Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.532.2025.2.AWY
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-26
Teza: Przekazanie przez koproducenta środków na pokrycie części
kosztów zgodnie z Umową oraz rozliczenia polegające na
wypłacie zysku ze wspólnego przedsięwzięcia nie stanowią
wynagrodzenia za czynności podlegające opodatkowaniu
podatkiem VAT oraz sposób dokumentacji rozliczeń kosztów i
zysków między Stronami.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
faktura-faktura VAT
koszt-zwrot kosztów
noty-nota księgowa
przedsięwzięcie-przedsięwzięcie wspólne
współpraca (kooperacja)
zyski-podział zysku
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    27 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy:
        ustalenia, czy przekazanie przez A. środków na pokrycie części kosztów zgodnie z
        Umową oraz rozliczenia polegające na wypłacie zysku ze wspólnego
        przedsięwzięcia stanowią wynagrodzenie za czynności podlegające opodatkowaniu
        podatkiem VAT,
        sposobu dokumentacji rozliczeń kosztów i zysków między Stronami.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 21 lipca 2025 r.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania:
        - A. Spółka Akcyjna
    2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
        - B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
    Opis stanu faktycznego
    A. S.A. z siedzibą w (...) (dalej: Wnioskodawca lub A.) jest podatnikiem zarejestrowanym dla
    celów VAT w Polsce. A. zapewnia kompleksowe usługi o charakterze rekreacyjno-
    sportowym. W jego skład wchodzą: (...).

    7 marca 2025 r. A. zawarł z B. sp. z o.o. z siedzibą w (...) (dalej: B.) Umowę koprodukcji
    Teledysków, a 26 maja 2025 r. zawarty został aneks nr 1 do Umowy koprodukcji
    Teledysków zawartej 7 marca 2025 r. (dalej: Umowa).
    B. to agencja artystyczna specjalizująca się w organizacji tras koncertowych, produkcji
    filmów i wydawnictw muzycznych oraz prowadzeniu impresariatu. B. jest również
    podatnikiem zarejestrowanym dla celów VAT w Polsce.
    Zgodnie z Umową, jej przedmiotem jest wspólna koprodukcja dwóch teledysków artystki
    D. wraz z dwoma materiałami filmowymi typu behind the scenes (dalej: Teledyski).
    Produkcja Teledysków obejmuje wszelkie działania niezbędne do realizacji i
    przygotowania Teledysków do publicznej eksploatacji, w tym produkcja, postprodukcja,
    uzyskanie wymaganych praw oraz promocję i reklamę.
    Producentem Teledysków jest B., z kolei A. pełni rolę koproducenta.
    Do obowiązków B. należy realizacja całości prac produkcyjnych i postprodukcyjnych
    związanych z teledyskami, wstępne pokrycie wszelkich kosztów produkcji i postprodukcji
    (w tym zewnętrzne usługi, honoraria i wynagrodzenia własne), koordynacja procesu
    produkcji i postprodukcji, zatrudnienie personelu technicznego, artystycznego i
    wykonawców, uzyskanie zgód na wykorzystanie wizerunków aktorów i artystów,
    przekazywanie raportów z poniesionych kosztów produkcji do A., współdziałanie z A. w
    zakresie ustalania i pokrywania budżetu P&A oraz jego wydatkowanie, wytworzenie
    materiałów promujących Teledyski, wycena i wykazanie własnego wkładu rzeczowego i
    osobowego.
    Przez „budżet P&A” strony rozumieją budżet przeznaczony na promocję i aktywności
    (promotion & advertising) związane z eksploatacją Teledysków, w tym w szczególności na
    działania marketingowe, reklamowe oraz wszelkie działania służące upowszechnieniu
    Teledysków. Każda ze stron uczestniczy w budżecie P&A w częściach odpowiadających ich
    wkładowi w produkcję Teledysków, tj. po 50%. Za wydatkowanie budżetu P&A,
    prowadzenie rozliczeń oraz realizację działań promocyjnych i marketingowych odpowiada
    B.
    Do obowiązków A. należy uczestniczenie w finansowaniu produkcji poprzez refundację
    kosztów ponoszonych przez B., udostępnienie sal i infrastruktury do realizacji nagrań
    zgodnie z ustalonym wspólnie przez strony harmonogramem, zapewnienie usług
    nauczycielki tańca dla wokalistki D., wycena i wykazanie własnego wkładu rzeczowego i
    osobowego, współdziałanie z B. w zakresie ustalania i pokrywania budżetu P&A.
    Przeniesienie praw obejmuje wszystkie istniejące w dniu zawarcia niniejszej umowy pola
    eksploatacji, w tym w szczególności: zwielokrotnianie Teledysków dowolną techniką,
    utrwalanie i odtwarzanie, wprowadzanie do obrotu, najem, użyczenie, publiczne
    odtwarzanie i wyświetlanie, publiczne udostępnianie, w tym w internecie, na platformach
    VOD, mediach społecznościowych, wykorzystanie do celów promocyjnych i reklamowych
    artystki D. oraz A. (po uzyskaniu zgody B.), sublicencjonowanie na ww. polach.
    Każdy Teledysk oraz jego elementy będą wspólną własnością stron, a autorskie prawa
    majątkowe przysługują stronom w częściach odpowiadających ich wkładowi w produkcję.
    Stronom przysługują nieograniczone w czasie i miejscu autorskie prawa majątkowe i
    prawa pokrewne oraz prawo zezwalania na wykonywanie autorskich praw zależnych na
    polach eksploatacji wymienionych powyżej.
    Prawa autorskie wobec Teledysków będą zastrzeżone w napisach końcowych. Wraz z
    zawarciem Umowy, A. staje się współproducentem Teledysków zarówno w postaci
    ukończonej, jak i nieukończonej w części odpowiadającej jego udziałom w sfinansowaniu
    kosztów produkcji. Żadna ze stron nie jest uprawniona do przekazywania przysługujących
    jej praw - w całości lub w części - innym podmiotom bez pisemnej zgody drugiej strony
    Umowy. Wszelkie inne materiały powstałe w związku z produkcją (w szczególności: making
    of, zdjęcia z planu, fragmenty promocyjne) pozostają własnością B. B. zobowiązuje się do

    uzyskania zgód od wszystkich osób występujących w teledyskach na wykorzystanie ich
    wizerunku, głosu i wypowiedzi - obejmujących wszystkie pola eksploatacji wskazane
    powyżej.
    Przez „przychody netto” strony rozumieją wszelkie przychody uzyskane z eksploatacji
    Teledysków oraz materiałów behind the scenes, pomniejszone wyłącznie o należny
    podatek VAT. Od przychodów netto odejmowane są również wypłaty należne twórcom i
    wykonawcom Teledysków (w tym składających się na nie utworów słowno-muzycznych),
    wynikające z zawartych z nimi przez B. umów, na podstawie których przysługuje im
    procentowy udział w przychodach netto. Przychody netto z eksploatacji Teledysków będą
    dzielone pomiędzy strony w proporcji 50/50.
    B. zobowiązuje się do rozliczania udziału w przychodach netto w okresach miesięcznych -
    za każdy miesiąc kalendarzowy, na podstawie zestawienia przychodów z eksploatacji
    Teledysków oraz faktycznego udziału finansowego stron. Strony uzgadniają, że wszelkie
    wpływy pieniężne uzyskane od sponsorów w związku z produkcją, promocją lub
    eksploatacją Teledysków oraz materiałów behind the scenes, będą uznawane za wspólne
    wpływy stron i będą dzielone między strony zgodnie z ustalonymi zasadami wraz z
    przychodami netto.
    Strony nie przewidziały w umowie wynagrodzenia na swoją rzecz. A. nie wypłaca B.
    wynagrodzenia za udzielenie zgody na wykonywanie wspólnego prawa autorskiego do
    Teledysków. Przychodem zarówno B., jak i A. jest zysk osiągnięty z tytułu eksploatacji
    (komercjalizacji) Teledysków.
    Strony Umowy ustaliły, że całość czynności związanych z eksploatacją Teledysków i
    materiałów behind the scenes, w tym w szczególności zawieranie umów licencyjnych,
    udostępnianie Teledysków w mediach, negocjowanie oraz podpisywanie umów z
    podmiotami trzecimi, wprowadzanie Teledysków do obrotu, komercjalizacja oraz wszelkie
    działania promocyjne, powierzone zostają B.
    A. powierzył B. zarządzanie swoim udziałem w prawach do Teledysków oraz materiałów
    behind the scenes, w zakresie niezbędnym do skutecznej eksploatacji i komercjalizacji
    Teledysków na wszystkich polach eksploatacji wskazanych w Umowie.
    A. zachowuje prawo zgłaszania opinii i sugestii dotyczących kierunków eksploatacji
    Teledysków oraz materiałów behind the scenes, w szczególności co do doboru partnerów
    komercyjnych, zakresu promocji oraz sposobów dystrybucji, a B. zobowiązał się do
    rozważenia tych sugestii, jednak ostateczna decyzja w zakresie sposobu eksploatacji i
    zawierania umów należy do B.
    A. nie jest uprawniony do samodzielnego, bez uzyskania zgody B., posługiwania się
    Teledyskami lub ich fragmentami.
    Celem obu stron jest wyprodukowanie i komercjalizacja Teledysków tak, aby obie strony
    osiągnęły na tym jak największy zysk. W związku z tym każda ze stron podejmuje i
    wykonuje swoje działania w taki sposób, aby osiągnąć powyższy cel. Nie jest zamiarem
    stron świadczenie usług na rzecz drugiej ze stron.
    Pytania
    1) Czy przekazanie przez A. środków na pokrycie kosztów zgodnie z Umową oraz
      rozliczenia polegające na wypłacie zysku ze wspólnego przedsięwzięcia, stanowią
      wynagrodzenie podlegające opodatkowaniu VAT?
    2) Czy otrzymane przez B. środki pieniężne z tytułu Umowy w ramach rozliczenia kosztów
      produkcji Teledysków oraz rozliczenie zysków z tytułu ich eksploatacji na podstawie
      Umowy, powinny być dokumentowane innym niż faktura dokumentem księgowym?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    Ad 1

    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT, podlega
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Przez dostawę towarów rozumie się, w myśl art. 7 ust. 1 Ustawy VAT, przeniesienie prawa
    do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 Ustawy VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
    1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Na podstawie Umowy koprodukcyjnej zawartej z B. (producentem), który organizuje,
    prowadzi i ponosi odpowiedzialność za kreatywny, organizacyjny proces produkcji filmu,
    A. zobowiązany jest do poniesienia wymienionych w Umowie kosztów na produkcję
    Teledysków w wysokości 50%. Na mocy Umowy koprodukcyjnej A. otrzyma autorskie
    prawa majątkowe i prawa pokrewne do Teledysków w części odpowiadającej udziałom w
    sfinansowaniu kosztów produkcji. Uzyskany w ten sposób udział w autorskich prawach
    majątkowych i prawach pokrewnych do Teledysków wiązać się będzie z uzyskaniem w
    przyszłości przychodu z tego tytułu (zyski z eksploatacji Teledysków oraz materiałów
    behind the scenes).
    Zdaniem Zainteresowanych, poniesione przez A. koszty na produkcję Teledysków w
    wysokości 50% mają służyć wsparciu realizacji Teledysków przez ich współfinansowanie, z
    czego B. poniesie również 50% kosztów, jako producent. Rezultatem współfinansowania
    realizacji Teledysków jest nabywanie zarówno przez A. jako koproducenta, jak i B. jako
    producenta, praw do Teledysków i zysku z tego tytułu, w częściach odpowiadających
    udziałom w przedsięwzięciu, tj. po 50%. Zdaniem Zainteresowanych, w wyniku
    koprodukcji Teledysków, pomiędzy B. i A. nie dochodzi do przeniesienia praw autorskich,
    lecz do pierwotnego nabycia praw autorskich w związku z zawartą Umową, na podstawie
    której zarówno A., jak i B. zobowiązali się do współfinansowania realizacji Teledysków. W
    konsekwencji nabycia współudziału w autorskich prawach majątkowych przez A. nie
    można uznać za „przeniesienie praw”, o czym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT.
    Celem zawartej Umowy jest wspólne stworzenie warunków do powstania Teledysków.
    Umowa, która reguluje zarówno produkcję Teledysków, jak i jego późniejszą wspólną
    komercjalizację, jest w istocie umową wspólnego przedsięwzięcia zbliżoną do instytucji
    konsorcjum. W tym kontekście wskazać należy, że okolicznością, która w świetle art. 5 ust.
    1 pkt 1 Ustawy VAT decyduje o opodatkowaniu, jest odpłatność za świadczoną usługę,
    którą należy rozumieć jako wynagrodzenie należne za dane świadczenie. Jest ono
    najczęściej określane umową pomiędzy stronami transakcji i stanowi skutek określonego
    przysporzenia. Trudno taką cechę przypisywać operacji księgowej polegającej na
    rozliczaniu przychodów dokonywanej przez lidera na rzecz partnera konsorcjum. Brak jest
    takiego stosunku prawnego, z którego wynikałaby wzajemność świadczenia lidera
    przybierającego postać rozdziału przychodów całego przedsięwzięcia. Nie jest to zatem
    świadczenie wzajemne lidera konsorcjum, a jedynie umownie określony obowiązek
    „rozdziału” przychodów całego przedsięwzięcia. Lider konsorcjum nie pozostaje
    dłużnikiem partnera z tytułu świadczenia na jego rzecz usługi rozdziału przychodów. Na
    działania zmierzające do realizacji wspólnego przedsięwzięcia nie składa się żadna forma
    wymiany rzeczy lub świadczeń między stronami Umowy. Każda ze stron niezależnie
    bowiem wykorzystuje dostępne zasoby w celu realizacji celu wspólnego przedsięwzięcia.
    Kluczową kwestią Umowy pozostaje fakt, iż strony nie wykonują czynności na swoją rzecz.

    Pomiędzy Stronami nie występuje ekwiwalentność świadczeń, tylko realizacja wspólnego
    celu biznesowego - wyprodukowanie Teledysków.
    Podkreślić należy, że opodatkowaniu podatkiem VAT podlega czynność (tj. dostawa
    towarów lub świadczenie usług), a nie sama płatność. Transfer środków pieniężnych z
    tytułu realizacji wspólnego przedsięwzięcia nie stanowi odpłatności z tytułu dostawy
    towarów bądź świadczenia usług pomiędzy członkami konsorcjum. Kwestia „odpłatności”
    była niejednokrotnie przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    (dalej: TSUE). W wyroku C-102/86 w sprawie Apple and Pear Development Council TSUE
    wskazał, że: „czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i
    jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto
    odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim
    związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem”.
    Natomiast w wyroku C-16/93 Tolsma, Trybunał wskazał, że czynność: „podlega
    opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między usługodawcą i
    usługobiorcą, w ramach, którego następuje świadczenie wzajemne, przy czym
    wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w
    zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”. Świadczenia określone w ramach
    wspólnego przedsięwzięcia nie wiążą się z obowiązkiem zapłaty wynagrodzenia przez
    którąkolwiek ze stron na rzecz drugiej strony, a jedynie z podziałem zysku po zakończeniu
    wspólnego przedsięwzięcia według ustalonych w umowie zasad. Zatem przekazanie
    środków pieniężnych pomiędzy partnerami w ramach realizacji wspólnego
    przedsięwzięcia stanowi wyłącznie rozliczenie pieniężne, zgodnie z ustalonym w umowie
    udziałem w zyskach, nieodnoszące się do jakichkolwiek świadczeń wzajemnych pomiędzy
    konsorcjantami. W świetle powyższego, skoro w przypadku konsorcjum transfer środków
    pieniężnych z tytułu realizacji wspólnego przedsięwzięcia nie stanowi odpłatności z tytułu
    dostawy towarów bądź świadczenia usług pomiędzy konsorcjantami, to rozliczenie będące
    podziałem zysku pomiędzy nimi z tytułu realizacji wspólnego przedsięwzięcia, nie stanowi
    ani dostawy towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT w zw. z art. 7 ust. 1, ani
    świadczenia usług w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy.
    Zatem ww. czynność nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W interpretacji indywidualnej z 8 listopada 2021 r., sygn. 0111-KDIB3-1.4012.652.2021.2.IK
    organ zauważył, że „podmioty zawierające umowę koprodukcyjną (producent i
    koproducent) na gruncie ustawy o VAT, nie są uznawane za jednego podatnika podatku
    VAT, a zatem relacje pomiędzy tymi podmiotami dla potrzeb rozliczenia podatku VAT
    powinny być oceniane zgodnie z ogólnymi zasadami obowiązującymi w tym podatku. (...)
    Zatem przedsiębiorcy działający w ramach wspólnego przedsięwzięcia są odrębnymi
    podatnikami VAT. W konsekwencji dla kwestii związanej z opodatkowaniem podatkiem
    VAT określonych czynności dokonywanych w ramach zawartej umowy koproducenckiej
    istotne znaczenie ma, aby wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowiło
    wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługę świadczoną na rzecz usługobiorcy, a
    odpłatność za otrzymane świadczenie pozostawała w bezpośrednim związku z czynnością
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.”
    Zdaniem Zainteresowanych, przekazanie środków pieniężnych w ramach refundacji
    kosztów produkcji Teledysków jest czynnością techniczną, do której zobowiązany jest A.
    na podstawie zawartej Umowy. W ocenie Zainteresowanych, przekazanie środków na
    pokrycie kosztów zgodnie z Umową, nie może być utożsamiane z wypłatą wynagrodzenia
    za świadczenie usług. Kwoty otrzymywane przez B. od A., w ramach wspólnego
    przedsięwzięcia, nie będą stanowiły wynagrodzenia za dostarczane towary lub wykonane
    usługi na rzecz A., a ponadto rozliczenia polegające na wypłacie zysku ze wspólnego
    przedsięwzięcia w ocenie Zainteresowanych nie będą podlegać opodatkowaniu
    podatkiem VAT. W konsekwencji, w opinii Zainteresowanych rozliczenia finansowe stron
    Umowy mają charakter wyłącznie techniczny. W żadnym wypadku rozliczenia tego nie
    można utożsamiać z odpłatnością za świadczone usługi. Rozliczenia dokonywane w

    ramach Umowy pozostają wobec tego poza zakresem opodatkowania podatkiem VAT i nie
    powinny być dokumentowane fakturą, lecz innym dowodem księgowym, np. notą.
    W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 2021 r. (sygn. I FSK 1383/19)
    podkreślono, iż: „Rozliczenia pieniężne między uczestnikami wspólnego przedsięwzięcia,
    jeśli nie towarzyszy im świadczenie usługi, nie mogą być bowiem same przez się
    potraktowane jako czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Działań podjętych w ramach umów o współpracy nie można dla celów podatku od
    towarów i usług oceniać jednostkowo, lecz z uwzględnieniem ich charakteru jako działania
    złożonego i wspólnego, tworzącego w aspekcie gospodarczym jedną całość. Zatem
    błędnie, w oderwaniu od celu gospodarczego przedsięwzięcia, organ przyjął, że sporne
    czynności będą czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług. Podział przychodów i kosztów dokonany przez Lidera będzie wewnętrznym
    rozliczeniem między podmiotami uczestniczącymi w świadczeniu usług na rzecz
    usługobiorcy.”
    W zawartej Umowie wskazano wprost, że do obowiązków A. należy uczestniczenie w
    finansowaniu produkcji poprzez refundację kosztów ponoszonych przez B. Zdaniem
    Zainteresowanych przekazanie środków pieniężnych w ramach ponoszenia kosztów
    związanych w produkcją Teledysków nie oznacza, że B. uzyskuje korzyści, a otrzymane
    środki pieniężne są zapłatą za usługę. A. jest bowiem zobowiązany do ponoszenia kosztów
    w ramach współpracy (wspólnego przedsięwzięcia) na podstawie Umowy z B. Natomiast
    B. jest zobowiązany do ich właściwego rozdysponowania w związku z realizacją produkcji
    Teledysków (jest liderem).
    Należy zatem zauważyć, że w ramach Umowy A. wspólnie z B. realizuje przedsięwzięcie
    (produkcję Teledysków), przy organizacji którego każda ze stron ma określone odrębne
    obowiązki, a podejmowane działania obu stron wykonywane są wyłącznie w celu
    wyprodukowania Teledysków. Celem przedsięwzięcia jest powstanie Teledysków i
    uzyskanie przychodów z eksploatacji Teledysków oraz materiałów behind the scenes.
    W konsekwencji, przekazanie środków na pokrycie kosztów zgodnie z Umową, nie może
    zostać utożsamiane z wypłatą wynagrodzenia za świadczenie usług.
    W wyroku WSA w Gdańsku z 27 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Gd 1101/23 (wyrok
    nieprawomocny) uchylającym interpretację indywidualną Dyrektora KIS z 23 października
    2023 r., sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.567.2023.2.KW, WSA zauważył, że „Organ wprawdzie
    zacytował opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego z wniosku o interpretację, ale w
    praktyce nie uwzględnił w procesie wydania interpretacji tego, że autorskie prawa
    majątkowe do Filmu, jego części składowych, całej własności intelektualnej, w tym grafik,
    muzyki, scenariusza i innych utworów w nim zawartych oraz utworów, które zostały
    /zostaną stworzone w związku z produkcją Filmu stają się współwłasnością każdej ze Stron
    w równych częściach, po 50% (z wyjątkiem Postaci Bazowych i wszelkich innych postaci
    wytworzonych w ramach produkcji Filmu, do których wyłączne prawa w zakresie
    wizerunku posiada/będzie posiadać Producent). Jak wskazano ideą Umowy jest
    współpraca Producenta i Koproducenta w dziedzinie wspólnej realizacji i finansowania
    Filmu, co zostało zaznaczone we wniosku o interpretację.” W zaskarżonej interpretacji w
    stanie faktycznym wnioskodawca wskazał, że „Chwila wniesienia wkładu finansowego
    (jego części) przez Koproducenta nie ma żadnego wpływu na nabywanie przez niego
    udziału w autorskich prawach majątkowych do Filmu. Każda ze stron Umowy, tj. zarówno
    Koproducent jak i Producent, nabywa po 50% autorskich praw majątkowych z mocy
    Umowy z momentem jej podpisania oraz powstawania poszczególnych elementów Filmu.
    W tym zakresie nie dojdzie do żadnych dodatkowych oświadczeń między Koproducentem
    i Producentem i nie dojdzie do żadnego przenoszenia praw przez jedną Stronę na drugą
    Stronę. Przykładowo otrzymanie scenariusza do danego odcinka Filmu od jego autora
    wraz z prawami autorskimi do odcinka - jest tożsame z nabyciem praw autorskich do tego
    scenariusza w równych częściach, po 50% jednocześnie przez Koproducenta oraz
    Producenta. Opisany schemat ma zastosowanie do wszystkich współdzielonych po 50%

    przez Koproducenta i Producenta autorskich praw majątkowych powstałych w toku
    produkcji Filmu podczas realizacji Umowy”.
    WSA w Gdańsku zauważył, że „Z treści zaskarżonej interpretacji wynika, że zamiast
    uwzględnić te okoliczności, organ uznał bezpodstawnie, że „w rozpatrywanej sprawie
    dochodzi do wzajemnych świadczeń pomiędzy stronami umowy koprodukcyjnej, tj.
    Producentem - Zainteresowanym niebędącym stroną postępowania a Koproducentem -
    Zainteresowanym będącym stroną postępowania. W analizowanym przypadku mamy do
    czynienia z odpłatnym świadczeniem usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, które
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy. Podkreślić należy, że wykonanym przez Producenta świadczeniem stanowiącym
    usługę jest/będzie przekazanie na rzecz Koproducenta 50% udziału w autorskich prawach
    majątkowych do Filmu, zaś wynagrodzenie za tę usługę będzie stanowić otrzymany przez
    Producenta od Koproducenta wkład finansowy na sfinansowanie 50% kosztów produkcji
    Filmu”. Zdaniem WSA w Gdańsku „Doprowadziło to organ do błędnego przekonania, że
    pomiędzy Skarżącą (Koproducentem) a Producentem dochodzi do wykonania czynności
    podlegającej opodatkowaniu VAT, a w konsekwencji, że „Producent jest/będzie
    zobowiązany do udokumentowania fakturą - na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy -
    świadczonej na rzecz będącego podatnikiem VAT Koproducenta, usługi polegającej na
    przekazaniu na rzecz Koproducenta 50% udziału w autorskich prawach majątkowych do
    Filmu, z zastosowaniem stawki podatku właściwej dla ww. usługi będącej przedmiotem
    sprzedaży”.” WSA w Gdańsku podkreślił również, że Dyrektor KIS nieprawidłowo uznał, że
    w analizowanym stanie faktycznym dochodzi do refaktury kosztów.
    Również w wyroku WSA w Warszawie z 22 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 1106/16
    (orzeczenie prawomocne) zdaniem Sądu „nabycia współudziału w autorskich prawach
    majątkowych przez koproducenta nie można uznać za „przeniesienie praw”, o czym mowa
    w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT i co mogłoby wskazywać na istnienie tu świadczenia
    podlegającego opodatkowaniu. W wyniku koprodukcji nie dochodzi do przeniesienia, lecz
    do nabycia (pierwotnego, jak słusznie zauważył Skarżący) praw autorskich w związku z
    określoną ustawą o kinematografii (i umową o koprodukcji) czynnością koproducenta
    (wniesienie wkładu finansowego). Koproducent nabywa te prawa nieodpłatnie, choć w
    konsekwencji wniesienia wkładu pieniężnego, które jest ustawowym i umownym
    warunkiem nabycia praw (bez tego nie ma mowy o koprodukcji i wynikającego stąd
    nabycia praw majątkowych do filmu). Wniesienie wkładu jako warunek nabycia praw
    majątkowych też nie mieści się w zakresie powołanego przepisu, bo jako takie nie może
    być uznane za „odpłatne świadczenie usług”. Zdaniem Sądu, wkład pieniężny
    koproducenta w produkcję filmu na rzecz drugiej strony umowy koprodukcji musi być
    oceniany w kontekście treści tej umowy, która - jak wynika z wyjaśnień Skarżącego -
    określa wzajemne prawa i obowiązki podmiotów, które mają na celu realizację wspólnymi
    siłami przedsięwzięcia, do którego - na warunkach umową określonych - przysługiwać im
    będą następnie prawa autorskie i udział w zyskach z tego tytułu. Nie chodzi tu więc o
    wymianę usług, ale o wspólne stworzenie warunków do postania przedmiotu mogącej być
    następnie świadczoną na rzecz innych podmiotów usługi.”
    Skoro zatem, jak wyżej uzasadniono, produkcja Teledysków realizowana w ramach
    Umowy (w tym nabywanie współposiadanych przez Strony praw autorskich po 50%) nie
    obejmuje czynności wykonywanych przez B. na rzecz A. (ani przez A. na rzecz B.), lecz
    dążenie do wspólnego celu, jakim jest osiąganie w przyszłości zysków z komercjalizacji
    Teledysków, to koszty ponoszone przez A., jako koproducenta, na sfinansowanie 50%
    kosztów produkcji Teledysków nie stanowią wynagrodzenia za podlegające
    opodatkowaniu podatkiem VAT czynności wykonywane przez B. na rzecz A.
    Brak pomiędzy stronami czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT
    skutkuje z kolei brakiem obowiązku wystawiania faktur z podatkiem należnym

    dokumentujących otrzymanie środków pieniężnych w ramach refundacji kosztów
    produkcji Teledysków oraz rozliczeń polegających na wypłacie zysku ze wspólnego
    przedsięwzięcia (eksploatacji Teledysków).
    Ad 2
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
    dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa
    w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku
    od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
    niebędącej podatnikiem.
    Przy czym, na mocy art. 2 pkt 22 Ustawy VAT, przez sprzedaż rozumie się odpłatną
    dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Z kolei, stosownie do art. 106b ust. 2 Ustawy VAT, podatnik nie jest obowiązany do
    wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie art.
    43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 Ustawy
    VAT.
    Zatem z powyższych regulacji wynika, że podatnik VAT jest zobowiązany wystawiać fakturę
    dokumentującą odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju realizowaną na rzecz innego podatnika VAT. Jednocześnie, ustawodawca nie nakłada
    na podatników VAT obowiązku wystawiania faktur dokumentujących sprzedaż zwolnioną z
    VAT (przedmiotowo, czy też podmiotowo).
    Natomiast, w Ustawie VAT oraz w przepisach wykonawczych do Ustawy VAT, brak jest
    regulacji odnoszących się do dokumentowania czynności pozostających poza zakresem
    opodatkowania VAT.
    Wobec tego, zdaniem Zainteresowanych, zdarzenia niepodlegające opodatkowaniu VAT
    mogą być dokumentowane za pomocą dowolnego, innego niż faktura, dokumentu
    księgowego, spełniającego warunki określone w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 września
    1994 r. o rachunkowości (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 120 ze zmianami), np. notą
    księgową.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:

      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą
    towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie
    świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań
    podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności
    lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy
    rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź tolerowanie, znoszenie
    określonych stanów rzeczy). Należy jednak zaznaczyć, że nie każde powstrzymanie się od
    działania czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać uznane za usługę w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.
    Z powołanego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów
    i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT wówczas, gdy
    są wykonywane odpłatnie. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek
    prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi
    powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym, przepisy ustawy nie określają
    postaci wynagrodzenia.
    Przy określeniu, czy miała miejsce czynność podlegająca opodatkowaniu istotne jest
    zatem określenie, czy wykonywano świadczenie i czy wynagrodzenie z tytułu wykonywania
    tego świadczenia miało być wypłacone. Niemniej muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Kwestia „odpłatności” była niejednokrotnie przedmiotem rozstrzygania przez Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Jak zauważył Trybunał w wyroku w sprawie C-102/86
    Apple and Pear Development Council, EU:C:1988:120:
      „czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno
      zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto
      odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim
      związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem”.
    Należy też zwrócić uwagę na wyrok w sprawie C-16/93 Tolsma, EU:C:1994:80, gdzie
    Trybunał zauważył, że czynność:
      „podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między
      usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne,
      przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
      przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że 7 marca 2025 r. A. S.A. zawarł z B. sp. z
    o.o. Umowę koprodukcji Teledysków, a 26 maja 2025 r. zawarty został aneks nr 1 do tej
    Umowy.

    Przedmiotem Umowy jest wspólna koprodukcja dwóch teledysków artystki D. wraz z
    dwoma materiałami filmowymi typu behind the scenes. Producentem Teledysków jest B.,
    a A. pełni rolę koproducenta.
    Każdy Teledysk oraz jego elementy będą wspólną własnością stron, a autorskie prawa
    majątkowe przysługują stronom w częściach odpowiadających ich wkładowi w produkcję.
    Do obowiązków B. należy m.in. realizacja całości prac produkcyjnych i postprodukcyjnych
    związanych z Teledyskami, wstępne pokrycie kosztów produkcji i postprodukcji oraz
    współdziałanie z A. w zakresie ustalania i pokrywania budżetu P&A oraz jego
    wydatkowanie.
    Natomiast do obowiązków A. należy m.in. uczestniczenie w finansowaniu produkcji
    poprzez refundację kosztów ponoszonych przez B. oraz współdziałanie z B. w zakresie
    ustalania i pokrywania budżetu P&A.
    Przez „budżet P&A” strony rozumieją budżet przeznaczony na promocję i aktywności
    związane z eksploatacją Teledysków. Każda ze stron uczestniczy w budżecie P&A w
    częściach odpowiadających ich wkładowi w realizację Teledysków, tj. po 50%. Za
    wydatkowanie budżetu P&A, prowadzenie rozliczeń oraz realizację działań promocyjnych i
    marketingowych odpowiada B.
    Przychody netto z eksploatacji Teledysków będą dzielone pomiędzy strony w proporcji 50
    /50. Przez „przychody netto” strony rozumieją wszelkie przychody uzyskane z eksploatacji
    Teledysków oraz materiałów behind the scenes, pomniejszone o należny podatek VAT
    oraz wypłaty należne twórcom i wykonawcom Teledysków.
    Strony ustaliły w Umowie, że całość czynności związanych z eksploatacją Teledysków i
    materiałów behind the scenes powierzone zostaje B.
    A. powierzył B. zarządzanie swoim udziałem w prawach do Teledysków oraz materiałów
    behind the scenes. A. nie jest uprawniony do samodzielnego, bez uzyskania zgody B.,
    posługiwania się Teledyskami lub ich fragmentami.
    Zgodnie z Państwa wskazaniem, Strony nie przewidziały w Umowie wynagrodzenia na
    swoją rzecz. A. nie wypłaca B. wynagrodzenia za uzyskanie zgody na wykonywanie
    wspólnego prawa autorskiego do Teledysków. Przychodem zarówno B., jak i A. jest zysk
    osiągnięty z eksploatacji Teledysków. Nie jest zamiarem Stron świadczenie usług na rzecz
    drugiej ze stron.
    Przedmiotem Państwa wątpliwości w sprawie jest ustalenie, czy przekazanie przez A.
    środków na pokrycie kosztów zgodnie z Umową oraz rozliczenia polegające na wypłacie
    zysku ze wspólnego przedsięwzięcia stanowią wynagrodzenie za czynności podlegające
    opodatkowaniu podatkiem VAT oraz czy rozliczenia kosztów oraz zysków powinny być
    dokumentowane innym niż faktura dokumentem księgowym.
    Zauważyć należy, że zawieranie porozumień w postaci umowy o współpracę jest
                                        1dopuszczalne, w ramach swobody umów. Stosownie do art. 353 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Wspólne przedsięwzięcie charakteryzuje to, że jego uczestnicy są związani ustaleniami
    umownymi. Umowa o wspólne przedsięwzięcie z reguły wiąże podmioty na czas
    określony, najczęściej oznaczony osiągnięciem celu, dla którego została zawarta. Podmioty
    podejmujące współpracę w ramach wspólnego przedsięwzięcia realizują wspólną politykę
    finansową objętą porozumieniem, a podjęte przez takie podmioty działania nie tworzą

    podmiotu gospodarczego, który byłby odrębnym podmiotem gospodarczym
    podlegającym rejestracji. Zatem przedsiębiorcy działający w ramach wspólnego
    przedsięwzięcia są odrębnymi podatnikami VAT.
    W konsekwencji w sytuacjach, w których przedmiotem umowy stron jest wspólna
    realizacja określonego celu, można przyjąć, że w zakresie działań każdej ze stron,
    wynikających z ich obowiązków umownych, nie dochodzi do wzajemnego odpłatnego
    świadczenia usług. Należy podkreślić, że w tego rodzaju przypadkach wszystkie strony
    umowy osiągają zamierzone cele, z tym że osiągnięcie tych celów nie jest bezpośrednio
    związane ze świadczeniem innego podmiotu w ramach zawartej umowy.
    Z uwagi na przedstawione okoliczności sprawy oraz powołane przepisy prawa stwierdzić
    należy, że z opisu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku nie wynika, aby
    pomiędzy Stronami miało miejsce świadczenie usług czy dostawa towarów, w zamian za
    które należne byłoby wynagrodzenie. Jeżeli zatem transfery środków pieniężnych
    związane z rozliczeniami dokonywanymi między Stronami, obejmujące podział kosztów i
    zysków, nie dotyczą żadnych usług czy też dostaw towarów wykonywanych przez jedną
    Stronę Umowy na rzecz drugiej, mają charakter techniczny i są dokonywane w celu
    odzwierciedlenia partycypacji Stron w zyskach i kosztach generowanych przez wspólne
    przedsięwzięcie (koprodukcję Teledysków), to sam podział zysków i kosztów nie stanowi
    czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Jak wynika z wniosku, Zainteresowani zawarli Umowę, której przedmiotem jest
    koprodukcja dwóch teledysków wraz z materiałami behind the scenes. Umowa reguluje
    zakres obowiązków B. i A. Zgodnie z Umową, każda ze Stron uczestniczy w budżecie P&A
    w częściach odpowiadających ich wkładowi w produkcję Teledysków, tj. po 50%. Do
    obowiązków obydwu Stron należy współdziałanie w zakresie ustalania i pokrywania
    budżetu P&A. Za wydatkowanie budżetu P&A odpowiada B. Przychody netto z eksploatacji
    Teledysków będą dzielone pomiędzy Strony w proporcji 50/50. Co istotne w sprawie, nie
    jest zamiarem Stron świadczenie usług na rzecz drugiej ze stron. Strony nie przewidziały w
    Umowie wynagrodzenia na swoją rzecz.
    Z istoty Umowy zawartej pomiędzy Stronami wynika, że Strony wykonują pewne czynności
    nie na swoją rzecz, tylko na potrzeby osiągnięcia wspólnego celu - produkcji Teledysków.
    Ponoszone koszty mają na celu osiągnięcie ww. celu. Przy czym koszty te będą rozłożone
    na Strony po 50%. W związku z tym przekazanie przez A. środków na pokrycie kosztów
    zgodnie z Umową nie stanowi wynagrodzenia za odpłatne świadczenie usług, o którym
    mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.
    Również w odniesieniu do rozliczenia zysku osiągniętego z tytułu eksploatacji Teledysków
    należy stwierdzić, że z opisu sprawy nie wynika, aby rozliczenie zysków przypadających na
    A. i B. stanowiło świadczenie usług w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1
    ustawy, a zatem nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Kluczową kwestią Umowy pozostaje fakt, że Strony nie przewidziały wynagrodzenia na
    swoją rzecz. Przychodem zarówno B., jak i A. jest zysk osiągnięty z tytułu eksploatacji
    Teledysków. Przychody netto z eksploatacji Teledysków będą dzielone pomiędzy Strony w
    proporcji 50/50. Również wszelkie wpływy pieniężne uzyskane od sponsorów będą
    uznawane za wspólne wpływy Stron i będą dzielone między Strony zgodnie z ustalonymi
    zasadami wraz z przychodami netto.
    Co za tym idzie, przepływy pieniężne z tytułu podziału zysków zgodnie z zawartą Umowy,
    nie będą stanowiły opłat za spełnienie świadczenia. Podział ten jest jedynie działaniem o
    charakterze techniczno-rachunkowym, z którym nie ma możliwości zestawienia
    jakiegokolwiek świadczenia zwrotnego (ekwiwalentnego). W tym przypadku nie dojdzie do
    przeniesienia władztwa ekonomicznego nad towarami ani do rzeczywistych świadczeń
    pomiędzy Stronami Umowy. Nie można zidentyfikować korzyści o charakterze
    majątkowym, jakie w związku z takimi rozliczeniami uzyskuje każda ze Stron.

    Podsumowując, relacji występujących pomiędzy Stronami w ramach zawartej Umowy nie
    można traktować jako odpłatnego świadczenia usług lub odpłatnej dostawy towarów. Z
    opisu stanu faktycznego nie wynika bowiem, aby pomiędzy Stronami miało miejsce
    świadczenie usług czy dostawa towarów, w zamian za które należne byłoby
    wynagrodzenie. Jeżeli zatem transfery środków pieniężnych związane z rozliczeniami
    dokonywanymi między Stronami, obejmujące podział kosztów i zysków, nie dotyczą
    żadnych usług czy też dostaw towarów wykonywanych przez jedną Stronę na rzecz
    drugiej, mają charakter techniczny i są dokonywane w celu odzwierciedlenia partycypacji
    obu Stron w kosztach i zyskach generowanych przez wspólne przedsięwzięcie, to sam
    podział kosztów i zysków nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem
    VAT.
    Odnosząc się zaś do dokumentacji powyższych rozliczeń, należy zauważyć, że zgodnie z
    art. 106b ust. 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży, należy przez to rozumieć
      odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju,
      eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów - co do zasady - podatnik VAT jest
    zobowiązany wystawiać fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz innego
    podatnika.
    Ponieważ rozliczenia pomiędzy Stronami w oparciu o udział każdej ze stron Umowy we
    wspólnym przedsięwzięciu (polegającym na koprodukcji Teledysków) będą pozostawać
    poza zakresem opodatkowania podatkiem VAT, brak będzie podstaw do wystawienia
    faktur dokumentujących takie zdarzenia, bowiem - jak wynika z art. 106b ust. 1 ustawy -
    faktury są dowodem dokumentującym sprzedaż. W konsekwencji, rozliczenia kosztów i
    zysków między Stronami nie powinny być dokumentowane fakturami.
    Jednocześnie należy wskazać, że na gruncie przepisów dotyczących podatku od towarów i
    usług brak jest przeciwwskazań dla udokumentowania tych rozliczeń poprzez wystawienie
    innego dokumentu księgowego, np. noty księgowej - niemniej jednak należy zauważyć, że
    nie jest to dokument przewidziany przez przepisy o podatku od towarów i usług i jako taki
    nie jest objęty regulacją tych przepisów.
    Tym samym, Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się
    będzie ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy
        zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    A. Spółka Akcyjna (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.