Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.70.2025.4.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-14
Teza: Dochody osiągane przez Spółkę na terytorium Polski na
moment Transakcji oraz po jej przeprowadzeniu, tzn. biorąc
pod uwagę przedstawiony opis stanu faktycznego oraz w
sytuacji nakreślonej w opisie zdarzenia przyszłego, będą
podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
prawnych w Polsce.
Słowa kluczowe: Niemcy
hala-hala magazynowa
instalacja
montaż
pracownik
przedstawiciel-przedstawiciel handlowy
wynajem
zakład-zakład zagraniczny
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Słowniczek-Zagraniczny zakład
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 4a-pkt 11

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 4 lutego 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w
    zakresie ustalenia czy opisana działalność Spółki w Polsce prowadzi/będzie prowadziła do
    powstania w Polsce zagranicznego zakładu.
    Uzupełnili go Państwo - na wezwanie organu - pismem z 14 marca 2025 r. (data wpływu 14
    marca 2025 r.).
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1) Zainteresowany będący stroną postępowania:
      A. GmbH,
      Niemcy
    2) Zainteresowani niebędący stroną postępowania:
      B. sp. z o.o. sp.k.
    Treść wniosku jest następująca.
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    I.1 Działalność Wnioskodawcy
    Wnioskodawca jest spółką prawa niemieckiego, z siedzibą na terytorium Republiki
    Federalnej Niemiec. Działalność gospodarcza Wnioskodawcy obejmuje m.in. oddawanie w
    najem oraz sprzedaż hal magazynowych przeznaczonych do użytku dla różnych branż (np.
    spożywczej, logistycznej, motoryzacyjnej czy opakowań) w różnych krajach europejskich.
    Spółka nie jest producentem hal magazynowych, a poszczególne elementy są nabywane
    przez Wnioskodawcę i montowane lub dostarczane do klientów z wykorzystaniem
    podwykonawców.
    Wnioskodawca posiada siedzibę w Niemczech, tam zatrudnia pracowników oraz tam
    podejmowane są decyzje zarządcze dotyczące jego działalności.
    Wnioskodawca nie posiada, ani nie wynajmuje w Polsce nieruchomości tj. w szczególności
    nie posiada biura, filii, fabryki, warsztatu. Ponadto, Wnioskodawca na moment złożenia
    niniejszego wniosku nie posiada w Polsce zarejestrowanego oddziału lub
    przedstawicielstwa w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 roku o zasadach
    uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie
    gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Działalność gospodarcza Wnioskodawcy jest prowadzona w Niemczech, jednakże swym
    zasięgiem obejmuje również działalność prowadzoną w innych krajach, w tym w Polsce, a
    zakres tej działalności jest podobny do działalności prowadzonej w Niemczech. W Polsce
    Wnioskodawca obecnie zatrudnia dwie osoby na umowie o pracę w charakterze
    przedstawicieli handlowych na Polskę. W przeszłości zatrudniał również inne osoby
    działające w charakterze przedstawicieli handlowych, jednak współpraca z nimi była
    krótka i nie rozwinęła się (Wnioskodawca nie zawarł żadnej umowy handlowej, w wyniku
    działań tych osób). Obecni przedstawiciele handlowi są zatrudnieni w oparciu o niemiecką
    umowę o pracę i samodzielnie rozliczają podatek dochodowy z tytułu tej umowy, a w
    zakresie składek ZUS Wnioskodawca jest zarejestrowany jako płatnik z tego tytułu w
    Polsce. Wnioskodawca zawarł umowę leasingu samochodów, który jest udostępniany w

    celu wykonywania obowiązków przez przedstawicieli handlowych w Polsce. Ponadto,
    Wnioskodawca zwraca przedstawicielom handlowym koszty związane z użytkowaniem
    telefonu dla celów służbowych. Przedstawiciele handlowi nie posiadają biura, w którym
    wykonywaliby swoje obowiązki, a do ich głównych zadań należy kontakt z potencjalnymi
    klientami Wnioskodawcy.
    Przedstawiciele handlowi nie współpracują z potencjalnymi dostawcami dla
    Wnioskodawcy, a jedynie z potencjalnymi odbiorcami usług. Przedstawiciele handlowi nie
    są uprawnieni do podpisywania umów w imieniu Wnioskodawcy, a w zakresie ustalania
    warunków umowy, przedstawiciele handlowi działają według cennika ustalonego przez
    Wnioskodawcę, do którego mogą ofertować rabat w zakresie ustalonym z Wnioskodawcą.
    Wszelkie umowy, oferty oraz zamówienia są akceptowane i podpisywane przez
    pracowników oraz zarząd w siedzibie Wnioskodawcy w Niemczech. Wśród pracowników
    akceptujących i podpisujących oferty oraz zamówienia w Niemczech nie ma
    przedstawicieli handlowych, którzy wykonują pracę w Polsce.
    Wnioskodawca w siedzibie w Niemczech posiada osoby odpowiedzialne, w tym
    pracowników polskojęzycznych, które są odpowiedzialne za sprzedaż i kontakt z polskimi
    klientami. Osoby te identyfikują potencjalnych klientów w Polsce i przekazują kontakt do
    przedstawicieli handlowych w Polsce, w celu oceny możliwości rozpoczęcia współpracy (tj.
    do zadań przedstawicieli handlowych nie należy aktywne poszukiwanie nowych klientów).
    Wnioskodawca posiada stronę internetową w języku polskim oraz polski numer
    kontaktowy, jednak zamówienia z tego tytułu są realizowane przez zespół sprzedaży z
    Niemiec.
    Dotychczasowa obecność Wnioskodawcy w Polsce ogranicza się do bycia stroną dwóch
    umów najmu hal namiotowych z polskimi kontrahentami. Jeden kontrakt z klientem został
    nabyty przez Wnioskodawcę, w wyniku zakupu aktywów oraz kontraktów od niemieckiej
    spółki, która to miała zawartą umowę z polskim klientem (niemniej jednak umowa ta
    została już zakończona). Drugi klient Wnioskodawcy został pozyskany przez dział
    handlowy w Niemczech i wynajem hali namiotowej rozpoczął się od końca października
    2024 roku. W zakresie montażu hali namiotowej, Wnioskodawca korzystał z usług
    polskiego podwykonawcy. Dodatkowo, Wnioskodawca nabywał od polskiego producenta
    plandeki, które były wykorzystywane do montażu hali w Polsce. Z tego tytułu
    Wnioskodawca otrzymał faktury z wykazanym podatkiem VAT w stawce 23%.
    Wnioskodawca jest zarejestrowany w Polsce dla celów podatku od towarów i usług (dalej:
    “VAT”) jako podatnik czynny pod numerem (...), od marca 2024 r.
    I.2 Działalność Sprzedającego
    Sprzedający jest spółką prawa polskiego, zarejestrowaną jako podatnik VAT czynny.
    Sprzedający na dzień dokonania transakcji będzie zarejestrowany dla celów
    wewnątrzwspólnotowych oraz będzie zarejestrowany dla celów VAT w Niemczech.
    Sprzedający nie posiada ani nie będzie posiadał siedziby ani stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium Niemiec.
    Działalność Sprzedającego obejmuje głównie produkcję hal namiotowych oraz oddawanie
    ich w najem do klientów krajowych i zagranicznych. Sprzedający posiada w swoim
    portfolio dwa rodzaje hal: aluminiowe i stalowe. Hale lub/oraz ich części, które nie są
    obecnie wynajmowane, znajdują się w magazynie Sprzedającego. Działalność
    Sprzedającego obejmuje również sprzedaż i montaż wyprodukowanych hal namiotowych.
    Działalność związana z najmem obejmuje zasadniczo umowy z dwoma rodzajami
    najemców: (1) klientami „przemysłowymi” - wówczas hale pełnią zazwyczaj funkcje
    magazynowe lub produkcyjne oraz (2) klientami z branży „eventowej”. Ponadto
    Sprzedający wynajmuje również hale w Niemczech. Działalność obejmująca wynajem hal
    namiotowych nie została wyodrębniona w strukturze Sprzedającego np. w formie
    odrębnego działu, wydziału lub oddziału. Wszystkie aktywności podejmowane przez
    Sprzedającego są ze sobą powiązane i wspólnie tworzą całokształt działalności

    gospodarczej Sprzedającego. Sprzedający korzysta z własnych składników majątkowych
    (np. gruntów, budynków, maszyn) i zatrudnia pracowników. Niektóre zadania, np. montaż,
    a w niektórych przypadkach również transport, są realizowane przy wykorzystaniu
    podwykonawców.
    Pracownicy Sprzedającego nie są przypisani do określonej działalności, w tym tej
    związanej z wynajmem.
    Kredyty bankowe uzyskane przez Sprzedającego nie zostały zaciągnięte w celu
    finansowania określonej działalności (np. nie ma oddzielnego finansowania
    przeznaczonego wyłącznie na działalność związaną z wynajmem).
    W księgach Sprzedającego nie ma odrębnych kont, na których prowadzona byłaby
    ewidencja kosztów, aktywów i zobowiązań dotycząca działalności w zakresie wynajmu (w
    tym w szczególności, odrębnie dla wynajmu do klientów przemysłowych). Ponadto,
    sposób prowadzenia ksiąg nie umożliwia przypisania kosztów do działalności w zakresie
    wynajmu i oddzielenie ich od tych związanych z innymi częściami działalności (np.
    produkcją). W szczególności, Sprzedający nie posiada odrębnych kont dla kosztów
    związanych z działalnością w zakresie wynajmu, w szczególności brak jest ewidencji czasu
    pracy poświęconego przez pracowników na zadania związane z działalnością w zakresie
    wynajmu, brak jest alokacji kosztów ogólnych do działalności w zakresie wynajmu oraz
    brak wyodrębnienia kosztów produkcji wynajmowanych hal namiotowych. Nie ma
    również oddzielnych rachunków bankowych, budżetów ani środków pieniężnych
    dotyczących / przeznaczonych na potrzeby działalności w zakresie wynajmu.
    I.3 Opis Transakcji
    Wnioskodawca zamierza nabyć od Sprzedającego za wynagrodzeniem wybrane składniki
    związane z działalnością w zakresie wynajmu hal do klientów przemysłowych (dalej
    odpowiednio: „Transakcja” i „Przedmiot Transakcji”). Transakcja będzie podzielona na dwa
    etapy:
    1. Etap pierwszy - Wnioskodawca nabędzie od Sprzedającego za wynagrodzeniem
      składniki majątkowe zlokalizowane w Polsce.
    2. Etap drugi - Wnioskodawca nabędzie od Sprzedającego za wynagrodzeniem składniki
      majątkowe zlokalizowane w Niemczech.
    Przedmiot Transakcji obejmować będzie:
    Etap pierwszy
    Etap pierwszy obejmie nabycie za wynagrodzeniem przez Wnioskodawcę od
    Sprzedającego następujących składników majątkowych:
    1) Nabycie towarów, które na moment zawarcia umowy znajdują się w Polsce i pozostaną
      w Polsce (dalej jako "grupa 1").
    Nabyciu nie będzie towarzyszyło fizyczne przemieszczenie towarów. Nabycie będzie
    dotyczyć hal namiotowych, które są wynajmowane przez Sprzedającego innym
    podmiotom, a po dokonaniu transakcji staną się własnością Wnioskodawcy i nadal będą
    wynajmowane innym podmiotom na terytorium kraju (Polski). Na moment składania
    wniosku, Wnioskodawca zakłada, że w przypadku umów najmu, które po zakończeniu
    okresu ich trwania nie zostaną przedłużone, hale te zostaną wywiezione na terytorium
    Niemiec.
    2) Nabycie towarów, które na moment zawarcia umowy znajdują się w Polsce i w wyniku
      transakcji w terminie do 30 dni od dnia spełnienia wszystkich warunków
      zawieszających zostaną przetransportowane na terytorium Niemiec w wykonaniu
      przedmiotowej transakcji (dalej jako "grupa 2").
    Przedmiotem sprzedaży będą wyprodukowane i zdatne do użytku elementy o różnych
    parametrach, z których będzie można zmontować hale namiotowe np. przęsła, łączniki,

    słupy boczne, płatwie, szpile, plandeki. Elementy hal, pomimo tej samej nazwy, będą
    różnić się wysokością, czy profilem. Transport zostanie dokonany przez zewnętrzną firmę
    na rzecz jednej ze stron Transakcji i nie będzie stanowił transakcji łańcuchowej w
    rozumieniu ustawy o VAT. Sprzedawca będzie dysponował dokumentami
    potwierdzającymi wywóz i dostarczenie towarów Wnioskodawcy, w szczególności
    dokumentami transportowymi, dokumentami przyjęcia do miejsca składowania,
    potwierdzeniem zapłaty.
    Zarówno towary z grupy 1, jak i z grupy 2 zostaną nabyte przez Kupującego wraz z
    dokumentacją techniczną związaną z halami, obejmującą specyfikację techniczną, rysunki,
    szkice, jak również wraz z odpowiednimi prawami własności intelektualnej i przemysłowej
    związanymi z nabywanymi towarami i dokumentacją techniczną (względnie licencjami na
    korzystanie z tych praw oraz zarejestrowanego wzoru przemysłowego).
    Dodatkowo, w związku z nabyciem towarów z grupy 1, w ramach Transakcji będzie miało
    miejsce nabycie usług („grupa 3”), które będzie obejmować:
        cesję umów najmu dotyczących hal namiotowych zawartych przez Sprzedającego z
        klientami przemysłowymi (w tym także umowy podpisane, ale jeszcze
        niezrealizowane oraz tzw. "portfel zamówień")
        cesję umowy najmu gruntu zawartej przez Sprzedającego, na którym to gruncie
        znajdują się hale oddane w najem przez Sprzedającego, a które to hale staną się
        własnością Nabywcy,
        cesje umów najmu nagrzewnic, które wynajmowane są wraz z halami.
    W ramach Transakcji nie nastąpi przeniesienie na Wnioskodawcę m.in. następujących
    zasobów / elementów / umów dot. działalności prowadzonej przez Sprzedającego:
        Umów najmu zawartych z klientami eventowymi
        Pracowników
        Finansowania (dotyczy to zarówno finansowania otrzymanego przez
        Sprzedającego, jak i finansowania udzielonego przez Sprzedającego jego
        wspólnikowi)
        Gruntów i budynków, w tym w szczególności budynków produkcyjnych oraz
        magazynów
        Maszyn i urządzeń produkcyjnych
        Środków transportu (w tym m.in. samochodów wykorzystywanych obecnie przez
        Sprzedającego do transportu hal namiotowych)
        Części elementów znajdujących się na moment Transakcji w magazynie (tj. takich,
        które na moment Transakcji nie będą przedmiotem najmu): hale stalowe, stare
        części, elementy inne niż wykorzystywane w działalności związanej z halami
        aluminiowymi, które mogą być oddane w najem klientom przemysłowym
        Bazy klientów Sprzedającego
        Marki, loga i znaku towarowego „B.”
        Strony internetowej Sprzedającego i materiałów marketingowych (np. zdjęcia)
        Innych elementów, takich jak: oświetlenie, urządzenia do mycia namiotów,
        defektoskop
        Zobowiązań handlowych i finansowych związanych z umowami najmu

        Wystawionych na Sprzedającego polis ubezpieczeniowych związanych z
        oddawanymi w najem halami.
    Etap drugi
    Przeprowadzenie etapu drugiego jest planowane wstępnie na koniec roku 2025 lub
    początek roku 2026, jednak będzie to przedmiotem dalszych uzgodnień pomiędzy
    Wnioskodawcą a Sprzedającym. Etap drugi jest niezależny od etapu pierwszego i powinny
    być one traktowane jako dwie odrębne transakcje. Przedmiotem transakcji w ramach
    etapu drugiego będzie nabycie towarów znajdujących się na terytorium Niemiec, tj. hal
    namiotowych, któremu nie będzie towarzyszyło fizyczne przemieszczenie towarów poza
    terytorium Niemiec. Hale są obecnie wynajmowane przez Sprzedającego innym
    podmiotom gospodarczym.
    I.4 Współpraca Wnioskodawcy i Sprzedającego po Transakcji
    Po Transakcji Wnioskodawca może współpracować ze Sprzedającym. Potencjalne usługi
    świadczone przez Sprzedającego na rzecz Wnioskodawcy mogą obejmować m.in.:
        Produkcję wyrobów stalowych znormalizowanych oraz wyrobów stalowych
        nieznormalizowanych, a także obróbkę wyrobów stalowych
        Produkcję oraz renowację plandek
        Naprawę oraz renowację zdemontowanych hal namiotowych, inne usługi (na
        podstawie zleceń usługowych)
        Usługi związane z montażem i logistyką (zapewnienie samochodów ciężarowych z
        kierowcami, wózków widłowych, zewnętrznych ekip montażowych składających się
        z podwykonawców Sprzedającego).
    Niemniej jednak, Sprzedający nie będzie wyłącznym dostawcą powyższych świadczeń .
    Świadczenie tych usług będzie ustalane na bieżąco i będzie uzależnione od
    konkurencyjności oferty złożonej przez Sprzedającego.
    Ponadto Sprzedający nie będzie upoważniony do kontaktowania się z klientami
    końcowymi w imieniu Wnioskodawcy.
    I.5 Działalność Wnioskodawcy po Transakcji
    Po Transakcji Wnioskodawca zamierza kontynuować wykonywanie dotychczasowych
    czynności (tj. wynajem hal), rozszerzonych o czynności z wykorzystaniem Przedmiotu
    Transakcji - czyli, w szczególności najem nabytych hal namiotowych do klientów
    przemysłowych zlokalizowanych w różnych krajach, również w Polsce. Nie można
    wykluczyć, że czynności Wnioskodawcy po transakcji, będą obejmowały również sprzedaż
    hal namiotowych dla polskich klientów.
    Wykonywanie czynności w Polsce przez Wnioskodawcę wyłącznie w oparciu o nabyty
    Przedmiot Transakcji nie jest możliwe. Wnioskodawca podejmie dodatkowe działania lub
    wykorzysta już istniejące zasoby, które pozwolą na wykorzystywanie nabytych aktywów do
    wykonywania czynności najmu. Będzie to obejmować, w szczególności:
        Zawarcie szeregu umów z dostawcami, które będą niezbędne do prowadzenia
        działalności przez Wnioskodawcę, w szczególności w zakresie:
          najmu podłóg namiotowych lub ich nabycia;
          dostarczenia wyprodukowanych hal namiotowych lub ich części;
          transportu hal,

          instalacji hal u najemców oraz ich późniejszy demontaż;
          naprawy i remontów hal;
          ogrzewania hal;
          ubezpieczenia hal.
    Jak wspomniano wyżej, część z wyżej wymienionych czynności może zostać wykonana
    przez Wnioskodawcę przy wykorzystaniu własnych zasobów lub na podstawie umów już
    zawartych z dostawcami. Może też wystąpić sytuacja, że część tych zadań zostanie zlecona
    Sprzedającemu na bazie odrębnej umowy.
        Zapewnienie personelu, który będzie zarządzał i obsługiwał prowadzoną
        działalność:
          Wynajem hal namiotowych w Polsce jest obecnie i będzie również po Transakcji
          prowadzony przez istniejący u Wnioskodawcy zespół pracowników
          zlokalizowany w Niemczech („zespół niemiecki”). Zespół ten będzie
          odpowiedzialny nie tylko za zarządzanie strategiczne, ale również operacyjne
          na polskim rynku. Działania związane ze sprzedażą w Polsce będą prowadzone
          i przede wszystkim inicjowane przez zespół niemiecki, który posiada nie tylko
          odpowiednie osoby do obsługi klientów (w tym pracowników
          polskojęzycznych), ale także zespół odpowiedzialny za marketing i pozyskiwanie
          klientów.
          Zespół wykonujący swoje zadania w Polsce obecnie obejmuje dwóch
          przedstawicieli handlowy działający w Polsce odpowiedzialny za kontakt z
          klientami po uzyskaniu kontaktu od zespołu handlowego w Niemczech i
          przygotowywanie ofert. Polscy pracownicy nie są i nie będą uprawnieni do
          negocjowania umów w imieniu Wnioskodawcy, jak również nie posiadają i nie
          będą posiadać pełnomocnictw do ich podpisywania - czynności te będą
          wykonywane przez zarząd Wnioskodawcy w Niemczech. Negocjacja cen i
          warunków umów odbywa się wyłącznie na podstawie cennika ustalonego przez
          Wnioskodawcę oraz w zakresie uzgodnionej z Wnioskodawcą wysokości
          potencjalnego rabatu. Polscy pracownicy zatrudnieni przez Wnioskodawcę
          pracują oraz będą pracowali zdalnie ze swojego miejsca zamieszkania w
          związku z czym nie będzie istniało „fizyczne” biuro Wnioskodawcy na terenie
          Polski. Natomiast ich praca będzie głównie polegać na odwiedzaniu klientów,
          czyli podróżowaniu po Polsce.
          Obowiązki administracyjne będą sprawowane przez personel Wnioskodawcy w
          Niemczech, w szczególności obsługa biurowa oraz korespondencji,
          przygotowywanie i przechowywanie dokumentów spółki, a także pozostała
          działalność wspierająca (np. księgowość czy kadry).
        Magazynowanie:
          Wnioskodawca po Transakcji będzie korzystał ze swojej powierzchni
          magazynowej zlokalizowanej w Niemczech.
          Ponadto, w przypadku zakończenia danej umowy najmu w zakresie hal
          namiotowych zlokalizowanych w Polsce po Transakcji, zdemontowane

          elementy będą również transportowane do magazynu Wnioskodawcy w
          Niemczech. W tym magazynie składowane elementy będą też, w razie potrzeby,
          poddawane naprawom/czynnościom konserwacyjnym. Na moment
          przemieszczenia towarów z Polski do Niemiec, Wnioskodawca nie będzie w
          stanie wskazać, czy dany towar zostanie powrotnie przemieszczony do Polski,
          czy też zostanie wykorzystany w inny sposób.
        Uzyskanie finansowania
    Również po Transakcji Wnioskodawca nie będzie posiadać w Polsce:
        oddziału, filii, przedstawicielstwa, biura;
        fabryki, warsztatu.
    Ponadto, proces instalacji / montażu hal, które będą oddawane przez Wnioskodawcę (lub
    zatrudnionych przez niego podwykonawców) w najem po Transakcji na rzecz klientów na
    terytorium Polski jest prosty i krótkotrwały - w zdecydowanej większości przypadków nie
    powinien przekroczyć kilku tygodni. Każdy najem hali oraz montaż jest przedmiotem
    odrębnej umowy, które nie łączą się ze sobą. W żadnym przypadku takie prace w
    stosunku do konkretnej hali i jej lokalizacji nie przekroczą 12 miesięcy.
    Hale namiotowe, będące przedmiotem wynajmu przez Sprzedającego do polskich
    klientów, oparte są na konstrukcji stalowo-aluminiowej , wraz z poszyciem górnym z
    materiału PCV oraz/lub pokryciem bocznym (ściany) wykonanym z płyty warstwowej lub
    blachy trapezowej. Hala podlega procesowi montażu na utwardzonym fundamencie.
    Profile stalowe hal mogą być mocowane do podłoża na różne sposoby. W przypadku
    lekkich konstrukcji możliwe jest zakotwienie hali za pomocą szpilek, natomiast w
    przypadku ciężkich konstrukcji stosowane są kołki do dużych obciążeń. Niezależnie od
    zastosowanego sposobu zakotwienia hali, możliwy jest kompletny demontaż hali oraz jej
    przemieszczenie i dalsze użycie. Proces demontażu nie powoduje utraty wartości oraz
    przydatności hali. Hala może posiadać dodatkowe wyposażenie na życzenie klienta
    (dodatkowe oświetlenie, drzwi, ściany działowe itp.).
    Wnioskodawca zaznacza również, że wynajmowane przez Wnioskodawcę do polskich
    klientów towary (tj. elementy hal namiotowych) będą nabywane przez Wnioskodawcę w
    Polsce (w tym przypadku Wnioskodawca otrzyma od dostawcy fakturę z polskim
    podatkiem VAT) jak również będą przemieszczane przez Wnioskodawcę z terytorium
    Niemiec do Polski (jako przemieszczenie towarów własnych). Po zakończeniu umowy
    najmu, możliwe jest przemieszczenie hal namiotowych do magazynu Wnioskodawcy w
    Niemczech (przy tym na moment przemieszczenia, nie zostanie jeszcze ustalone, czy dany
    towar zostanie ponownie wysłany do Polski, czy też zostanie wykorzystany w inny sposób).
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    W piśmie uzupełniającym z 14 marca 2025 r. (data wpływu tego samego dnia),
    Zainteresowani wskazali, że spółka A. GmbH prowadzi w Niemczech realną działalność
    gospodarczą, obejmującą m.in. oddawanie w najem oraz sprzedaż hal magazynowych
    przeznaczonych do użytku dla różnych branż (np. spożywczej, logistycznej, motoryzacyjnej
    czy opakowań). Tym samym, działalność Wnioskodawcy w Niemczech nie ogranicza się do
    posiadania tam wyłącznie siedziby/biura.
    W Niemczech znajduje się infrastruktura niezbędna do prowadzenia działalności
    gospodarczej - Wnioskodawca ma tam swoją siedzibę (pod adresem: ...) oraz magazyny (w
    ...), które służą do przechowywania oraz przygotowywania hal pod wynajem.
    Wnioskodawca nie posiada w Niemczech fabryk czy innych aktywów produkcyjnych (np.
    maszyn) - co wynika z faktu, że Wnioskodawca nie jest producentem hal magazynowych

    (poszczególne elementy są nabywane przez Wnioskodawcę i montowane lub dostarczane
    do klientów z wykorzystaniem podwykonawców). Wnioskodawca posiada zarząd
    składający się z dwóch dyrektorów generalnych i zatrudnia w Niemczech 115
    pracowników.
    W gestii niemieckiego zespołu zarządzającego znajduje się w szczególności zarządzanie
    strategiczne, tj. decyzje zarządcze dotyczące działalności Wnioskodawcy. Wszelkie umowy,
    oferty oraz zamówienia są akceptowane i podpisywane przez pracowników oraz zarząd w
    siedzibie Wnioskodawcy w Niemczech. Zespół niemiecki odpowiada również za ustalenie
    cennika usług i dopuszczalnych zakresów możliwych do udzielenia rabatów.
    Z kolei niemiecki zespół sprzedaży i obsługi klienta odpowiada za zarządzanie operacyjne,
    m.in. za inicjowanie działań marketingowych i pozyskiwania klientów. Personel
    Wnioskodawcy w Niemczech pełni również obowiązki administracyjne, obejmujące w
    szczególności obsługę biurową oraz korespondencji, przygotowywanie i przechowywanie
    dokumentów spółki, a także pozostałą działalność wspierającą (np. księgowość czy kadry).
    Wnioskodawca nie posiada kontroli nad B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k.
    (dalej: „Sprzedający”). Wnioskodawca po nabyciu uzgodnionych aktywów od
    Sprzedającego, będzie posiadał kontrolę nad tymi aktywami które będą już stanowić
    własność Wnioskodawcy.
    Po transakcji Wnioskodawca może nabywać od zewnętrznych podmiotów potrzebne mu
    usługi, a Sprzedający będzie jednym z potencjalnych dostawców usług, który może
    uzyskać zlecenie od Wnioskodawcy w przypadku przedstawienia konkurencyjnej oferty, tj.
    Sprzedający będzie traktowany na równi z innymi dostawcami. Na chwilę obecną
    Wnioskodawca i Sprzedający nie dokonali żadnych ustaleń w tym zakresie. Wnioskodawca
    nie będzie sprawował kontroli nad zasobami osobowymi, rzeczowymi czy technicznymi
    Sprzedającego (ani innych podwykonawców). Sprzedający będzie działał w sposób
    niezależny od Wnioskodawcy - tak, jak działają niepowiązane podmioty.
    Jeśli Sprzedający uzyska od Wnioskodawcy zlecenie na realizację konkretnych usług,
    Wnioskodawca nie będzie wpływał na wybór konkretnych zasobów, przy pomocy których
    Sprzedający będzie realizować usługi. Decyzje w tym zakresie będą podejmowane
    samodzielnie przez Sprzedającego. Ewentualna współpraca Wnioskodawcy ze
    Sprzedającym po transakcji będzie odbywała się na zasadach, na jakich współpracują ze
    sobą niezależnie, niepowiązane podmioty. W przypadku chęci współpracy, Wnioskodawca
    przedstawi informacje o swoim zapotrzebowaniu na konkretne towary / usługi, a
    Sprzedający będzie to zamówienie realizował jako niezależny usługodawca.
    Wnioskodawca nie posiada zaplecza technicznego w Polsce, w szczególności, nie jest
    właścicielem żadnych zlokalizowanych w Polsce nieruchomości ani praw do nich.
    Wnioskodawca udostępnia swoim dwóm kontrahentom w Polsce dwie hale namiotowe,
    które niedawno zamontował (montaż pierwszej z nich miał miejsce kilka miesięcy temu).
    Co więcej, należy podkreślić, że do świadczenia usług w zakresie oddawania w najem hal
    polskim klientom nie jest potrzebne posiadanie zaplecza technicznego (np. maszyn) w
    Polsce.
    Tytułem uzupełnienia wniosku, Wnioskodawca wskazuje, że w międzyczasie
    Wnioskodawca zawarł umowę z nowym kontrahentem w Polsce, na podstawie której
    udostępnił mu halę namiotową. Hala ta znajduje się w innej lokalizacji niż umowa
    wskazana w pierwotnym opisie stanu faktycznego. Stąd, Wnioskodawca udostępnia
    swoim kontrahentom obecnie dwie hale namiotowe, a nie jedną jak wskazano w
    pierwotnym opisie stanu faktycznego.
    Pracujący w Polsce przedstawiciele handlowi pracują zdalnie lub podróżują do
    potencjalnych klientów. Wnioskodawca zapewnia tym osobom samochody służbowe
    (stanowiące flotę Wnioskodawcy, który korzysta z niej na podstawie umowy leasingu) oraz

    laptopy, a także zapewnia im zwrot kosztów połączeń telefonicznych wykonywanych z
    prywatnych telefonów dla celów służbowych (pracownicy nie posiadają telefonów
    służbowych).
    Wnioskodawca posiada obecnie w Polsce dwóch klientów [najemców - polskie spółki z
    siedzibami w (...) i w (...)], którym odpłatnie udostępnia dwie hale namiotowe (na
    podstawie umów najmu). Wnioskodawca obecnie nie posiada innych materialnych
    zasobów.
    Wszystkie istotne decyzje dotyczące działalności Wnioskodawcy podejmowane są w
    Niemczech przez zarząd, przy wsparciu zespołu pracowników zlokalizowanych w
    Niemczech. Na dzień transportu towarów z grupy 2 Wnioskodawca będzie zarejestrowany
    w Niemczech na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych.
    Obecnie Wnioskodawca jest stroną umów o pracę z dwoma przedstawicielami
    handlowymi działającymi na terytorium Polski. Umowy o pracę zostały zawarte na czas
    nieokreślony odpowiednio 1 września 2024 roku oraz 1 grudnia 2024 roku. Tytułem
    uzupełnienia wniosku, Wnioskodawca informuje, że 1 marca 2025 roku, Wnioskodawca
    zawarł umowę o pracę z managerem do spraw marketingu działającym na terytorium
    Polski. Umowa ta została zawarta również na czas nieokreślony.
    Działania sprzedażowe Wnioskodawcy są zorganizowane w następujący sposób:
        Pracownicy z niemieckiego zespołu Wnioskodawcy zajmują się identyfikacją
        potencjalnych klientów z Polski, którzy mogliby być zainteresowani najmem lub
        zakupem hali magazynowej. Następnie, informacje o takich klientach są
        przekazywane przedstawicielom handlowym z Polski, w celu kontaktu
        telefonicznego/spotkania przedstawicieli z klientami mającego na celu
        przedstawienie oferty Wnioskodawcy (do czego Wnioskodawca nawiązał we
        wspomnianym przez Organ fragmencie wniosku: „charakter ich pracy polega
        głównie na kontakcie z potencjalnymi klientami Wnioskodawcy”).
        Spotkania mogą odbywać się w różnych częściach Polski - w zależności od siedziby i
        preferencji klienta (do czego nawiązano we fragmencie wniosku „ich praca będzie
        głównie polegać na odwiedzaniu klientów, czyli podróżowaniu po Polsce”).
        Przedstawiciele handlowi przygotowują oferty dostosowane do potrzeb danego
        klienta, w oparciu o cenniki udostępnione im przez zespół niemiecki, który
        wyznacza również zakres ewentualnych rabatów, jakie mogą zostać udzielone
        polskim klientom w ramach procesu negocjacyjnego. Oferty te są następnie
        przedstawiane klientom podczas spotkań lub drogą elektroniczną.
        Przedstawiciele handlowi są również odpowiedzialni za regularne monitorowanie
        procesów ofertowych w toku (np. poprzez kontakt telefoniczny z potencjalnym
        klientem któremu przedstawiono ofertę).
        Przedstawiciele handlowi wykonują powyższe zadania w porozumieniu z
        przełożonymi z zespołu niemieckiego / z niemieckim działem sprzedaży i obsługi
        klienta, z którymi utrzymują regularny kontakt (aby proces przebiegał w optymalny
        sposób).
        Przedstawiciele handlowi nie podpisują z klientami żadnych wstępnych umów, a
        jedynie przekazują informację w tym zakresie do zespołu niemieckiego, w gestii
        którego jest zawarcie umowy z klientem, w tym: akceptacja warunków i podpisanie

        umowy. Polscy przedstawiciele handlowi nie posiadają kompetencji decyzyjnych w
        zakresie akceptacji umów ani pełnomocnictw do ich podpisywania.
    Tytułem uzupełnienia wniosku Wnioskodawca przedstawia również informacje dotyczące
    managera do spraw marketingu, którego Wnioskodawca zatrudnił (już po złożeniu
    wniosku o interpretację) do prowadzenia kampanii na polskim rynku. Kluczowe zadania
    managera do spraw marketingu obejmować będą:
        Opracowywanie i zarządzanie kampaniami marketingowymi na polskim rynku, w
        celu dotarcia do nowych potencjalnych klientów, zgodnie z celami dotyczącymi
        generowania szans sprzedażowych (tzw. „leadów”).
        Analizowanie potencjalnych nisz, trendów rynkowych i zachowań konsumentów w
        celu rozwijania i optymalizacji kampanii marketingowych.
        Definiowanie celów kampanii, optymalizowanie wydajności kanałów
        marketingowych i monitorowanie kluczowych wskaźników wydajności (tzw. KPI) i
        budżetów (w celu maksymalizacji zwrotu z inwestycji w kampanie).
        Współpraca z redaktorami, projektantami i dostawcami usług potrzebnych do
        realizacji kampanii w celu tworzenia atrakcyjnych materiałów marketingowych
        opartych na danych i dostosowanych do rynku polskiego.
        Ocenianie wyników kampanii, wyciąganie wniosków i wdrażanie ulepszeń w celu
        zwiększenia wydajności kampanii.
        Nawiązywanie i zarządzanie relacjami z zewnętrznymi dostawcami usług oraz
        współpracownikami w celu zapewnienia sukcesu kampanii.
    Wnioskodawca zapewnia polskim przedstawicielom handlowym jedynie samochody
    służbowe oraz laptopy, które znajdują się w Polsce (i są wykorzystywane przez
    pracowników przemieszczających się po Polsce). Z kolei managerowi do spraw marketingu
    Wnioskodawca udostępnia jedynie laptopa, który znajduje się w Polsce. Wnioskodawca
    zwraca polskim przedstawicielom oraz managerowi do spraw marketingu koszty używania
    prywatnych telefonów komórkowych do celów służbowych. Wnioskodawca nie dokonuje
    żadnych innych zwrotów na rzecz działających w Polsce pracowników.
    Czynności wykonywane przez przedstawicieli handlowych, o których mowa we wniosku są
    podejmowane regularnie / na bieżąco, w zależności od zidentyfikowanych szans
    sprzedażowych. Praca przedstawicieli handlowych jest wykonywana zgodnie z
    instrukcjami z zespołu niemieckiego (od „Team Leadera” oraz z niemieckiego zespołu
    sprzedaży i obsługi klienta). Niemiecki Team Leader jest również odpowiedzialny za
    bieżącą kontrolę pracy przedstawicieli handlowych. Dodatkowo, przez zespół niemiecki
    weryfikuje spełnianie kluczowych wskaźników wydajności (tzw. KPI, np. liczba wizyt u
    klientów, liczba kontraktów podpisanych / ilość metrów kwadratowych oddanych w najem
    przy wsparciu przedstawicieli handlowych). Ani przedstawiciele handlowi działający w
    Polsce ani manager do spraw marketingu nie są / nie będą upoważnieni do podpisywania
    na terenie Polski jakichkolwiek umów w imieniu Wnioskodawcy.
    Działalność Wnioskodawcy po transakcji będzie skupiona na oddawaniu w najem hal.
    Niemniej jednak, w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania hal w niektórych
    przypadkach może pojawić się konieczność zapewnienia bieżących napraw/remontów, czy
    też zapewnienie odpowiedniego urządzenia do ogrzewania hal. W przypadku napraw
    /remontów Wnioskodawca przeprowadzi je z wykorzystaniem własnych zasobów z

    Niemiec lub za pośrednictwem zewnętrznego usługodawcy (w zależności od potrzeb
    /sytuacji). W czynności te nie będą zaangażowani pracownicy, ani zasoby Wnioskodawcy
    zlokalizowane w Polsce (ponieważ Wnioskodawca ich nie posiada i nie planuje posiadać).
    Co do zasady Wnioskodawca podpisuje odrębne umowy dotyczące poszczególnych hal. W
    przypadku, kiedy świadczone będą kolejne usługi na rzecz podmiotu będącego już
    klientem Wnioskodawcy, planowane jest zawieranie w tym celu odrębnej umowy (nawet w
    przypadku, kiedy usługa miałaby być świadczona w tej samej lokalizacji).
    Jak wskazano we wniosku, „proces instalacji / montażu hal, które będą oddawane przez
    Wnioskodawcę (lub zatrudnionych przez niego podwykonawców) w najem po Transakcji
    na rzecz klientów na terytorium Polski jest prosty i krótkotrwały - w zdecydowanej
    większości przypadków nie powinien przekroczyć kilku tygodni [...] W żadnym przypadku
    takie prace w stosunku do konkretnej hali i jej lokalizacji nie przekroczą 12 miesięcy.”
    Zazwyczaj umowy najmu są zawierane na okresy przekraczające 12 miesięcy. Okres
    instalacji/montażu konkretnej hali jest uzależniony m.in. od wielkości hali, natomiast w
    każdym przypadku jest zdecydowanie krótszy, niż 12 miesięcy (w zdecydowanej
    większości przypadków nie powinien przekroczyć kilku tygodni; zazwyczaj jest to kilka dni /
    ok. 1 tygodnia). Analogiczna sytuacja występuje w odniesieniu do demontażu hali.
    W przypadku, gdy realizowana będzie więcej niż jedna umowa dla jednego klienta, nawet
    w sytuacji, kiedy lokalizacja byłaby tożsama, okres samej instalacji/montażu (w odniesieniu
    do każdej z tych czynności z osobna oraz wszystkich łącznie) nie przekroczy 12 miesięcy.
    Analogicznie będzie w odniesieniu do demontażu.
    Z kolei czas trwania umowy najmu zsumowany z czasem instalacji/montażu i demontażu
    zazwyczaj będzie przekraczać 12 miesięcy, jednak Wnioskodawca z wyjątkiem prac
    montażowych, demontażowych i okazjonalnych prac naprawczych lub związanych z
    utrzymaniem hali nie będzie dokonywał w stosunku do wynajętych hal namiotowych
    żadnych czynności.
    Ewentualna obsługa prawidłowego funkcjonowania hali, która, jeśli będzie potrzebna,
    będzie realizowana albo przez zewnętrznych usługodawców, albo z wykorzystaniem
    niemieckich zasobów Wnioskodawcy), nie będzie obejmować usług realizowanych w
    sposób ciągły (może dotyczyć np. naprawy konkretnego elementu hali w przypadku
    uszkodzenia / wady konstrukcyjnej) - i w odniesieniu do danej umowy najmu dla 1 klienta
    okres prac będzie krótszy, niż 12 miesięcy. W przypadku kilku umów najmu dla danego
    klienta w tej samej lokalizacji również okres prowadzenia prac związanych z
    funkcjonowaniem hal nie przekroczy 12 miesięcy.
    Dodatkowo Wnioskodawca wyjaśnia, że obecnie umowy najmu nie zawierają zapisów
    dotyczących świadczenia przez Wnioskodawcę w sposób ciągły usług utrzymania hal.
    Z kolei czas trwania umowy najmu zsumowany z czasem instalacji/montażu, czasem
    demontażu i czasem prowadzenia ew. dodatkowych prac w okresie najmu hal zazwyczaj
    będzie przekraczać 12 miesięcy.
    Pytania
    1) Czy Transakcja będzie stanowiła odpłatną dostawę towarów oraz odpłatne
      świadczenie usług (w zależności od danego przedmiotu Transakcji) w rozumieniu art. 5
      ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT i w związku z tym nie będzie wyłączona z opodatkowania VAT
      na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy o VAT, jako zbycie przedsiębiorstwa lub
      zorganizowanej części przedsiębiorstwa, o którym mowa w art. 6 pkt 1 ustawy o VAT?
    2) Czy Wnioskodawca nie posiada „stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej” dla celów VAT na terytorium Polski, w rozumieniu art. 11
      Rozporządzenia Wykonawczego oraz nie będzie posiadał takiego stałego miejsca
      działalności również na moment Transakcji oraz po jej przeprowadzeniu i w
      konsekwencji Sprzedający powinien wystawić fakturę z oznaczeniem “odwrotne

      obciążenie” na podstawie art. 106e ust. 1 pkt 18 ustawy o VAT, w zakresie
      dokumentującym sprzedaż usług w ramach Etapu pierwszego grupy 3, do których
      stosuje się regulację art. 28b ustawy o VAT i zaraportować ją w poz. 11 i 12 ewidencji
      sprzedaży JPK_VAT?
    3) Czy Transakcja w ramach Etapu pierwszego, grupy 1 stanowi odpłatną krajową
      dostawę towarów, którą Sprzedawca powinien udokumentować fakturą VAT?
    4) Czy w związku z nabyciem w ramach Etapu pierwszego grupy 1 Wnioskodawca jako
      podmiot zarejestrowany dla celów VAT w Polsce będzie uprawniony do odliczenia
      podatku VAT z tytułu nabycia od Sprzedającego towarów (w tym hal namiotowych)
      objętych grupą 1, na podstawie przepisu art. 86 ust. 1 ustawy o VAT?
    5) Czy Transakcja w ramach Etapu pierwszego grupy 2 stanowi wewnątrzwspólnotową
      dostawę towarów dla Sprzedawcy opodatkowaną 0% stawką podatku VAT?
    6) Czy przemieszczenie przez Wnioskodawcę, nabytych w ramach Etapu Pierwszego
      grupy 1 towarów (przede wszystkim hal namiotowych), do Niemiec, które na moment
      Transakcji pozostaną w Polsce do czasu zakończenia obowiązywania umowy najmu,
      powinno zostać wykazane przez Wnioskodawcę w polskiej deklaracji VAT jako
      transakcja wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3
      ustawy o VAT?
    7) Czy miejsce świadczenia usług wynajmu hal namiotowych przez Wnioskodawcę na
      terytorium Polski do polskich klientów będących podatnikami VAT, powinno być
      ustalone według zasady ogólnej wynikającej z art. 28b ustawy VAT i w konsekwencji,
      Wnioskodawca nie powinien wystawiać z tytułu wynajmu faktur z polskim podatkiem
      VAT z uwagi na brak posiadania w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT?
    8) Czy Wnioskodawca nie posiada zagranicznego zakładu na terytorium Polski w
      rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o CIT w związku art. 5 UPO oraz nie będzie posiadał
      takiego zagranicznego zakładu na terytorium Polski na moment Transakcji oraz po jej
      przeprowadzeniu?
    Niniejsza interpretacja stanowi odpowiedź na pytanie nr 8 w zakresie podatku
    dochodowego od osób prawnych. Odnośnie pytań nr 1-7 w zakresie podatku od towarów
    i usług wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.
    Stanowisko Zainteresowanych
    Wnioskodawca nie posiada zagranicznego zakładu na terytorium Polski w rozumieniu art.
    4a pkt 11 ustawy o CIT w związku art. 5 UPO oraz nie będzie posiadał takiego
    zagranicznego zakładu na terytorium Polski na moment Transakcji oraz po jej
    przeprowadzeniu.
    Uzasadnienie stanowiska Zainteresowanych dot. pytania nr 8.
    Zagraniczny zakład zdefiniowano zarówno w ustawie o CIT, jak i w UPO. Zgodnie z art. 4a
    pkt 11 ustawy o CIT, zagraniczny zakład stanowi:
    a) stała placówka, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium
      jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium innego
      państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabryka, warsztat albo
      miejsce wydobywania bogactw naturalnych,
    b) plac budowy, budowa, montaż lub instalacja, prowadzone na terytorium jednego
      państwa przez podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium innego państwa,
    c) osoba, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na
      terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma
      pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie
      wykonuje,

    - chyba, że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Polska,
      stanowi inaczej.
    Z kolei zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 UPO zakładem jest stała placówka, przez którą całkowicie
    lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa i w szczególności obejmuje
    miejsce zarządu, filię, biuro, fabrykę, warsztat ,kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu
    ziemnego, kamieniołom albo inne miejsce wydobywania zasobów naturalnych.
    Jednocześnie art. 5 ust 4 UPO wskazuje przypadki, których określenie „zakład” nie
    obejmuje:
    a) użytkowania placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub
      dostarczania dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa;
    b) utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w
      celu składowania, wystawiania lub dostarczania;
    c) utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w
      celu obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo;
    d) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo
      zbierania informacji dla przedsiębiorstwa;
    e) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa
      jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym;
    f) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia któregokolwiek rodzaju
      działalności, o których mowa pod literami od a) do e), pod warunkiem jednak, że
      całkowita działalność stałej placówki, wynikająca z takiego połączenia rodzajów
      działalności, ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.
    Ponadto, na podstawie art. 5 ust. 3 UPO, plac budowy lub prace budowlane albo
    instalacyjne stanowią zakład tylko wtedy, jeżeli trwają one dłużej niż dwanaście miesięcy.
    UPO wskazuje również na możliwość powstania zakładu w przypadku, kiedy osoba, z
    wyjątkiem niezależnego przedstawiciela w rozumieniu art. 5 ust. 6 UPO, działa w imieniu
    przedsiębiorstwa oraz posiada i zwyczajowo wykonuje pełnomocnictwo do zawierania
    umów w umawiającym się państwie w imieniu przedsiębiorstwa(art. 5 ust. 5 UPO). Zakład
    ten powstanie w zakresie prowadzenia każdego rodzaju działalności, który osoba ta
    podejmuje dla przedsiębiorstwa, chyba że czynności wykonywane przez tę osobę
    ograniczają się do rodzajów działalności wskazanych powyżej (w art. 5 ust. 4 UPO), które
    gdyby były wykonywane za pośrednictwem stałej placówki nie powodowałyby uznania tej
    placówki za zakład na podstawie postanowień tego ustępu.
    Jednocześnie art. 5 ust. 6 UPO wskazuje, że nie uważa się, że przedsiębiorstwo posiada
    zakład w umawiającym się państwie tylko z tego powodu, że prowadzi ono w tym
    państwie działalność poprzez maklera, komisanta albo innego niezależnego
    przedstawiciela pod warunkiem, że takie osoby działają w ramach swojej zwykłej
    działalności.
    Powyższe przepisy odnoszą się zasadniczo do 3 sytuacji, w których na terytorium Polski
    może powstać zagraniczny zakład spółki niemieckiej:
    1) zakład w formie stałej placówki
    2) zakład w formie placu budowy/montażu
    3) zakład poprzez tzw. „agenta zależnego”.
    Stała placówka
    Na podstawie wyżej wskazanych przepisów ustawy o CIT oraz UPO można wskazać
    następujące cechy, które spełnione łącznie mogą pozwolić na uznanie, że dany podmiot
    posiada zakład w formie stałej placówki:

        w Polsce powinna istnieć placówka (np. biuro)
        placówka ta powinna mieć stały charakter
        placówka powinna być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej
        działalność prowadzona przez tą placówkę nie ma charakteru wyłącznie
        przygotowawczego lub pomocniczego.
    Dokonując interpretacji postanowień UPO należy zwrócić uwagę na tekst Modelowej
    Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania
    zawieranych przez Polskę, jak również brzmienie Komentarza do niej (dalej: „Komentarz
    OECD”). Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa
    członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich
    postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz OECD do niej nie są źródłem
    powszechnie obowiązującego prawa, natomiast zawierają wskazówki, jak należy
    interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Zgodnie z
    rekomendacjami Rady OECD z 23 października 1997 r., przepisy umów o unikaniu
    podwójnego opodatkowania powinny być interpretowane z uwzględnieniem Komentarza
    OECD w sprawie podatków od dochodu i majątku. Zatem, obowiązki podatkowe
    podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem
    postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej
    Konwencji OECD wraz z Komentarzem OECD. Również w polskim orzecznictwie podkreśla
    się, że wykładania przepisów umów o unikaniu podwójnego opodatkowania powinna być
    dokonywana przy uwzględnieniu Komentarza OECD (np. wyrok NSA z 12 marca 2015 roku,
    II FSK 185/13 lub wyrok WSA w Warszawie z 19 czerwca 2013 roku, III SA/Wa 2966/12).
    Odnosząc się do kwestii ustalenia czy zakres czynności wykonywany obecnie oraz
    czynności, które będą wykonywane po Transakcji w Polsce przez Wnioskodawcę spełnia
    znamiona zagranicznego zakładu, istotne będzie ustalenie czy charakter tych czynności
    spełnia definicję zagranicznego zakładu zgodnie z art. 5 UPO.
    Zgodnie z pkt 10 i 11 Komentarza OECD do art. 5 Modelowej Konwencji określenie
    „miejsce prowadzenia działalności” obejmuje każde pomieszczenie, wyposażenie lub
    urządzenia wykorzystywane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, niezależnie od
    tego, czy są wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Miejsce prowadzenia działalności może
    istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych pomieszczeń dostępnych/wymaganych dla
    prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, jednak posiada ono pewną przestrzeń do
    własnej dyspozycji. Nie ma również znaczenia tytuł prawny, na podstawie którego
    przedsiębiorstwo korzysta z danego miejsca/wyposażenia - może to być własność, najem,
    ale również jakikolwiek inny tytuł. Placówka może być także usytuowana w
    pomieszczeniach innego przedsiębiorstwa - np. w sytuacji, kiedy przedsiębiorstwo posiada
    stały dostęp do pomieszczeń (lub ich części) innego przedsiębiorstwa.
    Zgodnie z komentarzem do art. 5 pkt 8 do Modelowej Konwencji OECD, w przypadku
    działalności gospodarczej polegającej na wypożyczaniu lub wydzierżawianiu majątku
    ruchomego (np. urządzenia przemysłowe lub naukowe, budynku lub dobra niematerialne)
    to taka działalność może skutkować powstaniem zakładu wyłącznie w przypadku, kiedy
    działalność ta wykorzystuje do prowadzenia działalności gospodarczej stałą placówkę. Zaś
    w przypadku, kiedy takie stałej placówki przedsiębiorstwo nie posiada, a kontrakt
    obejmuje wyłącznie do wydzierżawienia urządzeń, zainstalowania i utrzymania (bez
    elementu zarządzania, obsługi i kontroli po zamontowaniu), to takie wydzierżawione
    urządzenia (w tym przypadku hale namiotowe) nie stanowią zakładu podatkowego.
    W przedmiotowym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, Wnioskodawca nie dysponuje,
    a po Transakcji również nie będzie faktycznie dysponował żadnymi nieruchomościami na
    terytorium Polski, ani innymi zasobami wspomnianymi w pkt. 10 Komentarza OECD do

    art. 5 Modelowej Konwencji. Wnioskodawca nie jest i nie będzie właścicielem lub też nie
    korzysta i nie będzie korzystał na podstawie umowy najmu z biura lub innej powierzchni,
    którą będzie wykorzystał do prowadzenia czynności w Polsce.
    Pracownicy Wnioskodawcy obecnie pracują i po transakcji w dalszym ciągu będą
    pracować w sposób zdalny, a charakter ich pracy polega głównie na kontakcie z
    potencjalnymi klientami Wnioskodawcy i charakter tej pracy nie zmieni się po Transakcji.
    W związku z tym ich rola jest i w dalszym ciągu będzie mobilna, a praca jest i będzie
    wykonywana w miejscu, w którym to będzie konieczne ze względu na realizację
    powierzonych obowiązków. Powyższe uniemożliwia zatem nadanie jakiejkolwiek polskiej
    placówce stałego charakteru, gdyż Wnioskodawca nie ma jakiegokolwiek wpływu na to, z
    jakiego miejsca dana praca będzie świadczona.
    Zgodnie z treścią pkt 18 Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji OECD stała placówka
    może być ustanowiona, jeśli pracownik korzysta z regularnie z własnego mieszkania i
    wykorzystuje je do działalności przedsiębiorstwa oraz jasno wynika to z faktów i
    okoliczności, że przedsiębiorstwo wymagało od pracownika korzystania z tego miejsca w
    celu prowadzenia działalności gospodarczej.
    W omawianym przypadku charakter zatrudnienia przedstawicieli handlowych w Polsce nie
    wymaga pracy z konkretnego miejsca. Wprost przeciwnie, jak wskazano w opisie stanu
    faktycznego/zdarzenia przyszłego, osoby obecnie zatrudnione w Polsce wykazują się dużą
    mobilnością i ich obszar działania to terytorium Polski. Wszystkie spotkania z klientami,
    odbywają się w ich siedzibie lub innym miejscu przez nich wskazanym. Dlatego nie
    dochodzi do spełnienia warunku, posiadania przez przedsiębiorstwo przestrzeń do
    własnej dyspozycji, gdyż Wnioskodawca nie ma wpływu na to skąd pracownicy wykonują
    swoje zadania oraz nie może w żaden sposób decydować o wykorzystaniu mieszkania
    pracowników, w tym jego kontroli lub zapraszania do niego klientów. Charakter oraz
    sposób wykonywania pracy nie ulegnie zmianie w wyniku Transakcji.
    Również w wyroku z 18 października 2023 roku (I SA/Gl 1383/22) WSA w Gliwicach
    stwierdził, że nie dochodzi do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności w
    wyniku pracy z domu, gdy: „spółka nie zobowiązuje pracownika do wykorzystywania jego
    mieszkania do prowadzenia działalności na rzecz spółki, nie może dysponować
    mieszkaniem pracownika, ani przeprowadzać w nim jakichkolwiek wizyt ani kontroli.
    Pracownik nie spotyka się z klientami w domu. Nadto z istoty działań pracownika w ogóle
    nie wynika potrzeba posiadania biura. Pracownik może wykonywać pracę w dowolnie
    wybranym przez siebie miejscu, klientów odwiedza w ich siedzibach, może także spotykać
    się z nimi w miejscach publicznych.”
    Warto również zauważyć, że w wyżej przytoczonym wyroku WSA w Gliwicach wskazał
    również, że przekazanie pracownikom samochodu służbowego, laptopa i telefonu nie
    skutkuje zaistnieniem stałej placówki w Polsce, gdyż są to urządzenia o charakterze
    mobilnym, będące podstawowym wyposażeniem niezbędnym do funkcjonowania
    polskich pracowników. Co więcej, żaden z przepisów ustawy o CIT, UPO, czy komentarz do
    Modelowej Konwencji OECD nie łączy przekazania narzędzi pracownikowi z powstaniem
    zakładu podatkowego.
    W celu uniknięcia wątpliwości Wnioskodawca wyjaśnia, że:
        Wnioskodawca nie posiada oraz po Transakcji nie będzie posiadał w Polsce
        żadnego z innych elementów wymienionych w ustawowych definicjach zakładu
        odnoszących się do kryterium stałej placówki, zawartych w ustawie o CIT w UPO (w
        szczególności: oddziału, przedstawicielstwa, filii, fabryki, warsztatu itp.).
        Ponadto odnosząc się do przesłanki, która stanowi, iż zakład nie powstaje jeśli
        działalność prowadzona przez placówkę ma charakter wyłącznie przygotowawczy
        lub pomocniczy, należy stwierdzić, iż ta przesłanka nie jest spełniona gdyż

        Wnioskodawca, nie posiada obecnie i nie będzie mieć w Polsce placówki, a ponadto
        jakiekolwiek czynności wykonywane w Polsce będą mieć charakter pomocniczy.
        Wnioskodawca nie posiada i nie będzie posiadał miejsca zarządu w Polsce, gdyż
        kompetencje w zakresie kluczowych decyzji biznesowych, negocjowania i
        podpisywania umów, pozostaną w gestii osób zlokalizowanych w Niemczech.
        Charakter czynności wykonywany przez przedstawicieli handlowych związany z
        kontaktem z klientami i weryfikacją potencjalnych klientów dla rzecz Wnioskodawcy
        i zespołu sprzedażowego w Niemczech wskazuje, że rola tych osób ma i po
        Transakcji w dalszym ciągu będzie miała charakter wspierający / pomocniczy, w
        stosunku do działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę w
        Niemczech. Praca wykonywana przez te osoby jest i po Transakcji ma być wyłącznie
        ułatwieniem nawiązania relacji, a nie jest warunkiem niezbędnym, żeby współpracę
        z danym klientem rozpocząć lub rozwijać.
    Jak wskazuje się w orzecznictwie, w szczególności w wyroku WSA w Gliwicach z 11 lutego
    2022 roku (I SA/Gl 1609/21), działalność ma przygotowawczy lub pomocniczy charakter w
    przypadku, kiedy pracownik zatrudniony w Polsce nie jest upoważniony do podejmowania
    żadnych decyzji w imieniu spółki, ani nie posiada uprawnień do podpisywania umów w
    imieniu spółki; nie negocjuje umów z klientami spółki, ani nie ustala żadnych istotnych
    warunków tych umów, jego działalność w tym zakresie ogranicza się jedynie do
    przedstawienia oferty spółki klientowi; nie podejmuje też żadnych działań, które mogłyby
    wiązać spółkę, w ramach pośrednictwa w komunikacji pomiędzy klientami a spółką
    pracownik może przekazać spółce prośby klientów w zakresie modyfikacji warunków
    umowy oraz przekazywać klientom decyzję spółki w tym zakresie, ale nie może
    samodzielnie negocjować warunków umów, ani podejmować żadnych decyzji dotyczących
    treści umów. Podobnie o charakterze pomocniczym działalności przedstawiciela
    wypowiedział się WSA w Gliwicach w wyroku z 18 października 2023 roku (I SA/Gl 1383/22).
    Co więcej, w wyroku NSA z 15 lutego 222 roku (II FSK 1340/19) wskazuje się, że
    „Okoliczność zawierania wszystkich umów w Niemczech stanowi istotny argument dla
    generalnego wykluczenia C. jako pełnomocnika do zawierania umów w Polsce. Skoro
    bowiem są one zawierane w Niemczech, to nie są zawierane poprzez agenta (zależnego
    przedstawiciela - C.) w Polsce - samo uprawnienie do m.in. zbierania zamówień,
    uzgadniania warunków i terminów dostaw, negocjowania cen, zawierania umów jest w
    gestii jedynie centrali Spółki w Niemczech. Konieczne pełnomocnictwo musi dotyczyć
    stosunków zewnętrznych reprezentowanego przedsiębiorstwa, czyli musi wiązać się z tą
    sferą działalności przedsiębiorstwa, która stanowi zasadniczy cel jego działania względem
    podmiotów spoza struktury ekonomicznej i prawnej". W tym też wyroku NSA wskazuje, że
    „warunkiem spełnienia się hipotezy ww. przepisu jest "działanie" zależnego
    przedstawiciela "w imieniu" przedsiębiorstwa, a nadto "posiadanie" oraz "wykonywanie"
    pełnomocnictwa do zawierania umów. Jeśli takiego pełnomocnictwa przedstawiciel nie
    posiada, jeśli go nie wykonuje, to nie może uzyskać statusu zależnego agenta”.
    W oparciu o powyższe należy stwierdzić, że Wnioskodawca nie posiada i nie będzie
    posiadał po Transakcji stałego miejsca, przez które będzie prowadzona jego działalność
    gospodarcza, a co za tym idzie nie powstanie z tego tytułu zakład podatkowy w Polsce.
    Zakład w formie placu budowy/montażu
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, proces instalacji / montażu
    hal, które są i będą oddawane przez Wnioskodawcę (lub zatrudnionych przez niego
    podwykonawców) w najem po Transakcji na rzecz klientów na terytorium Polski jest
    prosty i krótkotrwały - w zdecydowanej większości przypadków nie powinien przekroczyć
    kilku tygodni. Każdy najem hali oraz montaż jest przedmiotem odrębnej umowy, które nie

    łączą się ze sobą. W żadnym przypadku takie prace w stosunku do konkretnej hali i jej
    lokalizacji nie przekroczą 12 miesięcy.
    Z kolei art. 5 ust. 3 UPO stanowi, że, w odniesieniu do takich czynności zakład może
    powstać tylko wtedy, jeśli prace trwają dłużej niż 12 miesięcy.
    W konsekwencji, termin skutkujący powstaniem zakładu o charakterze placu budowy lub
    prac budowlanych albo instalacyjnych nie był dotychczas i w przyszłości nie zostanie
    przekroczony, a zatem nie powstanie zakład podatkowy Wnioskodawcy z tego tytułu.
    Zakład poprzez tzw. „agenta zależnego”
    Zakład może również powstać wskutek działań prowadzonych przez tzw. zależnego
    agenta, przy czym w praktyce kluczowe jest kryterium posiadania przez daną osobę
    pełnomocnictwa do zawierania umów w imieniu mocodawcy i faktyczne wykonywanie
    tego pełnomocnictwa. UPO wskazuje, że zakład może powstać, jeżeli osoba działa w
    imieniu przedsiębiorstwa oraz posiada i zwyczajowo wykonuje pełnomocnictwo do
    zawierania umów w umawiającym się państwie w imieniu przedsiębiorstwa.
    Zgodnie z punktem 84 Komentarza OECD do art. 5 Modelowej Konwencji, aby art. 5 ust. 5
    Modelowej Konwencji miał zastosowanie, muszą zostać m.in. następujące warunki:
        osoba działa w umawiającym się państwie w imieniu przedsiębiorstwa
        osoba ta zwyczajowo zawiera umowy lub zwyczajowo odgrywa kluczową rolę
        prowadzącą do zawarcia umów, które są zwyczajowo zawierane bez znaczących
        modyfikacji przez przedsiębiorstwo.
    W przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca obecnie
    zatrudnia dwie osoby (z możliwością zatrudnienia dodatkowych przedstawicieli
    handlowych w razie potrzeby). Należy jednak zwrócić uwagę, że:
        Przedstawiciele handlowi nie są i po Transakcji nadal nie będą umocowani do
        zawierania czy negocjowania umów z potencjalnymi klientami i nie posiadają oraz
        nie będą posiadać pełnomocnictw od Wnioskodawcy w tym zakresie.
        W zakresie ustalania warunków współpracy, przedstawiciele handlowi działają
        wyłącznie według cennika ustalonego przez Wnioskodawcę i są uprawnieni do
        udzielenia rabatu w zakresie ustalonym przez Wnioskodawcę - nie negocjują
        samodzielnie warunków umowy. To nie ulegnie zmianie w wyniku Transakcji.
        Wszelkie negocjacje warunków umów są i będą dokonywane przez zespół
        Wnioskodawcy w Niemczech, a umowy, oferty oraz zamówienia są i będą
        akceptowane i podpisywane przez pracowników oraz zarząd w siedzibie
        Wnioskodawcy w Niemczech;
        Wnioskodawca posiada polskojęzyczne osoby odpowiedzialne za sprzedaż i kontakt
        z polskimi klientami zlokalizowane w siedzibie w Niemczech, osoby te identyfikują
        potencjalnych klientów, którzy są następnie weryfikowani i obsługiwani przez
        przedstawicieli handlowych.
    Pomocnym w zakresie zrozumienia istoty powstania zakładu przez tzw. agenta zależnego
    jest wyrok WSA w Gliwicach z 18 października 2023 roku (I SA/Gl 1383/22), który wskazuje,
    że takiego zakładu nie tworzy pracownik, który nie zawiera żadnych kontraktów z
    klientami spółki, ani takich, które wiązałyby dosłownie spółkę. Zdaniem WSA w Gliwicach
    istotnym w ocenie tego zagadnienia jest fakt składania oświadczeń woli przez pracownika,

    które wywoływałoby dla spółki tan związania. W odniesieniu do negocjowania umów WSA
    w Gliwach zauważył, że trudno stwierdzić, że pracownik odgrywa główną rolę w
    doprowadzaniu do zawarcia umów z klientami Spółki, skoro nie negocjuje umów z
    klientami Spółki, nie ustala żadnych istotnych warunków tych umów, a także nie jest
    upoważniony do podejmowania jakichkolwiek decyzji w imieniu spółki.
    Mając powyższe na względzie, w ocenie Wnioskodawcy, nie posiada on obecnie i w wyniku
    Transakcji nie powstanie zakład podatkowy w Polsce w oparciu o kryterium tzw. agenta
    zależnego.
    Podsumowując, Wnioskodawca nie posiada zagranicznego zakładu na terytorium Polski w
    rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o CIT w związku art. 5 UPO oraz nie będzie posiadał
    takiego zagranicznego zakładu na terytorium Polski na moment Transakcji oraz po jej
    przeprowadzeniu.
    Biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności, Wnioskodawcy wnoszą o potwierdzenie
    prawidłowości swojego stanowiska przedstawionego w sprawie.
    Ponadto w uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca podtrzymał swoje stanowisko w zakresie
    pytania nr 8, w szczególności, w ocenie Wnioskodawcy nie posiada on / po transakcji nie
    będzie posiadać w Polsce stałego zakładu w rozumieniu ustawy o CIT.
    Zdaniem Wnioskodawcy, 12-miesięczne okresy wynikające z umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania między Polską z Niemcami należy liczyć odrębnie w stosunku
    do instalacji/montażu hali, odrębnie w stosunku do demontażu hali po zakończeniu
    okresu najmu i odrębnie w stosunku do ew. prac naprawczych w trakcie trwania umowy
    najmu (jeśli takie wystąpią). W ocenie Wnioskodawcy nie należy wiązać tych czynności z
    całym okresem trwania umowy najmu. Umowa najmu ma charakter usługi, której sednem
    nie jest prowadzenie prac budowlanych/montażowych (jak np. byłoby w przypadku
    wznoszenia budynku biurowego czy prac związanych z instalacjami budowlanymi), a
    korzystanie z przedmiotu najmu zgodnie z potrzebami najemcy (np. do magazynowania
    towarów).
    Podobnie, w ocenie Wnioskodawcy, zakres i charakter obecności Wnioskodawcy w Polsce
    (zarówno obecnie jak i po transakcji) nie powoduje / nie spowoduje powstania stałego
    zakładu w formie stałej placówki ani agenta zależnego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) m. in. z wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej zagraniczny zakład.
    Jak wynika z ww. ustawy, uzyskiwanie dochodów w Polsce za pośrednictwem zakładu
    zagranicznego przedsiębiorcy prowadzi do powstania źródła przychodów w Polsce, które
    powinny być opodatkowane w Polsce.
    Zgodnie z definicją zagranicznego zakładu zawartą w art. 4a pkt 11 ustawy o CIT pojęcie to
    oznacza:

    a) stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium
      jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium
      innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę,
      warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych,
    b) plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego
      państwa przez podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium innego państwa,
    c) osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na
      terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma
      pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie
      wykonuje
    - chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest
      Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku, gdy właściwa umowa o unikaniu
    podwójnego opodatkowania, której stroną jest Polska, nie stanowi inaczej.
    Siedziba Wnioskodawcy znajduje się na terytorium Niemiec, dlatego też analiza czy
    posiadają Państwo zakład w Polsce powinna zostać przeprowadzona na gruncie
    postanowień Umowy zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną
    Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. (Dz.U. z 2005 r., Nr 12,
    poz. 90, dalej: „UPO” lub „umowa polsko-niemiecka”).
    Stosownie do art. 5 ust. 1 UPO:
      W rozumieniu niniejszej umowy określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez
      którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność gospodarcza
      przedsiębiorstwa.
    W myśl art. 5 ust. 2 umowy polsko-niemieckiej określenie „zakład” obejmuje w
    szczególności:
    a) miejsce zarządu,
    b) filię,
    c) biuro,
    d) fabrykę,
    e) warsztat i
    f) kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu ziemnego, kamieniołom albo inne miejsce
      wydobywania zasobów naturalnych.
    Zgodnie z art. 5 ust. 3 UPO:
      Plac budowy lub prace budowlane albo instalacyjne stanowią zakład tylko wtedy,
      jeżeli trwają one dłużej niż dwanaście miesięcy.
    Jednocześnie na mocy art. 5 ust. 4 umowy polsko-niemieckiej wyłączono spod pojęcia
    „zakładu” działalność polegającą na:
    a) użytkowaniu placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub
      dostarczania dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa;
    b) utrzymywaniu zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie
      w celu składowania, wystawiania lub dostarczania;
    c) utrzymywaniu zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie
      w celu obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo;
    d) utrzymywaniu stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo
      zbierania informacji dla przedsiębiorstwa;

    e) utrzymywaniu stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa
      jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym;
    f) utrzymywaniu stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia któregokolwiek rodzaju
      działalności, o których mowa pod literami od a) do e), pod warunkiem jednak, że
      całkowita działalność stałej placówki, wynikająca z takiego połączenia rodzajów
      działalności, ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.
    Zatem art. 5 ust. 4 UPO, wylicza różne rodzaje działalności, które stanowią wyjątki od
    ogólnej definicji zakładu zawartej w art. 5 ust. 1 (nie stanowią one zakładu w rozumieniu
    umowy, nawet gdy taka działalność jest wykonywana za pośrednictwem stałej placówki).
    Wspólną cechą takich rodzajów działalności jest ich przygotowawczy i pomocniczy
    charakter. Katalog ten jest katalogiem zamkniętym, którego nie należy interpretować
    rozszerzająco.
    Stosownie do art. 5 ust. 5 UPO:
      Jeżeli osoba, z wyjątkiem niezależnego przedstawiciela w rozumieniu ust. 6, działa w
      imieniu przedsiębiorstwa oraz posiada i zwyczajowo wykonuje pełnomocnictwo do
      zawierania umów w Umawiającym się Państwie w imieniu przedsiębiorstwa, to
      uważa się, że przedsiębiorstwo to, bez względu na postanowienia ust. 1 i 2
      niniejszego artykułu, posiada zakład w tym Państwie w zakresie prowadzenia
      każdego rodzaju działalności, który osoba ta podejmuje dla przedsiębiorstwa, chyba
      że czynności wykonywane przez tę osobę ograniczają się do rodzajów działalności,
      wymienionych w ust. 4, które gdyby były wykonywane za pośrednictwem stałej
      placówki nie powodowałyby uznania tej placówki za zakład na podstawie
      postanowień tego ustępu.
    Zgodnie z art. 5 ust. 6 UPO:
      Nie uważa się, że przedsiębiorstwo posiada zakład w Umawiającym się Państwie
      tylko z tego powodu, że prowadzi ono w tym Państwie działalność poprzez maklera,
      komisanta albo innego niezależnego przedstawiciela pod warunkiem, że takie osoby
      działają w ramach swojej zwykłej działalności.
    Należy wskazać, że powyższe przepisy odnoszą się zasadniczo do 3 sytuacji, w których na
    terytorium Polski może powstać zagraniczny zakład spółki niemieckiej:
        1) zakład w formie stałej placówki,
        2) zakład w formie placu budowy/montażu,
        3) zakład poprzez tzw. „agenta zależnego”.
    Podkreślić należy, że „zakład” jest pewnym abstrakcyjnym pojęciem funkcjonującym w
    międzynarodowym prawie podatkowym. Stwierdzenie, czy Wnioskodawca posiada zakład
    na terytorium Polski ma bezpośredni wpływ na kwestię powstania ograniczonego
    obowiązku podatkowego w Polsce.
    Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 umowy polsko-niemieckiej:
      Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w
      tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w
      drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład. Jeżeli
      przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa
      mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej
      mogą być przypisane temu zakładowi.
    Dokonując interpretacji postanowień UPO należy zwrócić uwagę na tekst Modelowej
    Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania
    zawieranych przez Polskę, jak również brzmienie Komentarza do niej. Zostały one
    wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które
    zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa

    Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa,
    natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania. Zatem, obowiązki podatkowe podmiotów z
    siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień
    umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD
    wraz z Komentarzem.
    W analizowanej sprawie, rozpatrując przesłanki wynikające z art. 5 ust. 3 UPO, tj.
    dokonując oceny wystąpienia placu budowy, prac budowlanych albo instalacyjnych, które
    trwają dłużej niż dwanaście miesięcy, należy odnieść się do wytycznych zawartych w
    Komentarzu do Modelowej Konwencji OECD.
    W Komentarzu do art. 5 ust. 3 Modelowej Konwencji OECD stwierdzono, iż: określenie plac
    budowy, budowa lub prace instalacyjne i montażowe obejmuje nie tylko budowę
    budynków, lecz również budowę dróg, mostów lub kanałów, renowację (obejmującą
    ważne prace budowlane, a nie tylko prace związane z utrzymaniem i dekoracją) takich
    budynków, dróg, mostów lub kanałów, układanie rurociągów i prowadzenie prac
    ziemnych. Również określenie prace montażowe nie ogranicza się do prac instalacyjnych
    związanych z placem budowy: obejmuje ono również instalowanie nowych urządzeń w
    wybudowanych już budynkach oraz poza nimi. Zgodnie z Komentarzem prace instalacyjne
    rozumiane jako składanie (montaż) wcześniej przygotowanych elementów produkcyjnych
    lub rusztowań w jedną całość są objęte zakresem art. 5 ust. 3 MK OECD.
    Zasadnym jest przyjęcie, że zakres użytego w Umowie pojęcia „budowa albo montażu”
    rozciąga się na różnego rodzaju prace budowlano-montażowe, wykonywane w państwie
    źródła w określonym miejscu i przez określony czas. Pojęcie "budowa albo montaż" jako
    szczególna forma działalności uznawanej za "zakład" oznacza zatem działalność o
    charakterze usługowym, polegająca na wykonywaniu czynności budowlano-montażowych,
    a zatem zyski wyłącznie z takich usług mogą być przypisane przedsiębiorstwu
    zagranicznemu jako uzyskane przez prowadzony w drugim państwie zakład wykonujący
    budowę albo montaż przez okres przekraczający określony Umową czas.
    Postanowienia umowy polsko - niemieckiej przewidują, że plac budowy, budowa lub
    montaż mogą stanowić zakład w rozumieniu art. 5. Powstanie zakładu w przypadku placu
    budowy jest jednak ograniczone czynnikiem czasowym. Zgodnie bowiem z umową polsko
    - niemiecką, wskazane powyżej działania budowlane będą stanowić zakład jedynie
    wówczas, gdy obiekty te istnieją dłużej niż dwanaście miesięcy. Obiekt budowlany, który
    nie spełnia powyższego warunku czasowego, nie stanowi sam w sobie zakładu, nawet,
    jeżeli w jego ramach istnieje stała placówka związana z działalnością budowlaną.
    M. J. Jaworski wskazuje, że ocena czy budowa lub montaż stanowi zakład podatkowy,
    następować powinna jedynie w odniesieniu do trwania poszczególnej budowy lub
    montażu (zob. M. J. Jaworski, Kwalifikacja placu budowy praz prac budowlanych i
    instalacyjnych jako zakładu na gruncie polsko-niemieckiej umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania, Monitor Podatkowy Nr 3/2010, s. 18).
    Wspólnym mianownikiem dla wszystkich wskazówek dotyczących obliczenia ww. terminu
    jest położenie nacisku na aspekty gospodarcze, a nie stricte formalne związane z
    prowadzeniem działalności gospodarczej za pośrednictwem stałego zakładu w formie
    placu budowy lub montażu. Przyczyną takiego podejścia jest przede wszystkim walka z
    nadużyciami podatników prowadzącymi do niespełnienia się kryterium terminu, od
    którego zależy powstanie stałego zakładu w formie placu budowy lub montażu, na
    przykład poprzez dzielenie kontraktów budowlanych na kilka części, z których każda
    odnosi się do okresu krótszego niż ten konstytuujący stały zakład budowlany lub
    montażowy (zob. punkt 18 Komentarza OECD do art. 5 ust. 3.).
    Dla powstania stałego zakładu w postaci placu budowy lub montażu istotne jest to, aby
    był on zlokalizowany w konkretnym punkcie albo przynajmniej obejmował odpowiednio
    zwarty i niewielki teren, na którym realizowane są czynności budowlane i montażowe

    pozostające w związku gospodarczym (zob. W. Morawski, Komentarz do artykułu 5, [w:] B.
    Brzeziński (red. Model Konwencji OECD Komentarz, Warszawa 2010, s. 326).
    Plac budowy istnieje od dnia, w którym przedsiębiorca rozpoczyna swoją działalność, co
    obejmuje wszelkie prace przygotowawcze wykonane w państwie, w którym ma być
    wzniesiona budowla.
    Zatem aby rozpocząć liczenie długości trwania prac budowlanych muszą być rozpoczęte
    jakikolwiek prace dotyczące danej inwestycji nawet jeśli nie są to czynności budowlane
    sensu stricto (np. planowanie, ogrodzenie terenu porządkowanie terenu). Czynności te nie
    muszą być wykonywane faktycznie na placu budowy, wystarczy, że dotyczą danej
    inwestycji i mają miejsce w kraju jej realizacji. Czas ich prowadzenia będzie wyliczany od
    czasu istnienia placu budowy. Zdaniem W. Morawskiego, pojawienie się pierwszych
    pracowników na budowie z pewnością oznacza rozpoczęcie liczenia terminu 12 miesięcy
    (zob. W. Morawski, Komentarz do artykułu 5, [w:] B. Brzeziński (red.), Model Konwencji
    OECD Komentarz, Warszawa 2010, s. 342).
    Zakończenie biegu dwunastomiesięcznego okresu prowadzenia budowy, prac
    montażowych lub instalacyjnych następuje wraz z całkowitym ukończeniem prac
    budowlanych, montażowych lub instalacyjnych. Ukończenie przedmiotowych prac
    następuje wraz z formalnym przyjęciem prac przez zamawiającego. Jako moment
    zakończenia można więc przyjąć zasadniczo dzień podpisania protokołu ostatecznego
    odbioru robót budowlanych, montażowych lub instalacyjnych.
    Nie można uważać, że plac budowy przestaje istnieć, jeżeli prace są przerwane czasowo.
    Sezonowe lub inne czasowe przerwy powinny wchodzić w okres liczony jako trwanie placu
    budowy (prac budowlano - montażowych). Sezonowe przerwy mogą być spowodowane
    złą pogodą. Czasowe przerwy mogą być spowodowane np. brakiem materiałów, brakiem
    siły roboczej lub innymi przyczynami wynikającymi z charakteru prowadzonych prac.
    Zgodnie z Komentarzem OECD przerwy w realizacji projektu budowlanego nie mają
    wpływu na przerwanie prac budowlanych. Może jednak dojść do sytuacji, w której dłuższe
    przerwy w pracach budowlanych mogą doprowadzić do zawieszenia czasu budowy. Czas
    przerwy w realizacji danego projektu budowlanego będzie jednak wliczony do okresu 12
    miesięcy, jeżeli podjęte po przerwie prace budowlane będą funkcjonalnie związane z tym,
    które zostały przerwane.
    Według W. Morawskiego, z treści Komentarza MK OECD wynikałoby, że nie ma znaczenia
    przyczyna przerwy, każda przerwa wliczana jest do terminu 12 miesięcy (zob. W.
    Morawski, Komentarz do artykułu 5, [w:] B. Brzeziński (red.), Model Konwencji OECD
    Komentarz, Warszawa 2010, s. 344).
    Wspomniane powyżej kryterium czasowe, którego spełnienie sprawia, że plac budowy
    oraz prace budowlane mogą konstytuować zakład ma zastosowanie oddzielenie do
    każdego placu budowy bądź projektu budowlano-montażowego.
    Dla celów oceny długości czasu trwania prac budowlanych nie można traktować osobno
    projektów, które wykonywane są w tym samym miejscu i na podstawie jednego kontraktu
    (zob. M. Tedy, P. Toński, Pojęcie zakładu w przypadku kontraktów budowlanych, Monitor
    Podatkowy Nr 3/2005, s. 22).
    Pkt 18 Komentarza do art. 5 ust. 3 MK OECD wskazuje, że przy ustalaniu, jak długo istnieje
    dany plac budowy lub projekt, nie należy brać pod uwagę okresu spędzonego poprzednio
    przez przedsiębiorcę na innych placach budów lub projektach, które nie mają z obecnym
    żadnego związku. (...) Komentarz uwzględnia również sytuację kiedy przedsiębiorcy dzielą
    swe kontrakty na kilka części, przy czym każda dotyczy okresu krótszego niż 12 miesięcy i
    każda jest przypisana innej spółce, choć spółki te należą do tej samej grupy. W
    analizowanym UPO termin ten to 18 miesięcy

    Plac budowy należy traktować jako odrębną jednostkę, nawet jeżeli podstawą jest kilka
    kontraktów, pod warunkiem jednak, że stanowi on całość w sensie ekonomicznym
    (handlowym) i geograficznym (integralny zarówno ekonomicznie, jak i geograficznie).
    Aby budowa, montaż lub instalacja mogły zostać uznane za jednolitą placówkę, czyli jeden
    zakład, musi zatem pomiędzy nimi istnieć spójność ekonomiczna i geograficzna (miejsce
    wykonywania prac). Natomiast budowa, montaż lub instalacja nie stanowią jednolitej
    placówki (jednego zakładu) jeżeli nie występują pomiędzy nimi jakiekolwiek powiązania.
    Wynika z tego, że w celu oceny ilości posiadanych placówek konieczna jest ocena placów
    budowy, montaży, instalacji pod kątem powiązania ekonomicznego (handlowego) oraz
    geograficznego.
    Na gruncie stosowania umów o unikaniu podwójnego opodatkowania przyjęło się uważać,
    że przy ocenie integralności ekonomicznej lub geograficznej przedsięwzięcia należy
    kierować się m.in. następującymi kryteriami: liczba zleceniodawców, oddalenie
    przedsięwzięć, gospodarcze i organizacyjne powiązanie pomiędzy placami budów.
    Podkreślenia wymaga jednak fakt, iż liczba zleceniodawców nie jest decydująca dla
    uznania, że kilka budów, prac montażowych lub instalacyjnych stanowi całość w sensie
    ekonomicznym i geograficznym. Według Komentarza OECD place budowy, montaż lub
    instalację należy traktować jako jednolitą placówkę, nawet jeżeli podstawą przedsięwzięcia
    jest kilka kontraktów zawartych przez szereg osób, pod warunkiem, że stanowi całość w
    sensie ekonomicznym i geograficznym.
    Warto też wyraźnie zauważyć, że zawarcie kilku odrębnych umów o prace budowlane,
    montażowe lub instalacyjne (w tym również nadzorcze) z tym samym zleceniodawcą nie
    może powodować uznania, iż mamy do czynienia z odrębnymi placówkami.
    Pierwszorzędne znaczenie ma związek gospodarczy i organizacyjny pomiędzy
    wykonywanymi pracami.
    Zgodnie z komentarzem, prace, które są podejmowane na terenie budowy po
    zakończeniu prac budowlanych na podstawie gwarancji, która zobowiązuje
    przedsiębiorstwo do dokonania napraw, zwykle nie są wliczane do pierwotnego okresu
    budowy. Jednak w zależności od okoliczności może zaistnieć potrzeba uwzględnienia
    wszelkich późniejszych prac (w tym prac wykonywanych w ramach gwarancji)
    wykonywanych na terenie budowy w dłuższym okresie czasu w celu ustalenia, czy prace te
    są prowadzone w ramach odrębnego stałego zakładu. Na przykład, jeżeli po dostarczeniu
    zaawansowanego technologicznie projektu budowlanego pracownicy wykonawcy lub
    podwykonawcy pozostają przez cztery tygodnie na placu budowy, aby przeszkolić
    pracowników właściciela, te prace szkoleniowe nie są uznawane za prace wykonywane w
    celu ukończenia projektu budowlanego.
    Należy podkreślić, że zgodnie z art. 5 ust. 3 umowy polsko - niemieckiej plac budowy,
    budowa lub montaż stanowią zakład tylko wtedy, jeżeli trwają dłużej niż dwanaście
    miesięcy. Przekroczenie terminu określonego w umowie oznacza, że zakład istniał od
    samego początku (tj. od dnia rozpoczęcia budowy), a nie od momentu przekroczenia 12
    miesięcy. Należy zaznaczyć, że powyższe kryterium odnosi się również do podwykonawcy
    w zakresie wykonywanych przez niego prac (prace montażowe przez podwykonawcę
    powinny być traktowany jako prace wykonywane przez wykonawcę generalnego).
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że działalność Spółki w Polsce przed
    Transakcją ograniczała się do bycia stroną dwóch umów najmu hal namiotowych z
    polskimi kontrahentami. Działalność Spółki po transakcji będzie skupiona na oddawaniu w
    najem hal. Ponadto, w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania hal w niektórych
    przypadkach może pojawić się konieczność zapewnienia bieżących napraw/remontów, czy
    też zapewnienie odpowiedniego urządzenia do ogrzewania hal. W przypadku napraw
    /remontów Spółka przeprowadzi je z wykorzystaniem własnych zasobów z Niemiec lub za
    pośrednictwem zewnętrznego usługodawcy (w zależności od potrzeb/sytuacji). W

    czynności te nie będą zaangażowani pracownicy, ani zasoby Spółki zlokalizowane w Polsce
    (ponieważ Spółka ich nie posiada i nie planuje posiadać). Co do zasady Spółka podpisuje
    odrębne umowy dotyczące poszczególnych hal. W przypadku, kiedy świadczone będą
    kolejne usługi na rzecz podmiotu będącego już klientem Spółki, planowane jest zawieranie
    w tym celu odrębnej umowy (nawet w przypadku, kiedy usługa miałaby być świadczona w
    tej samej lokalizacji).
    Zgodnie ze wskazaniem Spółki, umowy najmu są zawierane na okresy przekraczające 12
    miesięcy. Sam okres instalacji/montażu konkretnej hali jest uzależniony m.in. od wielkości
    hali, natomiast w każdym przypadku jest zdecydowanie krótszy, niż 12 miesięcy (w
    zdecydowanej większości przypadków nie powinien przekroczyć kilku tygodni; zazwyczaj
    jest to kilka dni / ok. 1 tygodnia). Analogiczna sytuacja występuje w odniesieniu do
    demontażu hali. W przypadku, gdy realizowana będzie więcej niż jedna umowa dla
    jednego klienta, nawet w sytuacji, kiedy lokalizacja byłaby tożsama, okres samej instalacji
    /montażu (w odniesieniu do każdej z tych czynności z osobna oraz wszystkich łącznie) nie
    przekroczy 12 miesięcy. Analogicznie będzie w odniesieniu do demontażu. Z kolei czas
    trwania umowy najmu zsumowany z czasem instalacji/montażu i demontażu zazwyczaj
    będzie przekraczać 12 miesięcy, jednak jak wskazuje Spółka z wyjątkiem prac
    montażowych, demontażowych i okazjonalnych prac naprawczych lub związanych z
    utrzymaniem hali nie będzie dokonywał w stosunku do wynajętych hal namiotowych
    żadnych czynności.
    Ewentualna obsługa prawidłowego funkcjonowania hali, która, jeśli będzie potrzebna,
    będzie realizowana albo przez zewnętrznych usługodawców, albo z wykorzystaniem
    niemieckich zasobów Spółki), nie będzie obejmować usług realizowanych w sposób ciągły
    (może dotyczyć np. naprawy konkretnego elementu hali w przypadku uszkodzenia / wady
    konstrukcyjnej) - i w odniesieniu do danej umowy najmu dla 1 klienta okres prac będzie
    krótszy, niż 12 miesięcy. W przypadku kilku umów najmu dla danego klienta w tej samej
    lokalizacji również okres prowadzenia prac związanych z funkcjonowaniem hal nie
    przekroczy 12 miesięcy.
    Dodatkowo Spółka wyjaśnia, że obecnie umowy najmu nie zawierają zapisów dotyczących
    świadczenia przez Spółkę w sposób ciągły usług utrzymania hal.
    Mając na uwadze przedstawione okoliczności montażu/demontażu hal, które są/będą
    oddawane przez Spółkę (lub zatrudnionych przez nią podwykonawców) w najem na rzecz
    Klientów na terytorium Polski, należy zgodzić się z Państwem, że termin skutkujący
    powstaniem zakładu o charakterze placu budowy lub prac budowlanych albo
    instalacyjnych nie był przed Transakcją i w przyszłości po Transakcji nie zostanie
    przekroczony, a zatem nie powstanie zakład podatkowy Spółki z tego tytułu
    W dalszej kolejności, należy wskazać, że z unormowań zawartych w art. 5 ust. 1 w zw. z ust
    4 UPO wynika, że dla przyjęcia, iż doszło do utworzenia stałej placówki przedsiębiorstwa
    konstytuującej zakład, wymagane jest zaistnienie łącznie następujących przesłanek:
        istnienie miejsca gdzie działalność jest prowadzona (placówka),
        stały charakter takiej placówki,
        wykonywanie za pośrednictwem placówki działalności gospodarczej, która nie ma
        przygotowawczego lub pomocniczego charakteru.
    Należy podkreślić, że brak spełnienia któregokolwiek spośród wymienionych warunków
    oznacza, iż nie powstanie zakład w postaci stałej placówki w rozumieniu właściwej umowy
    o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną
    działalność całkowicie lub częściowo za jej pośrednictwem. Działalność placówki nie musi
    mieć charakteru produkcyjnego.

    Zgodnie z definicją placówka musi być „stała”, musi zatem istnieć więź między placówką, a
    określonym punktem geograficznym. Ponieważ placówka musi być stała, zakład może
    istnieć tylko wówczas, gdy placówka ma określony stopień trwałości, tzn. nie ma
    charakteru tymczasowego. Placówka może stanowić zakład nawet wówczas, gdy w
    rzeczywistości istnieje przez krótki okres, jeśli ze względu na szczególny rodzaj działalności
    jest prowadzona tylko przez bardzo krótki okres. Nawet jeżeli praktyka państw
    członkowskich nie jest jednolita, jeżeli chodzi o kryterium czasu, to jednak doświadczenie
    wskazuje, że zwykle nie uważa się, że zakład istnieje, jeżeli działalność była wykonywana w
    państwie za pośrednictwem stałej placówki utrzymywanej krócej niż sześć miesięcy.
    Jednym z wyjątków od tej reguły jest sytuacja, gdy działalność ma charakter powtarzalny,
    w takim przypadku każdy okres, w którym placówka była użytkowana, powinien być brany
    pod uwagę w połączeniu z ilością wszystkich okresów, w których była użytkowana (okres
    może się rozciągnąć na wiele lat).
    Zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i
    majątku określenie „placówka” obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia
    wykorzystywane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy
    są wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Sam fakt, że przedsiębiorstwo ma do dyspozycji
    pewną przestrzeń służącą jego działalności gospodarczej, wystarczy do zaistnienia stałej
    placówki gospodarczej (placówka może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych
    pomieszczeń). Placówka może być także usytuowana w pomieszczeniach innego
    przedsiębiorstwa. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest właścicielem czy najemcą
    lokalu, środków lub urządzeń, czy dysponuje nimi w inny sposób. Nie wymaga się, aby
    przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do dysponowania taką placówką. Nawet, gdy
    lokal jest bezprawnie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium jednego państwa przez przedsiębiorcę z innego państwa to należy uznać, że
    mamy do czynienia z istnieniem placówki.
    Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną
    działalność całkowicie lub częściowo przez stałą placówkę. Słowo „przez którą” należy
    rozumieć szeroko i odnosić je do działalności gospodarczej wykonywanej w określonej
    lokalizacji (pomieszczeniu czy przestrzeni), będącej do dyspozycji przedsiębiorstwa.
    Tytułem przykładu, przedsiębiorca układający nawierzchnię drogi prowadzi działalność
    „przez” miejsce wykonywania tej czynności (komentarz do art. 5 Konwencji OECD pkt 4.6).
    Zgodnie z Komentarzem, prowadzenie działalności poprzez placówkę oznacza, że osoby w
    określony sposób zależne od przedsiębiorstwa, prowadzą działalność gospodarczą w
    państwie, w którym stała placówka jest położona (pkt 2, Komentarz do artykułu 5).
    Działalność przedsiębiorstwa może być prowadzona przez samego przedsiębiorcę lub
    osoby zatrudnione przez przedsiębiorstwo na podstawie płatnego stosunku pracy.
    Personel obejmuje pracowników i inne osoby otrzymujące instrukcje z przedsiębiorstwa,
    tzw. osoby zależne (pkt 10, Komentarz do artykułu 5).
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka obecnie zatrudnia w oparciu o niemiecką umowę o
    pracę na czas nieokreślony pracowników działających na terytorium Polski:
        dwóch przedstawicieli handlowych oraz
        managera do spraw marketingu.
    Polscy pracownicy zatrudnieni przez Spółkę pracują oraz będą pracowali zdalnie ze
    swojego miejsca zamieszkania w związku z czym nie będzie istniało „fizyczne” biuro Spółki
    na terenie Polski. Czynności wykonywane przez przedstawicieli handlowych są
    podejmowane regularnie/na bieżąc, w zależności od zidentyfikowanych szans
    sprzedażowych.
    W rozpoznawanej sprawie, co prawda Spółka nie zapewnia Pracownikom pomieszczeń
    przemysłowych bądź powierzchni biurowej w Polsce oraz nie posiada w Polsce innej

    infrastruktury technicznej, jednak świadczenie pracy przez pracowników zatrudnionych
    przez Spółkę w sposób stały/regularny z miejsca zamieszkania jak i u klientów świadczy o
    istnieniu stałej placówki, którą może być np. mieszkanie/dom pracownika. Jak już bowiem
    wskazano, nie wymaga się aby przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do
    dysponowania taką placówką, lecz wystarczy zwykła jego obecność w konkretnym
    miejscu. W dobie możliwości świadczenia pracy zdalnie, miejsce w którym pracownik
    świadczy pracę na rzecz zagranicznego pracodawcy (niezależnie czy w warunkach
    domowych, czy w innym miejscu) można uznać za odrębną placówkę tego
    przedsiębiorstwa. Ponadto, charakteryzując pierwszą z przesłanek wskazano już na jej
    poziom trwałości i powtarzalności.
    W tym miejscu należy podnieść, iż w literaturze przedmiotu podkreśla się, że cecha
    stałości oznacza, że placówka winna posiadać określony stopień trwałości. Zatem nie
    może mieć charakteru tymczasowego. Stałość nie oznacza jednakże, że placówka musi
    funkcjonować długotrwale, choć tak jest zazwyczaj. Krótkotrwale istniejąca placówka
    również może być uznana za stałą, o ile została zorganizowana z zamiarem stałego
    wykorzystywania. Decydujące znaczenie dla przyjętej klasyfikacji placówki mają intencje
    podmiotu, który ją prowadzi. Odczytanie tych intencji może w praktyce rodzić poważne
    wątpliwości, zatem powinny być brane pod uwagę tylko takie intencje, jakie można
    wywnioskować ze sposobu działania podatnika, tj. sposobu zorganizowania placówki.
    Ponadto, jeżeli konkretna placówka jest użytkowana tylko przez krótki czas, lecz to
    użytkowanie powtarza się regularnie przez długi okres, to nie można uważać, że taka
    placówka ma czysto tymczasowy charakter (pkt 6.1 Komentarza do artykułu 5).
    Podnieść również należy, iż zawarcie umowy o pracę z pracownikiem jest czynnością
    prawną dwustronną, na mocy której powstaje stosunek pracy.
    Zgodnie z art. 22 § 1 ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 2025 r., poz.
    277, dalej: „KP”)
      Przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy
      określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i
      czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca - do zatrudniania pracownika
      za wynagrodzeniem.
    Praca wykonywana w ramach stosunku pracy jest świadczeniem ciągłym - zakłada
    istnienie trwałej więzi prawnej. Istota ciągłości świadczenia pracy w ramach stosunku
    pracy tkwi w tym, że zobowiązanie pracownika nie polega na jednorazowym wykonaniu
    pewnej czynności lub na wykonaniu ich zespołu składającego się na określony rezultat,
    lecz wiąże się z wykonywaniem określonych czynności w powtarzających się odstępach
    czasu, w okresie istnienia trwałej więzi łączącej pracownika z pracodawcą (wyrok SN z
    14.12.1999r., sygn. akt: I PKN 451/99).
    Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, że zatrudnienie przez Spółkę pracowników
    na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony świadczy, iż Państwa intencją jest
    współpraca z dłuższą perspektywą i z pewnością nie ma charakteru tymczasowego.
    W rezultacie, uwzględniając przedstawiony we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe,
    w ocenie organu, wbrew Państwa twierdzeniu, będziemy mieli do czynienia z powstaniem
    stałej placówki. Państwa działalność na terytorium Polski spełnia, co do zasady, warunki
    istnienia placówki (stałego miejsca prowadzenia działalności) pod względem dostępności
    powierzchni oraz jej stałego charakteru.
    Uznanie, że w przedmiotowej sprawie powstanie stała placówka pociąga za sobą
    konieczność ustalenia, czy nie znajdzie do niej zastosowania wyłączenie o jakim mowa w
    powołanym wcześniej art. 5 ust. 4 lit. f) UPO.
    Zdaniem organu i wbrew Państwa twierdzeniu, czynności podejmowane przez polskich
    pracowników tj. przedstawicieli handlowych oraz managera do spraw marketingu, nie
    powinny być kwalifikowane do czynności o charakterze pomocniczym (przygotowawczym).

    Z Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji wynika, że często trudno jest odróżnić
    działalność mającą charakter przygotowawczy lub pomocniczy od działalności, która
    takiego charakteru nie ma. Wskazuje się w tym zakresie m.in., że działalność placówki nie
    posiada charakteru przygotowawczego lub pomocniczego, gdy stanowi istotną i znaczącą
    część działalności przedsiębiorstwa jako całości, gdy istnieje znaczący związek między
    prowadzoną przez tę placówkę działalnością a uzyskiwanymi przez przedsiębiorstwo
    dochodami. Ponadto, działalność przygotowawcza lub pomocnicza zagranicznego
    przedsiębiorstwa prowadzona za pośrednictwem stałej placówki, aby nie była uznana za
    zakład, musi być wykonywana wyłącznie dla przedsiębiorstwa macierzystego, a także nie
    ma charakteru przygotowawczego lub pomocniczego jakakolwiek działalność
    zagranicznego przedsiębiorstwa prowadzona w drugim państwie za pośrednictwem stałej
    placówki, której cel jest identyczny z celem przedsiębiorstwa jako całości.
    Zakład powstanie, jeżeli oprócz czynności przygotowawczych lub pomocniczych
    wykonywana jest działalność zasadnicza, nawet w relatywnie niewielkim zakresie.
    Jak wynika z wniosku Spółka prowadzi w Niemczech realną działalność gospodarczą,
    obejmującą m.in. oddawanie w najem oraz sprzedaż hal magazynowych przeznaczonych
    do użytku dla różnych branż (np. spożywczej, logistycznej, motoryzacyjnej czy opakowań).
    Tym samym, działalność Spółki w Niemczech nie ogranicza się do posiadania tam
    wyłącznie siedziby/biura. W Niemczech znajduje się infrastruktura niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej Spółka posiada zarząd składający się z dwóch
    dyrektorów generalnych i zatrudnia w Niemczech 115 pracowników.
    W gestii niemieckiego zespołu zarządzającego znajduje się w szczególności zarządzanie
    strategiczne, tj. decyzje zarządcze dotyczące działalności Spółki. Wszelkie umowy, oferty
    oraz zamówienia są akceptowane i podpisywane przez pracowników oraz zarząd w
    siedzibie Spółki w Niemczech. Zespół niemiecki odpowiada również za ustalenie cennika
    usług i dopuszczalnych zakresów możliwych do udzielenia rabatów. Niemiecki zespół
    sprzedaży i obsługi klienta odpowiada też za zarządzanie operacyjne, m.in. za inicjowanie
    działań marketingowych i pozyskiwania klientów. Personel Spółki w Niemczech pełni
    również obowiązki administracyjne, obejmujące w szczególności obsługę biurową oraz
    korespondencji, przygotowywanie i przechowywanie dokumentów spółki, a także
    pozostałą działalność wspierającą (np. księgowość czy kadry).
    Zgodnie z Państwa wskazaniem działania sprzedażowe Spółki są zorganizowane w
    następujący sposób:
        Pracownicy z niemieckiego zespołu Wnioskodawcy zajmują się identyfikacją
        potencjalnych klientów z Polski, którzy mogliby być zainteresowani najmem lub
        zakupem hali magazynowej. Następnie, informacje o takich klientach są
        przekazywane przedstawicielom handlowym z Polski, w celu kontaktu
        telefonicznego/spotkania przedstawicieli z klientami mającego na celu
        przedstawienie oferty Wnioskodawcy.
        Spotkania mogą odbywać się w różnych częściach Polski - w zależności od siedziby i
        preferencji klienta.
        Przedstawiciele handlowi przygotowują oferty dostosowane do potrzeb danego
        klienta, w oparciu o cenniki udostępnione im przez zespół niemiecki, który
        wyznacza również zakres ewentualnych rabatów, jakie mogą zostać udzielone
        polskim klientom w ramach procesu negocjacyjnego. Oferty te są następnie
        przedstawiane klientom podczas spotkań lub drogą elektroniczną.

        Przedstawiciele handlowi są również odpowiedzialni za regularne monitorowanie
        procesów ofertowych w toku (np. poprzez kontakt telefoniczny z potencjalnym
        klientem któremu przedstawiono ofertę).
        Przedstawiciele handlowi wykonują powyższe zadania z porozumieniu z
        przełożonymi z zespołu niemieckiego / z niemieckim działem sprzedaży i obsługi
        klienta, z którymi utrzymują regularny kontakt (aby proces przebiegał w optymalny
        sposób).
        Przedstawiciele handlowi nie podpisują z klientami żadnych wstępnych umów, a
        jedynie przekazują informację w tym zakresie do zespołu niemieckiego, w gestii
        którego jest zawarcie umowy z klientem, w tym: akceptacja warunków i podpisanie
        umowy. Polscy przedstawiciele handlowi nie posiadają kompetencji decyzyjnych w
        zakresie akceptacji umów ani pełnomocnictw do ich podpisywania.
    Natomiast kluczowe zadania managera do spraw marketingu obejmować będą:
        Opracowywanie i zarządzanie kampaniami marketingowymi na polskim rynku, w
        celu dotarcia do nowych potencjalnych klientów, zgodnie z celami dotyczącymi
        generowania szans sprzedażowych (tzw. „leadów”).
        Analizowanie potencjalnych nisz, trendów rynkowych i zachowań konsumentów w
        celu rozwijania i optymalizacji kampanii marketingowych.
        Definiowanie celów kampanii, optymalizowanie wydajności kanałów
        marketingowych i monitorowanie kluczowych wskaźników wydajności (tzw. KPI) i
        budżetów (w celu maksymalizacji zwrotu z inwestycji w kampanie).
        Współpraca z redaktorami, projektantami i dostawcami usług potrzebnych do
        realizacji kampanii w celu tworzenia atrakcyjnych materiałów marketingowych
        opartych na danych i dostosowanych do rynku polskiego.
        Ocenianie wyników kampanii, wyciąganie wniosków i wdrażanie ulepszeń w celu
        zwiększenia wydajności kampanii.
        Nawiązywanie i zarządzanie relacjami z zewnętrznymi dostawcami usług oraz
        współpracownikami w celu zapewnienia sukcesu kampanii.
    Biorąc pod uwagę powyższy zakres obowiązków, należy wskazać, iż ww. pracownicy
    wykonują na terenie Polski przede wszystkim czynności zmierzające do osiągnięcia przez
    Państwa przychodów z zasadniczej działalności gospodarczej polegającej na oddawaniu w
    najem oraz sprzedaży hal magazynowych przeznaczonych do użytku dla różnych branż
    (np. spożywczej, logistycznej, motoryzacyjnej czy opakowań) przyszłym Kontrahentom.
    Sami Państwo wskazują cyt. „Działalność gospodarcza Wnioskodawcy jest prowadzona w
    Niemczech, jednakże swym zasięgiem obejmuje również działalność prowadzoną w
    innych krajach, w tym w Polsce, a zakres tej działalności jest podobny do działalności
    prowadzonej w Niemczech.”
    Zdaniem organu i wbrew temu co Państwo twierdzą czynności podejmowane przez
    pracowników działających na terytorium Polski tj. przedstawicieli handlowych oraz
    managera do spraw marketingu nie powinny być kwalifikowane do czynności o
    charakterze pomocniczym (przygotowawczym).
    Z pewnością stała placówka, której cel jest identyczny z celem przedsiębiorstwa jako
    całości, nie prowadzi działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym

    (punkt 24 Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji, zob. również wyrok NSA z 4
    kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 1864/10). Zatem, jak już wskazano zakład powstanie, jeżeli
    oprócz czynności przygotowawczych lub pomocniczych wykonywana jest działalność
    zasadnicza, nawet w relatywnie niewielkim zakresie.
    Działanie Spółki i pracowników działających w charakterze przedstawicieli handlowych
    oraz managera do spraw marketingu na terytorium Polski w zakresie opisanym we
    wniosku jest ściśle połączone i stanowi istotną część działalności przedsiębiorstwa jako
    całości oraz istnieje znaczący związek między prowadzoną przez tę placówkę działalnością
    a uzyskiwanymi przez Spółkę dochodami. Mając na uwadze cel w postaci zawarcia umowy
    handlowej z Kontrahentem na najem bądź sprzedaż hal magazynowych przeznaczonych
    do użytku dla różnych branż (np. spożywczej, logistycznej, motoryzacyjnej czy opakowań),
    nie można twierdzić że stała palcówka jest utrzymywana wyłącznie w celu prowadzenia
    dla przedsiębiorstwa jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub
    pomocniczym.
    Zarówno działalność pracowników wykonujących czynności w Polsce, jak i działalność
    Spółki w siedzibie w Niemczech sprowadzają się do rozwoju sprzedaży bądź najmu hal
    magazynowych przeznaczonych do użytku dla różnych branż (np. spożywczej, logistycznej,
    motoryzacyjnej czy opakowań). Zatem, stała placówka jaką jest działalność podejmowana
    przez polskich pracowników w ramach wymienionych obowiązków pracowniczych nie
    może korzystać z przywilejów wynikających z treści art. 5 ust. 5 lit. f) UPO.
    Zatem, w analizowanej sprawie nie można mówić o przygotowawczym lub pomocniczym
    charakterze Państwa działalności na terytorium Polski za pośrednictwem ww. polskich
    pracowników w odniesieniu do działalności Państwa Spółki. Pracownicy zatrudnieni w
    Polsce wykonują zasadniczą działalność gospodarczą Spółki.
    Obok opisanej powyżej zasadniczej formy zakładu, umowa polsko-niemiecka przewiduje
    także alternatywny sposób ustalania istnienia zakładu, na podstawie którego można
    uznać, że zagraniczne przedsiębiorstwo posiada zakład, nawet jeśli nie dysponuje stałym
    miejscem prowadzenia działalności gospodarczej w drugim państwie.
    Wskazuje na to wyżej cytowany art. 5 ust. 5 UPO.
    Jak wynika z powyższego, zakład może powstać także w wyniku prowadzenia działalności
    gospodarczej za pośrednictwem tzw. zależnego przedstawiciela (tj. podmiotu działającego
    w drugim Państwie w imieniu zagranicznego przedsiębiorstwa). Cytowane postanowienie
    umowne znajduje zastosowanie „bez względu na postanowienia ustępów 1 i 2”, co
    oznacza, że wobec braku zakładu w sensie przedmiotowym (stałej placówki) należy badać
    ustanowienie zakładu pod kątem działalności przedstawiciela przedsiębiorstwa. Użyte w
    treści ust. 5 pojęcie „osoba” oznacza w myśl art. 3 pkt 1 lit. b umowy osobę fizyczną,
    spółkę oraz każde inne zrzeszenie osób.
    Warunkiem zastosowania art. 5 ust. 5 UPO jest, aby osoba działała „w imieniu
    przedsiębiorstwa”, czyli występowała w roli przedstawiciela, a także posiadała i
    zwyczajowo wykonywała pełnomocnictwo do zawierania umów w umawiającym się
    państwie. Z taką sytuacją mamy do czynienia, jeżeli oświadczenie woli tej osoby wywołuje
    dla reprezentowanego przedsiębiorstwa stan związania. Wystarczające jest, że
    reprezentowany godzi się na dokonanie czynności cywilnoprawnych przez
    przedstawiciela. Dla oceny, czy osoba ma pełnomocnictwo do zawierania umów, bardziej
    miarodajny jest całokształt okoliczności i zachowań osób uczestniczących w dokonywaniu
    czynności prawnych, niż umocowanie cywilnoprawne.
    Zgodnie z komentarzem do Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i
    majątku, która stanowiła podstawę dla postanowień umowy polsko-niemieckiej zgodnie z
    powszechnie przyjętą zasadą przedsiębiorstwo powinno być traktowane jako posiadające
    zakład w danym państwie, jeżeli w tym państwie, w ramach określonych warunków, działa
    na jego rzecz osoba, nawet gdy przedsiębiorstwo to nie ma stałej placówki w rozumieniu
    ustępów 1 i 2. Celem tego przepisu jest przyznanie państwu prawa do opodatkowania w

    takich przypadkach. Tak więc postanowienia ustępu 6 ustalają warunki niezbędne do
    stwierdzenia, że przedsiębiorstwo posiada zakład w danym państwie, i to niezależnie od
    rodzaju działalności wykonywanej dla niego przez wyżej wymienioną osobę.
    Zgodnie z pkt 32.1 Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji OCED w wersji z 15 lipca
    2014 r. (w brzmieniu przed nowelizacją, czyli do 20 lipca 2017 r.) mającej wprost
    zastosowanie do postanowień analizowanej umowy również określenie „pełnomocnictwo
    do zawierania kontraktów w imieniu przedsiębiorstwa” nie ogranicza stosowania tego
    ustępu do przedstawiciela zawierającego kontrakty wiążące dosłownie dane
    przedsiębiorstwo. Ustęp ten ma również zastosowanie do przedstawiciela zawierającego
    kontrakty, które wiążą przedsiębiorstwo, mimo iż takie kontrakty w rzeczywistości nie są
    zawierane w imieniu danego przedsiębiorstwa. Fakt, że przedsiębiorstwo nie bierze
    czynnego udziału w transakcjach może oznaczać, iż przekazało takie uprawnienia
    przedstawicielowi. Na przykład można uważać, że przedstawiciel posiada rzeczywiste
    uprawnienie do zawierania kontraktów, jeżeli ubiega się i zbiera zamówienia (lecz ich nie
    realizuje w sposób formalny), które następnie są przesyłane bezpośrednio do składów,
    skąd towary są dostarczane, podczas gdy przedsiębiorstwo zagraniczne jedynie aprobuje
    transakcje w sposób rutynowy.
    Tym samym osoby, które nie posiadają pełnomocnictwa w rozumieniu cywilnoprawnym,
    ale mają umocowanie do negocjowania wszystkich elementów umowy w sposób wiążący
    przedsiębiorstwo, posiadają pełnomocnictwo do zawierania umów w rozumieniu art. 5
    ust. 5. W tym przypadku bez znaczenia jest, kto ostatecznie podpisuje umowę: osoba
    działająca w imieniu przedsiębiorstwa czy przedsiębiorstwo (zob. pkt 33 Komentarza
    OECD do art. 5). Kryterium decydującym jest prawne związanie przedsiębiorstwa
    działaniem przedstawiciela.
    Analizując wyjaśnienia zawarte w komentarzu do Modelowej Konwencji należy zwrócić
    uwagę na pkt 83 Komentarza do ust. 5 art. 5 UPO, który wskazuje jednoznacznie, że
    osoby, których działalność może konstytuować zakład przedsiębiorstwa są osobami, które
    bez względu na to czy są zatrudnione, czy nie, działają w imieniu przedsiębiorstwa i
    prowadząc tą działalność nie działają w charakterze niezależnego przedstawiciela w
    rozumieniu ustępu 5. Mogą to być osoby fizyczne lub spółki i nie muszą mieć miejsca
    zamieszkania lub siedziby ani utrzymywać stałej placówki w państwie, w którym prowadzą
    działalność na rzecz przedsiębiorstwa.
    Jednocześnie, pkt 104 Komentarza do ust. 6 art. 5 UPO przesądza o tym, że to czy osoba
    działająca jako agent jest niezależna od przedsiębiorstwa, zależy od zakresu jej
    zobowiązań wobec przedsiębiorstwa. Jeżeli prowadzona przez nią działalność handlowa
    jest poddana szczegółowym instrukcjom lub podlega całkowitej kontroli ze strony
    przedsiębiorstwa, to taka osoba nie może być uznana za niezależną od przedsiębiorstwa.
    Innym ważnym kryterium jest okoliczność, czy ryzyko biznesowe ponosi ta osoba czy
    przedsiębiorstwo, które ona reprezentuje.
    Przy czym, pkt 106 Komentarza do ust. 6 art. 5 UPO precyzuje, że zwyczajowo niezależny
    przedstawiciel odpowiada wobec przedsiębiorstwa, które reprezentuje, za wyniki swojej
    pracy, przy czym sposób, w jaki wykonuje pracę, nie podlega kontroli. Nie jest on poddany
    szczegółowym instrukcjom przedsiębiorstwa, które reprezentuje, jeżeli chodzi o sposób
    prowadzenia działalności.
    Tym samym osoby, które nie posiadają pełnomocnictwa w rozumieniu cywilnoprawnym,
    ale mają umocowanie do negocjowania wszystkich elementów umowy w sposób wiążący
    przedsiębiorstwo, posiadają pełnomocnictwo do zawierania umów. W tym przypadku bez
    znaczenia jest, kto ostatecznie podpisuje umowę: osoba działająca w imieniu
    przedsiębiorstwa czy przedsiębiorstwo. Kryterium decydującym jest prawne związanie
    przedsiębiorstwa działaniem przedstawiciela.
    Uprawnienie do podejmowania czynności prowadzących do zawarcia umowy może
    wynikać z formalnie udzielonego pełnomocnictwa. Możliwe jest również umocowanie

    osoby w sposób dorozumiany, bez zbędnych formalności. Dla uzyskania statusu
    zależnego przedstawiciela forma udzielenia pełnomocnictwa nie ma znaczenia. Ważne jest
    aby strony były zgodne co do uprawnień udzielonych przez przedsiębiorcę.
    Komentarz wyznaczył kierunek interpretacji, zgodnie z którym również pełnomocnictwo w
    znaczeniu gospodarczym spełnia kryterium pełnomocnictwa do zawierania umów w
    rozumieniu art. 5 ust. 6 UPO.
    W przypadku ustalenia przesłanek istnienia pełnomocnictwa zakład przedsiębiorstwa
    istnieje w takim zakresie, w jakim dana osoba posiadająca pełnomocnictwo działa na rzecz
    przedsiębiorstwa, a nie tylko w zakresie uprawnień do zawierania umów w imieniu
    przedsiębiorstwa (zob. Komentarz OECD do art. 5 nr 84). Dodatkowo należy zauważyć, że
    jeżeli pełnomocnictwo dotyczy tylko części działalności przedsiębiorstwa, to wówczas
    zakładowi zostaną przypisane tylko te umowy, które zostały zawarte w ramach tych
    pełnomocnictw.
    Podkreślić należy, że nie uważa się, że przedsiębiorstwo posiada zakład w umawiającym
    się państwie, jeżeli:
        przedsiębiorstwo podejmuje czynności za pośrednictwem niezależnego
        przedstawiciela, oraz
        przedstawiciel taki działa w ramach swojej zwykłej działalności.
    Jeżeli osoba, która działa w imieniu przedsiębiorstwa, pozostaje w stosunku zależności od
    tego przedsiębiorstwa (organizacyjnej, prawnej lub ekonomicznej) lub czynności
    (niezależnego) przedstawiciela wykraczają poza przedmiot jego zwykłej działalności, to
    może - z zastrzeżeniem pozostałych warunków ust. 5 - powstać zakład. W celu ustalenia,
    jaki ma charakter działalność przedstawiciela zagranicznego przedsiębiorcy konieczne jest
    uwzględnienie całości łączących go z przedsiębiorcą relacji umownych, jak również
    faktycznego sposobu ich wykonywania, który nie musi pokrywać się z treścią zawartych
    umów, a które jednak mają decydujące znaczenie dla oceny istnienia zakładu.
    Niezależność przedstawiciela powinna wyrażać się zarówno w aspekcie prawnym, jak i
    ekonomicznym. Niezależność prawna osoby w stosunku do przedsiębiorstwa, które ona
    reprezentuje, zależy od zakresu jej zobowiązań wobec przedsiębiorstwa. Jeżeli
    prowadzona przez nią działalność handlowa jest poddana szczegółowym instrukcjom oraz
    kontroli to taka osoba nie może być uznana za niezależną od przedsiębiorstwa.
    Zatem przedstawiciel jest niezależny, jeżeli nie jest związany poleceniami i dyrektywami
    reprezentowanego przedsiębiorstwa. Generalne upoważnienie do zajmowania się
    sprawami mocodawcy bez ingerencji z jego strony świadczy o niezależności. Podleganie
    wskazówkom i poleceniom służbowym nie powinno przekraczać stopnia dopuszczalnego
    w danych stosunkach gospodarczych. Informacje o intensywności kontroli może
    dostarczać rodzaj i częstość kontaktów przedstawiciela z przedsiębiorstwem. Szeroka
    kontrola jawi się jako kontrola dotycząca środków, za pomocą których wykonywana jest
    działalność na rzecz przedsiębiorstwa. Umieścić można tutaj sytuację, w której
    przedstawicielowi zwracane są wszystkie jego wydatki oraz kieruje się jego działaniami -
    taki podmiot nie jest niezależnym.
    Ponadto, istotne znaczenie z punktu widzenia oceny istnienia zakładu ma również
    niezależność ekonomiczna przejawiająca się w ponoszeniu odpowiedzialności za
    podejmowane działania. Powyższe kryterium sprowadza się do tego, czy ryzyko związane
    z prowadzeniem działalności ponosi ta osoba czy przedsiębiorstwo, które ona
    reprezentuje (pkt 38 Komentarza do art. 5 Konwencji Modelowej OECD). Kto podlega
    szczegółowym instrukcjom oraz kontroli, nie może ponosić ryzyka gospodarczego za
    czynności, na które nie ma wpływu. Zatem przedstawiciel jest niezależny, jeżeli nie jest
    związany poleceniami i dyrektywami reprezentowanego przedsiębiorstwa.

    Za zależnego przedstawiciela powinna być traktowana osoba, której uprawnienia lub
    charakter jej czynności angażują przedsiębiorstwo w działalność gospodarczą w
    określonym zakresie na obszarze danego państwa.
    Mając na uwadze wyjaśnienia zawarte w Komentarzu do art. 5 ust. 5 UPO zauważyć zatem
    należy, że aby miał zastosowanie ust. 5 muszą być spełnione następujące przesłanki:
        osoba działa w Umawiającym się Państwie w imieniu przedsiębiorstwa;
        czyniąc to, osoba ta zazwyczaj zawiera umowy lub zwykle odgrywa główną rolę przy
        doprowadzeniu do zawarcia kontraktów, które są rutynowo zawierane bez istotnej
        modyfikacji przez przedsiębiorstwo, oraz
        umowy te są zawierane albo na rzecz przedsiębiorstwa, albo dotyczą przeniesienia
        własności lub przyznania prawa do użytkowania własności posiadanej przez to
        przedsiębiorstwo lub co do której ma ono prawo do korzystania lub dotyczą
        świadczenia usług przez to przedsiębiorstwo.
    Z opisu sprawy jednoznacznie wynika, że zarówno działalność pracowników wykonujących
    czynności w Polsce, jak i działalność Spółki w siedzibie w Niemczech, sprowadzają się do
    rozwoju sprzedaży bądź najmu hal magazynowych przeznaczonych do użytku dla różnych
    branż (np. spożywczej, logistycznej, motoryzacyjnej czy opakowań). Spółka zawarła umowę
    leasingu samochodów, który jest udostępniany w celu wykonywania obowiązków przez
    przedstawicieli handlowych w Polsce. Ponadto, Spółka zwraca przedstawicielom
    handlowym oraz managerowi do spraw marketingu koszty związane z użytkowaniem
    telefonu dla celów służbowych.
    Do obowiązków przedstawicieli handlowych należy m.in. kontakt z Klientami przekazany
    przez pracowników niemieckiego zespołu Spółki w celu inicjowania współpracy
    zmierzającej do zawarcia umowy sprzedaży bądź najmu hal namiotowych. Przedstawiciele
    handlowi są również odpowiedzialni za regularne monitorowanie procesów ofertowych w
    toku.
    Przedstawiciele handlowi nie podpisują z klientami żadnych wstępnych umów, a jedynie
    przekazują informację w tym zakresie do zespołu niemieckiego, w gestii którego jest
    zawarcie umowy z klientem, w tym: akceptacja warunków i podpisanie umowy. Polscy
    przedstawiciele handlowi nie posiadają kompetencji decyzyjnych w zakresie akceptacji
    umów ani pełnomocnictw do ich podpisywania. W zakresie ustalania warunków
    współpracy, przedstawiciele handlowi działają wyłącznie według cennika ustalonego przez
    Spółkę i są uprawnieni do udzielenia rabatu w zakresie ustalonym przez Spółkę - nie
    negocjują samodzielnie warunków umowy. To nie ulegnie zmianie w wyniku Transakcji.
    Powyższe zadania przedstawiciele handlowi wykonują z porozumieniu z przełożonymi z
    zespołu niemieckiego / z niemieckim działem sprzedaży i obsługi klienta, z którymi
    utrzymują regularny kontakt (aby proces przebiegał w optymalny sposób). Praca
    przedstawicieli handlowych jest wykonywana zgodnie z instrukcjami z zespołu
    niemieckiego (od „Team Leadera” oraz z niemieckiego zespołu sprzedaży i obsługi klienta).
    Niemiecki Team Leader jest również odpowiedzialny za bieżącą kontrolę pracy
    przedstawicieli handlowych. Dodatkowo, przez zespół niemiecki weryfikuje spełnianie
    kluczowych wskaźników wydajności (tzw. KPI, np. liczba wizyt u klientów, liczba
    kontraktów podpisanych / ilość metrów kwadratowych oddanych w najem przy wsparciu
    przedstawicieli handlowych).
    Powyższe, zdaniem organu, jednoznacznie wskazuje, że przedstawiciele handlowi
    odgrywają i będą odgrywać kluczową rolę przy doprowadzaniu do zawarcia umów z
    potencjalnymi klientami w związku ze sprzedażą bądź najmem hal magazynowych

    przeznaczonych do użytku dla różnych branż, które następnie formalnie zawierane są
    /będą przez Spółkę. Nie ulega wątpliwości, iż do ich zawarcia prowadzi/będzie prowadziło
    działanie pośredników, czyli przedstawicieli handlowych działających na terytorium Polski.
    Ponadto, jak wynika z wniosku w celu dotarcia do nowych potencjalnych Klientów oraz
    generowania szans sprzedażowych zatrudnili Państwo również managera do spraw
    marketingu.
    Zdaniem Organu, działalność pracowników wykonujących czynności w Polsce, stanowi
    integralną część podstawowej działalności Spółki polegającej na rozwoju sprzedaży bądź
    najmu hal magazynowych przeznaczonych do użytku dla różnych branż (np. spożywczej,
    logistycznej, motoryzacyjnej czy opakowań). Wbrew temu co Państwo twierdzą, czynności
    podejmowane przez polskich pracowników, zatrudnionych na stanowisku przedstawicieli
    handlowych oraz managera do spraw marketingu, nie ograniczają się tylko do wsparcia
    /pomocy, stanowiącego uzupełniającą rolę w działalności Spółki w siedzibie w Niemczech.
    Tym samym należy uznać, że art. 5 ust. 5 UPO znajdzie zastosowanie w rozpatrywanej
    sprawie bowiem zatrudnieni przedstawiciele handlowi świadczący pracę na terytorium
    Polski są osobami, które działają i będą działać w imieniu przedsiębiorstwa oraz
    zwyczajowo wykonywać pełnomocnictwo do zawierania umów w Umawiającym się
    Państwie w imieniu Spółki w rozumieniu tego artykułu.
    Ww. pracowników nie można uznać za niezależnych przedstawicieli również dlatego, że
    pozostają w stosunku pracy z Państwa Spółką, a więc są i będą wykonywali powierzone im
    zadania pod kierownictwem pracodawcy - Państwa Spółki.
    W tym stanie rzeczy należy uznać, że osoby fizyczne zatrudnione na stanowisku
    przedstawicieli handlowych, są/będą Państwa zależnymi przedstawicielami w rozumieniu
    art. 5 ust. 5 UPO. W tej sytuacji działalność zależnego przedstawiciela powinna być uznana
    za tworząca „zakład” w świetle ww. umowy. Uzyskanie przez Spółkę dochodów w Polsce za
    pośrednictwem zakładu prowadzi do powstania źródła przychodów, które winny być
    opodatkowane w Polsce.
    W tym miejscu wyjaśnić należy, że zasada tzw. zależnego przedstawiciela stanowi
    alternatywę w stosunku do zasad ogólnych wyrażonych w ust. 1-4 art. 5 umowy polsko-
    niemieckiej. Oznacza to, że w pierwszej kolejności należy badać istnienie zakładu w
    oparciu o zasady ogólne zapisane w ust. 1 - 4 art. 5 UPO. Jeśli w wyniku zastosowania ust.
    1-4 powstaje zakład, to nie ma konieczności badania, czy osoby działające w zakładzie są
    zależne, czy niezależne od reprezentowanego przedsiębiorstwa oraz jakimi dysponują
    pełnomocnictwami. W przeciwnym wypadku powstaje konieczność oceny stanu
    faktycznego (zdarzenia przyszłego) w oparciu o art. 5 ust. 5 UPO.
    Tym samym ust. 5 artykułu 5 znajduje zastosowanie „bez względu na postanowienia ust. 1
    i 2”, co oznacza, że wobec braku zakładu w sensie przedmiotowym (stałej placówki) należy
    badać ustanowienie zakładu pod kątem działalności przedstawiciela przedsiębiorstwa.
    Zatem w sprawie - o czym pisano już wcześniej - mamy do czynienia zarówno z
    powstaniem stałej placówki jak również z przedstawicielem zależnym, o jakim mowa w art.
    5 ust. 5.
    Podkreślenia wymaga fakt, iż spełnienie przesłanek z ust. 1-4 (stała placówka) i ust. 5
    (zależny przedstawiciel) wywołuje ten sam skutek, tj. powstanie zakładu w państwie, w
    którym znajduje się stała placówka albo działa zależny przedstawiciel.
    Mając na uwadze powyższe przepisy prawa oraz opis sprawy, należy wskazać, że Spółka
    na moment Transakcji oraz po jej przeprowadzeniu posiada/będzie posiadała na
    terytorium Polski zagraniczny zakład w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych w związku z art. 5 UPO. W konsekwencji dochody
    osiągane przez Spółkę na terytorium Polski na moment Transakcji oraz po jej

    przeprowadzeniu, tzn. biorąc pod uwagę przedstawiony opis stanu faktycznego oraz w
    sytuacji nakreślonej w opisie zdarzenia przyszłego, będą podlegały opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 8 należało uznać za
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w
        dniu zaistnienia zdarzenia oraz
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego
        w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym zdarzeniem przyszłym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Końcowo odnosząc się do powołanych przez Państwa wyroków sądowych, wskazać
    należy, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw podatnika. Zostały wydane w
    określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są
    wiążące. Nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy
    podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi
    rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie mają możliwości
    zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa
    podatkowego. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej::
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...), ul. (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych
    reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.