Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-3.4015.89.2025.1.MD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-06
Teza: Jeżeli w istocie opisana we wniosku czynność zwolnienia z
długu będzie dokonana w formie darowizny, to nabycie prawa
majątkowego podlega – co do zasady – opodatkowaniu
podatkiem od spadków i darowizn.
Słowa kluczowe: darowizna
dług
dług-zwolnienie z długu
umowa-umowa darowizny
Zagadnienia: Podatek od spadków i darowizn-Rozdział 1. Przedmiot
opodatkowania-Zakres opodatkowania
Przepisy: [PSD] Ustawa o podatku od spadków i darowizn-Rozdział
1-art. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od spadków i darowizn jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 marca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej
    podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych nieodpłatnego
    zwolnienia z długu. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) r. została zawarta umowa pożyczki (linii kredytowej) pomiędzy spółką (...) Sp. z o.o.
    (dalej jako: Pożyczkodawca lub Spółka) a Panem (dalej jako: Umowa). Na moment
    zawarcia Umowy nie był Pan podmiotem powiązanym ze Spółką. Natomiast w trakcie
    obowiązywania Umowy, tj. (...) r., nabył Pan udziały w Spółce i został powołany do zarządu
    Spółki.
    Przedmiotem Umowy jest udzielenie Panu przez Pożyczkodawcę w okresie od (...) r. do (...)
    r., w jednej albo wielu transzach zależnych od Pana faktycznego zapotrzebowania i
    możliwości Pożyczkodawcy, pożyczki do maksymalnej kwoty (...) zł.
    Umowa przewiduje, że Pożyczkodawca będzie przekazywał transze pożyczki na podstawie
    Pana każdorazowych zgłoszeń, gotówką za pokwitowaniem albo na Pana rachunek
    bankowy. Dodatkowo wskazuje, że aktualna kwota pożyczki nie może przekraczać:
    a) (...) zł w roku (...),
    b) (...) zł w roku (...),
    c) (...) zł w roku (...),
    d) (...) zł w roku (...),
    e) (...) zł w roku (...),
    f) (...) zł w roku (...).
    Strony zgodnie ustaliły, że odsetki należne Pożyczkodawcy za czas od dnia otrzymania
    /przekazania środków składających się na transzę do dnia ich zwrotu Pożyczkodawcy będą
    wynosić (...)% w skali roku. Odsetki będą należne wyłącznie za okres i od kwot faktycznie
    będących w Pana dyspozycji.
    Zobowiązał się Pan do zwrotu Pożyczkodawcy wszelkich kwot wypłaconych z tytułu
    Umowy oraz naliczonych odsetek w nieprzekraczalnym terminie do (...) r.
    W przypadku opóźnienia się w zwrocie świadczeń, o których mowa powyżej,
    Pożyczkodawca jest uprawniony do naliczenia – począwszy od (...) r., bez odrębnego
    wezwania – odsetek maksymalnych za opóźnienie (w wysokości dwukrotności odsetek
    ustawowych za opóźnienie) liczonych od niespłaconej kwoty udzielonej pożyczki.
    Niewykluczone, że Pożyczkodawca zdecyduje się zwolnić Pana z obowiązku zwrotu
    odsetek pod tytułem darmym (nieodpłatnie).
    W związku z powyższym, strony Umowy zamierzają zawrzeć – w formie aktu notarialnego
    – umowę nieodpłatnego zwolnienia z długu, o której mowa w art. 508 ustawy Kodeks
    cywilny.
    Nadmienić należy, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą, jednak
    Umowa nie była zawierana w ramach (czy w związku z prowadzoną) działalności
    gospodarczej.

## Pytanie

Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym czynność nieodpłatnego zwolnienia z długu w
    postaci odsetek od pożyczki będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od spadków i
    darowizn na podstawie przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn?

    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem, czynność nieodpłatnego zwolnienia z długu w postaci odsetek od pożyczki
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn na podstawie
    przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn.
    W przypadku, gdy Pożyczkodawca zdecyduje się na umorzenie odsetek od udzielonej
    pożyczki, techniczno-prawnym sposobem realizacji takiego działania jest umowa o
    zwolnienie z długu, uregulowana w art. 508 Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 508 Kodeksu cywilnego, zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia
    dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje. Oznacza to, iż zwolnienie z długu jest
    czynnością dwustronną o charakterze rozporządzającym, zawartą między wierzycielem a
    dłużnikiem. Z prawnego punktu widzenia, przysporzenia dokonywane są w celu
    zwolnienia się z istniejącego zobowiązania (causa solvendi), dążenia do uzyskania
    świadczenia od drugiej strony (causa obligandi vel acquirendi) albo obdarowania (causa
    donandi). W zależności od przyczyny oraz woli stron umowy, zwolnienie z długu może być
    nieodpłatne albo odpłatne.
    Najczęstszą przyczyną nieodpłatnego zwolnienia z długu jest causa donandi. W tych
    przypadkach zwolnienie z długu zostaje dokonane przez zawarcie umowy darowizny
    uregulowanej w przepisach od art. 888 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z przepisami
    oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego, przy czym
    umowa zawarta bez zachowania tej formy staje się ważna, jeżeli świadczenie objęte
    umową zostanie wykonane (art. 890 § 1 Kodeksu cywilnego).
    Z kolei podatkowi od spadków i darowizn, zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku
    od spadków i darowizn, podlega nabycie przez osoby fizyczne rzeczy lub praw
    majątkowych tytułem darowizny lub polecenia darczyńcy.
    Tym samym oceny skutków podatkowych nieodpłatnego zwolnienia z długu należy
    dokonać w oparciu o przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn.
    Zgodnie z art. 5 ww. ustawy, podatnikiem podatku od spadków i darowizn jest osoba
    zwolniona z długu (jako nabywca prawa majątkowego). W przedstawionym zdarzeniu
    przyszłym podatnikiem będzie zatem Pan, jako osoba korzystająca ze zwolnienia z długu.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy, obowiązek podatkowy powstaje przy nabyciu w
    drodze darowizny – z chwilą złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu
    notarialnego (w razie zawarcia umowy bez zachowania przewidzianej formy – z chwilą
    spełnienia przyrzeczonego świadczenia).
    Przepisy art. 14 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn przewidują, że wysokość
    podatku ustala się w zależności od grupy podatkowej, do której zaliczony jest nabywca. Z
    uwagi na fakt, że pomiędzy Pożyczkodawcą i Pożyczkobiorcą nie występuje żadne
    pokrewieństwo ani powinowactwa, nabywca zaliczony będzie do III grupy podatkowej.
    Oznacza to, że opodatkowaniu podlegać będzie nabycie, od jednego zbywcy
    (Pożyczkodawcy) własności praw majątkowych o czystej wartości przekraczającej 5733 zł
    (art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od spadków i darowizn).
    Natomiast podatek obliczony zostanie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    od spadków i darowizn, tj. od nadwyżki podstawy opodatkowania ponad kwotę wolną od
    podatku, według następującej skali:
    − dla kwoty nadwyżki 11 833 zł – 12%;
    − dla kwoty nadwyżki ponad 11 833 do 23 665 zł – 1420 zł i 16% od nadwyżki ponad 11
    833 zł;
    − dla kwoty nadwyżki ponad 23 665 zł – 3313,20 zł i 20% od nadwyżki ponad 23 665 zł.

    Mając na uwadze powyższe, należy uznać, że opisane we wniosku zwolnienie z długu
    dokonane w formie darowizny przez Pożyczkodawcę na Pana rzecz, będzie stanowiło
    nabycie prawa majątkowego tytułem darowizny i będzie podlegało opodatkowaniu
    zgodnie z przepisami ustawy o podatku od spadków i darowizn.
    Na potwierdzenie przywołał Pan interpretacje indywidualne.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i
    darowizn (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1837):
      Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie
      przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem darowizny, polecenia darczyńcy.
    Ustawa nie definiuje pojęcia darowizny, w związku z tym należy sięgnąć do ustawy z dnia
    23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Z art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, że:
      Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na
      rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
    Darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia
    majątkowego bez ekwiwalentu w postaci świadczenia wzajemnego i polega najczęściej na
    przesunięciu jakiegoś dobra majątkowego z majątku darczyńcy do majątku
    obdarowanego.
    Świadczenie ma charakter nieodpłatny, gdy druga strona umowy nie zobowiązuje się do
    jakiegokolwiek świadczenia w zamian za uczynioną darowiznę. Darowizna jest więc
    czynnością, której celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego (świadczenie
    musi wzbogacić obdarowanego), a zobowiązanie darczyńcy musi być zamierzone jako
    nieodpłatne. W wyniku zawarcia umowy darowizny może dochodzić do określonych zmian
    w położeniu prawno-majątkowym darczyńcy i obdarowanego. Przedmiotem darowizny
    mogą bowiem strony uczynić wszelkie postacie zwolnienia obdarowanego od określonych
    zobowiązań. Może to nastąpić w drodze zrzeczenia się przez darczyńcę wierzytelności,
    jaka służyła mu w stosunku do obdarowanego lub poprzez przejęcie długu obdarowanego
    względem osoby trzeciej, będącej jego wierzycielem. Darczyńca może wreszcie wypełnić
    zobowiązanie ciążące na obdarowanym względem osoby trzeciej.
    Przepisy Kodeksu cywilnego przewidują szczególną formę dla umowy darowizny, umowa
    taka – pod rygorem nieważności powinna zostać sporządzona w formie aktu notarialnego.
    Niezachowanie tej formy nie powoduje nieważności umowy tylko wówczas, gdy darowizna
    została spełniona.
    Należy zaznaczyć, że ustawodawca nie wymaga żadnej szczególnej formy oświadczenia
    obdarowanego o przyjęciu darowizny.
    Jak wynika z art. 889 Kodeksu cywilnego:
      Nie stanowią darowizny następujące bezpłatne przysporzenia:
      1) gdy zobowiązanie do bezpłatnego świadczenia wynika z umowy uregulowanej
        innymi przepisami kodeksu;

      2) gdy kto zrzeka się prawa, którego jeszcze nie nabył albo które nabył w taki sposób,
        że w razie zrzeczenia się prawo jest uważane za nie nabyte.
    Zatem, daną czynność można uznać za darowiznę, jeżeli posiada cechy darowizny, tzn.
    gdy zostanie złożone oświadczenie darczyńcy o przekazaniu darowizny a ponadto
    czynność ta musi polegać na nieodpłatnym świadczeniu darczyńcy (kosztem jego majątku)
    na rzecz obdarowanego, pod warunkiem, że czynność ta nie została wymieniona w treści
    art. 889 Kodeksu cywilnego.
    Jak stanowi art. 890 § 1 cyt. Kodeksu:
      Oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego. Jednakże
      umowa darowizny zawarta bez zachowania tej formy staje się ważna, jeżeli
      przyrzeczone świadczenie zostało spełnione.
    Stosownie do treści art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn:
      Obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych.
    Art. 6 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 4 ww. ustawy stanowi, że:
      Obowiązek podatkowy powstaje – przy nabyciu w drodze darowizny – z chwilą
      złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego, a w razie
      zawarcia umowy bez zachowania przewidzianej formy – z chwilą spełnienia
      przyrzeczonego świadczenia; jeżeli ze względu na przedmiot darowizny przepisy
      wymagają szczególnej formy dla oświadczeń obu stron, obowiązek podatkowy
      powstaje z chwilą złożenia takich oświadczeń.
      Jeżeli nabycie niezgłoszone do opodatkowania stwierdzono następnie pismem,
      obowiązek podatkowy powstaje z chwilą sporządzenia pisma; jeżeli pismem takim
      jest orzeczenie sądu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą uprawomocnienia się
      orzeczenia. W przypadku gdy nabycie nie zostało zgłoszone do opodatkowania,
      obowiązek podatkowy powstaje z chwilą powołania się przez podatnika przed
      organem podatkowym na fakt nabycia.
    Jak wynika z art. 7 ust. 1 tej ustawy:
      Podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po
      potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw
      majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku
      podatkowego. Jeżeli przed dokonaniem wymiaru podatku nastąpi ubytek rzeczy
      spowodowany siłą wyższą, do ustalenia wartości przyjmuje się stan rzeczy w dniu
      dokonania wymiaru, a odszkodowanie za ubytek należne z tytułu ubezpieczenia
      wlicza się do podstawy wymiaru.
    W myśl art. 8 ust. 1 omawianej ustawy:
      Wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych przyjmuje się w wysokości określonej
      przez nabywcę, jeżeli odpowiada ona wartości rynkowej tych rzeczy i praw, a wartość
      praw do wkładów oszczędnościowych – w wysokości tych wkładów.
    Art. 9 ust. 1 oraz 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn stanowi natomiast, że:
      Opodatkowaniu podlega nabycie, od jednego zbywcy, własności rzeczy i praw
      majątkowych o czystej wartości przekraczającej:
      1) 36 120 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do I grupy podatkowej;
      2) 27 090 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do II grupy podatkowej;
      3) 5733 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do III grupy podatkowej.
      Jeżeli nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych od tego samego zbywcy
      następuje więcej niż jeden raz, do czystej wartości rzeczy i praw majątkowych

      ostatnio nabytych dolicza się czystą wartość rzeczy i praw majątkowych nabytych
      dotychczas od tego samego zbywcy w roku, w którym nastąpiło ostatnie nabycie, i w
      okresie 5 lat poprzedzających ten rok. Od podatku obliczonego od łącznej wartości
      nabytych rzeczy i praw majątkowych potrąca się podatek przypadający od
      opodatkowanych poprzednio nabytych rzeczy i praw majątkowych. Wynikająca z
      obliczenia nadwyżka podatku nie podlega ani zaliczeniu na poczet innych podatków,
      ani zwrotowi. Nabywcy obowiązani są w zeznaniu podatkowym wymienić rzeczy i
      prawa majątkowe nabyte w podanym wyżej okresie.
    Zgodnie z art. 14 ust. 1-3 tej ustawy:
      Wysokość podatku ustala się w zależności od grupy podatkowej, do której zaliczony
      jest nabywca.
      Zaliczenie do grupy podatkowej następuje według osobistego stosunku nabywcy do
      osoby, od której lub po której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe.
      Do poszczególnych grup podatkowych zalicza się:
      1) do grupy I – małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową,
        rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów;
      2) do grupy II – zstępnych rodzeństwa, rodzeństwo rodziców, zstępnych i małżonków
        pasierbów, małżonków rodzeństwa i rodzeństwo małżonków, małżonków
        rodzeństwa małżonków, małżonków innych zstępnych;
      3) do grupy III – innych nabywców.
    Jak stanowi art. 17 ust. 4 ww. ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych ustala, w drodze rozporządzenia,
      kwoty wartości rzeczy i praw majątkowych zwolnione od podatku i niepodlegające
      opodatkowaniu, o których mowa w art. 9 ust. 1, oraz skale podatkowe, o których
      mowa w art. 15 ust. 1, z uwzględnieniem zasad określonych w ust. 1-3.
    Aktualna wysokość skali podatkowej jest określona w § 2 rozporządzenia Ministra
    Finansów z dnia 28 czerwca 2023 r. w sprawie ustalenia kwot wartości rzeczy i praw
    majątkowych zwolnionych od podatku od spadków i darowizn i niepodlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem oraz skal podatkowych, według których oblicza się ten
    podatek (Dz. U. poz. 1226).
    Stosownie do treści art. 17a ust. 1 cyt. ustawy:
      Podatnicy podatku są obowiązani, z zastrzeżeniem ust. 2, złożyć, w terminie miesiąca
      od dnia powstania obowiązku podatkowego, właściwemu naczelnikowi urzędu
      skarbowego zeznanie podatkowe o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych według
      ustalonego wzoru. Do zeznania podatkowego dołącza się dokumenty mające wpływ
      na określenie podstawy opodatkowania.
    Z opisu zdarzenia wynika, że (...) r. zawarł Pan umowę pożyczki (linii kredytowej) ze Spółką.
    Przedmiotem Umowy jest udzielenie Panu przez Pożyczkodawcę w okresie od (...) r. do (...)
    r., w jednej albo wielu transzach zależnych od Pana faktycznego zapotrzebowania i
    możliwości Pożyczkodawcy, pożyczki do maksymalnej kwoty (...) zł. Zobowiązał się Pan do
    zwrotu Pożyczkodawcy wszelkich kwot wypłaconych z tytułu Umowy oraz naliczonych
    odsetek w nieprzekraczalnym terminie do (...) r. W przypadku opóźnienia w zwrocie
    świadczeń, Pożyczkodawca jest uprawniony do naliczenia – począwszy od (...) r., bez
    odrębnego wezwania – odsetek maksymalnych za opóźnienie (w wysokości dwukrotności
    odsetek ustawowych za opóźnienie) liczonych od niespłaconej kwoty udzielonej pożyczki.
    Niewykluczone, że Pożyczkodawca zdecyduje się zwolnić Pana z obowiązku zwrotu
    odsetek pod tytułem darmym (nieodpłatnie). W związku z powyższym, strony Umowy
    zamierzają zawrzeć – w formie aktu notarialnego – umowę nieodpłatnego zwolnienia z
    długu, o której mowa w art. 508 ustawy Kodeks cywilny.

    Chciałby Pan dowiedzieć się, czy czynność nieodpłatnego zwolnienia z długu w postaci
    odsetek od pożyczki będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn.
    Z powyższego opisu wynika, że pomiędzy Panem a Pożyczkodawcą ma dojść do
    nieodpłatnego zwolnienia Pana z długu tytułem odsetek od wcześniej otrzymanej
    pożyczki. W tej sytuacji zatem przyczyną nieodpłatnego zwolnienia z długu jest causa
    donandi, bowiem zwolnienie z długu jest dokonane poprzez zawarcie umowy darowizny,
    w wyniku której będzie Pan zwolniony z obowiązku spłaty odsetek od pożyczki.
    Przedmiotem tejże umowy jest prawo majątkowe darczyńcy do żądania tychże odsetek.
    Instytucja zwolnienia z długu została uregulowana w części ogólnej zobowiązań – art. 508
    Kodeksu cywilnego; nie stanowi ona typu umowy. Jej kwalifikacja prawna zależy od
    przyczyny, dla której wierzyciel decyduje się umniejszyć swój majątek na korzyść dłużnika.
    Zgodnie z art. 508 Kodeksu cywilnego:
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Oznacza to, iż zwolnienie z długu jest czynnością dwustronną o charakterze
    rozporządzającym, zawartą między wierzycielem a dłużnikiem.
    Z prawnego punktu widzenia, przysporzenia dokonywane są w celu zwolnienia się z
    istniejącego zobowiązania (causa solvendi), dążenia do uzyskania świadczenia od drugiej
    strony (causa obligandi vel acquirendi) albo obdarowania (causa donandi). W zależności
    od przyczyny oraz woli stron umowy, zwolnienie z długu może być nieodpłatne albo
    odpłatne.
    Najczęstszą przyczyną nieodpłatnego zwolnienia z długu jest causa donandi. W tych
    przypadkach zwolnienie z długu zostaje dokonane przez zawarcie umowy darowizny
    uregulowanej w przepisach art. 888 i następne Kodeksu cywilnego.
    Jeżeli w istocie opisana we wniosku czynność cywilnoprawna będzie dokonana w formie
    darowizny, to nabycie prawa majątkowego podlega – co do zasady – opodatkowaniu
    podatkiem od spadków i darowizn.
    Będzie na Panu ciążył obowiązek uiszczenia podatku od spadków i darowizn z tytułu
    nabycia w darowiźnie prawa majątkowego, na zasadach przewidzianych w ustawie dla
    osób należących do III grupy podatkowej. Zobowiązanie podatkowe z tego tytułu będzie
    ustalone przy zastosowaniu stawek podatkowych określonych w § 2 rozporządzenia
    Ministra Finansów z dnia 28 czerwca 2023 r. w sprawie ustalenia kwot wartości rzeczy i
    praw majątkowych zwolnionych od podatku od spadków i darowizn i niepodlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem oraz skal podatkowych, według których oblicza się ten
    podatek, przy uwzględnieniu kwoty wolnej od podatku, wynikającej z art. 9 ustawy o
    podatku od spadków i darowizn.
    Jak wynika z cytowanego powyżej art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od spadków i
    darowizn obowiązek podatkowy powstaje przy nabyciu w drodze darowizny z chwilą
    złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego, a w razie zawarcia
    umowy bez zachowania prawidłowej formy z chwilą spełnienia przyrzeczonego
    świadczenia. W przypadku, gdy przepisy przewidują szczególną formę dla oświadczeń obu
    stron ze względu na przedmiot darowizny, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą
    złożenia takich oświadczeń.
    Jeśli umowa darowizny nie zostanie sporządzona w formie aktu notarialnego, to umowa ta
    w świetle art. 890 § 1 Kodeksu cywilnego będzie ważna, kiedy przyrzeczone świadczenie
    zostanie spełnione. Równocześnie obowiązek podatkowy powstanie w tej sytuacji z chwilą
    spełnienia przyrzeczonego świadczenia, czyli w tym przypadku z chwilą sporządzenia
    umowy darowizny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja jest zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.