Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.382.2025.1.RM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-06
Teza: Brak obowiązku rozliczenia w Polsce podatku VAT z tytułu
WNT i WDT oraz brak obowiązku rejestracji dla celów VAT w
Polsce.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa towarów
nabycie-wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów
powierzenie-powierzenie materiału
rejestracja-rejestracja dla potrzeb podatku od towarów i
usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów -
przemieszczenie towarów własnych
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 11-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 12-ust. 1-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 1-art. 96-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 1-art. 97-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 czerwca 2025 r. za pośrednictwem ePUAP wpłynął Państwa wniosek z 12 czerwca 2025
    r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku obowiązku rozliczenia w
    Polsce podatku VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów oraz
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz braku obowiązku rejestracji dla celów VAT
    w Polsce. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką z siedzibą w Holandii.
    Wnioskodawca jest zarejestrowany dla potrzeb VAT w Holandii i nie jest zarejestrowany
    dla potrzeb VAT w Polsce.
    Głównym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest sprzedaż (...).
    Wnioskodawca w ramach swojej działalności zamierza oferować zestawy prezentowe
    składające się z jego produktów. W związku z tym Wnioskodawca planuje nawiązać
    współpracę z polskim podmiotem (Kontrahent).
    Kontrahent jest spółką z siedzibą w Polsce i jest zarejestrowany dla potrzeb VAT w Polsce.
    Kontrahent jest podmiotem, który specjalizuje się w co-packingu oraz posiada niezbędną
    wiedzę oraz zasoby techniczne i ludzkie do prowadzenia tego typu działalności. Co-
    packing - pakowanie kontraktowe, to usługa, w której firma zewnętrzna pakuje produkty
    dla innej firmy. Może to obejmować różne etapy pakowania, jak napełnianie,
    etykietowanie, zamykanie, czy przygotowywanie produktów do wysyłki.
    W ramach przyszłej współpracy, Wnioskodawca będzie przemieszczać swoje produkty z
    magazynu w Holandii do zakładu Kontrahenta w Polsce. Kontrahent wykona na nich
    drobne prace, zgodnie z ustalonymi warunkami współpracy, tj. usługi co-packingu, w
    wyniku czego otrzyma gotowy produkt w postaci zestawu prezentowego gotowego do
    sprzedaży.
    Wnioskodawca będzie przez cały czas pozostawał właścicielem produktów - zarówno
    przed, jak i po wykonaniu na nich prac. Kontrahent będzie zobowiązany wyłącznie do
    wykonania usług opisanych poniżej na przedmiotowych produktach. Kontrahent nie
    będzie prowadzić sprzedaży ani dystrybucji produktów.
    Wartość prac wykonanych przez Kontrahenta - wraz z dostarczonymi przez Kontrahenta
    komponentami wykorzystywanymi w procesie pakowania (opakowania, wyściółki, drobne
    akcesoria) - będzie odpowiadać ok. 20% wartości gotowego zestawu prezentowego.
    Wartość ta może być - w zależności od zestawu - nieco wyższa lub nieco niższa niż 20%,
    niemniej w każdym przypadku zasadniczą wartość zestawu kształtować będą produkty
    wysyłane z Holandii.
    Świadczone usługi co-packingu będą polegać na pakowaniu i łączeniu produktów
    Wnioskodawcy z dodatkowymi elementami tworząc kompletny zestaw prezentowy. W
    ramach procesu Kontrahent dostarcza dodatkowe komponenty, które są łączone z
    towarami dostarczanymi przez Wnioskodawcę, a po wykonaniu na nich prac, powstaje
    finalny produkt.
    Kontrahent nie zmienia właściwości produktów Wnioskodawcy, a jedynie dodaje elementy
    dodatkowe, tak aby powstał finalny wyrób w postaci zestawu.

    Po zakończeniu usługi towary w formie gotowego zestawu prezentowego, każdorazowo
    wracają w postaci finalnego produktu do magazynu Wnioskodawcy w Holandii.
    Ewentualna późniejsza sprzedaż produktów do odbiorców z Polski lub innych państw
    następować będzie po przemieszczeniu towarów do Holandii.
    Pytania
    1) Czy przemieszczenie produktów przez Wnioskodawcę z Holandii do Polski i z Polski do
      Holandii stanowić będzie odpowiednio wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów i
      wewnątrzwspólnotową dostawę towarów?
    2) Czy Wnioskodawca, w związku z planowanymi przemieszczeniami, będzie zobowiązany
      do dokonania rejestracji dla potrzeb VAT w Polsce?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy,
    1) Przemieszczenie produktów przez Wnioskodawcę z Holandii do Polski i z Polski do
      Holandii nie będzie stanowić odpowiednio wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów
      ani wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
    2) Wnioskodawca, w związku z planowanymi przemieszczeniami, nie będzie zobowiązany
      do dokonania rejestracji dla potrzeb VAT w Polsce.
    Uzasadnienie stanowiska
    Stanowisko w zakresie pytania pierwszego
    Zgodnie z art. 11 ustawy o VAT, przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za
    wynagrodzeniem rozumie się również przemieszczenie przez podatnika lub na jego rzecz,
    należących do niego towarów z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium
    kraju na terytorium kraju, przy zachowaniu dodatkowych warunków.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT, przemieszczenia towarów, o
    którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o VAT, przez podatnika podatku od wartości dodanej
    lub na jego rzecz nie uznaje się za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, w przypadku
    gdy towary mają być przedmiotem wykonanych na terytorium kraju na rzecz tego
    podatnika usług polegających na ich wycenie lub wykonaniu na nich prac, pod warunkiem
    że towary po wykonaniu tych usług zostaną z powrotem przemieszczone na terytorium
    państwa członkowskiego, z którego zostały pierwotnie wywiezione.
    W przypadku zatem gdy podatnik przemieszcza towary należące do jego przedsiębiorstwa
    z państwa członkowskiego UE do Polski, na terytorium Polski nie dochodzi do
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, jeżeli łącznie spełnione są następujące
    warunki:
        na przemieszczonych towarach mają być wykonane w Polsce na rzecz podatnika
        usługi polegające na ich wycenie lub wykonaniu innych prac;
        po wykonaniu usług towary zostaną z powrotem przemieszczone na terytorium
        państwa członkowskiego, z którego zostały pierwotnie wywiezione.
    W zdarzeniu przyszłym będącym przedmiotem niniejszego wniosku, nie ulega wątpliwości
    spełnienie przez Wnioskodawcę pierwszego z warunków, o których mowa w art. 12 ust. 1
    pkt 6 ustawy o VAT. Wnioskodawca będzie bowiem przemieszczał z Holandii do Polski
    należące do niego towary w celu wykonania na nich przez polskiego Kontrahenta usługi
    polegającej na co-packingu. Czynności dokonywane przez Kontrahenta powinny być
    traktowane jako świadczenie usług na ruchomym majątku rzeczowym. Kontrahent
    świadczy zaś taką usługę, a w toku prac dostarcza jedynie dodatkowo pewne komponenty.

    Pojęcie „świadczenia usług na ruchomym majątku rzeczowym” nie zostało zdefiniowane
    na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług. Jak wyjaśniono w interpretacji
    indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 marca 2016 r. sygn.
    IPTPP2/4512-637/15-3/SM: „Przez ruchomy majątek rzeczowy należy rozumieć towary
    niebędące nieruchomościami. Za usługi na ruchomym majątku rzeczowym uznaje się m.
    in. naprawę rzeczy ruchomych, usługi serwisowe i gwarancyjne związane z ww. rzeczami,
    instalację, montaż i demontaż rzeczy ruchomych, przetwarzanie i uszlachetnianie. W
    przypadku usług na ruchomym majątku rzeczowym są one wykonywane na rzeczach
    ruchomych należących do nabywcy usługi.”
    W związku z powyższym, należy uznać, iż czynności wykonywane przez Kontrahenta
    stanowią świadczenie usług na ruchomym majątku rzeczowym.
    Okoliczność tę potwierdza dodatkowo fakt, iż wartość świadczonych przez Kontrahenta
    usług oraz dostarczonych towarów stanowi mniej niż połowę wartości końcowego
    produktu, co wskazuje, iż zasadnicza wartość generowana jest na innym etapie łańcucha
    dostaw, a Wnioskodawca nabywa usługę, przy okazji świadczenia której dostarczane są
    dodatkowe komponenty. Wskazuje to, iż zasadniczą istotą usług świadczonych przez
    Kontrahenta jest nie tyle wytworzenie i dostarczenie nowego produktu, ile przetworzenie i
    wzbogacenie o dodatkowe elementy towarów Wnioskodawcy.
    Powyższe potwierdza stanowisko wyrażone interpretacji indywidualnej Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 marca 2016 r., sygn. IPTPP2/4512-637/15-3/SM, w
    której wskazano, że „Istota usług świadczonych na ruchomym majątku rzeczowym opiera
    się na założeniu, że usługodawca otrzymuje od zleceniodawcy materiał i przetwarza go w
    taki sposób, aby otrzymać pożądany przez zleceniodawcę wyrób. Przepisy nie określają
    rodzaju, ani charakteru prac jakie mogą być wykonane w ramach usług na ruchomym
    majątku rzeczowym. Mogą to zatem być prace drobne, a także świadczenia złożone,
    wymagające zaangażowania wielu różnego rodzaju prac. W każdym przypadku otrzymuje
    się określony wyrób finalny spełniający wymagane kryteria. Nie ma wątpliwości, iż w
    przypadku powierzania przez zleceniodawcę 100% materiałów, mamy do czynienia z
    usługami na majątku rzeczowym. W sytuacji, gdy materiały powierzone stanowią mniej niż
    100% materiałów zużytych przy wykonaniu danego wyrobu, zdaniem tut. Organu należy
    przyjąć, że jeśli stanowią one przeważającą część w stosunku do materiałów własnych
    usługodawcy, w ujęciu wartościowym, świadczenie stanowi usługę na ruchomym majątku
    rzeczowym.”
    Podobne stanowisko wyrażone zostało w interpretacji indywidualnej Dyrektor Izby
    Skarbowej w Łodzi z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. IPTPP2/443-338/13-2/KW, czy w
    interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 18 lutego 2009
    r., sygn. ITPP2/443-1029a/08/RS.
    Jakkolwiek kryterium wartościowe nie może być uznawane za wyłączny czynnik
    determinujący charakter świadczenia, to zasadniczo potwierdza ono, iż zasadniczo
    Wnioskodawca nabywa usługę, nie zaś towar.
    Również drugi warunek zawarty w art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT pozostaje spełniony,
    gdyż jak wskazał Wnioskodawca w opisie zdarzenia przyszłego, po zakończeniu
    świadczenia usług przez Kontrahenta produkty prac Kontrahenta (stanowiące własność
    Wnioskodawcy) są każdorazowo powrotnie przemieszczane do Holandii.
    Jednocześnie, przemieszczenie przez Wnioskodawcę finalnych produktów z Polski do
    Holandii nie stanowi wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13
    ust. 3 ustawy o VAT.
    Zgodnie z brzmieniem art. 13 ust. 3 ustawy o VAT, za wewnątrzwspólnotową dostawę
    towarów uznaje się również przemieszczenie przez podatnika lub na jego rzecz towarów
    należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa
    członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika w ramach

    prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym
    również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na
    terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć działalności gospodarczej
    podatnika.
    Biorąc pod uwagę przedstawiony opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego,
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów mogłaby mieć miejsce w sytuacji, gdyby towary
    sprowadzone zostały uprzednio do Polski w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia
    towarów, tj. gdyby uznano, że przemieszczenie towarów z siedziby Wnioskodawcy
    (Holandia) do Kontrahenta (Polska) w celu wykonania na nich usług, stanowi
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów. W świetle przedstawionego wyżej uzasadnienia
    dla stanowiska, zgodnie z którym przemieszczenia towarów z siedziby Wnioskodawcy na
    terytorium Polski nie uznaje się w całości, w momencie dokonania przemieszczenia, za
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w Polsce na podstawie wyłączenia
    przewidzianego w art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT - konsekwentnie powrotne
    przemieszczenie towarów z Polski do Holandii, nie może stanowić wewnątrzwspólnotowej
    dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT.
    Powyższe potwierdzają interpretacje indywidualne wydawane w tożsamych stanach
    faktycznych, m.in. interpretacja indywidualna z 18 grudnia 2020 r. o sygn. 0114-KDIP1-
    1.4012.643.2020.1.RR.
    W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, przemieszczenie produktów przez
    Wnioskodawcę z Holandii do Polski i z Polski do Holandii nie będzie stanowić odpowiednio
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów ani wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
    Stanowisko w zakresie pytania drugiego
    Zgodnie z treścią art. 96 ust. 1 ustawy o VAT, podatnik, przed dokonaniem pierwszej
    czynności określonej w art. 5 ustawy o VAT winien złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego
    zgłoszenie rejestracyjne.
    Katalog czynności z art. 5 ustawy o VAT obejmuje:
    1) odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju,
    2) eksport towarów,
    3) import towarów na terytorium kraju,
    4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju,
    5) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Mając zatem na uwadze fakt, iż przedmiotowe przemieszczenie - jako korzystające z
    wyłączenia przewidzianego właściwymi przepisami - nie będzie stanowić u Wnioskodawcy
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów ani wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów
    należy stwierdzić, iż przemieszczenie to nie mieści się w katalogu zakreślonym w art. 5
    ustawy o VAT.
    Jedynie dla porządku Wnioskodawca doda, iż przemieszczenie to nie może być uznane za
    import ani eksport towarów, jak również za świadczenie usług ani dostawę towarów na
    terytorium kraju.
    Wobec powyższego, z uwagi na niespełnienie warunku zakreślonego w art. 96 ust. 1
    ustawy o VAT po stronie Wnioskodawcy - w związku z przemieszczeniem będącym
    przedmiotem wniosku - nie powstanie obowiązek rejestracji dla potrzeb VAT.
    W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, w związku z planowanymi przemieszczeniami,
    Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do dokonania rejestracji dla potrzeb VAT w Polsce.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 i 4 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium państwa członkowskiego - rozumie się przez to terytorium państwa
      wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4,
      rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w
      wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa
      członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.
    W myśl art. 9 ust. 2 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że:
      1) nabywcą towarów jest:
      a) podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a
      nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,

      b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a
      - z zastrzeżeniem art. 10;
      2) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a.
    Zatem, przy spełnieniu warunków odnośnie podmiotów biorących udział w transakcji,
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy ma miejsce
    wówczas, gdy w wyniku dostawy, w ramach której dochodzi do przeniesienia prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel, towary są wysyłane lub transportowane na
    terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego
    rozpoczęcia wysyłki.
    Ponadto, w myśl art. 11 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem, o którym mowa
      w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się również przemieszczenie towarów przez podatnika
      podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz, należących do tego podatnika, z
      terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju,
      jeżeli towary te zostały przez tego podatnika na terytorium tego innego państwa
      członkowskiego w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone,
      wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia
      towarów, albo zaimportowane, i towary te mają służyć działalności gospodarczej
      podatnika.
    Przepis ten rozszerza zatem zakres transakcji uznawanych za wewnątrzwspólnotowe
    nabycie towarów o przemieszczenie towarów własnych podatnika z terytorium państwa
    członkowskiego UE innego niż terytorium kraju do Polski. W myśl tej regulacji,
    przemieszczenie towarów traktowane jest jako wewnątrzwspólnotowe nabycie wtedy, gdy
    przemieszczane towary są własnością podatnika, który wszedł w ich posiadanie na
    terytorium państwa członkowskiego, z którego transportowane są do Polski i będą służyć
    czynnościom wykonywanym przez niego, jako podatnika, na terytorium kraju. W takim
    przypadku w państwie, z którego przemieszczane są towary, występuje
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, natomiast w państwie, do którego
    przemieszczane są towary, następuje ich wewnątrzwspólnotowe nabycie - dokonywane
    przez ten sam podmiot.
    Jednocześnie należy wskazać, że norma art. 11 ust. 1 podlega pewnym ograniczeniom, a
    jednym z nich jest przemieszczenie towarów w celu wykonania na nich usług na
    terytorium kraju.
    Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy:
      Przemieszczenia towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1, przez podatnika podatku
      od wartości dodanej lub na jego rzecz nie uznaje się za wewnątrzwspólnotowe
      nabycie towarów, w przypadku gdy towary mają być przedmiotem wykonanych na
      terytorium kraju na rzecz tego podatnika usług polegających na ich wycenie lub
      wykonaniu na nich prac, pod warunkiem że towary po wykonaniu tych usług zostaną
      z powrotem przemieszczone na terytorium państwa członkowskiego, z którego
      zostały pierwotnie wywiezione.
    Przy czym, według art. 12 ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy ustaną okoliczności, o których mowa w ust. 1, przemieszczenie
      towarów uznaje się za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów.
    Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane na terytorium
      państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia
      ich wysyłki lub transportu.

    Zatem, w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, opodatkowaniu podlega
    czynność nabycia towaru. Podatek należny z tego tytułu rozliczany jest przez nabywcę
    towaru w państwie, do którego następuje dostawa towarów.
    Ponadto, na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
      rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych
      w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Stosownie do art. 13 ust. 2 pkt 1-3 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
      1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby
      transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym
      niż terytorium kraju;
      2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
      zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
      państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
      3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
      podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na
      terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w
      pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z
      przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy
      lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą.
    Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy
      jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od
      podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7.
    Zatem, co do zasady, przy spełnieniu warunków odnośnie podmiotów biorących udział w
    transakcji, w przypadku gdy w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy
    następuje wywóz towarów z Polski na terytorium państwa członkowskiego inne niż
    terytorium kraju występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. W takiej sytuacji
    zachodzi wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w sprzedaży, której po stronie
    nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie.
    Ponadto, w myśl art. 13 ust. 3 ustawy:
      Za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie
      przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do
      jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego
      inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w
      ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte,
      nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo
      sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć
      działalności gospodarczej podatnika.
    Powołany art. 13 ust. 3 ustawy rozszerza więc pojęcie wewnątrzwspólnotowej dostawy
    towarów na czynności niemające charakteru czynności dwustronnych (pomiędzy dwoma
    odrębnymi podmiotami), polegające na przemieszczeniu towarów przedsiębiorstwa z
    Polski do innego kraju Unii Europejskiej, które mają służyć działalności gospodarczej
    podatnika. W takim przypadku dostawca pełni jednocześnie rolę nabywcy towarów na
    terytorium innego państwa członkowskiego.
    Stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:

      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub
      transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
      trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu do nabywcy.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej w
    Holandii i jest w tym kraju zarejestrowany dla potrzeb VAT. Zamierzają Państwo oferować
    zestawy prezentowe składające się ze swoich produktów (...). W związku z tym planują
    Państwo nawiązać współpracę z polskim podatnikiem (Kontrahent). Transakcja będzie
    przebiegała w ten sposób, że Państwo będą przemieszczać swoje produkty z magazynu w
    Holandii do zakładu Kontrahenta w Polsce, gdzie Kontrahent będzie wykonywał na tych
    towarach usługi co-packingu. Usługa co-packingu polega na tym, że firma zewnętrzna
    pakuje produkty dla innej firmy. Usługa ta może obejmować różne etapy pakowania, tj.
    napełnianie, etykietowanie, zamykanie oraz przygotowywanie produktów do wysyłki.
    Efektem usługi co-packingu będzie zestaw prezentowy, który będzie transportowany do
    Państwa magazynu w Holandii i tam ewentualnie sprzedawany odbiorcom z Polski lub
    innych państw. Zasadniczą wartość zestawu będą kształtować należące do Wnioskodawcy
    produkty wysyłane z Holandii, natomiast wartość prac wykonanych przez Kontrahenta
    wraz z dostarczonymi przez niego komponentami wykorzystywanymi podczas pakowania
    - będzie stanowić ok. 20% wartości gotowego zestawu prezentowego.
    Ad 1
    Wątpliwości wyrażone w pytaniu 1 dotyczą potwierdzenia, że przemieszczenie towarów z
    Holandii do Polski nie będzie stanowić wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów oraz, że
    przemieszczenie towarów z Polski do Holandii nie będzie stanowić
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
    W Państwa ocenie, w odniesieniu do przemieszczenia towarów z Holandii do Polski
    znajdzie zastosowanie art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy, w związku z czym nie będą Państwo
    zobowiązani do rozliczenia na terytorium Polski wewnątrzwspólnotowego nabycia
    towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy ani do rozliczenia w Polsce
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, w rozumieniu art. 13 ust. 3 ustawy w związku z
    przemieszczeniem towarów z Polski do Holandii.
    Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że warunkiem zastosowania art. 12 ust. 1
    pkt 6 ustawy jest wykonanie na terytorium Polski usług na przemieszczanych towarach
    (polegających na ich wycenie lub wykonaniu na nich prac) oraz (po wykonaniu usług)
    powrotne przemieszczenie towarów na terytorium państwa członkowskiego, z którego
    zostały przemieszczone na terytorium Polski. Zatem, towar nie może zostać
    „skonsumowany” w Polsce. Regulacja ta nie obejmuje więc swoim zakresem sytuacji, w
    której towar przemieszczany z terytorium innego państwa członkowskiego na terytorium
    kraju jest w Polsce przedmiotem dostawy. Przemieszczenie towarów do Polski, powinno
    co do zasady wiązać się z zamiarem powrotnego przemieszczenia tych towarów z kraju do
    państwa, z którego zostały przywiezione, po wykonaniu usług, dla których dane towary
    zostały przywiezione na terytorium kraju.
    Jednocześnie wskazać należy, że istota usług świadczonych na ruchomym majątku
    rzeczowym opiera się na założeniu, że usługodawca otrzymuje od zleceniodawcy materiał
    i przetwarza go w taki sposób, aby otrzymać wyrób pożądany przez zleceniodawcę.
    Przepisy nie określają rodzaju, ani charakteru prac jakie mogą być wykonane w ramach
    usług na ruchomym majątku rzeczowym. Mogą to być zatem prace drobne, a także
    świadczenie złożone, wymagające zaangażowania wielu różnego rodzaju prac. W każdym
    przypadku otrzymuje się określony wyrób finalny spełniający wymagane kryteria.
    W analizowanej sprawie, będą Państwo przemieszczali do Polski towary własne z Holandii
    do Polski w celu wykonania na nich usług co-packingu (pakowanie kontraktowe). Usługi co-
    packingu świadczone przez Kontrahenta będą polegały na pakowaniu i łączeniu Państwa
    produktów z dodatkowymi elementami dostarczonymi przez Kontrahenta i

    wykorzystywanymi podczas pakowania (opakowania, wyściółki, drobne akcesoria).
    Kontrahent nie będzie zmieniał właściwości Państwa produktów - będzie jedynie dodawał
    elementy dodatkowe, tak aby powstał finalny wyrób. W wyniku wykonanych usług co-
    packingu powstanie gotowy do sprzedaży zestaw prezentowy (produkt finalny).
    Każdorazowo, po zakończeniu usługi co-packingu, towary będą wracały w postaci
    finalnego produktu do Państwa magazynu w Holandii. Przy tym, z okoliczności sprawy
    wynika, że po przemieszczeniu towarów z Holandii do Polski pozostaną Państwo
    właścicielem tych towarów (przed i po wykonaniu usług co-packingu). Kontrahent nie
    będzie prowadził sprzedaży ani dystrybucji produktów. Ewentualna sprzedaż ww.
    towarów będzie dokonywana dopiero po przemieszczeniu towarów do Holandii.
    Zatem, skoro towary przemieszczone przez Państwa z Holandii do Polski mają być
    przedmiotem wykonania na tych towarach usług co-packingu na terytorium kraju, a
    następnie po wykonaniu tych usług zostaną odesłane do kraju, z którego zostały
    pierwotnie przetransportowane do Polski (Holandia), należy zgodzić się z Państwem, że w
    analizowanym przypadku znajdzie zastosowanie wyłączenie, o którym mowa w art. 12 ust.
    1 pkt 6 ustawy. W konsekwencji, przemieszczenie towarów z Holandii do Polski w celu
    wykonania usług co-packingu na tych towarach, nie będzie stanowiło dla Państwa, w
    momencie dokonania tego przemieszczenia, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów
    w Polsce, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy, na podstawie wyłączenia
    przewidzianego w art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy. Jednocześnie należy zgodzić się z Państwem,
    że w związku z powrotnym przemieszczeniem towarów z Polski do Holandii nie będą
    Państwo zobowiązani do rozliczenia w Polsce podatku VAT z tytułu
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, na podstawie art. 13 ust. 3 ustawy.
    Tym samym, stanowisko w zakresie pytania nr 1, z którego wynika, że nie będą Państwo
    zobowiązani do rozliczenia w Polsce wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym
    mowa w art. 11 ust. 1 ustawy w związku z przemieszczeniem towarów z Holandii do Polski
    ani do rozliczenia w Polsce wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, w rozumieniu art.
    13 ust. 3 ustawy w związku z przemieszczeniem towarów z Polski do Holandii jest
    prawidłowe.
    Ad 2
    Państwa wątpliwości dotyczą również obowiązku rejestracji dla potrzeb VAT w Polsce w
    związku z planowanymi przemieszczeniami towarów.
    Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 96 ust. 1
    ustawy:
      Podmioty, o których mowa w art. 15 i art. 15a, są obowiązane przed dniem
      wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu
      skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3.
    Jednocześnie, stosownie do art. 97 ust. 1 ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 15 i art. 15a, podlegający obowiązkowi
      zarejestrowania jako podatnicy VAT czynni, są obowiązani przed dniem dokonania
      pierwszej wewnątrzwspólnotowej dostawy lub pierwszego wewnątrzwspólnotowego
      nabycia zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego w zgłoszeniu rejestracyjnym, o
      którym mowa w art. 96, o zamiarze rozpoczęcia wykonywania tych czynności.
    Zatem obowiązek złożenia zgłoszenia rejestracyjnego powstaje przed dniem wykonania
    pierwszej czynności podlegającej opodatkowaniu określonej w art. 5 ustawy.
    Z rozstrzygnięcia przyjętego w niniejszej interpretacji wynika, że przemieszczenie towarów
    z Holandii do Polski w celu wykonania na tych towarach usług co-packingu nie będzie
    stanowiło wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, w rozumieniu art. 11 ust. 1 w zw. z
    art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy, natomiast ich powrotny wywóz z Polski do Holandii nie będzie
    stanowił wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Przy tym, z okoliczności
    przedstawionych we wniosku nie wynika, aby poza przemieszczeniem towarów własnych

    w celu wykonania na nich usług co-packingu z Holandii do Polski dokonywali Państwo w
    Polsce czynności podlegające opodatkowaniu VAT wymienione w art. 5 ust. 1 ustawy.
    Zatem skoro, nie będą Państwo wykonywali czynności podlegających opodatkowaniu
    podatkiem VAT na terytorium kraju wymienionych w art. 5 ust. 1 ustawy, nie będą
    Państwo zobowiązani do złożenia zgłoszenia rejestracyjnego, o którym mowa w art. 96
    ust. 1 i art. 97 ust. 1 ustawy w związku z przemieszczeniami towarów objętych wnioskiem.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2, z którego wynika, że w związku
    z planowanymi przemieszczeniami towarów nie będą Państwo zobowiązani do dokonania
    rejestracji dla potrzeb VAT w Polsce również jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111
        ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.