Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.667.2025.2.JK3
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-17
Teza: Umorzenie kredytu frankowego, kredyt zaciągnięty na
nieruchomość w której jest prowadzona działalność
gospodarcza przez osobę mającą miejsce zamieszkania w
Wielkiej Brytanii.
Słowa kluczowe: Wielka Brytania
banki
działalność-działalność gospodarcza
kredyt
umorzenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Pozarolnicza działalność gospodarcza.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 2-pkt 6

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 lipca 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go
    Pani - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 18 sierpnia 2025 r. (wpływ 19 sierpnia 2025
    r.). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

i jego uzupełnienie
    Posiada Pani ograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 2a
    ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.
    2024.226 t. j. z dnia 2024.02.21).
    Od 2009 roku mieszka Pani w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii
    Północnej. Dnia 28 października 2008 roku zaciągnęła Pani kredyt we frankach
    szwajcarskich celem zakupu mieszkania położonego w (...). Kredyt był związany z realizacją
    Pani własnych potrzeb mieszkaniowych.
    W 2009 roku wyjechała Pani z Polski, a na emigracji przebywa do dziś. 1 września 2009
    roku założyła Pani działalność gospodarczą, którą prowadzi Pani do dziś pod NIP: (...).
    Wprowadziła Pani wyżej opisane mieszkanie do środków trwałych do przedmiotowej
    działalności, a następnie je wynajęła. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej
    rozliczała Pani wynajem jako przychód, a czynsz, odsetki od kredytu oraz ubezpieczenie
    stanowiły koszty uzyskania przychodu. Z wynajmu rozlicza się Pani na zasadach ogólnych,
    a Pani przychody nie przekraczają rokrocznie kwoty wolnej od podatku. Amortyzowała
    Pani środki trwałe, od rozpoczęcia działalności gospodarczej czyli od 1 września 2009 roku
    do końca roku 2022, gdyż w 2023 roku wprowadzono zakaz amortyzacji mieszkań
    obejmujący również kontynuację amortyzacji. Nie posiada Pani zakładu w Polsce.
    Początkowo posiadała Pani agencję zarządzającą mieszkaniami, lecz od 5 lat sama
    zarządza Pani wszystkim zdalnie. Kredyt został zaciągnięty przez Panią jako osobę fizyczną
    nieprowadzącą działalności gospodarczej. Mieszkanie w (...) jest Pani własnością.
    Planuje Pani wycofać mieszkanie z ewidencji środków trwałych w drugiej połowie 2025
    roku i przenieść je do majątku prywatnego, gdyż jego aktualny, pogarszający się stan
    techniczny uniemożliwi wkrótce jego dalszą eksploatację w ramach wynajmu. Niestety, ale
    Pani na dzień dzisiejszy związana wysokimi kosztami kredytu i eksploatacji nie jest w
    stanie wygospodarować środków na remont przedmiotowej nieruchomości. Planuje Pani
    w czwartym kwartale 2025 roku podpisać ugodę do umowy zawartej dnia 28 października
    2008 roku, gdzie dojdzie do umorzenia pozostałej części kredytu oraz zwrotu środków na
    Pani rzecz.
    Stałe miejsce Pani zamieszkania dla celów podatkowych na dzień podpisania ugody
    będzie znajdowało się w Wielkiej Brytanii.
    Kredyt, o którym mowa we wniosku, został udzielony przez podmiot, którego działalność
    podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony
    do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
    funkcjonowania takich podmiotów.
    Kredyt został zabezpieczony hipotecznie na nieruchomości będącej przedmiotem kredytu
    położonej przy (...) w (...). Przed umorzeniem kredytu dojdzie do jego przewalutowania. Na
    kwotę umorzenia składać się będzie tylko kapitał wraz z odsetkami. W skład umorzenia nie
    będą wchodziły kwoty odsetek karnych. Jest Pani jedynym kredytobiorcą.
    W przeszłości zadeklarowała Pani chęć skorzystania z zaniechania poboru podatku od
    kwot umorzonych wierzytelności z tytułu innego kredytu mieszkaniowego, o którym mowa

    w rozporządzeniu Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, będącego inną inwestycją mieszkaniową.
    W ugodzie nie zostanie stwierdzona nieważność umowy.
    Bank wypłaci Pani kwotę zwrotu środków, które zostały wpłacone do banku tytułem spłaty
    rat kapitałowo-odsetkowych, a które w wyniku ponownego przeliczenia zobowiązań
    kredytowych według kursów waluty przyjętych w ugodzie zostały uznane za nadpłatę
    kredytu.

## Pytanie

Czy przychód od planowanego „umorzenia" części kredytu frankowego oraz planowanego
    zwrotu przez Bank, na skutek ugody zawartej z Bankiem, powinna Pani opodatkować w
    Polsce, jako nierezydent z ograniczonym obowiązkiem podatkowym oraz złożyć zeznanie
    roczne, czy też w miejscu zamieszkania oraz rezydencji podatkowej tj.: w Wielkiej Brytanii,
    na podstawie art. 3 ust. 2b ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od
    osób fizycznych w związku z art. 2, 4 oraz 21 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a
    Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie
    podatków od dochodu i od zysków majątkowych, podpisana w Londynie dnia 20.07.2006
    r.?
    Pani stanowisko w sprawie
    Stoi Pani na stanowisku, że przychód od umorzenia części kredytu frankowego, na skutek
    planowanej ugody z Bankiem nie będzie opodatkowany na terenie Polski, a w Pani
    miejscu zamieszkania, tj.: Wielkiej Brytanii oraz nie jest Pani obowiązana do złożenia
    zeznania rocznego z wyżej wymienionego przychodu. Przychód od umorzenia części
    kredytu hipotecznego składającego się z kapitału i odsetek oraz kwoty zwrotu, na skutek
    planowanej ugody z Bankiem nie będzie opodatkowany na terenie Polski, a w Pani
    miejscu zamieszkania w czasie zawierania ugody tj.: Wielkiej Brytanii oraz nie jest Pani
    obowiązana do złożenia zeznania rocznego z wyżej wymienionego przychodu.
    Uzasadnienie:
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem lub, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie podlega w kraju
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Pierwszym warunkiem pozwalającym na
    uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    jest posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów
    życiowych). Przez centrum interesów osobistych należy rozumieć wszelkie powiązania
    rodzinne, polityczne, kulturalne oraz obywatelskie. Natomiast drugi warunek odnosi się
    do centrum interesów gospodarczych, który oznacza przede wszystkim miejsce
    prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodu. Zgodnie z przedstawionym stanem
    faktycznym nie spełnia Pani powyższych warunków.
    Natomiast na mocy art. 3 ust. 2b ustawy o p.d.o.f. osoby fizyczne, które nie mają na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi
    podatkowemu tylko od dochodów osiąganych na terytorium kraju. Przepisy dotyczące
    opodatkowania przychodów osiąganych przez nierezydentów stosuje się z
    uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną
    jest Rzeczpospolita Polska.
    Zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym, posiada Pani miejsce zamieszkania dla
    celów podatkowych w Wielkiej Brytanii. W konsekwencji, Pani zdaniem, kwestie
    opodatkowania dochodów uzyskanych w związku z umorzeniem wierzytelności z tytułu

    kredytu, należy rozpatrywać z uwzględnieniem Konwencji zawartej między
    Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
    w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobieganiu uchylaniu się do
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, podpisanej w
    Londynie 20 lipca 2006 roku.
    Zgodnie z art. 4 ust. 1 Konwencji: w rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie osoba
    mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie oznacza każdą
    osobę, która według tego Państwa podlega tam opodatkowaniu, z uwagi na jej miejsce
    zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsca utworzenia albo innego
    kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo oraz jakąkolwiek jego
    jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Analizowana regulacja odnosi się jedynie do
    opodatkowania dochodów ze źródeł położonym w tym Państwie. Konwencja nie reguluję
    sposobu opodatkowania dochodów powstałych w związku z umorzeniem wierzytelności z
    tytułu kredytu. W konsekwencji, Pani zdaniem, zastosowanie znajdzie art. 21 Konwencji
    dotyczący opodatkowania innych źródeł. Zgodnie z analizowanym art. 21 Konwencji część
    dochodu, inny niż dochód wypłacany przez trudy lub z majątku spadkowego w wyniku
    zarządzania tym majątkiem, bez względu na to, gdzie powstają, osiągane przez osoby
    mające miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, które nie zostały
    objęte postanowieniami poprzednich przepisów Konwencji, podlegają opodatkowaniu
    tylko w tym Państwie. Zgodnie z przytoczonym przepisem wskazują, że podatnik, który
    uzyskuje przychód z innych źródeł i posiada miejsce zamieszkania w Wielkiej Brytanii
    podlega z tego tytułu opodatkowaniu tylko w kraju miejsca zamieszkania, a więc w Wielkiej
    Brytanii.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 w rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie zakład oznacza stałą
    placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność
    przedsiębiorstwa.
    ust. 2 Określenie zakład obejmuje w szczególności:
    a) siedzibę zarządu,
    b) filię,
    c) biuro,
    d) fabrykę,
    e) warsztat,
    f) kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu, kamieniołom, albo każde inne miejsce
      wydobywania zasobów naturalnych.
    Posiada Pani siedzibę działalności gospodarczej w Wielkiej Brytanii, gdzie zdalnie
    dokonuje Pani wszystkich formalności i przetrzymuje dokumenty.
    Nie posiada Pani zakładu w Polsce. Siedziba działalności gospodarczej nie powinna
    wpływać na ocenę niniejszego wniosku, ponieważ zaciągnęła Pani kredyt hipoteczny przed
    rozpoczęciem działalności gospodarczej, w celu realizacji własnych potrzeb
    mieszkaniowych.
    Warto zwrócić uwagę na interpretację indywidualną o sygn.: 0113-KDIPT2-
    2.4011.394.2024.2.DA. Przywołana interpretacja pomimo, iż dotyczy rezydenta Państwa
    Niemieckiego w ogromnym stopniu odnosi się do Pani stanu faktycznego. Konwencja
    między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii
    Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się
    od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych,
    podpisana w Londynie dnia 20 lipca 2006 r. a Umowa o unikaniu podwójnego
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku z dnia 14 maja 2003 r.,
    zawartą między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec, przedstawiają
    tożsamy sposób unikania podwójnego opodatkowania.

    Dyrektor KIS w interpretacji o sygn.: 0113-KDIPT2-2.4011.394.2024.2.DA dotyczącej
    Państwa opodatkowania przychodu z tytułu umorzenia kredytu hipotecznego na rzecz
    rezydenta Niemiec, wyraził następujące stanowisko: w związku z tym, że posiada Pani
    miejsce zamieszkania w Niemczech (tj. nieograniczony obowiązek podatkowy i rezydencję
    podatkową w Niemczech), to przychód jaki uzyska Pani z tytułu umorzenia wierzytelności,
    podlegał będzie opodatkowaniu tylko w tym państwie, tj. w Niemczech. Tym samym na
    Pani nie będzie ciążył obowiązek zapłaty podatku dochodowego z ww. tytułu w Polsce oraz
    złożenia zeznania podatkowego.
    Posiada Pani miejsce zamieszkania w Wielkiej Brytanii (tj. nieograniczony obowiązek
    podatkowy i rezydencję podatkową w Wielkiej Brytanii), zgodnie z powyższym przychód
    jaki uzyskała Pani z tytułu umorzenia wierzytelności, podlegać powinien opodatkowaniu
    tylko w Wielkiej Brytanii. Tym samym na Pani nie powinien ciążyć obowiązek zapłaty
    podatku dochodowego z ww. tytułu w Polsce oraz złożenia zeznania podatkowego.
    Biorąc powyższe pod uwagę, stoi Pani na stanowisku, że kwota opisana w stanie
    faktycznym z tytułu umorzenia kredytu, będzie podlegać opodatkowaniu w miejscu
    zamieszkania, tj.: Wielkiej Brytanii. W konsekwencji nie będzie ciążył na Pani obowiązek
    zapłaty podatku dochodowego oraz złożenia zeznania podatkowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ograniczony obowiązek podatkowy – przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Natomiast stosownie do art. 3 ust. 1a cyt. Ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    W świetle art. 3 ust. 2a ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega
    nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast

    jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił
    podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w
    Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Wskazana wyżej zasada ograniczonego obowiązku podatkowego stanowi, że
    Rzeczpospolita Polska ma prawo do opodatkowania osób fizycznych niebędących jej
    rezydentami podatkowymi, ale tylko w zakresie dochodów uzyskiwanych ze źródła
    przychodów położonych na jej terytorium. Nie są natomiast w Polsce opodatkowane
    osoby fizyczne z tytułu dochodów, których źródło jest położone za granicą. Warunkiem
    posiadania w Polsce statusu podmiotu o ograniczonym obowiązku podatkowym jest brak
    na terytorium Polski miejsca zamieszkania lub zakładu.
    Z opisu okoliczności faktycznych sprawy wynika, że w okresie, którego dotyczy wniosek,
    była i jest Pani rezydentem podatkowym Wielkiej Brytanii i w tym państwie posiadała i
    posiada nieograniczony obowiązek podatkowy. Jest Pani rezydentem podatkowym
    Wielkiej Brytanii.
    Pani przychody z działalności gospodarczej a opodatkowanie w Polsce
    W myśl art. 3 ust. 2b pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny
      zakład.
    Analiza stanu faktycznego wskazuje, że w Polsce ma Pani ograniczony obowiązek
    podatkowy. Oznacza to, że podlega Pani obowiązkowi podatkowemu w Polsce tylko od
    dochodów (przychodów) osiąganych na jej terytorium. Za takie dochody uważa się m.in.
    ww. dochody (przychody) z działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Polski, w
    tym poprzez położony na terytorium RP zagraniczny zakład.
    Zakład
    Zgodnie z art. 5a pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o zagranicznym zakładzie oznacza to:
      a) stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający miejsce zamieszkania na
      terytorium jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na
      terytorium innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro,
      fabrykę, warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych,
      b) plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego
      państwa przez podmiot mający miejsce zamieszkania na terytorium innego państwa,
      c) osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego miejsce zamieszkania na
      terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma
      pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie
      wykonuje
      – chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest
      Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.
    Jak stanowi art. 5 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym
    Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu i od zysków majątkowych z dnia 20 lipca 2006 r. (Dz.U. Nr 250 poz. 1840):
      W rozumieniu niniejszej umowy określenie „zakład” oznacza:
      stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność
      przedsiębiorstwa.

      Jest to ogólna definicja zakładu, w kontekście której powinny być rozpatrywane
      przykłady miejsc działań gospodarczych zawarte w ust. 2 tego przepisu zawierającym
      przykładową (niewyczerpującą) listę „placówek”, które również mogą być uznane za
      zakład:
      a) siedzibę zarządu,
      b) filię,
      c) biuro,
      d) fabrykę,
      e) warsztat,
      f) kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu, kamieniołom, albo każde inne miejsce
      wydobywania zasobów naturalnych.
    Jednakże ww. miejsca prowadzenia działalności gospodarczej będą zakładem tylko
    wówczas, jeżeli posiadają cechy stałej placówki, o której mowa w ust. 1 omawianego
    artykułu.
    W świetle ust. 4 art. 5 Konwencji:
      Bez względu na poprzednie postanowienia tego artykułu uważa się, że określenie
      „zakład” nie obejmuje:
      a) użytkowania placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub
      dostawy dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa;
      b) utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa
      wyłącznie w celu składowania, wystawiania lub wydawania;
      c) utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa
      wyłącznie w celu przerobu przez inne przedsiębiorstwo;
      d) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo w
      celu zbierania informacji dla przedsiębiorstwa;
      e) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa
      jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym;
      f) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu łącznego prowadzenia
      którychkolwiek rodzajów działalności, o których mowa w punktach od a) do e)
      niniejszego ustępu, pod warunkiem jednak, że całkowita działalność tej placówki,
      wynikająca z takiego połączenia rodzajów działalności ma charakter przygotowawczy
      lub pomocniczy.
    Na podstawie art. 5 ust. 5 Konwencji:
      Bez względu na postanowienia ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu, jeżeli osoba – z
      wyjątkiem niezależnego przedstawiciela, o którym mowa w ustępie 6 niniejszego
      artykułu – działa w imieniu przedsiębiorstwa oraz posiada i zwyczajowo wykonuje
      pełnomocnictwo do zawierania umów w imieniu przedsiębiorstwa w Umawiającym
      się Państwie, to uważa się, że przedsiębiorstwo to posiada w tym Państwie zakład w
      zakresie każdego rodzaju działalności, którą osoba ta podejmuje dla
      przedsiębiorstwa, chyba że czynności wykonywane przez tę osobę ograniczają się do
      rodzajów działalności wymienionych w ustępie 4 niniejszego artykułu, które gdyby
      były wykonywane za pośrednictwem stałej placówki, nie powodowałyby uznania tej
      placówki za zakład na podstawie postanowień tego ustępu.
    Tak więc, zgodnie z art. 5 Konwencji, pojęcie „zakład” oznacza „stałą placówkę, przez którą
    przedsiębiorstwo prowadzi całkowicie lub częściowo swoją działalność”. Definicja ta
    zawiera następujące warunki:

    · istnieje placówka działalności gospodarczej, tj. pomieszczenie, a w pewnych
      okolicznościach maszyny i urządzenia (miejsce gdzie działalność jest prowadzona)
    · placówka musi mieć charakter stały, tzn. musi być utworzona w określonym miejscu z
      pewnym stopniem trwałości;
    · prowadzenie działalności przedsiębiorstwa za pośrednictwem tej stałej placówki, czyli że
      osoby, które w taki lub inny sposób są zależne od przedsiębiorstwa, prowadzą
      działalność przedsiębiorstwa w państwie, w którym stała placówka jest położona.
    Dla uznania, że dana osoba ma na terenie Polski stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej ww. przesłanki powinny być spełnione łącznie. Brak spełnienia którejkolwiek
    przesłanki oznacza, że nie powstanie zakład w postaci stałej placówki w rozumieniu
    właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Określenie „placówka” obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia
    wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, niezależnie od tego czy są
    wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Placówka – jako miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej – może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych pomieszczeń lub gdy nie
    są one wymagane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa; wystarczy posiadanie
    pewnej przestrzeni do własnej dyspozycji. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest
    właścicielem czy najemcą lokalu, środków lub urządzeń, czy dysponuje nimi w inny sposób.
    Sam fakt, że przedsiębiorstwo ma do własnej dyspozycji pewną przestrzeń służącą jego
    działalności gospodarczej wystarczy, aby zaistniała stała placówka gospodarcza. Nie
    wymaga się, aby przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do dysponowania taką
    placówką.
    Określenie „za pośrednictwem” należy interpretować w szerokim sensie, mającym
    zastosowanie do każdej sytuacji, w której działalność gospodarcza jest prowadzona w
    konkretnym pomieszczeniu, czy przestrzeni pozostającej w tym celu do dyspozycji
    przedsiębiorstwa. Aby placówka mogła stać się zakładem przedsiębiorstwo musi
    prowadzić własną działalność całkowicie lub częściowo za jej pośrednictwem.
    Zgodnie z definicją placówka musi być „stała”. Musi istnieć więź między placówką a
    określonym punktem geograficznym. Ponieważ placówka musi być stała, zakład może
    istnieć tylko wówczas, gdy placówka ma określony stopień trwałości, tzn. nie ma
    charakteru tymczasowego. Placówka może stanowić zakład nawet wówczas, gdy w
    rzeczywistości istnieje przez krótki okres, jeśli ze względu na szczególny rodzaj działalności
    jest prowadzona tylko przez bardzo krótki okres.
    Aby zakład został w pełni ukonstytuowany przedsiębiorstwo musi prowadzić całość lub
    część swojej działalności poprzez placówkę. Zgodnie z Komentarzem do Konwencji
    Modelowej OECD, o prowadzeniu części bądź całości działalności gospodarczej poprzez
    stałą placówkę można mówić już w momencie, gdy przedsiębiorstwo przygotowuje
    działalność w miejscu, które może być wykorzystywane w sposób trwały.
    Jednym z wyjątków od tej reguły jest sytuacja, gdy działalność ma charakter powtarzalny,
    w takim przypadku każdy okres, w którym placówka była użytkowana, powinien być brany
    pod uwagę w połączeniu z ilością wszystkich okresów, w których była użytkowana (okres
    może się rozciągnąć na wiele lat).
    Inny wyjątek dotyczy działalności gospodarczej prowadzonej wyłącznie w danym państwie.
    W takiej sytuacji działalność gospodarcza może trwać krótko z uwagi na jej charakter, lecz
    ponieważ jest ona prowadzona całkowicie w tym państwie, to jej związek z tym państwem
    jest silniejszy.
    Zatem okolicznością faktyczną istotną dla określenia miejsca opodatkowania określonych
    przychodów (dochodów) jest istnienie zakładu podatnika w państwie źródła.
    Opodatkowanie dochodów na gruncie Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania

    Na mocy art. 7 ust. 1 Konwencji:
      Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w
      tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi w drugim Umawiającym się
      Państwie działalność poprzez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje
      działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w
      drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej można je przypisać temu
      zakładowi.
    W myśl art. 7 ust. 2 Konwencji:
      Jeżeli przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa wykonuje działalność w drugim
      Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład to, z zastrzeżeniem
      postanowień ustępu 3 niniejszego artykułu, w każdym Umawiającym się Państwie
      należy przypisać temu zakładowi takie zyski, które mógłby on osiągnąć, gdyby
      wykonywał taką samą lub podobną działalność w takich samych lub podobnych
      warunkach jako samodzielne przedsiębiorstwo i był całkowicie niezależny w
      stosunkach z przedsiębiorstwem, którego jest zakładem.
    Co do zasady przedsiębiorstwo jednego państwa nie może być więc opodatkowane w
    drugim państwie, chyba że prowadzi ono w tym drugim państwie działalność za
    pośrednictwem położonego w tym państwie zakładu.
    Z opisu sprawy wynika, że , że:
    · od 2009 r. mieszka Pani w Wielkiej Brytanii;
    · 1 września 2009 r. założyła Pani działalność gospodarczą,
    · mieszkanie nabyte w 2008 r. w (...) wprowadziła Pani jako środek trwały do wskazanej
      działalności gospodarczej i je wynajęła,
    · czynsz, odsetki od kredytu oraz ubezpieczenie stanowiły koszty uzyskania przychodu,
    · planuje Pani wycofać mieszkanie z ewidencji środków trwałych w drugiej połowie 2025
      roku i przenieść je do majątku prywatnego, gdyż jego aktualny, pogarszający się stan
      techniczny uniemożliwi wkrótce jego dalszą eksploatację w ramach wynajmu.
    Odnosząc powyższe do analizowanej sprawy, mieszkając w Wielkiej Brytanii prowadzi Pani
    oddział swojego przedsiębiorstwa w postaci wynajmowanego mieszkania na terytorium
    Polski. Działalność ta spełnia przesłanki stałej placówki, przez którą prowadzi Pani
    całkowicie lub częściowo działalność z terytorium Wielkiej Brytanii na terytorium Polski, o
    której mowa w art. 5 Konwencji polsko-brytyjskiej. Uzyskane przez Panią dochody z
    prowadzonej działalności, przypisane temu zakładowi położonemu na terytorium Polski,
    podlegają opodatkowaniu w Polsce. Dochody z działalności gospodarczej prowadzonej w
    Polsce powinna Pani rozliczyć w Polsce.
    W przedstawionym stanie faktycznym nie ma zastosowania powołany przez Panią art. 21
    Konwencji polsko – brytyjskiej. Przepis ten ma zastosowanie, jeśli Konwencja w swej treści
    nie zawiera przepisu, który regulowałby sposób opodatkowania określonych dochodów, a
    mianowicie jak wynika z tego przepisu:
      Części dochodu, inne niż dochód wypłacany przez trust lub z majątku spadkowego w
      wyniku zarządzania tym majątkiem, bez względu na to gdzie powstają, osiągane
      przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie,
      które nie zostały objęte postanowieniami poprzednich artykułów niniejszej
      Konwencji, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.
    Skoro uzyskuje Pani w Polsce dochody z działalności gospodarczej, które są objęte
    postanowieniami art. 5 Konwencji, to nie ma zastosowanie do tych dochodów ww. art. 21
    Konwencji.
    Umorzenie kredytu

    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo
    bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Pojęcie „umorzenie zobowiązania” nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, dlatego zasadne jest odwołanie się w tym
    zakresie do reguł wykładni językowej.
    „Umorzenie” według Słownika Języka Polskiego PWN oznacza: „zmniejszenie lub
    zlikwidowanie zobowiązania pieniężnego poprzez uzyskanie zrzeczenia się należności
    przez wierzyciela lub spłatę stopniową długu. Umorzyć dług. Umorzyć podatek,
    należność”. Skutkiem umorzenia jest zmniejszenie lub zlikwidowanie w części lub w całości
    zobowiązania dłużnika w stosunku do wierzyciela, za jego zgodą, co prowadzi do
    wygaśnięcia w całości lub w części zobowiązania.
    Stosownie do art. 353 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a
      dłużnik powinien świadczenie spełnić.
    Instytucję zwolnienia z długu reguluje art. 508 Kodeksu cywilnego, w myśl którego:
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Niewątpliwie w sytuacji, w której na skutek umowy o zwolnienie z długu dochodzi do
    umorzenia zobowiązania świadczeniobiorca uzyskuje przysporzenie skutkujące
    powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu. Osiąga bowiem korzyść
    majątkową o konkretnym wymiarze, gdyż zmniejsza się zobowiązanie jakie musiałby
    zapłacić, gdyby nie umorzenie.
    Wskazała Pani, że planuje w czwartym kwartale 2025 roku podpisać ugodę do umowy
    zawartej dnia 28 października 2008 roku, gdzie dojdzie do umorzenia pozostałej części
    kredytu oraz zwrotu środków na Pani rzecz.
    Zatem niewątpliwie planowane umorzenie kwoty kredytu zaciągniętego w 2008 r. będzie
    dla Pani przychodem podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych. Wobec tego należy ustalić, do jakiego źródła przychodów należy zaliczyć
    przychód powstały z tytułu planowanego umorzenia kredytu.
    Źródła przychodów
    Stosownie do postanowień art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, źródłami przychodów są: m.in.:
    · pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3),
    · inne źródła (pkt 9).
    Wskazany podział źródeł przychodów ma istotny wpływ na ustalenie podstawy
    opodatkowania, sposób opodatkowania i jego wysokość.

    Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej, oznacza to działalność zarobkową:
      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
      b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
      c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej użyte w ustawie o podatku dochodowym
    od osób fizycznych opiera się zatem na trzech przesłankach:
    1) zarobkowym celu działalności,
    2) wykonywaniu działalności w sposób zorganizowany i ciągły,
    3) prowadzeniu działalności we własnym imieniu.
    W myśl art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    Na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 6 ustawy przychodem z działalności gospodarczej jest
    również:
      Wartość umorzonych lub przedawnionych zobowiązań, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 6,
      w tym z tytułu zaciągniętych kredytów (pożyczek), z wyjątkiem umorzonych pożyczek
      z Funduszu Pracy.
    Przy czym, stosownie do treści art. 14 ust. 3 pkt 6 ustawy:
      Do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2 nie zalicza się:
      kwoty stanowiącej równowartość umorzonych zobowiązań, w tym także umorzonych
      pożyczek (kredytów), jeżeli umorzenie zobowiązań jest związane z postępowaniem
      restrukturyzacyjnym lub postępowaniem upadłościowym.
    Co do zasady nie są przychodami z działalności gospodarczej takie przychody, które
    zostały zaliczone przez ustawodawcę do pozostałych źródeł przychodów znajdujących się
    w katalogu źródeł przychodów (art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 ww. ustawy).
    Na związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 3
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych może wskazywać, rozpatrywany
    całościowo, zespół powiązanych ze sobą działań podatnika, powtarzalnych,
    uporządkowanych, konsekwentnie prowadzących do osiągnięcia zysku.
    Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 marca 2013 r., sygn. akt II FSK
    1536/11:
      Za przychody z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ust. 2 (w tym
      wymienione w pkt 6) należy uznać generalnie przychody, które wynikają ze źródła
      przychodów, jakie stanowi pozarolnicza działalność gospodarcza i które w
      następstwie prowadzenia tej działalności stają się wymagalną wierzytelnością.
      (...) Za słuszne uznać należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym
      stosownie do treści art. 14 ust. 2 pkt 6 PDOFizU na gruncie podatku dochodowego

      przychodem z działalności gospodarczej jest wartość wszystkich umorzonych
      zobowiązań, w tym cywilnoprawnych, albowiem przepis ten nie wskazuje na rodzaj
      umorzonych zobowiązań.
    Skutki podatkowe umorzenia kredytu
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera bezpośredniej i legalnej
    definicji środków trwałych, dokonuje natomiast ich podziału na podlegające i
    niepodlegające amortyzacji.
    Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    W świetle powyższego, za składnik majątku w prowadzonej działalności można uznać taki
    składnik, który spełnia łącznie następujące warunki:
        składnik majątku wykorzystywano dla celów prowadzonej działalności gospodarczej,
        składnik ten stanowi/stanowił środek trwały w rozumieniu ustawy o podatku
        dochodowym od osób fizycznych,
        składnik majątku podlegał ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości
        niematerialnych i prawnych.
    Prowadzi Pani pozarolniczą działalność gospodarczą, w ramach której wynajmuje Pani
    lokal mieszkalny. Zakupiła je Pani z pozyskanych na ten cel środków w ramach
    zaciągniętego kredytu. Lokal mieszkalny wprowadziła Pani do działalności gospodarczej.
    Skoro zaciągnięty kredyt został przeznaczony na zakup lokalu mieszkalnego stanowiącej
    składnik majątku prowadzonej działalności gospodarczej, to przychód z umorzenia tego
    kredytu stanowić będzie przychód z działalności gospodarczej zgodnie z przepisem ww.
    art. 14 ust. 2 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychód ten
    należy opodatkować w Polsce z pozostałymi przychodami z działalności gospodarczej.
    Skutki podatkowe zwrotu środków pieniężnych
    Z opisanych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że otrzyma Pani od banku zwrot
    środków pieniężnych. Bank wypłaci Pani kwotę zwrotu środków, które zostały wpłacone
    do banku tytułem spłaty rat kapitałowo-odsetkowych, a które w wyniku ponownego
    przeliczenia zobowiązań kredytowych według kursów waluty przyjętych w ugodzie zostały
    uznane za nadpłatę kredytu.
    Wobec powyższego charakteru otrzymanych świadczeń, te środki pieniężne nie będą
    stanowiły dla Pani przychodu.
    Czynność ta nie spowoduje uzyskania przez Panią przysporzenia majątkowego, wzrostu jej
    majątku. Otrzyma Pani zwrot własnych pieniędzy, które nienależnie wpłaciła wcześniej do
    banku. Pieniądze te (nadpłata) nie będą Pani przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Ich uzyskanie nie będzie skutkować po Pani
    stronie powstaniem obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób

    fizycznych. Tym samym nie będzie Pani miała obowiązku rozliczenia tych środków dla
    celów podatkowych.
    Zatem Pani stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Przedmiotem interpretacji jest jedynie kwestia, czy przychód z tytułu umorzenia części
    kredytu frankowego oraz planowany zwrot przez Bank powinna Pani opodatkować w
    Polsce.
    Nie odniosłem się natomiast do innych kwestii poruszonych w stanie faktycznym, w tym,
    że odsetki od kredytu oraz ubezpieczenie zaliczyła Pani do kosztów uzyskania przychodów
    z tytułu działalności gospodarczej, gdyż nie było to przedmiotem Pani zapytania.
    Odnosząc się do powołanej przez Panią interpretacji indywidualnej Nr 0113-KDIPT2-
    2.4011.394.2024.2.DA, wskazuję, że dotyczy ona innego stanu faktycznego – osoby
    nieprowadzącej działalności gospodarczej.
    Odnosząc się do powołanych wyroków sądów stwierdzam, że rozstrzygnięcia te dotyczą
    tylko spraw konkretnych podatników i nie są wiążące dla organu wydającego niniejszą
    interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.

    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.