Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.37.2025.2.MF
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-18
Teza: Dotyczy możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania
przychodów kary umownej i odsetek.
Słowa kluczowe: dostawa
kara-kara umowna
koszt-koszty uzyskania przychodów
nieterminowość
odsetki
zaliczka
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-Kary,
odszkodowania, opłaty przymusowe-Kary umowne i
odszkodowania z tytułu wad dostarczonych towarów,
wykonanych robót i usług
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 22

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 15 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kary
    umownej i odsetek. Uzupełnili go Państwo pismem z 21 lutego 2025 r. (wpływ 25 lutego
    2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, która
    podlega w Rzeczypospolitej Polskiej obowiązkowi podatkowemu w CIT od całości
    dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Przedmiotem działalności Spółki jest
    produkcja oraz serwisowanie (...).
    Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zawiera i będzie w
    przyszłości zawierał ze swoimi kontrahentami (dalej: „Kontrahent” lub „Zamawiający”)
    umowy dostaw (dalej łącznie: „Umowy”), których przedmiotem będą dostawy różnych (...)
    (dalej: „(...)”).
    Standardowo, w zawieranych umowach określone są terminy dostaw oraz przedmiot
    dostawy, których szczegóły znajdują się w harmonogramach kosztowo-rzeczowo-
    terminowych (dalej: „Harmonogram”) stanowiących załącznik do Umów. Niektóre Umowy
    przewidują również udzielenie przez Zamawiającego zaliczek na rzecz Spółki na poczet
    wykonania zamówienia (dalej: „Zaliczki”). Z tytułu opóźnienia w rozliczeniu Zaliczki,
    Zamawiającemu przysługują odsetki ustawowe od wartości nierozliczonej w terminie
    Zaliczki (dalej: „Odsetki”). Odsetki przysługują Kontrahentowi za każdy dzień opóźnienia,
    łącznie z dniem, w którym nastąpiło rozliczenie Zaliczki. W takim przypadku, zgodnie z
    postanowieniami zawartymi w Umowach, Spółka zobowiązana jest rozliczać Zaliczkę w
    terminach dostaw przedmiotu umowy wskazanych w Harmonogramie.
    Wnioskodawca, zwraca uwagę, że w trakcie realizacji zamówień, mogą wystąpić różnego
    rodzaju okoliczności, mające bezpośredni wpływ na możliwość terminowego wykonania
    swojego zobowiązania. Okoliczności te wynikają w szczególności z zawartych kontraktów i
    idących za tym specyficznymi wymaganiami i zaleceniami Zamawiającego odnoszącymi się
    do parametrów technicznych, funkcjonalnych i jakościowych przedmiotu zamówienia. W
    zależności od skali oczekiwań i zaleceń Zamawiającego, których część może zostać
    wprowadzona już w trakcie realizacji zamówienia, może powstać konieczność dokonania
    zmian, w szczególności przeprowadzenia dodatkowych badań, czy wykonania prac
    modyfikujących konstrukcję. W efekcie, może być niezbędne pozyskiwanie dodatkowych
    części i komponentów, co może wpłynąć znacząco na wydłużenie terminu realizacji

    Projektu, co jednocześnie nie będzie wiązało się z aktualizacją ustalonego w umowie
    Harmonogramu. W związku z tym, Wnioskodawca przewiduje, iż w ramach obecnych i
    przyszłych Umów, może dojść do sytuacji, w której Spółka może nie być w stanie sprostać
    terminom wynikającym z Harmonogramu. Spółka nie wyklucza również innych
    niezawinionych sytuacji, które obiektywnie wpływają na brak możliwości terminowego
    wykonania przedmiotu Umowy.
    Wnioskodawca zwraca w szczególności uwagę na fakt, że w przypadku dodatkowych
    zmian i modyfikacji, ukończenie niektórych etapów Projektu może nie zależeć w całości od
    Wnioskodawcy, ponieważ jest to często uzależnione od podmiotów trzecich oraz
    dostępności części i komponentów.
    Na etapie podpisywania umów i tworzenia Projektu, Spółka dokłada wszelkich starań, aby
    w szczególności Harmonogram został stworzony i zaplanowany zgodnie z realnymi
    możliwościami i odpowiadał w jak największym stopniu oczekiwaniom Kontrahentów.
    Natomiast Spółka zakłada, iż mimo należytej staranności przy tworzeniu Umów i założeń
    Projektu, mogą wystąpić sytuacje i okoliczności, których Spółka na tym etapie nie jest w
    stanie przewidzieć. Do takich sytuacji, wpływających znacząco na konieczność
    przedłużenia projektu, Spółka w szczególności może zaliczyć:
    - konieczność uwzględnienia zaleceń Zamawiającego do Projektu, co może wiązać się z
      koniecznością wprowadzenia istotnych zmian (...);
    - konieczność przeprowadzenia dodatkowych (...);
    - odmienna interpretacja założeń taktyczno-technicznych;
    - ograniczony wpływ na dostępność (...);
    - niekorzystne warunki atmosferyczne wpływające na czas realizacji testów, badań i
      sprawdzeń;
    - przedłużający się czas pozyskania (...);
    - brak bezpośredniego wpływu na terminy badań w przypadku (...);
    - przedłużający się proces uzgadniania (...);
    - bariery (...).
    Spółka podkreśla, że powyżej wskazane okoliczności pozostają poza wpływem Spółki, a
    szczegółowe określenie ich wpływu na realizację projektu jest dalece utrudnione w
    momencie zawarcia Umowy, mimo ustalania etapów Projektu z zachowaniem
    racjonalnego podejścia i uwzględnienia dodatkowych okoliczności.
    Zgodnie z postanowieniami podpisywanych Umów, nie jest wykluczone, że Spółka będzie
    zobowiązana zapłacić danemu Kontrahentowi karę umowną z tytułu zwłoki w wykonaniu
    przedmiotu Umowy (dalej: „Kara”).
    W związku z powyższym Spółka powzięła wątpliwość w zakresie zaliczenia do kosztów
    uzyskania przychodów potencjalnie zapłaconych Kar oraz Odsetek.

    Pytania
      1. Czy potencjalny wydatek na zapłatę Kary może w całości zostać zaliczony przez
        Spółkę do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT?
      2. Czy potencjalny wydatek na zapłatę Odsetek może w całości zostać zaliczony przez
        Spółkę do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Państwa zdaniem, potencjalny wydatek na zapłatę Kary może w całości zostać zaliczony
    przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Ad. 2
    Państwa zdaniem, potencjalny wydatek na zapłatę Odsetek może w całości zostać
    zaliczony przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o
    CIT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Poniżej Spółka przedstawia argumentację na poparcie swojego stanowiska.
    Pojęcie kosztów uzyskania przychodów
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1 ustawy o CIT.
    Zgodnie z dominującym stanowiskiem organów podatkowych, aby dany wydatek mógł
    stanowić koszt uzyskania przychodów musi on spełnić poniższe warunki:
    a) musi być poniesiony przez podatnika,
    b) musi być definitywny,
    c) musi pozostawać w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    d) musi być poniesiony celem uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów,
    e) musi być należycie udokumentowany,
    f) nie może stanowić wydatku, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Ad. 1 Kara jako koszt uzyskania przychodów
    Ad. a) Poniesienie wydatku

    Przez poniesienie wydatku należy rozumieć jego pokrycie w całości z zasobów
    majątkowych podatnika (wydatek powinien stanowić uszczuplenie jego majątku). W
    związku z tym za koszt uzyskania przychodów nie mogą zostać uznane wydatki, które
    zostały poniesione przez podmioty inne niż sam podatnik.
    Spółka wskazuje, że w sytuacji w której będzie ona obciążona kwotą Kary, wydatek z jej
    tytułu będzie poniesiony przez Spółkę, gdyż zostanie on pokryty w całości z zasobów
    majątkowych Spółki i będzie się wiązał z uszczupleniem jej majątku.
    Ad. b) Definitywność wydatku
    Przez definitywność wydatku rozumieć należy jego bezzwrotność (fakt, że wydatek nie
    został podatnikowi w żaden sposób zwrócony).
    Spółka wskazuje, że w sytuacji w której będzie ona obciążona kwotą Kary wydatki
    związane z jej zapłatą będą w pełni obciążały Spółkę i nie zostaną jej w żaden sposób
    zwrócone.
    Ad. c) Związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą
    Spółka wskazuje, że przedmiotem jej działalności jest (...). Z kolei potencjalny obowiązek
    zapłaty Kary wynika z Umowy, której przedmiotem jest (...). Tym samym Spółka wskazuje,
    że istnieje bezsprzeczny związek pomiędzy możliwym wydatkiem z tytułu Kary, a
    działalnością Spółki.
    Ad. d) Celowość wydatku
    Poprzez pojęcie kosztów poniesionych celem „zachowania źródła przychodów” rozumieć
    należy koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła w dalszym ciągu
    występowały w nienaruszonym stanie, a także aby takie źródła dalej w ogóle istniało. Z
    kolei pojęcie kosztów poniesionych celem „zabezpieczenia źródła przychodów” oznacza
    koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to
    źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    Spółka wskazuje, że możliwy wydatek z tytułu Kary będzie poniesiony celem zachowania i
    zabezpieczenia źródła przychodów. Wnioskodawca podnosi jednocześnie, że potencjalna
    zapłata Kary związana będzie z Umową, która ma wygenerować po stronie Spółki
    przychody. Tym samym przedmiotowy wydatek będzie związany z osiągnięciem
    przychodów ze (...). Natomiast, niezapłacenie Kary wiązać się będzie z ryzykiem utraty
    klienta (Kontrahenta) oraz potencjalnie z koniecznością poniesienia innych dodatkowych
    kosztów (takich jak kolejne odsetki czy koszty sądowe). To z kolei w oczywisty sposób
    uniemożliwiłoby Spółce osiąganie kolejnych przychodów ze sprzedaży.

    Jednocześnie, Spółka pragnie zaznaczyć, że postanowienia Umowy dotyczące Kary są
    standardowym przejawem współpracy podmiotów prowadzących działalność
    gospodarczą. Brak zgody na uwzględnienie takich zapisów uniemożliwiałby Spółce
    zawarcie współpracy z Kontrahentem. Tym samym uznać należy, że potencjalny wydatek z
    tytułu Kary poniesiony zostanie celem zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów.
    Jednocześnie Spółka wskazuje, że zgodnie z dominującym stanowiskiem organów
    podatkowych i sądów administracyjnych nie stanowią kosztów uzyskania przychodów kary
    umowne wynikłe z nieracjonalnego i pozbawionego należytej staranności działania. W tym
    miejscu Spółka wskazuje, że potencjalny obowiązek zapłaty Kary przez Spółkę może być
    wynikiem w szczególności:
    - konieczność uwzględnienia zaleceń Zamawiającego do Projektu co może wiązać się z
      koniecznością wprowadzenia istotnych zmian (...);
    - konieczność przeprowadzenia (...);
    - odmienna interpretacja założeń taktyczno-technicznych;
    - ograniczony wpływ na dostępność (...);
    - niekorzystne warunki atmosferyczne wpływające na czas realizacji testów, badań i
      sprawdzeń;
    - przedłużający się czas pozyskania (...);
    - brak bezpośredniego wpływu na terminy badań w przypadku (...);
    - przedłużający się proces uzgadniania (...);
    - bariery (...).
    Na okoliczności powyższe Spółka nie ma żadnego wpływu, ani nie jest w stanie ich w
    żaden sposób przewidzieć w momencie zawierania Umów, a więc nie można uznać
    takiego działania za nieracjonalne albo pozbawione należytej staranności. Spółka
    wskazuje, że w ramach negocjowania i podpisywania Umów dochowuje należytej
    staranności oraz podejmuje wszelkie działania celem prawidłowej realizacji Umów.
    W związku z powyższym, należy uznać, że wydatki z tytułu Kar są ponoszone przez Spółkę
    celem zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów. Jednocześnie przyczyny
    konieczności zapłaty Kary stanowią okoliczności leżące poza wpływem Spółki, do których
    powstania Spółka w żaden sposób nie przyczyniła się.
    Ad. e) Udokumentowanie wydatku
    Spółka wskazuje, że możliwy wydatek z tytułu Kary zostanie udokumentowany przez
    Kontrahenta stosownym dowodem księgowym (prawdopodobnie notą obciążeniową).
    Dokument ten będzie stanowić następnie podstawę do ujęcia wydatku w księgach
    rachunkowych Spółki.
    Ad. f) Wydatek niestanowiący wydatku, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT

    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów
    kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i
    usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad
    towarów albo wykonanych robót i usług.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że wyłączone z kosztów uzyskania przychodów są
    kary umowne i odszkodowania, które wynikają z następujących tytułów:
    - wady dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług,
    - zwłoka w dostarczeniu towaru wolnego od wad.
    - zwłoka w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług.
    Przepis ten nie może zarazem podlegać wykładni rozszerzającej (tj. obejmować swoim
    zakresem także innych, niewskazanych bezpośrednio w nim kar) (Wyrok NSA z 7 lutego
    2024 r., sygn. akt II FSK 646/21, Wyrok NSA z 24 października 2023 r., sygn. akt II FSK 335
    /21, Wyrok NSA z 17 października 2024 r., sygn. akt I SA/Kr 702/24 (orzeczenie
    nieprawomocne). W związku z tym, a contrario przyjąć należy, że pozostałe kary umowne,
    wynikające z innych niż powyższe tytułów nie są wyłączone mocą tego przepisu z kosztów
    uzyskania przychodów. Wniosek przeciwny, zgodnie z którym żadna kara umowna nie
    może stanowić kosztów uzyskania przychodów prowadziłby bowiem do uznania, że
    przepis ten jest zbędny (Wyrok WSA w Poznaniu z 6 marca 2019 r., sygn. akt I SA/Po 1000
    /18, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 6 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Go 545/18) (w
    zakresie w jakim zawęża on zakres kar i odszkodowań, które nie mogą stanowić kosztu
    uzyskania przychodów), co jest sprzeczne z zakazem wykładni per non est.
    Zgodnie z postanowieniami Umowy, możliwa do zapłaty Kara stanowić będzie w istocie
    karę za nieterminową (...). Kara taka nie została wymieniona w powyższym przepisie, a
    zatem nie można uznać, że jest mocą niego wyłączona.
    Jednocześnie Spółka wskazuje, że kwestia możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów odszkodowań oraz kar umownych wynikających z niedostarczenia lub
    nieterminowego dostarczenia towarów, z powodu okoliczności niezależnych od podatnika
    spotkała się z aprobatą w orzecznictwie organów podatkowych. Tytułem przykładu
    Wnioskodawca wskazuje poniższe interpretacje indywidualne:
    - interpretacja indywidualna Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej z 14 lutego 2024 r.,
      Znak: 0111-KDIB2-1.4010.10.2020.8.AR,
    - interpretacja indywidualna Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej z 20 lutego 2019 r.,
      Znak: 0114-KDIP2-3.4010.285.2018.2.MC,
    - interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 30 stycznia 2017 r.,
      Znak: 2461-IBPB-1-1.4510.373.2016.1.BK.
    Podsumowując, zdaniem Spółki potencjalny wydatek z tytułu Kary będzie stanowił dla
    Spółki koszt uzyskania przychodów, ponieważ:

    - zostanie poniesiony przez Spółkę (będzie pokryty z zasobów majątkowych Spółki),
    - będzie definitywny (nie zostanie on Spółce w żaden sposób zwrócony),
    - będzie pozostawać w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą (gdyż przedmiot
      Umowy jest zgodny z zasadniczym przedmiotem działalności Spółki),
    - będzie poniesiony celem zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów (gdyż Kara
      będzie związana z (...), która miała przynieść Spółce przychód, a także ograniczy ryzyko
      utraty Kontrahenta. Ponadto obowiązek zapłaty Kary będzie wynikać z okoliczności
      niezawinionych przez Spółkę, które nie były możliwe do przewidzenia na moment
      zawierania Umowy),
    - będzie należycie udokumentowany (stosownym dowodem księgowym),
    - nie będzie stanowić wydatku, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT (w
      szczególności nie będzie stanowić kary, o której mowa w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o
      CIT).
    W związku z powyższym, zdaniem Spółki Kara będzie stanowić dla niej koszt uzyskania
    przychodów, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Ad. 2 Odsetki jako koszt uzyskania przychodów
    W zakresie Odsetek, Spółka pragnie powtórzyć argumentację wskazaną w pkt 1 a-c oraz e
    niniejszego wniosku. Potencjalna zapłata Odsetek nastąpi z zasobów majątkowych Spółki
    (będzie stanowić koszt poniesiony), a ich kwota nie zostanie Spółce w żaden sposób
    zwrócona (będą wydatkiem definitywnym). Jednocześnie, ze względu na fakt, że możliwy
    obowiązek zapłaty Odsetek wynikać będzie z Umowy, będą one miały związek z
    działalnością gospodarczą Spółki (konieczność ich zapłaty będzie konsekwencją zawarcia
    Umowy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej). Odsetki zostaną także
    udokumentowane stosownym dokumentem księgowym.
    Ad. d) Celowość wydatku
    Jak wskazano wcześniej, pojęcie koszty poniesione celem zachowania źródła przychodów,
    należy rozumieć jako koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła w
    dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie, a także aby takie źródła dalej w
    ogóle istniało. Natomiast koszty poniesione celem zabezpieczenia źródła przychodów, to
    koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to
    źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    Spółka podnosi, że kwota Odsetek będzie ponoszona celem zachowania i zabezpieczenia
    źródła przychodów. Zapłata Odsetek jest związana z Umową, która ma docelowo
    zapewnić Spółce przychód. Tym samym wydatek z tytułu Odsetek jest związany z
    przychodem ze (...). Ponadto, niezapłacenie Odsetek wiązać się będzie z ryzykiem utraty
    klienta (Kontrahenta) oraz koniecznością poniesienia innych dodatkowych kosztów (w

    postaci kolejnych Odsetek czy kosztów sądowych). To z kolei w oczywisty sposób
    uniemożliwiłoby Spółce osiąganie kolejnych przychodów ze sprzedaży realizowanej na
    jego rzecz.
    Umowy przewidujące obowiązek zapłaty Odsetek zawierane są w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej i mają na celu zapewnienie źródła przychodów. Jednocześnie,
    zapisy dotyczące Odsetek są standardowym przejawem współpracy podmiotów
    prowadzących działalność gospodarczą. Gdyby Spółka nie zgodziła się na zawarcie
    przedmiotowych zapisów w Umowach, mogłaby ryzykować utratę albo obniżenie
    planowanych przychodów. Tym samym, uznać należy, że potencjalny wydatek z tego
    tytułu poniesiony zostanie celem zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów.
    Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że zgodnie z zawieranymi Umowami Odsetki
    stanowią kwotę odsetek ustawowych, która została zastrzeżona na wypadek opóźnienia w
    rozliczeniu Zaliczki. Zgodnie z art. 481 § 1 Kodeksu cywilnego (Ustawa z dnia 23 kwietnia
    1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 z późn. zm.), dalej: „KC”), jeżeli
    dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać
    odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie
    było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
    Zgodnie natomiast z art. 476 KC, dłużnik dopuszcza się zwłoki, gdy nie spełnia świadczenia
    w terminie, a jeżeli termin nie jest oznaczony, gdy nie spełnia świadczenia niezwłocznie po
    wezwaniu przez wierzyciela. Nie dotyczy to wypadku, gdy opóźnienie w spełnieniu
    świadczenia jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
    Powyższy przepis wskazuje na dwa przypadki nieterminowego wykonania zobowiązania –
    zwłokę i opóźnienie. Zgodnie z poglądem prezentowanym w doktrynie (M. Gutowski,
    Kodeks cywilny, Tom II, Komentarz do art. 353–626, Warszawa 2019), opóźnienie zachodzi
    gdy dłużnik nie spełnia świadczenia w czasie właściwym z przyczyn, za które
    odpowiedzialności nie ponosi. Natomiast zwłoka zachodzi, gdy dłużnik nie spełnia
    świadczenia w czasie właściwym, z przyczyn za które ponosi odpowiedzialność. W pewnym
    uproszczeniu, można zatem stwierdzić, że zwłoka stanowi zawinione opóźnienie (Wyrok
    SN z 25 sierpnia 2004 r., sygn. akt IV CK 602/03).
    Spółka podnosi, że podstawą możliwej zapłaty Odsetek jest opóźnienie Spółki, a więc
    działanie niezawinione przez nią. W szczególności opóźnienie w rozliczeniu Zaliczki może
    nastąpić ze względu na okoliczności wskazane pkt 1 d niniejszego wniosku, a więc
    okoliczności leżące poza wpływem Spółki, na które Spółka nie ma i nie może mieć żadnego
    wpływu.
    W związku z powyższym, potencjalny koszt Odsetek będzie stanowić koszt poniesiony
    celem zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów. Zarazem okoliczności rodzące
    obowiązek zapłaty Odsetek są

    Ad. f) Wydatek nie stanowiący wydatku, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT
    Katalog wskazany w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT przewiduje wyłączenie z kosztów uzyskania
    przychodów niektórych odsetek (przykładowo odsetek od własnego kapitału włożonego
    przez podatnika w źródło przychodów, odsetek od pożyczki partycypacyjnej oraz odsetek
    za zwłokę z tytułu nieterminowych wpłat należności budżetowych i innych należności, do
    których stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej). Spółka wskazuje jednak, że
    przewidziane Umową Odsetki związane z opóźnieniem w rozliczeniu Zaliczki (stanowiące
    w istocie odsetki za opóźnienie w regulowaniu zobowiązań handlowych) nie zostały
    wyłączone z kosztów uzyskania przychodów na mocy art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o CIT, za koszty uzyskania przychodów
    nie uznaje się naliczonych, lecz niezapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań,
    w tym również od pożyczek (kredytów). A contrario uznać należy, że zapłacone odsetki od
    zobowiązań stanowią co do zasady koszty uzyskania przychodów.
    Regulacja ta koresponduje jednocześnie z treścią art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy o CIT, zgodnie
    z którym do przychodów nie zalicza się kwot naliczonych, lecz nieotrzymanych odsetek od
    należności, w tym również od udzielonych pożyczek (kredytów). Treść przepisu art. 16 ust.
    1 pkt 11 ustawy o CIT powinna być odczytywana przez pryzmat tego pierwszego. Sensem
    obu regulacji jest wprowadzenie jako zasady kasowego momentu rozpoznawania jako
    przychodu lub kosztu kwot odsetek (a zatem wyłączenie z przychodów i kosztów odsetek
    niezapłaconych). Przepis art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o CIT nie może być zatem podstawą
    wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów odsetek innych niż niezapłacone lub
    umorzone.
    Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że kwestia możliwości zaliczania do kosztów
    uzyskania przychodów odsetek od zobowiązań handlowych spotkała się z aprobatą w
    orzecznictwie organów podatkowych. Tytułem przykładu Spółka wskazuje na poniższe
    interpretacje:
    - interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 26 maja 2017 r.,
      Znak: 0114-KDIP2-3.4010.32.2017.1.DP,
    - interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 4 stycznia 2017 r.,
      Znak: 1462-IPPB3.4510.1041.2016.1.DP,
    - interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 27 stycznia 2016 r.,
      Znak: IBPB-1-1/4510-204/15/BK.
    Podsumowując, zdaniem Spółki możliwy wydatek z tytułu Odsetek będzie stanowił koszt
    uzyskania przychodów, ponieważ:
    - zostanie poniesiony przez Spółkę (będzie pokryty z zasobów majątkowych Spółki),
    - będzie definitywny (nie zostanie on Spółce w żaden sposób zwrócony),

    - będzie pozostawać w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą (gdyż przedmiot
      Umowy jest zgodny z zasadniczym przedmiotem działalności Spółki),
    - będzie poniesiony celem zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów (gdyż będzie
      związany z (...), która miała przynieść Spółce przychód, a także ograniczy ryzyko utraty
      Kontrahenta. Ponadto obowiązek ich zapłaty będzie wynikać z okoliczności
      niezawinionych przez Spółkę, które nie były możliwe do przewidzenia na moment
      zawierania Umowy),
    - będzie należycie udokumentowany (stosownym dowodem księgowym),
    - nie będzie stanowić wydatku, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    W związku z powyższym, zdaniem Spółki Odsetki będą stanowić dla niej koszt uzyskania
    przychodów, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Wnioskodawca chciałby również podkreślić, że otrzymał pozytywny wyrok wydany przez
    Naczelny Sąd Administracyjny (...), w odniesieniu do podobnego stanu faktycznego, w
    którym NSA potwierdził prawo Spółki do rozpoznania jako koszty podatkowe zarówno Kar,
    jak i Odsetek w związku z zawieranymi przez Spółkę Umowami.
    (...) Także zwłoka w dostarczeniu towaru wolnego od wad oznacza niewykonanie
    obowiązków z rękojmi (do żądania wymiany rzeczy wadliwej, wcześniej wydanej, na wolną
    od wad - art. 561 § 1 k.c.). Przez wadę taką nie można zatem uznać niewykonania
    zobowiązania w terminie, bowiem oznacza to, że towar taki nie został dostarczony lub
    roboty i usługi nie zostały wykonane. Pominięcie części wyrażeń użytych w przepisie
    doprowadziło zatem organ do dokonania jego błędnej wykładni.
    Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że kary umowne zostały zastrzeżone w przypadku
    niewykonania w terminie (...). Słusznie zatem przyjął sąd pierwszej instancji, że do tego
    rodzaju kar umownych nie ma zastosowania wyłączenie z art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. (...)

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278, dalej: „updop”):
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich
    wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy,
    oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może
    mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia

    przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem
    podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy.
    Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące
    warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła
      przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 updop, nie
      uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter
    ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien
    podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest
    sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów
    uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowo-skutkowego
    pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania
    przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich
    uzyskiwania.
    Oprócz powyższego należy mieć na uwadze, że dokonując rozpoznania kosztowego
    charakteru określonego wydatku podatnik musi badać nie tylko to, czy wydatek ten został
    poniesiony w celu osiągnięcia przychodów, zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów (art. 15 ust. 1 updop), ale i to czy nie jest on objęty wyłączeniem z art. 16 ust.
    1 updop, co definitywnie pozbawia go charakteru kosztu podatkowego choćby nawet
    spełniał wprowadzone przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 updop, kryteria normatywne.
    W myśl art. 16 ust. 1 pkt 22 updop:
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z
      tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w
      dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo
      wykonanych robót i usług.
    W tym miejscu zauważyć należy, że uregulowania dotyczące kar umownych zawarte są w
    ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1145, dalej: „KC”).
    W myśl art. 471 KC:

      dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Zgodnie natomiast z art. 483 § 1 KC:
      można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę
      określonej sumy (kara umowna).
    W myśl art. 483 § 2 KC:
      Dłużnik nie może bez zgody wierzyciela zwolnić się z zobowiązania przez zapłatę kary
      umownej.
    Stosownie do art. 484 § 1 KC:
      w razie niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania kara umowna
      należy się wierzycielowi w zastrzeżonej na ten wypadek wysokości bez względu na
      wysokość poniesionej szkody. Żądanie odszkodowania przenoszącego wysokość
      zastrzeżonej kary nie jest dopuszczalne, chyba że strony inaczej postanowiły.
    Zapisy ustanawiające karę umowną stanowią powszechnie stosowaną praktykę przy
    zawieraniu zobowiązań kontraktowych i stanowią realizację zasady swobody umów. W
    szczególności w tzw. umowach rezultatu, tj. umowach o roboty budowlane czy umowach
    o dzieło, kary umowne są zastrzegane na rzecz obu stron umowy na wypadek wielu
    okoliczności dotyczących przedmiotu umowy (np. opóźnienie, nieprawidłowe wykonanie
    przedmiotu umowy, odstąpienie od umowy). Stanowią one zabezpieczenie realizacji
    postanowień kontraktu, bez którego podmioty gospodarcze, w szczególności w branży
    budowlanej, nie podejmują współpracy.
    W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażony został pogląd, zgodnie z którym, co do
    zasady, zakres odpowiedzialności z tytułu kary umownej pokrywa się w pełni z zakresem
    ogólnej odpowiedzialności dłużnika za niewykonanie lub nienależyte wykonanie
    zobowiązania. W wyroku z 16 stycznia 2013 r. sygn. akt II CSK 331/12 Sąd Najwyższy
    podkreślił, że: „Kara umowna co do zasady wpisana jest w reżim odpowiedzialności
    odszkodowawczej zatem, stanowiąc ryczałtowe odszkodowanie za niewykonanie
    (niewłaściwe wykonanie) zobowiązania, nie powinna być oderwana od przesłanek
    odpowiedzialności kontraktowej. Dłużnik może się zwolnić od obowiązku jej zapłaty
    wykazując, że niewykonanie zobowiązania było następstwem okoliczności, za które nie
    ponosi odpowiedzialności. (...) Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej i nic innego nie wynika z
    umowy stron dłużnik, który zachował należytą staranność, nie ponosi odpowiedzialności
    na niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania”.
    Z przytoczonego fragmentu uzasadnienia wyroku SN wynika, że w przypadku zastrzeżenia
    kary umownej na wypadek opóźnienia, czyli niedotrzymania terminu wykonania
    zobowiązania z przyczyn niezawinionych przez dłużnika, dłużnik może uwolnić się od

    odpowiedzialności, jeżeli wykaże, że do opóźnienia doszło pomimo dochowania przez
    niego należytej staranności. Takie ukształtowanie zasad odpowiedzialności za opóźnienie
    de facto zrównuje odpowiedzialność z tego tytułu z odpowiedzialnością za zwłokę, o której
    mowa w art. 476 KC.
    I tak, zgodnie z art. 476 KC:
      dłużnik dopuszcza się zwłoki, gdy nie spełnia świadczenia w terminie, a jeżeli termin
      nie jest oznaczony, gdy nie spełnia świadczenia niezwłocznie po wezwaniu przez
      wierzyciela. Nie dotyczy to wypadku, gdy opóźnienie w spełnieniu świadczenia jest
      następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
    Z uzasadnienia wyroku SN wynika jednak również, że ustawa bądź umowa stron może
    przewidywać odpowiedzialność dłużnika za opóźnienie, nawet jeżeli do opóźnienia doszło
    z przyczyn niezależnych od dłużnika. Możliwość rozszerzenia odpowiedzialności dłużnika
    w przypadku zastrzeżenia w kontrakcie kar umownych na wypadek niewykonania lub
    nienależytego wykonania zobowiązania (stosownie do art. 473 KC) nie budzi również
    wątpliwości w doktrynie. Jeżeli jednak kara umowna ma się należeć za samo opóźnienie,
    powinno to wynikać z zastrzeżenia o charakterze wyjątku od reguły (W. Czachórski..., str.
    350).
    Reasumując, istota instytucji uregulowanej w art. 483 § 1 KC wyraża się w tym, że zarówno
    samo zastrzeżenie kary umownej, jak i szczegółowe jej uregulowanie zależą od umownego
    uznania i ułożenia przez strony.
    Ma zatem do niej w pełni zastosowanie zasada swobody umów ustanowiona w art. 353¹
    KC która wskazuje, że:
      strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Wobec tego, również w odniesieniu do instytucji kar umownych w prawie cywilnym
    dopuszczalne jest modyfikowanie kodeksowych zasad odpowiedzialności za określone
    naruszenia postanowień wiążących strony stosunków obligacyjnych, a zatem także
    rozszerzanie zakresu tej odpowiedzialności na okoliczności niezależne od zawinienia bądź
    przyczynienia się dłużnika.
    Odnosząc powyższe rozważania do regulacji prawa podatkowego, należy zauważyć, że art.
    16 ust. 1 pkt 22 updop, odnosi się do kategorii odszkodowań i kar umownych, nie
    precyzując, że chodzi o odszkodowania i kary umowne będące następstwem
    niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania przez dłużnika na skutek
    niedochowania przez niego należytej staranności. Tym samym, w myśl zasady lege non
    distinguente nec nostrum est distinguere (gdy ustawa nie rozróżnia, nie do nas należy
    rozróżnianie), należy przyjąć, że wszelkie odszkodowania i kary umowne z wymienionych

    w tym przepisie tytułów nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów,
    niezależnie od tego, czy są one skutkiem szkody powstałej w następstwie winy dłużnika
    czy też szkody, na której powstanie dłużnik nie miał wpływu.
    Innymi słowy, dla wykluczenia możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    wydatków na odszkodowania i kary umowne z tytułu nieterminowego wykonania usług
    czy też opóźnienia w dostawie towarów, nie ma znaczenia przyczyna niedochowania przez
    dłużnika terminu świadczenia. Wystarczającą przesłanką jest wystąpienie
    odpowiedzialności dłużnika za opóźnienie czy zwłokę, która może wynikać z ustawy lub ze
    stosunku obligacyjnego łączącego strony. Zapłata kary umownej bądź odszkodowania na
    rzecz kontrahenta jest efektem istnienia takiej odpowiedzialności.
    Pogląd, zgodnie z którym przepis art. 16 ust. 1 pkt 22 updop nakazuje wyłączyć z kosztów
    uzyskania przychodów tylko te kary umowne i odszkodowania, które są następstwem
    winy podatnika polegającej na niedołożeniu należytej staranności w wykonaniu
    zobowiązania, zdaje się abstrahować od faktu, że odpowiedzialność dłużnika z tytułu
    niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania nie zawsze opiera się na
    zasadzie winy.
    Przyjmowanie, że w art. 16 ust. 1 pkt 22 updop chodzi wyłącznie o odpowiedzialność
    dłużnika wynikającą z art. 471 KC, w sytuacji, gdy z językowej wykładni przepisu taki
    wniosek w żaden sposób nie wynika, stanowi przykład wykładni zawężającej, tj. nie
    obejmującej wszystkich sytuacji, w których zastosowanie powinien znaleźć przepis art. 16
    ust. 1 pkt 22 updop.
    Przechodząc do wyjaśnienia, co należy rozumieć pod pojęciem „wad dostarczonych
    towarów, wykonanych robót i usług”, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 22 updop, należy
    odwołać się do wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2016 r. sygn. akt III SA/Wa
    2631/15, w którym sąd stwierdził, że „u.p.d.p. nie definiuje pojęcia „wadliwy”, zatem słowo
    to należy tłumaczyć w sposób przyjęty w języku polskim. Zgodnie z Nowym Słownikiem
    Języka Polskiego (PWN, Warszawa, 2003 r.) słowo to oznacza: mający wady, usterki,
    defekty, wskazujące braki, błędy, niewłaściwy, nieprawidłowy, niepoprawny. Zatem należy
    przyjąć, że wadliwie wykonana usługa, to taka, która została wykonana w sposób niepełny
    tj. nie zostały spełnione wszelkie obowiązki ciążące na podatniku zgodnie z umową oraz
    przepisami prawa”.
    Innymi słowy należy przyjąć, że pojęcie „wadliwości” w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 22
    updop, odnosi się do każdego przypadku nienależytego wykonania obowiązków dłużnika
    wynikających ze stosunku obligacyjnego, za które ponosi on odpowiedzialność,
    niezależnie od tego, czy odpowiedzialność ta oparta jest na zasadzie winy czy na zasadzie
    ryzyka.
    Tym samym, opóźnienie w wykonaniu świadczenia, nawet niezawinione przez dłużnika,
    stanowi wadę wykonywanych robót/usług. Jeżeli zgodnie z przepisami prawa powszechnie

    obowiązującego lub postanowieniami umowy dłużnik odpowiada wobec wierzyciela w
    przypadku wystąpienia opóźnienia, niezależnie od dochowania przez niego należytej
    staranności, nie może kwoty zapłaconego odszkodowania, czy kary umownej zaliczyć do
    kosztów uzyskania przychodów.
    Należy jednak podkreślić, że rozumienie pojęcia „wadliwości dostarczonych towarów,
    wykonanych robót i usług”, przyjęte przez WSA w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z 21
    grudnia 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 2631/15, jest szersze od rozumienia tego pojęcia w
    prawie cywilnym, przynajmniej w odniesieniu do „wad wykonanych robót i usług”.
    W odniesieniu do wad fizycznych rzeczy (którymi są w rozumieniu KC wyłącznie
                                1przedmioty materialne – art. 45 KC), przepis art. 556 § 1 KC stwierdza wprost, że wada
    fizyczna polega na niezgodności rzeczy sprzedanej z umową (wyliczając następnie
    przykłady niezgodności rzeczy sprzedanej z umową, które można tutaj pominąć).
    Z kolei, w przypadku wad świadczonych robót i usług, przepisy KC posługują się pojęciem
    „wadliwości” wyłącznie w przypadku niektórych tzw. umów rezultatu (np. umowa dostawy,
    umowa o dzieło, umowa o roboty budowlane), nie utożsamiając bynajmniej „wadliwości”
    ze sprzecznością z postanowieniami umowy oraz wyraźnie rozróżniając „wadliwość” od
    „opóźnienia”.
    Zgodnie z art. 611 KC:
      jeżeli w toku wytwarzania przedmiotu dostawy okaże się, że dostawca wykonywa ten
      przedmiot w sposób wadliwy albo sprzeczny z umową, odbiorca może wezwać
      dostawcę do zmiany sposobu wykonania wyznaczając dostawcy w tym celu
      odpowiedni termin, a po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu od umowy
      odstąpić.
    Z kolei, zgodnie z art. 636 § 1 zd. 1 KC:
      jeżeli przyjmujący zamówienie wykonywa dzieło w sposób wadliwy albo sprzeczny z
      umową, zamawiający może wezwać go do zmiany sposobu wykonania i wyznaczyć
      mu w tym celu odpowiedni termin.
    Stosownie zaś do art. 656 § 1 KC:
      do skutków opóźnienia się przez wykonawcę z rozpoczęciem robót lub
      wykończeniem obiektu albo wykonywania przez wykonawcę robót w sposób
      wadliwy lub sprzeczny z umową, do rękojmi za wady wykonanego obiektu, jak
      również do uprawnienia inwestora do odstąpienia od umowy przed ukończeniem
      obiektu stosuje się odpowiednio przepisy o umowie o dzieło.
    Z powyższych rozważań należy wyciągnąć wniosek, że cywilnoprawne rozumienie „wad
    wykonanych robót i usług” nie może znaleźć zastosowania dla rekonstrukcji normy
    prawnej wynikającej z art. 16 ust. 1 pkt 22 updop, chociażby z tego względu, że odnosi się
    wyłącznie do niektórych umów rezultatu przewidzianych w KC.

    Tym samym, zgodnie z zasadą autonomii prawa podatkowego, należy przyjąć szersze
    rozumienie pojęcia „wadliwości wykonanych robót i usług”, które będzie mogło być
    zastosowane do wszelkich stosunków obligacyjnych wywołujących skutki podatkowe, o
    których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 22 updop.
    Podsumowując, przepis art. 16 ust. 1 pkt 22 updop nakazuje wyłączyć z kosztów uzyskania
    przychodów wszelkie kary umowne i odszkodowania wypłacone z tytułu wad
    dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru
    wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług,
    niezależnie od tego czy odpowiedzialność dłużnika, której wyrazem jest zapłata kary
    umownej/odszkodowania, została oparta na zasadzie winy czy na zasadzie ryzyka.
    Z kolei, pojęcie „wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług” w rozumieniu
    art. 16 ust. 1 pkt 22 updop odnosi się do każdego przypadku nienależytego wykonania
    obowiązków podatnika wynikających ze stosunku obligacyjnego, za które ponosi on
    odpowiedzialność, niezależnie od charakteru i zakresu tej odpowiedzialności.
    Oznacza to, że opóźnienie w wykonaniu zobowiązania, za które dłużnik ponosi
    odpowiedzialność, może stanowić wadę wykonanych robót lub usług w rozumieniu art. 16
    ust. 1 pkt 22 updop.
    Biorąc pod uwagę powyższe rozważania i przedstawiony opis zdarzenia przyszłego
    stwierdzić należy, że potencjalny wydatek na zapłatę Kary nie może zostać zaliczony przez
    Spółkę do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 22 udpop.
    Odnosząc się natomiast do kwestii możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów wydatku na zapłatę odsetek zauważyć należy, że ustawodawca w art. 16 ust.
    1 pkt 11 updop, wskazał, iż:
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz niezapłaconych albo
      umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów).
    Natomiast zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 21 updop:
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, odsetek za zwłokę z tytułu
      nieterminowych wpłat należności budżetowych i innych należności, do których
      stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej.
    Zatem z powyższego wynika, że odsetki opisane w zdarzeniu przyszłym przez Spółkę nie
    są objęte ww. wyłączeniami. Jak już jednakże wskazano powyżej - z faktu niezaliczenia
    danej kategorii wydatku, do wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów,
    na podstawie wyłączeń zawartych w art. 16 updop, nie wynika automatyczny wniosek, że
    wydatek ten może stanowić koszt uzyskania przychodów. Wydatek ten musi bowiem
    spełniać ogólną zasadę zawartą w art. 15 ust. 1 updop, tj. zostać poniesiony w celu
    osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Odsetki
    jako świadczenie akcesoryjne, są ściśle powiązane z należnością główną w ten sposób, że

    ich istnienie jest uzależnione od funkcjonowania należności głównej. Z wniosku wynika, że
    odsetki powstają z tytułu opóźnienia w rozliczeniu zaliczki, które zgodnie z umową mają
    zostać rozliczone w terminie dostaw przedmiotu umowy – tj. (...). Natomiast w sytuacji
    zwłoki w wykonaniu przedmiotu umowy Wnioskodawca zobowiązany jest do zapłaty kary
    umownej. Zatem odsetki te będą powiązane z zapłatą kary umownej, dlatego nie mogą
    również stanowić dla Spółki kosztu uzyskania przychodów.
    Reasumując stanowisko Spółki, zgodnie z którym potencjalny wydatek na zapłatę Kary
    oraz Odsetek może w całości zostać zaliczony przez Spółkę do kosztów uzyskania
    przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 updop, należy uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych oraz wyroków
    sądowych należy stwierdzić, iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach
    podmiotów, które o ich wydanie wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu
    wydającego przedmiotową interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.