Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDWB.4010.90.2025.2.BB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-11
Teza: Wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie ustalenia czy
część nakładów poniesionych na niezrealizowaną inwestycję
można ująć w wartości początkowej nowej inwestycji oraz czy
pozostała część nakładów będzie stanowiła kup zgodnie z art.
15 ust. 4f ustawy o CIT
Słowa kluczowe: inwestycje
inwestycje-inwestycje zaniechane
koszt-koszty uzyskania przychodów
wartość-wartość początkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Pozostałe
koszty uzyskania przychodów-Koszty zaniechanych
inwestycji
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 4a-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4f
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 6
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a-ust. 1-pkt 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a-ust. 1-pkt 3
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16f-ust. 1
1

[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16g-ust. 1-pkt 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16g-ust. 4

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 29 sierpnia 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    TI Sp. z o.o. jest członkiem Podatkowej Grupy Kapitałowej (dalej: „PGK”, „Wnioskodawca”).
    Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym, tj. posiada nieograniczony
    obowiązek podatkowy w Polsce.
    Spółka TI Sp. z o.o. została utworzona aktem notarialnym (...) z (...). Powstała w trybie art.
    529 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2024
    r., poz. 18 z późn. zm., dalej: „KSH”), w wyniku podziału spółki TW S.A. (dalej: „TW”) poprzez
    wydzielenie zorganizowanej części przedsiębiorstwa i przeniesienie jej na nowo
    utworzoną spółkę - TI Sp. z o.o. (dalej: „TI”). TI została wpisana do rejestru przedsiębiorców
    Krajowego Rejestru Sądowego w dniu (...). pod numerem KRS (...). Spółka należy do Grupy
    Kapitałowej (...), której podmiotem dominującym jest X S.A.
    TW, a następnie (po wydzieleniu spółki TI ze spółki TW) spółka TI, przez ponad 10 lat
    realizowała projekt budowy bloku gazowo-parowego w lokalizacji (...) w (...) (dalej: „projekt
    BGP”, „BGP”). Projekt nie wyszedł poza fazę dokumentacyjną, obejmującą m.in.
    dokumentację techniczną i przetargową, analizy biznesowe (ekonomiczne i finansowe),
    uzyskanie wymaganych pozwoleń administracyjnych, zawarcie umów przyłączeniowych
    oraz przeprowadzenie przetargów. W ramach przygotowań zrealizowano również
    rozbiórki i wyburzenia wyłączonych instalacji znajdujących się na terenie planowanej
    inwestycji, a także wykonano nasadzenia zastępcze drzew, zgodnie z obowiązkami
    wynikającymi z decyzji administracyjnych. Na żadnym etapie nie rozpoczęto budowy
    nowego obiektu ani jego części, w związku z czym nie powstały środki trwałe.

    W tym okresie poniesiono nakłady inwestycyjne o łącznej wartości ok 27,4 mln zł, które nie
    zostały bezpośrednio zaliczone do kosztów uzyskania przychodów (KUP), lecz powiększały
    „koszt wytworzenia”, mający w przyszłości stanowić wartość początkową środka trwałego.
    Nakłady te były ujmowane w księgach rachunkowych Spółki jako środki trwałe w budowie i
    ewidencjonowane pod wyodrębnionym numerem projektu.
    Decyzja o zamknięciu projektu BGP.
    W wyniku przeprowadzonej rewizji założeń inwestycyjnych, Komitet Inwestycyjny (dalej:
    „KI”) uznał projekt BGP za nieopłacalny. Decyzja ta została podjęta z uwagi na ryzyko
    ekonomicznego niepowodzenia, które wynika przede wszystkim z obowiązujących
    regulacji prawnych, w tym przepisów dotyczących taksonomii oraz Dyrektywy EED
    (efektywność energetyczna).
    W związku z powyższym, Spółka zdecydowała o zmianie koncepcji inwestycyjnej i realizacji
    alternatywnego przedsięwzięcia opartego na innym, bardziej efektywnym ekonomicznie
    źródle kogeneracyjnym. Decyzja o zamknięciu projektu BGP oraz rozpoczęciu realizacji
    projektu EC była podyktowana zmianą uwarunkowań rynkowych i regulacyjnych.
    Podejmując te decyzje, Spółka zapewnia efektywne zarządzanie środkami finansowymi,
    zgodność z obowiązującymi regulacjami prawnymi oraz realizację bardziej optymalnego
    ekonomicznie projektu EC.
    Zarząd TI w dniu (...) 2025 r. podjął Uchwałę nr (...) w sprawie zamknięcia projektu „BGP”.
    Na jej podstawie:
    - formalnie zakończono realizację projektu BGP,
    - złożono wniosek do Komitetu Inwestycyjnego X S.A. o zgodę na etap planowania
      nowego projektu pn. „(...)” (dalej: „EC”),
    - zaliczono nakłady poniesione w ramach projektu BGP w wysokości ok. 11,6 mln zł jako
      nakłady przeznaczone na realizację projektu EC,
    - spisano nakłady w wysokości ok. 15,8 mln zł jako inwestycję zaniechaną,
    - zobowiązano się do wystąpienia do Starostwa Powiatowego w (...) o wygaszenie
      decyzji o pozwoleniu na budowę dla projektu BGP.
    Uruchomienie nowego projektu EC.
    Równocześnie, na mocy Uchwały nr (...) z (...) 2025 r., Zarząd TI wyraził zgodę na powołanie
    nowego projektu strategicznego klasy A - „EC”. Uchwała obejmowała również zgodę na
    uruchomienie etapu planowania inwestycji oraz przyznanie na ten cel budżetu w
    wysokości 18,3 mln zł, który obejmował m.in.:
    - uwzględnienie części nakładów poniesionych w ramach projektu BGP jako wydatków
      przeznaczonych również na realizację projektu EC,
    - opracowanie projektu budowlanego i uzyskanie pozwolenia na budowę,
    - przygotowanie dokumentacji i uzyskanie zgód na infrastrukturę gazową,
    - dostosowanie infrastruktury ciepłowniczej,
    - rezerwę budżetową na dalsze etapy planowania.
    Porównanie projektów BGP i EC.
    Chociaż nowa inwestycja EC bazuje na tej samej lokalizacji i częściowo wykorzystuje
    elementy infrastruktury opracowane na potrzeby BGP (m.in. przyłącza, teren
    inwestycyjny), to koncepcyjnie stanowi zupełnie nowy projekt. Różnice obejmują zarówno
    aspekty techniczne, jak i biznesowe, wynikające z dostosowania inwestycji do aktualnych
    regulacji unijnych.
    Elementy wspólne dla obu projektów to m.in.:
      - wykorzystanie paliwa gazowego,
      - zastosowanie turbin gazowych i generatorów energii elektrycznej,
      - infrastruktura pomocnicza (przyłącza gazowe, infrastruktura energetyczna,
        wykorzystanie tego samego terenu).
    Z kolei kluczowe różnice to:

      - nowe założenia technologiczne i optymalizacja pod kątem efektywności
        ekonomicznej,
      - zgodność z regulacjami Taksonomii UE oraz Dyrektywy EED,
      - inne podejście biznesowe do planowanej działalności operacyjnej.
    Oba projekty wymagały poniesienia pewnych zbieżnych nakładów inwestycyjnych, np.
    prac związanych z przygotowaniem terenu (wyburzenia). Jednak część wydatków
    poniesionych w ramach projektu BGP nie mogła zostać przypisana do nowej inwestycji EC.
    Podział nakładów inwestycyjnych.
    Na podstawie przeprowadzonej analizy Spółka wyodrębniła dwie kategorie nakładów
    inwestycyjnych:
    1. Nakłady związane z projektem BGP, które mają wpływ na realizację inwestycji EC - ok.
      11,6 mln zł, w tym:
      - nakłady poniesione na realizację umowy o przyłączenie do sieci przesyłowej gazowej,
      - wykonanie zastawki na kanale grawitacyjnym chłodni,
      - ustanowienie służebności gruntowej na nieruchomości Skarbu Państwa,
      - analiza średnicy gazociągu,
      - zaślepienie rurociągów wylotowych wody chłodzącej,
      - koncepcja techniczno-ekonomiczna (...) (EC),
      - koszty wynagrodzeń zespołu przygotowującego inwestycję, które zostały
        wykorzystane również w ramach realizacji projektu EC,
      - prace projektowe dla ustalenia trasy gazociągu oraz pozyskania Decyzji o
        Uwarunkowaniach Środowiskowych dla gazociągu,
      - oczyszczenie pola budowy bloku z przeszkód, w tym wyburzenia.
    2. Nakłady inwestycyjne, które nie mogą być przypisane do nowej inwestycji EC - ok. 15,8
      mln zł, w tym:
      - nasadzenie i pielęgnacja drzew,
      - realizacja etapów umowy z (...) (2014-2022), obejmująca wybór wykonawców,
        dokumentację projektową oraz udział w przetargu w zakresie BGP,
      - przygotowanie terenu pod kotłownię szczytowo-rezerwową,
      - wynagrodzenia zespołu przygotowującego inwestycję, przypisane do części
        nakładów, które zostały uznane za nieprzydatne dla projektu EC i zostały spisane
        jako inwestycja zaniechana,
      - usługi prawne i doradcze,
      - studium wykonalności,
      - pomiary środowiskowe,
      - ekspertyzy i opinie techniczne,
      - analiza możliwości relokacji urządzeń z EC (...),
      - weryfikacja modelu finansowego i doradztwo podatkowe,
      - dokumentacja dla uzyskania decyzji środowiskowej dla BGP.

    Ujęcie podatkowe nakładów na projekt BGP.
    Nakłady związane z projektem BGP, które miały wpływ na realizację EC, zostały
    przeksięgowane na nowo utworzony projekt EC. Natomiast nakłady, które nie mogły
    zostać przypisane do nowej inwestycji, zostały uznane za inwestycję zaniechaną i
    odpisane w koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 4f ustawy o CIT.
    Pytania
    1) Czy prawidłowe było powiększenie przez Spółkę wartości początkowej środka trwałego,
      jakim będzie blok gazowy wybudowany według projektu EC, o nakłady inwestycyjne
      pierwotnie poniesione w ramach niezrealizowanego projektu BGP, które zostały
      wykorzystane w ramach realizacji projektu EC, zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 2 oraz ust.
      4 ustawy o CIT?
    2) Czy prawidłowe było zaliczenie przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów - w
      dacie formalnego zamknięcia projektu BGP - nakładów inwestycyjnych poniesionych w
      ramach tego projektu, które nie zostały wykorzystane w inwestycji EC, jako kosztów
      inwestycji zaniechanej, zgodnie z art. 15 ust. 4f ustawy o CIT?
    3) Jeśli odpowiedź na pytanie nr 2 jest negatywna, czy nakłady te mogą stanowić koszty
      uzyskania przychodów na zasadach ogólnych na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Nakłady inwestycyjne poniesione pierwotnie w związku z projektem inwestycyjnym
      BGP, które zostały wykorzystane w projekcie inwestycyjnym EC, powinny powiększać
      przyszłą wartość początkową środka trwałego, tj. bloku, który powstanie w ramach
      projektu EC zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 2 oraz ust. 4 ustawy o CIT.
    2. Nakłady inwestycyjne niepowiązane z inwestycją EC powinny zostać zaliczone do
      kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 4f ustawy o CIT jako
      inwestycje zaniechane.
    3. W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 2, Spółka stoi na stanowisku, że
      nakłady te powinny stanowić koszty uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1
      ustawy o CIT.
    Uzasadnienie.
    Ad 1.
    Zdaniem Wnioskodawcy nakłady poniesione w ramach projektu inwestycyjnego BGP,
    które są związane z nową inwestycją EC, powinny powiększyć wartość początkową środka
    trwałego - bloku, który zostanie wytworzony w ramach nowego projektu EC. Skoro wydatki
    te wpływają na proces wytworzenia bloku i są niezbędne do realizacji nowej inwestycji,
    zasadne jest ich zaliczenie do wartości początkowej środka trwałego.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów są wszelkie wydatki
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia ich źródła,
    pod warunkiem że nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 tej ustawy.

    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, podatnik ma prawo do odliczenia dla celów
    podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art.
    16 ust. 1 ww. ustawy oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich
    poniesienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu. Przepis ten
    konstytuuje więc zasadę, stosownie do której, pomiędzy kosztem podatkowym oraz
    przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy. Zatem, warunkiem
    uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów, jest
    łączne spełnienie następujących przesłanek:
    - wydatek został poniesiony przez podatnika,
    - jest definitywny, a więc bezzwrotny,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie jest kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi
    przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały
    w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z
    obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty. Zatem, do kosztów uzyskania
    przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i
    pośrednio związane z przychodami, o ile zostały one prawidłowo udokumentowane, za
    wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu
    zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy
    amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, wartość początkową środka trwałego
    wytworzonego we własnym zakresie stanowi koszt wytworzenia.
    W myśl art. 16g ust. 4 ustawy o CIT za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie
    nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i
    wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne
    koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu
    wytworzenia nie zalicza się natomiast kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz
    pozostałych kosztów operacyjnych i finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek
    (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania
    środka trwałego do używania.
    W związku z tym, katalog wydatków powiększających wartość początkową środka trwałego
    jest otwarty i obejmuje wszelkie koszty, które mają bezpośredni wpływ na jego powstanie i
    funkcjonowanie. W praktyce oznacza to, że warunkiem uwzględnienia danego wydatku w
    wartości początkowej środka trwałego jest jego ścisły związek z realizowaną inwestycją.
    Spółka poniosła określone nakłady w ramach projektu BGP, który został zaniechany i
    zastąpiony przez projekt EC. Kluczowym zagadnieniem jest zatem ocena, czy niektóre z
    wydatków poniesionych w ramach projektu BGP, mające wpływ na nową inwestycję, mogą
    zostać zaliczone do wartości początkowej bloku EC.
    Zdaniem Wnioskodawcy do wartości początkowej środka trwałego, tj. bloku EC może
    zaliczyć wszystkie wydatki, które:
    - zostały poniesione do momentu oddania bloku EC do użytkowania,
    - mają charakter inwestycyjny (a nie operacyjny) - co oznacza, że wydatki nie mogą
      dotyczyć bieżącej działalności operacyjnej Spółki, ale muszą być niezbędne do realizacji
      projektu EC,
    - są ściśle związane z jego wytworzeniem lub funkcjonowaniem - przyczyniają się do jego
      powstania lub funkcjonalności niezależnie od tego, czy zostały poniesione w ramach
      wcześniejszego projektu BGP, który nie został zrealizowany,

    - byłyby niezbędne do realizacji nowej inwestycji EC nawet w przypadku jej rozpoczęcia od
      podstaw,
    - chociaż wydatki zostały pierwotnie poniesione na potrzeby projektu BGP, to ich
      charakter oraz zachowana użyteczność sprawiają, że byłyby one i tak konieczne do
      poniesienia przy realizacji projektu EC, gdyby Spółka od początku planowała tę
      inwestycję,
    - wynikają bezpośrednio z procesu inwestycyjnego,
    - warunkują użytkowanie bloku EC,
    - można jednoznacznie przypisać do procesu wytworzenia środka trwałego.
    Przedstawiony sposób wykładni analizowanych przepisów znajduje również potwierdzenie
    w interpretacjach organów podatkowych. Przykładowo, w interpretacji z 14 maja 2021 r.,
    (nr 0111-KDIB1-1.4010.214.2021.1.MF) Dyrektor KIS uznał za prawidłowe następujące
    stanowisko podatnika: „(...) decydujące znaczenie dla zaliczenia określonego wydatku do
    wydatków stanowiących koszt wytworzenia środka trwałego ma możliwość powiązania
    danego wydatku z konkretnym przedsięwzięciem (inwestycją), czyli środkiem trwałym.
    Wszelkie wydatki pozostające w związku z wytworzeniem środka trwałego i poniesione do
    dnia oddania go do używania mają wpływ na jego koszt wytworzenia”.
    W interpretacji indywidualnej z 20 listopada 2020 r., Dyrektor Krajowej Informacji
    Skarbowej (nr 0111-KDIB1-2.4010.383.2020.2.MS) wskazał: „Użycie przez ustawodawcę
    zwrotu, że do kosztu wytworzenia środka trwałego zalicza się także „inne koszty dające się
    zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych” oznacza, że katalog wydatków
    poniesionych w związku z wytworzeniem środka trwałego powiększających jego wartość
    początkową jest otwarty, co wskazuje na to, że mieszczą się w nim również inne, nie
    wymienione wprost koszty, które będą miały wpływ na wartość początkową danego
    składnika majątku. Zatem, powyższy zwrot oznacza wydatki, które są ponoszone w wyniku
    podjęcia procesu wytwarzania środka trwałego. Wydatkami takimi są koszty, co do których
    nie ma wątpliwości, że nie wystąpiłyby, gdyby podatnik nie wytwarzał we własnym
    zakresie środka trwałego. Do kosztów wytworzenia należy zaliczyć również wydatki
    poniesione we wczesnym stadium procesu inwestycyjnego w celu stworzenia warunków
    do prowadzenia inwestycji, bez których nie doszłoby do wytworzenia środka trwałego. Z
    powyższego wynika, że decydujące znaczenie dla zaliczenia określonego wydatku jako
    kosztu wytworzenia środka trwałego ma możliwość powiązania danego wydatku z
    konkretnym przedsięwzięciem inwestycyjnym, czyli wytwarzanym środkiem trwałym.
    Wszelkie wydatki pozostające w związku z wytworzeniem środka trwałego mają wpływ na
    jego koszt wytworzenia. Koszt ten zarazem stanowi o wartości początkowej środka
    trwałego, od której dokonuje się następnie odpisów amortyzacyjnych.”
    Jak wskazał NSA w wyroku z 2 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 1744/09 „Możliwość zatem
    zaliczenia do kosztu wytworzenia, o którym mowa w art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p., uzależniona
    jest od wykazania istnienia związku ekonomicznego pomiędzy danym kosztem, a
    wytworzonym przez podatnika środkiem trwałym. W przypadku nieistnienia związku
    ekonomicznego pomiędzy danymi kosztami, a wytworzonym środkiem trwałym przez
    podatnika, brak jest podstaw do uznania takiego kosztu, za koszt powiększający wartość
    początkową wytworzonego środka trwałego”.
    Zdaniem Wnioskodawcy, jeśli wydatki poniesione w ramach niezrealizowanego projektu
    BGP mogą zostać wykorzystane w nowej inwestycji, należy uznać je za koszty wytworzenia
    nowego środka trwałego wytwarzanego przez Spółkę w ramach inwestycji EC. Kluczowe
    jest kwalifikowanie poniesionych nakładów zgodnie z ich faktycznym przeznaczeniem oraz
    związku z nowym środkiem trwałym. Zdaniem Wnioskodawcy dla prawidłowej kwalifikacji
    kosztów decydujące znaczenie mają ich rzeczywiste przeznaczenie oraz wpływ na
    powstającą inwestycję. Wydatki, które przyczyniają się do wytworzenia nowego środka
    trwałego, powinny zostać zaliczone do jego wartości początkowej, niezależnie od ich
    pierwotnej alokacji. W związku z tym dopuszczalne jest przypisanie kosztów do nowej
    inwestycji, pod warunkiem że:

    - zachowują swoją użyteczność w nowym projekcie EC,
    - bezpośrednio wpływają na jego realizację,
    - pozwalają uniknąć ponownego ponoszenia tych samych kosztów.
    Spółka dokonała szczegółowej analizy nakładów poniesionych w ramach projektu BGP i
    wyodrębniła dwie kategorie:
    - Nakłady o wartości ok. 11,6 mln zł, które mają bezpośredni wpływ na realizację EC i
      powinny powiększać wartość początkową bloku EC,
    - Nakłady o wartości ok. 15,8 mln zł, które nie są powiązane z nową inwestycją i nie
      powinny zwiększać wartości początkowej bloku EC.
    Poniżej przedstawiono szczegółową analizę wydatków poniesionych w ramach projektu
    BGP, które zdaniem Wnioskodawcy powinny zostać uwzględnione w wartości początkowej
    nowego bloku EC:
    - nakłady na realizację umowy o przyłączenie do sieci przesyłowej gazowej - przyłączenie
      do sieci przesyłowej gazowej było konieczne dla funkcjonowania bloku gazowo-
      parowego, którego podstawowym paliwem jest gaz. Wydatki w tym zakresie,
      poniesione w ramach projektu BGP, mają bezpośrednie przełożenie na nową
      inwestycję i są niezbędne do jej użytkowania. Koszty te obejmują wykonanie
      dokumentacji po stronie (...) dla umożliwienia poboru paliwa, co stanowi element
      środka trwałego EC, co uzasadnia ich zaliczenie do wartości początkowej inwestycji,
    - wykonanie zastawki na kanale grawitacyjnym chłodni - prace te były niezbędne do
      przygotowania terenu pod budowę bloku BGP. Ponieważ inwestycja realizowana jest
      na tym samym terenie, co projekt EC, poniesione nakłady należy traktować jako
      element infrastruktury technicznej i ująć je w wartości początkowej środka trwałego,
    - ustanowienie służebności gruntowej na nieruchomości Skarbu Państwa - ustanowienie
      służebności było niezbędne do zapewnienia dostępu do terenu przeznaczonego pod
      budowę infrastruktury wykorzystywanej zarówno w ramach pierwotnego, jak i nowego
      projektu inwestycyjnego. Nakład ten umożliwia realizację inwestycji na wymaganym
      obszarze oraz warunkuje prawidłowe korzystanie ze środka trwałego po jego oddaniu
      do użytkowania. W związku z tym stanowi koszt wytworzenia środka trwałego, zgodnie
      z art. 16g ust. 4 ustawy o CIT,
    - analiza średnicy gazociągu - przeprowadzona analiza była niezbędna do określenia
      optymalnej średnicy gazociągu, zapewniającej odpowiedni przesył paliwa do lokalizacji
      (...). Wydatki poniesione w związku z tym badaniem dotyczą projektowania
      infrastruktury zasilającej, dlatego powinny zostać ujęte w wartości początkowej środka
      trwałego,
    - zaślepienie rurociągów wylotowych wody chłodzącej - prace te były konieczne dla
      przygotowania terenu pod budowę bloku BGP. Ze względu na to, że inwestycja
      realizowana jest na tym samym terenie co projekt EC, poniesione nakłady należy
      traktować jako element infrastruktury technicznej i uwzględnić w wartości początkowej
      środka trwałego,
    - koncepcja techniczno-ekonomiczna EC - dokument ten określa kluczowe parametry
      nowego bloku, w tym zastosowane technologie, rozwiązania techniczne oraz
      efektywność ekonomiczną inwestycji. Był niezbędny do podjęcia decyzji inwestycyjnej,
      a jego opracowanie miało bezpośredni wpływ na projektowanie i wykonanie środka
      trwałego, co uzasadnia zaliczenie tego kosztu do wartości początkowej bloku EC,
    - oczyszczenie terenu budowy, w tym wyburzenia - prace te miały na celu przygotowanie
      gruntu pod realizację inwestycji. Proces ten obejmował usunięcie przeszkód i
      wyburzenia, niezbędne do rozpoczęcia budowy bloku gazowo-parowego. Wydatki
      związane z adaptacją terenu powinny zostać uwzględnione jako koszty wytworzenia
      środka trwałego,
    - prace projektowe związane z ustaleniem trasy gazociągu oraz pozyskaniem Decyzji o
      Uwarunkowaniach Środowiskowych - doprowadzenie paliwa gazowego jest niezbędne
      zarówno dla realizacji projektu BGP, jak i EC. Trasa gazociągu oraz uzyskana Decyzja o
      Uwarunkowaniach Środowiskowych, przygotowane pierwotnie na potrzeby projektu

      BGP, będą wykorzystane również w ramach projektu EC. W związku z tym poniesione
      wydatki należy zaliczyć do wartości początkowej bloku EC.
    Powyższe nakłady poniesione w ramach projektu BGP dotyczą infrastruktury oraz prac
    przygotowawczych, które zachowały swoją użyteczność i będą bezpośrednio wykorzystane
    w nowym projekcie EC. Oznacza to, że ich pierwotne przeznaczenie miało charakter
    inwestycyjny, a zmiana koncepcji inwestycji nie wpływa na ich przydatność w nowym
    kontekście. Wydatki te są ściśle związane z budową bloku EC, co uzasadnia ich zaliczenie
    do wartości początkowej środka trwałego.
    Nakłady inwestycyjne można uznać za zaniechane jedynie wtedy, gdy całkowicie utraciły
    swoją wartość użytkową i nie mogą być wykorzystane w innym celu. W niniejszej sprawie:
      - nie nastąpiło całkowite zarzucenie inwestycji - nastąpiła zmiana projektu, a taka
        zmiana nie oznacza, że część poniesionych wydatków nie może zostać
        wykorzystana,
      - nakłady nie utraciły trwałej wartości - infrastruktura, dokumentacja oraz elementy
        przygotowania terenu pozostają użyteczne i mają zastosowanie w nowej inwestycji
        EC.
    W związku z powyższym brak jest podstaw do uznania tych wydatków za zaniechane. Ich
    nieuwzględnienie w wartości początkowej nowego środka trwałego prowadziłoby do
    sztucznego zaniżenia wartości inwestycji EC, co nie odzwierciedlałoby rzeczywistego
    kosztu jej wytworzenia. Ponadto wykorzystanie dotychczas poniesionych nakładów
    ogranicza ryzyko marnotrawstwa zasobów, co jest istotnym argumentem z perspektywy
    efektywności inwestycyjnej oraz odpowiedzialnego zarządzania aktywami Spółki.
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nakłady poniesione w
    ramach pierwotnego projektu BGP, które wpływają na realizację inwestycji EC, powinny
    zostać zaliczone do wartości początkowej bloku gazowo-parowego EC (winno być: bloku
    gazowego EC). Wydatki te spełniają kryteria kosztu wytworzenia środka trwałego
    określone w art. 16g ust. 1 pkt 2 oraz ust. 4 ustawy o CIT, gdyż są bezpośrednio związane z
    jego funkcjonowaniem oraz wynikają z niezbędnych działań dostosowawczych i
    infrastrukturalnych.
    Ad 2.
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wydatki inwestycyjne poniesione w ramach projektu
    BGP, które nie zostały alokowane do realizowanego obecnie projektu EC, powinny zostać
    zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 4f ustawy o CIT -
    jako wydatki na zaniechaną inwestycję.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia ich
    źródła, z wyłączeniem kosztów wskazanych w art. 16 ust. 1.
    Przepis art. 15 ust. 4f ustawy o CIT wprowadza wyjątek od zasady ogólnej i odnosi się do
    sytuacji, gdy inwestycja zostaje zaniechana - tj. nie powstaje z niej środek trwały - a
    poniesione wydatki nie zostały dotychczas zaliczone do kosztów podatkowych. W takim
    przypadku koszty te podlegają potrąceniu w dacie likwidacji lub zbycia inwestycji.
    Przez zaniechaną inwestycję należy rozumieć przedsięwzięcie gospodarcze, którego
    realizacja została przerwana z przyczyn ekonomicznych, technologicznych,
    organizacyjnych lub prawnych. Likwidacja powinna być działaniem trwałym i
    nieodwracalnym, co oznacza, że żaden z elementów inwestycji (np. dokumentacja) nie
    może być wykorzystany w innym celu.
    Celem tego przepisu jest zapewnienie neutralności podatkowej w sytuacjach, gdy - mimo
    racjonalnego działania podatnika - kontynuacja inwestycji okazuje się niemożliwa lub
    nieuzasadniona ekonomicznie, a związane z nią wydatki nie mogą zostać rozliczone w
    drodze amortyzacji.

    Ustawa o CIT (art. 4a pkt 1) definiuje inwestycje jako „środki trwałe w budowie” w
    rozumieniu ustawy o rachunkowości. Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 29
    września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2023 r. poz. 120 z późn. zm.) środkami
    trwałymi w budowie są aktywa trwałe w okresie budowy, montażu lub ulepszenia
    istniejących środków trwałych.
    Spółka w latach (...) realizowała projekt inwestycyjny polegający na budowie bloku gazowo-
    parowego w lokalizacji (...) w (...) (projekt BGP). Projekt ten zakończył się przed
    rozpoczęciem zasadniczych prac budowlanych. W jego ramach poniesiono szereg
    nakładów inwestycyjnych, z czego ok. 15,8 mln zł dotyczy wydatków, które nie mogą
    zostać alokowane do nowego projektu realizowanego przez Spółkę - tj. „(...)” (projekt EC).
    Wydatki obejmowały m.in.: dokumentację projektową, analizy, pozwolenia, doradztwo i
    inne koszty typowe dla fazy przygotowawczej inwestycji. Były one ewidencjonowane jako
    środki trwałe w budowie i miały na celu wytworzenie środka trwałego. Projekt BGP spełnia
    więc definicję inwestycji zarówno w rozumieniu rachunkowym (art. 3 ust. 1 pkt 16 ustawy
    o rachunkowości), jak i podatkowym (art. 4a pkt 1 ustawy o CIT).
    Przepis art. 15 ust. 4f ustawy o CIT znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy:
    - wydatki zostały poniesione na inwestycję (definiowaną jako „środek trwały w
      budowie”),
    - inwestycja została formalnie zaniechana (zlikwidowana),
    - nie doszło do powstania środka trwałego, czyli zakończenia inwestycji,
    - koszty te nie są wyłączone z kosztów podatkowych na podstawie art. 16 ust. 1.
    W stanie faktycznym przedstawionym przez Wnioskodawcę wszystkie powyższe przesłanki
    zostały spełnione, co zostanie szczegółowo wykazane poniżej.
    a) Wydatki poniesione w związku z inwestycją.
    W latach realizacji projektu BGP Spółka poniosła wydatki inwestycyjne w wysokości ok.
    27,4 mln zł. Dotyczyły one przygotowania inwestycji infrastrukturalnej, a więc realizowane
    były w celu przyszłego wytworzenia środka trwałego (bloku gazowo-parowego). Nakłady te
    były ewidencjonowane jako środki trwałe w budowie, co jednoznacznie wskazuje, że
    stanowiły one wydatki inwestycyjne w rozumieniu przepisów podatkowych i bilansowych.
    Wydatki te obejmowały m.in. opracowanie dokumentacji projektowej, analizy techniczne i
    ekonomiczne, koszty doradcze, ekspertyzy, opłaty administracyjne oraz koszty personelu
    zaangażowanego w realizację inwestycji. Co istotne, żaden składnik majątku nie został
    oddany do użytkowania, nie powstał więc środek trwały podlegający amortyzacji.
    b) Zaniechanie inwestycji.
    W dniu (...) 2025 r. Zarząd Spółki formalnie podjął decyzję o zamknięciu projektu BGP, co
    zostało udokumentowane uchwałą nr (...). Zrezygnowano tym samym z kontynuowania
    prac i wytworzenia środka trwałego w ramach tego projektu. W wyniku tej decyzji:
    - formalnie zakończono realizację projektu BGP,
    - podjęto działania w celu wygaszenia decyzji o pozwoleniu na budowę,
    - podzielono nakłady na wykorzystane w EC oraz te, które nie podlegały alokacji.
    Decyzja o zamknięciu projektu BGP została podjęta na podstawie szczegółowej analizy
    rynkowej oraz regulacyjnej, a kluczowe czynniki, które wpłynęły na rezygnację z inwestycji,
    to:
    - zmiana otoczenia regulacyjnego - wprowadzenie regulacji UE, w szczególności Dyrektywy
      EED (efektywność energetyczna) oraz Taksonomii UE, ograniczyło możliwość realizacji
      inwestycji w planowanej formie,
    - brak rentowności projektu - wyniki analiz finansowych wykazały, że projekt BGP byłby
      nierentowny w aktualnych warunkach rynkowych, co spowodowało decyzję o jego
      zamknięciu,
    - optymalizacja strategiczna - Spółka podjęła decyzję o przeznaczeniu środków na nową
      inwestycję EC, która jest zgodna z aktualnymi regulacjami i bardziej opłacalna
      ekonomicznie.

    Tym samym rezygnacja z realizacji BGP była uzasadnioną decyzją biznesową, wynikającą z
    konieczności dostosowania działalności Spółki do nowych realiów rynkowych i prawnych.
    Zakończenie projektu zostało przeprowadzone w sposób formalny i jednoznaczny - nie
    tylko w drodze uchwały wewnętrznej, ale również przez decyzję o likwidacji aktywa
    (spisanie wartości nakładów), rezygnację z pozwoleń budowlanych i wyodrębnienie
    nowego projektu (EC), o zupełnie innym profilu techniczno-biznesowym.
    c) Bezpośredni związek wydatków z inwestycją zaniechaną.
    TI przeprowadziła analizę nakładów poniesionych w ramach projektu BGP i wyodrębniła
    te, które:
      - mogą być przypisane do nowej inwestycji (EC) - ok. 11,6 mln zł - i zostały
        przeksięgowane do nowego projektu,
      - nie mogą być przypisane do nowej inwestycji - ok. 15,8 mln zł - i zostały uznane za
        nakłady trwale nieprzydatne gospodarczo, tj. nakłady na inwestycję zaniechaną.
    Ta druga grupa - obejmująca m.in. dokumentację projektową wyłącznie dla BGP, analizy
    nieaktualne z punktu widzenia nowej koncepcji, koszty doradztwa i studiów wykonalności
    dotyczących wyłącznie BGP - spełnia przesłankę bezpośredniego związku z inwestycją
    zaniechaną. Nie mogą one być wykorzystane w projekcie EC ani w żadnej innej inwestycji,
    ponieważ dotyczą innego modelu technologicznego i innej koncepcji działania
    operacyjnego. Koszty te są ściśle powiązane z inwestycją zaniechaną i nie mogą zostać
    wykorzystane w żadnym innym przedsięwzięciu. Zostały poniesione w celu realizacji
    projektu BGP, ale po jego zamknięciu utraciły swoją wartość użytkową.
    Wnioskodawca wskazuje również, że podobne podejście znajduje odzwierciedlenie w
    orzecznictwie sądowym oraz organy podatkowe w wydawanych interpretacjach
    indywidualnych.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 grudnia 2017 r., sygn. II FSK 3046/15 wskazał:
    „Warunkiem uznania tych wydatków za koszty podatkowe jest także, aby efekt nakładów
    poniesionych na zaniechaną inwestycję nie był wykorzystywany w przyszłości. (...) należy
    przyjąć, że przez nakład inwestycyjny należy rozumieć wszelkie koszty poniesione w celu
    realizacji danej inwestycji, do których trzeba zaliczyć tzw. prace przygotowawcze
    przybierające często postać usług niematerialnych bądź takich których nie można
    wykorzystać w przyszłości przez inwestora lub też przez inny podmiot. Z tych względów
    takie usługi lub materiały są niezbywalne. W toku prowadzonej inwestycji może dojść do
    jej zaniechania w związku z brakiem kolejnych czynności inwestycyjnych, wynikających z
    podejmowanych przez podatnika decyzji, skutkujących brakiem działania, zaprzestanie
    dokonywania kolejnych czynności, a w konsekwencji rezygnacja z podjętych wcześniej
    zamierzeń. Taka sytuacja może mieć miejsce zarówno na etapie przygotowawczym, jak i w
    trakcie procesu inwestycyjnego. W przypadku likwidacji inwestycji w odniesieniu do usług
    o charakterze niematerialnym dotyczących np. zleconej dokumentacji, czy też opinii
    pranej przepis art. 15 ust. 4f u.p.d.o.p. należy interpretować z uwzględnieniem
    obowiązków wynikających z innych przepisów prawa, tj. przepisów o rachunkowości, w
    tym art. 74 tej ustawy, określających terminy jej przechowywania”.
    Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 30 września 2021 r. (sygn. III SA/Wa
    786/21) stwierdził: „Ani ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych, fizycznych ani
    też ustawa o rachunkowości nie podają natomiast definicji „zaniechanej inwestycji”.
    Zaniechanie inwestycji to brak podejmowania kolejnych czynności związanych z
    prowadzonym procesem inwestycyjnym. Innymi słowy, to brak działania, zaprzestanie
    dokonywania następnych czynności, a w konsekwencji to rezygnacja z podjętych wcześniej
    zamierzeń i odstąpienie od inwestycji. Pojęcie „zaniechanych inwestycji” obejmuje ogół
    kosztów poniesionych w bezpośrednim związku z budową środka trwałego, która została
    zaniechana (środek trwały nie będzie oddany do użytku i wykorzystywany w działalności
    gospodarczej). Zaniechanie inwestycji dotyczy także rezygnacji już na etapie wstępnych
    czynności związanych z planowaną budową konkretnego obiektu. Zaniechanie inwestycji

    jest wynikiem trwałego i definitywnego zaprzestania prowadzenia zadania inwestycyjnego
    (np. na skutek utraty przydatności gospodarczej), co wiąże się z wykreśleniem tejże
    inwestycji z aktywów przedsiębiorstwa oraz brakiem kolejnych czynności inwestycyjnych.
    (...) W ocenie Sądu, jeśli wydatek został poniesiony zgodnie z celem określonym w art. 15
    ust. 1, na wytworzenie składnika majątku, który miał być środkiem trwałym, przez co
    dotychczas nie był rozliczony w rachunku podatkowym, a spółka podjęła definitywną
    decyzję o likwidacji inwestycji, nie ma przeszkód prawnych, by wydatki poniesione na
    zaniechaną inwestycję uwzględnić w kosztach uzyskania przychodu z dniem podjęcia
    uchwały o zakończeniu, czyli likwidacji inwestycji”.
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 22 listopada 2024
    r. (nr 0114-KDIP2-1.4010.545.2024.1.MR1) wskazał: „Analizując istotę likwidacji jako
    procesu gospodarczego należy przyjąć, że powinna być ona działaniem nieodwracalnym i
    trwałym. Aby uznać powyższe wydatki za koszty zaniechanych inwestycji, na podstawie
    art. 15 ust. 4f ustawy o CIT - co do zasady - musi dojść do fizycznej likwidacji. Przy czym
    zlikwidowanie inwestycji należy co do zasady traktować dosłownie, tzn. tylko fizyczna
    likwidacja inwestycji (np. jej rozbiórka, złomowanie, zniszczenie), umożliwi uznanie
    poniesionych na nią wydatków za koszty uzyskania przychodów. Z czynności tej sporządza
    się protokół fizycznej likwidacji, który oznacza zakończenie procesu likwidacji środka
    trwałego. W odniesieniu do niektórych „składników” inwestycji, wystarczy natomiast
    dokonanie odpowiednich wpisów w ewidencji prowadzonych inwestycji, albowiem
    możliwa jest likwidacja inwestycji w księgach rachunkowych, mimo że inwestycja ta nadal
    będzie fizycznie istniała (np. zgromadzona dokumentacja prawna i techniczna, koszty
    wstępne ponoszone przed rozpoczęciem konkretnych prac inwestycyjnych w obiekcie).
    Istotne jest w tym przypadku podjęcie decyzji o trwałej likwidacji inwestycji. (...)
    Systemowa wykładnia tych przepisów daje podstawę do oceny, iż w ramach likwidacji
    zaniechanych inwestycji, wystarczające do uznania kosztów wytworzenia dokumentacji
    inwestycyjnej, jako kosztów uzyskania przychodów, będzie podjęcie decyzji o trwałym i
    definitywnym odstąpieniu od dalszego prowadzenia zadania inwestycyjnego”.
    Zdaniem Wnioskodawcy na podstawie przedstawionych argumentów, orzecznictwa sądów
    administracyjnych i interpretacji indywidualnych uznać należy, że wydatki poniesione na
    realizację projektu budowy bloku gazowo-parowego w lokalizacji (...) (projekt BGP) w
    wysokości ok. 15,8 mln zł, które nie zostały wykorzystane w innym projekcie (w
    szczególności w ramach projektu EC), spełniają przesłanki uznania ich za koszty
    zaniechanej inwestycji, o których mowa w art. 15 ust. 4f ustawy o CIT. W szczególności:
    - wydatki te zostały poniesione w celu wytworzenia środka trwałego, a tym samym - w celu
      osiągnięcia przychodów,
    - zostały ujęte w ewidencji rachunkowej jako środki trwałe w budowie, co - zgodnie z art.
      4a pkt 1 ustawy o CIT - kwalifikuje je jako inwestycje,
    - projekt BGP nie doprowadził do powstania środka trwałego - inwestycja nie została
      zakończona i żaden składnik majątku trwałego nie został przyjęty do użytkowania,
    - zarząd TI formalnie podjął uchwałę o rezygnacji z realizacji projektu BGP (Uchwała
      Zarządu nr (...) z (...)),
    - zaniechanie projektu miało charakter definitywny, co potwierdza zarówno ww. uchwała,
      jak i złożenie przez Spółkę wniosku o wygaszenie pozwolenia na budowę,
    - wydatki poniesione w związku z projektem BGP nie mogą zostać wykorzystane w żadnym
      innym przedsięwzięciu inwestycyjnym - były ściśle powiązane z tym konkretnym
      projektem,
    - koszty te nie zostały wyłączone z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16
      ust. 1 ustawy o CIT.
    Z powyższego wynika, że przesłanki przewidziane w art. 15 ust. 4f ustawy o CIT zostały
    spełnione - projekt został trwale, a nie czasowo, zaniechany. Tym samym, poniesione
    przez Spółkę wydatki kwalifikują się do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów jako
    koszty zaniechanej inwestycji.

    Wnioskodawca wskazuje, że decyzja o zaprzestaniu realizacji projektu BGP była
    uzasadniona względami ekonomicznymi i regulacyjnymi. Projekt okazał się nieefektywny
    w świetle zmienionych uwarunkowań rynkowych oraz regulacji unijnych. Działając
    racjonalnie, TI zrezygnowała z kontynuowania nieopłacalnej inwestycji i skierowała środki
    na realizację nowego projektu (EC), który lepiej odpowiada aktualnym potrzebom i
    możliwościom Spółki.
    W związku z powyższym, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie, że wydatki poniesione na
    projekt BGP w wysokości ok. 15,8 mln zł, które nie zostały wykorzystane w innym
    projekcie, mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów jako koszty inwestycji
    zaniechanej na podstawie art. 15 ust. 4f ustawy o CIT - w dacie formalnego zaniechania
    inwestycji, tj. 15 stycznia 2025 r.
    Ad 3.
    W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 2, Wnioskodawca stoi na stanowisku,
    że nakłady inwestycyjne niepowiązane z inwestycją EC, poniesione w ramach projektu
    BGP, powinny zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15
    ust. 1 ustawy o CIT jako koszty pośrednie.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia ich
    źródła, z wyłączeniem kosztów wskazanych w art. 16 ust. 1.
    Ustawodawca posługuje się generalną klauzulą celu gospodarczego: istotą kosztu
    uzyskania przychodu jest jego związek z działalnością podatnika, której celem jest
    uzyskiwanie przychodów lub zabezpieczenie źródła ich uzyskiwania. Nie wymaga się
    natomiast, aby poniesione koszty przyniosły przychód w sposób bezpośredni.
    Wydatki poniesione przez Spółkę w ramach projektu BGP, które nie zostały przypisane do
    projektu EC (ok. 15,8 mln zł), nie mają charakteru kosztów bezpośrednich, ponieważ nie
    przekładają się wprost na konkretny przychód. Niemniej, wykazują związek z
    całokształtem działalności gospodarczej TI jako element procesu inwestycyjnego i
    planistycznego.
    Wszystkie analizowane nakłady, mimo że ostatecznie nie zostały wykorzystane w EC,
    zostały poniesione w celu zrealizowania strategicznej inwestycji energetycznej, mającej w
    perspektywie przynieść przychody. Projekt BGP, w ramach którego poniesiono te nakłady:
    - dotyczył kluczowego segmentu działalności Spółki - produkcji energii,
    - miał na celu zwiększenie efektywności energetycznej,
    - był oparty o racjonalne i profesjonalne założenia (m.in. opracowanie dokumentacji
      przetargowej, analiz, projektów, uzyskanie pozwoleń),
    - wydatki te nie zostały poniesione w oderwaniu od działalności operacyjnej, ale były
      ściśle związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Działania, których dotyczyły te wydatki (np. dokumentacja projektowa, doradztwo
    techniczne, ekspertyzy, studium wykonalności, pomiary środowiskowe, koszty analiz
    finansowych i doradztwa podatkowego), zostały podjęte w ramach działalności
    inwestycyjnej Spółki, której zadaniem jest rozwój i realizacja projektów energetycznych. W
    tym sensie służyły zachowaniu i zabezpieczeniu źródła przychodów - tj. działalności
    wytwórczej i inwestycyjnej w sektorze energetycznym. Tym samym wypełniają przesłanki z
    art. 15 ust. 1 ustawy o CIT jako koszty poniesione w celu osiągnięcia lub zabezpieczenia
    źródła przychodu.
    Brak ostatecznej realizacji inwestycji nie przekreśla związku tych wydatków z działalnością
    gospodarczą Spółki. Nakłady te, mimo że ostatecznie nie zostały wykorzystane w nowej
    inwestycji, pozostają powiązane z przedmiotem działalności gospodarczej TI, a zatem
    powinny być traktowane jako tzw. koszty pośrednie uzyskania przychodu.

    Przepisy art. 16 ust. 1 ustawy o CIT określają katalog wydatków wyłączonych z kosztów
    uzyskania przychodów. Żaden z poniesionych przez Spółkę wydatków nie mieści się w
    zakresie tych wyłączeń.
    Ponadto, działania Spółki były racjonalne i gospodarczo uzasadnione - projekt BGP był
    rozwijany przez ponad 10 lat i ostatecznie został zamknięty nie z powodu błędów czy
    zaniedbań, lecz ze względu na zmieniające się otoczenie prawne i ekonomiczne (nowe
    regulacje UE, ryzyka finansowe), a więc z przesłanek niezależnych od Wnioskodawcy.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku gdy organ podatkowy nie zakwalifikuje
    analizowanych nakładów jako inwestycji zaniechanej w rozumieniu art. 15 ust. 4f ustawy o
    CIT, zastosowanie powinny znaleźć przepisy art. 15 ust. 4d oraz 4e tej ustawy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów inne niż koszty
    bezpośrednio związane z przychodami są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli jednak
    dotyczą one okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe precyzyjne
    ustalenie, jaka część kosztów odnosi się do danego roku, wówczas uznaje się je za koszty
    uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania
    przychodów uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych na podstawie
    otrzymanej faktury (rachunku) lub innego dowodu - z wyjątkiem przypadków, gdy koszty
    te zostały ujęte jako rezerwy lub bierne rozliczenia międzyokresowe kosztów.
    Wydatki, których dotyczy niniejsze stanowisko, w przypadku braku możliwości
    zakwalifikowania do kosztów zaniechanej inwestycji powinny zostać zaliczone do kosztów
    uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia, tj. w dniu ich ujęcia w księgach
    rachunkowych, zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT. Ponieważ nie odnoszą się one do
    konkretnego okresu rozliczeniowego, nie ma podstaw do ich proporcjonalnego rozliczania
    w czasie.
    Jak wskazano powyżej, Spółka TI Sp. z o.o. (TI) powstała z dniem (...) w wyniku podziału
    spółki TW S.A. (TW) przez wydzielenie, zgodnie z art. 529 § 1 pkt 4 KSH. W wyniku tego
    podziału TI przejęła część majątku TW. Zgodnie z art. 93c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia
    1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm.), z dniem podziału
    spółka nowo utworzona (TI) wstąpiła we wszelkie przewidziane przepisami prawa
    podatkowego prawa i obowiązki spółki dzielonej - w zakresie dotyczącym przejętego
    majątku. W rezultacie przejęcia majątku w drodze podziału, Spółka TI nabyła również
    prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych uprzednio
    przez TW, o ile dotyczą one działalności przekazanej TI w ramach wydzielenia.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodu
    uznaje się dzień jego ujęcia w księgach rachunkowych podatnika. Ponieważ Spółka TI
    została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego (...), nie istniała formalnie przed tą datą,
    a tym samym nie ma możliwości wcześniejszego ujęcia żadnych kosztów.
    Wydatki poniesione w ramach projektu BGP zostały pierwotnie ujęte w księgach
    rachunkowych TW S.A. jako środki trwałe w budowie (ŚTwB), a następnie - po podziale
    przez wydzielenie - zostały przeksięgowane na TI, gdzie kontynuowano ich ewidencję
    również jako ŚTwB. Na żadnym etapie nie zostały one ujęte jako koszty podatkowe przez
    TW ani TI - pozostawały one wyłącznie aktywem bilansowym do momentu ich rozpoznania
    jako kosztów inwestycji zaniechanej w TI.
    W konsekwencji, nawet jeśli koszty zostały rzeczywiście poniesione i ujęte w księgach TW
    przed dniem (...), to po stronie TI mogą one zostać uznane za koszty uzyskania
    przychodów dopiero od momentu ich ujęcia w jej własnych księgach rachunkowych, tj. nie
    wcześniej niż od (...).
    W świetle powyższego, w przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 2,
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wydatki inwestycyjne niezwiązane z projektem EC

    mogą zostać zakwalifikowane jako pośrednie koszty uzyskania przychodów w rozumieniu
    art. 15 ust. 1 oraz ust. 4d ustawy o CIT. W związku z tym, powinny one zostać rozliczone
    podatkowo w dacie ich poniesienia, tj. w dacie ujęcia ich w księgach rachunkowych TI.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy
    art. 15 i 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich
    wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT
    oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może
    mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia
    przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem
    podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy.
    Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące
    warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne
      niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter
    ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien
    podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest
    sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów
    uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy
    poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów
    podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien

    zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodów.
    Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania
    przychodów odnosi ewidentne korzyści albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę
    opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest
    kosztem uzyskania przychodów.
    Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z
    prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że
    jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Podatnik zobowiązany jest więc wykazać
    nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność. Przy
    ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, nie można uznać za koszt wydatków, których
    charakter budzi wątpliwości.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Składniki majątku stanowiące środki trwałe i wartości niematerialne i prawne zostały
    wymienione przez ustawodawcę w art. 16a-16c ustawy o CIT.
    W świetle art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
    Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
    współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
    zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
        - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
          podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
          gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy
          lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Jak stanowi art. 16f ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.
    Zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT:
      Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie wytworzenia we własnym zakresie
      koszt wytworzenia.
    W myśl art. 16g ust. 4 ustawy o CIT:
      Za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia
      środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych,
      kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć
      do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się:
      kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów

      operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek
      (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia
      przekazania środka trwałego do używania.
    Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że wydatki ponoszone w związku z inwestycją
    nie podlegają bezpośredniemu zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów. Powiększają
    one wartość inwestycji, wpływając na przyszłą wartość początkową środka trwałego, który
    powstanie (zostanie wytworzony) po zakończeniu inwestycji (art. 15 ust. 6 ustawy o CIT).
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy wartość początkowa środka trwałego, jakim
    będzie blok gazowy wybudowany według projektu EC, będzie mogła zostać powiększona o
    nakłady inwestycyjne pierwotnie poniesione w ramach niezrealizowanego projektu BGP,
    które zostały wykorzystane w ramach realizacji projektu EC, zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 2
    oraz art. 16g ust. 4 ustawy o CIT.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka poniosła określone nakłady w ramach projektu BGP,
    który został zaniechany i zastąpiony przez projekt EC. Oba projekty wymagały poniesienia
    pewnych zbieżnych nakładów inwestycyjnych. Na podstawie przeprowadzonej analizy
    Spółka wyodrębniła nakłady inwestycyjne związane z projektem BGP, które mają wpływ na
    realizację inwestycji EC w tym:
    - nakłady poniesione na realizację umowy o przyłączenie do sieci przesyłowej gazowej,
    - wykonanie zastawki na kanale grawitacyjnym chłodni,
    - ustanowienie służebności gruntowej na nieruchomości Skarbu Państwa,
    - analiza średnicy gazociągu,
    - zaślepienie rurociągów wylotowych wody chłodzącej,
    - koncepcja techniczno-ekonomiczna (...) (EC),
    - koszty wynagrodzeń zespołu przygotowującego inwestycję, które zostały wykorzystane
      również w ramach realizacji projektu EC,
    - prace projektowe dla ustalenia trasy gazociągu oraz pozyskania Decyzji o
      Uwarunkowaniach Środowiskowych dla gazociągu,
    - oczyszczenie pola budowy bloku z przeszkód, w tym wyburzenia.
    Powyższe nakłady związane z projektem BGP zostały przeksięgowane na nowo utworzony
    projekt EC.
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy, oraz cytowane przepisy, należy uznać, że
    skoro wskazane we wniosku nakłady, pierwotnie poniesione w ramach zaniechanego
    projektu BGP, zostały wykorzystane w obecnej inwestycji EC, to powinni Państwo o te
    nakłady zwiększyć wartość początkową środka trwałego, jakim będzie blok gazowy EC.
    Zatem, nakłady związane z projektem BGP, które mają wpływ na realizację inwestycji EC,
    powinny odpowiednio zwiększać wartość początkową środka trwałego, jakim będzie blok
    gazowy wybudowany według nowego projektu EC, gdyż stanowią jego koszt wytworzenia
    zgodnie z art. 16g ust. 4 ustawy o CIT.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Przedmiotem Państwa wątpliwości jest również ustalenie, czy prawidłowe było zaliczenie
    przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów - w dacie formalnego zamknięcia projektu
    BGP - nakładów inwestycyjnych poniesionych w ramach tego projektu, które nie zostały
    wykorzystane w inwestycji EC, jako kosztów inwestycji zaniechanej, zgodnie z art. 15 ust.
    4f ustawy o CIT.
    Wskazać należy, że ustawodawca przewidział możliwość uznania za koszty podatkowe
    kosztów inwestycji zaniechanych, wskazując moment ujęcia ich w rachunku podatkowym.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4f ustawy o CIT:
      Koszty zaniechanych inwestycji są potrącalne w dacie zbycia inwestycji lub ich
      likwidacji.
    Stosownie do art. 4a pkt 1 ustawy o CIT:

      Ilekroć w ustawie jest mowa o inwestycjach - oznacza to środki trwałe w budowie w
      rozumieniu ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2023 r. poz.
      120, 295 i 1598 oraz z 2024 r. poz. 619, 1685 i 1863), zwanej dalej „ustawą o
      rachunkowości”.
    Definicja zawarta w art. 3 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości
    (Dz. U. z 2023 r. poz. 120 ze zm., dalej: „uor”) wskazuje natomiast, że:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o środkach trwałych w budowie - rozumie się przez to
      zaliczane do aktywów trwałych środki trwałe w okresie ich budowy, montażu lub
      ulepszenia już istniejącego środka trwałego.
    Z powyższego wynika, że „inwestycje” to aktywa trwałe w okresie realizacji inwestycji,
    które nie są jeszcze środkami trwałymi w rozumieniu art. 16a ust. 1 ustawy o CIT. Zatem,
    inwestycja to nakład gospodarczy na tworzenie lub zwiększanie majątku trwałego.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej podatnicy podejmują zadania
    inwestycyjne związane w szczególności z nabyciem, wytworzeniem lub ulepszeniem
    środków trwałych, dokonują również inwestycji w obcych środkach trwałych. W toku
    prowadzonej inwestycji może również dojść do ich zaniechania, z którym mamy do
    czynienia wówczas, gdy podatnik nie podejmuje kolejnych czynności związanych z
    prowadzonym procesem inwestycyjnym, pomimo że nie został on zakończony. Innymi
    słowy, jest to brak działania, zaprzestanie dokonywania następnych czynności, a w
    konsekwencji rezygnacja z podjętych wcześniej zamierzeń i odstąpienie od inwestycji. Przy
    czym zaniechanie inwestycji dotyczy także rezygnacji z inwestycji na etapie wstępnych
    czynności związanych z planowaną inwestycją.
    W tym miejscu, po raz kolejny należy zauważyć, że wydatki ponoszone w związku z
    inwestycją nie podlegają bezpośredniemu zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodu.
    Powiększają one wartość inwestycji, wpływając na przyszłą wartość początkową środka
    trwałego, który powstanie (zostanie wytworzony) po zakończeniu inwestycji. Wydatki
    poniesione na zakończone inwestycje, w wyniku których zostaną wytworzone środki
    trwałe, staną się - co do zasady - kosztami uzyskania przychodów poprzez odpisy
    amortyzacyjne. Ustawodawca pozwala jednakże rozliczyć w kosztach podatkowych koszty
    inwestycji, która nie została przez podatnika dokończona. Niewątpliwie jednak podatnik
    rozliczający w kosztach podatkowych wydatki poniesione na taką inwestycję powinien być
    w stanie wykazać, że podejmując ją zakładał jej związek z uzyskiwaniem przychodów lub
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów. Jest to bowiem podstawowy
    warunek zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów, na podstawie art. 15 ust.
    1 ustawy CIT.
    Ustawa o CIT wraz z ustawą o rachunkowości nie zawierają definicji określeń „zaniechana
    inwestycja” oraz „likwidacja inwestycji”, dlatego w celu zdefiniowania tych pojęć, należy
    odnieść się do ukształtowanej w tym zakresie doktryny, linii interpretacyjnej organów
    podatkowych oraz linii orzeczniczej sądów administracyjnych.
    Jak wskazuje się w doktrynie: „zaniechanie inwestycji jest niewątpliwie wynikiem trwałego
    zaprzestania prowadzenia zadania inwestycyjnego w związku z brakiem kolejnych
    czynności inwestycyjnych wynikających z podejmowanych przez podatnika decyzji,
    skutkujących powstrzymaniem się od działania w celu kontynuacji inwestycji” (P. Małecki,
    M. Mazurkiewicz [w:] P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT. Komentarz. Podatki i
    rachunkowość, wyd. XV, Warszawa 2024, art. 15).
    Pojęcie „likwidacja” - zgodnie z definicją zawartą w Słowniku języka polskiego PWN (www.
    sjp.pwn.pl) - oznacza „zniesienie, usunięcie lub rozwiązanie czegoś”. Z kolei słowo
    „zlikwidować” - zgodnie z Wielkim słownikiem języka polskiego (www.wsjp.pl) - oznacza
    „spowodować, że coś przestało istnieć”.
    Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 13 grudnia 2017 r. (sygn. II FSK
    3046/15):

    - „w ramach likwidacji zaniechanych inwestycji wystarczające do uznania kosztów
      sporządzenia (nabycia) dokumentacji inwestycyjnej jako kosztów uzyskania
      przychodów jest podjęcie decyzji o trwałym i definitywnym odstąpieniu od dalszego
      prowadzenia zadania inwestycyjnego”,
    - „w odniesieniu zatem do nakładów o takim charakterze, których efekty mają formę
      intelektualną i niematerialną (...) „definitywność” likwidacji nie musi być rozumiana tak
      samo w stosunku do nakładów o charakterze materialnym. Rozumienie takie nie jest
      racjonalne, gdyż ich fizyczna likwidacja, oznacza ich zniszczenie, co w konsekwencji
      pozbawiłoby podatnika możliwości udowodnienia rzeczywistego poniesienia kosztu w
      celu osiągnięcia przychodów. Koszt zaniechanej inwestycji winien być bowiem
      udokumentowany w sposób bezsporny i kompletny, a przede wszystkim zgodny z
      przepisami prawa, tak jak każdy inny koszt podatkowy, na co wskazuje przepis art. 15
      ust. 1 u.p.d.o.p.”,
    - „warunkiem uznania tych wydatków za koszty podatkowe jest także, aby efekt nakładów
      poniesionych na zaniechaną inwestycję nie był wykorzystywany w przyszłości”,
    - „wszelkiego rodzaju wydatki rzeczowe ponoszone przez podatnika w okresie realizacji
      inwestycji, mogą stanowić koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 4f u.p.d.
      o.p. w dacie ich sprzedaży lub innej formy wyzbycia się albo fizycznej likwidacji tych
      elementów inwestycji, które można ze względów technicznych poddać takiej likwidacji
      (np. rozbiórka, złomowanie, zniszczenie) oraz w dacie księgowo - dokumentacyjnej
      likwidacji elementów, które ze względów technicznych nie mogą zostać poddane
      fizycznej likwidacji, ale które pozostaną niezdatne do użytkowania”.
    Biorąc pod uwagę powyższe, faktyczne (fizyczne) zniszczenie - zlikwidowanie zaniechanej
    inwestycji - należy, co do zasady, traktować dosłownie tylko w odniesieniu do efektów
    prac, które mają charakter materialny, tj. możliwe jest dokonanie rozbiórki, złomowania
    albo zniszczenia danego obiektu. Jednakże, w odniesieniu do nakładów w formie
    niematerialnej (intelektualnej), tj. dokumentacji, analiz, ekspertyz i opinii itp., ich fizyczna
    likwidacja byłaby nieracjonalna ze względów dowodowych.
    Jak wynika z opisu sprawy, Spółka 15 stycznia 2025 r. podjęła uchwałę w sprawie
    zamknięcia projektu BGP. Na jej podstawie m.in. formalnie zakończono realizację projektu
    BGP, spisano jako inwestycję zaniechaną część nakładów, które nie zostały wykorzystane
    w inwestycji EC, w tym:
    - nasadzenie i pielęgnacja drzew,
    - realizacja etapów umowy z (...) (2014-2022), obejmująca wybór wykonawców,
      dokumentację projektową oraz udział w przetargu w zakresie BGP,
    - przygotowanie terenu pod kotłownię szczytowo-rezerwową,
    - wynagrodzenia zespołu przygotowującego inwestycję, przypisane do części nakładów,
      które zostały uznane za nieprzydatne dla projektu EC,
    - usługi prawne i doradcze,
    - studium wykonalności,
    - pomiary środowiskowe,
    - ekspertyzy i opinie techniczne,
    - analiza możliwości relokacji urządzeń z EC (...),
    - weryfikacja modelu finansowego i doradztwo podatkowe,
    - dokumentacja dla uzyskania decyzji środowiskowej dla BGP.
    Powyższe nakłady zostały przez Spółkę uznane za nakłady trwale nieprzydatne
    gospodarczo w związku z czym nie będą wykorzystane w żadnym innym przedsięwzięciu
    inwestycyjnym. Na żadnym etapie inwestycji nie rozpoczęto budowy nowego obiektu ani
    jego części, w związku z czym nie powstały środki trwałe. Poniesione nakłady na budowę
    środka trwałego, w ramach projektu BGP, nie zostały zaliczone bezpośrednio do kosztów
    uzyskania przychodów, lecz powiększały „koszt wytworzenia”, mający w przyszłości
    stanowić wartość początkową środka trwałego. Powyższe wydatki ponieśli Państwo w
    związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą a tym samym w celu

    osiągnięcia przychodu. Decyzja o zamknięciu projektu BGP została podjęta z uwagi na
    ryzyko ekonomicznego niepowodzenia, które wynikało z obowiązujących regulacji
    prawnych, w tym przepisów dotyczących taksonomii oraz Dyrektywy EED (efektywność
    energetyczna).
    Jak już wcześniej wskazano, do likwidacji inwestycji nie jest konieczna fizyczna likwidacja,
    lecz wystarczy decyzja o trwałym i definitywnym odstąpieniu od dalszego prowadzenia
    działań inwestycyjnych poprzez podjęcie planowanej decyzji o likwidacji środka trwałego w
    budowie i sporządzenie w tym samym dniu protokołu likwidacyjnego.
    Należy mieć na uwadze, że gdy okoliczności danej sprawy sprowadzają się do zmiany
    zewnętrznej sytuacji czyniącej inwestycję niewykonalną, nie oznacza to, że wydatki
    poniesione na inwestycję nie zostały poniesione. Wprawdzie w przedstawionej sytuacji to
    Państwo podjęli decyzję o zaniechaniu projektu BGP, jednak spowodowane to zostało
    opisanymi we wniosku zmieniającymi się czynnikami zewnętrznymi.
    Dla oceny związku wydatku z poniesieniem kosztu uzyskania przychodu należy brać pod
    uwagę przede wszystkim cel wydatku w dacie jego poniesienia. W przedmiotowej sprawie
    cel ten był taki sam w dacie poniesienia przedmiotowych wydatków oraz w dacie
    zaniechania inwestycji. Rezygnacja przez Państwa z inwestycji nie spowodowała, że uległ
    zmianie cel wydatków poniesionych w związku z tą inwestycją, w okresie, w którym
    Państwo rozpoczęli jej realizację.
    W świetle powyższego, w tak przedstawionym opisie sprawy, będą mieli Państwo prawo
    zakwalifikowania nakładów inwestycyjnych poniesionych na projekt BGP, które nie mogą
    być przypisane do nowej inwestycji EC, jako koszty inwestycji zaniechanej, zgodnie z art.
    15 ust. 4f ustawy o CIT, w dniu podjęcia decyzji o zaniechaniu inwestycji, tj. w dacie
    formalnego zaniechania inwestycji - 15 stycznia 2025 r.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.
    Jednocześnie zważywszy, że Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we
    wniosku nr 2 uznano za prawidłowe, to niezasadne jest odnoszenie się do pytania
    oznaczonego we wniosku nr 3 i dokonywanie w tym zakresie oceny Państwa stanowiska.
    Pytanie to ma bowiem charakter warunkowy - uzależniony od stwierdzenia
    nieprawidłowości stanowiska dot. pytania oznaczonego we wniosku nr 2.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych oraz wyroków
    sądów administracyjnych stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych
    sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.
    Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się
    wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie
    stanowią materialnego prawa podatkowego.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.