Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.314.2025.2.ACZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-26
Teza: Brak możliwości preferencyjnego rozliczenia jako osoba
samotnie wychowująca dziecko (nieprawomocny wyrok
rozwodowy).
Słowa kluczowe: domownik pełnoletni
małoletni
orzeczenia-prawomocność orzeczenia
osoba-osoby samotnie wychowujące dzieci
preferencje-preferencyjne opodatkowanie
rozwód
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Opodatkowanie małżonków i osób samotnie
wychowujących dzieci.-Opodatkowanie rodziców
samotnie wychowujących dzieci.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 6-ust. 4c

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 marca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 9 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 13 maja 2025 r. (data wpływu 15 maja 2025 r.)
    – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    (...) grudnia 2024 r. w Sądzie Rejonowym (...) dostała Pani rozwód z orzeczeniem o winie
    współmałżonka. Wyrok nie jest prawomocny ze względu na złożenie przez małżonka
    odwołania od wyroku.
    Faktem jest, że od 2,5 roku sama wychowuje Pani dwoje dzieci. Dzieci mają nikły kontakt z
    ojcem (do wniosku dołącza Pani akt rozwiązania małżeństwa i uzasadnienie wyroku).
    Pani wątpliwości budzi kwestia czy może się Pani rozliczyć jako samotnie wychowująca
    matka. Do tej pory rozliczała się Pani indywidualnie.
    W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że to Pani sprawuje samodzielnie władzę
    rodzicielską i mieszka Pani z dziećmi ponosząc główne koszty ich utrzymania.
    Ojciec dzieci nie uczestniczy w ich codziennym wychowaniu i nie rozlicza się wspólnie z
    dziećmi. Nie ma z dziećmi wcale kontaktu.
    Rozliczenie ma dotyczyć 2024 r., kiedy to w grudniu Pani i ojciec Pani dzieci dostaliście
    rozwód.
    Nie została orzeczona przez Sąd opieka naprzemienna nad dziećmi.
    Ojciec dzieci w roku podatkowym objętym wnioskiem o wydanie interpretacji
    indywidualnej (2024 r.) nie wykonywał władzy rodzicielskiej w stosunku do dzieci – płacił
    jedynie zasądzone przez Sąd alimenty.
    Pani dzieci uczą się: A. – LO im. (...) w (...), B. – (...), studiuje dziennie w (...).
    Pani dzieci nie otrzymywały zasiłku i renty socjalnej, czy dodatku pielęgnacyjnego.
    Pani dzieci nie miały żadnych przychodów czy dochodów.
    W stosunku do Pani i Pani dzieci nie miały zastosowania przepisy art. 30c ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych ani przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o
    podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego
    i przemysłów komplementarnych.
    Dochody, jakie osiągała Pani w 2024 r. były z tytułu pracy. Jest Pani nauczycielem w (...) w
    (...).

    Niej jest Pani matką lub opiekunem prawnym innych dzieci, oprócz dzieci, o których mowa
    we wniosku.
    Pani wątpliwości budzi kwestia czy Pani będąc matką dwójki uczących się dzieci: A.
    urodzonej (...) 2009 r. i B. urodzonego (...) 2000 r., sprawująca nad nimi samodzielnie
    opiekę, w sytuacji, gdy wyrok rozwodowy z grudnia 2024 r. nie jest prawomocny,
    ponieważ ojciec Pani dzieci złożył apelację, może rozliczyć PIT jako osoba samotnie
    wychowująca dzieci.

## Pytanie

Czy może rozliczyć się Pani jako samotnie wychowująca matka i otrzymać dodatek dla
    osób samotnie wychowujących dziecko?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie, spełnia Pani wszystkie przesłanki do skorzystania z ulgi dla samotnych
    rodziców przewidzianej w art. 27ea ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Samotnie wychowuje Pani dzieci i ponosi koszty ich utrzymania, leczenia, ubrania czy
    wyjazdów na wakacje. Zgłoszona apelacja nie ma wpływu na stan prawny – od 2 lat i 7
    miesięcy Pani i ojciec Pani dzieci nie mieszkacie razem (tyle czasu trwał rozwód). Rozwód
    orzeczony został w grudniu 2024 r., lecz nie jest prawomocny ze względu na złożoną
    apelację.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 6 ust. 4c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Od dochodów jednego rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi
      podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego panną, kawalerem, wdową,
      wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem, osobą, w stosunku do której orzeczono
      separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą, której małżonek został
      pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten
      rodzic lub opiekun w roku podatkowym samotnie wychowuje dzieci:
      1) małoletnie,
      2) pełnoletnie, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek)
        pielęgnacyjny lub rentę socjalną,
      3) pełnoletnie do ukończenia 25. roku życia, uczące się w szkołach, o których mowa
        w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe,
        obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innym państwie
      - podatek może być określony zgodnie z ust. 4d na wniosek wyrażony w rocznym
      zeznaniu podatkowym.
    Stosownie do art. 6 ust. 4d ww. ustawy:

      W przypadku, o którym mowa w ust. 4c, podatek jest określany w podwójnej
      wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej
      dzieci, z uwzględnieniem art. 7, przy czym do sumy tych dochodów nie wlicza się
      dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach
      określonych w niniejszej ustawie.
    Na podstawie art. 6 ust. 4e ww. ustawy:
      Przepisu ust. 4c pkt 3 nie stosuje się, jeżeli dziecko, o którym mowa w tym przepisie,
      uzyskało w roku podatkowym:
      1) dochody, z wyjątkiem renty rodzinnej, podlegające opodatkowaniu na zasadach
      określonych w art. 27 lub art. 30b lub
      2) przychody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 148 i 152
      - w łącznej wysokości przekraczającej dwunastokrotność kwoty renty socjalnej
      określonej w ustawie z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz.U. z 2023 r. poz.
      2194 oraz z 2024 r. poz. 1615), w wysokości obowiązującej w grudniu roku
      podatkowego.
    Art. 6 ust. 4f ww. ustawy stanowi:
      Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 4d, nie ma zastosowania do osoby,
      która wychowuje wspólnie z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym co najmniej
      jedno dziecko, w tym również gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną, w związku
      z którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z
      art. 5 ust. 2a ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu
      dzieci (Dz.U. z 2024 r. poz. 1576).
    W myśl art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4d, nie ma zastosowania, w
      przypadku gdy chociażby jeden z małżonków, osoba samotnie wychowująca dziecko
      lub jej dziecko:
      1) stosuje przepisy:
      a) art. 30c lub
      b) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1a tej
        ustawy
      - w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów
      uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub
      pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub
      uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń;
      2) podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia
        2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji
        przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.
    Przystępując do oceny możliwości skorzystania przez Panią z preferencyjnego rozliczenia
    podatku dochodowego od osób fizycznych za 2024 r. w sposób przewidziany dla osoby
    samotnie wychowującej dzieci, podkreślić, że wszelkie ulgi i zwolnienia podatkowe są
    odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania, wynikającej z art. 84 Konstytucji
    Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.),
    stanowiącego, że:
      Każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym
      podatków, określonych w ustawie.
    Oznacza to, że wszelkie odstępstwa od tej zasady, muszą bezwzględnie wynikać z
    przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. Co więcej, zgodnie z konstrukcją

    i systematyką ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wszelkie ulgi i
    zwolnienia podatkowe stanowią wyjątek od generalnej zasady powszechności
    opodatkowania wyrażonej w powołanym wyżej art. 9 ust. 1 ww. ustawy.
    Stąd też, korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w tym ulgi przewidzianej w art. 6
    ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzależnione jest od spełnienia
    wszystkich przesłanek wymaganych do jej zastosowania.
    Z powołanych wyżej przepisów jednoznacznie wynika, że przepis art. 6 ust. 4c ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi odstępstwo od generalnej zasady
    indywidualnego opodatkowania. Możliwość jego zastosowania obwarowana jest
    szeregiem warunków wyraźnie wskazanych w tej ustawie, które należy interpretować
    ściśle, co oznacza, że nie można dokonywać wykładni rozszerzającej ani też zawężającej.
    W konsekwencji, podatnikowi przysługuje prawo do jej zastosowania, jeśli spełni warunki
    dla niej określone, a w szczególności, jeśli spełnia wymogi definicji osoby samotnie
    wychowującej dziecko, a także jeśli w trakcie roku podatkowego faktycznie samotnie, tj.
    bez wsparcia drugiego z rodziców, wychowywał dziecko/dzieci.
    Ustawodawca w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawarł definicji
    pojęcia „wychowywać”, należy odwołać się zatem do jego definicji słownikowych.
    „Wychowywać” w słownikowym rozumieniu oznacza: zapewniając byt doprowadzić do
    osiągnięcia pełnego rozwoju psychicznego i fizycznego. Wychowywanie polega na stałym
    troszczeniu się o byt materialny dziecka oraz o jego rozwój emocjonalny.
    Pojęcie wychowywania dziecka uszczegółowił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 31
    maja 2011 r., sygn. akt II FSK 30/10, w uzasadnieniu którego znalazło się następujące
    stwierdzenie:
      Wychowanie dziecka można określić jako kształtowanie osobowości dziecka poprzez
      kształtowanie jego samodzielności, obowiązkowości, rozwijanie predyspozycji
      intelektualnych i umiejętności praktycznych, kształtowanie światopoglądu oraz
      systemu wartości oraz postaw emocjonalnych.
      Użycie określenia „osoba samotnie wychowująca dzieci” oznacza zatem, że intencją
      ustawodawcy było przyznanie prawa do rozliczenia dochodów jako osoba samotnie
      wychowująca dziecko jednemu z rodziców lub opiekunów prawnych, który faktycznie
      wychowuje dziecko. W przypadku, gdy żadne z rodziców nie jest pozbawione władzy
      rodzicielskiej, rodzic który faktycznie w roku podatkowym dziecko wychowuje, czyli
      sprawuje nad nim ciągłą opiekę, ma prawo do przedmiotowej preferencji
      podatkowej. Nie jest przy tym konieczne, aby drugi z rodziców był całkowicie
      wyeliminowany z opieki i wychowania dziecka. W sytuacji, gdy dziecko zamieszkując
      wraz z jednym rodzicem, pozostaje pod jego stałą, codzienną opieką, a drugi rodzic
      jest zobowiązany do płacenia alimentów oraz zajmowania się dzieckiem doraźnie (w
      określonych, ustalonych przez sąd przedziałach czasowych, np. niektóre święta,
      tydzień ferii, miesiąc wakacji, co drugi weekend każdego miesiąca oraz ściśle
      określone dni powszednie), status samotnego rodzica ma ten, przy którym dziecko
      zamieszkuje i który wykonuje wszystkie obowiązki, dzięki którym dziecko będzie
      wychowywane w sposób zapewniający jego prawidłowy rozwój. Rodzic, o którym
      mowa w art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który w
      pojedynkę troszczy się o zaspokojenie bieżących potrzeb dziecka, nie traci statusu
      osoby samotnie wychowującej dziecko z racji utrzymywania sporadycznych
      kontaktów z dzieckiem przez drugiego rodzica lub płacenia przez niego alimentów.
    Natomiast obowiązek alimentacyjny względem dzieci pełnoletnich, o których mowa w art.
    6 ust. 4c pkt 2 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wynika wprost z
    przepisów ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023
    r. poz. 2809 ze zm.).
    Zgodnie z art. 128 ww. Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

      Obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków
      wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz
      rodzeństwo.
    Jak stanowi art. 133 § 1 i § 3 ww. ustawy:
      § 1. Rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które
      nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku
      dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania.
      § 3. Rodzice mogą uchylić się od świadczeń alimentacyjnych względem dziecka
      pełnoletniego, jeżeli są one połączone z nadmiernym dla nich uszczerbkiem lub
      jeżeli dziecko nie dokłada starań w celu uzyskania możności samodzielnego
      utrzymania się.
    Istotą tak określonego obowiązku jest to, że jedna strona ma prawo żądać dostarczenia
    tak wskazanych środków, a druga osoba ma obowiązek je dostarczyć.
    Z ww. ustawy wynika, że rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem
    dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z
    majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Zakres
    obowiązku alimentacyjnego rodziców wobec dzieci zależy od usprawiedliwionych potrzeb
    uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego.
    Dostarczanie środków utrzymania to zaspokajanie normalnych, bieżących potrzeb
    uprawnionego w postaci: pożywienia, ubrania, mieszkania, opału, niezbędnych
    przedmiotów umożliwiających przebywanie w środowisku i w rodzinie, leków, itp.
    Dostarczanie środków wychowania obejmuje natomiast powinność starań o zdrowie
    uprawnionego, o jego rozwój fizyczny i umysłowy, stworzenie możliwości zdobycia
    wykształcenia, zapewnienie dostępu do dóbr kultury, itp.
    Zauważyć również należy, że do skorzystania z preferencji, o której mowa w art. 6 ust. 4c
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, niewystarczające jest samotne
    troszczenie się o byt materialny i rozwój emocjonalny dziecka bez udziału innej osoby, tj.
    w szczególności ojca lub matki dziecka – równie istotne jest legitymowanie się określonym
    stanem cywilnym.
    Przepis art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia
    enumeratywnie osoby, którym przysługuje status osób samotnie wychowujących dzieci,
    odwołując się zarówno do statusu cywilnoprawnego osoby wychowującej dzieci (panna,
    kawaler, wdowa, wdowiec, rozwódka, rozwodnik, osoba, w stosunku do której orzeczono
    separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osoba, której małżonek został
    pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności), jak również do
    tego, że osoba ta musi faktycznie wychowywać dzieci samotnie, tj. bez wsparcia drugiego z
    rodziców, którym przysługuje preferencyjne rozliczenie podatku.
    Przy czym, status osoby rozwiedzionej nabywa się dopiero poprzez prawomocne
    orzeczenie sądu o rozwiązaniu małżeństwa, o czym wskazał Wojewódzki Sąd
    Administracyjny w Krakowie w wyroku z 25 lipca 2024 r., sygn. akt I SA/Kr 289/24:
      Z powołanych uregulowań prawnych jednoznacznie wynikają przesłanki
      podmiotowe warunkujące skorzystanie z preferencji podatkowej dla osób samotnie
      wychowujących dzieci. Nie może budzić wątpliwości, że skorzystać z rzeczonej ulgi
      mogą jedynie osoby tam enumeratywnie wymienione, tj. samotnie wychowująca
      dzieci osoba będąca panną, kawalerem, wdową, wdowcem, rozwódką,
      rozwodnikiem, osobą, w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu
      odrębnych przepisów, lub osobą, której małżonek został pozbawiony praw
      rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten rodzic lub opiekun w
      roku podatkowym samotnie wychowuje dzieci.
      Wobec powyższego słuszne jest stanowisko organu, że skoro omawiana preferencja
      uzależniona jest również od stanu cywilnego rodzica, starającego się o status osoby
      samotnie wychowującej dziecko (dzieci), to wnioskująca nie może niej skorzystać,

      gdyż w latach 2021-2023 była mężatką. Samo złożenie pozwu o rozwód nie jest
      wystarczające dla uznania danej osoby za samotnie wychowującą dziecko, ponieważ
      status osoby rozwiedzionej nabywa się dopiero poprzez prawomocne orzeczenie o
      rozwiązaniu małżeństwa. Zatem nie będąc w okresie od 2021-2023 roku panną,
      wdową, rozwódką, ani osobą, w stosunku do której orzeczono separację w
      rozumieniu odrębnych przepisów, ani też osobą pozostającą w związku małżeńskim,
      której małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę
      pozbawienia wolności – nie można wnioskodawczyni przypisać statusu „osoby
      samotnie wychowującej dzieci”.
    W związku z tym, uzyskanie w danym roku podatkowym jedynie nieprawomocnego
    orzeczenia o rozwodzie, nie pozwala na uznanie danej osoby za samotnie wychowującą
    dziecko (dzieci). W doktrynie i w praktyce przeważa stanowisko, zgodnie z którym
    decydujące znaczenie ma tutaj kryterium formalne, jakim jest prawomocne orzeczenie
    sądu.
    Natomiast za osobę samotnie wychowującą dzieci ustawodawca uznał również osobę
    pozostającą w związku małżeńskim pod warunkiem, że drugi małżonek został pozbawiony
    praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności.
    Jak wynika z art. 93 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz.
    U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.):
      § 1. Władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom.
      § 2. Jeżeli wymaga tego dobro dziecka, sąd w wyroku ustalającym pochodzenie
      dziecka może orzec o zawieszeniu, ograniczeniu lub pozbawieniu władzy
      rodzicielskiej jednego lub obojga rodziców. Przepisy art. 107 i art. 109-111 stosuje się
      odpowiednio.
    Jak stanowi art. 94 § 1 ww. ustawy:
      Jeżeli jedno z rodziców nie żyje albo nie ma pełnej zdolności do czynności prawnych,
      władza rodzicielska przysługuje drugiemu z rodziców. To samo dotyczy wypadku, gdy
      jedno z rodziców zostało pozbawione władzy rodzicielskiej albo gdy jego władza
      rodzicielska uległa zawieszeniu.
    W myśl art. 107 § 1 i § 2 ww. ustawy:
      § 1. Jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom żyjącym w rozłączeniu,
      sąd opiekuńczy może ze względu na dobro dziecka określić sposób jej wykonywania
      i utrzymywania kontaktów z dzieckiem. Sąd pozostawia władzę rodzicielską obojgu
      rodzicom, jeżeli przedstawili zgodne z dobrem dziecka pisemne porozumienie o
      sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem.
      Rodzeństwo powinno wychowywać się wspólnie, chyba że dobro dziecka wymaga
      innego rozstrzygnięcia.
      § 2. W braku porozumienia, o którym mowa w § 1, sąd, uwzględniając prawo dziecka
      do wychowania przez oboje rodziców, rozstrzyga o sposobie wspólnego
      wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem. Sąd może
      powierzyć wykonywanie władzy rodzicielskiej jednemu z rodziców, ograniczając
      władzę rodzicielską drugiego do określonych obowiązków i uprawnień w stosunku
      do osoby dziecka, jeżeli dobro dziecka za tym przemawia.
    Zgodnie z art. 111 ww. ustawy:
      § 1. Jeżeli władza rodzicielska nie może być wykonywana z powodu trwałej
      przeszkody albo jeżeli rodzice nadużywają władzy rodzicielskiej lub w sposób rażący
      zaniedbują swe obowiązki względem dziecka, sąd opiekuńczy pozbawi rodziców
      władzy rodzicielskiej. Pozbawienie władzy rodzicielskiej może być orzeczone także w
      stosunku do jednego z rodziców.
      § 1a. Sąd może pozbawić rodziców władzy rodzicielskiej, jeżeli mimo udzielonej
      pomocy nie ustały przyczyny zastosowania art. 109 § 2 pkt 5, a w szczególności gdy
      rodzice trwale nie interesują się dzieckiem.

      § 2. W razie ustania przyczyny, która była podstawą pozbawienia władzy
      rodzicielskiej, sąd opiekuńczy może władzę rodzicielską przywrócić.
    Osobami samotnie wychowującymi dzieci mogą być również osoby, wobec których
    orzeczono separację. Przy czym, nabycie statusu osoby samotnie wychowującej dziecko w
    takim przypadku wymaga prawomocnego orzeczenia sądu o separacji małżonków.
                      1Zgodnie bowiem z treścią art. 61 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      § 1. Jeżeli między małżonkami nastąpił zupełny rozkład pożycia, każdy z małżonków
      może żądać, ażeby sąd orzekł separację.
      § 2. Jednakże mimo zupełnego rozkładu pożycia orzeczenie separacji nie jest
      dopuszczalne, jeżeli wskutek niej miałoby ucierpieć dobro wspólnych małoletnich
      dzieci małżonków albo jeżeli z innych względów orzeczenie separacji byłoby
      sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.
      § 3. Jeżeli małżonkowie nie mają wspólnych małoletnich dzieci, sąd może orzec
      separację na podstawie zgodnego żądania małżonków.
            2W myśl art. 61 ww. ustawy:
      § 1. Jeżeli jeden z małżonków żąda orzeczenia separacji, a drugi orzeczenia rozwodu i
      żądanie to jest uzasadnione, sąd orzeka rozwód.
      § 2. Jeżeli jednak orzeczenie rozwodu nie jest dopuszczalne, a żądanie orzeczenia
      separacji jest uzasadnione, sąd orzeka separację.
              3Stosownie do art. 61 ww. ustawy:
      § 1. Przy orzekaniu separacji stosuje się przepisy art. 57 i art. 58.
      § 2. Orzekając separację na podstawie zgodnego żądania małżonków, sąd nie orzeka
      o winie rozkładu pożycia. W tym wypadku następują skutki takie, jak gdyby żaden z
      małżonków nie ponosił winy.
              4Jak stanowi art. 61 § 1 ww. ustawy:
      Orzeczenie separacji ma skutki takie jak rozwiązanie małżeństwa przez rozwód,
      chyba że ustawa stanowi inaczej.
    Prawo do omawianej preferencji podatkowej będzie zatem przysługiwało jedynie temu z
    rodziców, który będąc osobą stanu wolnego (za wyjątkiem ściśle w ustawie określonym)
    faktycznie w roku podatkowym samotnie dziecko wychowuje, czyli sprawuje nad nim
    samodzielnie ciągłą opiekę, bez udziału drugiego rodzica w procesie wychowawczym. W
    konsekwencji, aby skorzystać z preferencyjnego opodatkowania swoich dochodów na
    zasadach przewidzianych w art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, należy mieć ściśle określony stan cywilny oraz wychowywać samotnie dziecko
    (dzieci).
    Powyższe stanowisko potwierdza prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie z 8 grudnia 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 1180/21, w
    odniesieniu do art. 6 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w którym
    Sąd stwierdził, że:
      W ocenie sądu, organ interpretacyjny prawidłowo wskazał, że powołany przepis
      wymienia enumeratywnie osoby, którym przysługuje status osoby samotnie
      wychowującej dzieci. Zgodzić się też należy z Dyrektorem KIS, że przepis odwołuje się
      do statusu cywilnoprawnego takich osób, jak i faktu samotnego wychowywania dzieci
      /dziecka.
      Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 grudnia 2021 roku w sprawie sygn. akt II
      FSK 775/19 wyjaśnił, że ustawodawca zaliczył (ze względu na stan cywilny) do kręgu
      osób samotnie wychowujących dzieci dwa rodzaje podmiotów: (1) osobę, która nie
      pozostaje w związku małżeńskim (będącą panną, kawalerem, wdową, wdowcem,
      rozwódką, rozwodnikiem albo osobą, w stosunku do której orzeczono separację);
      lub (2) osobę pozostającą w związku małżeńskim, jeżeli jej małżonek został

      pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności. Jednakże
      obie kategorie podmiotów, aby mogły skorzystać z preferencyjnego opodatkowania
      swoich dochodów, muszą spełnić warunek samotnego wychowywania dziecka w
      roku podatkowym (...).
      (...) Jednakże sama ta okoliczność – faktycznego samotnego wychowywania dziecka -
      nie jest wystarczająca dla rozliczenia w sposób przewidziany dla osoby samotnie
      wychowującej dziecko, na podstawie art. 6 ust. 4 ustawy o PIT.
      Z treści powołanego przepisu art. 6 ust. 4 ustawy o PIT, wynika, że obok faktycznego
      samotnego wychowywania dziecka, skarżący winien spełniać jeszcze jedno kryterium
      odnoszące się do stanu cywilnego. Mianowicie w roku podatkowym 2020, skarżący
      powinien mieć status osoby nie pozostającej w związku małżeńskim, bądź osoby
      pozostającej w związku małżeńskim, ale równocześnie w takiej sytuacji, że małżonek
      został pozbawiony prawa rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności (...).
      (...) Wskazać należy, że pozbawienie władzy rodzicielskiej i ograniczenie władzy
      rodzicielskiej są dwoma odrębnymi instytucjami, które przewiduje kodeks rodzinny i
      opiekuńczy. Uregulowane odpowiednio w art. 111 i art. 107 instrumenty ingerencji
      we władzę rodzicielską, są przewidziane do stosowania przy zaistnieniu różnych
      przesłanek, powodują także odmienne skutki. Wbrew stanowisku skarżącego, nie ma
      podstaw do stosowania analogii legis pomiędzy osobą całkowicie pozbawioną
      władzy rodzicielskiej będącą w związku małżeńskim, a osobą, która ma ograniczoną
      władzę rodzicielską „niemal do zera” – jak się wyraził skarżący. O ile można zgodzić
      się ze skarżącym, że tak silne ograniczenie władzy rodzicielskiej w praktyce równa się
      jej pozbawieniu, o tyle nie można uznać, że uprawnia do skorzystania przez
      skarżącego ze sposobu opodatkowania przewidzianego w art. 6 ust. 4 ustawy o PIT.
    Jednocześnie przepisy powyższej ustawy nie uzależniają prawa podatnika do
    preferencyjnego opodatkowania jego dochodów od tego, czy przez cały rok był osobą
    samotnie wychowującą dzieci. Wystarczające jest zatem, aby taki stan zaistniał w ciągu
    roku, a nie trwał przez cały rok.
    Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że w
    przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka pozwalająca na uznanie Pani za
    osobę samotnie wychowującą dzieci w rozumieniu art. 6 ust. 4c ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, tj. nie należy Pani do jednej z kategorii osób
    wymienionych w powołanym przepisie (nie jest Pani panną, wdową, rozwódką albo osobą,
    w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą
    pozostającą w związku małżeńskim, której małżonek został pozbawiony praw
    rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności), stanowiącym zamknięty katalog
    osób uznanych przez ustawodawcę za osobę samotnie wychowującą dziecko (dzieci).
    Art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jednoznacznie wskazuje,
    w jakiej sytuacji osoba, która samotnie wychowuje dziecko (dzieci), może z preferencji
    podatkowej skorzystać. Jednym z warunków skorzystania z preferencyjnego rozliczenia się
    jako osoba samotnie wychowująca dziecko jest uzyskanie prawomocnego orzeczenia o
    rozwodzie. Status osoby rozwiedzionej nabywa się bowiem dopiero poprzez prawomocne
    orzeczenie o rozwiązaniu małżeństwa. W związku z tym, posiadanie w roku podatkowym
    jedynie nieprawomocnego orzeczenia o rozwodzie, nie pozwala na uznanie danej osoby
    za samotnie wychowującą dziecko (dzieci).
    Biorąc zatem pod uwagę, że – jak wynika z opisu sprawy – w 2024 r. Pani małżeństwo nie
    zostało rozwiązane prawomocnym orzeczeniem sądu oraz z wniosku o wydanie
    interpretacji indywidualnej i jego uzupełnienia nie wynika, żeby w 2024 r. była Pani z
    mężem w separacji orzeczonej przez sąd oraz nie wynika, aby w 2024 r. Pani mąż został
    pozbawiony przez sąd praw rodzicielskich w stosunku do małoletniej córki, a także, aby
    odbywał w ww. roku karę pozbawienia wolności, to nie można Pani przypisać statusu
    „osoby samotnie wychowującej dzieci”, ponieważ nie należy Pani do jednej z kategorii
    osób wymienionych w zamkniętym katalogu ustanowionym przez ustawodawcę w
    przywołanym wyżej przepisie art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.

    Okoliczność, że w 2024 r. była Pani formalnie w związku małżeńskim (brak prawomocnego
    orzeczenia sądu) wyklucza możliwość uznania, że przysługuje Pani prawo do skorzystania
    z preferencyjnego rozliczenia jako osoba samotnie wychowująca dzieci. W konsekwencji, z
    tego względu nie spełniła Pani warunków określonych w art. 6 ust. 4c ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, wobec czego nie przysługuje Pani prawo do
    skorzystania z preferencyjnego rozliczenia jako osoba samotnie wychowująca dzieci za
    2024 r.
    Nie przysługuje Pani również prawo do skorzystania za 2024 r. z ulgi w wysokości 1 500 zł,
    o której mowa w powołanym przez Panią we własnym stanowisku w sprawie art. 27ea
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Powołany przez Panią art. 27ea
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został wprowadzony ustawą z dnia 29
    października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z
    2021 r. poz. 2105) i miał być stosowany do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1
    stycznia 2022 r. Ostatecznie, jednak art. 27ea ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych został uchylony ustawą z dnia 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 1265),
    która weszła w życie 1 lipca 2022 r. i mocą tej ustawy zmieniającej – artykułem 1 pkt 1 lit.
    a) tej ustawy – dodano art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    który ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r.
    Zatem, od dochodów uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. dla możliwości skorzystania z
    preferencyjnego rozliczenia jako osoba samotnie wychowująca dziecko (dzieci)
    zastosowanie ma wyłącznie art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, który wskazała Pani m.in. jako przepis prawa podatkowego mający być
    przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    Ponadto, wskazuję, że z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29
    sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) – niniejsza
    interpretacja dotyczy wyłącznie Pani. Nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób
    (np. ojca Pani dzieci).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.