Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.417.2025.1.RM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-24
Teza: Brak obowiązku rozliczenia w Polsce podatku należnego z
tytułu importu towarów przeznaczonych do budowy farmy
wiatrowej na terenie wyłącznej strefy ekonomicznej.
Słowa kluczowe: dług-dług celny
import-import towarów
obowiązek-obowiązek podatkowy-powstanie obowiązku
podatkowego
strefy-specjalna strefa ekonomiczna (SSE)
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VII. Zasady
wymiaru i poboru podatku z tytułu importu towarów-
Stosowanie przepisów celnych
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 7
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 17-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 2-art. 26-ust. 1-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 lipca 2025 r. za pośrednictwem ePUAP wpłynął Państwa wniosek z 29 maja 2025 r. o
    wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku obowiązku rozliczenia w Polsce
    podatku należnego z tytułu importu towarów przeznaczonych do budowy farmy wiatrowej
    na terenie wyłącznej strefy ekonomicznej. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) S.A. (dalej: „A.”, „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest spółką prawa polskiego z siedzibą w
    (...), zarejestrowaną jako czynny podatnik VAT w Polsce. A. prowadzi działalność
    gospodarczą w branży (...) oraz jest uznanym dostawcą (...).
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, A. wygrała przetarg i dnia (...) 2023 r.
    podpisała umowę na dostawę kabli podmorskich dla obecnie budowanej infrastruktury
    morskiej farmy wiatrowej (...) (dalej: „MFW (...)”), której zasadniczym celem jest
    umożliwienie odbioru energii elektrycznej wytwarzanej na Morzu (...). Co istotne,
    inwestycja MFW (...) w części morskiej zlokalizowana jest w całości na terytorium Polskiej
    Wyłącznej Strefy Ekonomicznej (dalej: „PWSE”) - poglądowa lokalizacja inwestycji MFW
    została przedstawiona na poniższej mapce: (...)
    A. wskazuje, że inwestycja MFW realizowana jest na podstawie umowy konsorcjum
    zawartej pomiędzy A. oraz pozostałymi współkonsorcjantami, tj. spółką (...) GmbH & Co.
    KG oraz spółką (...) NL B.V. (dalej: „Umowa” lub „Konsorcjum”), w ramach której określono
    następujący zakres odpowiedzialności poszczególnych podmiotów uczestniczących w
    konsorcjum:
        dostawa kabli lądowych wraz z akcesoriami oraz instalacją kabli podmorskich „(...)”
        wraz z akcesoriami do MFW zlokalizowanej na terytorium PWSE - etap realizowany
        przez Wnioskodawcę (dalej: „Etap 1”);
        transport kabli podmorskich do MFW zlokalizowanej na terytorium PWSE (poza
        zakresem prac Wnioskodawcy) - etap realizowany przez spółkę (...) NL B.V. z
        siedzibą w Holandii (dalej: „Etap 2”);
        układanie/instalacja kabli podmorskich (poza zakresem prac Wnioskodawcy) - etap
        realizowany przez spółkę (...) NL B.V. (dalej: „Etap 3”), w tym:
          kabli podmorskich „(...)” wyprodukowanych przez Wnioskodawcę;
          kabli podmorskich „(...)” wyprodukowanych przez spółkę (...) GmbH & Co. KG z
          siedzibą w Niemczech.
    Ww. kable zostaną zainstalowane na dnie Morza (...), w pasie przyległym do PWSE, gdzie
    zlokalizowana będzie inwestycja MFW. Kable podmorskie będą układane na dnie morskim
    („(...)” - pomiędzy wiatrakami i stacją podmorską, „(...)” - pomiędzy stacją podmorską a
    stanowiskiem muf łączeniowych na lądzie) na głębokości 1-1.5m).
    Podmiotem zlecającym wykonanie prac w ramach ww. inwestycji jest (...) sp. z o.o., tj.
    podmiot z siedzibą w Polsce (dalej: „Inwestor” lub „Zamawiający”), przy czym
    Wnioskodawca wskazuje, że każdy ze współkonsorcjantów będzie rozliczał się z
    Inwestorem za wykonane przez siebie prace w ramach ww. Etapów 1-3 odrębnie (w
    szczególności, każdy współkonsorcjant, będzie niezależnie od pozostałych
    współkonsorcjantów, oddzielnie fakturować Zamawiającego za wykonane prace, przy
    czym faktury będą wystawiane na podstawie stosownych przepisów mających
    zastosowanie do poszczególnych podmiotów uczestniczących w Konsorcjum).
    Mając to na uwadze, Wnioskodawca wystawi stosowną fakturę na rzecz Zamawiającego, w
    szczególności, w związku z realizacją Etapu 1, tj. dostawą kabli podmorskich na obszar
    inwestycji MFW (jednocześnie Spółka wskazuje, że zgodnie z Konsorcjum rozliczenia

    między poszczególnymi uczestnikami Konsorcjum, a Inwestorem, będą realizowane w
    oparciu o koncepcję tzw. „kamieni milowych” (postęp prac), co oznacza, że w praktyce, A.
    będzie wystawiać faktury na rzecz Zamawiającego w zakresie w jakim osiągnęła
    przypisane do niej kamienie milowe (postęp prac)).
    Wnioskodawca wskazuje jednak, że rozliczenie transakcji dostawy kabli podmorskich,
    która będzie realizowana przez A. na rzecz Inwestora nie stanowi przedmiotu niniejszego
    wniosku (Wnioskodawca wskazuje powyższe okoliczności wyłącznie w celu przedstawienia
    pełnego obrazu sprawy tut. Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej w ramach
    niniejszego wniosku).
    Sposób realizacji Etapu 1 przez Wnioskodawcę
    Na potrzeby realizacji przez Spółkę Etapu 1 Konsorcjum (tj. dostawy kabli podmorskich
    realizowanej przez A. na rzecz Zamawiającego w ramach Umowy), Wnioskodawca, w
    pierwszej kolejności nabędzie ww. kable podmorskie od swojego podmiotu powiązanego,
    tj. (...) Ltd. z siedzibą w Wielkiej Brytanii (dalej: „B.”).
    Dostawa kabli podmorskich pomiędzy B. oraz A. zostanie dokonana na podstawie
    stosownych ustaleń pomiędzy tymi podmiotami (dalej: „Umowa B.”), w ramach których
    określone zostały następujące warunki handlowe wykonania transakcji (jednocześnie A.
    wskazuje, że Umowa B. dotyczy również innych czynności realizowanych przez B. na rzecz
    A., niemniej jednak, zakresem niniejszego wniosku została objęta wyłącznie transakcja
    dostawy kabli podmorskich przez B. na rzecz A.):
        uzgodnione warunki Incoterms to FAS (Free Alongside Ship) ze wskazaniem
        lokalizacji: (...) (miasto portowe w Wielkiej Brytanii) - co oznacza, że B. będzie
        odpowiedzialny za dostarczenie kabli podmorskich do ww. miejsca załadunku
        znajdującego się w porcie morskim w (...) w Wielkiej Brytanii, po czym ryzyko i
        odpowiedzialność za towary przejdzie na A.;
        ustrukturyzowanie sposobu płatności, tj. płatności będą realizowane w oparciu o
        koncepcję tzw. „kamieni milowych” (postępu prac) - co oznacza, że w ramach
        Umowy B. ustalono etapy, w związku z realizacją których A. będzie wypłacać
        wynagrodzenie na rzecz B., schemat płatności zbliżony do schematu płatności
        przyjętego w ramach umowy z Inwestorem;
        faktyczne (ekonomiczne) władztwo nad kablami morskimi przejdzie z A. na rzecz
        Zamawiającego po otrzymaniu przez A. stosownej płatności za osiągnięcie danego
        kamienia milowego (postępu prac) lub po załadunku kabli na statek (...) (w
        zależności co nastąpi pierwsze).
    Co istotne, w ramach ww. transakcji nastąpi przywóz kabli podmorskich z terytorium
    Wielkiej Brytanii na obszar Morza (...) w PWSE, co oznacza, że przywożone towary będą
    miały status towarów nieunijnych (tj. niedopuszczonych do obrotu na terytorium Unijnego
    Obszaru Celnego).
    Niemniej jednak, z uwagi na istotne gabaryty przedmiotowych kabli podmorskich (tj. dużą
    wagę oraz objętość wynikającą z konstrukcji kabli podmorskich), zostaną one
    przetransportowane drogą morską (statkiem) bezpośrednio na obszar inwestycji MFW, tj.
    bez zawijania do pobliskiego portu oddziału celnego w celu dokonania przywozowej
    odprawy celnej kabli podmorskich (tj. oddziału celnego w (...)) lub jakiegokolwiek innego
    portu znajdującego się na obszarze Unijnego Obszaru Celnego.
    Mając to na uwadze, Wnioskodawca, dążąc do dochowania należytej staranności w
    ramach prowadzonych operacji celnych, zwrócił się (poprzez działającą na jego rzecz

    agencję celną) do Naczelnika (...) Urzędu Celno-Skarbowego w (...) (dalej: „Naczelnik” lub
    „Organ”) z wnioskiem o wskazanie prawidłowego sposobu przeprowadzenia odprawy
    celnej kabli podmorskich przywożonych przez A. Wielkiej Brytanii w sytuacji, gdy statek z
    kablami podmorskimi w ogóle nie będzie dopływał do oddziału celnego w (...).
    Jednocześnie, we wniosku do Naczelnika, wskazano, że na moment przywozu kabli
    podmorskich na obszar inwestycji MFW, Spółka nie będzie dysponowała fakturą handlową
    wystawioną przez B. (co wynika z opisanego powyżej schematu rozliczeń w oparciu o tzw.
    „kamienie milowe”). Spółka będzie natomiast dysponowała fakturą proforma wystawioną
    przez B. (tj. tzw. „shipping invoice” wystawioną przez B. na potrzeby realizacji procedury
    wywozu), z której wynikać będzie ilość oraz wartość kabli podmorskich na potrzeby
    określenia wartości celnej w związku z importem kabli podmorskich (tj. cena faktycznie
    należna za kable podmorskie).
    Konkluzje wynikające ze stanowiska Naczelnika wydanego na rzecz A.
    W odpowiedzi na wniosek złożony przez agencję celną (działającą na rzecz Spółki),
    Naczelnik przedstawił stanowisko, zgodnie z którym w świetle obowiązujących przepisów
    prawa, przywóz kabli podmorskich z terytorium Wielkiej Brytanii na obszar inwestycji
    MFW, która zlokalizowana jest na terytorium PWSE, bez zawijania do któregokolwiek portu
    na terytorium Unijnego Obszaru Celnego, nie będzie wymagało dokonania zgłoszenia
    celnego do procedury dopuszczenia towarów do obrotu, z uwagi na fakt że dla potrzeb
    celnych w przedstawionych okolicznościach obszar PWSE (gdzie zlokalizowana jest
    inwestycja MFW) nie może być uznany za obszar Unijnego Obszaru Celnego.
    Wnioskodawca wskazuje poniżej najważniejsze konkluzje wynikające ze stanowiska
    Naczelnika, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy będącej przedmiotem
    niniejszego wniosku:
        „Zgodnie z art. 201 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952
        /2013 z dnia 9 października 2023 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (UKC),
        procedurą dopuszczenia do obrotu obejmuje się towary nieunijne przeznaczone do
        wprowadzenia na rynek Unii lub do osobistego użytku lub konsumpcji na obszarze
        celnym Unii. Obszar celny Unii Europejskiej obejmuje wody terytorialne państw
        członkowskich czyli ich wody wewnętrzne i morze terytorialne (art. 4 ust. 1 UKC, art.
        2 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza (UNCLOS), art. 2 ust. 2
        ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej).
        Obszar celny Unii, tj. terytoria państw członkowskich nie obejmuje natomiast
        akwenów, na których państwom członkowskim przysługują jedynie uprawnienia o
        charakterze funkcjonalnym, takich jak strefa przyległa czy Wyłączna Strefa
        Ekonomiczna, która jest obszarem zajmującym się poza granicami morza
        terytorialnego i przylegającym do tego morza, który nie rozciąga się na odległość
        większą niż 200 mil morskich.”;
        „Z preambuły Rozporządzenia Wykonawczego Komisji UE 2019/1131 z dnia 2 lipca
        2019 r. ustanawiającego narzędzia celne w celu wykonania art. 14a rozporządzenia
        Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 oraz art. 24a rozporządzenia
        Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 wynika, że przywóz towaru może
        odbywać się z pominięciem portu państwa członkowskiego. Oznacza to brak
        obowiązku dokonania zgłoszenia celnego bądź powiadomienia o powrotnym
        wywozie. Natomiast istnieje obowiązek złożenia poświadczenia odbioru w
        przypadku dostarczania towarów na które nałożone zostało cło antydumpingowe

        lub wyrównawcze. Poświadczenie odbioru według określonego w ww.
        rozporządzeniu wzoru powinno być złożone w ciągu 30 dni od daty odbioru
        odnośnego produktu (...)”.
    W tym miejscu Spółka wskazuje, że na dzień sporządzenia niniejszego wniosku kable
    podmorskie przywożone z Wielkiej Brytanii nie stanowią towarów objętych cłem
    antydumpingowym lub cłem wyrównawczym na mocy stosownych przepisów
    wykonawczych.
    W konsekwencji, z perspektywy celnej, przywóz kabli podmorskich z terytorium Wielkiej
    Brytanii na obszar inwestycji MFW nie stanowi importu towarów, z tytułu którego
    powstałby dług celny, a A. byłaby obowiązana do zapłaty należności celnych na terytorium
    Unijnego Obszaru Celnego, w szczególności na terytorium Polski (w wyniku zaistnienia
    szczególnych okoliczności, w ramach których to okoliczności, kable podmorskie będą
    transportowane drogą morską bezpośrednio na teren inwestycji MFW w PWSE, bez
    zawijania do jakiegokolwiek portu oraz oddziału celnego na terytorium Unijnego Obszaru
    Celnego, transakcję tę należy uznać za transakcję poza unijnym reżimem celnym, co
    zostało potwierdzone w pisemnych wyjaśnieniach Naczelnika).
    Tym samym, w związku z przywozem kabli podmorskich z Wielkiej Brytanii przez A. na
    obszar MFW, która zlokalizowana jest na terytorium PWSE, Wnioskodawca nie będzie
    dysponował zgłoszeniem celnym o objęcie kabli podmorskich procedurą dopuszczenia do
    obrotu w Polsce (procedurą importu w Polsce), z którego to zgłoszenia celnego wynikałaby
    kwota długu celnego oraz w konsekwencji, kwota należności celnych oraz podatkowych
    (VAT), do zapłaty z tytułu importu towarów (brak długu celnego uniemożliwia określenie
    kwoty należności celnych oraz podatkowych).

## Pytanie

Czy przywóz kabli podmorskich z terytorium Wielkiej Brytanii na obszar inwestycji MFW,
    która zlokalizowana jest na terytorium PWSE, stanowi import towarów dla celów VAT w
    Polsce, od którego Wnioskodawca zobowiązany jest rozliczyć podatek należny?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Spółki, przywóz kabli podmorskich z terytorium Wielkiej Brytanii na obszar
    inwestycji MFW, która zlokalizowana jest na terytorium PWSE, nie stanowi importu
    towarów dla celów VAT w Polsce, od którego Wnioskodawca zobowiązany jest rozliczyć
    podatek należny.
    Uzasadnienie
    Zakres terytorialny przepisów ustawy o VAT
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.
    z 2024 r., poz. 361, ze zm.; dalej: „u.p.t.u.” lub „ustawa o VAT”), opodatkowaniu tym
    podatkiem podlegają następujące rodzaje czynności:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
    2) eksport towarów;
    3) import towarów na terytorium kraju;
    4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
    5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika zasada terytorialności VAT, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług (dalej: „VAT”) podlegają wyłącznie czynności, które są
    wykonywane na terytorium kraju (tj. dla których miejscem świadczenia jest terytorium
    kraju).

    Stosownie do art. 2 pkt 1 u.p.t.u., przez „terytorium kraju” rozumie się zasadniczo
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (z zastrzeżeniem art. 2a u.p.t.u. dotyczącego
    określenia terytorium kraju w przypadku umów w sprawie budowy lub utrzymania
    mostów transgranicznych).
    Definicja ta odpowiada regulacji zawartej w art. 5 pkt 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.UE. L.
    347, s. 1 z późn. zm., dalej: „Dyrektywa VAT”), zgodnie z którą „terytorium państwa
    członkowskiego” oznacza terytorium każdego państwa członkowskiego Wspólnoty, do
    którego ma zastosowanie Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, zgodnie z jego art.
    299, z wyłączeniem terytoriów wymienionych w art. 6 Dyrektywy VAT (określającego
    szczególne terytoria wyłączone z reżimu unijnego systemu VAT).
    Z uwagi na brak określenia w ustawie o VAT pojęcia „terytorium kraju” (w szczególności
    brak wskazania czy obejmuje ono swym zakresem obszar PWSE) należy w tym zakresie
    odnieść się do regulacji zawartych w odrębnych przepisach definiujących to pojęcie - tj. w
    szczególności do ustawy z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej (Dz.
    U. z 2025 r., poz. 184, ze zm.; dalej: „u.o.g.p.” lub „ustawa o granicy polskiej”).
    Zgodnie z art. 1 tejże ustawy, granicą Rzeczypospolitej Polskiej jest powierzchnia pionowa
    przechodząca przez linię graniczną, oddzielająca terytorium państwa polskiego od
    terytoriów innych państw i od morza pełnego. Granica państwowa rozgranicza również
    przestrzeń powietrzną, wody i wnętrze ziemi.
    Z kolei w myśl art. 3 u.o.g.p., granica państwowa na morzu przebiega w odległości 12 mil
    morskich od linii podstawowej, określonej w odrębnych przepisach, lub po zewnętrznej
    granicy red włączonych do morza terytorialnego.
    Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich
    Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz.U. z 2024 r., poz. 1125, ze zm.; dalej:
    „u.o.m.” lub „ustawa o obszarach morskich Polski”), obszarami morskimi Rzeczypospolitej
    Polskiej są:
    1) morskie wody wewnętrzne,
    2) morze terytorialne,
    3) strefa przyległa,
    4) wyłączna strefa ekonomiczna.
    Przy czym, na mocy art. 2 ust. 2 u.o.m. w skład terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    wchodzą morskie wody wewnętrzne oraz morze terytorialne.
    Pojęcie wyłącznej strefy ekonomicznej reguluje art. 15 ustawy o obszarach morskich Polski
    - mianowicie, zgodnie z powyższym przepisem wyłączna strefa ekonomiczna jest położona
    na zewnątrz morza terytorialnego i przylega do tego morza. Obejmuje ona wody, dno
    morza i znajdujące się pod nim wnętrze ziemi.
    Na podstawie art. 16 ust. 1 u.o.m., granice wyłącznej strefy ekonomicznej określają
    umowy międzynarodowe.
    Natomiast w art. 17 u.o.m. uregulowano uprawnienia Rzeczypospolitej Polskiej
    przysługujące w wyłącznej strefie ekonomicznej. Zgodnie z ww. przepisem Polsce
    przysługują:
    1) suwerenne prawa w celu rozpoznawania, zarządzania i eksploatacji zasobów
      naturalnych, zarówno żywych, jak i mineralnych, dna morza i wnętrza ziemi pod nim
      oraz pokrywających je wód, a także ochrona tych zasobów oraz suwerenne prawa w
      odniesieniu do innych gospodarczych przedsięwzięć w strefie;
    2) władztwo w zakresie:
        a. budowania i użytkowania sztucznych wysp, konstrukcji i innych urządzeń,

        b. badań naukowych,
        c. ochrony i zachowania środowiska morskiego;
    3) inne uprawnienia przewidziane w prawie międzynarodowym.
    Co istotne, katalog „innych gospodarczych przedsięwzięć w strefie” należy zasadniczo
    uznać za otwarty, zatem zdaniem A. pod tym sformułowaniem mieści się inwestycja MFW
    związana z budową infrastruktury farmy wiatrowej umożliwiającej odbiór energii
    elektrycznej wytwarzanej na Morzu (...).
    Na mocy art. 18 u.o.m., obce państwa korzystają w wyłącznej strefie ekonomicznej z
    wolności żeglugi i przelotu, układania kabli podmorskich i rurociągów oraz innych,
    zgodnych z prawem międzynarodowym, sposobów korzystania z morza, wiążących się z
    tymi wolnościami, z zastrzeżeniem przepisów ustawy.
    Ponadto, zgodnie z art. 22 ust. 1 u.o.m., Rzeczpospolita Polska ma wyłączne prawo
    wznoszenia, udzielania pozwoleń na wznoszenie i wykorzystywanie w wyłącznej strefie
    ekonomicznej sztucznych wysp, wszelkiego rodzaju konstrukcji i urządzeń przeznaczonych
    do przeprowadzania badań naukowych, rozpoznawania lub eksploatacji zasobów, jak
    również w odniesieniu do innych przedsięwzięć w zakresie gospodarczego badania i
    eksploatacji wyłącznej strefy ekonomicznej, w szczególności wykorzystania w celach
    energetycznych wody, prądów morskich i wiatru.
    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, co do zasady, PWSE nie wchodzi w
    skład terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (= terytorium kraju), niemniej jednak, Polska
    jako kraj nadbrzeżny, posiadający dostęp do wyłącznej strefy ekonomicznej, posiada
    określone suwerenne prawa w odniesieniu do tej strefy (z uwagi na literalną treść art. 17
    pkt 1 u.o.m.).
    Należy jednoznacznie wskazać, że powyższe przepisy są zgodne z treścią przepisów
    Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza sporządzonej w Montego Bay dnia 10
    grudnia 1982 r. (Dz.U. z 2002 r., nr 59, poz. 543, ze zm.; dalej: „Konwencja o prawie
    morza”), regulującej podstawowe kwestie z zakresu prawa morza (ww. konwencja została
    ratyfikowana przez Polskę w dniu 6 listopada 1998 r.).
    Zgodnie z treścią art. 56 ust. 1 Konwencji o prawie morza, państwo nadbrzeżne ma w
    wyłącznej strefie ekonomicznej:
    a) suwerenne prawa w celu badania, eksploatacji i ochrony zasobów naturalnych,
      zarówno żywych, jak i nieożywionych, wód morskich pokrywających dno, a także dna
      morskiego i jego podziemia oraz w celu gospodarowania tymi zasobami, jak również w
      odniesieniu do innych przedsięwzięć w zakresie gospodarczego badania i eksploatacji
      strefy, takich jak wytwarzanie energii poprzez wykorzystanie wody, prądów i wiatrów;
    b) jurysdykcję przewidzianą w odpowiednich postanowieniach Konwencji o prawie morza
      w odniesieniu do:
          budowania i wykorzystywania sztucznych wysp, instalacji i konstrukcji;
          badań naukowych morza;
          ochrony i zachowania środowiska morskiego;
    c) inne prawa i obowiązki przewidziane w niniejszej konwencji.
    Ponadto, na podstawie art. 60 ust. 1 Konwencji o prawie morza, państwo nadbrzeżne ma
    w wyłącznej strefie ekonomicznej wyłączne prawo budowania oraz wydawania pozwoleń i
    przepisów dotyczących budowy, eksploatacji i wykorzystywania:
    a) sztucznych wysp;
    b) instalacji i konstrukcji dla celów przewidzianych w artykule 56 i dla innych celów
      gospodarczych;

    c) instalacji i konstrukcji, które mogą zakłócać wykonywanie przez państwo nadbrzeżne
      swoich uprawnień w strefie.
    Stosownie do ust. 2 tego artykułu, państwo nadbrzeżne posiada wyłączną jurysdykcję nad
    takimi sztucznymi wyspami, instalacjami i konstrukcjami, łącznie z jurysdykcją w zakresie
    wydawania ustaw i innych przepisów prawnych w sprawach celnych, skarbowych,
    sanitarnych i imigracyjnych, a także w sprawach bezpieczeństwa.
    Tym samym, jak wynika z powołanych przepisów Konwencji o prawie morza, każdy kraj
    nadbrzeżny posiadający dostęp do morskiej strefy ekonomicznej (w tym także Polska)
    posiada pewne suwerenne prawa w odniesieniu do tej strefy.
    Co więcej, przywołane powyżej przepisy wskazują, że wyłączna strefa ekonomiczna
    stanowi obszar znajdujący się poza terytorium państwa, w którym jednakże państwo
    nadbrzeżne może wykonywać ograniczoną jurysdykcję (tj. określone prawa suwerenne).
    Wyłączna strefa ekonomiczna jest więc obszarem o specjalnym statusie prawnym, który z
    jednej strony polega na sprawowaniu w niej przez państwa nadbrzeżne praw
    suwerennych, zaś z drugiej strony na równoległym istnieniu praw innych państw (w tym
    państw trzecich), a konkretnie praw wynikających z postanowień Konwencji o prawie
    morza, odnoszących się do morza otwartego i mówiących o wolności mórz. W wyłącznej
    strefie ekonomicznej obowiązuje określony reżim prawny, wskazujący zakres jurysdykcji i
    praw państwa nadbrzeżnego oraz praw i wolności innych państw w tym obszarze.
    Kluczową kwestią jest więc ocena czy w sytuacji, gdy z przepisów prawa krajowego wynika,
    że wyłączna strefa ekonomiczna znajduje się poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, a
    jednocześnie Polska jako kraj nadbrzeżny posiada określone suwerenne prawa do tej
    strefy, wynikające zarówno z przepisów prawa krajowego jak i Konwencji o prawie morza,
    to czynności wykonywane ww. strefie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W tym miejscu wskazać należy, iż kwestia opodatkowania czynności wykonywanych na
    terenie wyłącznych stref ekonomicznych była przedmiotem rozważań TSUE w sprawie C-
    111/05 z dnia 29 marca 2007 r. (Aktiebolaget NN) dotyczącej m.in. pytania czy dostawa i
    ułożenie kabla światłowodowego łączącego dwa państwa członkowskie nie podlega
    opodatkowaniu VAT w zakresie tej części transakcji, która dotyczy obszaru położonego w
    wyłącznej strefie ekonomicznej, na gruncie przepisów szóstej dyrektywy Rady z dnia 17
    maja 1977 r. w sprawie harmonizacji wartości dodanej państw członkowskich w
    odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej:
    ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.UE.L 145, str. 1 z późn. zm.).
    Zgodnie ze stanowiskiem przedstawionym przez Trybunał Sprawiedliwości w powołanym
    wyroku „Artykuł 8 ust. 1 lit. a szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji
    ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych w związku
    z jej art. 2 pkt 1 i art. 3 musi być interpretowany w ten sposób, że transakcja obejmująca
    dostawę i ułożenie kabla światłowodowego łączącego dwa państwa członkowskie nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej w odniesieniu do tej części
    transakcji, która wykonywana jest w wyłącznej strefie ekonomicznej, na szelfie
    kontynentalnym i na morzu pełnym” (pkt 3 sentencji wyroku).
    Trybunał w powołanym wyroku wskazał, że terytorium państw członkowskich w
    rozumieniu art. 299 WE obejmuje również morze terytorialne, jego dno i podglebie, przy
    czym do każdego z państw członkowskich należy określenie szerokości swego morza
    terytorialnego do granicy nieprzekraczającej 12 mil morskich, zgodnie z art. 3 Konwencji o
    prawie morza.
    W związku z tym, państwo członkowskie ma obowiązek objąć podatkiem VAT dostawę
    towarów, która ma miejsce na należącym do niego morzu terytorialnym oraz na dnie tego
    morza i podglebiu (podobnie stwierdzono w odniesieniu do świadczenia usług
    transportowych w wyroku z dnia 23 maja 1996 r. w sprawie C-331/94 - Komisja przeciwko
    Grecji).

    Z kolei suwerenność państwa nadbrzeżnego w wyłącznej strefie ekonomicznej oraz w
    odniesieniu do szelfu kontynentalnego ma charakter tylko funkcjonalny i jako taka,
    ogranicza się do prawa prowadzenia badań i eksploatacji, o którym mowa w art. 56 i 77
    Konwencji o prawie morza. Skoro, dostawy i układania podmorskiego kabla nie ma pośród
    rodzajów działalności wymienionych enumeratywnie w tych przepisach, część czynności
    wykonywana w wyłącznej strefie ekonomicznej i na szelfie kontynentalnym nie jest objęta
    zakresem suwerenności państwa nadbrzeżnego. Wniosek ten znajduje potwierdzenie w
    art. 58 ust. 1 i art. 79 powyższej konwencji, które zastrzegają na rzecz wszystkich innych
    państw, pod pewnymi warunkami, prawo układania podmorskich kabli na tych obszarach
    - pkt 58-59.
    Z powyższego wynika, że ta część transakcji nie może być uznawana za wykonywaną na
    terytorium kraju w rozumieniu art. 2 pkt 1 szóstej dyrektywy. Dotyczy to również, tej części
    transakcji, która wykonywana jest na morzu pełnym, będącym na mocy art. 89 Konwencji
    o prawie morza obszarem wyłączonym spod zakresu suwerenności państw - pkt 60.
    Należy jednocześnie podkreślić, że tezy wyroku TSUE w sprawie C-111/05, Aktiebolaget,
    znalazły odzwierciedlenie i rozwinięcie w oficjalnych dokumentach Komisji Europejskiej
    oraz Komitetu ds. VAT. W dokumencie Komisji Europejskiej z dnia 19 lutego 2015 r.,
    dotyczącym zakresu stosowania przepisów Dyrektywy VAT pt. „Application of the VAT
    Directive when activities are carried out in the exclusive economic zone adjacent to the
    territorial sea of a Member State-follow-up” (taxud.c.1 (2015)799403 - EN, working paper
    no. 846), Komisja powołując orzeczenie Trybunału w sprawie C-111/05, uznała, że: „z
    orzeczenia tego wynika, że na potrzeby dostawy towarów i świadczenia usług
    bezpośrednio związanych z czynnościami wymienionymi w Konwencji o prawie morza, do
    których Państwo Członkowskie wykonuje suwerenne prawo, wyłączną strefę ekonomiczną
    należy uznać za część jego terytorium. W rezultacie, jeśli dostawa towarów związanych z
    takimi czynnościami ma miejsce w wyłącznej strefie ekonomicznej to podlega
    opodatkowaniu VAT, jako dostawa towarów mająca miejsce w nadbrzeżnym państwie
    członkowskim, do którego strefa należy. To samo dotyczy świadczenia usług, których
    miejsce świadczenia ustalane jest na podstawie konkretnego miejsca (np. usługi związane
    z nieruchomościami), które znajduje się w wyłącznej strefie ekonomicznej”. Jednocześnie
    Komisja potwierdziła, że „w odniesieniu do pozostałych czynności, do których prawa
    państw są współdzielone, wyłączna strefa ekonomiczna powinna być traktowana jako
    położona poza terytorium Unii Europejskiej”.
    Ww. stanowisko zostało potwierdzone przez Komitet ds. VAT w wytycznych sporządzonych
    po 103 spotkaniu Komitetu z dnia 20 kwietnia 2015 r. (DOCUMENT C - taxud.c.1 (2015)
    4499050-871). Ponadto, również krajowe sądy administracyjne prezentują ww. podejście
    (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2023 r., sygn. I SA
    /Gd 462/23).
    Podsumowując ww. przepisy oraz konkluzje wynikające z orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości ws. C-111/05, zdaniem Wnioskodawcy, należy przyjąć, że:
        jeżeli dana czynność wykonywana jest w wyłącznej strefie ekonomicznej (np.
        dostawa kabla podmorskiego, dla której miejscem świadczenia byłoby określone
        jako terytorium wyłącznej strefy ekonomicznej), ale jednocześnie nie jest objęta
        zakresem suwerenności państwa nadbrzeżnego zgodnie z Konwencją o prawie
        morza oraz przepisami ustawy o prawach morskich Polski, to wówczas taka
        transakcja nie może być uznana za wykonaną na terytorium kraju w rozumieniu
        przepisów ustawy o VAT;
        jeżeli dana czynność wykonywana jest w wyłącznej strefie ekonomicznej (np.
        dostawa kabla podmorskiego, dla której miejscem świadczenia byłoby określone

        jako terytorium wyłącznej strefy ekonomicznej) oraz jednoczenie czynność ta jest
        objęta zakresem suwerenności państwa nadbrzeżnego zgodnie z Konwencją o
        prawie morza oraz przepisami ustawy o prawach morskich Polski, to wówczas taka
        transakcja może być uznana za wykonaną na terytorium kraju w rozumieniu
        przepisów ustawy o VAT.
    Jak wskazano, z uwagi na wskazanie w art. 17 pkt 1 u.o.m., że Polsce przysługują
    suwerenne prawa w odniesieniu do „innych gospodarczych przedsięwzięć w strefie”, co
    należy zasadniczo uznać za katalog otwarty, należy przyjąć, że Polsce przysługują
    suwerenne prawa do inwestycji MFW, co potencjalnie oznacza, że przywóz towarów z
    Wielkiej Brytanii przez A. na terytorium PWSE może być uznany za terytorium kraju w
    rozumieniu ustawy o VAT (podejście to jest zgodnie z przepisami Konwencji o prawie
    morza oraz aktualną praktyką).
    Niemniej jednak, co istotne, kwestie związane z opodatkowaniem VAT transakcji
    wykonywanych w PWSE każdorazowo należy poddać odrębnej analizie (uwzględniając
    regulacje dotyczące powstania obowiązku podatkowego, miejsca świadczenia, a także
    podmiotu będącego podatnikiem VAT). Tym samym, samo stwierdzenie, że czynność
    wykonana w PWSE uznana jest za wykonaną na „terytorium kraju” dla celów VAT, nie
    oznacza automatycznie, że czynność ta będzie objęta zakresem opodatkowania VAT w
    Polsce (w tym celu należy dokonać analizy w ww. zakresie), tj. nie można mówić o
    opodatkowaniu VAT w oderwaniu od analizy stosownych przepisów u.p.t.u.
    W dalszej części niniejszego wniosku, Spółka dokona analizy czynności przywozu kabli
    podmorskich na obszar inwestycji MFW, która zlokalizowana jest na terytorium PWSE (=
    terytorium kraju) z perspektywy potencjalnego opodatkowania VAT w Polsce tej czynności.
    Opodatkowanie VAT przywozu kabli podmorskich na obszar PWSE
    Jak wskazano, jedną z czynności podlegających opodatkowaniu VAT jest import towarów
    na terytorium kraju (art. 5 ust. 1 pkt 3 u.p.t.u.). Przez import towarów należy rozumieć
    przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej (art. 2
    pkt 7 u.p.t.u.).
    Import towarów dla celów VAT rozumiany jest więc jako czynność faktyczna, tj. fizyczne
    przemieszczenie towarów na terytorium UE, przy czym opodatkowaniu VAT w Polsce
    podlega wyłącznie faktyczny przywóz towarów spoza UE do Polski.
    Mając na uwadze ww. przepisy VAT oraz przeprowadzoną analizę w zakresie rozumienia
    pojęcia „terytorium kraju” dla potrzeb opodatkowania VAT w Polsce, należy wskazać, że
    przywóz kabli podmorskich z Wielkiej Brytanii na obszar MFW w PWSE, co do zasady, z
    perspektywy VAT, spełnia przesłanki do uznania transakcji jako „import towarów na
    terytorium kraju” stanowiący czynność podlegającą opodatkowaniu VAT zgodnie z art. 5
    ust. 1 pkt u.p.t.u. (z uwagi na wystąpienie faktycznej czynności przywozu towarów spoza
    UE do Polski (tj. PWSE uznanej za terytorium Polski)).
    Niemniej jednak, co istotne, w zakresie opodatkowania VAT importu towarów wskazać
    należy na następujące regulacje ustawy o VAT:
        w zakresie określenia miejsca świadczenia (= miejsca opodatkowania): „miejscem
        importu towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym towary
        znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej.” (art.
        26a ust. 1 u.p.t.u.);
        w zakresie określenia momentu powstania obowiązku podatkowego: „obowiązek
        podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z
        zastrzeżeniem ust. 10a i 11.” (art. 19a ust. 9 u.p.t.u. - z kolei ust. 10a i 11 dotyczy

        szczególnych przypadków związanych z objęciem towarów jedną z celnych
        procedur specjalnych);
        w zakresie określenia podatnika VAT z tytułu importu towarów: „podatnikami są
        również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
        oraz osoby fizyczne: 1) na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w
        przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony
        od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo
        zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną.”(art. 17 ust. 1 pkt 1
        u.p.t.u.).
    a) miejsce świadczenia
    Odnosząc się do określenia miejsca świadczenia (= miejsca opodatkowania), należy
    wskazać, że jako że kable podmorskie w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii
    Europejskiej będą znajdować się na obszarze MFW zlokalizowanej na terytorium PWSE
    (które to terytorium w analizowanych okolicznościach jest „uznane” za „terytorium kraju”
    dla celów VAT w Polsce), miejscem świadczenia (= potencjalnym miejscem opodatkowania
    analizowanej transakcji) jest Polska.
    b) obowiązek podatkowy
    Z kolei odnosząc się do powstania momentu powstania obowiązku podatkowego -
    przepisy ustawy o VAT w tym zakresie odnoszą się bezpośrednio do unijnych regulacji
    celnych, tj. wskazują jednoznacznie, że obowiązek podatkowy (który wyznacza okres, w
    którym transakcja powinna być rozliczona dla potrzeb VAT) powstaje z chwilą powstania
    długu celnego.
    W myśl art. 5 pkt 18 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z
    dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U.UE. z 2013 r., poz.
    269.1, ze zm.; dalej: „Unijny Kodeks Celny” lub „UKC”), dług celny to „nałożony na
    określoną osobę obowiązek zapłaty stosownej kwoty należności celnych przywozowych
    lub wywozowych, określonej dla danych towarów na mocy obowiązujących przepisów
    prawa celnego”.
    Dług celny w przywozie powstaje, w szczególności, w wyniku objęcia towarów nieunijnych
    podlegających należnościom celnym przywozowym procedurą dopuszczenia do obrotu
    (art. 77 ust. 1 UKC). Za chwilę powstania długu celnego uważa się przyjęcie zgłoszenia
    celnego (art. 77 ust. 2 UKC). Mając na uwadze ww. regulacje, należy zauważyć, iż to
    powstanie długu celnego każdorazowo determinuje powstanie obowiązku podatkowego
    w VAT. Z kolei zgodnie z ogólnymi zasadami logiki prawniczej, przyjmując rozumowanie a
    contrario art. 19a ust. 9 ustawy o VAT, należy przyjąć, że w przypadku nie powstania długu
    celnego w danych okolicznościach z związku z przywozem towarów spoza UE do Polski,
    nie jest możliwe również powstanie obowiązku w VAT z tytułu importu towarów (jako że
    import towarów stanowi specyficzny rodzaj transakcji, dla której to transakcji, określając
    skutki VAT należy interpretować łącznie regulacje celne oraz regulacje VAT - regulacje te
    wzajemnie się uzupełniają/wzajemnie na siebie oddziałują).
    Odnosząc powyższe do analizowanych okoliczności, należy wskazać, że z perspektywy
    celnej, w związku z przywozem kabli podmorskich z Wielkiej Brytanii na obszar inwestycji
    MFW zlokalizowanej na terytorium PWSE, które z uwagi na istotne gabaryty będą
    transportowane drogą morską bez zawijania do portu oraz oddziału celnego w (...) (jak
    również do żadnego innego portu na terytorium Unijnego Obszaru Celnego),
    Wnioskodawca nie będzie obejmował kabli podmorskich procedurą celną dopuszczenia
    towarów do obrotu w Polsce na podstawie zgłoszenia celnego (podejście to zostało
    potwierdzone przez Naczelnika w odpowiedzi na wniosek złożony przez agencję celną
    działająca na rzecz A.). W konsekwencji, przywóz kabli podmorskich przez A. na terytorium

    PWSE (rozumianego w przedstawionych okolicznościach jako terytorium kraju) nie będzie
    powodował powstania długu celnego (= dług celny w istocie w ogóle nie powstanie).
    Idąc dalej, z uwagi na brak powstania długu celnego w związku z przywozem kabli
    podmorskich z Wielkiej Brytanii do PWSE, również nie powstanie obowiązek podatkowy w
    VAT z tytułu importu towarów (przeciwne podejście byłoby sprzeczne z wykładnią literalną
    art. 19a ust. 9 ustawy o VAT w zw. z art. 77 ust. 1-2 UKC), co w ocenie Spółki oznacza, że
    Wnioskodawca nie będzie obowiązany do rozliczenia podatku należnego z tytułu importu
    towarów na terytorium kraju dla celów VAT w Polsce (tj. faktycznego przywozu kabli
    podmorskich do PWSE). Należy bowiem uznać, że w przypadku, gdy importowany towar
    nie jest objęty procedurą dopuszczenia do obrotu w rozumieniu przepisów celnych i
    przywóz towaru nie powoduje powstania długu celnego, ani też nie występują żadne inne
    należności przywozowe, obowiązek podatkowy dla przedmiotowego importu towarów nie
    powstaje.
    a) podatnik VAT z tytułu importu towarów
    Co więcej, zdaniem Wnioskodawcy, określając skutki VAT analizowanej transakcji, należy
    szczególną uwagę zwrócić na regulacje dotyczące podatnika VAT z tytułu importu towarów.
    W przypadku importu towarów, przepisy ustawy o VAT określają podmiot będący
    podatnikiem z tytułu importu towarów w sposób szczególny - mianowicie zgodnie z art. 17
    ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, podatnikiem VAT z tytułu importu towarów jest m.in. osoba
    prawna, na której ciąży obowiązek uiszczenia cła (również gdy na podstawie stosownych
    przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało
    zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową
    stawkę celną). Podobnie jak w przypadku obowiązku podatkowego, przepisy ustawy o VAT
    wiążą więc podmiot będący podatnikiem VAT z tytułu importu towarów z podmiotem
    obowiązanym do uiszczenia cła na podstawie unijnych regulacji celnych (wzajemne
    oddziaływanie przepisów celnych oraz przepisów VAT dla potrzeb określenia podatnika
    VAT z tytułu importu towarów w prawidłowy sposób).
    Z perspektywy celnej, podmiotem odpowiedzialnym za dług celny (podmiotem
    obowiązanym do uiszczenia przywozowych należności celnych) w związku z importem
    towarów jest tzw. dłużnik celny. Z kolei dłużnikiem jest zgłaszający lub w przypadku
    przedstawicielstwa pośredniego zgłaszający wraz z osobą, na której rzecz dokonuje się
    zgłoszenia celnego (art. 77 ust. 3 UKC).
    Mając na uwadze fakt, że w przedstawionych okolicznościach, przywóz kabli podmorskich
    z Wielkiej Brytanii do PWSE nie powoduje powstania długu celnego (brak importowej
    odprawy celnej z uwagi na transport morski kabli podmorskich bez zawijania do portu, co
    zostało potwierdzone przez Naczelnika w odpowiedzi na wniosek złożony przez agencję
    celną działająca na rzecz A.), oznacza to, że w tych okolicznościach nie będzie również
    dłużnika celnego (= podmiotu obowiązanego do uiszczenia cła). W konsekwencji, w ocenie
    Wnioskodawcy, nie jest możliwe zidentyfikowanie podatnika VAT z tytułu importu
    towarów w oparciu o literalną wykładnię przepisów (przyjęcie przeciwnego podejścia
    byłoby sprzeczne z wykładnią literalną art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT w związku z art. 77
    ust. 3 UKC).
    Zdaniem Wnioskodawcy, brak możliwości identyfikacji podmiotu będącego podatnikiem
    VAT z tytułu importu towarów (z uwagi na brak powstania długu celnego w związku z
    uznaniem, że analizowana transakcja pozostaje poza reżimem celnym), w istocie stanowi
    podstawowy argument przemawiający za uznaniem, że analizowana transakcja pozostaje
    również poza reżimem VAT (w przypadku importu towarów skutki VAT podążają bowiem
    za konsekwencjami celnymi).
    Należy bowiem uznać, że w przypadku, gdy importowany towar nie jest objęty procedurą
    dopuszczenia do obrotu w rozumieniu przepisów celnych i przywóz towaru nie powoduje

    powstania długu celnego, ani też nie występują żadne inne należności przywozowe, dla
    przedmiotowego importu towarów nie sposób zidentyfikować podmiot będący
    podatnikiem VAT z tytułu importu towarów.
    Jednocześnie, Wnioskodawca w tym miejscu wskazuje, że na dzień sporządzenia
    niniejszego wniosku, kable podmorskie nie stanowią towarów objętych cłem
    antydumpingowym lub cłem wyrównawczym, w wyniku czego można byłoby potencjalnie
    twierdzić, że A. jest podmiotem obowiązanym do uiszczenia „cła” w analizowanych
    okolicznościach.
    W konsekwencji, zdaniem Spółki, przywóz kabli podmorskich z terytorium Wielkiej Brytanii
    na obszar inwestycji MFW, która zlokalizowana jest na terytorium PWSE, nie stanowi
    importu towarów dla celów VAT w Polsce, z tytułu którego Wnioskodawca byłby
    zobowiązany do rozliczenia podatku należnego.
    Konkluzja ta poparta jest w szczególności koniecznością łącznej interpretacji regulacji VAT
    oraz celnych w przypadku transakcji importu towarów, która to interpretacja prowadzi do
    jednoznacznego stwierdzenia, że w analizowanych okolicznościach z perspektywy celnej
    nie powstaje dług celny, a tym samym brak jest dłużnika celnego, z kolei z perspektywy
    VAT nie powstaje obowiązek podatkowy oraz brak jest podmiotu będącego podatnikiem
    VAT z tytułu importu towarów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 1, 3, 4 i 5 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
        1) terytorium kraju - rozumie się przez to terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, z
          zastrzeżeniem art. 2a,
        3) terytorium Unii Europejskiej - rozumie się przez to terytoria państw
          członkowskich Unii Europejskiej (...);
        4) terytorium państwa członkowskiego - rozumie się przez to terytorium państwa
          wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a,
        5) terytorium państwa trzeciego - rozumie się przez to terytorium państwa
          niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust.
          1 i 3.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż - rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie
      usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę
      towarów.
    Według art. 2 pkt 7 ustawy:
      Przez import towarów rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego
      na terytorium Unii Europejskiej.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła,
      również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest
      zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo
      zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną.
    Jednocześnie, w myśl art. 19a ust. 9 ustawy:
      Obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu
      celnego, z zastrzeżeniem ust. 10a i 11.
    Oznacza to, że w przypadku gdy na podstawie przepisów celnych powstaje dług celny w
    związku z dopuszczeniem towarów do obrotu wówczas także, co do zasady, powstanie
    obowiązek podatkowy w podatku VAT z tytułu importu tych towarów.
    Według art. 19a ust. 10a ustawy:
      W przypadku objęcia towarów procedurą uszlachetniania czynnego obowiązek
      podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą zamknięcia procedury
      uszlachetniania czynnego zgodnie z art. 324 rozporządzenia wykonawczego Komisji
      (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady
      wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady
      (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 343 z
      29.12.2015, str. 558, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem 2015/2447”.
    Natomiast stosownie do art. 19a ust. 11 ustawy:
      W przypadku objęcia towarów procedurą: składowania celnego, odprawy czasowej z
      całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych, uszlachetniania
      czynnego, tranzytu, wolnego obszaru celnego, jeżeli od towarów tych pobierane są
      opłaty wyrównawcze lub opłaty o podobnym charakterze, obowiązek podatkowy z
      tytułu importu towarów powstaje z chwilą wymagalności tych opłat.
    Zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy:

      Miejscem importu towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym
      towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej.
    Przy czym, w myśl art. 26a ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy towary zostaną objęte z momentem ich wprowadzenia na
      terytorium Unii Europejskiej jedną z następujących procedur:
        1) uszlachetniania czynnego,
        2) odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od należności celnych
          przywozowych,
        3) składowania celnego,
        4) tranzytu, w tym także składowaniem czasowym przed objęciem towarów jedną z
          procedur celnych,
        5) wolnego obszaru celnego
      - miejscem importu takich towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na
      którym towary te przestaną podlegać tym procedurom.
    Jak stanowi art. 30b ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania z tytułu importu towarów jest wartość celna powiększona
      o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem
      akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło
      i podatek akcyzowy.
    Ponadto, w myśl art. 5 pkt 12, 15, 16, 18, 19, 20, 23 i 24 rozporządzenia Parlamentu
    Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny
    Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10 października 2013 r. str. 1 ze zm.) - zwanym dalej UKC:
      - „zgłoszenie celne” oznacza czynność, przez którą osoba w wymaganej formie i w
      określony sposób wyraża zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną,
      wskazując w stosownych przypadkach wszelkie szczegółowe ustalenia, które mają
      mieć zastosowanie;
      - „zgłaszający” oznacza osobę, która składa zgłoszenie celne, deklarację do
      czasowego składowania, przywozową deklarację skróconą, wywozową deklarację
      skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu lub powiadomienie o powrotnym
      wywozie we własnym imieniu, albo osobę, w której imieniu takie zgłoszenie,
      deklaracja lub powiadomienie są składane;
      - „procedura celna” oznacza jedną z następujących procedur, którą zgodnie z
      przepisami kodeksu można objąć towary:
        a) dopuszczenie do obrotu;
        b) procedury specjalne;
        c) wywóz;
      - „dług celny” oznacza nałożony na określoną osobę obowiązek zapłaty stosownej
      kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych, określonej dla danych
      towarów na mocy obowiązujących przepisów prawa celnego;
      - „dłużnik” oznacza każdą osobę odpowiedzialną za dług celny;
      - „należności celne przywozowe” oznaczają należności celne płatne przy przywozie
      towarów;
      - „towary unijne” oznaczają towary należące do jednej z następujących kategorii:
        a) towary całkowicie uzyskane na obszarze celnym Unii i w których skład nie
          wchodzą towary przywiezione z krajów lub terytoriów znajdujących się poza
          obszarem celnym Unii;

        b) towary wprowadzone na obszar celny Unii z krajów lub terytoriów znajdujących
          się poza tym obszarem i dopuszczone do obrotu;
        c) towary uzyskane lub wyprodukowane na obszarze celnym Unii wyłącznie z
          towarów, o których mowa w lit. b), lub z towarów, o których mowa w lit. a) i b);
      - „towary nieunijne” oznaczają towary inne niż te, o których mowa w pkt 23), lub
      takie, które utraciły unijny status celny.
    Zgodnie z art. 69 UKC:
      Do celów stosowania wspólnej taryfy celnej oraz środków pozataryfowych,
      ustanowionych w przepisach unijnych regulujących określone dziedziny wymiany
      towarowej, wartość celna towarów określana jest zgodnie z przepisami art. 70 i 74.
    W myśl do art. 70 ust. 1 UKC:
      Zasadniczą podstawą wartości celnej towarów jest wartość transakcyjna, tj. cena
      faktycznie zapłacona lub należna za towary, gdy zostały one sprzedane w celu
      wywozu na obszar celny Unii, w razie potrzeby skorygowana.
    Stosownie do art. 77 UKC:
      1. Dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia towarów nieunijnych
      podlegających należnościom celnym przywozowym jedną z następujących procedur
      celnych:
        a) dopuszczenia do obrotu, w tym na mocy przepisów o końcowym przeznaczeniu;
        b) odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych
        przywozowych.
      2. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego.
      3. Dłużnikiem jest zgłaszający. W przypadku przedstawicielstwa pośredniego
      dłużnikiem jest również osoba, na której rzecz dokonuje się zgłoszenia celnego. (...)
    W myśl art. 201 UKC:
        1. Towary nieunijne przeznaczone do wprowadzenia na rynek Unii lub
          przeznaczone do osobistego użytku lub konsumpcji na obszarze celnym Unii są
          obejmowane procedurą dopuszczenia do obrotu.
        2. Dopuszczenie do obrotu wymaga:
          a) pobrania wszelkich należnych należności celnych przywozowych;
          b) pobrania - w stosownych przypadkach - innych należności zgodnie z
          właściwymi obowiązującymi przepisami dotyczącymi pobierania tych
          należności;
          c) zastosowania środków polityki handlowej oraz zakazów i ograniczeń, jeżeli
          nie musiały one być stosowane na wcześniejszym etapie; oraz
          d) załatwienia pozostałych formalności wymaganych przy przywozie danych
          towarów.
        3. Dopuszczenie do obrotu nadaje towarom nieunijnym unijny status celny.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka jest dostawcą (...).
    (...) 2023 r. Spółka podpisała umowę na dostawę kabli podmorskich dla budowanej
    obecnie infrastruktury morskiej farmy wiatrowej (...) (MFW (...)), której zasadniczym celem
    jest umożliwienie odbioru energii elektrycznej wytwarzanej na Morzu (...). Podmiotem
    zlecającym wykonanie prac w ramach ww. inwestycji jest polska spółka (...) sp. z o.o.
    (Inwestor). Inwestycja MFW w części morskiej zlokalizowana jest w całości na terytorium
    Polskiej Wyłącznej Strefy Ekonomicznej (PWSE). Inwestycja MFW realizowana jest w

    ramach konsorcjum, które oprócz Spółki tworzą - spółka (...) GmbH & Co. KG z siedzibą w
    Niemczech oraz spółka (...) NL B.V. z siedzibą w Holandii. W Umowie konsorcjum
    określono trzy etapy realizacji projektu. Do zadań Spółki należy realizacja Etapu 1, który
    obejmuje dostawę kabli lądowych wraz z akcesoriami oraz instalacją kabli podmorskich
    „(...)” wraz z akcesoriami do MFW zlokalizowanej na terytorium PWSE. Etap 2 i 3
    realizowany jest przez (...) NL B.V. Etap 2 obejmuje transport kabli podmorskich do MFW.
    Natomiast Etap 3 obejmuje układanie/instalację kabli podmorskich, w tym kabli
    podmorskich „(...)” wyprodukowanych przez Spółkę oraz kabli podmorskich „(...)”
    wyprodukowanych przez spółkę (...) GmbH & Co. KG.
    Ww. kable zostaną zainstalowane na dnie Morza (...), w pasie przyległym do PWSE, gdzie
    zlokalizowana będzie inwestycja MFW. Kable podmorskie będą układane na dnie morskim
    („(...) ” - pomiędzy wiatrakami i stacją podmorską, „(...)” - pomiędzy stacją podmorską a
    stanowiskiem muf łączeniowych na lądzie) na głębokości 1-1.5m).
    Na potrzeby realizacji Etapu 1, Spółka nabędzie kable podmorskie od podmiotu
    powiązanego, tj. B. Ltd. z siedzibą w Wielkiej Brytanii (B.). Zgodnie z przyjętymi przez
    strony umowy warunkami Incoterms to FAS ze wskazaniem lokalizacji - B. dostarczy kable
    podmorskie do miejsca załadunku (port morski w (...) w Wielkiej Brytanii), po czym na
    Spółkę przejdzie ryzyko i odpowiedzialność za towary. Zakupione przez Spółkę kable
    podmorskie zostaną przewiezione z Wielkiej Brytanii na obszar Morza (...) w PWSE. Z uwagi
    na dużą wagę i objętość wynikającą z konstrukcji kabli podmorskich, zostaną one
    przetransportowane drogą morską (statkiem) bezpośrednio na obszar inwestycji MFW -
    bez zawijania do pobliskiego portu oddziału celnego w celu dokonania przywozowej
    odprawy celnej kabli podmorskich (tj. oddziału celnego w (...)) lub jakiekolwiek innego
    portu znajdującego się na obszarze Unijnego Obszaru Celnego. Przywożone towary będą
    miały status towarów nieunijnych (tj. niedopuszczonych do obrotu na terytorium Unijnego
    Obszaru Celnego). Na moment przywozu kabli podmorskich na obszar inwestycji MFW,
    Spółka nie będzie posiadała faktury wystawionej przez B., będzie natomiast dysponowała
    fakturą proforma („shipping invoice”) wystawioną przez B. na potrzeby realizacji
    procedury wywozu. Z dokumentu tego będzie wynikać ilość oraz wartość kabli
    podmorskich na potrzeby określenia wartości celnej w związku z importem kabli
    podmorskich (tj. cena faktycznie należna za kable podmorskie). Zgodnie z informacją
    uzyskaną od Naczelnika (...) Urzędu Celno-Skarbowego w (...), przywóz kabli podmorskich z
    Wielkiej Brytanii na obszar MFW realizowanej w PWSE, bez zawijania do jakiegokolwiek
    portu na terytorium Unijnego Obszaru Celnego, nie będzie wymagał dokonania zgłoszenia
    celnego do procedury dopuszczenia towarów do obrotu, ponieważ dla potrzeb celnych
    obszar PWSE nie może być uznany za obszar Unijnego Obszaru Celnego.
    Kable podmorskie przywożone z Wielkiej Brytanii nie stanowią towarów objętych cłem
    antydumpingowym lub cłem wyrównawczym na mocy stosownych przepisów
    wykonawczych.
    W tak przedstawionych okolicznościach sprawy, Spółka wyraziła wątpliwość, czy przywóz
    kabli podmorskich z Wielkiej Brytanii na obszar inwestycji MFW zlokalizowanej na
    terytorium PWSE będzie stanowił import towarów w Polsce, od którego będzie
    zobowiązana rozliczyć należny podatek VAT.
    Aby odnieść się do wątpliwości związanych z rozliczeniem przez Spółkę podatku VAT z
    tytułu importu towarów w Polsce w pierwszej kolejności należy ustalić, czy obszar Polskiej
    Wyłącznej Strefy Ekonomicznej, na której realizowana jest MFW stanowi terytorium kraju.
    Ustawa z 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    184, dalej jako: „ustawa o ochronie granicy”) nie definiuje wprost pojęcia terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, jednak określa jej granice, a tym samym wyznacza obszar
    wchodzący w skład terytorium kraju.
    Jak stanowi art. 1 ustawy o ochronie granicy:

      Granicą Rzeczypospolitej Polskiej, zwaną dalej „granicą państwową”, jest
      powierzchnia pionowa przechodząca przez linię graniczną, oddzielająca terytorium
      państwa polskiego od terytoriów innych państw i od morza pełnego. Granica
      państwowa rozgranicza również przestrzeń powietrzną, wody i wnętrze ziemi.
    Zgodnie z art. 3 ustawy o ochronie granicy:
      Granica państwowa na morzu przebiega w odległości 12 mil morskich od linii
      podstawowej, określonej w odrębnych przepisach, lub po zewnętrznej granicy red
      włączonych do morza terytorialnego.
    Natomiast stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z 21 marca 1991 r. o obszarach morskich
    Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (t.j. Dz. U. z 2024 r. 1125.; dalej jako:
    „ustawa o obszarach morskich”):
      Obszarami morskimi Rzeczypospolitej Polskiej są:
        1) morskie wody wewnętrzne,
        2) morze terytorialne,
        3) strefa przyległa,
        4) wyłączna strefa ekonomiczna
      - zwane „polskimi obszarami morskimi”.
    Z art. 2 ust. 2 ustawy o obszarach morskich wynika, że:
      Morskie wody wewnętrzne i morze terytorialne wchodzą w skład terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl art. 15 ustawy o obszarach morskich:
      Wyłączna strefa ekonomiczna jest położona na zewnątrz morza terytorialnego i
      przylega do tego morza. Obejmuje ona wody, dno morza i znajdujące się pod nim
      wnętrze ziemi.
    Zgodnie z art. 17 ustawy o obszarach morskich:
      Rzeczypospolitej Polskiej przysługują w wyłącznej strefie ekonomicznej:
        1) suwerenne prawa w celu rozpoznawania, zarządzania i eksploatacji zasobów
          naturalnych, zarówno żywych, jak i mineralnych, dna morza i wnętrza ziemi pod
          nim oraz pokrywających je wód, a także ochrona tych zasobów oraz suwerenne
          prawa w odniesieniu do innych gospodarczych przedsięwzięć w strefie;
        2) władztwo w zakresie:
          a) budowania i użytkowania sztucznych wysp, konstrukcji i innych urządzeń,
          b) badań naukowych,
          c) ochrony i zachowania środowiska morskiego;
          d) inne uprawnienia przewidziane w prawie międzynarodowym.
    Jak stanowi art. 22 ust. 1 ustawy o obszarach morskich:
      Rzeczpospolita Polska ma wyłączne prawo wznoszenia, udzielania pozwoleń na
      wznoszenie i wykorzystywanie w wyłącznej strefie ekonomicznej sztucznych wysp,
      wszelkiego rodzaju konstrukcji i urządzeń przeznaczonych do przeprowadzania
      badań naukowych, rozpoznawania lub eksploatacji zasobów, jak również w
      odniesieniu do innych przedsięwzięć w zakresie gospodarczego badania i
      eksploatacji wyłącznej strefy ekonomicznej, w szczególności wykorzystania w celach
      energetycznych wody, prądów morskich i wiatru.
    Art. 22 ust. 2 ustawy o obszarach morskich stanowi, że:

      Sztuczne wyspy, konstrukcje i urządzenia, o których mowa w ust. 1, podlegają prawu
      polskiemu.
    Natomiast, zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o obszarach morskich:
      Wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich
      obszarach morskich wymaga uzyskania pozwolenia ustalającego ich lokalizację oraz
      określającego warunki ich wykorzystania na tych obszarach.
    Z kolei stosownie do art. 56 ust. 1 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza
    sporządzonej w Montego Bay 10 grudnia 1982 r. (t.j. Dz. U. z 2002 r. 59 poz. 543 dalej jako:
    „Konwencja o prawie morza”) ratyfikowanej przez Polskę 6 listopada 1998 r.:
      Państwo nadbrzeżne ma w wyłącznej strefie ekonomicznej:
        a) suwerenne prawa w celu badania, eksploatacji i ochrony zasobów naturalnych,
          zarówno żywych, jak i nieożywionych, wód morskich pokrywających dno, a także
          dna morskiego i jego podziemia oraz w celu gospodarowania tymi zasobami,
          jak również w odniesieniu do innych przedsięwzięć w zakresie gospodarczego
          badania i eksploatacji strefy, takich jak wytwarzanie energii poprzez
          wykorzystanie wody, prądów i wiatrów;
        b) jurysdykcję przewidzianą w odpowiednich postanowieniach Konwencji o prawie
          morza w odniesieniu do:
          i. budowania i wykorzystywania sztucznych wysp, instalacji i konstrukcji;
          ii. badań naukowych morza;
          iii. ochrony i zachowania środowiska morskiego;
        c) inne prawa i obowiązki przewidziane w niniejszej konwencji.
    W myśl art. 60 ust. 1 Konwencji o prawie morza:
      Państwo nadbrzeżne ma w wyłącznej strefie ekonomicznej wyłączne prawo
      budowania oraz wydawania pozwoleń i przepisów dotyczących budowy, eksploatacji
      i wykorzystywania:
        a) sztucznych wysp;
        b) instalacji i konstrukcji dla celów przewidzianych w artykule 56 i dla innych celów
          gospodarczych;
        c) instalacji i konstrukcji, które mogą zakłócać wykonywanie przez państwo
          nadbrzeżne swoich uprawnień w strefie.
    Na podstawie art. 60 ust. 2 Konwencji o prawie morza:
      Państwo nadbrzeżne posiada wyłączną jurysdykcję nad takimi sztucznymi wyspami,
      instalacjami i konstrukcjami, łącznie z jurysdykcją w zakresie wydawania ustaw i
      innych przepisów prawnych w sprawach celnych, skarbowych, sanitarnych i
      imigracyjnych, a także w sprawach bezpieczeństwa.
    Powołane przepisy wskazują, że wyłączna strefa ekonomiczna stanowi obszar znajdujący
    się poza terytorium państwa, w którym jednak państwo może wykonywać ograniczoną
    jurysdykcję (określone prawa suwerenne). Wyłączna strefa ekonomiczna jest obszarem o
    specjalnym statusie prawnym, który z jednej strony polega na sprawowaniu w niej praw
    suwerennych przez państwa nadbrzeżne, a z drugiej strony na równoległym istnieniu
    praw innych państw (w tym państw trzecich), a konkretnie praw wynikających z
    postanowień Konwencji o prawie morza, odnoszących się do morza otwartego i
    mówiących o wolności mórz. W wyłącznej strefie ekonomicznej obowiązuje określony
    reżim prawny, wskazujący zakres jurysdykcji i praw państwa nadbrzeżnego oraz praw i
    wolności innych państw w tym obszarze.

    Zgodnie z art. 56 ust. 1 lit. b Konwencji o prawie morza, państwo nadbrzeżne ma w
    wyłącznej strefie ekonomicznej jurysdykcję przewidzianą w odpowiednich
    postanowieniach tej Konwencji, w odniesieniu do budowania i wykorzystania sztucznych
    wysp, instalacji i konstrukcji. Zakres tej jurysdykcji został sprecyzowany m.in. w art. 60 ust.
    1 Konwencji o prawie morza. Z kolei w prawie krajowym uprawnienia przyznane państwu
    nadbrzeżnemu w tym przepisie Konwencji zostały dookreślone w art. 23 ust. 1 ustawy o
    obszarach morskich.
    Jednocześnie należy uznać, że morska farma wiatrowa zalicza się do konstrukcji, o których
    mowa w art. 60 ust. 1 Konwencji o prawie morza oraz w art. 23 ust. 1 ustawy o obszarach
    morskich.
    Tym samym, realizowanie przez państwo nadbrzeżne uprawnień w zakresie przyznanej
    mu jurysdykcji wobec sztucznych wysp, instalacji i konstrukcji zlokalizowanych w wyłącznej
    strefie ekonomicznej, uzależnione jest od obowiązywania w prawie krajowym
    odpowiednich przepisów, mających zastosowanie w jego wyłącznej strefie ekonomicznej.
    Kwestia opodatkowania czynności wykonywanych na terenie wyłącznej strefy
    ekonomicznej była przedmiotem orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej. W powołanym również przez Państwa wyroku z 29 marca 2007 r. w sprawie
    C-111/05 Aktiebolaget NN, TSUE odnosząc się do kwestii traktowania do celów VAT
    czynności położenia kabla światłowodowego, którego część przebiegała przez wyłączną
    strefę ekonomiczną i szelf kontynentalny stwierdził, że suwerenność państwa
    nadbrzeżnego w wyłącznej strefie ekonomicznej oraz w odniesieniu do szelfu
    kontynentalnego ma charakter tylko funkcjonalny i jako taki ogranicza się do prawa
    prowadzenia badań i eksploatacji, o których mowa w art. 56 i 77 Konwencji o prawie
    morza. Skoro dostawy i układania podmorskiego kabla nie ma pośród rodzajów
    działalności wymienionych enumeratywnie w tych przepisach, część czynności
    wykonywana w wyłącznej strefie ekonomicznej i na szelfie kontynentalnym nie jest objęta
    zakresem suwerenności państwa nabrzeżnego. Z powyższego wynika, że ta część
    transakcji nie może być uznana za wykonaną na terytorium kraju, w rozumieniu art. 2 pkt
    1 Szóstej dyrektywy.
    Z ww. orzeczenia wynika więc, że dla celów dostaw i świadczenia usług bezpośrednio
    związanych z rodzajami działalności, o których mowa w Konwencji o prawie morza, a do
    których państwa członkowskie mają suwerenne prawo, wyłączna strefa ekonomiczna jest
    uznawana za część ich terytorium.
    W zakresie działalności dotyczącej budowy i wykorzystania m.in. morskich farm
    wiatrowych, wykonanie jurysdykcji odbywa się na podstawie przepisów obowiązujących w
    prawie krajowym. Tym samym, w zakresie tej działalności wyłączną strefę ekonomiczną
    należy uznać za część terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Powyższa zasada odnosi się do opisanej we wniosku dostawy kabli podmorskich do
    budowanej infrastruktury morskiej farmy wiatrowej, której zasadniczym celem jest
    umożliwienie odbioru energii elektrycznej wytwarzanej na Morzu (...). Jak bowiem wynika z
    art. 22 ust. 1 ustawy o obszarach morskich, wyłączne prawo Rzeczypospolitej Polskiej w
    wolnej strefie ekonomicznej dotyczy nie tylko wznoszenia i udzielania pozwoleń na
    wznoszenie i wykorzystanie określonych obiektów do przeprowadzania badań
    naukowych, rozpoznawania lub eksploatacji zasobów, ale dotyczy również przedsięwzięć
    w zakresie gospodarczego badania i eksploatacji wyłącznej strefy ekonomicznej, w
    szczególności wykorzystania w celach energetycznych wody, prądów morskich i wiatru.
    Podsumowując, wyłączna strefa ekonomiczna powinna być uważana za terytorium kraju,
    o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy, w zakresie czynności wykonywanych w tej strefie,
    dla których Rzeczpospolita Polska posiada wyłączne suwerenne prawo ich wykonania.
    Zatem skoro, Polska Wyłączna Strefa Ekonomicznej powinna być traktowana jako
    terytorium kraju, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy o VAT, to dla celów VAT, za miejsce

    dostawy towarów (kabli podmorskich) do budowanej infrastruktury morskiej farmy
    wiatrowej dostarczanych na teren Polskiej Wyłącznej Strefy Ekonomicznej powinna zostać
    uznana Polska.
    Przechodząc do kwestii rozliczenia podatku VAT należnego z tytułu importu towarów w
    związku z przywozem przez Spółkę kabli podmorskich przeznaczonych do budowy farmy
    wiatrowej (...) spoza UE (z Wielkiej Brytanii) na teren PWSE należy wskazać, że za import
    towarów - w świetle powołanego art. 2 pkt 7 ustawy - uważa się przywóz towarów z
    terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej.
    Definicja ta stanowi implementację art. 30 dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r.
    w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347 z 11.12.2006
    str. 1 ze zm.), w myśl którego „import towarów” oznacza wprowadzenie na terytorium
    Wspólnoty towarów, które nie znajdują się w swobodnym obrocie w rozumieniu art. 24
    Traktatu.
    Oznacza to, że importem jest przywóz towarów z kraju trzeciego na terytorium innego
    państwa UE, przy czym tylko import na terytorium kraju stanowi czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 3
    ustawy. Należy przy tym zauważyć, że pojęcie importu towarów jest pojęciem szerszym od
    - stanowiącego czynność podlegającą opodatkowaniu VAT - importu towarów na
    terytorium kraju. Aby bowiem wystąpił import towarów w Polsce konieczne jest
    dodatkowo, by miejsce świadczenia (miejsce importu) znajdowało się na terytorium kraju
    (art. 26a ustawy VAT). W związku z tym konieczność rozliczenia podatku VAT od importu
    towarów w Polsce, ma miejsce tylko wtedy, gdy miejsce jego świadczenia (opodatkowania)
    znajduje się w kraju. Co do zasady, miejscem dokonania importu jest kraj, w którym
    towary zostały dopuszczone do obrotu, dla których z tytułu importu powstaje dług celny, a
    tym samym obowiązek podatkowy w podatku VAT.
    Natomiast powstanie obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów - stosownie do
    art. 19a ust. 9 ustawy - powiązane jest z powstaniem długu celnego lub faktem zaistnienia
    określonych procedur celnych, o których mowa w art. 19a ust. 10a i 11 ustawy o VAT. W
    przypadku, gdy importowany towar nie jest objęty procedurą dopuszczenia do obrotu w
    rozumieniu przepisów celnych i przywóz towaru nie powoduje powstania długu celnego,
    ani też nie występują żadne inne należności przywozowe, obowiązek podatkowy dla
    przedmiotowego importu towarów nie powstaje.
    Szczególne zasady wymiaru i poboru podatku w imporcie wiążą się ze specyfiką importu
    jako czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Podatnikami - o czym
    stanowi art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy - są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła. Z
    powołanych regulacji wynika, że dług celny (co oznacza nałożony na określoną osobę
    obowiązek zapłaty stosownej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych,
    określonej dla danych towarów na mocy obowiązujących przepisów prawa celnego)
    powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 77 ust. 2 UKC). Dłużnikiem, czyli
    podmiotem odpowiedzialnym za dług celny, jest zgłaszający (art. 77 ust. 3 UKC). Dług celny
    w przywozie powstaje w wyniku objęcia towarów nieunijnych, podlegających
    należnościom celnym przywozowym, m.in. procedurą dopuszczenia do obrotu (art. 77 ust.
    1 lit. a UKC). Z kolei dopuszczenie do obrotu wymaga pobrania wszelkich należnych
    należności celnych przywozowych oraz pobrania - w stosownych przypadkach - innych
    należności zgodnie z właściwymi obowiązującymi przepisami dotyczącymi pobierania tych
    należności (art. 201 ust. 2 lit. a i b UKC).
    Należy również podkreślić, że obowiązek zapłaty podatku z tytułu importu towarów ciąży
    na osobach przywożących towary, bez względu na to, czy są one podatnikami w
    rozumieniu art. 15 ustawy czy też nie. W konsekwencji każdy podmiot importujący towary
    obowiązany jest uiścić podatek z tytułu importu towarów, ponieważ w tym przypadku

    podatek obciąża czynność faktyczną, jaką jest przywóz towarów. Przepisy nie uzależniają
    natomiast powstania tego obowiązku od warunku posiadania przez importera prawa do
    dysponowania towarem jak właściciel.
    Na podstawie ww. przepisów należy stwierdzić, że import towarów jest jedną z czynności
    podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, a podatnikiem, czyli podmiotem
    zobowiązanym do opodatkowania importu, jest importer.
    W analizowanej sprawie, kable podmorskie do budowy farmy wiatrowej (...) będą
    transportowane spoza UE (z Wielkiej Brytanii) na teren PWSE. Jednocześnie, jak
    wskazałem, za miejsce dostawy towarów dostarczanych na teren PWSE - dla celów VAT
    powinna zostać uznana Polska. Zatem skoro będzie następował przywóz towarów z
    terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej (do Polski), to tym samym w
    Polsce będzie dochodzić do importu towarów, w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy.
    Powołując się na informacje uzyskane od Naczelnika (...) Urzędu Celno-Skarbowego w (...)
    wskazali Państwo, że przywóz kabli podmorskich z terytorium Wielkiej Brytanii na obszar
    inwestycji MFW zlokalizowanej na terytorium PWSE, bez zawijania do któregokolwiek
    portu na terytorium Unijnego Obszaru Celnego, nie będzie wymagał dokonania zgłoszenia
    celnego do procedury dopuszczenia towarów do obrotu, z uwagi na to, że dla potrzeb
    celnych w przedstawionych okolicznościach obszar PWSE gdzie zlokalizowana jest
    inwestycja MFW nie może być uznany za obszar Unijnego Obszaru Celnego. Powyższe
    informacje przyjąłem jako element opisanego zdarzenia przyszłego.
    Wskazali Państwo, że zgodnie z art. 201 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady
    (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2023 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (UKC)
    - procedurą dopuszczenia do obrotu obejmuje się towary nieunijne przeznaczone do
    wprowadzenia na rynek Unii lub do osobistego użytku lub konsumpcji na obszarze celnym
    Unii. Obszar celny Unii Europejskiej obejmuje wody terytorialne państw członkowskich
    czyli ich wody wewnętrzne i morze terytorialne (art. 4 ust. 1 UKC, art. 2 Konwencji
    Narodów Zjednoczonych o prawie morza (UNCLOS), art. 2 ust. 2 ustawy o obszarach
    morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej). Obszar celny Unii, tj. terytoria
    państw członkowskich nie obejmuje natomiast akwenów, na których państwom
    członkowskim przysługują jedynie uprawnienia o charakterze funkcjonalnym, takich jak
    strefa przyległa czy Wyłączna Strefa Ekonomiczna, która jest obszarem zajmującym się
    poza granicami morza terytorialnego i przylegającym do tego morza, który nie rozciąga się
    na odległość większą niż 200 mil morskich.
    Ponadto, wskazali Państwo, że „Z preambuły Rozporządzenia Wykonawczego Komisji UE
    2019/1131 z dnia 2 lipca 2019 r. ustanawiającego narzędzia celne w celu wykonania art.
    14a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 oraz art. 24a
    rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 wynika, że przywóz
    towaru może odbywać się z pominięciem portu państwa członkowskiego. Oznacza to brak
    obowiązku dokonania zgłoszenia celnego bądź powiadomienia o powrotnym wywozie.
    Natomiast istnieje obowiązek złożenia poświadczenia odbioru w przypadku dostarczania
    towarów na które nałożone zostało cło antydumpingowe lub wyrównawcze.
    Poświadczenie odbioru według określonego w ww. rozporządzeniu wzoru powinno być
    złożone w ciągu 30 dni od daty odbioru odnośnego produktu (...)”. Przy czym, wskazali
    Państwo, że na dzień sporządzenia niniejszego wniosku kable podmorskie przywożone z
    Wielkiej Brytanii nie stanowią towarów objętych cłem antydumpingowym lub cłem
    wyrównawczym na mocy stosownych przepisów wykonawczych.
    Zatem, z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że w związku z przywozem kabli
    podmorskich z Wielkiej Brytanii na obszar MFW (...) zlokalizowanej na terytorium PWSE,
    nie będą Państwo zobowiązani do dokonania zgłoszenia celnego tych towarów. Wskazali
    Państwo, że nie będą Państwo dysponować zgłoszeniem celnym o objęcie kabli
    podmorskich procedurą dopuszczenia do obrotu w Polsce (procedurą importu w Polsce),
    z którego wynika kwota długu celnego, a w konsekwencji, kwota należności celnych i
    podatku VAT do zapłaty z tytułu importu towarów.

    Zatem skoro, jak Państwo wskazują - przywóz towarów (kabli podmorskich)
    wprowadzanych na teren PWSE nie będzie wiązał się z ich zgłoszeniem do procedury
    dopuszczenia tych towarów do obrotu i powstaniem długu celnego, należy uznać, że w
    związku z przywozem kabli podmorskich na terytorium kraju nie powstanie obowiązek
    podatkowy tytułu importu towarów, który zgodnie z art. 19a ust. 9 ustawy powstaje z
    chwilą powstania długu celnego. Jak wskazałem, powstanie obowiązku podatkowego z
    tytułu importu towarów wiąże się bowiem z powstaniem obowiązku zapłaty cła lub faktem
    zaistnienia określonych procedur celnych. Natomiast w przypadku, gdy importowany
    towar nie jest objęty procedurą dopuszczenia do obrotu w rozumieniu przepisów celnych
    i przywóz towaru nie powoduje powstania długu celnego, ani też nie występują żadne inne
    należności przywozowe, wówczas nie powstaje obowiązek podatkowy z tytułu
    przedmiotowego importu towarów.
    Przy tym, z opisu sprawy nie wynika, aby wystąpiły okoliczności, o których mowa w art.
    19a ust. 10a lub 11 ustawy, a więc takie które skutkują powstaniem obowiązku
    podatkowego z tytułu importu towarów i dotyczą przypadku objęcia importowanych
    towarów procedurą celną uszlachetniania czynnego lub jedną ze specjalnych procedur
    celnych, jeżeli od towarów tych pobierane są opłaty wyrównawcze lub opłaty o podobnym
    charakterze. Tym samym, nie będą Państwo podatnikiem z tytułu importu towarów, o
    którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy zobowiązanym do rozliczenia podatku VAT z
    tytułu importu towarów.
    W konsekwencji, wskazać należy, że przywóz towarów (kabli podmorskich)
    przeznaczonych do budowy farmy wiatrowej MFW na teren PWSE na Morzu (...) nie będzie
    wiązał się z obowiązkiem rozliczenia przez Spółkę podatku VAT w Polsce z tytułu importu
    towarów. W tej konkretnej sytuacji pomimo tego, że wprowadzenie towarów na obszar
    PWSE, do której Polska posiada suwerenne prawo będzie stanowiło import towarów, o
    którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy o VAT, to z uwagi na brak powstania obowiązku
    podatkowego z tytułu importu towarów (brak dopuszczenia sprowadzanych towarów do
    obrotu w kraju) - PWSE, uznana w części za terytorium Polski, nie będzie miejscem
    importu (opodatkowania) dla przywożonych towarów (art. 26a ustawy o VAT).
    W konsekwencji Państwa stanowisko, z którego wynika, że przywóz kabli podmorskich z
    Wielkiej Brytanii na obszar inwestycji MFW zlokalizowanej na terytorium PWSE, nie
    stanowi importu towarów dla celów VAT w Polsce, z tytułu którego Spółka byłaby
    zobowiązana do rozliczenia podatku należnego jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Jednocześnie informuję, że w oparciu o informacje przedstawione przez Wnioskodawcę,
    jako element stanu faktycznego przyjęto, że przywóz kabli podmorskich z Wielkiej Brytanii
    na obszar inwestycji MFW realizowanej na obszarze PWSE nie będzie wymagał dokonania
    zgłoszenia celnego do procedury dopuszczenia towarów do obrotu w związku z tym,
    Wnioskodawca nie będzie dysponował zgłoszeniem celnym o objęcie kabli podmorskich
    procedurą dopuszczenia do obrotu w Polsce (procedurą importu w Polsce), z którego
    wynikałaby kwota długu celnego, a w konsekwencji kwota należności celnych i
    podatkowych (VAT) do zapłaty z tytułu importu towarów. Tym samym, nie dokonywano
    rozstrzygnięcia w tym zakresie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111
        ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.