Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.704.2020.9.S.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-22
Teza: Zwolnienie z podatku VAT usług pośrednictwa w zawieraniu
umów o zarządzanie PPK.
Słowa kluczowe: instrumenty-instrumenty finansowe
plan-Pracownicze Plany Kapitałowe (PPK)
pośrednictwo-pośrednictwo finansowe
usługi-usługi pośrednictwa
usługi-usługi zwolnione
zarządzanie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi, których przedmiotem
są instrumenty finansowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 41

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 grudnia 2020 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 41 ustawy, świadczonych przez Bank Usług Pośrednictwa. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest bankiem krajowym prowadzącym działalność na podstawie ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1896 ze zm.). Bank jest
    zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT, należącym do Grupy (...) (dalej: „Grupa (...)”).
    Grupa (...) składa się z instytucji finansowych i niefinansowych, skupionych wokół Banku
    uniwersalnego i oferuje wszystkie dostępne w Polsce usługi finansowe dla klientów
    indywidualnych i instytucjonalnych. Działalność Banku podlega nadzorowi państwowego
    organu nad rynkiem finansowym, jakim jest Komisja Nadzoru Finansowego. Przedmiotem
    działalności Banku jest m.in. przyjmowanie wkładów pieniężnych płatnych na żądanie lub
    z nadejściem oznaczonego terminu oraz prowadzenie rachunków tych wkładów,
    prowadzenie innych rachunków bankowych, udzielanie kredytów i pożyczek pieniężnych,
    przeprowadzanie rozliczeń pieniężnych we wszystkich formach przyjętych w krajowych i
    międzynarodowych stosunkach bankowych, świadczenie usług konsultacyjno-doradczych
    w sprawach finansowych oraz przechowywanie i rejestrowanie instrumentów
    finansowych. Bank podjął współpracę z (...) Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych S.A.
    (dalej: „TFI”) w zakresie pośrednictwa w sprzedaży produktu, jakim są Pracownicze Plany
    Kapitałowe (dalej: „PPK”) oferowanego przez (...) Specjalistyczny Fundusz Inwestycyjny
    Otwarty (dalej: „Fundusz”).
    Fundusz został prawidłowo zarejestrowany oraz spełnia definicję instytucji finansowej w
    rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy z 4 października 2018 r. o pracowniczych planach
    kapitałowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1342 ze zm., dalej: „ustawa o PPK”). Pracownicze Plany
    Kapitałowe PPK jest powszechnym programem oszczędnościowym, który powstał we
    współpracy rządu, Polskiego Funduszu Rozwoju, organizacji pracodawców oraz związków
    zawodowych. Rządowy program oszczędnościowy jakim jest PPK, może być oparty m.in.
    na funduszach inwestycyjnych zarządzanych przez towarzystwa funduszy inwestycyjnych,
    czy też dobrowolnych funduszach emerytalnych zarządzanych przez powszechne
    towarzystwa emerytalne. Ze względu na szczególne znaczenie dla polskiego systemu
    finansowego Wnioskodawca angażuje się w dystrybucję PPK. Jak wynika z uzasadnienia do
    ustawy o PPK, istotnym celem tej ustawy jest zwiększenie bezpieczeństwa finansowego
    obywateli i stabilności systemu finansów publicznych, rozwój lokalnego rynku
    kapitałowego oraz podniesienie potencjału rozwoju gospodarki. Silny rynek kapitałowy
    jest bowiem niezbędny dla budowy silnych fundamentów gospodarki, podwyższania
    potencjału wzrostu dochodów indywidualnych i PKB, co długoterminowo sprzyja
    wzmocnieniu stabilności systemu emerytalnego oraz wzrostowi świadczeń emerytalnych.
    Należy podkreślić, iż w interesie uczestników PPK jest dostęp do szerokiej oferty instytucji
    finansowych oferujących PPK, posiadających kompetencje i doświadczenie gwarantujące
    profesjonalne zarządzanie PPK.
    Przedmiotem niniejszego wniosku są PPK oparte na funduszach inwestycyjnych. W dalszej
    części wniosku, odnosząc się do PPK, Wnioskodawca będzie miał na myśli wyłącznie PPK
    oparte na funduszu inwestycyjnym. Od strony prawnej, PPK jest rodzajem funduszu
    inwestycyjnego, do którego składki odprowadza zarówno podmiot zatrudniający, jak i
    osoba zatrudniona, przy czym środki na nim zgromadzone pozostają własnością osoby
    zatrudnionej. PPK mają na celu umożliwienie systematycznego gromadzenia
    długoterminowych oszczędności przez ich uczestników z przeznaczeniem na wypłatę po

    zakończeniu aktywności zawodowej. W celu pomnażania wartości PPK, środki w nich
    gromadzone będą inwestowane przez działające w Polsce towarzystwa funduszy
    inwestycyjnych. Jak wynika z ustawy o PPK, funkcjonowanie PPK opiera się na
    dwuetapowym procesie dystrybucji PPK. W pierwszej kolejności, zgodnie z art. 7 ustawy o
    PPK, pomiędzy podmiotem zatrudniającym a wybraną instytucją finansową (np.
    funduszem inwestycyjnym), zawierana jest umowa o zarządzanie PPK. Zawarcie umowy o
    zarządzanie PPK oznacza efektywnie wybór danej instytucji finansowej, jako dostawcy
    PPK. Drugim etapem jest zawarcie umowy o prowadzenie PPK. Zgodnie z art. 14 ust. 1
    ustawy o PPK, stronami tej umowy są osoba zatrudniona oraz instytucja finansowa, przy
    czym podmiot zatrudniający działa w imieniu i na rzecz osób zatrudnionych. Ponadto,
    zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy o PPK, umowa o prowadzenie PPK jest zawierana z
    instytucjami finansowymi, z którymi podmiot zatrudniający zawarł umowę o zarządzanie
    PPK. Jak wynika z powyższego, aby doprowadzić do zawarcia umowy o prowadzenie PPK,
    w pierwszej kolejności należy doprowadzić do zawarcia umowy o zarządzanie PPK.
    Ostatecznie decyzja o przystąpieniu do PPK zależy od woli konkretnej osoby zatrudnionej
    (mechanizm funkcjonowania PPK zakłada, iż każda osoba zatrudniona zostanie domyślnie
    zgłoszona do PPK, niemniej będzie mogła podjąć decyzję o rezygnacji z PPK). W
    konsekwencji więc to podmiot zatrudniający decyduje o wyborze instytucji finansowej,
    która będzie świadczyła PPK. Ponadto, tylko podmiot zatrudniający może zawrzeć umowę
    o prowadzenie PPK (działając w imieniu i na rzecz osoby zatrudnionej). Ustawa o PPK nie
    zezwala, aby umowy o prowadzenie PPK były zawierane bezpośrednio pomiędzy osobą
    zatrudnioną (działającą samodzielnie, we własnym imieniu i na własną rzecz) oraz
    instytucją finansową. Co więcej, ustawa o PPK nie zezwala na zawarcie umowy o
    prowadzenie PPK z inną instytucją finansową niż ta, z którą dany podmiot zatrudniający
    zawarł umowę o zarządzanie PPK. Konstrukcja ustawy o PPK powoduje, iż wyłączną drogą
    do zawarcia umowy o prowadzenie PPK jest w pierwszej kolejności zawarcie umowy o
    zarządzanie PPK. Oznacza to, iż przekonanie danego podmiotu zatrudniającego do
    zawarcia umowy o zarządzanie PPK z konkretną instytucją finansową ma decydujące
    znaczenie dla możliwości dystrybucji PPK wśród osób zatrudnionych u danego podmiotu
    zatrudniającego. Należy przy tym podkreślić, iż ustawa o PPK zakłada, że w proces wyboru
    instytucji finansowej, która świadczyć będzie PPK, zaangażowane będą osoby zatrudnione
    (w ramach zakładowej organizacji związkowej lub innej formy reprezentacji osób
    zatrudnionych). Zawarcie umowy o zarządzanie PPK należy więc odczytywać za
    potwierdzenie, iż oferta danej instytucji finansowej oceniona została jako
    najkorzystniejsza i domniemywać można, iż większość osób domyślnie zgłoszonych do
    PPK przez podmiot zatrudniający zdecyduje się ostatecznie na oszczędzanie w ramach
    PPK (formalnie będzie to oznaczać, iż osoby takie nie skorzystają z opcji rezygnacji z PPK i
    jednocześnie pomiędzy takimi osobami, a wybraną instytucją finansową, zostanie zawarta
    umowa o prowadzenie PPK). Celem dystrybucji PPK jest doprowadzenie do sytuacji, w
    której dana instytucja finansowa zostanie wybrana jako dostawca PPK przez dany
    podmiot zatrudniający i w efekcie możliwe będzie zawarcie umów o prowadzenie PPK z
    osobami zatrudnionymi w danym podmiocie zatrudniającym.
    Definicja PPK w ujęciu przepisów o funduszach inwestycyjnych i instrumentach
    finansowych
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami
    finansowymi (Dz. U. z 2020 r. poz. 89 z późn. zm., dalej: ustawa o obrocie instrumentami
    finansowymi), pod pojęciem instrumentów finansowych należy rozumieć niebędące
    papierami wartościowymi tytuły uczestnictwa w instytucjach wspólnego inwestowania.
    Tytuły uczestnictwa w instytucjach wspólnego inwestowania, zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy
    o obrocie instrumentami finansowymi, należy rozumieć jako wyemitowane na podstawie
    właściwych przepisów prawa polskiego lub obcego papiery wartościowe lub niebędące
    papierami wartościowymi instrumenty finansowe reprezentujące prawa majątkowe
    przysługujące uczestnikom instytucji wspólnego inwestowania, w tym w szczególności
    jednostki uczestnictwa funduszy inwestycyjnych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 29 ustawy o

    PPK, środki zgromadzone na rachunku PPK oznaczają jednostki uczestnictwa funduszy
    inwestycyjnych lub subfunduszy wydzielonych w funduszach inwestycyjnych z
    wydzielonymi subfunduszami, nabywane przez uczestnika PPK za wpłaty, wpłaty
    dodatkowe, dopłaty roczne, przyjęte wypłaty transferowe lub za środki przekazane z
    tytułu konwersji lub zamiany lub zgodnie z art. 87 ust. 21, albo jednostki rozrachunkowe
    funduszy emerytalnych, na które uczestnikowi PPK przeliczane są takie wpłaty, wpłaty
    dodatkowe, dopłaty roczne, wypłaty transferowe lub środki przekazane z tytułu konwersji
    lub zamiany zgodnie z art. 87 ust. 21. Oznacza to, iż zgodnie z ww. definicjami, środki
    gromadzone na rachunku PPK stanowią instrumenty finansowe w rozumieniu ustawy o
    obrocie instrumentami finansowymi.
    Usługi świadczone przez Bank
    Usługi świadczone przez Bank polegają na pośredniczeniu w dystrybucji PPK, tj.
    doprowadzeniu do sytuacji, w której Fundusz będzie świadczył usługi polegające na
    gromadzeniu środków PPK na rzecz osób zatrudnionych u danego podmiotu
    zatrudniającego. Ustawa o PPK narzuca przy tym ściśle określoną kolejność działań w
    realizacji ww. celu, tj. w pierwszej kolejności należy zawrzeć umowę o zarządzanie PPK, a
    następnie umowę o prowadzenie PPK. Należy podkreślić, iż zawarcie umowy o
    prowadzenie PPK każdorazowo musi być poprzedzone zawarciem umowy o zarządzanie
    PPK. Z perspektywy Funduszu, jedynym i wyłącznym celem dystrybucji PPK, za które TFI
    jest gotowe wypłacić Wnioskodawcy wynagrodzenie, jest skuteczne pośrednictwo w
    zawieraniu umów o zarządzanie PPK oferowanych przez Fundusz, co w następstwie
    prowadzi do zawarcia umów o prowadzenie PPK. Przez skuteczne pośrednictwo należy
    rozumieć sytuacje, gdzie w wyniku działań podjętych przez Bank dojdzie do zawarcia
    umów o zarządzanie PPK oferowanych przez Fundusz. Zawarcie umowy o zarządzanie
    PPK jest warunkiem koniecznym dla dystrybucji PPK. Tylko bowiem w takiej sytuacji
    Fundusz może oczekiwać, iż do oferowanego przez Fundusz PPK zostaną zapisane, a
    następnie zdecydują się w nim pozostać, osoby zatrudnione w danym podmiocie
    zatrudniającym. Ostatecznie więc efektem pośrednictwa, za które Bank może oczekiwać
    wynagrodzenia, jest doprowadzanie do zawarcia umów o zarządzanie PPK, w następstwie
    którego dojdzie do zawarcia umów o prowadzenie PPK, czyli faktycznej sprzedaży usługi
    finansowej w postaci PPK. Z uwagi na powyższe, Wnioskodawca zawarł umowę o
    pośredniczeniu przy zawieraniu umów o zarządzanie PPK z Funduszem, zarządzanym i
    reprezentowanym przez działające w imieniu Funduszu oraz imieniu własnym TFI (dalej:
    „Umowa”). Zgodnie z treścią Umowy, Wnioskodawca będzie świadczyć na rzecz Funduszu
    usługi pośrednictwa przy zawieraniu umów o zarządzanie PPK z podmiotami
    zatrudniającymi. Przedmiotem Umowy jest prowadzenie działań mających na celu
    doprowadzenie do zawarcia umów o zarządzanie PPK pomiędzy Funduszem a
    podmiotami zatrudniającymi, w zakresie i na zasadach określonych w Umowie, dalej:
    „Usługi Pośrednictwa”. Wnioskodawca w ramach świadczonych Usług Pośrednictwa
    zawiera umowy o zarządzanie PPK w imieniu Funduszu. Jednocześnie, zgodnie z treścią
    Umowy, w celu wykonania Usług Pośrednictwa, Bank zobowiązuje się, w szczególności, do:
    1) uczestniczenia w reklamie i promocji PPK oraz Funduszu, w sposób rzetelny,
      zrozumiały i niewprowadzający w błąd podmiotu zatrudniającego, w oparciu o
      aktualne materiały informacyjne dostarczone przez TFI, w szczególności poprzez:
      a) informowanie podmiotów zatrudniających o zasadach działania PPK, przedstawianie
        ofert produktów TFI w ramach PPK i uczestniczenie w spotkaniach z podmiotami
        zatrudniającymi w tym zakresie;
      b) uczestniczenie w szkoleniach organizowanych przez TFI w zakresie PPK;
      c) zapewnienie podmiotom zatrudniającym dostępności materiałów informacyjnych
        oraz promocyjnych dotyczących PPK dostarczonych przez TFI;
      d) informowanie o Funduszu, w tym w szczególności w zakresie zasad zawierania
        umów o zarządzanie PPK oraz umów o prowadzenie PPK w rozumieniu Ustawy PPK

        oraz zasad uczestnictwa w Funduszu, a także reklamowania i promowania
        Funduszu;
      e) przekazywanie materiałów informacyjnych dostarczonych przez TFI celem
        pozyskania nowych podmiotów zatrudniających, zainteresowanych zawarciem z
        Funduszem umowy o zarządzanie PPK;
    2) zawierania z podmiotami zatrudniającymi umowy o zarządzanie PPK w imieniu
      Funduszu;
    3) informowania podmiotu zatrudniającego o charakterze i zakresie swojego
      umocowania w formie nakazanej przez prawo;
    4) zbierania od podmiotu zatrudniającego podpisanych oświadczeń;
    5) prowadzenia przez wybranych pracowników Banku szkoleń z zakresu PPK dla
      pracowników podmiotu zatrudniającego, z którym pracownik Banku prowadził
      czynności mające na celu zawarcie umowy o zarządzanie PPK;
    6) kontaktu z podmiotami zatrudniającymi wskazanymi przez TFI w celu przedstawienia
      oferty.
    W związku ze świadczeniem Usług Pośrednictwa zgodnie z Umową, Bank otrzymywać
    będzie od Funduszu wynagrodzenie na zasadach określonych w Umowie. Wysokość
    wynagrodzenia zależeć będzie od ilości zawartych przez Wnioskodawcę w imieniu
    Funduszu umów o zarządzanie PPK oraz od liczby osób zatrudnionych, za które podmiot
    zatrudniający odprowadził wpłatę do PPK, na podstawie danej umowy o zarządzanie PPK,
    w której zawarciu pośredniczył Bank. Ponadto, co do zasady, wynagrodzenie będzie
    należne Bankowi za umowy o zarządzanie PPK, na podstawie których podmiot
    zatrudniający dokonał wpłat za okres 3 pełnych miesięcy kalendarzowych następujących
    po miesiącu, w którym podmiot zatrudniający, działając w imieniu i na rzecz uczestników
    PPK, zawarł z Funduszem umowę o prowadzenie PPK. Wynagrodzenie będzie
    przysługiwać Bankowi, jeżeli w wyniku działań podjętych przez Wnioskodawcę dojdzie do
    zawarcia umowy o zarządzanie PPK oferowanych przez Fundusz. Bank nie otrzyma
    wynagrodzenia, jeżeli pomimo podjętych działań, nie dojdzie do zawarcia umowy o
    zarządzanie PPK.

## Pytanie

Czy Usługi Pośrednictwa realizowane zgodnie z Umową podlegają zwolnieniu od podatku
    VAT, zgodnie z brzmieniem art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Zwolnienie od VAT dla usług pośrednictwa
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlega m.in. odpłatne
    świadczenie usług na terytorium kraju. Zdaniem Wnioskodawcy, bez wątpienia, realizacja
    Usług Pośrednictwa powinna być traktowana jako odpłatne świadczenie usług. W ramach
    tego świadczenia nie występuje bowiem żaden towar. Ponadto strony (tj. Bank i Fundusz)
    jasno określiły zakres świadczenia oraz przewidują, iż za jego wykonanie Bankowi
    przysługiwać będzie wynagrodzenie (świadczenie będzie więc odpłatne). Kwestią
    wymagającą rozstrzygnięcia jest natomiast ustalenie, czy świadczenie Usług Pośrednictwa
    powinno podlegać zwolnieniu od podatku VAT.
    Katalog czynności zwolnionych od podatku VAT określa art. 43 ust. 1 ustawy o VAT. Z pkt
    41 tego przepisu (tj. art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT) wynika, iż „zwalnia się od podatku
    VAT usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe, o których mowa w ustawie z
    dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, z wyłączeniem
    przechowywania tych instrumentów i zarządzania nimi, oraz usługi pośrednictwa w tym
    zakresie”.

    W ocenie Wnioskodawcy, możliwość zastosowania zwolnienia od VAT dla Usług
    Pośrednictwa w oparciu o treść art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT uzależniona jest od
    spełnienia następujących warunków:
    a) PPK powinny stanowić instrumenty finansowe w rozumieniu ustawy o obrocie
      instrumentami finansowymi,
    b) przedmiotem Usług Pośrednictwa powinien być instrument finansowy lub
      pośrednictwo dotyczące instrumentu finansowego.
    Ad a) PPK jako instrument finansowy
    Pojęcie instrumentów finansowych definiuje art. 2 ust. 1 ustawy o obrocie instrumentami
    finansowymi. Zgodnie z tym przepisem, pod pojęciem instrumentów finansowych należy
    rozumieć m.in. niebędące papierami wartościowymi tytuły uczestnictwa w instytucjach
    wspólnego inwestowania (art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o obrocie instrumentami
    finansowymi). Tytuły uczestnictwa w instytucjach wspólnego inwestowania, zgodnie z art.
    3 pkt 3 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, należy rozumieć natomiast jako
    wyemitowane na podstawie właściwych przepisów prawa polskiego lub obcego papiery
    wartościowe lub niebędące papierami wartościowymi instrumenty finansowe
    reprezentujące prawa majątkowe przysługujące uczestnikom instytucji wspólnego
    inwestowania, w tym w szczególności jednostki uczestnictwa funduszy inwestycyjnych.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 29 ustawy o PPK, środki zgromadzone na rachunku PPK
    oznaczają jednostki uczestnictwa funduszy inwestycyjnych lub subfunduszy wydzielonych
    w funduszach inwestycyjnych z wydzielonymi subfunduszami, nabywane przez uczestnika
    PPK za wpłaty, wpłaty dodatkowe, dopłaty roczne, przyjęte wypłaty transferowe lub za
    środki przekazane z tytułu konwersji lub zamiany lub zgodnie z art. 87 ust. 21, albo
    jednostki rozrachunkowe funduszy emerytalnych, na które uczestnikowi PPK przeliczane
    są takie wpłaty, wpłaty dodatkowe, dopłaty roczne, wypłaty transferowe lub środki
    przekazane z tytułu konwersji lub zamiany zgodnie z art. 87 ust. 21.
    Z treści powyższych przepisów wynika zatem, iż środki gromadzone w ramach PPK
    stanowią:
        jednostki uczestnictwa funduszy inwestycyjnych, co oznacza, iż środki zgromadzone
        w ramach PPK stanowią tytuły uczestnictwa w instytucjach wspólnego
        inwestowania,
        tytuły uczestnictwa w instytucjach wspólnego inwestowania należy traktować jako
        instrumenty finansowe w rozumieniu ustawy o obrocie instrumentami
        finansowymi.
    W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, PPK należy traktować jako instrumenty
    finansowe w rozumieniu ustawy o obrocie instrumentami finansowymi.
    Tym samym, pierwszy warunek wynikający z treści art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT jest
    spełniony.
    Ad b) Usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe lub pośrednictwo w zakresie
    instrumentów finansowych
    Zdaniem Wnioskodawcy, zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy VAT,
    może zostać zastosowane:
        do usługi, której przedmiotem są instrumenty finansowe,
        do usługi, która stanowi usługę pośrednictwa w zakresie instrumentów
        finansowych.

    Ustawa o VAT nie precyzuje, jak należy rozumieć zwrot „usługi, których przedmiotem są
    instrumenty finansowe” ani „pośrednictwo w zakresie instrumentów finansowych”. Zakres
    i cel Usług Pośrednictwa jasno wskazują, iż Usługi Pośrednictwa należy analizować pod
    kątem spełnienia warunków dla pośrednictwa w zakresie instrumentów finansowych. Rola
    Wnioskodawcy, jako podmiotu wykonującego Usługi Pośrednictwa, polega na
    pośredniczeniu w dystrybucji PPK, tj. na doprowadzeniu do zawarcia umowy o
    zarządzanie PPK, co z kolei prowadzi do zawarcia umowy o prowadzenie PPK. W efekcie
    działań Banku dochodzi zatem do zawarcia umowy pomiędzy Funduszem a osobą
    zatrudnioną w danym podmiocie zatrudniającym. Jest to klasyczny przykład pośrednictwa
    w słownikowym (językowym) znaczeniu tego słowa, gdzie w efekcie działań pośrednika
    dochodzi do zawarcia umowy pomiędzy dwiema stronami (innymi niż pośrednik).
    Klasyfikację Usług Pośrednictwa jako pośrednictwa w zakresie instrumentów finansowych
    potwierdza również orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej:
    „Trybunał” lub „TSUE”). W pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć, jak należy
    interpretować zwrot „usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe”. W wyroku
    w sprawie C-29/08 Skatteverket TSUE wskazał, iż „transakcje, których przedmiotem są
    akcje i inne papiery wartościowe” należy rozumieć jako transakcje dokonywane na rynku
    papierów wartościowych zmieniające sytuację prawną i finansową pomiędzy stronami.
    Pojęcie „transakcje dotyczące papierów wartościowych” dotyczy w ocenie Trybunału
    transakcji mogących stworzyć, zmienić lub spowodować wygaśnięcie praw i obowiązków z
    tytułu papierów wartościowych. Podobne konkluzje wynikają z wyroków TSUE w sprawach
    C-2/95 Sparekassernes Datacenter oraz C 235/00 CSC Financial Services. Zdaniem
    Wnioskodawcy, usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe (zakładając, iż
    instrumenty finansowe należy traktować analogicznie jak papiery wartościowe), w
    rozumieniu TSUE, to takie usługi, które w bezpośredni sposób dotyczą danego
    instrumentu finansowego. W efekcie dochodzi do zmiany sytuacji prawnej i finansowej
    stron. Przykładem może być właśnie sprzedaż papierów wartościowych czy też jednostek
    uczestnictwa funduszu inwestycyjnego. Do zrealizowania usługi, której przedmiotem jest
    papier wartościowy czy instrument finansowy potrzebne są dwa podmioty, z których
    jeden dysponuje danym aktywem, a drugi zainteresowany jest jego nabyciem. W
    przypadku pośrednictwa, działanie pośrednika, samo w sobie, nie powoduje zmiany
    sytuacji finansowej i prawnej stron, pomiędzy którymi pośredniczy pośrednik. Rola
    pośrednika polega na tym, aby doprowadzić do porozumienia pomiędzy tymi stronami.
    Egzekwowanie tego porozumienia (np. poprzez nabycie papieru wartościowego czy
    jednostki uczestnictwa funduszu inwestycyjnego) jest wyłącznie następstwem działania
    pośrednika (jest to czynność wtórna względem usługi pośrednictwa). Z tego też względu,
    zdaniem Wnioskodawcy, Usługi Pośrednictwa należy rozpatrywać w kategorii usług
    pośrednictwa w zakresie instrumentów finansowych. Działania Banku prowadzą bowiem
    do sytuacji, gdzie ostatecznie pomiędzy Funduszem a pracownikiem podmiotu
    zatrudniającego dochodzi do zawarcia umowy o prowadzenie PPK. W ten sposób realizuje
    się sprzedaż instrumentu finansowego w postaci PPK. Bez zaangażowania Banku nie
    doszłoby do tej sprzedaży, gdyż strony tej transakcji (tj. Fundusz i pracownik) nie zostałyby
    skojarzone. Umowa o prowadzenie PPK może zostać zawarta wyłącznie dzięki i w
    następstwie Usług Pośrednictwa wykonanych przez Bank. Tym samym, drugi warunek
    wynikający z treści art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT jest spełniony.
    W dalszej części Wnioskodawca przedstawi argumenty potwierdzające, iż zakres czynności
    oraz cel Usług Pośrednictwa stanowi pośrednictwo w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.
    Definiowanie pojęcia pośrednictwa
    Pojęcie pośrednictwa nie zostało zdefiniowane na gruncie ustawy o VAT. Pojęciem tym nie
    posługuje się również Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006, s.
    1, ze zm.; dalej „Dyrektywa VAT”). Zgodnie z internetowym słownikiem języka polskiego
    Wydawnictwa PWN (sjp.pwn.pl), przez pośrednictwo rozumie się „działalność osoby

    trzeciej mającą na celu porozumienie się między stronami lub załatwienie jakichś spraw
    dotyczących obu stron; kojarzenie kontrahentów w transakcjach handlowych oraz
    umożliwianie kontaktu uczestnikom rynku pracy”. Należy więc stwierdzić, że pośrednictwo
    obejmuje czynności dokonywane na rzecz innego podmiotu gospodarczego, w wyniku
    których dochodzi do zawarcia transakcji między tym przedsiębiorcą a podmiotem trzecim.
    Należy więc stwierdzić, iż pośrednictwo obejmuje zatem czynności dokonywane w imieniu
    oraz na rzecz innego podmiotu gospodarczego, w wyniku których dochodzi do zawarcia
    transakcji między tym przedsiębiorcą a podmiotem trzecim. Działanie „w imieniu” oznacza
    działanie z czyjegoś upoważnienia, w zastępstwie kogoś, natomiast działanie na czyjąś
    korzyść oznacza działanie dla kogoś, dla czyjegoś dobra. Wykładnia pojęcia „pośrednictwo”
    w odniesieniu do usług zwolnionych od VAT była również przedmiotem wielokrotnych
    rozważań TSUE. W uzasadnieniu wyroku w sprawie C-235/00 CSC Financial Services Ltd.
    TSUE podjął się próby skonstruowania definicji pośrednictwa. Pośrednikiem jest podmiot
    niebędący żadną ze stron umowy, ale świadczący usługę na rzecz strony w zamian za
    wynagrodzenie. W skład usługi wchodzić może zwłaszcza prowadzenie negocjacji.
    Celem pośrednictwa jest natomiast uczynienie wszystkiego co niezbędne, by dwie strony
    zawarły umowę. W wyroku z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawie C-235/00 Commissioners
    of Customs & Excise and CSC Financial Services Ltd, TSUE orzekł, że pojęcie to obejmuje
    działalność wykonywaną przez osobę pośredniczącą, która nie jest stroną umowy
    dotyczącej produktu finansowego i której działalność różni się od typowych świadczeń
    umownych wykonywanych przez strony tych umów. W istocie pośrednictwo stanowi
    usługę świadczoną na rzecz strony umowy, za którą wypłaca ona wynagrodzenie jako za
    odrębną działalność pośrednictwa. Działalność ta może obejmować między innymi
    wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia takiej umowy, kontaktowanie się z
    drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na rzecz klienta warunków świadczeń
    wzajemnych. Celem takiej działalności jest więc uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby
    dwie strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści
    umowy [paragraf 39 wyroku w sprawie C#235/00]. Natomiast w sprawie C-453/05 Volker
    Ludwig TSUE stwierdził, że „pośrednictwo stanowi działalność polegającą na
    pośredniczeniu, która może obejmować między innymi wskazywanie stronie danej umowy
    okazji do zawarcia takiej umowy, przy czym celem takiej działalności jest uczynienie
    wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma
    żadnego interesu w zakresie treści umowy.” W konsekwencji, w świetle powyższego
    orzecznictwa Trybunału „usługa pośrednictwa” powinna mieć następujące cechy:
        pośrednik nie jest stroną umowy dotyczącej produktu finansowego i jego
        działalność różni się od typowych świadczeń umownych wykonywanych przez
        strony tych umów,
        strona transakcji finansowej wypłaca pośrednikowi wynagrodzenie za świadczoną
        przez niego usługę pośrednictwa,
        celem działań pośrednika jest uczynienie wszystkiego, co niezbędne, by dwie strony
        zawarły umowę (a sam pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści
        umowy),
        czynności pośrednika nie ograniczają się do dopełnienia formalności
        administracyjnych związanych z umową.
    Z powyższego wynika, że pośrednictwo powinno być definiowane poprzez swój zasadniczy
    cel, jakim jest doprowadzenie do zawarcia umowy. Usługi Pośrednictwa świadczone przez
    Wnioskodawcę są ukierunkowane wyłącznie na realizację tego celu. Precyzując, usługi
    świadczone przez Wnioskodawcę mają na celu pośredniczenie w dystrybucji PPK, tj.
    doprowadzenie do sytuacji, w której Fundusz będzie świadczył usługi polegające na
    gromadzeniu środków PPK, w postaci instrumentów finansowych, na rzecz osób

    zatrudnionych w danym podmiocie zatrudniającym. Również sposób określenia
    wynagrodzenia za Usługi Pośrednictwa wyraźnie akcentuje cel tych usług. Wysokość
    wynagrodzenia zależeć będzie od liczby zawartych przez Wnioskodawcę w imieniu
    Funduszu umów o zarządzanie PPK oraz od liczby osób zatrudnionych, za które podmiot
    zatrudniający odprowadził wpłatę do PPK. Tym samym, wynagrodzenie będzie należne
    Wnioskodawcy, jeżeli w wyniku działań podjętych przez Wnioskodawcę dojdzie do
    zawarcia umowy o zarządzanie PPK oferowanych przez Fundusz. Bank nie otrzyma
    wynagrodzenia, jeżeli pomimo podjętych działań, nie dojdzie do zawarcia umowy o
    zarządzanie PPK.
    Ponadto, co do zasady, wynagrodzenie będzie przysługiwać Bankowi za umowy o
    zarządzanie PPK, na podstawie których podmiot zatrudniający dokonał wpłat za okres 3
    pełnych miesięcy kalendarzowych następujących po miesiącu, w którym podmiot
    zatrudniający, działając w imieniu i na rzecz uczestników PPK, zawarł z Funduszem umowę
    o prowadzenie PPK. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o PPK wpłat dokonuje się, począwszy
    od miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał stosunek prawny wynikający z
    umowy o prowadzenie PPK. Tym samym, uzależnienie otrzymania przez Bank
    wynagrodzenia od dokonania wpłat przez podmiot zatrudniający powoduje związanie
    Usług Pośrednictwa, za które to wynagrodzenie przysługuje, z zawarciem umów o
    prowadzenie PPK, w następstwie których odprowadzane są przez podmiot zatrudniający
    wpłaty na PPK. W konsekwencji, Usługi Pośrednictwa opierają się w praktyce na
    dwuetapowym procesie dystrybucji PPK - podpisaniu przez Wnioskodawcę umowy o
    zarządzanie PPK, które prowadzi następnie do zawarcia umowy o prowadzenie PPK i
    gromadzenia środków na rachunku PPK osób zatrudnionych. Jednocześnie,
    Wnioskodawca podkreśla, iż sama konstrukcja ustawy o PPK powoduje, iż wyłączną drogą
    do zawarcia umowy o prowadzenie PPK jest najpierw zawarcie umowy o zarządzanie PPK.
    Oznacza to, iż przekonanie danego podmiotu zatrudniającego do zawarcia umowy o
    zarządzanie PPK z konkretną instytucją finansową ma decydujące znaczenie dla
    możliwości dystrybucji PPK wśród osób zatrudnionych u danego podmiotu
    zatrudniającego. Zawarcie umowy o zarządzanie PPK jest warunkiem koniecznym dla
    dystrybucji PPK.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych. W
    wyroku z dnia 30 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2161/19 Wojewódzki Sąd
    Administracyjny w Warszawie uznał, że „Konstrukcja ustawy o PPK powoduje, że wyłączną
    drogą do zawarcia umowy o prowadzenie PPK jest najpierw zawarcie umowy o
    zarządzanie PPK. Oznacza to, że przekonanie danego podmiotu zatrudniającego do
    zawarcia umowy o zarządzanie PPK z konkretną instytucją finansową ma decydujące
    znaczenie dla możliwości dystrybucji PPK wśród osób zatrudnionych u danego podmiotu
    zatrudniającego. W istocie więc pośrednictwo w zawieraniu umów o zarządzenie PPK jest
    jednocześnie pośrednictwem w zawieraniu umów o prowadzenie PPK”. Analogicznie,
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 29 września 2020 r., sygn.
    akt I SA/Gl 630/20 zauważył, że „W związku z takim charakterem obu umów [tj. umowy o
    zarządzanie PPK i umowy o prowadzenie PPK - dopisek Wnioskodawcy] Sąd wyraża
    ogólniejszy pogląd, że do stwierdzenia, że skarżący świadczy usługi pośrednictwa w
    zawarciu umowy określonego rodzaju nie jest konieczne, aby zawarcie umowy, w której
    pośredniczył było bezpośrednim następstwem podejmowanych przez niego czynności,
    lecz wystarczającym jest, że umowa ta jest rezultatem sekwencji zdarzeń, które były
    następstwem działań pośrednika, a do których by nie doszło, gdyby usługa pośrednictwa
    nie była świadczona”. Tożsame podejście zostało zaprezentowane także w wyrokach
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2020 r., sygn. akt
    III SA/Wa 2166/19 oraz z dnia 6 marca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2153/19.
    Dodatkowo, na szczególną relację umowy o zarządzanie PPK i umowy o prowadzenie PPK
    wskazuje się również w doktrynie: „(...) byt prawny umowy o prowadzenie PPK jest tak
    dalece powiązany z umową o zarządzanie PPK, że uprawniona staje się teza o
    akcesoryjnym charakterze umowy o prowadzenie PPK w stosunku do umowy o

    zarządzanie PPK i związaniu granic temporalnych jej obowiązywania z obowiązywaniem
    samej umowy o zarządzanie PPK, a przynajmniej okresu zatrudnienia danej osoby w
    podmiocie zatrudniającym”. Za przyjęciem powyższego podejścia przemawiają również
    zasady ustalenia wynagrodzenia, które wskazują, iż jedynym i wyłącznym efektem Usług
    Pośrednictwa, za jaki gotowy jest zapłacić Fundusz, jest skuteczne doprowadzenie do
    zawarcia umowy o zarządzanie PPK. Tylko taka sytuacja (zawarcie umowy) przedstawia
    wartość z perspektywy Funduszu jako nabywcy Usług Pośrednictwa, gdyż tylko w takim
    przypadku dochodzi do sprzedaży PPK. Reasumując, Usługi Pośrednictwa świadczone
    przez Wnioskodawcę polegają na pośredniczeniu w dystrybucji PPK. Z tytułu ich
    wykonania Bank otrzymuje wynagrodzenie wyłącznie w sytuacji, gdy skutecznie
    doprowadzi do zawarcia umowy o zarządzenie PPK, co z kolei powinno przełożyć się na
    zawarcie umowy o prowadzenie PPK, a więc zawarcie umowy o świadczenie usług w
    zakresie instrumentów finansowych w rozumieniu ustawy o instrumentach finansowych.
    Z tego też względu, w ocenie Wnioskodawcy, pośrednictwo w sprzedaży PPK, stanowi
    pośrednictwo w dystrybucji instrumentów finansowych. Tym samym, Usługi Pośrednictwa
    podlegają zwolnieniu od VAT zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT.
    2. Zwolnienie od VAT dla usług dotyczących funduszy inwestycyjnych - ujęcie systemowe
    Wnioskodawca wskazuje, iż w orzecznictwie TSUE podkreśla się istotną rolę
    przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania dla stabilności i rozwoju systemów
    finansowych poszczególnych państw członkowskich. Przykładowo, w wyroku w sprawie C-
    595/13 Fiscale Eenheid X NV cs, TSUE wskazał, iż „celem zwolnienia od opodatkowania
    transakcji związanych z zarządzaniem specjalnymi funduszami inwestycyjnymi jest między
    innymi ułatwienie inwestorom inwestowania w papiery wartościowe za pośrednictwem
    przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, bez ponoszenia kosztów podatku VAT, i
    zapewnienie w ten sposób neutralności podatkowej wspólnego systemu podatku VAT w
    kwestii wyboru pomiędzy bezpośrednim inwestowaniem w papiery wartościowe a
    inwestowaniem w nie za pośrednictwem przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania”.
    Analogiczną argumentację TSUE przedstawił również w wyrokach C-363/05 JP Morgan
    Fleming Cleverhouse Investment Trust i The Association of Investment Trust Companies,
    C-424/11 Wheels Common Investment Fund Trustees, C-464/12 ATP Pension Service. W
    ocenie Wnioskodawcy nie ulega wątpliwości, iż TSUE opowiada się za taką wykładnią
    przepisów, która nie wpłynie negatywnie na działalność przedsiębiorstw zbiorowego
    inwestowania i nie spowoduje, iż podmioty tego typu staną się mniej konkurencyjne
    wyłącznie ze względu na niekorzystny sposób interpretowania przepisów prawa
    podatkowego. Ponadto, Wnioskodawca pragnie zwrócić uwagę, iż problematyka
    odnosząca się do zwolnień podatkowych dla szeroko pojętych usług o charakterze
    finansowym, jest stosunkowo często poruszana w wyrokach Trybunału, o czym świadczą
    między innymi wyroki wydane w sprawach C#464/12, C-26/12, C-259/11 i C-44/11 oraz C-
    461/12. Sprawy te, abstrahując od przepisów prawnych, które zostały w nich poruszone,
    oraz krajowych porządków prawnych, jednoznacznie wskazują na to, że stosowanie
    zwolnień przewidzianych dla usług finansowych jest wyjątkowo problematyczne, co
    przede wszystkim spowodowane jest tym, że przepisy prawa podatkowego nie nadążają
    za zmieniającym się rynkiem gospodarczym - stąd też rola Trybunału, który dokonując
    interpretacji przepisów prawa zauważa, o czym bezpośrednio świadczy orzecznictwo,
    zmieniające się realia związane ze świadczeniem usług o charakterze finansowym, i w
    praktyce wskazuje na szerokie rozumienie pojęcia "usług o charakterze finansowym".
    TSUE odwołuje się przy tym do jednego z kluczowych pryncypiów systemu VAT, a
    mianowicie równego i sprawiedliwego traktowania ekonomicznie tożsamych świadczeń.
    Zdaniem TSUE nie wolno dopuścić do sytuacji, gdzie inwestowanie w określone aktywa
    finansowe będzie wiązało się z różnym obciążeniem inwestora w zależności od trybu w
    jakim dokona inwestycji (tj. indywidualnie czy ze wsparciem podmiotów profesjonalnych).
    Należy pamiętać, iż usługi finansowe, co do zasady, podlegają zwolnieniu od VAT.
    Opodatkowanie VAT usług pośrednictwa czy dystrybucji produktów finansowych
    powoduje, iż realny koszt takiego produktu wzrośnie o kwotę podatku VAT (gdyż nabywca

    takiej usługi nie będzie miał możliwości odliczenia podatku VAT). W efekcie koszt produktu
    finansowego dla końcowego inwestora będzie wyższy. To z kolei może prowadzić do
    sytuacji w której inwestorzy albo zdecydują się inwestować samodzielnie (ze względu na
    niższy koszt inwestycji) lub zrezygnują z inwestowania za pomocą przedsiębiorstw
    zbiorowego inwestowania wybierając inną formę lokowania kapitału. Wnioskodawca w
    pełni zgadza się i aprobuje sposób wykładni przepisów prezentowany przez TSUE. Równe i
    sprawiedliwe traktowanie Usług Pośrednictwa w zakresie sprzedaży PPK jest koniecznym
    warunkiem dla upowszechnienia się PPK. Odmienne traktowanie PPK od innych funduszy
    inwestycyjnych doprowadziłoby do naruszenia zasad konkurencji, gdyż koszt dystrybucji
    PPK byłby wyższy niż koszt dystrybucji jednostek uczestnictwa w funduszach
    inwestycyjnych innych niż PPK. Należy przy tym pamiętać, iż z punktu widzenia ustawy o
    instrumentach finansowych, środki gromadzone w PPK stanowią jednostki uczestnictwa
    funduszy inwestycyjnych. Różnicowanie kosztów dystrybucji / sprzedaży tych jednostek w
    zależności od charakteru funduszu stanowiłoby jaskrawy przykład dyskryminacji i jako
    takie, nie znajduje akceptacji w świetle orzecznictwa TSUE. Ponadto Wnioskodawca
    podkreśla, iż dyskryminowanie PPK w zakresie traktowania Usług Pośrednictwa
    wpłynęłoby również negatywnie na realizację założonych w ustawie o PPK celów, w tym
    przede wszystkim budowania długotrwałego bezpieczeństwa finansowego Polaków
    poprzez systematyczne oszczędzanie. Jeżeli koszt uczestnictwa w PPK będzie wyższy ze
    względu na niekorzystne traktowanie podatkowe działalności w zakresie pośrednictwa
    przy dystrybucji PPK, program ten nie upowszechni się, gdyż nie będzie konkurencyjny.
    Zdaniem Wnioskodawcy, tego typu sytuacja jest niedopuszczalna zarówno z punktu
    widzenia celów, jakie w założeniu powinny realizować PPK jak również z uwagi na
    pryncypia systemu VAT, w tym przede wszystkim obowiązek równego traktowania
    tożsamych świadczeń.
    Reasumując, przedmiotem Usług Pośrednictwa będzie pośrednictwo przy sprzedaży PPK,
    czyli działalność związana z pośredniczeniem w dystrybucji jednostek uczestnictwa
    funduszu inwestycyjnego (instrumentu finansowego) w rozumieniu ustawy o
    instrumentach finansowych. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT, działalność tego
    typu podlega zwolnieniu od VAT. Konkluzja ta jest prawidłowa również w ujęciu
    systemowym, gdyż nie dopuszcza do dyskryminacji i nierównego traktowania tożsamych
    usług w zakresie pośrednictwa różnych jednostek uczestnictwa funduszy inwestycyjnych.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek - 22 lutego 2021 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0114-KDIP4-1.4012.704.2020.1.AK, w której uznałem Państwa stanowisko za
    nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 25 lutego 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    25 marca 2021 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie.
    Wnieśli Państwo o:
    1. Uchylenie zaskarżonej Interpretacji w całości, zgodnie z art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1
      pkt 1 lit. a i c PPSA;
    2. Zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania na podstawie art. 200
      oraz art. 205 § 2 i § 4 PPSA.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił skarżoną interpretację - wyrokiem z
    11 stycznia 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 956/21.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

    Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 czerwca 2025 r. sygn. akt I FSK 571/22
    oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną, stał się prawomocny 13 czerwca 2025 r.
    Odpis prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11
    stycznia 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 956/21 wpłynął do tut. Organu 7 sierpnia 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraziły
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i Naczelny Sąd Administracyjny w
        ww. wyrokach;
        ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części
        prawidłowe i w części nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Katalog czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług zawiera art. 5 ust. 1
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 106
    ze zm.) zwanej dalej „ustawą”, który stanowi, że:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem",
      podlegają:
        1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
        2) eksport towarów;
        3) import towarów na terytorium kraju;
        4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium
          kraju;
        5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, (...).
    Art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
          czynności lub sytuacji;

        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
          działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Usługą jest każde świadczenie na rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy więc rozumieć każde zachowanie się na rzecz
    innej osoby, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś
    na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie
    określonych stanów rzeczy).
    Art. 41 ust. 1 ustawy:
      Stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art.
      120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
    Art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy:
      W okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla
      którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia
      2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której
      mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6%, stawka podatku, o
      której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.
    Zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i w przepisach wykonawczych
    do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami
    obniżonymi lub zwolnienie od podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od
    towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43
    ustawy.
    Art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. g) ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi zarządzania pracowniczymi planami kapitałowymi, w
      rozumieniu ustawy z dnia 4 października 2018 r. o pracowniczych planach
      kapitałowych (Dz. U. poz. 2215).
    Art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe, o
      których mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami
      finansowymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1768, z późn. zm.), z wyłączeniem przechowywania
      tych instrumentów i zarządzania nimi, oraz usługi pośrednictwa w tym zakresie.
    Art. 43 ust. 15 ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:
        1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;
        2) usług doradztwa;
        3) usług w zakresie leasingu.
    Powyższe zwolnienia uregulowane zostały w ustawie o podatku od towarów i usług
    wskutek implementacji odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L z 2006 r. Nr 347 poz. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą”.
    Art. 135 ust. 1 lit. d Dyrektywy:
      Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: transakcje, łącznie z
      pośrednictwem, dotyczące rachunków depozytowych, rachunków bieżących,
      płatności, przelewów, długów, czeków i innych zbywalnych instrumentów
      finansowych, z wyłączeniem windykacji należności
    Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem TSUE zwolnienia, o których mowa w art. 135 ust. 1
    Dyrektywy, stanowią autonomiczne pojęcia prawa unijnego, które służą unikaniu
    rozbieżności w stosowaniu systemu podatku VAT w poszczególnych państwach

    członkowskich. Ponadto, pojęcia użyte do opisania zwolnień od podatku powinny być
    interpretowane w sposób ścisły, ponieważ zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej
    zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT objęta jest każda usługa świadczona odpłatnie
    przez podatnika.
    Wykładnia tych pojęć musi być zgodna z celami, jakim służą zwolnienia oraz musi spełniać
    wymogi zasady neutralności podatkowej. Zasada ścisłej wykładni nie oznacza zatem, że
    pojęcia użyte w celu opisania zwolnień powinny być interpretowane w sposób, który
    uniemożliwiałby osiągnięcie zakładanych przez nie skutków (np. wyrok w sprawie C-334
    /14 De Fruytier, pkt 18).
    Orzeczenie z 5 czerwca 1997 r. w sprawie C-2/95 Sparekassernes Datacenter (SDC)
    dotyczy przedmiotowych zwolnień na gruncie wspólnego systemu VAT, w którym TSUE
    wskazał cechy charakterystyczne usługi finansowej w kontekście ustalenia warunków
    stosowania zwolnienia dla konkretnych podtypów usług finansowych wymienionych w art.
    13 (B) B(d) pkt 3 i 5 VI Dyrektywy (obecnie art. 135 ust. 1 lit. d i lit. f Dyrektywy). Sprawa
    dotyczyła usług świadczonych przez SDC (stowarzyszenie) przede wszystkim na rzecz
    banków oraz innych jednostek podłączonych do jego systemu informatycznego. SDC
    świadczyło usługi przetwarzania danych związanych z transakcjami prowadzonymi przez
    jego klientów, a także pewnych usług związanych ze sprawami administracyjnymi swoich
    członków. Trybunał orzekł, że ani sposób wykonywania usług, ani charakter prawny
    usługodawcy, ani nawet brak bezpośredniej umowy podmiotu wykonującego usługi z
    ostatecznym odbiorcą nie wykluczają zastosowania zwolnień, o których mowa w art. 13 (B)
    (D) pkt 3 i 5 VI Dyrektywy, pod warunkiem, że usługi świadczone przez dany podmiot są
    przez klienta Banku postrzegane jako element otrzymanej usługi finansowej. Ponadto, aby
    świadczone usługi korzystały ze zwolnienia powinny stosownie do orzecznictwa TSUE
    dotyczyć specyficznych i istotnych elementów związanych z daną usługą finansową.
    Należy też wskazać, że TSUE w ww. orzeczeniu dodał, że „Sam fakt, że jakiś element jest
    niezbędny do zakończenia transakcji zwolnionej z podatku, nie daje podstaw do konkluzji,
    że usługa, którą dany element reprezentuje jest zwolniona”. Nadto, TSUE odniósł się
    również do kwestii wykonywania czynności pomocniczych (stanowiących element usługi
    zasadniczej) oraz dostarczył wskazówek interpretacyjnych w zakresie dotyczącym m.in.
    transakcji płatniczych.
    Aby świadczone usługi korzystały ze zwolnienia powinny stosownie do orzecznictwa TSUE
    dotyczyć specyficznych i istotnych elementów związanych z daną usługą finansową. Samo
    świadczenie usług o charakterze materialnym czy też technicznym nie jest objęte
    zwolnieniem - „aby stanowić »transakcję dotyczącą przelewów« świadczone usługi muszą
    zatem mieć skutek przelania funduszy oraz pociągać za sobą zmiany sytuacji prawnej i
    finansowej. Usługę zwolnioną na gruncie Dyrektywy należy odróżnić od czysto fizycznego
    lub technicznego świadczenia, takiego jak udostępnianie bankowi systemu przetwarzania
    danych”. W powyższym wyroku TSUE uznał także, że usługi pomocnicze dla usług
    finansowych mogą korzystać ze zwolnienia z VAT tylko jeśli same w znacznym stopniu
    „stają się” usługą finansową. Dla uznania usług związanych z przelewami za zwolnione,
    Trybunał w istocie wymaga, aby te usługi wywoływały taki efekt jak przelew, tzn.
    prowadziły do przeniesienia środków i zmieniały sytuację prawną i finansową
    zainteresowanego podmiotu. Trybunał wskazał również, że usługi polegające na
    udostępnieniu finansowych informacji bankom i innym użytkownikom nie są objęte
    zwolnieniem przewidzianym w podpunktach (3) i (5) art. 13(B)(d) VI Dyrektywy.
    Podobne stanowisko zostało przedstawione przez Trybunał w orzeczeniu z 13 grudnia
    2001 r. w sprawie C-235/00 CSC Financial Services Ltd. W wyroku tym TSUE stwierdził, że
    „obrót papierami wartościowymi polega na działaniach zmieniających sytuację prawną i
    finansową między stronami i działania te są porównywalne do przypadków przeniesienia
    lub płatności. Dostawa zwykłej usługi technicznej lub administracyjnej, nie zmieniającej
    sytuacji prawnej lub finansowej nie wydaje się więc być objęta zwolnieniem ustalonym w
    art. 13 część B lit. d pkt 5 Szóstej dyrektywy. (...) Wynika z tego więc, że usługi o

    charakterze administracyjnym nie zmieniające prawnej bądź finansowej pozycji stron nie
    są objęte zwolnieniem ustalonym w art. 13 część B lit. d pkt 5”.
    Z kolei w wyroku w sprawie C-350/10 Nordea Pankki Suomi Oyj TSUE wskazał że, aby móc
    zakwalifikować świadczone usługi jako czynności zwolnione z opodatkowania w
    rozumieniu art. 13 część B lit. d) pkt 3 i 5 szóstej dyrektywy, powinny one tworzyć odrębną
    całość, która - jeśli ją oceniać globalnie - w konsekwencji wypełnia specyficzne i istotne
    funkcje usługi opisanej w tym przepisie. W odniesieniu do operacji dotyczących przelewów
    w rozumieniu art. 13 część B lit. d) pkt 3 szóstej dyrektywy świadczone usługi muszą
    skutkować przekazaniem środków pieniężnych oraz prowadzić do zmian prawnych i
    finansowych. Należy dokonać rozróżnienia między usługą zwolnioną w rozumieniu
    wspomnianej dyrektywy a dostarczaniem zwykłego świadczenia fizycznego lub
    technicznego, takiego jak udostępnienie bankowi systemu informatycznego. W tym celu
    sąd krajowy powinien w szczególności zbadać zakres odpowiedzialności usługodawcy
    względem banków, zwłaszcza to, czy odpowiedzialność ta ograniczona jest do aspektów
    technicznych, czy też obejmuje specyficzne i istotne elementy czynności.
    Zatem zgodnie z orzecznictwem TSUE ze zwolnienia z tytułu usług finansowych nie
    korzystają świadczone odrębnie usługi wspierające usługi finansowe, nawet jeśli są
    niezbędne do ich świadczenia, ale mają czysto techniczny charakter, np. usługi
    administracyjne, usługi call center czy usługi „swift”.
    Z analizy ww. orzeczeń wynika więc, że ze zwolnienia będą korzystać usługi stanowiące
    element usług finansowych, jeżeli:
    1) z ogólnego punktu widzenia stanowią osobną całość,
    2) obejmują funkcje charakterystyczne dla usługi zwolnionej,
    3) świadczone usługi muszą pociągać za sobą zmiany w sytuacji prawnej i finansowej
      zainteresowanych podmiotów.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie zawierają również definicji
    „pośrednictwa” w świadczeniu usług finansowych.
    W celu zdefiniowania jakie czynności należy rozumieć pod pojęciem usług pośrednictwa
    finansowego, należy oprzeć się na wykładni językowej, wspieranej przy tym
    orzecznictwem TSUE. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe
    PWN, wersja internetowa), przez pośrednictwo należy rozumieć działalność osoby trzeciej,
    mającą na celu porozumienie się między stronami lub załatwienie jakichś spraw
    dotyczących obu stron; występowanie w roli łącznika lub rozjemcy. Równorzędnie, przez
    pośrednictwo rozumie się załatwianie dla zarobku różnego rodzaju transakcji handlowych
    między dwiema stronami, pośredniczenie w zawieraniu takich transakcji. W tym zakresie
    stwierdzić należy, że wykonywane przez podmiot wszelkie czynności zmierzające do
    zawarcia między dwiema różnymi stronami transakcji handlowych można uznać za
    pośrednictwo. Z kolei z doktrynalnego punktu widzenia cechą charakterystyczną
    pośrednictwa odróżniającą ten stosunek od innych umów jest fakt, iż bezpośrednią
    przyczyną zawarcia bezpośrednio lub pośrednio umowy są działania pośrednika. Innymi
    słowy przez umowę o pośrednictwo należałoby rozumieć taki stosunek prawny istniejący
    pomiędzy dwiema osobami, z których jedna (pośrednik) otrzymuje zlecenie od drugiej,
    aby doprowadzić do wymiany gospodarczej świadczeń z osobą trzecią, przy czym
    znalezienie kontrahenta ma stanowić bezpośredni i decydujący rezultat starań
    pośrednika. Bezpośrednim celem aktywności pośrednika jest wywołanie skutku
    prawnego, polegającego na wprowadzeniu zleceniodawcy (podmiotu zastępowanego) w
    stosunek umowny z osobą trzecią.
    Pośrednictwo obejmuje zatem czynności dokonywane w imieniu oraz na rzecz innego
    podmiotu gospodarczego, w wyniku których dochodzi do zawarcia transakcji między tym

    przedsiębiorcą a podmiotem trzecim. Działanie „w imieniu” oznacza działanie z czyjegoś
    upoważnienia, w zastępstwie kogoś, natomiast działanie na czyjąś korzyść oznacza
    działanie dla kogoś, dla czyjegoś dobra.
    W celu rozstrzygnięcia, co w świetle ww. przepisów prawa podatkowego należy rozumieć
    pod pojęciem „pośrednictwa”, należy odnieść się do wyroku z 21 czerwca 2007 r. w
    sprawie C-453/05 Volker Ludwig przeciwko Finanzamt Luckenwalde, w której TSUE
    stwierdził, że:
      „(...) pośrednictwo stanowi działalność polegającą na pośredniczeniu, która może
      obejmować między innymi wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia
      takiej umowy, kontaktowanie się z drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na rzecz
      klienta warunków świadczeń wzajemnych, przy czym celem takiej działalności jest
      uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam
      pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści umowy”. (pkt 38)
    Ponadto w ww. wyroku wskazano, że pojęcie pośrednictwa:
      „(...) obejmuje działalność wykonywaną przez osobę pośredniczącą, która nie jest
      stroną umowy dotyczącej produktu finansowego i której działalność różni się od
      typowych świadczeń umownych wykonywanych przez strony tych umów. W istocie
      pośrednictwo stanowi usługę świadczoną na rzecz strony umowy, za którą wypłaca
      ona wynagrodzenie jako za odrębną działalność pośrednictwa. W tym kontekście
      celem takiej działalności jest uczynić wszystko co niezbędne, by dwie strony zawarły
      umowę, przy czym pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści umowy (zob.
      podobnie wyrok z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawie C-235/00 CSC Financial Services,
      Rec. str. I 10237, pkt 39). Natomiast nie ma miejsca działalność polegająca na
      pośrednictwie, jeśli jedna ze stron umowy zleca podwykonawcy część czynności
      faktycznych związanych z umową (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie CSC Financial
      Services, pkt 40)”. (pkt 23)
    Natomiast w wyroku z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawie C-235/00 Commissioners of
    Customs & Excise v CSC Financial Services Ltd, Trybunał orzekł, że pojęcie pośrednictwa
    obejmuje działalność wykonywaną przez osobę pośredniczącą, która nie jest stroną
    umowy dotyczącej produktu finansowego i której działalność różni się od typowych
    świadczeń umownych wykonywanych przez strony tych umów. W istocie pośrednictwo
    stanowi usługę świadczoną na rzecz strony umowy, za którą wypłaca ona wynagrodzenie
    jako za odrębną działalność pośrednictwa. Działalność ta może obejmować m.in.
    wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia takiej umowy, kontaktowanie się z
    drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na rzecz klienta warunków świadczeń
    wzajemnych. Celem takiej działalności jest uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie
    strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści
    umowy. TSUE w orzeczeniu tym uznał, że znaczenie słowa „negocjacje”, w kontekście art.
    13 część B lit. d pkt 5 VI Dyrektywy odnosi się do działalności pośrednika, który nie
    przyjmuje roli którejkolwiek ze stron umowy dotyczącej produktu finansowego oraz
    którego działalność polega na czymś innym, niż świadczenie usług wchodzących w zakres
    umowy, typowo wykonywanych przez strony takich umów. Negocjacje stanowią usługę
    świadczoną na rzecz strony umowy oraz są wynagradzane przez nią, polegającą na
    jednoznacznie określonym akcie mediacji. Mogą one polegać m.in. na wskazywaniu
    odpowiednich możliwości zawarcia takiej umowy, nawiązywanie kontaktu z drugą stroną
    lub negocjowanie, w imieniu i na rzecz klienta, warunków płatności, jakich ma dokonać
    jedna ze stron. Celem negocjacji jest zatem wykonanie wszystkich czynności niezbędnych
    w celu zawarcia przez dwie strony umowy, przy jednoczesnym braku jakiegokolwiek
    własnego zaangażowania negocjatora określonego w warunkach umowy.
    W powołanych wyżej orzeczeniach TSUE wskazał zatem przykładowe elementy wchodzące
    w skład usługi „pośrednictwa”. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału, usługa pośrednictwa
    finansowego powinna stanowić:

        usługę świadczoną na rzecz strony transakcji finansowej, za którą strona ta wypłaca
        wynagrodzenie,
        z punktu widzenia nabywcy usługi finansowej usługi świadczone przez pośrednika
        powinny stanowić element usługi finansowej,
        celem jest dążenie do zawarcia umowy, przy czym pośrednik nie ma żadnego
        interesu co do treści umowy,
        usługa pośrednictwa nie może mieć charakteru wyłącznie wykonywania czynności
        faktycznych związanych z umową (nie może to być wyłącznie udostępnianie
        informacji stronom transakcji finansowej).
    Sprecyzowanie przepisów regulujących zwolnienie od podatku od towarów i usług dla
    usług finansowych ma na celu zapewnienie jednolitego stosowania tego zwolnienia w
    odniesieniu do rynku wspólnotowego, jak również zapewnienie spójności przepisów
    dotyczących podatku od towarów i usług z przepisami krajowymi regulującymi
    funkcjonowanie rynku finansowego. Podkreślić trzeba, że zwolnienia przewidziane w
    Dyrektywie VAT stanowią autonomiczne pojęcia prawa unijnego, określenia zaś użyte do
    opisania tych zwolnień powinny być poddawane wykładni ścisłej, stanowią one bowiem
    odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą opodatkowaniu VAT podlega każda usługa
    i każda dostawa towarów dokonywana odpłatnie przez podatnika. Interpretacja
    rozszerzająca zakres zwolnienia poza ten, który wynika wprost z treści przepisu, jest
    niedozwolona. Powyższe potwierdza orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE (dla
    przykładu wyrok w sprawie C-175/09 Axa UK - pkt 25 i przywołane tam orzecznictwo).
    Z przedstawionych przez Państwa okoliczności wynika, że podjęli Państwo współpracę z
    (...) Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych S.A. („TFI”) w zakresie pośrednictwa w
    sprzedaży produktu, jakim są Pracownicze Plany Kapitałowe („PPK”) oferowanego przez
    (...) Specjalistyczny Fundusz Inwestycyjny Otwarty („Fundusz”).
    Usługi świadczone przez Państwa polegają na pośredniczeniu w dystrybucji PPK, tj.
    doprowadzeniu do sytuacji, w której Fundusz będzie świadczył usługi polegające na
    gromadzeniu środków PPK na rzecz osób zatrudnionych u danego podmiotu
    zatrudniającego. Z perspektywy Funduszu, jedynym i wyłącznym celem dystrybucji PPK, za
    które TFI jest gotowe wypłacić Państwu wynagrodzenie, jest skuteczne pośrednictwo w
    zawieraniu umów o zarządzanie PPK oferowanych przez Fundusz, co w następstwie
    prowadzi do zawarcia umów o prowadzenie PPK. Przez skuteczne pośrednictwo należy
    rozumieć sytuacje, gdzie w wyniku podjętych przez Państwa działań dojdzie do zawarcia
    umów o zarządzanie PPK oferowanych przez Fundusz. Ostatecznie więc efektem
    pośrednictwa, za które mogą Państwo oczekiwać wynagrodzenia, jest doprowadzanie do
    zawarcia umów o zarządzanie PPK, w następstwie którego dojdzie do zawarcia umów o
    prowadzenie PPK, czyli faktycznej sprzedaży usługi finansowej w postaci PPK. Z uwagi na
    powyższe, zawarli Państwo umowę o pośredniczeniu przy zawieraniu umów o zarządzanie
    PPK z Funduszem, zarządzanym i reprezentowanym przez działające w imieniu Funduszu
    oraz imieniu własnym TFI („Umowa”). Zgodnie z treścią Umowy, będą Państwo świadczyć
    na rzecz Funduszu usługi pośrednictwa przy zawieraniu umów o zarządzanie PPK z
    podmiotami zatrudniającymi. Przedmiotem Umowy jest prowadzenie działań mających na
    celu doprowadzenie do zawarcia umów o zarządzanie PPK pomiędzy Funduszem a
    podmiotami zatrudniającymi, w zakresie i na zasadach określonych w Umowie („Usługi
    Pośrednictwa”). W ramach świadczonych Usług Pośrednictwa zawierają Państwo umowy o
    zarządzanie PPK w imieniu Funduszu. Jednocześnie, zgodnie z treścią Umowy, w celu
    wykonania Usług Pośrednictwa, zobowiązują się Państwo, w szczególności, do:
    1) uczestniczenia w reklamie i promocji PPK oraz Funduszu, w sposób rzetelny,
      zrozumiały i niewprowadzający w błąd podmiotu zatrudniającego, w oparciu o
      aktualne materiały informacyjne dostarczone przez TFI, w szczególności poprzez:

      a) informowanie podmiotów zatrudniających o zasadach działania PPK, przedstawianie
        ofert produktów TFI w ramach PPK i uczestniczenie w spotkaniach z podmiotami
        zatrudniającymi w tym zakresie;
      b) uczestniczenie w szkoleniach organizowanych przez TFI w zakresie PPK;
      c) zapewnienie podmiotom zatrudniającym dostępności materiałów informacyjnych
        oraz promocyjnych dotyczących PPK dostarczonych przez TFI;
      d) informowanie o Funduszu, w tym w szczególności w zakresie zasad zawierania
        umów o zarządzanie PPK oraz umów o prowadzenie PPK w rozumieniu Ustawy PPK
        oraz zasad uczestnictwa w Funduszu, a także reklamowania i promowania
        Funduszu;
      e) przekazywanie materiałów informacyjnych dostarczonych przez TFI celem
        pozyskania nowych podmiotów zatrudniających, zainteresowanych zawarciem z
        Funduszem umowy o zarządzanie PPK;
    2) zawierania z podmiotami zatrudniającymi umowy o zarządzanie PPK w imieniu
      Funduszu;
    3) informowania podmiotu zatrudniającego o charakterze i zakresie swojego
      umocowania w formie nakazanej przez prawo;
    4) zbierania od podmiotu zatrudniającego podpisanych oświadczeń;
    5) prowadzenia przez wybranych pracowników Banku szkoleń z zakresu PPK dla
      pracowników podmiotu zatrudniającego, z którym pracownik Banku prowadził
      czynności mające na celu zawarcie umowy o zarządzanie PPK;
    6) kontaktu z podmiotami zatrudniającymi wskazanymi przez TFI w celu przedstawienia
      oferty.
    W związku ze świadczeniem Usług Pośrednictwa zgodnie z Umową, będą Państwo
    otrzymywać od Funduszu wynagrodzenie na zasadach określonych w Umowie. Wysokość
    wynagrodzenia zależeć będzie od ilości zawartych przez Państwa w imieniu Funduszu
    umów o zarządzanie PPK oraz od liczby osób zatrudnionych, za które podmiot
    zatrudniający odprowadził wpłatę do PPK, na podstawie danej umowy o zarządzanie PPK,
    w której zawarciu Państwo pośredniczyli. Nie otrzymają Państwo wynagrodzenia, jeżeli
    pomimo podjętych działań, nie dojdzie do zawarcia umowy o zarządzanie PPK.
    Państwa wątpliwości dotyczą wskazania czy Usługi Pośrednictwa realizowane zgodnie z
    Umową podlegają zwolnieniu od podatku VAT, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy.
    Art. 1 ustawy z dnia 4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych (Dz. U. z
    2020 r. poz. 1342):
      Ustawa określa zasady gromadzenia środków w pracowniczych planach
      kapitałowych, zwanych dalej "PPK", zawierania umów o zarządzanie PPK i umów o
      prowadzenie PPK, finansowania i dokonywania wpłat do PPK oraz dokonywania
      wypłat transferowych, wypłat i zwrotu środków zgromadzonych w PPK.
    Art. 2 pkt 11, 27, 29 i 33 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają:
    11) instytucja finansowa - fundusz inwestycyjny zarządzany przez towarzystwo funduszy
      inwestycyjnych, które zostało umieszczone w ewidencji PPK w trybie przepisów
      rozdziału 10, fundusz emerytalny zarządzany przez PTE albo pracownicze
      towarzystwo emerytalne, które zostały umieszczone w ewidencji PPK w trybie
      przepisów rozdziału 10, lub zakład ubezpieczeń, który został umieszczony w
      ewidencji PPK w trybie przepisów rozdziału 10
    27) rachunek PPK - zapis w rejestrze uczestników funduszu inwestycyjnego lub w
      subrejestrze uczestników subfunduszu funduszu inwestycyjnego z wydzielonymi

      subfunduszami, lub w rejestrze członków funduszu emerytalnego, lub wyodrębniony
      rachunek w ubezpieczeniowym funduszu kapitałowym, prowadzony na zasadach
      określonych w niniejszej ustawie, a w zakresie w niej nieuregulowanym - na zasadach
      określonych w ustawie o funduszach inwestycyjnych, w ustawie o organizacji i
      funkcjonowaniu funduszy emerytalnych oraz w ustawie o działalności
      ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej;
    29) środki zgromadzone na rachunku PPK - jednostki uczestnictwa funduszy
      inwestycyjnych lub subfunduszy wydzielonych w funduszach inwestycyjnych z
      wydzielonymi subfunduszami lub jednostki uczestnictwa ubezpieczeniowego
      funduszu kapitałowego, nabywane przez uczestnika PPK za wpłaty, wpłaty
      dodatkowe, dopłaty roczne, przyjęte wypłaty transferowe lub za środki przekazane z
      tytułu konwersji lub zamiany lub zgodnie z art. 87 ust. 21, albo jednostki
      rozrachunkowe funduszy emerytalnych, na które uczestnikowi PPK przeliczane są
      takie wpłaty, wpłaty dodatkowe, dopłaty roczne, wypłaty transferowe lub środki
      przekazane z tytułu konwersji lub zamiany zgodnie z art. 87 ust. 21;
    33) uczestnik PPK - osobę fizyczną, która ukończyła 18. rok życia, w imieniu i na rzecz
      której podmiot zatrudniający zawarł umowę o prowadzenie PPK z instytucją
      finansową.
    Art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
        1. PPK jest tworzony w celu systematycznego gromadzenia oszczędności przez
          uczestnika PPK z przeznaczeniem na wypłatę po osiągnięciu przez niego 60.
          roku życia oraz na inne cele określone w ustawie.
        2. Środki gromadzone w PPK stanowią prywatną własność uczestnika PPK, z
          zastrzeżeniem art. 105.
    Art. 7 ust. 1-5 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
        1. Podmiot zatrudniający zawiera umowę o zarządzanie PPK, jeżeli zatrudnia co
          najmniej jedną osobę zatrudnioną, w imieniu której, zgodnie z przepisami
          rozdziału 3, jest obowiązany zawrzeć umowę o prowadzenie PPK.
        2. Umowa o zarządzanie PPK jest zawierana z instytucją finansową w postaci
          elektronicznej pozwalającej na utrwalenie jej treści na trwałym nośniku.
      2a. Do umów o zarządzanie PPK oraz umów o prowadzenie PPK nie stosuje się
        przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz.
        U. poz. 2019 oraz z 2020 r. poz. 288), jeżeli wartość zamówienia jest mniejsza niż
        progi unijne, o których mowa w art. 3 ust. 1 tej ustawy.
        3. Podmiot zatrudniający, w porozumieniu z zakładową organizacją związkową
          działającą w tym podmiocie zatrudniającym, wybiera instytucję finansową, z
          którą zostanie zawarta umowa o zarządzanie PPK. Wyboru dokonuje się w
          szczególności na podstawie oceny proponowanych przez instytucje finansowe
          warunków zarządzania środkami gromadzonymi w PPK, ich efektywności w
          zarządzaniu aktywami oraz posiadanego przez nie doświadczenia w
          zarządzaniu funduszami inwestycyjnymi lub funduszami emerytalnymi. Wyboru
          dokonuje się mając także na uwadze najlepiej rozumiany interes osób
          zatrudnionych.
        4. Jeżeli w podmiocie zatrudniającym nie działa zakładowa organizacja związkowa,
          podmiot zatrudniający wybiera instytucję finansową, z którą zostanie zawarta
          umowa o zarządzanie PPK, w porozumieniu z reprezentacją osób
          zatrudnionych wyłonioną w trybie przyjętym w danym podmiocie
          zatrudniającym.
        5. Jeżeli na miesiąc przed upływem terminu, w którym podmiot zatrudniający jest
          obowiązany do zawarcia umowy o zarządzanie PPK, nie zostanie osiągnięte

          porozumienie, o którym mowa w ust. 3 lub 4, podmiot zatrudniający wybiera
          instytucję finansową, z którą zostanie zawarta umowa o zarządzanie PPK, z
          uwzględnieniem ust. 3.
    Art. 8 ust. 1 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      Podmiot zatrudniający zawiera umowę o zarządzanie PPK nie później niż na 10 dni
      roboczych przed dniem, w którym w stosunku do pierwszej osoby zatrudnionej jest
      obowiązany zawrzeć umowę o prowadzenie PPK, zgodnie z art. 16.
    Art. 9 ust. 1 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      Podmiot zatrudniający zawiera umowę o zarządzanie PPK z funduszami
      zdefiniowanej daty zarządzanymi przez jedno towarzystwo funduszy inwestycyjnych,
      PTE, pracownicze towarzystwo emerytalne albo zakład ubezpieczeń, z zastrzeżeniem
      art. 12.
    Art. 10 ust. 1 i 2 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
        1. Umowa o zarządzanie PPK określa w szczególności:
        1) strony umowy;
        2) nazwę funduszy zdefiniowanej daty, o których mowa w art. 38 lub art. 39,
          zarządzanych przez podmiot zarządzający instytucją finansową;
        3) warunki i tryb zawierania przez podmiot zatrudniający umów o prowadzenie
          PPK;
        4) warunki gromadzenia środków i zarządzania nimi przez poszczególne fundusze
          zdefiniowanej daty, o których mowa w pkt 2;
        5) warunki, terminy i sposób dokonania wypłaty, wypłaty transferowej lub zwrotu;
        6) wysokość wpłat dodatkowych finansowanych przez podmiot zatrudniający dla
          poszczególnych grup osób zatrudnionych;
        7) sposób deklarowania wpłat dodatkowych finansowanych przez uczestnika PPK i
          sposób zmiany wysokości tych wpłat;
        8) maksymalną wysokość wynagrodzenia za zarządzanie funduszem zdefiniowanej
          daty, kosztów obciążających ten fundusz i opłat obciążających uczestnika PPK
          oraz warunki, o ile są przewidziane, na jakich mogą one zostać obniżone bez
          konieczności zmiany umowy;
        9) warunki zmiany umowy;
        10) warunki i okres wypowiedzenia umowy;
        11) warunki dokonywania konwersji lub zamiany.
        2. W przypadku zawarcia umowy o zarządzanie PPK z zakładem ubezpieczeń do
          umowy tej dołącza się regulamin lokowania środków ubezpieczeniowego
          funduszu kapitałowego oraz ogólne warunki ubezpieczenia. Umowa o
          zarządzanie PPK z zakładem ubezpieczeń określa także:
        1) wysokość sumy ubezpieczenia;
        2) wysokość składki ochronnej, z zastrzeżeniem art. 49 ust. 2;
        3) brak możliwości potrącania kosztów ochrony ubezpieczeniowej ze środków
          funduszu zdefiniowanej daty będącego ubezpieczeniowym funduszem
          kapitałowym w przypadku niedokonywania wpłat lub zawieszenia dokonywania
          wpłat.
    Art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:

        1. Podmiot zatrudniający zawiera w imieniu i na rzecz osób zatrudnionych w
          podmiocie zatrudniającym umowę o prowadzenie PPK. Lista osób będących
          uczestnikami PPK stanowi załącznik do umowy o prowadzenie PPK, którego
          zmiana nie stanowi zmiany umowy o prowadzenie PPK.
        2. Umowa o prowadzenie PPK jest zawierana z instytucjami finansowymi, z którymi
          podmiot zatrudniający zawarł umowę o zarządzanie PPK.
    Art. 16 ust. 1 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      Podmiot zatrudniający zawiera umowę o prowadzenie PPK w imieniu i na rzecz
      osoby zatrudnionej po upływie trzeciego miesiąca zatrudnienia w podmiocie
      zatrudniającym, nie później niż do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w
      którym upłynął termin 3 miesięcy zatrudnienia, chyba że osoba zatrudniona
      zadeklaruje przed upływem tego terminu niedokonywanie wpłat do PPK, na
      podstawie deklaracji, złożonej w formie pisemnej podmiotowi zatrudniającemu, albo
      przestanie być w stosunku do tego podmiotu zatrudniającego osobą zatrudnioną. Do
      deklaracji, o których mowa w zdaniu poprzednim, przepis art. 23 stosuje się
      odpowiednio.
    Art. 17 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      Jeżeli podmiot zatrudniający nie dopełni obowiązku zawarcia umowy o prowadzenie
      PPK nie później niż do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym
      upłynął termin 3 miesięcy zatrudnienia, przyjmuje się, że w pierwszym dniu po
      upływie tego terminu z mocy prawa powstał stosunek prawny wynikający z umowy o
      prowadzenie PPK pomiędzy osobą zatrudnioną a instytucjami finansowymi, z
      którymi podmiot zatrudniający zawarł umowę o zarządzanie PPK. Umowę o
      prowadzenie PPK uważa się za zawartą na warunkach wynikających z umowy o
      zarządzanie PPK.
    Art. 20 ust. 1 i 2 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
        1. Umowa o prowadzenie PPK określa w szczególności:
        1) strony umowy, w tym wybraną instytucję finansową;
        2) dane identyfikujące uczestnika PPK;
        3) sposób deklarowania wpłat dodatkowych finansowanych przez uczestnika PPK i
          sposób zmiany wysokości tych wpłat;
        4) nazwy funduszy zdefiniowanej daty zarządzanych przez podmiot zarządzający
          instytucją finansową;
        5) warunki gromadzenia środków i zarządzania nimi przez poszczególne fundusze
          zdefiniowanej daty, o których mowa w pkt 4;
        6) sposób składania deklaracji w sprawie podziału wpłat dokonywanych do PPK
          pomiędzy poszczególne fundusze zdefiniowanej daty, o których mowa w pkt 4;
        7) sposób zmiany funduszu zdefiniowanej daty, o którym mowa w pkt 4;
        8) warunki, terminy i sposób dokonania wypłaty, wypłaty transferowej lub zwrotu;
        9) sposób składania dyspozycji;
        10) zakres, częstotliwość i formę informowania uczestnika PPK o środkach
          zgromadzonych na jego rachunku PPK;
        11) maksymalną wysokość wynagrodzenia za zarządzanie funduszem zdefiniowanej
          daty, kosztów obciążających ten fundusz i opłat obciążających uczestnika PPK
          oraz warunki, o ile są przewidziane, na jakich mogą one zostać obniżone bez
          konieczności zmiany umowy.

        2. W przypadku zawarcia umowy o prowadzenie PPK z zakładem ubezpieczeń do
          umowy tej dołącza się regulamin lokowania środków ubezpieczeniowego
          funduszu kapitałowego oraz ogólne warunki ubezpieczenia. Umowa o
          prowadzenie PPK z zakładem ubezpieczeń określa także:
        1) wysokość sumy ubezpieczenia;
        2) wysokość składki ochronnej, z zastrzeżeniem art. 49 ust. 2;
        3) brak możliwości potrącania kosztów ochrony ubezpieczeniowej ze środków
          funduszu zdefiniowanej daty będącego ubezpieczeniowym funduszem
          kapitałowym w przypadku niedokonywania wpłat lub zawieszenia dokonywania
          wpłat.
    Art. 38 ust. 1 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      Towarzystwo funduszy inwestycyjnych, PTE lub pracownicze towarzystwo
      emerytalne zarządzające wybraną instytucją finansową lub zakład ubezpieczeń
      będący wybraną instytucją finansową są obowiązane zarządzać odpowiednio
      funduszami inwestycyjnymi albo funduszami emerytalnymi w liczbie odpowiadającej
      co najmniej liczbie ograniczeń poziomu ryzyka inwestycyjnego, o którym mowa w art.
      40 ust. 1, stosującymi odmienne zasady polityki inwestycyjnej uwzględniające różny
      wiek uczestników PPK, zwanymi dalej "funduszami zdefiniowanej daty".
    Jak wynika z uregulowań ustawy o pracowniczych planach kapitałowych, funkcjonowanie
    PPK opierać się będzie na dwuetapowym procesie. W pierwszej kolejności zgodnie z art. 7
    ustawy o pracowniczych planach kapitałowych pomiędzy podmiotem zatrudniającym, a
    wybraną instytucją finansową, zawierana będzie umowa o zarządzanie PPK. Drugim
    etapem będzie zawarcie umowy o prowadzenie PPK. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o
    pracowniczych planach kapitałowych stronami tej umowy będą osoba zatrudniona oraz
    instytucja finansowa, przy czym podmiot zatrudniający będzie działał w imieniu i na rzecz
    osób zatrudnionych. Ponadto zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy o pracowniczych planach
    kapitałowych, umowa o prowadzenie PPK będzie zawierana z instytucjami, z którymi
    podmiot zatrudniający zawarł umowę o zarządzanie PPK, a więc ustawa o pracowniczych
    planach kapitałowych nie zezwala na zawarcie umowy o prowadzenie PPK z inną
    instytucją finansową niż tą, z którą dany podmiot zatrudniający zawarł umowę o
    zarządzanie PPK.
    W wyroku z 11 stycznia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 956/21 WSA wskazał, że:
      „(...) aby doprowadzić do zawarcia umowy o prowadzenie PPK, w pierwszej kolejności
      należy doprowadzić do zawarcia umowy o zarządzanie PPK. Ostatecznie decyzja o
      przystąpieniu do PPK będzie zależała od woli konkretnej osoby zatrudnionej
      (mechanizm funkcjonowania PPK zakłada, że każda osoba zatrudniona zostanie
      domyślnie zgłoszona do PPK, jakkolwiek będzie mogła podjąć decyzję o rezygnacji z
      PPK). Efektywnie więc to podmiot zatrudniający będzie decydował o wyborze
      instytucji finansowej, która będzie świadczyła PPK. Co więcej, tylko podmiot
      zatrudniający będzie mógł zawrzeć umowę o prowadzenie PPK (działając w imieniu i
      na rzecz osoby zatrudnionej). Ustawa o PPK nie zezwala, aby umowy o prowadzenie
      PPK były zawierane bezpośrednio pomiędzy osobą zatrudnioną (działającą
      samodzielnie, we własnym imieniu i na własną rzecz) oraz instytucją finansową.
      Ponadto ustawa o PPK nie zezwala na zawarcie umowy o prowadzenie PPK z inną
      instytucją finansową niż ta, z którą dany podmiot zatrudniający zawarł umowę o
      zarządzanie PPK.
      Konstrukcja ustawy o PPK powoduje, że wyłączną drogą do zawarcia umowy o
      prowadzenie PPK jest najpierw zawarcie umowy o zarządzanie PPK. Oznacza to, że
      przekonanie danego podmiotu zatrudniającego do zawarcia umowy o zarządzanie
      PPK z konkretną instytucją finansową ma decydujące znaczenie dla możliwości
      dystrybucji PPK wśród osób zatrudnionych u danego podmiotu zatrudniającego.

      W istocie więc pośrednictwo w zawieraniu umów o zarządzenie PPK jest
      jednocześnie pośrednictwem w zawieraniu umów o prowadzenie PPK.
      (...)
      Ponadto, o braku zwolnienia z opodatkowania czynności opisanych we wniosku, nie
      może automatycznie przesądzać to, że art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. g) ustawy o VAT nie
      przewiduje zwolnienia dla usług pośrednictwa przy usługach zarządzania PPK.
      Pamiętać bowiem należy, że wykładnia systemowa nie może prowadzić do
      rezultatów sprzecznych z zakresem zwolnienia z opodatkowania usług finansowych
      wyznaczonych przepisami Dyrektywy VAT. Interpretacja winna uwzględniać
      zapewnienie pełnej zgodność przepisów krajowych i praktyki ich stosowania z
      normami w zakresie zwolnień z VAT w sektorze usług finansowych”.
    Art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. g) ustawy zwalnia z tego podatku świadczenie usług w zakresie
    zarządzania PPK, a więc usług wynikających z zawarcia umowy, o której mowa w cyt. art.
    10 ust. 1 ustawy o PPK.
    W celu szczegółowego określenia zakresu pojęcia usług zarządzania funduszami należy
    odwołać się do wyroków TSUE m.in. w sprawach C-169/04 Abbey National oraz w sprawie
    C-595/13 Fiscale Eenheid X.
    W ww. wyrokach TSUE wyjaśnił m.in., że objętymi zwolnieniem transakcjami zarządzania
    specjalnymi funduszami inwestycyjnymi są te, które są właściwe dla działalności
    prowadzonej przez przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania. W szczególności w
    odniesieniu do usług zarządzania świadczonych przez podmiot zarządzający będący osobą
    trzecią Trybunał uznał, że czynności te powinny tworzyć odrębną całość, ocenianą
    globalnie, oraz stanowić elementy właściwe i istotne dla zarządzania specjalnymi
    funduszami inwestycyjnymi. Poza czynnościami polegającymi na zarządzaniu portfelem
    do szczególnych funkcji przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania należą funkcje
    administrowania samymi przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania. Trybunał
    stwierdził, że nie tylko zarządzanie inwestycjami, wiążące się z wyborem i zbywaniem
    aktywów będących przedmiotem takiego zarządzania, lecz również usługi administracyjne
    i rachunkowe, takie jak obliczanie kwoty dochodów i ceny jednostek uczestnictwa lub
    udziałów funduszu, wycena aktywów, rachunkowość, przygotowywanie deklaracji w celu
    podziału dochodów, dostarczanie informacji i dokumentacji na temat rachunków
    okresowych i deklaracji podatkowych, statystyk i podatku VAT, a także opracowywanie
    prognoz przychodów wchodzą w zakres pojęcia „zarządzania” specjalnym funduszem
    inwestycyjnym w rozumieniu art. 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy (odpowiednio
    art. 135 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2006/112/WE).
    Uwzględniając powyższe wyroki, nie należy zatem wiązać bezpośrednio pojęcia
    zarządzania funduszem inwestycyjnym, emerytalnym itd. (art. 43 ust. 1 pkt 12 ustawy o
    podatku od towarów i usług) z pojęciem umowy o zarządzanie PPK, o której mowa w
    przepisach ustawy o pracowniczych planach kapitałowych.
    Jednakże przede wszystkim nie sposób uznać samego pośrednictwa w zawieraniu umów o
    zarządzanie i prowadzenie PPK jako usług zarządzania pracowniczymi planami
    kapitałowymi. Art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. g) ustawy nie przewiduje możliwości stosowania
    zwolnienia dla usług pośrednictwa zmierzających do zawarcia umowy o zarządzanie PPK.
    Zatem usługi pośrednictwa świadczone przez Państwa, w wyniku których pomiędzy
    podmiotami zatrudniającymi a Funduszem zostaną zawarte umowy o zarządzanie PPK, a
    w konsekwencji również umowy o prowadzenie PPK, nie będą korzystały ze zwolnienia z
    podatku od towarów i usług na podstawie powyższego przepisu.
    Z art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych wynika, że przez
    instytucję finansową należy rozumieć fundusz inwestycyjny zarządzany przez towarzystwo
    funduszy inwestycyjnych, które zostało umieszczone w ewidencji PPK w trybie przepisów
    rozdziału 10, fundusz emerytalny zarządzany przez PTE albo pracownicze towarzystwo
    emerytalne, które zostały umieszczone w ewidencji PPK w trybie przepisów rozdziału 10,

    lub zakład ubezpieczeń, który został umieszczony w ewidencji PPK w trybie przepisów
    rozdziału 10.
    Działalność powyższych instytucji regulują szczegółowo przepisy, odpowiednio ustawy z
    dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi
    funduszami inwestycyjnymi (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 95 ze zm.), ustawy z dnia 28 sierpnia
    1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 105
    ze zm.) oraz ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i
    reasekuracyjnej (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 895 ze zm.), w tym m.in. poprzez określenie ich
    zakresu działalności.
    Art. 3 ust. 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi
    funduszami inwestycyjnymi:
      Fundusz inwestycyjny jest osobą prawną, której wyłącznym przedmiotem
      działalności jest lokowanie środków pieniężnych zebranych w drodze proponowania
      nabycia jednostek uczestnictwa albo certyfikatów inwestycyjnych w określone w
      ustawie papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa
      majątkowe.
    Z zawarciem umowy o prowadzenie PPK wiąże się prowadzenie na rzecz uczestnika PPK
    (tj. zgodnie z art. 2 pkt 33 ustawy o PPK - osoby fizycznej, która ukończyła 18. rok życia, w
    imieniu i na rzecz której podmiot zatrudniający zawarł umowę o prowadzenie PPK z
    instytucją finansową) rachunku PPK. Na rachunku PPK będą gromadzone środki w postaci
    jednostek uczestnictwa funduszy inwestycyjnych lub subfunduszy wydzielonych w
    funduszach inwestycyjnych z wydzielonymi subfunduszami lub jednostki uczestnictwa
    ubezpieczeniowego funduszu kapitałowego, nabywane przez uczestnika PPK za wpłaty,
    wpłaty dodatkowe, dopłaty roczne, przyjęte wypłaty transferowe lub za środki przekazane
    z tytułu konwersji lub zamiany lub zgodnie z art. 87 ust. 21 ustawy o pracowniczych
    planach kapitałowych, albo jednostki rozrachunkowe funduszy emerytalnych, na które
    uczestnikowi PPK przeliczane są takie wpłaty, wpłaty dodatkowe, dopłaty roczne, wypłaty
    transferowe lub środki przekazane z tytułu konwersji lub zamiany zgodnie z art. 87 ust. 21
    ustawy o pracowniczych planach kapitałowych.
    Natomiast treść art. 20 ust. 2 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych wskazuje, że
    działalność instytucji finansowych prowadzona w ramach programu pracowniczych
    planów kapitałowych w ściśle określonych przypadkach nie pozostaje w oderwaniu od
    podstawowej działalności instytucji, prowadzonej poza programem PPK, wchodząc w
    zakres przedmiotu działalności określonych w poszczególnych ustawach sektorowych.
    W przypadku PPK prowadzonych przez fundusze inwestycyjne, zgodnie z art. 2 ustawy o
    pracowniczych planach kapitałowych, rachunkiem PPK jest zapis w rejestrze uczestników
    funduszu inwestycyjnego lub w subrejestrze uczestników subfunduszu funduszu
    inwestycyjnego z wydzielonymi subfunduszami, na którym zapisywane są jednostki
    uczestnictwa funduszy inwestycyjnych lub subfunduszy wydzielonych w funduszach
    inwestycyjnych z wydzielonymi subfunduszami, nabywane przez uczestnika PPK za wpłaty,
    wpłaty dodatkowe, dopłaty roczne, przyjęte wypłaty transferowe lub za środki przekazane
    z tytułu konwersji lub zamiany lub zgodnie z art. 87 ust. 21.
    Z cyt. art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy wynika, że zwalnia się od podatku usługi, których
    przedmiotem są instrumenty finansowe, o których mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r.
    o obrocie instrumentami finansowymi, z wyłączeniem przechowywania tych
    instrumentów i zarządzania nimi, oraz usługi pośrednictwa w tym zakresie.
    Art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r. o obrocie instrumentami
    finansowymi (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 328 ze zm.):
      Instrumentami finansowymi w rozumieniu ustawy są niebędące papierami
      wartościowymi tytuły uczestnictwa w instytucjach wspólnego inwestowania.
    Art. 3 pkt 3 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi:

      Ilekroć w ustawie jest mowa o tytułach uczestnictwa w instytucjach wspólnego
      inwestowania - rozumie się przez to wyemitowane na podstawie właściwych
      przepisów prawa polskiego lub obcego papiery wartościowe lub niebędące
      papierami wartościowymi instrumenty finansowe reprezentujące prawa majątkowe
      przysługujące uczestnikom instytucji wspólnego inwestowania, w tym w
      szczególności jednostki uczestnictwa funduszy inwestycyjnych.
    Wykonywane przez instytucję finansową na podstawie umowy o prowadzenie PPK
    czynności spełniają zatem kryterium uznania ich za usługi, których przedmiotem są
    instrumenty finansowe, o których mowa w ustawie o obrocie instrumentami finansowymi.
    Oznacza to, że usługi pośrednictwa w zawieraniu umów o prowadzenie PPK, co do zasady
    powinny podlegać zwolnieniu od VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy.
    Tym samym również usługi pośrednictwa w zawieraniu umów o zarządzenie PPK co do
    zasady powinny korzystać ze zwolnienia z tego podatku, ponieważ jak zauważył WSA w
    Warszawie w wyroku z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 956/21, pośrednictwo
    w zawieraniu umów o zarządzenie PPK jest jednocześnie pośrednictwem w zawieraniu
    umów o prowadzenie PPK.
    Aby jednak świadczone usługi pośrednictwa w zawieraniu umów o zarządzanie PPK mogły
    korzystać ze zwolnienia z podatku od towarów i usług, należy zweryfikować czy charakter
    tych usług w kontekście wytycznych wskazanych w orzecznictwie TSUE wskazuje, że
    stanowią one usługi pośrednictwa finansowego.
    Jak wynika z przedstawionych okoliczności Państwa rolą jest doprowadzenie do zawarcia
    umowy o zarządzanie PPK pomiędzy Funduszem a podmiotami zatrudniającymi.
    Bezpośrednim więc efektem świadczonych przez Państwa Usług Pośrednictwa będzie
    zawarcie umów o zarządzanie przez podmioty zatrudniające z Funduszem, co skutkować
    będzie zawarciem przez Fundusz umów o prowadzenie PPK.
    Odniesienie uwag wynikających z orzecznictwa TSUE w kwestii zwolnienia z podatku usług
    pośrednictwa do usług wykonywanych przez Państwa na podstawie Umowy prowadzi do
    wniosku, że czynności wykonywane przez Państwa polegające na:
        uczestniczeniu w reklamie i promocji PPK oraz Funduszu, w sposób rzetelny,
        zrozumiały i niewprowadzający w błąd podmiotu zatrudniającego, w oparciu o
        aktualne materiały informacyjne dostarczone przez TFI, w szczególności poprzez:
      a) informowanie podmiotów zatrudniających o zasadach działania PPK, przedstawianie
        ofert produktów TFI w ramach PPK i uczestniczenie w spotkaniach z podmiotami
        zatrudniającymi w tym zakresie;
      b) uczestniczenie w szkoleniach organizowanych przez TFI w zakresie PPK;
      c) zapewnienie podmiotom zatrudniającym dostępności materiałów informacyjnych
        oraz promocyjnych dotyczących PPK dostarczonych przez TFI;
      d) informowanie o Funduszu, w tym w szczególności w zakresie zasad zawierania
        umów o zarządzanie PPK oraz umów o prowadzenie PPK w rozumieniu Ustawy PPK
        oraz zasad uczestnictwa w Funduszu, a także reklamowania i promowania
        Funduszu;
      e) przekazywanie materiałów informacyjnych dostarczonych przez TFI celem
        pozyskania nowych podmiotów zatrudniających, zainteresowanych zawarciem z
        Funduszem umowy o zarządzanie PPK;
    nie stanowią usług pośrednictwa w zakresie usług, których przedmiotem są instrumenty
    finansowe. W przedmiotowej sprawie świadczone przez Państwa usługi wymienione
    powyżej stanowią wyłącznie usługi wsparcia i mają charakter czysto techniczny bądź

    techniczno-administracyjny i nie mogą w żadnym razie wpływać na sytuację ani prawną
    ani finansową Funduszu, a zatem ww. usługi nie mogą korzystać ze zwolnienia z
    opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy.
    Natomiast świadczone przez Państwa usługi polegające na:
        zawieraniu z podmiotami zatrudniającymi umowy o zarządzanie PPK w imieniu
        Funduszu;
        informowaniu podmiotu zatrudniającego o charakterze i zakresie swojego
        umocowania w formie nakazanej przez prawo;
        zbieraniu od podmiotu zatrudniającego podpisanych oświadczeń;
        prowadzeniu przez wybranych pracowników Banku szkoleń z zakresu PPK dla
        pracowników podmiotu zatrudniającego, z którym pracownik Banku prowadził
        czynności mające na celu zawarcie umowy o zarządzanie PPK;
        kontakcie z podmiotami zatrudniającymi wskazanymi przez TFI w celu
        przedstawienia oferty
    uznać należy za usługi pośrednictwa w zawieraniu umów o zarządzanie PPK, będące
    jednocześnie pośrednictwem w zawieraniu umów o prowadzenie PPK, które korzystają
    ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy.
    Tym samym Państwa stanowisko odnośnie korzystania ze zwolnienia z podatku VAT na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy usług pośrednictwa w zawieraniu umów o
    zarządzanie i prowadzenie PPK jest prawidłowe. Natomiast nie wszystkie wykonywane
    przez Państwa czynności mogą zostać zakwalifikowane jako usługi pośrednictwa w
    zawieraniu umów o zarządzenie PPK i prowadzenie PPK i w tym zakresie Państwa
    stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego i stanu
    prawnego, który obowiązywał w dniu wydania pierwotnej interpretacji, tj. 22 lutego 2021 r.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.