Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.14.2019.12.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-09
Teza: Opodatkowanie sprzedaży udziałów w prawie użytkowania
wieczystego Nieruchomości.
Słowa kluczowe: dekret
nieruchomości
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
udział-sprzedaż udziałów
użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 listopada 2019 r. wpłynął Pana wniosek z 4 listopada 2019 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    A.A. (dalej „Wnioskodawca”) jest jednym z kilku współużytkowników wieczystych
    niezabudowanej nieruchomości gruntowej położonej w (...) (dalej „Nieruchomość”),
    posiadającym udziały w przedmiotowej Nieruchomości w wysokości 2/12 (dwie dwunaste)
    części.
    Razem z pozostałymi współużytkownikami wieczystymi Nieruchomości, Wnioskodawca
    zamierza zbyć swoje udziały w prawie współużytkowania wieczystego Nieruchomości na
    rzecz osoby trzeciej (dewelopera), na podstawie umowy sprzedaży poprzedzonej umową
    przedwstępną oraz umową warunkową. Ze względu na treść art. 109 ust. 1 pkt 2 Ustawy z
    dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t .j. Dz.U.2018.2204 z późn. zm.)
    gminie przysługuje ustawowe prawo pierwokupu niezabudowanej nieruchomości
    gruntowej. Umowa warunkowa zostanie zawarta po przeprowadzeniu przez kupującego
    badania technicznego oraz prawnego Nieruchomości i wyznaczeniu terminu zawarcia
    umowy warunkowej. Do wyznaczenia przedmiotowego terminu zobowiązanie do
    sprzedania prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości będzie według umowy
    przedwstępnej zobowiązaniem jednostronnym, tj. deweloper nie ma obowiązku podjąć
    decyzji o zakupie Nieruchomości i wyznaczeniu terminu zawarcia umowy warunkowej.
    Przyszły nabywca wszystkich udziałów w Nieruchomości został wskazany przez podmiot
    zawodowo zajmujący się pośrednictwem w obrocie nieruchomościami, z którym umowę
    zawarł jeden ze współużytkowników wieczystych Nieruchomości.
    Wnioskodawca odziedziczył roszczenia wynikające z art. 7 dekretu z dnia 26 października
    1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz.
    279 z późn. zm.) dotyczące przedmiotowej Nieruchomości.
    W 2008 r. jeden ze współwłaścicieli wniósł do organów miejskich o wznowienie
    postępowania administracyjnego dotyczącego praw do nieruchomości dekretowej - w
    postępowaniu brał udział również Wnioskodawca. W konsekwencji 19 stycznia 2011 r.
    została wydana przez (...) decyzja w przedmiocie ustanowienia m.in. na rzecz
    Wnioskodawcy prawa współużytkowania wieczystego Nieruchomości, a następnie dopiero
    10 stycznia 2012 r. (...) zawarła m.in. z Wnioskodawcą umowę o ustanowieniu prawa
    użytkowania wieczystego Nieruchomości. Z powodu bezprawnej rocznej zwłoki (...) w
    zawarciu umowy o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego odzyskana
    Nieruchomość nie mogła zostać zabudowana, gdyż w międzyczasie w grudniu 2011 r.
    wszedł w życie w tym rejonie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
                                            2ograniczający zabudowę jedynie do działek o powierzchni powyżej 2000 m, a
                            2Nieruchomość posiada powierzchnię 1668 m.
    Wnioskodawca wystąpił razem z pozostałymi współużytkownikami wieczystymi o nabycie
    części wspomnianej nieruchomości sąsiedniej w tzw. "trybie bezprzetargowym" w
    rozumieniu art. 37 ust. 2 pkt 6) ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
    nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2204, z późn. zm.).
    Wnioskodawca nigdy nie podejmował jakichkolwiek prac budowlanych ani adaptacyjnych
    na terenie Nieruchomości, w szczególności nie wytyczył granicy oddzielającej
    Nieruchomość od nieruchomości sąsiedniej należącej do (...). Nigdy nie występował o
    wydanie decyzji w przedmiocie lokalizacji zjazdu z drogi publicznej, choć Nieruchomość
    zawsze posiadała dostęp do drogi publicznej. Do 26 września 2016 r. Wnioskodawca, jak

    również pozostali współużytkownicy wieczyści Nieruchomości, ponosili jedynie koszty
    podatku od nieruchomości oraz opłaty za użytkowanie wieczyste Nieruchomości w
    proporcji do posiadanych udziałów w prawie współużytkowania wieczystego
    Nieruchomości.
    Licząc na szybką sprzedaż Nieruchomości współużytkownicy wieczyści nigdy nie wystąpili
    do osoby bezumownie korzystającej z Nieruchomości (prowadzony był tam parking
    samochodowy) z jakimkolwiek żądaniem. Dopiero dzierżawca Nieruchomości (spółka
    „matka” jednego z jej obecnych współużytkowników wieczystych) skontaktował się z osobą
    prowadzącą parking samochodowy pod koniec 2016 r. - już po zawarciu umowy dzierżawy
    26 września 2016 r. - i poddzierżawił jej Nieruchomość, co trwało aż do końca czerwca
    2017 r. kiedy nastąpiła likwidacja parkingu, opróżnienie go ze wszystkich samochodów, a
    umowa poddzierżawy została rozwiązana. Od lipca 2017 r. do dnia złożenia niniejszego
    wniosku parking pozostaje zamknięty, natomiast sam grunt Nieruchomości nie jest
    wykorzystywany w jakikolwiek sposób przez kogokolwiek - teren jest otoczony
    ogrodzeniem z zamkniętą na kłódkę bramą.
    Wnioskodawca nigdy nie podejmował żadnych czynności w zakresie reklamy czy
    marketingu w celu zbycia czy wynajmu lub wydzierżawienia Nieruchomości, nigdy nie
    zamieścił w prasie, czy internecie ogłoszenia dotyczącego oferty sprzedaży czy wynajmu
    /dzierżawy Nieruchomości. Do przyszłego nabywcy, wskazanego przez wspomnianego
    powyżej zawodowego pośrednika, skierowano jedynie zaproszenie do składania ofert,
    sformułowane i podpisane przez innego współużytkownika wieczystego Nieruchomości,
    za zgodą pozostałych współużytkowników wieczystych.
    Od 26 września 2016 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku, udziały Wnioskodawcy w
    prawie współużytkowania wieczystego Nieruchomości są dzierżawione spółce z o.o. (dalej:
    „Spółka A”) posiadającej 50% udziałów w innej spółce z o.o. (dalej: „Spółka B”), będącej
    również jednym ze współużytkowników wieczystych Nieruchomości - przedmiotem
    dzierżawy jest cała Nieruchomość. Dzierżawa w zakresie udziałów przysługujących
    Wnioskodawcy nie odbywała się w ramach działalności gospodarczej, której
    Wnioskodawca nigdy nie prowadził osobiście w jakimkolwiek przedmiocie.
    Faktycznym celem dzierżawy było uporządkowanie zarządzania wspólnym gruntem, w
    tym uporządkowanie zagadnienia opłacania podatku od nieruchomości oraz opłaty z
    tytułu użytkowania wieczystego, potencjalne umożliwienie dzierżawcy nabycie udziałów w
    prawie współużytkowania wieczystego Nieruchomości (więcej poniżej) oraz uregulowanie
    kwestii faktycznego prowadzenia m.in. na gruncie Nieruchomości parkingu
    samochodowego przez nieznaną współużytkownikom wieczystym osobę, która to czyniła
    bez zawarcia jakiegokolwiek porozumienia z użytkownikami wieczystymi.
    Umowę jako wydzierżawiający zawarli wszyscy współużytkownicy wieczyści
    Nieruchomości, za wyjątkiem jednego - posiadającego udział o wielkości 1/12 (jedna
    dwunasta) w prawie współwłasności nieruchomości, dlatego z ostrożności postanowiono
    w umowie, iż gdyby zobowiązanie do dzierżawy zostałoby uznane za nieważne, umowa
    będzie dotyczyć dzierżawy samych udziałów w prawie współużytkowania wieczystego
    Nieruchomości. Poza płatnym jednorazowo czynszem pieniężnym, kolejnym elementem
    czynszu tej nietypowej dzierżawy jest zobowiązanie dzierżawcy do corocznego ponoszenia
    kosztów, obliczania i opłacania podatku od Nieruchomości i opłaty z tytułu użytkowania
    wieczystego Nieruchomości, a także jednorazowe zobowiązanie do opłacenia za
    wydzierżawiających usług prawnych wybranych przez dzierżawcę adwokatów lub radców
    prawnych, którzy wystąpią w imieniu wydzierżawiających o stwierdzenie niezgodności z
    prawem zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
    uniemożliwiających zabudowę Nieruchomości.
    Należy nadmienić, że zawarciu umowy dzierżawy z 26 września 2016 r. towarzyszyło
    również zawarcie przez wszystkich wydzierżawiających Nieruchomość umowy
    przedwstępnej zobowiązującej do sprzedaży dzierżawcy lub innemu podmiotowi
    wskazanemu przez niego udziałów w prawie współużytkowania wieczystego

    Nieruchomości. Innymi słowy dzierżawca był również przyszłym nabywcą wskazanym w
    notarialnej umowie przedwstępnej. Przedmiotowa umowa przewidywała również, że w
    przypadku niewyznaczenia przez dzierżawcę terminu zawarcia umowy przyrzeczonej lub
    odstąpienia przez niego od umowy przedwstępnej kwoty wypłacone tytułem zaliczki na
    poczet ceny sprzedaży udziałów w prawie współużytkowania wieczystego Nieruchomości
    zostaną zatrzymane przez wydzierżawiających tytułem podwyższonego czynszu dzierżawy
    za okres od dnia zawarcia umowy dzierżawy do 1 września 2021 r., co faktycznie nastąpiło
    z uwagi na niewyznaczenie przez dzierżawcę terminu zawarcia umowy przyrzeczonej.
    Umowa przedwstępna jednostronnie zobowiązywała współużytkowników wieczystych,
    którzy ją zawarli, do zawarcia umowy przyrzeczonej w przypadku wyznaczenia jej terminu
    przez dzierżawcę. Uprawnienie do żądania zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży
    zostało obostrzone karami umownymi za jego naruszenie przez współużytkowników
    wieczystych będących wydzierżawiającymi, które z kolei zostały zabezpieczone hipotekami
    na ich udziałach w prawie użytkowania wieczystego Nieruchomości, ustanowionymi na
    rzecz dzierżawcy, a zarazem potencjalnego przyszłego nabywcy. Przedmiotowa
    przedwstępna umowa sprzedaży nie została nigdy wykonana, gdyż w ciągu roku od dnia
    jej zawarcia potencjalny nabywca (czyli dzierżawca Nieruchomości) nie wyznaczył terminu
    zawarcia umowy przyrzeczonej.
    Z uwagi na jej przejściowy charakter, umowa dzierżawy stanowiła, iż została zawarta na
    czas oznaczony do 1 września 2021 r. „bądź do innego wcześniejszego dnia wyznaczonego
    w Umowie Przedwstępnej jako termin zawarcia umowy przyrzeczonej”.
    Przed zawarciem warunkowej umowy sprzedaży Nieruchomości na rzecz dewelopera,
    strony umowy dzierżawy planują ją rozwiązać, gdyż jednym z warunków zawieszających
    umowę sprzedaży jest brak istnienia jakichkolwiek umów zezwalających na korzystanie z
    Nieruchomości osobom trzecim. Od dnia rozwiązania umowy dzierżawy każdy z
    wydzierżawiających będzie ponosił koszty podatku od nieruchomości oraz opłaty z tytułu
    użytkowania wieczystego odnośnie własnego udziału w prawie współużytkowania
    wieczystego. Czynsz dzierżawy uiszczony do dnia rozwiązania umowy dzierżawy, a także
    kwoty zwrotu kosztu pomocy prawnej w sprawie o zaskarżenie niektórych przepisów
    miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego Nieruchomość nie
    zostaną zwrócone.
    Wnioskodawca nie zarejestrował działalności gospodarczej w celu dzierżawienia ich
    udziałów w prawie współużytkowania wieczystego Nieruchomości, a czynsz dzierżawy nie
    był powiększany o podatek od towarów i usług, gdyż dzierżawa ta nie stanowiła jego
    działalności gospodarczej, a nadto łączny roczny czynsz dzierżawy nie przekraczał
    rocznego limitu kwotowego określonego w art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r.
    o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 z późn. zm.).
    Ponadto Wnioskodawca nigdy nie prowadził jakiejkolwiek działalności gospodarczej, nie
    nabywał innych nieruchomości, niż udział w prawie współużytkowania wieczystego
    Nieruchomości, nie zbywał jakichkolwiek nieruchomości oraz nie wynajmował czy
    dzierżawił nigdy żadnych nieruchomości, poza opisaną powyżej dzierżawą udziału w
    prawie współużytkowania wieczystego Nieruchomości na podstawie umowy dzierżawy z
    2016 r.

## Pytanie

Czy przedstawiona w stanie faktycznym transakcja polegająca na sprzedaży przez
    Wnioskodawcę udziałów w prawie użytkowania wieczystego Nieruchomości deweloperowi
    na podstawie opisanej powyżej umowy nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług?
    Pana stanowisko w sprawie

    Zdaniem Wnioskodawcy, opisana przedstawiona w stanie faktycznym transakcja
    polegająca na sprzedaży przez Wnioskodawcę udziałów w prawie użytkowania
    wieczystego Nieruchomości deweloperowi na podstawie opisanej powyżej umowy nie
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy o VAT przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w
    tym również:
    1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu
      takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za
      odszkodowanie;
    2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o
      podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na
      warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie
      normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty
      prawo własności zostanie przeniesione;
    3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem,
      jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
    4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli
      komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
    5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
      ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie
      spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni
      mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym
      przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub
      własności domu jednorodzinnego;
    6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
    7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    Sprzedaż udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu oraz udziału we
    współwłasności budynków stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 w zw. z
    art. 2 pkt 6 ustawy o VAT (uchwała NSA z 24 października 2011 r., sygn. I FPS 2/11).
    Podatnikiem podatku od towarów i usług nie jest się jednak tylko dlatego, że dokonuje się
    sprzedaży towaru za wynagrodzeniem. Warunkiem opodatkowania jest bowiem, aby
    czynność była wykonywana w ramach działalności gospodarczej realizowanej przez
    podatnika. Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Stosownie natomiast do art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje
    wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające

    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    W opisanym stanie faktycznym Wnioskodawca dokona sprzedaży udziałów w prawie
    użytkowania wieczystego Nieruchomości, które stanowią składnik jego majątku
    prywatnego. W interpretacji indywidulnej z 5 grudnia 2017 r., sygn. 0114-KDIP1-
    3.4012.384.2017.1.MK, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził stanowisko
    podatnika, że sprzedaż wydzielonych działek o charakterze rolnym będzie stanowiła
    czynność o charakterze osobistym, tj. prywatnym, niemieszczącym się w zakresie
    działalności gospodarczej podatnika VAT. Jak wskazał organ interpretacyjny,
    „Wnioskodawczyni nie jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT, a działki mające
    stanowić przedmiot dostawy stanowią składniki jej majątku osobistego (prywatnego). W
    przeszłości na przedmiotowych działkach uprawiane było zboże, lecz Wnioskodawczyni
    nie stała się nigdy czynnym podatnikiem VAT z tego tytułu.
    O zmianie statusu Wnioskodawczyni z osoby prywatnej na podatnika VAT nie świadczy
    sam fakt dokonania geodezyjnego podziału działek rolnych na mniejsze, do czego odnosi
    się wyrok TSUE z 4 października 1995 r. w sprawie C-291/92, Finanzamt Uelzen przeciwko
    Dieter Armbrecht”.
    Trybunał Sprawiedliwości podkreślał już w swoich wyrokach, że sam fakt dokonania
    czynności przez podmiot zarejestrowany jako podatnik VAT nie oznacza, że podlega ona
    opodatkowaniu VAT, bowiem możliwe jest, że w danej transakcji sprzedawca nie
    występuje w tej właśnie roli (np. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 4 października 1995 r.,
    C-291/92, Finanzamt Uelzen przeciwko Dieter Armbrecht, EU:C:1995:304).
    W innym orzeczeniu, i to dotyczącym polskiego podatnika, Trybunał Sprawiedliwości
    uznał, że „osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze
    zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu
    zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony
    pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu
    art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, kiedy
    dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym tej osoby. Natomiast, jeżeli osoba ta w celu dokonania
    wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów,
    handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112,
    zmienionej dyrektywą 2006/138, należy uznać ją za podmiot prowadzący działalność
    gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości
    dodanej” (wyrok TS z 15 września 2011 r., C-180/10, Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi
    Finansów oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w
    Warszawie, EU:C:2011:589).
    Analogiczne wnioski wynikają z uzasadnienia interpretacji indywidualnej Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z 30 kwietnia 2019 r. (sygn. 0111-KDIB3-1.4012.69.2019.2.
    MSO), który stwierdza, że „Właściwym, zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona
    podatników, w przypadku, gdy dokonują sprzedaży towarów stanowiących część majątku
    osobistego tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.”
    Jak natomiast wynika z opisu stanu faktycznego, Wnioskodawca odziedziczył roszczenia
    wynikające z art. 7 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów
    na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 z późn. zm.) dotyczące przedmiotowej
    Nieruchomości. Trudno więc mówić, że była to zamierzona przez Wnioskodawcę
    aktywność prowadzona celem osiągnięcia zysku na zasadach zbliżonych do podmiotów
    profesjonalnie zarządzających i obracających nieruchomościami.
    Jak już wskazano, zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje
    wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów

    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych. Analogiczną definicję przewiduje prawo unijne, tj. art. 9 ust. 1
    Dyrektywy 112, Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
    wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą
    uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub
    wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Obie powyższe definicje zarówno ta, którą posługuje się prawo krajowe, jak i ta wynikająca
    z prawa unijnego wskazują, iż definicja podatnika na gruncie podatku VAT obejmuje
    podmioty, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym.
    Niezwykle istotne w tym zakresie jest wskazanie na fakt, iż dokonywanie określonych
    czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala
    na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Dorobek
    orzecznictwa TSUE wskazuje, że działalność gospodarcza powinna się cechować stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym.
    Z opodatkowaniem podatkiem VAT mamy do czynienia w przypadku, gdy działania
    przedsiębrane przez podmiot dokonujący dostawy towarów lub świadczenia usług,
    wypełniają przesłanki definicji działalności gospodarczej zawartej w art. 15 ust. 2 ustawy o
    VAT. Dlatego też, aby uznać, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku VAT
    należy ustalić, czy działa on przede wszystkim jako producent, handlowiec lub
    usługodawca. Podstawowymi cechami działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów
    ustawy o VAT jest zarobkowy charakter oraz wykonywanie jej w sposób zorganizowany i
    ciągły. W przypadku obrotu nieruchomościami o zarobkowym charakterze transakcji
    świadczyć może cel, w jakim nieruchomość została zakupiona, a więc sprzedaż z zyskiem,
    bądź motywacja podjęcia decyzji o sprzedaży posiadanego obiektu, którą także jest
    osiągnięcie zysku. Chęć osiągnięcia zysku z tytułu sprzedaży nieruchomości nie wystarczy
    jednak do stwierdzenia, że sprzedaż ta będzie podlegała opodatkowaniu VAT. Podatnik
    musi bowiem podejmować ekstraordynaryjne działania charakterystyczne dla podmiotu
    profesjonalnie zajmującego się danym rodzajem działalności. W przypadku dewelopera
    może to być np. utwardzanie drogi, podział lub scalanie działek, zapewnienie sieci i
    dostawy mediów pod budowę przyszłego osiedla/budynku etc.
    Za utrwalony należy uznać także pogląd wyrażony w orzeczeniach sądów
    administracyjnych, a także wyrażony w przytoczonym już orzeczeniu TSUE C-180/10 i C-181
    /10, który stanowi, iż podatnikiem można nazwać daną osobę, „jeżeli osoba ta w celu
    dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów,
    handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112,
    zmienionej dyrektywą 2006/138, należy uznać ją za podmiot prowadzący „działalność
    gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości
    dodanej”.
    Zatem zgodnie z powyższym, podatnikiem będzie osoba, która będzie podejmować
    działania, odznaczające się pewnym stopniem profesjonalizmu tzn. będzie postępować w
    ten sam sposób, w jaki postępowałby podmiot zajmujący się profesjonalnie obrotem
    nieruchomościami. Wówczas takie działania będą oznaczały przekroczenie zarządu
    majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod
    zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe
    podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie
    decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności

    gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    wystąpienia pojedynczych z nich.
    W odniesieniu do powyższego należy wskazać, że Wnioskodawca nie dokonywał
    kiedykolwiek żadnej transakcji, która miała by za przedmiot nabycie, czy zbycie
    nieruchomości. Ponadto, o czym była już mowa, przedmiotowe prawo nabył w wykonaniu
    uprawnień wynikających z art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i
    użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 z późn. zm.),
    odziedziczonych przez Wnioskodawcę. Do dnia dzisiejszego Wnioskodawca nie czynił
    żadnych kroków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w szczególności
    w zakresie obrotu nieruchomościami.
    Ponadto planowanej sprzedaży udziałów w prawie współużytkowania wieczystego
    Nieruchomości nie będą towarzyszyły ze strony Wnioskodawcy jakiekolwiek czynności
    właściwe dla podmiotu zajmującego się w sposób profesjonalny obrotem
    nieruchomościami. W szczególności nie podjął on żadnych działań marketingowych czy
    reklamowych w celu znalezienia potencjalnego nabywcy, tylko został on wskazany przez
    podmiot profesjonalnie świadczący usługi w zakresie pośrednictwa w obrocie
    nieruchomościami. Umowa z tym podmiotem nie została zawarta przez Wnioskodawcę,
    ale przez innego współużytkownika wieczystego Nieruchomości - Spółkę B., w której 50%
    udziałów posiada Spółka A będąca dzierżawcą Nieruchomości.
    Sama umowa dzierżawy Nieruchomości również nie została zawarta w ramach
    działalności gospodarczej Wnioskodawcy, świadczy o tym fakt, że dzierżawca został
    znaleziony przez innego współużytkownika wieczystego Nieruchomości (Spółkę B), a
    kwestia płatności czynszu została uregulowana w taki sposób, że Wnioskodawca nie miał
    faktycznej kontroli nad podstawowymi obowiązkami współużytkowników wieczystych
    takich, jak płatność opłaty z tytułu użytkowania wieczystego czy podatków od
    nieruchomości.
    Wnioskodawca nie podjął wobec Nieruchomości żadnych czynności prawnych (nie licząc
    samej umowy dzierżawy i umowy przedwstępnej). Opisane powyżej ścisłe powiązanie
    umowy dzierżawy z umową przedwstępną sprzedaży udziałów w prawie
    współużytkowania wieczystego Nieruchomości dowodzi, że była to jednorazowa
    transakcja mająca na celu uporządkowanie zarządzania Nieruchomością do czasu jej
    zbycia i zostało to dokonane z inicjatywy dzierżawcy będącego jednocześnie podmiotem
    uprawnionym wedle umowy przedwstępnej do wyznaczenia terminu podpisania umowy
    przyrzeczonej oraz ewentualnie do wskazania innego nabywcy udziałów, niż sam
    dzierżawca.
    Wnioskodawca także nie podejmował czynności mających na celu przystosowanie
    Nieruchomości do sprzedaży, a w szczególności nie dzielił działki, nie dokonywał jej
    uzbrojenia, czy też innych czynności mogących stanowić przesłankę do uznania podjętych
    czynności za w jakikolwiek sposób podobne do tych, które podjąłby podmiot
    profesjonalny zajmujący się obrotem nieruchomościami
    Wobec powyższego należy uznać, że w okolicznościach wskazanych w opisie sprawy
    planowane zbycie udziału w użytkowaniu wieczystym nieruchomości nie będzie stanowiło
    działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak jest przesłanek
    świadczących o aktywności Wnioskodawcy, które to byłyby porównywalne do działań
    podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek
    zawodowego - stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności).
    Konsekwentnie w przedstawionym stanie faktycznym brak przesłanek pozwalających
    uznać, że Wnioskodawca dokonując planowanej sprzedaży udziałów w użytkowaniu

    wieczystym Nieruchomości będzie występował w charakterze podatnika podatku VAT w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, prowadzącego działalność gospodarczą stosownie
    do definicji zawartej w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    Do uznania określonej transakcji (sprzedaży) za opodatkowaną podatkiem VAT nie jest
    wystarczającym stwierdzenie jedynie dostawy towarów, ale zasadnicze znaczenie w tym
    zakresie ma określenie podmiotu dokonującego dostawy, jako podmiot wpisujący się w
    definicję podatnika, a więc osoby prowadzącej działalność gospodarczą w rozumieniu art.
    15 ust. 2 ustawy o VAT. Czynności planowane przez Wnioskodawcę, przedstawione w
    niniejszym wniosku należy uznać za czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności. W efekcie Wnioskodawca korzystając z przysługującego mu prawa do
    rozporządzania własnym majątkiem (co oznacza działanie w zakresie sfery prywatnej), nie
    będzie objęty regulacjami ustawy o VAT.
    Podsumowując należy uznać, że przedmiotowe czynności mieszczą się w zakresie zarządu
    majątkiem prywatnym oraz w zakresie zbycia majątku osobistego, a co za tym idzie należy
    je uznać za czynności niewypełniające przesłanek definicji gospodarczej, o której mowa w
    art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. W związku z powyższym czynność ta nie będzie podlegała
    opodatkowania podatkiem VAT.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Pana wniosek - 13 stycznia 2020 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0114-KDIP4-2.4012.14.2019.1.AS, w której uznałem Pana stanowisko za
    nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Panu 15 stycznia 2020 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    12 lutego 2020 r. wniósł Pan skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie.
    Wniósł Pan o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów
    zastępstwa procesowego.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił skarżoną interpretację - wyrokiem z
    9 kwietnia 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 677/20.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z 26 lutego 2025 r. sygn. akt I FSK 1694/21
    oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 26 lutego 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz Naczelny Sąd Administracyjny w ww.
        wyrokach;

        ponownie rozpatruję Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosowanie do art. 7 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
        6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
        7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Z cytowanych przepisów wynika, że grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6
    ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste oraz zbycie
    prawa użytkowania wieczystego, stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy.
    Ponadto wskazać należy, że towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania
    wieczystego nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, ponieważ w myśl art. 15
    ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 s. 1, ze
    zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości,
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Potwierdził to również Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale 7 sędziów z
    24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z przytoczonych regulacji prawnych wynika, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy czym, w
    świetle przytoczonych wyżej przepisów status podatnika podatku od towarów i usług
    wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.
    Zasadne jest zatem wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, aportu, darowizny towarów stanowiących część
    majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    Należy zauważyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie
    analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w
    której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło
    kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości
    dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a
    służącej jej do celów prywatnych. Trybunał w orzeczeniu tym potwierdził, że dla uznania
    danego majątku za prywatny, istotny jest sposób jego wykorzystania i charakter działań
    podejmowanych w odniesieniu do niego w całym okresie posiadania przez dany podmiot.
    Aby majątek uznać za prywatny musi być on w całym okresie posiadania wykorzystywany
    wyłącznie do celów prywatnych. Zatem „majątek prywatny” to taka część majątku danej
    osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb
    prowadzonej działalności gospodarczej. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości
    mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych.
    Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt C-25/03
    Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny, to mienie
    wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania towaru (np.
    nieruchomości) dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy,
    powinien być uznany za podatnika tego podatku. Tym samym, wykorzystywanie majątku
    prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane dla celów
    zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym również
    nieruchomości, jest ustalenie m.in. czy majątek został nabyty i faktycznie wykorzystany na
    potrzeby osobiste, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.

    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego
    w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia TSUE z 15 września
    2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10)
    oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w
    Warszawie (C-181/10). TSUE orzekł w tej sprawie, że czynności związane ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie
    działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić
    kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się
    poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Podobnie - zdaniem Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą
    zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej
    sama z siebie nie jest decydująca. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić
    się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie więc, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.:
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy transakcja polegająca na sprzedaży udziałów w
    prawie użytkowania wieczystego Nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    W kwestii opodatkowania sprzedaży w prawie użytkowania wieczystego Nieruchomości
    istotne jest, czy w danej sprawie w celu dokonania sprzedaży prawa użytkowania
    wieczystego gruntu podjął Pan aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i
    usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Pana
    za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym.
    Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy
    jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży
    tej rzeczy.

    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    W analizowanej sprawie udział w prawie użytkowania wieczystego został objęty przez
    Pana poprzez odziedziczenie roszczeń wynikających z art. 7 dekretu z 26 października
    1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Zatem, udział ten
    nie został nabyty w celu komercyjnym.
    Ponadto jak wynika z okoliczności sprawy, nie podejmował Pan działań wpływających na
    wartość nabytego udziału, takich jak prace budowlane, adaptacyjne, czy też działań
    mających na celu poszerzenie kręgu podmiotów zainteresowanych jego nabyciem, np.
    reklamowe, nie poczynił Pan żadnych kroków związanych z prowadzeniem działalności
    gospodarczej, w szczególności w zakresie obrotu nieruchomościami.
    Za podjęcie profesjonalnych działań w tym zakresie, nie można uznać wystąpienia przez
    Pana razem z pozostałymi współużytkownikami wieczystymi o nabycie części
    nieruchomości sąsiedniej w tzw. „trybie bezprzetargowym” w rozumieniu art. 37 ust. 2 pkt
    6 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku ze zmianą miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego ograniczającego zabudowę jedynie do działek o
                    2powierzchni powyżej 2000 m. Tego rodzaju wystąpienie było przejawem racjonalnego
    działania współużytkowników wieczystych nieruchomości i umożliwiło w opisanej sprawie
    sprzedaż nieruchomości.
    Z okoliczności sprawy wynika ponadto, że od 26 września 2016 r., Pana udziały w prawie
    współużytkowania wieczystego Nieruchomości są dzierżawione spółce z o.o. posiadającej
    50% udziałów w innej spółce z o.o., będącej również jednym ze współużytkowników
    wieczystych Nieruchomości, przy czym przedmiotem dzierżawy jest cała Nieruchomość.
    Wskazać należy, że na podstawie art. 693 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks
    cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 ze zm.):
      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do
      używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Umowa dzierżawy jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony - zarówno
    wydzierżawiającego jak i dzierżawcę - określone przepisami obowiązki. W konsekwencji,
    dzierżawa stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt
    1 ustawy.
    Jak wynika z opisu sprawy, faktycznym celem dzierżawy Nieruchomości było
    uporządkowanie zarządzania wspólnym gruntem, w tym uporządkowanie zagadnienia
    opłacania podatku od nieruchomości oraz opłaty z tytułu użytkowania wieczystego,
    potencjalne umożliwienie dzierżawcy nabycia udziałów w prawie współużytkowania
    wieczystego Nieruchomości oraz uregulowanie kwestii faktycznego prowadzenia na
    gruncie Nieruchomości parkingu samochodowego przez nieznaną współużytkownikom
    wieczystym osobę, która to czyniła bez zawarcia jakiegokolwiek porozumienia z
    użytkownikami wieczystymi. Poza płatnym jednorazowo czynszem pieniężnym,
    elementem czynszu tej nietypowej dzierżawy było zobowiązanie dzierżawcy do
    corocznego ponoszenia kosztów, obliczania i opłacania podatku od Nieruchomości i
    opłaty z tytułu użytkowania wieczystego Nieruchomości, a także jednorazowe
    zobowiązanie do opłacenia za wydzierżawiających usług prawnych wybranych przez
    dzierżawcę adwokatów lub radców prawnych, którzy wystąpią w imieniu
    wydzierżawiających o stwierdzenie niezgodności z prawem zapisów miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego uniemożliwiających zabudowę Nieruchomości.

    Zawarciu umowy dzierżawy z 26 września 2016 r. towarzyszyło również zawarcie przez
    wszystkich wydzierżawiających Nieruchomość umowy przedwstępnej zobowiązującej do
    sprzedaży dzierżawcy lub innemu podmiotowi wskazanemu przez niego udziałów w
    prawie współużytkowania wieczystego Nieruchomości. Innymi słowy dzierżawca był
    również przyszłym nabywcą wskazanym w notarialnej umowie przedwstępnej.
    Z powyższych okoliczności wynika zatem, że dzierżawa przysługujących Panu udziałów w
    Nieruchomości nie może zostać uznana za wykonywanie działalności gospodarczej, o
    której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Opisana umowa dzierżawy nie była zawarta w celu
    zarobkowym, miała charakter jedynie tymczasowy, miała na celu uporządkowanie
    zarządzania Nieruchomością i była ściśle związana z planowaną sprzedażą udziałów.
    Świadczy o tym zawarcie umowy przedwstępnej zobowiązującej do sprzedaży dzierżawcy
    lub innemu podmiotowi wskazanemu przez niego udziałów w prawie użytkowania
    wieczystego Nieruchomości, która to umowa towarzyszyła umowie dzierżawy udziałów.
    Ponadto nigdy nie prowadził Pan jakiejkolwiek działalności gospodarczej, nie nabywał
    innych nieruchomości, niż udział w prawie współużytkowania wieczystego Nieruchomości,
    nie zbywał jakichkolwiek nieruchomości oraz nie wynajmował czy dzierżawił nigdy żadnych
    nieruchomości, poza opisaną powyżej dzierżawą udziału w prawie współużytkowania
    wieczystego Nieruchomości.
    W konsekwencji należy uznać, że planowane zbycie udziału w użytkowaniu wieczystym
    Nieruchomości w realiach analizowanej sprawy, nie będzie stanowiło działalności
    gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W sprawie brak
    jest przesłanek świadczących o takiej Pana aktywności, która byłaby porównywalna do
    działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie obrotem nieruchomościami. Brak jest
    przesłanek zawodowego, stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności. Zatem
    nie można uznać, że dokonując planowanej sprzedaży udziałów w użytkowaniu
    wieczystym Nieruchomości będzie Pan występował w charakterze podatnika podatku VAT
    w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, o której
    mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    W rezultacie, mając na uwadze wydany w niniejszej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego z 9 kwietnia 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 677/20 oraz wyrok Naczelnego
    Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2025 r. sygn. akt I FSK 1694/21 należy stwierdzić, że
    sprzedaż przez Pana udziałów w prawie użytkowania wieczystego Nieruchomości, nie
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wydania interpretacji pierwotnej.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.