Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.784.2025.2.JM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-31
Teza: Określenie nabywcy pojazdu samochodowego.
Zaewidencjonowanie sprzedaży pojazdu samochodowego
przy zastosowaniu kasy rejestrującej. Udokumentowania tej
sprzedaży fakturą ze wskazaniem właściwego adresu
nabywcy.
Słowa kluczowe: ewidencja-ewidencja sprzedaży
faktura-treść faktury
faktura-wystawienie faktury
obrót-ewidencjonowanie obrotu
paragon-paragon fiskalny
samochód
[VAT] Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 25
czerwca 2025 r. w sprawie kas rejestrujących-Rozdział 1-§
2-ust. 17
[VAT] Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 25
czerwca 2025 r. w sprawie kas rejestrujących-Rozdział 2-
Oddział 1-§ 3-ust. 1
[VAT] Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 25
czerwca 2025 r. w sprawie kas rejestrujących-Rozdział 2-
Oddział 1-§ 6-ust. 1-pkt 1
[VAT] Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 25
czerwca 2025 r. w sprawie kas rejestrujących-Rozdział 2-
Oddział 1-§ 6-ust. 1-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
1
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Faktura dotycząca
sprzedaży zewidencjonowanej przy zastosowaniu kasy
rejestrującej
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Sposób wystawienia
faktur
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Wystawienie faktury
na żądanie
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 3. Kasy rejestrujące-Delegacja
ustawowa - rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie
kas rejestrujących
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 3. Kasy rejestrujące-Obowiązek
prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas
rejestrujących
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106h-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 2-art. 109-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 3-art. 111-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 3-art. 111-ust. 3a-pkt 1
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Elementy faktury
2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 31 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy określenia nabywcy pojazdu samochodowego,
    zaewidencjonowania ww. sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej i
    udokumentowania tej sprzedaży fakturą ze wskazaniem właściwego adresu nabywcy.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 14 października 2025 r. (wpływ 14 października 2025 r.) –
    w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (zwany dalej także Spółką) posiada autoryzowane salony samochodowe i
    zajmuje się sprzedażą oraz serwisem samochodów. Spółka jest podatnikiem podatku
    dochodowego od osób prawnych i podlega opodatkowaniu w Polsce od całości swoich
    dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (jest rezydentem podatkowym w Polsce).
    Wnioskodawca sprzedaje samochody innym podmiotom zarówno prowadzącym jak i
    nieprowadzącym działalności gospodarczej (dalej: „Klienci”). Do Wnioskodawcy zgłosił się
    poseł na Sejm RP zainteresowany nabyciem pojazdu samochodowego do wykorzystania w
    ramach działalności poselskiej i jego biura poselskiego. Biuro poselskie posiada numer
    REGON. Biuro poselskie nie posiada numeru NIP. Zarówno osoba fizyczna będąca posłem
    na Sejm RP jak i biuro poselskie nie prowadzą działalności gospodarczej.

    W odpowiedzi na wezwanie z dnia 9.10.2025 r. sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.784.2025.1.JM
    wskazują Państwo co następuje:
    Na pytania:
    a) „Czy zamierzają Państwo zaewidencjonować sprzedaż pojazdu samochodowego przy
      zastosowaniu kasy rejestrującej?
    b) Czy na żądanie nabywcy pojazdu samochodowego zamierzają Państwo wystawić
      fakturę, dokumentującą ww. sprzedaż? Jeśli tak, to proszę wskazać czy ta faktura
      będzie zawierała dane określone w art. 106e ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
      podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.)?”,
    odpowiedzieli Państwo:
    a) Spółka zamierza zaewidencjonować sprzedaż pojazdu samochodowego przy
    zastosowaniu kasy rejestrującej. b) Na żądanie nabywcy pojazdu samochodowego Spółka
    zamierza wystawić fakturę, dokumentującą ww. sprzedaż. Art. 106e ust. 1 wymienia
    elementy składowe faktury. W szczególności są to: 1) data wystawienia; 2) kolejny numer
    nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje
    fakturę; 3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
    adresy; 4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku,
    z zastrzeżeniem pkt 24 lit. a oraz pkt 25; 5) numer, za pomocą którego nabywca towarów
    lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod
    którym otrzymał on towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b; 6) data dokonania lub
    zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub data otrzymania zapłaty, o której
    mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest określona i różni się od daty wystawienia
    faktury; 7) nazwa (rodzaj) towaru lub usługi; 8) miara i ilość (liczba) dostarczonych
    towarów lub zakres wykonanych usług; 9) cena jednostkowa towaru lub usługi bez kwoty
    podatku (cena jednostkowa netto); 10) kwota wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w
    formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie
    jednostkowej netto; 11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych
    transakcją, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto); 12) stawka podatku albo stawka
    podatku od wartości dodanej w przypadku korzystania z procedur szczególnych, o których
    mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7 i 9; 13) suma wartości sprzedaży netto, z podziałem
    na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
    14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące
    poszczególnych stawek podatku; 15) kwota należności ogółem; (Pkt 16-25 ustępu 1
    wskazują na elementy, które faktura powinna zawierać w szczególnych sytuacjach). W
    przedmiotowej sprawie faktura którą zamierza wystawić Spółka będzie zawierać wszystkie
    elementy wskazane w ust. 1 pkt 1-15 z wyjątkiem pkt 5, gdyż nabywca nie jest
    podatnikiem podatku od wartości dodanej. Jako nabywcę na fakturze Spółka zamierza
    wskazać z imienia i nazwiska posła na Sejm RP zaś jako adres nabywcy adres posła na
    Sejm RP bez posługiwania się określeniem „biuro poselskie” ani adresem biura.
    Pytania
    1. Czy w przypadku dokonania sprzedaży pojazdu samochodowego na rzecz posła na
    Sejm RP Wnioskodawca powinien potraktować jako nabywcę bezpośrednio na posła na
    Sejm RP jako na osobę fizyczną i jego adres zamieszkania, a nie na biuro poselskie jako
    jednostkę organizacyjną? 2. Czy w przypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi na
    pytanie nr 1, Wnioskodawca powinien zafiskalizować sprzedaż na kasie fiskalnej, a
    następnie wystawić fakturę VAT na dane osobowe posła na Sejm i jego miejsce
    zamieszkania?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1 W przypadku dokonania sprzedaży pojazdu samochodowego na rzecz posła na Sejm
    RP Wnioskodawca powinien potraktować jako nabywcę samochodu bezpośrednio posła
    na Sejm RP jako na osobę fizyczną, a nie na biuro poselskie jako jednostkę organizacyjną.

    Ad. 2 W przypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 1, Wnioskodawca
    powinien zafiskalizować sprzedaż na kasie fiskalnej, a następnie wystawić fakturę VAT na
    dane osobowe posła na Sejm i jego miejsce zamieszkania traktując przedmiotową
    transakcję jak sprzedaż na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności
    gospodarczej, gdzie sprzedawca obowiązany jest prowadzić ewidencję obrotu i kwot
    podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących (art. 111 ust. 1 ustawy o VAT).
    Uzasadnienie Podstawą prawną funkcjonowania biur poselskich jest art. 23 ustawy z 9
    maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora oraz wydane na jego podstawie
    zarządzenie marszałka Sejmu Nr 8 z 25 września 2001 r. w sprawie warunków
    organizacyjno-technicznych tworzenia, funkcjonowania i znoszenia biur poselskich.
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy posłowie i senatorowie tworzą biura poselskie,
    senatorskie lub poselsko-senatorskie w celu obsługi swojej działalności w terenie. Biuro
    poselskie, senatorskie lub poselsko-senatorskie w myśl powołanego wyżej przepisu służy
    do obsługi działalności posła lub senatora w terenie. Jest zatem zorganizowanym
    zespołem ludzi, wyposażonym w środki techniczne oraz lokal, powołanym przez
    parlamentarzystę do organizowania i usprawniania jego czynności w ramach politycznej
    działalności. Na czas sprawowania mandatu poseł lub senator może zatrudniać w biurze
    na podstawie art. 23 ust. 3 ww. ustawy, we własnym imieniu na czas określony,
    pracowników. Powyższy przepis pozwala na zatrudnianie pracowników osobie, która w
    świetle kodeksu pracy staje się pracodawcą. Nie ulega wątpliwości, że biuro poselskie nie
    posiada osobowości prawnej. Natomiast powstaje wątpliwość co do tego czy należy
    uznać, że biuro poselskie jest jednostką organizacyjną. Jak wskazuje się w doktrynie
    ustawodawca polski niejednokrotnie posługuje się określeniem, pojęciem „jednostka
    organizacyjna”, jednak nie definiuje go (J. Frąckowiak, w: System PrPryw, t. 1, 2007, s. 1020
    i n., A. Stelmachowski, Czy kryzys osoby prawnej?, RPEiS 1968, Nr 3; E. Radomska, M.
    Wilke, Jednostki organizacyjne według kodeksu cywilnego, AUNC 1979, Nr 105; W.
    Chrzanowski, Zarys prawa korporacji. Część ogólna, Warszawa 1997, s. 15 i n.).
    Podstawowym kontekstem, w którym ustawodawca używa tej kategorii pojęciowej, jest
    wyróżnienie normatywne podmiotów prawa innych niż osoby fizyczne (tj. ludzie), czyli
    osób prawnych (art. 33 KC, np. spółek kapitałowych - spółki z ograniczoną
    odpowiedzialnością i spółki akcyjnej) oraz jednostek organizacyjnych niebędących
    osobami prawnymi, którym ustawa przyznaje zdolność prawną (tj. tzw. trzeciej kategorii
                          1podmiotowej w prawie cywilnym - art. 33 KC - np. handlowych spółek osobowych - spółki
    jawnej, partnerskiej, komandytowej i komandytowo-akcyjnej), jak również ewentualnie
    wyróżnienie normatywne jednostek organizacyjnych, które nie są w ogóle podmiotami
    prawa - nie mają osobowości czy też przynajmniej zdolności prawnej, dzięki której
    mogłyby zostać zaliczone do podmiotów z grupy tzw. trzeciej kategorii podmiotowej (np.
    jednostek działających w obszarze finansów publicznych, tj. tzw. stationes fisci). Osoba
    prawna jest bowiem jednostką organizacyjną, której ustawa przyznaje osobowość prawną
    (przymiot osobowości prawnej), natomiast podmiot z grupy tzw. trzeciej kategorii
    podmiotowej jest jednostką organizacyjną niebędącą osobą prawną (nieposiadającą
    osobowości prawnej), której ustawa przyznaje zdolność prawną. Nie wyłącza to
    możliwości kreowania przez ustawodawcę jednostek organizacyjnych, które nie mają ani
    osobowości, ani zdolności prawnej. Nie ulega wątpliwości, że jednostka organizacyjna jest
    kategorią, którą należy odróżnić od pojedynczej osoby fizycznej (człowieka). W praktyce
    należy przyjąć, że osoba fizyczna, która prowadzi działalność gospodarczą może posiadać
    wyodrębnione jednostki organizacyjne o określonej strukturze organizacyjnej,
    wyposażone w odpowiednie aktywa, zatrudniające pracowników, do których można
    alokować zarówno zobowiązania jak i przychody, które mogą spełniać definicję
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Natomiast w przypadku osoby fizycznej
    nieprowadzącej działalności gospodarczej brak jest zazwyczaj elementów wyodrębnienia
    na płaszczyźnie organizacyjnej, majątkowej czy finansowej. W zakresie REGON to należy
    wskazać, że krajowy rejestr urzędowy podmiotów gospodarki narodowej obejmuje
    podmioty gospodarki narodowej - tj. osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej oraz osoby fizyczne prowadzącą działalność gospodarczą zgodnie

    (art. 42 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce
    publicznej). W myśl art. 42 ust. 4 cyt. ustawy jednostką lokalną jest zorganizowana całość
    (zakład, oddział, filia) położona w miejscu zidentyfikowanym odrębnym adresem, pod
    którym lub z którego prowadzona jest działalność co najmniej przez jedną osobę
    pracującą. Oznacza to, że biuro poselskie nie stanowi podmiotu gospodarki narodowej i
    nie podlega rejestracji w krajowym urzędzie podmiotów gospodarki narodowej czyli nie
    ma podstaw do tego, żeby otrzymało numer REGON. Reasumując, biuro poselskie nie
    stanowi samodzielnej jednostki organizacyjnej, lecz jedynie jednostkę pomocniczą posła
    na Sejm RP i to poseł na Sejm jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności
    gospodarczej jest nabywcą pojazdu samochodowego w związku z czym transakcja
    powinna zostać zafiskalizowana jak sprzedaż na rzecz osoby fizycznej nieprowadzącej
    działalności gospodarczej. W związku z tym na fakturze powinny zostać wskazane dane
    osobowe posła wraz z jego miejscem zamieszkania z ewentualną adnotacją, że nabywany
    samochód jest przeznaczony na potrzeby biura poselskiego. Powyżej zaprezentowane
    stanowisko znajduje potwierdzenie w piśmie z dnia 16 października 1996 r. Ministerstwo
    Finansów ON-7-0353-64-PI/96 Biuro poselskie nie posiada osobowości prawnej, nie jest
    również jednostką organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej, a zatem nie może
    być traktowane jak podatnik, na którym na podstawie art. 2 ustawy o zasadach ewidencji i
    identyfikacji podatników z dnia 13 października 1995 r. (Dz. U. Nr 142, poz. 702) ciąży
    obowiązek identyfikacyjny. Biuro pełni funkcję pomocniczą w organizacji pracy posła lub
    senatora. Wszelkie koszty związane z działalnością biura pokrywa jego twórca.
    Poseł lub senator, a nie jego biuro, płaci więc podatek dochodowy od osób fizycznych od
    uzyskiwanego na czas trwania mandatu uposażenia oraz odprowadza zaliczki miesięczne
    od wynagrodzeń wypłacanych swym pracownikom, wypełniając odpowiednie formularze
    (PIT-4, PIT-8B, PIT-11, PIT-40).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Jak wynika z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podatnik.

    Z powyższego jednoznacznie wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których
    przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one
    realizowane przez podatników w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności
    gospodarczej w rozumieniu ustawy.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z opisu sprawy wynika, że posiadają Państwo autoryzowane salony samochodowe i
    zajmuje się sprzedażą oraz serwisem samochodów. Sprzedają Państwo samochody innym
    podmiotom zarówno prowadzącym jak i nieprowadzącym działalności gospodarczej.
    Zgłosił się do Państwa poseł na Sejm RP zainteresowany nabyciem pojazdu
    samochodowego do wykorzystania w ramach działalności poselskiej i jego biura
    poselskiego.
    W rozpatrywanej sprawie sprzedaż przez Państwa pojazdu samochodowego będzie
    stanowić dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Państwa wątpliwości dotyczą określenia nabywcy pojazdu samochodowego,
    zaewidencjonowania ww. sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej i
    udokumentowania tej sprzedaży fakturą ze wskazaniem właściwego adresu nabywcy.
    Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji
    podatników i płatników (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 237 ze zm.):
      Ustawa określa:
      1) zasady ewidencji:
      a) podatników,
      b) płatników podatków,
      c) płatników składek na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenia zdrowotne,
      zwanych dalej „płatnikami składek ubezpieczeniowych”;
      2) zasady i tryb nadawania numeru identyfikacji podatkowej, zwanego dalej „NIP”;
      3) zasady posługiwania się identyfikatorem podatkowym.
    W myśl art. 2 ust. 1-4 ww. ustawy:
      1. Osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej, które na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami, podlegają
      obowiązkowi ewidencyjnemu.
      2. Obowiązkowi ewidencyjnemu podlegają również inne podmioty niż wymienione w
      ust. 1, jeżeli na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami, oraz płatnicy podatków.
      3. Obowiązkowi ewidencyjnemu podlegają także podmioty będące, na podstawie
      odrębnych ustaw, płatnikami składek ubezpieczeniowych.

      4. Obowiązkowi ewidencyjnemu nie podlegają podatnicy, którzy posiadają numer
      identyfikacyjny nadany na podstawie art. 132 ust. 5, art. 134a ust. 4 oraz art. 138e
      ust. 7 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z
      2024 r. poz. 361, 852, 1473, 1721 i 1911).
    Na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy:
      Identyfikatorem podatkowym jest:
      1) numer PESEL – w przypadku podatników będących osobami fizycznymi
      niebędących zarejestrowanymi podatnikami podatku od towarów i usług lub
      nieprowadzących działalności gospodarczej;
      2) NIP – w przypadku pozostałych podmiotów podlegających obowiązkowi
      ewidencyjnemu, o którym mowa w art. 2.
    Powyższe oznacza, że każdy podmiot, który należy do jednej z ww. kategorii, jest
    obowiązany do złożenia zgłoszenia identyfikacyjnego. Obowiązek dokonania zgłoszenia
    identyfikacyjnego dotyczy podmiotów, które na podstawie odrębnych ustaw są
    podatnikami lub płatnikami podatków. Obowiązek ewidencyjny obejmuje również co do
    zasady podmioty korzystające w całości lub w części ze zwolnień podatkowych, bowiem
    posiadają one status podatników.
    Na podstawie art. 8a ust. 1 cyt. ustawy:
      Nadanie NIP następuje przy użyciu Centralnego Rejestru Podmiotów – Krajowej
      Ewidencji Podatników, zwanego dalej „CRP KEP”, po dokonaniu zgłoszenia
      identyfikacyjnego.
    Należy zauważyć, że w Centralnym Rejestrze Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników
    (CRP-KEP), o której mowa ww. ustawie nie figurują biura poselskie, lecz posłowie
    /senatorowie z tytułu bycia płatnikami zaliczek na podatek dochodowy od wynagrodzeń
    pracowników zatrudnionych w biurze poselskim oraz składek na ubezpieczenia społeczne
    i ubezpieczenia zdrowotne pracowników i zleceniobiorców. Poseł jako płatnik musi
    posiadać NIP, którym posługuje się realizując obowiązki pracodawcy wobec ZUS i Urzędu
    Skarbowego.
    Zarówno biuro poselskie jednego posła jak i wspólne biuro poselskie, nie jest podmiotem,
    na którym ciąży obowiązek identyfikacyjny z tytułu opodatkowania prowadzonej
    działalności, gdyż nie jest osobą prawną ani jednostką organizacyjną nieposiadającą
    osobowości prawnej.
    Tym samym podmiotem rejestru w CRP-KEP jest osoba fizyczna.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i
    senatora (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 907):
      1. Posłowie i senatorowie wykonują swój mandat kierując się dobrem Narodu.
      2. Posłowie i senatorowie powinni informować wyborców o swojej pracy i
      działalności organu, do którego zostali wybrani.
    Na podstawie art. 23 ust. 1 cyt. ustawy o wykonywaniu mandatu posła i senatora:
      Posłowie i senatorowie tworzą biura poselskie, senatorskie lub poselsko-senatorskie
      w celu obsługi swojej działalności w terenie.
    W świetle powyższych przepisów, to poseł wykonuje swój mandat i informuje o swojej
    pracy, zaś biuro jest tworzone wyłącznie w celu obsługi działalności posła w terenie, a
    także poseł jest podmiotem, który figuruje w rejestrze CRP-KEP. Tym samym biuro
    poselskie uczestnicząc w realizacji określonej działalności posła, występuje wyłącznie jako
    jednostka organizacyjna wspomagająca wykonywanie zadań przez posła i nie jest zdolne

    do podejmowania samodzielnych działań we własnym imieniu i na własny rachunek.
    Zatem biuro poselskie nie jest uprawnione do otrzymywania dokumentów nabycia
    towarów i usług w ramach realizacji zadań posła.
    Mając na uwadze powołane powyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy
    należy stwierdzić, że skoro biuro poselskie nie może być nabywcą pojazdu
    samochodowego, to ww. dostawa zostanie zrealizowana na rzecz posła na Sejm RP.
    Tym samym Państwa stanowisko w części dotyczącej pytania 1 jest prawidłowe.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości w zakresie zaewidencjonowania sprzedaży przy
    zastosowaniu kasy rejestrującej pojazdu samochodowego, należy zauważyć, że obowiązek
    prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących wynika z zapisu
    art. 111 ust. 1 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących
      działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić
      ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących.
    Powyższy przepis określa generalną zasadę, z której wynika, że obowiązek prowadzenia
    ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy wszystkich podatników,
    którzy dokonują sprzedaży na rzecz określonych w nim odbiorców, tj. osób fizycznych
    nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych.
    Zatem podstawowym kryterium decydującym o obowiązku stosowania ewidencji za
    pomocą kas rejestrujących jest status nabywcy wykonywanych przez podatnika
    świadczeń. Jeżeli nabywcą danej usługi lub towaru jest podmiot inny niż wymieniony w art.
    111 ust. 1, to taka sprzedaż w ogóle nie jest objęta obowiązkiem ewidencjonowania jej
    przy użyciu kasy rejestrującej. Tym samym obowiązek ewidencjonowania sprzedaży za
    pomocą kasy rejestrującej nie wystąpi w przypadku sprzedaży na rzecz innych
    podmiotów, tj. firm, przedsiębiorstw, organizacji.
    Obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących wynika
    z zapisu art. 111 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, podatnicy dokonujący sprzedaży
    na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników
    ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas
    rejestrujących.
    Wskazany wyżej przepis art. 111 ust. 1 ustawy, określa generalną zasadę, z której wynika,
    że obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej
    dotyczy wszystkich podatników, którzy dokonują sprzedaży na rzecz określonych w nim
    odbiorców, tj. osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników
    ryczałtowych. Zatem podstawowym kryterium decydującym o obowiązku stosowania
    ewidencji za pomocą kas rejestrujących jest status nabywcy wykonywanych przez
    podatnika świadczeń. Jeżeli nabywcą danej usługi jest podmiot inny niż wymieniony w art.
    111 ust. 1, to taka sprzedaż nie jest objęta obowiązkiem ewidencjonowania jej przy użyciu
    kasy rejestrującej.
    W myśl art. 111 ust. 3a pkt 1 ustawy:
      Podatnicy prowadzący ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących są
      obowiązani wystawić i wydać nabywcy paragon fiskalny lub fakturę z każdej
      sprzedaży:
      a) w postaci papierowej lub
      b) za zgodą nabywcy, w postaci elektronicznej, przesyłając ten dokument w sposób z
      nim uzgodniony, w tym przy użyciu systemu teleinformatycznego Szefa Krajowej
      Administracji Skarbowej pośredniczącego przy wydawaniu paragonów fiskalnych w
      postaci elektronicznej nabywcy, bez konieczności podawania jego danych osobowych.

    Sposób prowadzenia przez podatników ewidencji oraz warunki używania kas
    rejestrujących został określony w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 25 czerwca
    2025 r. w sprawie kas rejestrujących (t. j. Dz. U. poz. 845), zwanym dalej
    „rozporządzeniem”.
    Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia:
      Podatnicy prowadzą ewidencję każdej czynności sprzedaży, w tym sprzedaży
      zwolnionej od podatku, przy użyciu kas, które zostały nabyte w okresie
      obowiązywania potwierdzenia, że kasa spełnia funkcje wymienione odpowiednio w
      art. 111 ust. 6a lub w art. 145a ust. 2 ustawy oraz wymagania techniczne (kryteria i
      warunki techniczne) dla kas, wyłącznie w trybie fiskalnym pracy tej kasy, po
      dokonaniu jej fiskalizacji.
    Natomiast treść § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wskazuje, że:
      Podatnicy, prowadząc ewidencję wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania,
      paragon fiskalny podczas dokonywania sprzedaży, nie później niż z chwilą przyjęcia
      należności, bez względu na formę płatności, z zastrzeżeniem § 12; zamiast paragonu
      fiskalnego podatnicy mogą wystawić fakturę przy użyciu kasy i wydać ją nabywcy.
    W myśl § 2 pkt 17 rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o paragonie fiskalnym albo fakturze – rozumie
      się przez to dokument fiskalny wystawiany przy użyciu kasy i wydawany nabywcy
      podczas sprzedaży, potwierdzający dokonanie sprzedaży.
    Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia:
      Podatnicy, prowadząc ewidencję w przypadku otrzymania przed dokonaniem
      sprzedaży całości albo części należności (zapłaty):
      a) w gotówce – wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania, paragon fiskalny z
      chwilą jej otrzymania,
      b) za pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-
      kredytowej, odpowiednio na rachunek bankowy podatnika lub na rachunek
      podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem –
      wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania, paragon fiskalny niezwłocznie po jej
      uznaniu na rachunku podatnika, nie później niż z końcem miesiąca, w którym została
      uznana na rachunku podatnika, a jeżeli przed końcem tego miesiąca dokonano
      sprzedaży, nie później niż z chwilą jej dokonania.
    W rozpatrywanej sprawie zrealizują Państwo dostawę towaru (pojazdu samochodowego)
    na rzecz osoby fizycznej – posła na Sejm RP, który w świetle powołanych przepisów ustawy
    nie jest podatnikiem, prowadzącym działalność gospodarczą. Zatem będą Państwo
    realizować sprzedaż pojazdu samochodowego na rzecz osoby fizycznej nieprowadzącej
    działalności gospodarczej. Wskazali Państwo, że Spółka zamierza zaewidencjonować
    sprzedaż pojazdu samochodowego przy zastosowaniu kasy rejestrującej.
    Mając na uwadze powołane powyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy,
    należy stwierdzić, że skoro sprzedadzą Państwo pojazd samochodowy na rzecz osoby
    fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, to będą mieli Państwo obowiązek
    zaewidencjonowania ww. sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości udokumentowania tej sprzedaży fakturą ze
    wskazaniem właściwego adresu nabywcy należy zauważyć, że na podstawie art. 106b ust.
    1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,

      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    W myśl art. 106b ust. 2 ustawy:
      Podatnik nie jest obowiązany do wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży
      zwolnionej od podatku na podstawie art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9, art. 113a ust. 1
      lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów – co do zasady – podatnik VAT jest
    zobowiązany wystawiać fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz innego
    podatnika.
    Treść art. 106b ust. 3 ustawy wskazuje również, że:
      Na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
      dokumentującą:
      1) czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie
      wynika z ust. 1, z wyjątkiem:
      a) czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4,
      b) czynności, o których mowa w art. 106a pkt 3 i 4,
      1a) otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem czynności, o których
      mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z
      wyjątkiem:
      a) przypadku, gdy zapłata dotyczy czynności, o których mowa w art. 19a ust. 1b i ust.
      5 pkt 4 oraz art. 106a pkt 3 i 4,
      b) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      2) sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117 pkt 1 i art.

      - jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od
      końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano
      całość lub część zapłaty.
    W myśl art. 106e ust. 1 ustawy:
      Faktura powinna zawierać:
      1) datę wystawienia;
      2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób
      jednoznaczny identyfikuje fakturę;
      3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
      adresy;
      4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z
      zastrzeżeniem pkt 24 lit. a oraz pkt 25;
      5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
      potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary
      lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;
      6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę
      otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest
      określona i różni się od daty wystawienia faktury;
      7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
      8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;

      9) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
      10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu
      wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto;
      11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez
      kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
      12) stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku
      korzystania z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7
      i 9;
      13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
      stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
      14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty
      dotyczące poszczególnych stawek podatku;
      15) kwotę należności ogółem;
      (...).
    Zgodnie z art. 106h ust. 1 ustawy:
      W przypadku gdy faktura dotyczy sprzedaży zaewidencjonowanej przy zastosowaniu
      kasy rejestrującej:
      1) do egzemplarza faktury pozostającego u podatnika dołącza się paragon fiskalny w
      postaci papierowej dotyczący tej sprzedaży albo
      2) pozostawia się w dokumentacji numer dokumentu oraz numer unikatowy kasy
      rejestrującej zawarte na paragonie fiskalnym w postaci elektronicznej.
    Jak wcześniej wskazałem skoro sprzedadzą Państwo pojazd samochodowy na rzecz osoby
    fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, to będą mieli Państwo obowiązek
    zaewidencjonowania ww. sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka zamierza zaewidencjonować sprzedaż pojazdu
    samochodowego przy zastosowaniu kasy rejestrującej. Na żądanie nabywcy pojazdu
    samochodowego Spółka zamierza wystawić fakturę, dokumentującą ww. sprzedaż.
    Faktura którą zamierza wystawić Spółka będzie zawierać wszystkie elementy wskazane w
    ust. 1 pkt 1-15 z wyjątkiem pkt 5, gdyż nabywca nie jest podatnikiem podatku od wartości
    dodanej. Jako nabywcę na fakturze Spółka zamierza wskazać z imienia i nazwiska posła na
    Sejm RP zaś jako adres nabywcy adres posła na Sejm RP bez posługiwania się określeniem
    „biuro poselskie” ani adresem biura.
    W tym miejscu należy wskazać, że kasa rejestrująca jest szczególnego rodzaju ewidencją
    podatkową, ma ona charakter ewidencji sprzedaży. Ewidencja prowadzona za pomocą
    kasy rejestrującej jest niezależna od ewidencji, której prowadzenia wymagają inne
    przepisy w szczególności art. 109 ust. 3 ustawy. Ewidencja prowadzona przy zastosowaniu
    kasy rejestrującej dotyczy tylko części sprzedaży podatnika ściśle wskazanej w art. 111 ust.
    1 ustawy. Jest to przede wszystkim sprzedaż niedokumentowana fakturami, czyli objęta
    wyjątkiem od zasady, że podatnik podatku VAT zobowiązany jest do wystawienia faktur
    wynikającym z art. 106b ust. 1 ustawy.
    Odnośnie kwestii wystawiania faktur przy uprzednim wystawieniu paragonu fiskalnego dla
    sprzedaży samochodu, należy stwierdzić, że przedstawione wyżej przepisy wskazują, że
    podatnik może dokumentować każdą sprzedaż fakturą bez uzyskania żądania, o którym
    mowa w art. 106b ust. 3 ustawy. Należy jednak podkreślić, że w przypadku sprzedaży
    osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej oraz rolnikom ryczałtowym,
    sprzedaż ta powinna być dokumentowana również przy pomocy kasy rejestrującej, a
    paragon powinien być załączony do egzemplarza faktury pozostającego u Państwa.

    Należy zauważyć, że w przypadku sprzedaży pojazdu samochodowego na rzecz osoby
    fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej będzie istniał obowiązek
    dokumentowania takiej transakcji paragonem fiskalnym. Jednocześnie w przypadku
    sprzedaży, która zostanie zrealizowana na rzecz osoby fizycznej nieprowadzącej
    działalności gospodarczej, obowiązek wystawienia faktury będzie istniał wówczas, gdy
    nabywca wystąpi z takim żądaniem w odpowiednim terminie (art. 106b ust. 3 pkt 1
    ustawy), przy czym będą mogli wystawić Państwo fakturę również bez żądania nabywcy.
    Jak stanowi art. 106e ust. 1 pkt 3 ustawy, faktura powinna zawierać: imiona i nazwiska lub
    nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy.
    Analiza przedstawionego zdarzenia przyszłego i powołanych przepisów prawa prowadzi
    do stwierdzenia, że skoro przepisy nie precyzują jaki adres nabywcy należy wskazać na
    fakturze w przypadku osoby fizycznej, przyjąć należy, iż będzie to adres zamieszkania tej
    osoby.
    Mając na uwadze powołane powyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy
    należy stwierdzić, że skoro przepisy nie precyzują jaki adres należy wskazać na fakturze w
    przypadku osoby fizycznej, to mają Państwo prawo do udokumentowania sprzedaży
    pojazdu samochodowego ze wskazaniem adresu zamieszkania posła na Sejm RP.
    Tym samym Państwa stanowisko w części dotyczącej pytania 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zaznaczam wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we
    wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym
    błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego.
    Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z tym,
    w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu
    sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.