetek możliwość
    zwolnienia od podatku dochodowego. Jednakże takie zwolnienie przysługuje tylko
    wówczas, gdy przepis ww. ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie.
    I tak, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 52, 95, 95a, 119, 130, 130a, 130b, ww. ustawy, wolne od
    podatku dochodowego od osób fizycznych są:
      pkt 52 – odsetki i kwoty rekompensat otrzymanych na podstawie przepisów ustawy z
      dnia 20 grudnia 1996 r. o zasadach realizacji przedpłat na samochody osobowe (Dz.
      U. poz. 776);
      pkt 95 – odsetki z tytułu realizacji nieterminowej wypłaty wynagrodzeń i świadczeń z
      tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1;
      pkt 95a - odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego;
      pkt 119 – odsetki od papierów wartościowych emitowanych przez Skarb Państwa
      oraz obligacji emitowanych przez jednostki samorządu terytorialnego, w części
      odpowiadającej kwocie odsetek zapłaconych przy nabyciu tych papierów
      wartościowych od emitenta;
      pkt 130 – odsetki lub dyskonto od obligacji emitowanych przez Skarb Państwa i
      oferowanych na rynkach zagranicznych oraz dochody z odpłatnego zbycia tych
      obligacji uzyskane przez osoby fizyczne, o których mowa w art. 3 ust. 2a,
      pkt 130a – odsetki lub dyskonto od listów zastawnych uzyskane przez osoby
      fizyczne, o których mowa w art. 3 ust. 2a,
      pkt 130b – odsetki lub dyskonto od obligacji emitowanych przez Bank Gospodarstwa
      Krajowego i oferowanych na rynkach zagranicznych, przeznaczonych na
      finansowanie ustawowych celów działalności Banku Gospodarstwa Krajowego,
      dotyczących wspierania polityki gospodarczej Rady Ministrów, realizacji rządowych
      programów społeczno-gospodarczych oraz programów samorządności lokalnej i
      rozwoju regionalnego oraz dochody z odpłatnego zbycia tych obligacji, uzyskane
      przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a.
    Skoro ustawodawca wyraźnie określa, że w tych przypadkach także odsetki od
    określonych przychodów wolne są od podatku dochodowego, natomiast w stosunku do
    innych kategorii przychodów zwolnionych od podatku o odsetkach związanych z tymi
    należnościami nie wspomina, należy uznać że jest to zabieg celowy.
    Zatem ustawodawca nie pomija odsetek w zwolnieniach, jeżeli uznaje zasadność ich
    zwolnienia w odniesieniu do dóbr, które w ocenie ustawodawcy zasługują na szczególną
    ochronę.

    Wskazać należy, że na zasadzie wyjątku w art. 21 ust. 1 pkt 95 ww. ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych zostały zwolnione z podatku odsetki z tytułu
    nieterminowej wypłaty wynagrodzeń i świadczeń z tytułów, o których mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 1, tj. stosunku służbowego, stosunku pracy, w tym spółdzielczego stosunku pracy,
    członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się
    produkcją rolną, pracy nakładczej, emerytury lub renty.
    Zatem o zastosowaniu tego zwolnienia decyduje spełnienie łącznie dwóch przesłanek:
    1. dotyczącej źródła przychodu, do którego kwalifikowane jest ww. świadczenie,
    2. dotyczącej nieterminowości jego wypłaty.
    Odnosząc się do pierwszego warunku stwierdzam, że świadczenie pieniężne wypłacone
    pracownikowi, od którego naliczone zostały odsetki ustawowe stanowi przychód ze
    stosunku pracy podlegający opodatkowaniu zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, a tym samym stanowi świadczenie, o którym mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Zatem pierwszy warunek, o którym mowa w art. 21 ust. 1
    pkt 95 ww. ustawy został spełniony.
    Rozpatrując natomiast drugi warunek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w
    wyroku z 12 kwietnia 2022 r., sygn. III SA/Wa 2160/21 wskazał, że:
      (...) zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o PIT wolne od podatku dochodowego są
      odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty wynagrodzeń i świadczeń z tytułów, o których
      mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1. Przepis art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT stanowi
      natomiast, że źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym
      spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub
      innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub
      renta.
    Sąd zaznaczył, że:
      Roszczenie o odsetki ma charakter cywilnoprawny i ewentualnie mogłoby być
      przedmiotem sporu cywilnego. Spory takie rozstrzygać mogą natomiast sądy
      powszechne. Stanowisko to znajduje oparcie w orzecznictwie Trybunału
      Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 10 lipca 2000 r., sygn. akt SK 12/99
      opowiedział się za cywilnoprawnym charakterem roszczenia o odsetki należne za
      nieterminową wypłatę świadczenia przysługującego w ramach stosunku
      administracyjnego. W wyroku tym Trybunał wyraził stanowisko, wywodząc je m.in. z
      konstytucyjnego prawa do sądu i domniemania właściwości sądu powszechnego, że
      " (...) przepisy prawa cywilnego uzasadniają w tym wypadku objęcie - zakresem -
      "sprawy cywilnej"- roszczeń o zapłatę odsetek od świadczenia pieniężnego
      ustalonego decyzją administracyjną", a nadto, że " (...) w zakresie pojęcia - sprawa
      cywilna - mieszczą się także roszczenia dotyczące zobowiązań pieniężnych, których
      źródło stanowią akty administracyjne, w szczególności - roszczenia o odsetki od
      należnych, a niewypłaconych w terminie świadczeń". Ustalenie terminu wypłacenia
      roszczenia musi być zatem dokonywane na gruncie tych przepisów, które określają
      normatywne ramy wypłaty świadczenia.
    W ocenie Sądu:
      Niewątpliwie termin wymagalności świadczenia jest zwykle terminem późniejszym
      od dnia zawarcia umowy lub ugody albo wydania prawomocnego orzeczenia, jednak
      w rozpoznawanej sprawie termin wymagalności świadczenia jest terminem
      wcześniejszym od powyższych zdarzeń. Jak mianowicie stwierdził Sąd Najwyższy w
      uchwale z 6 marca 2003 r., III PZP 3/03, ustawowe odsetki od odszkodowania
      przysługującego pracownikowi z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o
      pracę bez wypowiedzenia stają się wymagalne w dniu doręczenia pracodawcy
      odpisu pozwu zawierającego żądanie zapłaty tego odszkodowania.

    Zdaniem Sądu:
      Przepis art. 56 § 1 k.p. stanowi, że w razie rozwiązania przez pracodawcę umowy o
      pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę
      w tym trybie, pracownikowi przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na
      poprzednich warunkach albo o odszkodowanie. Wysokość odszkodowania określa
      art. 58 k.p., i to w sposób nie przewidujący odstępstw. Mianowicie w zdaniu
      pierwszym przepis ten postanawia, że odszkodowanie przysługuje w wysokości
      wynagrodzenia za okres wypowiedzenia, natomiast w zdaniu drugim - że gdy chodzi
      o rozwiązanie umowy o pracę zawartej na czas określony albo na czas wykonania
      określonej pracy, odszkodowanie przysługuje za czas, do którego umowa miała
      trwać, nie więcej jednak niż za trzy miesiące. Jak z powyższego uregulowania wynika,
      odszkodowanie przysługujące pracownikowi w myśl art. 58 k.p. ma charakter
      odszkodowania ustawowego. Jego wysokość przy umowach zawartych na czas
      nieokreślony (a także na okres próbny) jest uzależniona od długości okresu
      wypowiedzenia, który obowiązywałby w odniesieniu do danego pracownika, gdyby
      pracodawca wypowiedział mu umowę o pracę, a przy umowach zawartych na czas
      określony lub na czas wykonania określonej pracy - od czasu, który pozostał do
      zakończenia umowy, nie dłuższego jednak niż trzy miesiące. Kolejnym wnioskiem
      wypływającym z art. 58 k.p. jest ten, że odszkodowanie określone w tym przepisie
      przysługuje pracownikowi niezależnie od wysokości poniesionej przez niego
      rzeczywistej szkody i wyczerpuje zarazem wszystkie jego uprawnienia z tego tytułu,
      wyłączając też możliwość dochodzenia dodatkowego odszkodowania według
      przepisów prawa cywilnego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 1981
      r., I PR 91/81, OSNCP 1982 nr 5-6, poz. 81).
    Według Sądu:
      Konsekwencje powyższego stanu prawnego są dla praktyki doniosłe.
      Odszkodowanie bowiem, mierzone wysokością wynagrodzenia pracownika i
      długością właściwego dla niego okresu wypowiedzenia, nie podlega ocenie i uznaniu
      sądu pracy, lecz zależy od kryteriów obiektywnych. Z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia
      Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 29 maja 1996 r. w sprawie sposobu ustalania
      wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego
      podstawę obliczania odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do
      wynagrodzenia oraz innych należności przewidzianych w kodeksie pracy (Dz. U. Nr
      62, poz. 289 ze zm.) wynika, że odszkodowanie oblicza się według reguł
      obowiązujących przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop, natomiast
      szczegółowe zasady obliczania ekwiwalentu za urlop zostały zawarte w § 14-19
      rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 8 stycznia 1997 r. w sprawie
      szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania
      wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop (Dz. U. Nr 2,
      poz. 14). Tak więc zarówno przy umowach bezterminowych, jak i przy umowach
      zawartych na czas oznaczony bądź na czas wykonania określonej pracy określenie
      przez sąd wysokości odszkodowania sprowadza się jedynie do ustalenia
      miesięcznych zarobków pracownika (brutto) i do wykonania prostych działań
      matematycznych, i to tylko wówczas, gdy pracownik nie wskazał swoich zarobków w
      pozwie bądź gdy nie wynikają one z zaświadczenia sporządzonego przez
      pracodawcę.
    W ocenie Sądu:
      W świetle przedstawionych uwag jest więc (...) usprawiedliwione stwierdzenie, że od
      chwili rozwiązania umowy o pracę pracodawca wie, ile wyniesie odszkodowanie,
      które sąd pracy zasądziłby, gdyby uznał, że rozwiązanie to nastąpiło z naruszeniem
      przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę bez wypowiedzenia. Stosownie bowiem
      do art. 58 k.p., dopuszczalne granice tego odszkodowania określił sam
      ustawodawca, ograniczając je do wysokości nieprzekraczającej trzymiesięcznego

      wynagrodzenia pracownika z okresu poprzedzającego rozwiązanie umowy. Tak więc
      należy uznać, że zarówno wtedy, gdy pracownik dokładnie oznaczył w pozwie lub w
      piśmie procesowym wartość dochodzonego świadczenia (odszkodowania), jak i
      wówczas gdy jedynie podał, że żąda przewidzianego ustawowo odszkodowania z
      tytułu rozwiązania z nim przez pracodawcę umowy o pracę bez wypowiedzenia z
      naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, pozew lub
      pismo procesowe spełnia warunek wezwania dłużnika do wykonania zobowiązania.
    Sąd wyjaśnił, że:
      Powyższe zagadnienie było już przedmiotem uwagi Sądu Najwyższego. Mianowicie w
      orzeczeniu z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie I PK 88/02 Sąd Najwyższy przyjął, że co
      do zasady rolę wezwania do wykonania świadczenia spełnia doręczony dłużnikowi
      odpis pozwu, zawierający - zgodnie z art. 187 § 1 k.p.c. - dokładnie określone
      żądanie, a w sprawach o prawa majątkowe - dochodzoną kwotę pieniężną. Taką
      samą rolę spełnia pismo procesowe określające żądanie powoda, jeżeli czyni to w
      sposób wymagany art. 187 § 1 k.p.c. Inaczej jednak należy traktować obowiązek
      pracownika dotyczący oznaczenia wysokości dochodzonego roszczenia, jeżeli - z woli
      ustawodawcy - roszczeniem tym jest odszkodowanie zryczałtowane. W takiej
      bowiem sytuacji zgłoszenie przez pracownika w pozwie lub w piśmie procesowym
      żądania odszkodowania przewidzianego w art. 56 § 1 w związku z art. 58 § 1 k.p., bez
      wymienienia kwoty odszkodowania, spełnia warunek wezwania dłużnika do
      wykonania świadczenia. Wysokość odszkodowania zależy bowiem od określonych
      ustawowo kryteriów obiektywnych, takich jak długość okresu wypowiedzenia oraz
      wysokość wynagrodzenia pracownika (obliczonego według zasad obowiązujących
      przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy). W konsekwencji
      więc wiadomo, czego może żądać pracownik i do czego jest obowiązany
      pracodawca, gdy pracownik zgłasza roszczenie o odszkodowanie z tytułu
      niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia. Co więcej,
      skoro mimo alternatywnego charakteru roszczeń przysługujących pracownikowi z
      art. 56 § 1 k p. sąd pracy może uwzględnić inne roszczenie niż wybrane przez
      pracownika i zasądzić odszkodowanie zamiast przywrócenia do pracy (art. 45 § 2 w
      związku z art. 56 § 2 k.p. oraz art. 4771 § 2 k.p.c.), a zwłaszcza wtedy, gdy
      pracodawca o to wnosi, to również w takiej sytuacji należy przyjąć, że w pozwie
      mieści się wezwanie do zapłaty odszkodowania na wypadek, gdyby sąd pracy nie
      uwzględnił roszczenia o przywrócenie do pracy.
    Jak wskazał Sąd:
      Zagadnienie płatności odsetek wiąże się z terminem spełnienia świadczenia
      pieniężnego. Przepis art. 481 § 1 k.c. stanowi, że jeżeli dłużnik opóźnia się ze
      spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas
      opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było
      następstwem okoliczności, za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności. Oznacza
      to, że odsetki należą się wierzycielowi za opóźnienie płatności świadczenia
      pieniężnego, po to zaś, by mówić o opóźnieniu, konieczne jest ustalenie terminu
      spełnienia świadczenia, czyli terminu płatności określonej sumy pieniężnej, jeżeli
      zobowiązanie jest zobowiązaniem pieniężnym.
      W myśl art. 455 k.c., jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie
      wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione po
      wezwaniu dłużnika do jego wykonania. Z przytoczonego przepisu wynika więc, że
      termin wykonania zobowiązania może być nieokreślony (zobowiązanie
      bezterminowe) lub określony ściśle, np. datą lub zdarzeniem, które ma nastąpić w
      przyszłości (zobowiązanie terminowe). W tym wypadku źródłem ustalonego terminu
      jest ustawa lub umowa stron; ponadto termin spełnienia świadczenia może wynikać
      z właściwości rzeczy. Natomiast w wypadku zobowiązania bezterminowego datę
      spełnienia świadczenia określa wezwanie wierzyciela. Z art. 455 k.c. in fine wyraźnie

      bowiem wynika, że dłużnik jest obowiązany spełnić świadczenie niezwłocznie po
      wezwaniu wierzyciela do jego wykonania. Z tą też chwilą zobowiązanie dotychczas
      bezterminowe przekształca się w zobowiązanie terminowe, a na dłużniku spoczywa
      obowiązek niezwłocznego spełnienia świadczenia. Niezwłoczne spełnienie
      świadczenia polega na spełnieniu go bez nieuzasadnionej zwłoki, o tym zaś
      rozstrzygają okoliczności konkretnego wypadku, oceniane zgodnie z regułami
      zawartymi w art. 354 k.c., ustalającymi sposób wykonania zobowiązania
      uwzględniający treść zobowiązania, jego cel społeczno-gospodarczy oraz zasady
      współżycia społecznego, a także ustalone zwyczaje.
    Sąd podkreśliła, że:
      (...) w piśmiennictwie przyjmuje się, że wezwanie wierzyciela jest jednostronnym
      oświadczeniem woli o charakterze prawnokształtującym, skierowanym do dłużnika,
      w którym wierzyciel wzywa go do spełnienia świadczenia. Przepis art. 455 kc nie
      określa jednak ani formy, ani postaci tego wezwania. W związku z tym należy uznać,
      że może być ono dokonane w dowolny sposób, byleby tylko wynikała z niego wola
      wierzyciela otrzymania od dłużnika należnego świadczenia. Z tego względu rolę
      wezwania do wykonania zobowiązania w rozumieniu wskazanego przepisu spełnia
      wezwanie do zapłaty zawarte np. w fakturze (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia
      19 maja 1992 r., III CZP 56/92, OSNCP 1992 nr 12, poz. 219), a także doręczenie
      pozwanemu odpisu pozwu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 1980 r., II
      CR 131/80, OSNCP 1980 nr 11, poz. 223). W chwili takiego doręczenia powstaje
      również obowiązek spełnienia świadczenia, zaś opóźnienie w jego wykonaniu
      uzasadnia według art. 481 § 1 k.c. zapłatę odsetek.
    Zatem mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe, a także uzasadnienie wyroku
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 kwietnia 2022 r. sygn. akt III SA
    /Wa 2160/21, stwierdzam, że wyegzekwowana (uzyskana) od (...) kwota stanowiąca odsetki
    ustawowe za opóźnienie w wypłacie odszkodowania, o którym mowa w art. 56 § 1
    Kodeksu pracy, za okres od dnia następującego po dniu doręczenia pozwanemu pozwu o
    zapłatę odszkodowania do dnia zapłaty, korzysta z przedmiotowego zwolnienia, o którym
    mowa w art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Natomiast kwota zasądzonych wyrokiem sądu odsetek ustawowych za opóźnienie w
    wypłacie odsetek od odszkodowania nie korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego
    od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95 ww. ustawy. Tego rodzaju odsetki
    stanowią przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ww. ustawy, zatem nie
    mieszczą się w katalogu źródeł przychodu, o których mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 95. W
    związku z powyższym zasądzone wyrokiem sądu ustawowe odsetki za opóźnienie w
    wypłacie odsetek od odszkodowania podlegają opodatkowaniu na ogólnych zasadach
    według skali podatkowej określonej w art. 27 ust. 1 ww. ustawy.
    Zatem Pani stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dacie
    wydania pierwotnej interpretacji indywidualnej z 18 czerwca 2021 r. Nr 0114-KDIP3-
    2.4011.298.2021.1.MJ, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej
    samej sprawy w wyniku prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie z 12 kwietnia 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 2160/21 (data
    wpływu prawomocnego wyroku 11 lipca 2025 r.).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.