Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-1.4011.48.2025.1.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-25
Teza: Skutki podatkowe podpisania ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt hipoteczny
ugody
waluta-waluta obca
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 stycznia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy skutków podatkowych w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych z
    związku z zawartą ugodą z bankiem i wypłatą kwoty z tego tytułu. Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

W dniu 20 lipca 2006 r. zawarła Pani z A S.A. z siedzibą w B umowę nr (...) o kredyt
    hipoteczny dla osób fizycznych C, waloryzowany kursem CHF na kwotę 220 000 zł. Kredyt
    został przeznaczony na sfinansowanie zakupu na rynku wtórnym prawa odrębnej
    własności lokalu mieszkalnego nr 1 przy ul. D w B wraz z udziałem w lokalu użytkowym, z
    którym związane było prawo wyłącznego korzystania z miejsca postojowego nr 2.
    Przedmiotową nieruchomość nabyła Pani w celu zaspokojenia osobistych potrzeb
    mieszkaniowych. Zaciągnięty kredyt został zabezpieczony hipoteką ustanowioną na
    własności lokalu mieszkalnego przy ul. D w B i udziale w prawie własności do miejsca
    postojowego. W dniu 5 grudnia 2018 r. całkowicie spłaciła Pani kredyt frankowy, spłacając
    kwotę 441 321 zł ze swoich dochodów oraz środków ze sprzedaży tej nieruchomości.
    Powołując się na abuzywność klauzul z umowy kredytowej wytoczyła Pani przeciwko
    bankowi pozew indywidualny o nieważność umowy kredytowej, wnosząc o zasądzenie od
    banku kwoty 241 321 zł tytułem zwrotu nienależnie pobranych przez bank świadczeń w
    wykonaniu łączącej strony całkowicie nieważnej umowy kredytowej. Bank proponuje
    podpisanie ugody, aby zakończyć istniejący spór sądowy oraz zgodnie oświadczyć, że
    strony nie będą dochodzić w przyszłości roszczeń związanych z zawarciem i wykonaniem
    umowy kredytowej. W celu ugodowego zakończenia sporu bank proponuje zwrot na Pani
    rzecz kwoty 207 850,79 zł. Jednym z punktów ugody jest zapis (...). Na stronie E jest
    komunikat: (...).

## Pytanie

Czy kwota zwrotu, wynikająca z proponowanej przez bank ugody dotyczącej kredytu
    frankowego otrzymanego na Pani potrzeby mieszkaniowe (był to jedyny kredyt frankowy)
    podlega opodatkowaniu?
    Pani stanowisko w sprawie
    Pani zdaniem kwota, która ma być zwrócona przez bank w wyniku zawarcia ugody dot.
    kredytu frankowego, nie jest Pani dochodem, lecz zwrotem niesłusznie pobranych kwot z
    tytułu rat kapitałowo-odsetkowych, a tym samym nie wiąże się z koniecznością zapłaty
    podatku dochodowego. Takie stanowisko przedstawia bank w treści ugody powołując się
    na otrzymaną interpretację podatkową Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.
    Powołuje się Pani na rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe. Zarządza się
    zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot umorzonych
    osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
    inwestycji mieszkaniowej. Kwoty wierzytelności obejmują kapitał kredytu, odsetki i opłaty
    niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego. Dochody, od których zaniechano
    poboru podatku, nie są wykazywane w zeznaniach rocznych oraz nie podlegają
    opodatkowaniu i zgłoszeniu do urzędu skarbowego. Po sprzedaży nieruchomości przy ul.
    D i spłacie kredytu frankowego w 2018 r., nabyła Pani nieruchomość na realizację
    inwestycji mieszkaniowej dla Pani rodziny i korzysta z kredytu mieszkaniowego
    hipotecznego w F podpisanego 4 października 2018 r. Jako osoba fizyczna będąca stroną
    umowy kredytu mieszkaniowego (nie było innych współ-kredytobiorców) nie korzystała
    Pani z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
    – dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
      oraz
    – dochodów, od których zaniechano poboru podatku na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
    1) pieniądze i wartości pieniężne, które:
        · zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne,
        które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
        · zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które
        zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i
        środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a
        więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie
        jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i
        wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli
      takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
        · świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);
        · nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie

    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z
    uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym,
    uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie
    przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne
    świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie
    płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie
    zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku
    jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w
    znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa
    cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą
    także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz
    gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny
    wymiar finansowy.
    Źródła przychodów
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów zostały określone w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Jednym z nich są „inne źródła”, czyli źródła inne niż wymienione w art. 10
    ust. 1 pkt 1-8b ustawy (art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy).
    Przy czym, zgodnie z art. 20 ust. 1 komentowanej ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Skutki podatkowe wypłaty przez bank kwoty tytułem zwrotu środków pieniężnych, które
    wcześniej na mocy umowy kredytobiorcy przekazali na rzecz banku w ramach spłaty
    kredytu udzielonego na podstawie umowy.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).

    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    W opisie sprawy wskazała Pani, że w dniu 20 lipca 2006 r. zawarła z A S.A. z siedzibą w B
    umowę o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych C waloryzowany kursem CHF na kwotę
    220 000 zł. Kredyt został przeznaczony na sfinansowanie zakupu na rynku wtórnym prawa
    odrębnej własności lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w lokalu użytkowym, z którym
    związane było prawo wyłącznego korzystania z miejsca postojowego. Przedmiotową
    nieruchomość nabyła Pani w celu zaspokojenia osobistych potrzeb mieszkaniowych. W
    dniu 5 grudnia 2018 r. całkowicie spłaciła Pani kredyt frankowy, spłacając kwotę 441 321 zł
    ze swoich dochodów oraz środków ze sprzedaży tej nieruchomości. Powołując się na
    abuzywność klauzul z umowy kredytowej wytoczyła Pani przeciwko bankowi pozew
    indywidualny o nieważność umowy kredytowej, wnosząc o zasądzenie od banku kwoty
    241 321 zł tytułem zwrotu nienależnie pobranych przez bank świadczeń w wykonaniu
    łączącej strony całkowicie nieważnej umowy kredytowej. Bank proponuje podpisanie
    ugody, aby zakończyć istniejący spór sądowy oraz zgodnie oświadczyć, że strony nie będą
    dochodzić w przyszłości roszczeń związanych z zawarciem i wykonaniem umowy
    kredytowej. W celu ugodowego zakończenia sporu bank proponuje zwrot na Pani rzecz
    kwoty 207 850,79 zł. Powzięła Pani wątpliwość, czy kwota zwrotu, wynikająca z
    proponowanej przez bank ugody dotyczącej kredytu frankowego otrzymanego na Pani
    potrzeby mieszkaniowe podlega opodatkowaniu.

    Z przytoczonej w niniejszej interpretacji definicji przychodu, zawartej w art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wywieść należy, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    Zatem, jeśli faktycznie na podstawie opisanej ugody dotyczącej kredytu frankowego
    otrzyma Pani zwrot wpłaconych rat kredytu i kwota zwrotu – na co wskazują okoliczności
    sprawy – mieści się w kwocie spłaconych rat, to uznać trzeba, że nie uzyska Pani faktycznie
    korzyści majątkowej, która mogłaby zostać potraktowana jak trwałe przysporzenie w Pani
    majątku, spełniając w ten sposób definicję przychodu podlegającego opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym, w związku z wypłatą przez bank kwoty zwrotu wynikającej z proponowanej
    ugody, po Pani stronie nie powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych i w konsekwencji nie wystąpi również obowiązek zapłaty
    podatku z tego tytułu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli
    w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni
    się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie Pani chroniła.
    Niniejsza interpretacja wydana została jedynie w Pani indywidualnej i rozstrzyga wyłącznie
    zagadnienie objęte pytaniem, tj. kwestię Pani praw i obowiązków w zakresie podatku
    dochodowego od osób fizycznych z związku z zawartą ugodą z bankiem.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.