Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.785.2024.1.EB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-15
Teza: Ustalenie czy sprzedaż prawa własności nieruchomości
gruntowej zabudowanej na rzecz dotychczasowego
użytkownika wieczystego, jest czynnością podlegającą
opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Słowa kluczowe: gmina
przekształcanie
użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 12 listopada 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 12 listopada 2024 r. (wpływ
    12 listopada 2024 r.) oraz pismem z 28 listopada 2024 r. (wpływ 28 listopada 2024 r.).

    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Na podstawie aktu notarialnego z dnia 16 września 1996 r. Gmina oddała Gminnej
    Spółdzielni „(...)” w użytkowanie wieczyste na 99 lat nieruchomość gruntową, na której
    znajdują się budynki handlowo-usługowe oraz budynki pozostałe niemieszkalne.
    Aktem notarialnym z dnia 20 października 2015 r. Gminna Spółdzielnia „(...)” sprzedała
    prawo do użytkowania wieczystego ww. nieruchomości na rzecz spółki cywilnej
    prowadzącej działalność w rozumieniu art. 3 i art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. –
    Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 236 z późn. zm.).
    W akcie notarialnym z dnia 16 września 1996 r. nie został wprost wskazany cel na jaki
    nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste, poza uiszczaniem opłaty.
    Jednakże nieruchomość ta jest zabudowana budynkami handlowo-usługowymi i
    wykorzystywana przez spółkę cywilną do prowadzenia działalności gospodarczej.
    Tym samym wysokość opłaty rocznej ustalono zgodnie z art. 72 ust. 3 pkt 5 ustawy o
    gospodarce nieruchomościami, czyli stawkę procentową równą 3% ceny, jako pozostałe
    nieruchomości gruntowe. Opłaty roczne wnoszone przez użytkownika wieczystego nie
    podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż prawo użytkowania wieczystego zostało
    ustalone przed dniem 1 maja 2004 r. na podstawie obowiązującej ówcześnie ustawy z
    dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług, zgodnie z którą grunt nie był
    towarem, a ustanowienie prawa do jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy.
    Użytkownik wieczysty złożył do Gminy wniosek o nabycie prawa własności tejże
    nieruchomości w trybie art. 198g ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
    nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145). Wniosek został złożony w dniu 28
    sierpnia 2024 r., a więc w terminie wskazanym w powołanym wyżej przepisie.
    Zarówno Gmina, jak i nabywca są czynnymi podatnikami VAT.

## Pytanie

Czy sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej zabudowanej na rzecz
    dotychczasowego użytkownika wieczystego, jest czynnością podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług w świetle przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 z późn. zm.)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 198g ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami,
    użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w
    życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o
    społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami,
    ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw może
    wystąpić z żądaniem sprzedaży tej nieruchomości na jego rzecz. W przedstawionym stanie
    faktycznym nie zaistniała żadna z przesłanek wskazanych w art. 198g ust. 2 ustawy o
    gospodarce nieruchomościami, wyłączających dokonanie sprzedaży, a wszystkie
    konieczne warunki do dokonania sprzedaży zostały spełnione.
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 ww. ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii.
    Natomiast art. 7 ust. 1 pkt 1, 6 i 7 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług, stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel w tym również
    przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu

    takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za
    odszkodowanie, oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste czy zbycie tych praw.
    W nawiązaniu do powyższych przepisów, w ocenie Gminy, powyższa sprzedaż
    nieruchomości na rzecz dotychczasowego użytkownika nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż po pierwsze na podstawie ówcześnie
    obowiązujących przepisów (Dz. U. z 1993 r. Nr 11 poz. 50 z późn. zm.) grunt nie był
    towarem. Zmiana nastąpiła dopiero z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004
    r. o podatku od towarów i usług, czyli od 1 maja 2004 r. Należy zatem zwrócić uwagę na
    fakt, że przedmiotowa nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste z dniem 16
    września 1996 r., a do dnia 30 kwietnia 2004 r. czynność ustanowienia użytkowania
    wieczystego nie podlegała opodatkowaniu VAT. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z
    11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W konsekwencji od 1 maja 2004 r.
    ustanowienie prawa użytkowania wieczystego stanowi czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art.
    7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Po drugie samo ustanowienie użytkowania wieczystego należy uznać za dostawę towaru,
    ponieważ miało już miejsce przeniesienie prawa do zarządzania nieruchomością gruntową
    na zasadach takich jak właściciel. Sprzedaż należy traktować jedynie jako zmianę tytułu
    prawnego do nieruchomości, gdyż w momencie oddania gruntu w użytkowanie wieczyste
    dochodzi już do przeniesienia władztwa nad nim na rzecz użytkownika wieczystego, co
    pozwala mu rozporządzać nim jak właściciel. Użytkownik wieczysty może również
    swobodnie korzystać z gruntu, jak to ma miejsce w tym przypadku, czerpać z niego pożytki.
    Tym samym Gmina uznała, że sprzedaż gruntu na rzecz użytkownika wieczystego będzie
    w istocie jedynie przekształceniem prawa użytkowania wieczystego w prawo własności,
    jednak nie zmieni, co do zasady sposobu zarządzania gruntem, tym samym nie będzie
    ponownej dostawy, co oznacza że nie zostanie spełniona czynność wynikająca z art. 7 ust.
    1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, tj. nie dojdzie do
    przeniesienia prawa do rządzenia ww. towarem, gdyż użytkownik wieczysty to prawo już
    posiada. W związku z powyższym sprzedaż nieruchomości na rzecz dotychczasowego
    użytkownika wieczystego nie stanowi odpłatnej dostawy o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt
    w związku z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, ani żadnej innej czynności podlegającej
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W ocenie Gminy, do powyższej sprzedaży zastosowanie mają przepis wynikający z
    ówcześnie obowiązującej ustawy, który stanowił, iż sprzedaż gruntu przed 1 maja 2004 r.
    nie jest towarem oraz fakt, że nie zachodzi tu na mocy obecnie obowiązujących przepisów
    do ponownego przeniesienia prawa rozporządzania towarami, ponieważ użytkownik takie
    prawo już posiada, natomiast sposób użytkowania i zarządzania nieruchomością obecnie
    przez użytkownika wieczystego i wykorzystywanie nieruchomości do celów zarobkowych
    nie ma znaczenia i wpływu na opodatkowanie przedmiotowej sprzedaży.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

        1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
          imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności
          towarów w zamian za odszkodowanie;
        2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
          umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy
          sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w
          następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
          ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
        3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
          komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
        4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
          jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
        5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
          ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
          przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na
          spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz
          członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub
          lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni
          własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
        6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
        7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie w użytkowanie wieczyste, stanowi
    dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Zaznaczenia wymaga, że ww. przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa
    towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa
    własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego rodzaju czynności,
    które dają nabywcy prawo do postępowania z nimi jak właściciel. Chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym.
    Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia
    „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”.
    Należy ponadto wskazać, że czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi
    towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie
    ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W konsekwencji pojęcie
    „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze
    skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na
    uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na
    nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na
    odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie
    towaru.

    Wobec powyższego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie
    pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel”, ustawodawca
    uznał, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów,
    wymieniając tę czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa
    użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad
    gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak
    właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z
    niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237) kształtujące
    uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak również długi
    czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i §2 Kodeksu cywilnego) wskazują, że
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do rozporządzania
    tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie wynika, że
    użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (
    t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz
      odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
      gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu
      administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu
      terytorialnego są ich organy wykonawcze.
    Przepis art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami daje dyspozycję, że:
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Na mocy art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż
      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej
      w użytkowanie wieczyste.
    W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
      użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga
      sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art.
      51 ust. 2 i art. 57 ust. 1.

    Stosownie do art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa,
      uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu
      cywilnego nie stosuje się.
    Jak stanowi art. 32 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      W odniesieniu do nieruchomości gruntowej oddanej w użytkowanie wieczyste
      przeniesienie własności tej nieruchomości, w drodze umowy, między Skarbem
      Państwa a jednostką samorządu terytorialnego oraz między jednostkami samorządu
      terytorialnego może nastąpić za powiadomieniem jej użytkownika wieczystego.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż
      nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Zgodnie z art. 69 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Cenę nieruchomości gruntowej niewykorzystywanej do prowadzenia działalności
      gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się jako
      dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej
      opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości
      gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży. Przepisy art. 68 i art. 68a
      stosuje się odpowiednio.
    Stosownie natomiast do art. 71 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4 ustawy o gospodarce
    nieruchomościami:
        1. Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się
          pierwszą opłatę i opłaty roczne.
        2. Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste
          w drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia
          zawarcia umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
        3. Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste
          w drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach
          tych stosuje się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2-4 ww. ustawy.
        4. Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie
          do dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera
          się za rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego.
          Właściwy organ, na wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14
          dni przed upływem terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty,
          nieprzekraczający danego roku kalendarzowego.
    Na podstawie art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
    gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
    innych ustaw (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1463) zostały wprowadzone zmiany w ustawie o
    gospodarce nieruchomościami. W ustawie o gospodarce nieruchomościami dodano Dział
    Vla Przepisy epizodyczne dotyczące roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na
    rzecz jej użytkownika wieczystego, tj.: od art. 198g do art. 198l ustawy o gospodarce
    nieruchomościami.
    W myśl art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami:

        1. Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia
          wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
          gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o
          gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności
          cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może
          wystąpić z żądaniem sprzedaży tej nieruchomości na jego rzecz.
        2. Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
          1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31
          grudnia 1997 r.;
          2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie
          o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste;
          3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich
          w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i
          przystaniach morskich (Dz. U. z 2022 r. poz. 1624 oraz z 2023 r. poz. 261);
          4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu
          działkowego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o
          rodzinnych ogrodach działkowych;
          5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.
        3. Nie zawiera się umowy sprzedaży nieruchomości, o której mowa w ust. 1, jeżeli
          toczy się postępowanie o rozwiązanie umowy o oddanie tej nieruchomości w
          użytkowanie wieczyste.
        4. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do użytkowania wieczystego
          powstałego w inny sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu
          notarialnego.
    Stosownie do art. 198i ustawy o gospodarce nieruchomościami:
        1. Odpowiednia rada albo sejmik w terminie 4 miesięcy od dnia wejścia w życie
          ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym,
          ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
          nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz
          niektórych innych ustaw określi, w drodze uchwały, szczegółowe warunki
          sprzedaży nieruchomości gruntowych na rzecz ich użytkowników wieczystych
          albo zobowiąże, w drodze uchwały, organ wykonawczy do indywidualnego
          określania tych warunków w drodze zarządzenia.
        2. W razie niepodjęcia uchwał w terminie, o którym mowa w ust. 1, przepis art.
          198h ust. 1 stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z art. 198j ustawy o gospodarce nieruchomościami:
        1. Jeżeli w okresie 12 miesięcy przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja
          2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych
          formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami,
          ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw
          użytkownik wieczysty przyjął ofertę nowej wysokości opłaty rocznej z tytułu
          użytkowania wieczystego zawartą w wypowiedzeniu albo właściwy organ nie
          odmówił aktualizacji tej opłaty na żądanie użytkownika wieczystego, do
          ustalenia ceny nieruchomości gruntowej sprzedawanej jej użytkownikowi
          wieczystemu przyjmuje się wartość nieruchomości, która była podstawą
          ustalenia zaktualizowanej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego.
        2. Przepis ust. 1 stosuje się także w przypadku, gdy w okresie 12 miesięcy przed
          dniem wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o
          samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa,

          ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności
          cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw wartość nieruchomości została
          określona na potrzeby ustalenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania
          wieczystego.
    Jak wynika z przepisów prawa oddanie w użytkowanie wieczyste gruntu jest czynnością
    odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce nieruchomościami przewidział w
    tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę oraz opłaty roczne.
    Przy czym należy podkreślić, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    przed 1 maja 2004 r. nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż
    na podstawie obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku
    od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był
    towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy
    towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług. W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania
    wieczystego gruntu stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Potwierdza to m.in. treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2007
    r., sygn. akt I FPS 1/06, w której uznano, iż:
      „Konsekwencją stanowiska, że oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste
      stanowi dostawę towarów będzie stwierdzenie, że w przypadku gdy taka czynność
      nastąpiła przed dniem 1 maja 2004 r. (tj. przed tym dniem dokonano wpisu prawa
      użytkowania wieczystego w księdze wieczystej na podstawie zawartej w formie aktu
      notarialnego umowy o ustanowieniu tego prawa) nie podlega ona obecnie
      podatkowi od towarów i usług. (...) Wobec powyższego należy uznać, że opłata roczna
      z tytułu użytkowania wieczystego gruntów, ustanowionego przed dniem 1 maja 2004
      r., gdy taka czynność nie podlegała podatkowi od towarów i usług po wejściu w życie
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. w sprawie podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54
      poz. 535 ze zm.) ani nie zawiera w sobie należnego podatku, ani też nie powinna być
      powiększona o taki podatek na podstawie przepisów tej ustawy”.
    Uwzględniając powołane wyżej przepisy stwierdzić należy, że w wyniku oddania gruntu w
    użytkowanie wieczyste (ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu) dochodzi
    do przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co pozwala
    mu rozporządzać nim jak właściciel. Użytkownik wieczysty może więc swobodnie korzystać
    z gruntu oraz czerpać z niego pożytki w sposób taki, jak w przypadku właściciela gruntu,
    może również „przenieść władztwo na inny podmiot” w taki sam sposób, w jaki właściciel
    dokonuje sprzedaży gruntu.
    Jak wynika z opisu sprawy zarówno Gmina jak i nabywca są czynnymi podatnikami VAT.
    Na podstawie aktu notarialnego z dnia 16 września 1996 r. Gmina oddała Gminnej
    Spółdzielni „(...)” w użytkowanie wieczyste na 99 lat nieruchomość gruntową, na której
    znajdują się budynki handlowo-usługowe oraz budynki pozostałe niemieszkalne. Aktem
    notarialnym z dnia 20 października 2015 r. Gminna Spółdzielnia „(...)” sprzedała prawo do
    użytkowania wieczystego ww. nieruchomości na rzecz spółki cywilnej prowadzącej
    działalność w rozumieniu art. 3 i art. 4 ust. 2 ustawy – Prawo przedsiębiorców. W akcie
    notarialnym z dnia 16 września 1996 r. nie został wprost wskazany cel na jaki
    nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste, poza uiszczaniem opłaty.
    Jednakże nieruchomość ta jest zabudowana budynkami handlowo-usługowymi i
    wykorzystywana przez spółkę cywilną do prowadzenia działalności gospodarczej. Tym
    samym wysokość opłaty rocznej ustalono zgodnie z art. 72 ust. 3 pkt. 5 ustawy o
    gospodarce nieruchomościami, czyli stawkę procentową równą 3% ceny, jako pozostałe
    nieruchomości gruntowe. Opłaty roczne wnoszone przez użytkownika wieczystego nie
    podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż prawo użytkowania wieczystego zostało
    ustalone przed dniem 1 maja 2004 r. na podstawie obowiązującej ówcześnie ustawy z

    dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług, zgodnie z którą grunt nie był
    towarem, a ustanowienie prawa do jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy.
    Użytkownik wieczysty złożył do Gminy wniosek o nabycie prawa własności tejże
    nieruchomości w trybie art. 198g ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
    nieruchomościami.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia kwestii, czy sprzedaż prawa własności
    nieruchomości gruntowej zabudowanej na rzecz dotychczasowego użytkownika
    wieczystego, jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w
    świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.
    W analizowanej sprawie, dostawą towaru w rozumieniu przepisów ustawy było
    ustanowienie prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości dla
    pierwotnego użytkownika wieczystego – z tą chwilą nastąpiło przeniesienie na
    użytkownika wieczystego prawa do rozporządzania nieruchomością jak właściciel.
    Zatem, skoro prawo użytkowania wieczystego w odniesieniu do nieruchomości
    ustanowiono przed 1 maja 2004 r., a więc przed wprowadzeniem przepisów, którymi
    ustawodawca objął tę czynność opodatkowaniem, to nie podlegało ono opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, niemniej jednak nastąpiło przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel
    (...). Okoliczności faktyczne sprawy świadczą, że przeniesienie na użytkownika wieczystego
    prawa do rozporządzania nieruchomością jak właściciel w odniesieniu do przedmiotowej
    nieruchomości nastąpiło w chwili objęcia przez pierwotnego użytkownika prawa
    wieczystego użytkowania tej nieruchomości.
    Zatem, sprzedaż nieruchomości gruntowej na rzecz dotychczasowego użytkownika
    wieczystego nie może być traktowana, jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości,
    bowiem nie zostanie spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy, tj. w opisanej transakcji nie
    dojdzie do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel.
    W świetle przepisów art. 7 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 ustawy doszło już do dostawy tej
    nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego.
    Wobec tego sprzedaż nieruchomości gruntowej na rzecz dotychczasowego użytkownika
    wieczystego, będąca w istocie przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo
    własności nieruchomości, stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego do tej nieruchomości,
    nie wpływa natomiast na „władztwo rzeczy”, które użytkownik wieczysty uzyskał przed 1
    maja 2004 r. W konsekwencji, sprzedaż nieruchomości na rzecz dotychczasowego
    użytkowania wieczystego, nie może być traktowana, jako sprzedaż tego samego towaru.
    Zatem sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej nie będzie stanowiła dostawy
    towarów w rozumieniu przepisów ustawy i nie będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. Powyższe jest wynikiem ustanowienia prawa użytkowania
    wieczystego dla nieruchomości gruntowej przed 1 maja 2004 r.
    Podsumowanie
    Sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej zabudowanej na rzecz
    dotychczasowego użytkownika wieczystego jest czynnością niepodlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w świetle przepisów ustawy o podatku od
    towarów i usług.
    Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez
    Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy oraz
    własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b
    § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze
      zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.