Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-2.4011.512.2025.4.KK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-04
Teza: Skutki podatkowe podpisania ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: koszt-koszty procesowe
kredyt-kredyt dewizowy
kredyt-kredyt hipoteczny
kwota-kwota dodatkowa
wierzytelność-umorzenie wierzytelności
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła
    go Pani pismem z 9 i 24 października oraz 18 listopada 2025 r. (daty wpływu). Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W dniu (...) 2006 r. Wnioskodawca zawarł z X. (obecnie Y. z siedzibą w (...)) umowę o kredyt
    hipoteczny w walucie wymienialnej, nr (...). Kredyt został udzielony w złotych w kwocie
    stanowiącej równowartość 91.720,17 CHF, co stanowiło 222.990,82 zł i taką kwotę
    otrzymał Kredytobiorca. Kredyt w pełni wykorzystany został na realizację celu określonego
    w umowie, tj. na budowę lokalu mieszkalnego wraz z piwnicą, co zgodnie oświadcza Bank
    oraz Kredytobiorca.
    Na skutek powzięcia wiadomości o zawarciu w umowie kredytu klauzul niedozwolonych,
    Wnioskodawca złożył reklamację z dnia (...) 2022 r. domagając się również zwrotu
    wszystkich kwot uiszczonych tytułem całych rat kapitałowo-odsetkowych uiszczonych na
    rzecz Banku. Ostatecznie Kredytobiorca dnia (...) 2025 r. pozwał Bank w związku z wadliwą
    umową, sprawa toczyła się przed Sądem Okręgowym w (...) pod sygn. akt (...).
    Dnia (...) 2025 r. celem polubownego zakończenia sporu na tle umowy zawarta została
    ugoda. Celem rozliczenia zakończonej umowy kredytu, Bank jednostronnie dokonał w
    ugodzie zmiany w zakresie waluty, wysokości zadłużenia kredytowego.
    Na skutek ugody Bank zobowiązał się do wypłaty w terminie miesiąca od daty podpisania
    ugody  m.in.  kwoty  w  wysokości  78.000,00  z  na  rachunek  Kredytobiorcy.  Kwota  ta
    niewątpliwie mieści się w kwocie wpłaconej przez Kredytobiorcę na rzecz Banku podczas
    spłaty  kredytu  i  to  już  na  dzień  wniesienia  pozwu,  tj.  245.517,78  zł.  Jednocześnie
    wskazano,  iż  Kredytobiorca  przyjął  do  wiadomości,  że  w  związku  wypłatą  ww.  kwoty
    powstaje  po  jego  stronie  przychód,  a  na  Banku  ciąży  wypełnienie  obowiązku
    informacyjnego (sporządzanie informacji PIT-11). Strony ugody zgodnie oświadczyły, że
    zawarta ugoda wyczerpuje wszelkie wzajemne roszczenia w zakresie objętym sporem.
    Uzupełnienie wniosku
    Wnioskodawca wskazuje, iż kwota uiszczona na rzecz Banku tytułem spłaty rat kapitałowo-
    odsetkowych uległa zwiększeniu. Ostatnia rata wskazana w pozwie z dnia (...) 2023 r.
    dokonana została dnia (...) 2023 r. Nieustannie do dnia zawarcia ugody, tj. do dnia (...)
    2025 r. Wnioskodawca dokonywał spłat rat kapitałowo-odsetkowych, ugoda zaś zamknęła
    kredyt. Z uwagi na krótki termin na wykonanie wezwania Krajowej Informacji Skarbowej
    oraz na brak zaświadczenia z Banku obejmującego pełną historię spłat do dnia zawarcia
    ugody, szacunkowa kwota uiszczona w okresie od (...) 2023 r. do (...) 2025 r. wynosi
    równowartość 49.082,15 zł. Wobec tego całkowita kwota uiszczona na rzecz Banku do
    dnia zawarcia ugody wynosi ok. 294.599,93 zł.
    Kwota 78.000,00 zł jest to zwrot części tego, co Wnioskodawca świadczył na rzecz Banku w
    trakcie trwania umowy, a więc część z zapłaconej kwoty 294.599,93 zł. Zwrot ten związany
    był z porozumieniem co do sposobu ponownego przeliczenia wartości wykonanych
    świadczeń i pozostałych do spłaty zobowiązań z umowy kredytu wskutek przyjęcia w
    ugodzie zasad przeliczania kredytu i kwot wpłaconych przez Wnioskodawcę do Banku
    innych niż zasady, które pierwotnie przewidywała umowa kredytu. Gdyby bowiem w
    niniejszej sprawie ostatecznie zapadł wyrok uznający umowę za nieważną, to Sąd
    Okręgowy w (...) zasądziłby na rzecz Wnioskodawcy pełną kwotę środków nienależnie
    uiszczonych w okresie spłaty kredytu, tj. ok. 294.599 93 zł wraz z należnymi odsetkami za
    opóźnienie.
    Zdaniem Wnioskodawcy, kwota 78.000,00 zł nie może być rozpatrywana jako nadwyżka
    ponad wartość wpłaconych kwot, ponieważ stanowi zwrot części nienależnego
    świadczenia uiszczonego przez Wnioskodawcę na rzecz Banku. Z uwagi na nieważność
    umowy Bank na podstawie wyroku nie zwracałby tylko nadwyżki ponad wartość
    wpłaconych kwot, ale całość uiszczonych na jego rzecz przez Kredytobiorcę wpłat

    stanowiących świadczenie nienależne. Wynika to z istoty nieważności umowy — zwrot
    wszystkich zapłaconych kwot. Wskutek ugody Bank zwrócił Wnioskodawcy tylko
    umówioną część, tj. kwotę 78.000 zł, a więc o 216.599,93 zł mniej niż by Wnioskodawca
    dostał na podstawie wyroku.
    Kwota 78.000,00 zł jest to zwrot części tego, co Wnioskodawca świadczył na rzecz Banku w
    trakcie trwania umowy. Zwrot ten związany był z porozumieniem co do sposobu
    ponownego przeliczenia wartości wykonanych świadczeń i pozostałych do spłaty
    zobowiązań z umowy kredytu wskutek przyjęcia w ugodzie zasad przeliczania kredytu i
    kwot wpłaconych przez Wnioskodawcę do Banku innych niż zasady, które pierwotnie
    przewidywała umowa kredytu. Gdyby bowiem w niniejszej sprawie ostatecznie zapadł
    wyrok uznający umowę za nieważną, to Sąd Okręgowy w (...) zasądziłby na rzecz
    Wnioskodawcy pełną kwotę środków nienależnie uiszczonych w okresie spłaty kredytu, tj.
    ok. 294.599,93 zł wraz z należnymi odsetkami za opóźnienie.
    Natomiast wskazana przez tut. organ kwota nadpłaty 71.609,11 zł i kwota 6.390,89 zł jako
    różnica, przyczyniły się do powstania niesłusznych wątpliwości odnośnie tego, czy kwota
    6.390,89 zł jest świadczeniem nienależnym. Wnioskodawca wskazuje, iż organ błędnie
    dokonał obliczenia pomniejszając kwotę spłaconą z kwotą otrzymanego kapitału, gdyż
    Kredytobiorca przez cały okres spłacił również kwotę odpowiadającą wysokości
    udzielonego kredytu, przy czym należy mieć na uwadze, iż świadczeniem nienależnym jest
    cała kwota wpłacona przez Kredytobiorcę do Banku, a nie tylko „nadwyżka”. Wskutek
    nieważności umowy strony winne są zwrócić to, co świadczyły, gdyż cała kwota
    świadczenia stała się nienależna drugiej stronie.
    Poczyniona przez tut. organ interpretacja prowadzi do mylnego przyjęcia, iż świadczenie
    nienależne obejmuje wyłącznie kwotę „nadwyżki”, co nie ma odzwierciedlenia w
    rzeczywistości, ani w przepisach prawa.
    W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy
    prawidłowość dokonanych wyliczeń, gdyż z uwagi na nieważność umowy Bank nie zwraca
    nadwyżki tylko całość uiszczonych na jego rzecz przez Kredytobiorcę wpłat stanowiących
    świadczenie nienależne (zgodnie z teorią dwóch kondykcji). Pozew przeciwko Bankowi
    opiewał na wszystkie kwoty zapłacone do Banku na moment składania pozwu, a nie na
    różnicę.
    Z uwagi jednak na treść wezwania z dnia (...) 2025 r. Wnioskodawca jednoznacznie
    wskazuje, iż nie kwestionuje dokonanych przez organ wyliczeń w oparciu o
    zaprezentowane dane liczbowe, niemniej zwraca uwagę, iż nie mają one znaczenia przy
    rozpatrywaniu niniejszej sprawy.
    Kwota 6.390,89 zł to wynik dokonanych przez organ wyliczeń w oparciu o mylne
    przekonanie, iż od kwoty spłaconej przez Kredytobiorcę należy odjąć kwotę wypłaconą
    przez Bank. Niemniej jednak, zarówno kwota 71.609,11 zł, jak i kwota 6.390,89 zł stanowi
    zwrot części nienależnego świadczenia uiszczonego przeze Wnioskodawcę na rzecz
    Banku. Całkowita kwota nienależnego świadczenia wynosi ok. 294.599,93 zł.

## Pytanie

Czy w związku z zawarciem ugody z Bankiem przez Wnioskodawcę, mającej na celu
    zakończenie sporu na tle wadliwej umowy, otrzymana kwota 78.000,00 zł stanowić będzie
    dla Wnioskodawcy przychód i czy w związku z tym po stronie Wnioskodawcy powstanie
    obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie przepisów
    ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 226 z późn. zm.)?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, kwota 78.000,00 zł otrzymana od Banku wskutek zawarcia ugody
    nie będzie stanowić przychodu dla Wnioskodawcy, w związku z czym nie powstanie
    obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.

    Ustawodawca w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej:
    „u.p.d.o.f.”) wymienia źródła przychodów, z których przychód (dochód) podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Nienależne świadczenie w
    podanym rozumieniu przyjętym w art. 410 w zw. z art. 405 Kodeksu Cywilnego, nie zostało
    wymienione jako odrębne źródło przychodów w art. 10 ust. 1 pkt 1-8 u.p.d.o.f.
    Mając na uwadze fakt, iż w projekcie ugody nie została wskazana podstawa, na jakiej Bank
    zobowiązany jest do zwrotu na rzecz Wnioskodawcy kwoty 78.000,00 zł, kwota ta tym
    bardziej nie powinna podlegać opodatkowaniu, jako że zgodnie z założeniami ugody
    Wnioskodawca miał otrzymać zwrot tego, co w czasie trwania umowy kredytu świadczył.
    Zwrot tego, co świadczono, nie stanowi przychodu. Bank na podstawie umowy udzielił
    Wnioskodawcy kredytu na łączną kwotę 222.990,82 zł, a w wyniku zawarcia w umowie
    przez Bank klauzul abuzywnych, Bank miał dowolność ustalania kursu CHF. Kwota
    uiszczana przez Kredytobiorcę na skutek abuzywności umowy stanowi świadczenie
    nienależne, a otrzymana przez Wnioskodawcę w wyniku ugody kwota 78.000,00 zł stanowi
    jedynie niewielki zwrot część kosztu, jaki poniósł w związku z zawarciem z Bankiem
    wadliwej umowy. Otrzymanie zwrotu nie stanowi dla Wnioskodawcy żadnej dodatkowej
    korzyści, a jedynie prowadzi do stanu rozliczeń, który jest zgodny z prawem, tj. stanowi
    następstwo pozbawienia umowy kredytu jej abuzywnych postanowień. Gdyby
    Wnioskodawca nie zawarł ugody z Bankiem i postanowił zaczekać na wyrok Sądu, Sąd
    zasądziłby pełną kwotę uiszczoną na rzecz Banku, tj. kwotę 245.517,78 zł (przy czym jest to
    wysokość na dzień wniesienia pozwu, od (...) 2023 r. do dnia zawarcia ugody
    Wnioskodawca spłacał raty, wobec czego kwota mogłaby ulec znacznemu powiększeniu
    na skutek rozszerzenia powództwa) stanowiącą świadczenie nienależne względem Banku,
    natomiast na skutek ugody otrzymał zwrot zaledwie 78.000,00 zł.
    Z uwagi na to, że nie ma możliwości przyporządkowania danego świadczenia do
    jakiegokolwiek źródła przychodu (w tym również do „innych źródeł przychodu”, o których
    mowa w art. 20 u.p.d.o.f.), to nie można go uznać za przychód podatkowy, choćby nawet
    odpowiadał ogólnej definicji przychodu zawartego w przepisach art. 11 u.p.d.o.f. Ponadto,
    ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych określa dochód jako nadwyżkę
    przychodów nad kosztami ich uzyskania (art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f.). Przychód podatkowy
    warunkuje możliwość powstania dochodu podatkowego w tym znaczeniu, że dopóki nie
    mamy do czynienia z przychodem w sensie podatkowym, dopóty nie może powstać
    dochód podatkowy. Otrzymanego zwrotu Wnioskodawca nie może traktować w kategorii
    przychodu podatkowego w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 11 u.p.d.o.f., ponieważ w tej sytuacji nie
    następuje po stronie Wnioskodawcy żadne przysporzenie majątkowe. Podkreślić należy,
    że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej
    są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku,
    kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem
    kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych). Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest
    nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym
    dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę
    w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Strony uznały, że dochodzi do całkowitego rozliczenia kredytu (jego spłaty), a ponadto
    Kredytobiorca w następstwie zawarcia ugody otrzymuje część nadpłaconych przez niego
    kwot. Zatem Wnioskodawca otrzymuje jedynie zwrot tego, co w czasie trwania umowy
    kredytowej świadczył. Jednocześnie zwrot nie stanowi żadnej dodatkowej korzyści dla
    Wnioskodawcy, ponieważ zwrot ma na celu doprowadzenie do rozliczeń w następstwie

    zastosowania postanowień ugody, które mają na celu usunięcie abuzywności. Otrzymanie
    zwrotu prowadzi zatem do stanu rozliczeń, który jest zgodny z prawem, tj. nie jest
    następstwem stosowania abuzywnych postanowień umowy.
    Wnioskodawca wskazuje, że zgodnie z art. 917 k.c. przez ugodę strony czynią sobie
    wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu,
    aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich
    wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać. Ugoda ma na celu
    uniknięcie sporu pomiędzy stronami poprzez dokonanie rozliczenia dotychczas
    spłaconych rat kredytu, aby w ten sposób zapobiec uznaniu niektórych postanowień
    umowy za bezskuteczne czy też uznaniu całej umowy za bezskuteczną czy też nieważną.
    Wnioskodawca utrzymuje stanowisko, że jego zdaniem (które znajduje potwierdzenie w
    ukształtowanej linii orzeczniczej) wiążąca go z Bankiem umowa kredytu zawierała
    postanowienia abuzywne, a także, że umowa jest nieważna. Zawarcie ugody przez
    Wnioskodawcę nie stanowi zaprzeczenia twierdzeniom podnoszonym w złożonej do
    Banku reklamacji w zakresie nieważności umowy. Celem ugody było zakończenie sporu i
    rozliczenie z Bankiem. W oparciu o dorobek orzecznictwa sądów powszechnych i
    orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w przypadku których
    postanowień w umowach kredytowych z bardzo wysokim prawdopodobieństwem
    graniczącym z pewnością byłyby one uznane za abuzywne. W następstwie zawarcia ugody
    dochodzi do dobrowolnego wyeliminowania skutków stosowania postanowień
    abuzywnych i zastosowania w ich miejsce takich postanowień (ustalenie waluty zadłużenia
    w PLN, ustalenie wysokości zadłużenia do rozliczenia kredytu, które nie wiążą się z
    ryzykiem stwierdzenia bezskuteczności czy też nieważności. Zatem ugoda niejako
    zastępuje wyrok, który w relacji pomiędzy stronami mógłby doprowadzić do
    analogicznego skutku, do którego doprowadza ugoda.
    Tożsame stanowisko można zaobserwować w wielu interpretacjach podatkowych
    wydawanych w oparciu o analogiczny stan faktyczny jak w niniejszej sprawie, m.in. z
    interpretacji z dnia 14 października 2022 r., nr 0112KDlL2-1.4011.699.2022.1.MKA wynika,
    że „w związku z zawarciem ugody Kredytobiorca otrzymuje niejako ekwiwalent środków
    pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy Klient przekazał na rzecz Banku w ramach
    spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego Kredytu. Klient otrzymuje środki
    będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z jego własnych
    środków. Zatem kwoty te nie powodują faktycznego przyrostu w jego majątku, a jedynie
    „wyrównanie” wcześniejszego zmniejszenia w jego majątku. W konsekwencji, można
    uznać, że taka operacja nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku
    podatnika - ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów”.
    Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie również w następujących
    interpretacjach indywidualnych: z 28 kwietnia 2023 r., nr 0114-KDlP3-2.4011.243.2023.1.
    MN oraz z 28 sierpnia 2023 r., nr 0114-KDIP3-2.4011.607.2023.2.MN).
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca podtrzymuje swoje stanowisko, że kwota
    78.000,00 zł otrzymana od Banku jako zwrot części świadczenia nienależnego wskutek
    zawarcia ugody nie będzie stanowić przychodu dla Wnioskodawcy, w związku z czym nie
    powstanie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:

      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
    1) pieniądze i wartości pieniężne, które:
      · zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne, które
      podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
      · zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które zostały
      mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki
      pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma
      możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to
      uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości
      pieniężne do dyspozycji podatnika.
    2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli
      takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
      · świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);
      · nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z
    uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym,
    uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie
    przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne
    świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie
    płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie
    zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku
    jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w

    znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa
    cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą
    także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz
    gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny
    wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są:
        - inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).

    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Z treści wniosku wynika, że w (...) 2006 r. zawarła Pani z X. (obecnie Y.) umowę o kredyt
    hipoteczny w walucie CHF. Kredyt został wypłacony w PLN w kwocie wynoszącej
    222.990,82 zł. W związku z wadliwą umową (...) 2025 r. pozwała Pani Bank, a sprawa
    toczyła się przed Sądem Okręgowym w (...). Celem polubownego zakończenia sporu (...)
    2025 r. podpisała Pani ugodę z Bankiem, w ramach której Bank zobowiązał się do zwrotu
    na Pani rzecz kwoty 78.000,00 zł. Całkowita kwota uiszczona przez Panią na rzecz Banku z
    tytułu spłat rat kapitałowo-odsetkowych do dnia zawarcia ugody wynosi ok. 294.599,93 zł.
    Odnosząc się do skutków podatkowych otrzymanej od Banku kwoty zwrotu, należy
    ponownie wskazać, że – co do zasady – za przychody podatkowe uznaje się takie
    świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, które nie mają
    charakteru zwrotnego. Z okoliczności sprawy przedstawionych we wniosku wynika, że
    otrzymana przez Panią kwota zwrotu (tj. wskazana kwota 78.000,00 zł), przekracza różnicę
    pomiędzy kwotą dokonanych przez Panią wpłat na rzecz Banku (tj. wskazana kwota ok.
    294.599,93 zł), a kwotą środków otrzymanych z Banku z tytułu wypłaconego kapitału
    kredytu (222.990,82 zł). Zatem zwrot środków w kwocie przewyższającej różnicę pomiędzy
    tymi wartościami powoduje, że nadwyżkę (w podanych okolicznościach kwota 6.390,89 zł),
    ponad tą różnicę (wynoszącą 71.609,11 zł – przy wskazanych kwotach), należy traktować
    jako przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, gdyż – wbrew Pani stanowisku – powoduje ona faktyczne przysporzenie
    majątkowe. Kwota ta nie stanowi zwrotu poniesionych wcześniej przez Panią wydatków. W
    konsekwencji kwota ta jest Pani przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych i jej uzyskanie skutkuje po Pani stronie obowiązkiem
    zapłaty podatku dochodowego. Natomiast otrzymanie zwrotu odpowiadającego kwocie
    nadwyżki pomiędzy kwotą dokonanych przez Panią wpłat na rzecz Banku, a kwotą
    środków otrzymanych z Banku z tytułu wypłaconego kapitału kredytu nie spowodowało
    po Pani stronie przysporzenia majątkowego. W konsekwencji pieniądze te nie są Pani
    przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych i ich uzyskanie nie skutkowało po Pani stronie obowiązkiem zapłaty podatku
    dochodowego.

    Na powyższe rozstrzygnięcie nie wpływa Pani argumentacja, że w sytuacji wyroku
    uznającego umowę za nieważną, sąd zasądziłby na Pani rzecz pełną kwotę środków
    nienależnie uiszczonych w okresie spłaty kredytu, tj. ok. 294.599,93 zł, bowiem w takim
    przypadku, Pani zostałaby równocześnie zobowiązana do zwrotu na rzecz Banku kwoty
    udzielonego kredytu w wysokości 222.990,82 zł. Zatem w takiej sytuacji, zwrot środków w
    kwocie przewyższającej różnicę pomiędzy tymi wartościami powoduje, że nadwyżka
    ponad tą różnicę stanowi przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Oceniając zatem Pani stanowisko całościowo, uznano je za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem stanu faktycznego) podanym przez wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją
    aktualność.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy
    okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony
    we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W
    ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego organ nie
    przeprowadza postępowania dowodowego, lecz opiera się jedynie na stanie faktycznym
    przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.