Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP1/443-995/14-3/JL
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2014-11-25
Teza: Jeśli Wnioskodawca niezwłocznie po likwidacji działalności dokona sprzedaży wymienionych nieruchomości bez angażowania środków wykorzystywanych przez handlowców, sprzedaż ta będzie stanowiła zwykłe wykonywanie prawa własności, a Wnioskodawca z tytułu tej transakcji nie będzie podatnikiem podatku od towarów i usług.
Słowa kluczowe: budynek; działalność-likwidacja działalności; nieruchomości; spis-spis z natury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 4-art. 14

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że Pana stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 24 sierpnia 2014 r. (data wpływu 2 września 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania transakcji sprzedaży nieruchomości – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 2 września 2014 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania transakcji sprzedaży nieruchomości.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Od miesiąca grudnia 2007 r. Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, z której opłaca podatek dochodowy na zasadach ogólnych według stawki podstawowej. Prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów. Wnioskujący jest podatnikiem podatku VAT od miesiąca września 2008 r. Prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży art. spożywczo – mięsnych w budynku, pawilonie handlowym o lekkiej konstrukcji znajdującym się w P. (działka 1468/337). Budynek ten o pow. 25 m² został wybudowany w 1992 r. (wspólnie z żoną) na podstawie pozwolenia na budowę, na gruncie o pow. 25 m² przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, wynajmowanym wówczas na podstawie umowy dzierżawy zawartej na czas nieokreślony przez żonę od Gminy Miasta P.. Wnioskodawca wybudował budynek wspólnie z żoną własnym kosztem i nakładem ze środków własnych. Wnioskujący dodaje, że żona nie prowadzi (od miesiąca marca 2007 r.) żadnej działalności gospodarczej.

Na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego w dniu 6 marca 2007 r., grunt ten, o łącznej powierzchni 120 m² (działka 1468/337), na podstawie aktu notarialnego, w trybie bezprzetargowym Wnioskodawca nabył wraz z żoną od Gminy Miasta P., na zasadzie wspólności ustawowej, na własne, prywatne potrzeby. Sprzedaż nieruchomości dokonywana przez Gminę Miasto P. była zwolniona z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT i została również potwierdzona fakturą wystawioną przez UM P. na żonę (faktura VAT nr 2/2007 na kwotę 3.080 zł). Następnie na podstawie kolejnej umowy zawartej w formie aktu notarialnego z dnia 29 stycznia 2010 r. Wnioskodawca nabył wraz z żoną na potrzeby prywatne od Gminy Miasto P. kolejne 112 m² gruntu niezabudowanego (działka 1468/355) w celu powiększenia i poprawienia warunków zagospodarowania nieruchomości przyległej oznaczonej nr ewidencyjnym 1468/347. Zakup podlegał opodatkowaniu podatkiem VAT i został potwierdzony również fakturą wystawioną przez UM P. na oboje małżonków (faktura VAT nr 1/2010 za kwotę 8.590 zł VAT 1.889,80 zł). Zakupiony grunt stanowił faktycznie jedynie nieruchomość przyległą do uprzednio nabytego w roku 2007 gruntu i nigdy nie był w żaden sposób wykorzystywany do prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej.

Ani wybudowany budynek, ani nabyte w roku 2007 i 2010 grunty nie były składnikami przedsiębiorstwa Wnioskodawcy, ani nie zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Od budynku Wnioskujący nie dokonywał również żadnych odpisów amortyzacyjnych. Jedynymi wydatkami, jakie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych były zaliczane do kosztów uzyskania przychodu były i są podatek od nieruchomości, opłaty za energię i koszty wywozu śmieci. Podobnie w zakresie podatku VAT Wnioskujący nie dokonywał obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z tytułu nabycia gruntu (nabytego w roku 2010), z uwagi na brak takiego prawa, jak również nie odliczał żadnych wydatków związanych z tym budynkiem i nie ponosił (jak również nie odliczał) żadnych wydatków na jego ulepszenia. W bieżącym roku (z uwagi na problemy zdrowotne) Wnioskodawca planuje zakończenie prowadzenia działalności gospodarczej, jak również niezwłocznie po jej likwidacji, jako współwłaściciel wspólnie z żoną zamierza dokonać sprzedaży budynku wraz z gruntem, na którym się on znajduje i gruntem przyległym (po obrębie pierwszego gruntu), nabytych odpowiednio w roku 2007 i 2010.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy sprzedaż budynku i gruntów (w ramach jednej transakcji) po likwidacji działalności gospodarczej podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z planowanym zaprzestaniem wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, w spisie z natury, do którego sporządzenia Wnioskujący jest zobowiązany na podstawie art. 14 ust. 5 ustawy o VAT, nie jest zobowiązany uwzględnić w nim budynku, ani nabytych gruntów. Nie będzie musiał też odprowadzać z tego tytułu żadnego podatku należnego. W stosunku do tych nieruchomości (budynku i gruntów) Wnioskujący nie był nigdy uprawniony do odliczenia podatku naliczonego. Dlatego też ich sprzedaż (swoich udziałów), po zakończeniu działalności gospodarczej, dokonywana przez Wnioskodawcę jako współwłaściciela wspólnie z żoną nie będzie podlegała żadnemu opodatkowaniu podatkiem VAT, stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10a lit. a i b.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Przez towary – na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Grunt lub budynek spełnia zatem definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Jak wynika z art. 2 pkt 22 ustawy, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Z opisu sprawy wynika, że od miesiąca grudnia 2007 r. Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą. Wnioskujący jest podatnikiem podatku VAT od miesiąca września 2008 r. Prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży art. spożywczo – mięsnych w budynku, pawilonie handlowym o lekkiej konstrukcji znajdującym się na działce 1468/337. Budynek ten o pow. 25 m² został wybudowany w 1992 r. (wspólnie z żoną) na podstawie pozwolenia na budowę, na gruncie o pow. 25 m² przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, wynajmowanym wówczas na podstawie umowy dzierżawy zawartej na czas nieokreślony przez żonę od Gminy Miasta. Wnioskodawca wybudował budynek wspólnie z żoną własnym kosztem i nakładem ze środków własnych. Na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego w dniu 6 marca 2007 r., grunt ten, o łącznej powierzchni 120 m² (działka 1468/337), na podstawie aktu notarialnego, w trybie bezprzetargowym Wnioskodawca nabył wraz z żoną od Gminy Miasta, na zasadzie wspólności ustawowej, na własne, prywatne potrzeby. Sprzedaż nieruchomości dokonywana przez Gminę była zwolniona z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT i została również potwierdzona fakturą wystawioną przez UM na żonę (faktura VAT nr 2/2007 na kwotę 3.080 zł). Następnie na podstawie kolejnej umowy zawartej w formie aktu notarialnego z dnia 29 stycznia 2010 r. Wnioskodawca nabył wraz z żoną na potrzeby prywatne od Gminy kolejne 112 m² gruntu niezabudowanego (działka 1468/355) w celu powiększenia i poprawienia warunków zagospodarowania nieruchomości przyległej oznaczonej nr ewidencyjnym 1468/347. Zakup podlegał opodatkowaniu podatkiem VAT i został potwierdzony również fakturą wystawioną przez UM P. na oboje małżonków (faktura VAT nr 1/2010 za kwotę 8.590 zł VAT 1.889,80 zł). Zakupiony grunt stanowił faktycznie jedynie nieruchomość przyległą do uprzednio nabytego w roku 2007 gruntu i nigdy nie był w żaden sposób wykorzystywany do prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej.

Ani wybudowany budynek, ani nabyte w roku 2007 i 2010 grunty nie były składnikami przedsiębiorstwa Wnioskodawcy, ani nie zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Od budynku Wnioskujący nie dokonywał również żadnych odpisów amortyzacyjnych. Wnioskujący nie dokonywał obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z tytułu nabycia gruntu (nabytego w roku 2010), z uwagi na brak takiego prawa, jak również nie odliczał żadnych wydatków związanych z tym budynkiem i nie ponosił (jak również nie odliczał) żadnych wydatków na jego ulepszenia. W bieżącym roku (z uwagi na problemy zdrowotne) Wnioskodawca planuje zakończenie prowadzenia działalności gospodarczej, jak również niezwłocznie po jej likwidacji, jako współwłaściciel wspólnie z żoną zamierza dokonać sprzedaży budynku wraz z gruntem, na którym się on znajduje i gruntem przyległym (po obrębie pierwszego gruntu), nabytych odpowiednio w roku 2007 i 2010.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy, opodatkowaniu podatkiem podlegają towary własnej produkcji i towary, które po nabyciu nie były przedmiotem dostawy towarów, w przypadku zaprzestania przez podatnika, o którym mowa w art. 15, będącego osobą fizyczną wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, obowiązanego, na podstawie art. 96 ust. 6, do zgłoszenia zaprzestania działalności naczelnikowi urzędu skarbowego.

Jak stanowi art. 14 ust. 4 ustawy, przepisy ust. 1 i 3 stosuje się do towarów, w stosunku do których przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 3, podatnicy są obowiązani sporządzić spis z natury towarów na dzień rozwiązania spółki lub zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, zwany dalej „spisem z natury”. Podatnicy są obowiązani załączyć informację o dokonanym spisie z natury, o ustalonej na jego podstawie wartości i o kwocie podatku należnego, do deklaracji podatkowej składanej za okres obejmujący dzień rozwiązania spółki lub zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu (art. 14 ust. 5).

Jak wynika z wniosku, Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w stosunku do budynku (został on wzniesiony przed wprowadzeniem podatku VAT, a ponadto nie był on nigdy ulepszany). Ponadto prawo takie nie występowało również w przypadku nabytych gruntów (sprzedaż działki 1468/337 była zwolniona od podatku, natomiast działka 1468/355 została nabyta w roku 2010 na potrzeby prywatne Wnioskodawcy).

Zatem Wnioskodawca na podstawie art. 14 ust. 4 ustawy, po zakończeniu działalności, nie powinien uwzględniać w sporządzanym spisie z natury ww. nieruchomości.

Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w analizowanej sprawie jest ustalenie, czy Wnioskodawca, po likwidacji działalności, będzie zobowiązany do naliczenia podatku VAT z tytułu sprzedaży budynku wraz gruntem, a więc czy czynność ta będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Wyjaśnienie tej wątpliwości uzależnione jest od stwierdzenia, czy sprzedając opisaną nieruchomość Wnioskodawca wykonuje działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, i działa w tym zakresie jako podatnik podatku VAT.

Aby określona czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT musi być dokonana przez podatnika podatku od towarów i usług.

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – według ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Jak wynika z powołanych powyżej przepisów, warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek:

*   dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
*   czynność ta wykonana została przez podmiot, który dla tej właśnie czynności występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Zauważyć należy, że w analizowanym przypadku – jak wskazał Wnioskujący – zamierza on sprzedać wymienione nieruchomości niezwłocznie po likwidacji działalności. Likwidacja działalności spowoduje, że nieruchomości wykorzystywane dotychczas do działalności gospodarczej wejdą w skład majątku prywatnego Wnioskodawcy. W związku z tym w rozpatrywanej sprawie, po likwidacji działalności i dokonaniu spisu z natury, o którym mowa w cyt. art. 14 ustawy, Wnioskujący dokona sprzedaży wyłącznie majątku prywatnego, niesłużącego celom działalności gospodarczej.

W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.

Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, w którym stwierdzono, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

W przedmiotowej sprawie należy również zwrócić uwagę na rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10), oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).

Z treści wskazanego orzeczenia wynika, że za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, tj. wykazuje aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, że uznanie czy dany podmiot – w odniesieniu do konkretnej czynności – działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Istotne jest zatem to, czy w świetle zaprezentowanego stanu sprawy Wnioskodawca, w celu dokonania dostawy nieruchomości po likwidacji działalności, będzie podejmował aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż ta nastąpi w ramach zarządu jego majątkiem prywatnym.

W niniejszej sprawie, jak wynika z wniosku, wymienione nieruchomości zostaną sprzedane niezwłocznie po likwidacji działalności. Zatem jeśli Wnioskodawca niezwłocznie po likwidacji działalności dokona sprzedaży wymienionych nieruchomości bez angażowania środków wykorzystywanych przez handlowców, sprzedaż ta będzie stanowiła zwykłe wykonywanie prawa własności, a Wnioskodawca z tytułu tej transakcji nie będzie podatnikiem podatku od towarów i usług.

Tym samym sprzedaż przez Wnioskodawcę majątku prywatnego w postaci wymienionego budynku oraz gruntów nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.

Stanowisko Wnioskodawcy jest zatem prawidłowe.

Organ wskazuje jednocześnie, że ponieważ opisana transakcja nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, nie znajdą do niej zastosowania zwolnienia od podatku, o których mowa w art. 43 ustawy.

Ponadto wskazać należy, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są na wniosek zainteresowanego w jego indywidualnej sprawie, w związku z powyższym przedmiotowa interpretacja dotyczy wyłącznie Wnioskodawcy, natomiast współwłaściciel nieruchomości – żona, chcąc uzyskać interpretację indywidualną powinna wystąpić z oddzielnym wnioskiem.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.