Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.37.2025.4.AA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-03
Teza: Planowana sprzedaż udziału w nieruchomości nie będzie
stanowiła czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem
od towarów i usług.
Słowa kluczowe: nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
nieruchomości-zbycie nieruchomości
podatnik
udział
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 20 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy nieuznania za podatnika w związku ze sprzedażą udziału w
    nieruchomości. Uzupełnił go Pan pismem z 3 marca 2025 r. (wpływ 5 marca 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną, polskim rezydentem podatkowym.
    Przychody osiąga Pan z tytułu świadczenia emerytalnego. Wraz z żoną jest Pan
    współwłaścicielem nieruchomości rolnej o powierzchni ok. 5,2 ha, którą zakupił Pan w
    1998 roku. Nieruchomość składa się z dwóch działek gruntu o niskiej klasie (głównie V i VI,
    trochę IV).
    Nieruchomość planowana była jako rekreacyjna baza wypadowa dla rodziny z uwagi na
    swoje położenie w cichej okolicy, w pobliżu jeziora i strefy ciszy. Zamierzał Pan zbudować
    pomost, żeglować, a w dłuższej perspektywie wybudować dom i przeprowadzić się tam z
    (...). Miał Pan wówczas 40 lat, 10-letniego syna oraz oczekiwał kolejnego dziecka - córki,
    która przyszła na świat w czerwcu 1998 r.
    Kiedy córka nieco podrosła wrócił Pan do planów spędzania wakacji nad jeziorem. Razem
    z synem odbył Pan kurs żeglarski zakończony egzaminem i zdobyciem w 2001 r. patentów
    żeglarskich. W 2002 r. kupił Pan używane: przyczepę campingową, żaglówkę i przyczepę
    podłodziową. W 2003 r. zdał Pan egzamin na prawo jazdy rozszerzający do kat. BE, która
    uprawnia do holowania cięższych przyczep.
    W 2005 r. plany musiały jednak ulec zmianie - córka miała wypadek na nartach i doznała
    skomplikowanego złamania nogi. Przeszła kilka operacji i długą rehabilitację. To wiele
    zmieniło w życiu Pana i całej rodziny. Sytuacja rodzinna się skomplikowała, a także zaczęła
    się pogarszać sytuacja finansowa. Zarzucił Pan plany budowy domu (...), sprzedał obie
    przyczepy i żaglówkę.
    Ziemia (...) leżała odłogiem, nie była dzierżawiona, ani uprawiana - zarastała chwastami. To
    zagrażało sąsiednim polom utrzymanym w kulturze rolnej. Obawiał się Pan, że gmina
    nałoży na Pana mandat z tego powodu. Na jednorazowe odchwaszczenie i zaoranie pola
    wydał Pan kilkanaście lat temu ok. 5000 zł. Taką operację należałoby powtarzać co
    najmniej 2 razy w roku, więc zaczął Pan szukać innego rozwiązania.
    W 2008 r. wystąpił Pan więc do gminy z pytaniem o możliwość zalesienia gruntu. Były na
    to wówczas dotacje unijne, a las nie wymagałby od Pana szczególnej opieki czy nakładów.
    Uzyskał Pan od wójta odpowiedź odmowną. W piśmie wskazano, że teren, co prawda nie
    jest objęty Miejscowym Planem Zagospodarowania, ale gmina przeznaczyła go na cele
    „osadnicze, turystyczne, produkcyjne, rzemiosło”. Jak wspomniał Pan wcześniej, nie
    planował Pan wykorzystywać nieruchomości na takie cele, natomiast Pana prywatne plany
    stały się nieaktualne. Nieruchomość defacto przestała być Panu potrzebna, a jednocześnie
    generowała koszty. Nie wiązał Pan już z nią żadnych planów na przyszłość, więc
    postanowił ją sprzedać.
    Jednak w 2008 r. rozpoczął się światowy kryzys gospodarczy i nie podjął Pan żadnych prób
    sprzedaży nieruchomości. Doszedł Pan do wniosku, że łatwiej może być sprzedać małe
    działki niż jedną, dużą. Skontaktował się Pan z urzędem gminy w tej sprawie, tam

    wyjaśniono Panu, jakie są procedury i wskazano lokalnego geodetę, który wykonał
    wstępny projekt podziału nieruchomości. Wystąpił Pan do gminy o akceptację projektu
    podziału i złożył wniosek o wydanie warunków zabudowy. W 2010 i 2011 roku otrzymał
    Pan decyzję o warunkach zabudowy, w których dopuszczono podział całej nieruchomości
    na 15 mniejszych działek, w tym 14 budowlanych. Sprawa toczyła się powoli, nie jeździł
    Pan do (...) (200 km), a opierał się głównie na kontaktach telefonicznych i wymianie pism.
    Ani Pan, ani żona nie zajmuje się tego typu działalnością, nie ma Pan wiedzy ani
    doświadczenia w zasadach obrotu ziemią, podziałach czy kreowaniu gruntów. Nie miał
    Pan też czasu, żeby zająć się tymi sprawami, bo był Pan wraz z żoną pochłonięty własnymi
    sprawami zawodowymi - pisaniem (...). Nie przeznaczył Pan środków na inwestowanie w
    ziemię, więc podział nieruchomości nie został dokonany. Nie podjął Pan też żadnych
    działań związanych ze sprzedażą.
    W 2011 r. rozwiódł się Pan z żoną. Postanowił Pan uporządkować sprawy majątkowe. W
    kwietniu 2012 r. powierzył Pan miejscowej agencji obrotu nieruchomościami sprzedaż
    tego terenu w całości. Nie było odzewu, więc w sierpniu 2012 r. powierzył Pan sprzedaż
    ziemi innemu pośrednikowi. Tej agencji również nie udało znaleźć się nabywcy, toteż
    wycofał Pan ofertę sprzedaży.
    Na początku 2013 r. skontaktował się z Panem właściciel nieruchomości w bliskich
    okolicach (...), który zainteresował się leżącą odłogiem ziemią. Przedstawił się jako
    pośrednik nieruchomości i obiecał pomoc w sprzedaży. Zawarł Pan z pośrednikiem
    umowę pośrednictwa w lutym 2013 r., jednak i jemu nie udało się znaleźć nabywcy, więc
    znów wycofał ofertę sprzedaży i przestał się interesować nieruchomością.
    Przez lata leżenia odłogiem ziemia znów zarosła chwastami i zagrażały sąsiednim
    uprawom. Musiał Pan doprowadzić ją do kultury rolnej. Wszedł Pan we współpracę
    sąsiedzką z miejscowym rolnikiem. Przez kilka lat należał Pan nawet do KRUS i płacił
    składki, jednak nie da się gospodarstwa prowadzić na odległość. Sąsiad, który ma własne
    gospodarstwo podjął się opieki nad Pana ziemią, choć klasa rolna jest niska. Miał tam
    wypasać krowy lub coś siać i zbierać. Była więc tu i jest nadal prowadzona działalność
    rolnicza. Nie czerpie Pan z tego żadnych korzyści, ale i nie ponosi też kosztów utrzymania
    ziemi w kulturze rolnej.
    W 2016 roku działający na tym terenie agent nieruchomości nawiązał z Panem kontakt w
    sprawie sprzedaży ziemi. Zaproponował podział ziemi na mniejsze działki i ich sprzedaż.
    Operacji podziału miał dokonać współpracujący z nim geodeta. On z kolei po analizie
    dokumentów odkrył, że poprzednia wstępna propozycja podziału z 2010 r. była wadliwa i
    wydzielała za dużą liczbę działek. Nie udało się tego rozstrzygnąć, sprawa utknęła i taki
    stan trwa do dzisiaj, z tą jedynie zmianą w Pana sprawach rodzinnych, że ponownie zawarł
    z byłą żoną związek małżeński w 2023 r.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    Ziemia jest niskiej klasy rolnej (głównie V i VI, trochę IV) i od momentu zakupu w roku 1998
    nie była nikomu udostępniana. Dopiero w 2015 r. została oddana w bezczynszowe
    użytkowanie umową cywilną miejscowemu rolnikowi do uprawy lub na pastwisko, z
    prawem pobierania opłat unijnych, bez prawa poddzierżawiania. Należne podatki
    gruntowe są po Pana stronie. Umowa jest bezterminowa aż do odwołania w terminie 3-
    miesięcznym, ale z prawem rolnika do zebrania plonów.
    Umowa jest nieodpłatna, jedyna korzyść z umowy dla Właściciela to ta, że ziemia
    utrzymywana jest w kulturze rolnej i nie ulega zachwaszczeniu. Taka umowa to także
    forma ochrony ziemi przed ewentualnymi próbami jej zasiedzenia.
    Dość zaniedbaną ziemię niskiej klasy trzeba było przywrócić do kultury rolnej, a przedtem
    odchwaścić, żeby nie szkodzić sąsiednim uprawom. Poprosił Pan o to sąsiada-rolnika,
    który był też zainteresowany nieodpłatnym wypasaniem tu swoich krów. To Panu też
    odpowiadało, bo wykorzystanie na pastwisko to forma utrzymaniu ziemi w kulturze rolnej.
    Tak wyglądała początkowo Pana współpraca sąsiedzka. Wkrótce zawarł Pan z sąsiadem

    umowę, o której mowa wyżej, na bezczynszowe użytkowanie. Została zawarta 29 marca
    2015 r. Jest nieodpłatna.
    Działalność rolniczą prowadził wyłącznie sąsiad-rolnik, wykorzystując tę ziemię przy okazji
    prac we własnym gospodarstwie. Pan początkowo próbował - korzystając z jego
    doświadczenia - przygotować się do bardziej samodzielnego prowadzenia gospodarstwa,
    ale mały areał i niska klasa ziemi uczyniłyby to działalnością deficytową. Plany, że w
    przyszłości osiedli się Pan i - być może - córka będzie prowadzić agroturystykę również
    uległy zmianie.
    Nie udzielał Pan i nie planuje udzielać pełnomocnictw w związku z planowaną sprzedażą
    nieruchomości. Jedyny zapis dotyczący planowanej sprzedaży zawarty w umowie
    pośrednictwa z 2014 r. z licencjonowanym agentem nieruchomości też nie dotyczy
    pełnomocnictw i brzmi tak: „Zamawiający zamawia, a pośrednik zobowiązuje się do
    dokonywania czynności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami w sposób wybrany
    przez Pośrednika zmierzających do stworzenia sposobności do zawarcia przez
    Zamawiającego umowy sprzedaży nieruchomości itd.”.
    Nie udzielał Pan i nie widzi potrzeby udzielania takiego prawa do dysponowania
    nieruchomością na cele budowlane. Zamierza Pan sprzedać ziemię w stanie obecnym.
    Jak opisał Pan we wniosku, przed wielu laty, gdy ziemia zarastała chwastami wpadł Pan na
    pomysł, że zasieje tam las. Takie projekty miały wówczas wsparcie, a nawet
    dofinansowanie. Zapytał Pan Gminy o zgodę, ale urząd odmówił wskazując w piśmie, że ta
    okolica ma inne przeznaczenie - budowlane. W związku z tym, aby doprecyzować to
    „przeznaczenie budowlane”, wystąpił Pan do Gminy o wydanie warunków zabudowy.
    Wydano je w 2010 i 2011 dla obu działek z akceptacją wstępnego planu podziału
    nieruchomości. Na tym zakończyła się Pana aktywność. Nie podejmuje Pan innych działań
    zmierzających do podniesienia wartości nieruchomości.
    Nieruchomość nie była i nadal nie jest objęta MPZ. Nie występował Pan o uchwalenie
    MPZ, ani - tym bardziej - zmianę.
    Pana obecne plany sprzedaży nie przewidują podziału gruntu przed transakcją.
    Ponieważ zamierza Pan sprzedać nieruchomość w całości, w związku z tym nie będzie Pan
    dzielił gruntu na działki, występował dla nich o WZ lub pozwolenia na budowę.
    Agent nieruchomości, z którym miał Pan umowę zawartą w 2014 roku, podpowiedział
    Panu podział gruntu, jako sposób na łatwiejszą sprzedaż, bo na całość gruntów przez 2
    lata umowy nie było chętnych. Wskazał Panu też geodetę, z którym współpracował. Nie
    znalazł Pan w dokumentach pisemnej umowy z geodetą, więc prawdopodobnie zawarł
    Pan z geodetą ustną umowę na geodezyjne „przymiarki” do podziału ziemi, typu: ile i jaka
    powierzchnia działek, jaka szerokość drogi wewnętrznej itp. Nie udzielał mu Pan
    pełnomocnictwa do dysponowania nieruchomością. Podziału Pan nie dokonał, wniosku do
    Gminy o podział Pan nie składał.
    Jednokrotnie, kilka lat temu, umieścił Pan ogłoszenie o sprzedaży całości gruntu w którymś
    z portali internetowych ((...) lub (...)), ale nie było żadnego odzewu. O umowie z
    pośrednikiem nieruchomości z 2014 r. już pisał Pan wyżej.
    Około 10 lat temu zawarł Pan w Ostródzie umowę z lokalnym agentem nieruchomości na
    pośrednictwo w sprzedaży, ale nigdy potem już się z Panem nie kontaktował, nie widział
    Pan ogłoszeń, ani żadnych śladów jego działalności. Nie udało się Panu odnaleźć tej
    umowy ani jej wypowiedzenia, ale wydaje się Panu, że była zawarta tylko na rok i sama
    wygasła. Zatem w sumie były jedynie dwie umowy na przestrzeni 20-paru lat od nabycia.
    Nie udzielał Pan żadnych szczególnych pełnomocnictw, poza standardowymi dla umów
    agencyjnych zapisów o prezentowaniu ogłoszeń i nieruchomości potencjalnym nabywcom.
    Prawdopodobnie umowa sprzedaży będzie poprzedzona umową przedwstępną. Agent
    jedynie zasygnalizował, że ktoś z okolic jest zainteresowany zakupem, ale nie zna Pan

    ewentualnego nabywcy, nie miał Pan z nim kontaktu i nic Panu nie wiadomo o warunkach
    do spełnienia czy innych oczekiwaniach. Raczej nie przewiduje Pan, aby na jakieś warunki
    czy żądania musiał się godzić.
    Zawsze starał się Pan optymalnie, na tyle ile umiał, zarządzać swoim majątkiem
    prywatnym. Ilekroć miał Pan jakieś nadwyżki finansowe, nie niósł Pan ich do banku, tylko
    lokował w nieruchomości. Czasem był to zakup związany z jakimś nowym pomysłem na
    życie, który udawał się lub nie. Dodatkowo miał Pan na uwadze przyszłe dobro swoje i
    rodziny. Nie było to działanie biznesowe, o czym świadczą daty oraz fakt, że nie prowadził
    Pan działalności w tym zakresie, nie miał doświadczenia ani wiedzy i popełniał błędy.
    Zawodowo zajmował się Pan (...). Na przestrzeni życia kilkakrotnie nabywał i sprzedawał
    Pan nieruchomości, a ponieważ zbliża się Pan do 70-ki trochę się zebrało:
                          2dwie sąsiadujące działki po 1000 m kupione we wsi (...) pod (...) w 1994 r. Kolega -
        (...) skrzyknął grupę znajomych, 11 młodych rodzin, z branży okołomedialnej, a
        pomysł, żeby żyć w sąsiedztwie podobnym wiekiem i zainteresowaniami wydawał
        się atrakcyjny. Rolnik tanio sprzedawał działki, bo podzielił pole. Po transakcji
        okazało się jednak, że trzeba z daleka dociągnąć wodociąg i kanalizację na własny
        koszt, na południe od działki jest wysypisko śmieci, a teren wymaga badań
        archeologicznych. Zapał wszystkim zgasł i towarzystwo stopniowo wykruszyło się.
        Przy tym gmina domagała się, aby działki regularnie kosić i usuwać samosiejki, co
        było dość uciążliwe. Obie działki były niezabudowane i niewykorzystane. Z
        powyższych powodów obie działki sprzedał Pan tanio i z trudem w 2013 i 2015
        roku. Inny powód - pozbyć się kłopotu i odzyskać pieniądze, których wtedy
        potrzebował Pan na bieżące wydatki.
        Kupił Pan działkę w (...) (niestety jak dotąd nie udało się Panu znaleźć tej teczki, więc
        daty podaje Pan w przybliżeniu - odpisy aktów notarialnych są w organach
        skarbowych). Kupiona w 1999 lub 2000 r. za ok. 400 tys. zł. Wybudował Pan tam
        dom mieszkalny, który służył Pana rodzinie, jako dom wakacyjny. Nigdy nie
        prowadził Pan tu żadnej działalności, wynajmów, dzierżaw itp. Dzieci z babcią
        spędzały tu kilka miesięcy każdego lata, Pan wpadał w czasie przerw w pracy.
        Sprzedał Pan tę nieruchomość (zabudowaną budynkiem mieszkalnym) w 2004 lub
        2005 r. nagle i dość pechowo, bo w wyniku nieporozumień z żoną. Poza tym,
        pogorszyła się Panu sytuacja materialna, a koszty utrzymania domu okazały się dla
        Pana zbyt wysokie.
        W 2004 r. kupił Pan działkę w (...) za ok. 70 tys. zł. Było to podwórko miejscowego
        rybaka, który popadł w długi wobec banku i całej rodzinie groziła eksmisja z domu.
        To była trochę akcja ratowania tej rodziny, (...), a patronował temu Burmistrz (...).
        Spłacił Pan te długi wobec banku i komornika (w sumie z opłatami ok. 80 tys. zł) i
                                        2stał się Pan właścicielem działki - podwórka o pow. 400 m. Traktował Pan to jako
        lokatę kapitału. Urząd wydał dla działki WZ, ale skutecznie oprotestowali je sąsiedzi
        - krewni tej wysiedlanej rodziny. W wyniku protestu działka położona między
        posesjami nie miała dojazdu i stała się niebudowlana. Burmistrz rozłożył ręce, a
        Pan czuł się wystrychnięty na dudka. Trwał impas. Z czasem dorosły dzieci
        Kaszubów i uznały, że podwórko jednak nadal jest ich, bo cały czas z niego

        korzystają. Szczuli psami obcych i zbierali podpisy pod petycją przeciw „(...)”. Udało
        się Panu wycofać z tej awantury sprzedając działkę niezabudowaną w 2015 r. z
        minimalnym zwrotem kosztów jedynemu potencjalnemu kupcowi, którego znalazł
        miejscowy Agent. Nabywcą był kuzyn tej rodziny, który był też jej sąsiadem i
        kupując od Pana feralną działkę powiększył swoje podwórko, gdzie miał parking i
        plac zabaw dla letników. Powód sprzedaży - pozbył się Pan kłopotu i odzyskał po
        latach pieniądze, a kuzyni podobno pogniewali się na siebie.
                                      2W 2004 r. kupił Pan działkę w (...), nieco ponad 1000 m. Miał Pan wtedy niezłą
        sytuację finansową i pomysł zamieszkania w prestiżowym (...) oraz stworzenia tam
        Domu Pracy Twórczej. To zgodne z profilem zawodowym Pana i małżonki:(...).
        Działka była ujęta w MPZ, a naczelny architekt interpretował zapisy jako 20%
        powierzchni zabudowy. Niestety, prezydent (...) miał inne zdanie i zakwestionował
        tę powierzchnię zabudowy pod pretekstem, że „skonsumowała” ją sąsiednia,
        ponadwymiarowo zabudowana działka. Wymiana pism trwała latami, aż stracił Pan
        wiarę w szanse realizacji planów. Działkę wydzierżawił Pan odpłatnie sąsiadowi na
        parking. Wystąpił Pan o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej i zgodnie z
        decyzją, przy sprzedaży naliczył i odprowadził Pan VAT. Była to sprzedaż w 2019 r.
        działki niezabudowanej. Nabywcą był sąsiad, ten sam, który „skonsumował”
        powierzchnię zabudowy. Powód sprzedaży - niemożność zrealizowania planów
        życiowych.
    Powyższe wydarzenia opisane zostały zgodnie ze stanem faktycznym. W mojej ocenie,
    wszystkie podejmowane działania nie miały charakteru ciągłego i zorganizowanego, a
    raczej były incydentalne i spontaniczne. Nie były też nastawione na osiąganie zysku, a
    jedynie ochrony prywatnego majątku przed inflacją.
    Opisana we wniosku nieruchomość w (...) nie była i nie jest wykorzystywana do czynności
    opodatkowanych VAT.
    Nie dokonywał Pan na przedmiotowej nieruchomości zbiorów i dostawy produktów
    rolnych opodatkowanych VAT. Natomiast rolnik użytkujący moją ziemię zajmuje się
    hodowlą krów i wykorzystuje nieruchomość jako pastwisko albo zasiewa ziemię na paszę
    dla swoich krów.
    Obecnie nie posiada Pan nieruchomości przeznaczonych w przyszłości do sprzedaży.

## Pytanie

Niedawno ten sam agent ponownie nawiązał z Panem kontakt i poinformował, że ktoś
    mieszkający w sąsiedztwie jest zainteresowany kupnem całości, a on go reprezentuje. W
    związku z tym ponownie rozważa Pan sprzedaż nieruchomości. Czy opisana wyżej,
    planowana sprzedaż nieruchomości (udziału) będzie podlegać podatkowi VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zgodnie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlega odpłatna dostawa
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Za towary ustawa uznaje
    również nieruchomości.
    Trzeba jednak zwrócić uwagę, że nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu
    art. 5 cyt. ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana
    czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika,
    działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.

    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatku VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Z kolei ust. 2 wskazuje, iż działalność gospodarcza obejmuje
    wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    W świetle definicji zawartej w art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług dla uznania
    określonych zachowań podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich
    zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku
    wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu
    dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności
    gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu statusu podatnika. Dodatkowo należy
    wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i
    niezależnością jej wykonywania, gdyż związana jest z profesjonalnym obrotem
    gospodarczym.
    Przy ocenie sytuacji ważną okolicznością są działania towarzyszące przeprowadzanej
    transakcji.
    Jak wskazano w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 10
    lipca 2014 r., nr IPPP1/443-543/14-2/IGo:
    „W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest również czy w świetle
    zaprezentowanego we wniosku stanu sprawy Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży
    gruntu podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawców w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika
    podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób
    ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9
    ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej - Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.
    - (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji
    może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Natomiast okoliczność podjęcia m.in.
    takich czynności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych, uzyskanie przed
    sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru oraz
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami,
    które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową
    (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną”.
    Jak wskazał NSA w uchwale z 29 października 2007 r. I FPS 3/07 jeśli dana czynność
    wykonana została poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy,
    pozyskującego zasoby naturalne, rolnika czy wykonującego wolny zawód to z tytułu
    wykonania takiej czynności dany podmiot nie może być uznany za podatnika VAT i to bez
    względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących
    na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie. Taka zaś
    właśnie sytuacja występuje w przypadku sprzedaży przez daną osobę jej majątku
    prywatnego. Majątek taki nabywany bowiem był na własne potrzeby danej osoby, a nie z
    przeznaczeniem do działalności handlowej, a zatem jego sprzedaż zarówno w całości, jak i

    w częściach, jednemu lub wielu nabywcom, z zyskiem lub bez nie może być uznana za
    działalność handlową ze skutkiem w postaci uznania tej osoby za podatnika VAT.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż działek była sprzedażą majątku
    osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym
    zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia z dnia 15 września 2011 r.
    TSUE w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. Z tezy powyższego orzeczenia wynika
    m.in., że „osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze
    zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu
    zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony
    pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu
    art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą 2006/138/WE, kiedy
    dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym tej osoby”.
    Trybunał orzekł ponadto, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru
    decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych. Zatem jak
    wynika z powyższego, kryterium decydującym o zaliczeniu transakcji sprzedaży
    nieruchomości przez osoby fizyczne do działalności gospodarczej jest podejmowanie
    aktywnych działań angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez
    producentów, handlowców i usługodawców. W konsekwencji powyższego, dostawę
    gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości
    dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności. W przypadku gdy brak jest przesłanek
    świadczących o aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia gruntu, która byłaby
    porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem - zbycie działki budowlanej nie stanowi działalności handlowej podlegającej
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, lecz mieści się w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym.
    Trzeba również zwrócić uwagę na interpretację podatkową wydaną 10 lipca 2014 r. przez
    Izbę Skarbową w Warszawie, sygn. IPPP1/443-543/14-2/IGo, gdzie wskazano, iż aby
    majątek uznać za prywatny musi być on w całym okresie posiadania wykorzystywany
    wyłącznie do celów prywatnych co stwierdził Trybunał Sprawiedliwości UE w orzeczeniu w
    sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii
    opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości
    dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a
    służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej
    osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    Warto również zwrócić uwagę na wydane niedawno orzeczenie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 27 kwietnia 2022 r. sygn. I FSK 1589/18, gdzie wskazano, iż oceniając,
    czy określoną osobę fizyczną, która dokonuje sprzedaży gruntu, należy uznać za
    podatnika podatku od towarów i usług, należy wziąć pod uwagę wskazówki zawarte w
    wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 i r., w sprawach
    połączonych J. S. przeciwko M. F. (C-180/10) oraz E. K. i H. J. przeciwko Dyrektorowi Izby
    Skarbowej w [...] (C-181/10). W orzeczeniu tym Trybunał przyjął, że nie mogą być
    uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej same z siebie czynności związane ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności, nie ma też decydującego charakteru sama
    liczba i zakres transakcji sprzedaży. Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą
    zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny
    łącznej, sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość
    okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów.

    Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem
    prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347/1, dalej:
    Dyrektywa 2006/112/WE). Taka aktywność świadczy o prowadzeniu działalności
    gospodarczej w tym zakresie. Trybunał jako przykład takich działań podał uzbrojenie
    terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania marketingowe podjęte w celu
    sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stwierdzając przy tym, że
    stanowią one o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą
    wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w
    konsekwencji zorganizowaną. W ocenie Trybunału, fakt prowadzenia takiej działalności
    uzasadnia uznanie podmiotu za podatnika VAT.
    Przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając działki budowlane działa w charakterze
    podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga
    ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną),
    czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    które może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną (np. nabycie
    terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy),
    czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla
    sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług
    deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze). Przy czym na
    tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo
    przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu pojedynczych z tych
    okoliczności. Zbycie natomiast, nawet kilkunastu działek budowlanych, powstałych z
    podziału gruntu rolnego, nie stanowi per se działalności handlowej podlegającej
    opodatkowaniu VAT, gdy brak przesłanek świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w
    przedmiocie zbycia przedmiotowych gruntów, która byłaby porównywalna do działań
    podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek
    zawodowego - stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności), co wskazuje, że w
    takim przypadku mamy do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym - niemającym cech działalności gospodarczej w rozumieniu VAT.
    Zatem w kwestii opodatkowania sprzedaży działek istotne jest, czy zbywca podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców lub usługodawców w rozumieniu art.
    15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania za podmiot prowadzący działalność
    gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i
    usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Jak wskazano w interpretacji indywidualnej z 5 lipca 2024 r. wydanej przez Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej 0114-KDIP1-2.4012.199.2024.2.RST:
    „Jak wskazała Pani w opisie sprawy nie prowadzi Pani działalności gospodarczej. Jest Pani
    zatrudniona na podstawie umowy o pracę. W 1994 r. otrzymała Pani w spadku po
    rodzicach niezabudowaną ziemię rolną. Uprawiała ją Pani przez kilka lat, a następnie
    postanowiła sprzedać posiadany grunt. Mimo kilku lat prób jego sprzedaży na różnych
    forach ogłoszeniowych oraz bilbordzie wystawionym na ww. ziemi nie znalazł się nabywca.
    W roku 2017 zgłosiła się do Pani osoba prowadząca działalność gospodarczą w zakresie
    pośrednictwa w handlu nieruchomościami. Strony zawarły pisemną umowę pośrednictwa
    sprzedaży działki. Pośrednik został przez Panią upoważniony do podziału i uzyskania
    warunków zabudowy działki. Następnie cała działka o pow. 3,1 ha została podzielona na
    mniejsze działki i Pośrednik wystąpił w Pani imieniu o zmianę w planie zagospodarowania

    przestrzennego statusu gruntu rolnego, na działki z możliwością zabudowy budynkiem
    mieszkalnym. Działki są sprzedawane cyklicznie w zależności od znalezienia się chętnego.
    Uwzględniając powyższą analizę przepisów oraz przedstawione okoliczności sprawy
    wskazać należy, że w odniesieniu do sprzedaży działek brak jest przesłanek pozwalających
    uznać, że dokonując ww. dostawy wystąpi Pani w charakterze podatnika w rozumieniu art.
    15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy.
    Istotnym elementem przesądzającym o tym jest okoliczność, że otrzymała Pani
    nieruchomość w spadku po rodzicach jako grunt rolny w odległym czasie, tj. w 1994 r.
    Następnie wykorzystywała Pani grunt do celów osobistych. Ponadto, podjęła Pani próbę
    sprzedaży nieruchomości jako gruntu rolnego przed jego późniejszym podziałem, co nie
    powiodło się z uwagi na brak nabywcy. Okoliczności te wskazują na traktowanie
    nieruchomości jako majątku osobistego.
    W opisanej sytuacji, zawarcie przez Panią umowy pośrednictwa w sprzedaży działki,
    podziału nieruchomości na mniejsze i uzyskania warunków zabudowy, jest podjęciem
    działań zmierzających do zbycia nieruchomości w sposób możliwy do zrealizowania i nie
    świadczy o podjęciu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie handlu
    nieruchomościami o charakterze zawodowym.
    W analizowanej sprawie brak jest przesłanek świadczących o takiej Pani aktywności w
    przedmiocie planowanej sprzedaży działek, która byłaby porównywalna do działań
    podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek
    zawodowego - stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności). Nie wystąpił
    bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż działek będzie
    wypełniać przesłanki działalności gospodarczej. Poza zmianą przeznaczenia gruntu i jego
    podziałem nie podejmowała Pani działań przekraczających czynności standardowe,
    umożliwiające zbycie nieruchomości, jej uatrakcyjnienie, takie jak wyposażenie
    nieruchomości w infrastrukturę, szczególną promocję oferowanych działek, czy inne
    działania marketingowe. Przeczy temu również korzystanie w sprzedaży działek z
    pośrednictwa podmiotu prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą.
    Wobec tego uwzględniając przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że działania
    podejmowane przez Panią należą do zakresu zarządu majątkiem prywatnym. W związku z
    tym w przypadku sprzedaży działek nie działa Pani w charakterze podatnika w rozumieniu
    art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy.
    Tym samym dostawa działek nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu, o której
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Podsumowując, transakcja sprzedaży działek w świetle przedstawionych okoliczności
    sprawy nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług”.
    Przenosząc powyższe rozważania na opisany stan faktyczny i zadane pytanie - nie ulega
    wątpliwości, iż transakcja dokonana zostanie w ramach zarządu majątkiem prywatnym,
    poza sferą działalności gospodarczej, z uwagi na przytoczone już w stanowisku do pytania
    nr 1 okoliczności:
        nieruchomość nie została zakupiona w celach inwestycyjnych, służyć miała celom
        prywatnym;
        Wnioskodawca nigdy nie dokonywał inwestycji mających podnieść atrakcyjność
        działki. O zorganizowaniu nie może świadczyć samo uzyskanie warunków
        zabudowy. Działania te mieszczą się w pojęciu prawidłowego gospodarowania
        (gospodarności) własnym mieniem (por. wyrok NSA z 16 maja 2023 r.. II FSK 21/23);

        potrzeba sprzedaży pojawiła się w związku z zmianą sytuacji życiowej
        wnioskodawcy (sytuacja rodzinna, wiek, obciążenia finansowe związane z
        utrzymywaniem nieruchomości);
        nie podejmowano żadnych działań marketingowych, kupujący zgłosił się
        samodzielnie;
        przy sprzedaży wnioskodawca będzie korzystał z pomocy profesjonalnego
        pośrednika, który zgłosił się w imieniu kupującego.
    W związku z powyższym w ocenie wnioskodawcy sprzedając udział w nieruchomości nie
    będzie działał jako podatnik podatku od towarów i usług, co oznacza, iż transakcja nie
    będzie opodatkowana podatkiem VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą:
      państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
        a) określone udziały w nieruchomości;
        b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
        c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej
        części.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych (udziału w działce), traktowane jest jako czynność odpłatnej
    dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie
    wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem
    trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie
    działalności gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT, jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006 r. str. 1
    ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku
    od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia czy podmiot dokonujący transakcji
    sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że
    prowadzi on działalność gospodarczą.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź

    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży działki istotne jest, czy w świetle
    zaprezentowanego opisu sprawy, w celu dokonania sprzedaży opisanego udziału w
    nieruchomości podjął Pan aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i
    usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Pana
    za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem
    Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może
    bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Co istotne – jak wskazał TSUE – dla uznania, że czynność sprzedaży działek następuje poza
    działalnością gospodarczą nie ma znaczenia fakt, że podmiot dokonujący dostawy jest
    „rolnikiem ryczałtowym”. Trybunał nie uznał za podatnika VAT w rozumieniu prawa UE
    osoby fizycznej dokonującej sprzedaży gruntu, która prowadziła działalność rolniczą na
    tym gruncie nabytym ze zwolnieniem od podatku od wartości dodanej i przekształconym

    wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w
    grunt przeznaczony pod zabudowę, jeżeli nie wykonywała ona dodatkowych czynności
    (oprócz podziału) w związku z tą sprzedażą.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych.
    Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03
    Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie
    wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu
    dokonania sprzedaży.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości
    gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji,
    gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona
    prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego
    statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce
    również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za
    wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość
    jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności, w jakich ją
    wykonano. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy przeanalizować całokształt działań,
    jakie Pan podjął/podejmie w odniesieniu do gruntu będącego przedmiotem sprzedaży.
    W opisie sprawy podał Pan informacje, z których wynika, że:
        wraz z żoną jest Pan współwłaścicielem nieruchomości rolnej, którą zakupił Pan w
        1998 roku;
        nieruchomość składa się z dwóch działek gruntu;
        na nieruchomości zamierzał Pan wybudować dom i przeprowadzić się tam z (...);
        w 2005 roku sytuacja rodzinna się skomplikowała, a także zaczęła się pogarszać
        sytuacja finansowa i porzucił Pan plany budowy domu (...);

        w 2010 i 2011 roku otrzymał Pan decyzję o warunkach zabudowy, jednak podział
        nieruchomości nie został dokonany;
        w 2015 r. nieruchomość została oddana w bezczynszowe użytkowanie umową
        cywilną miejscowemu rolnikowi do uprawy lub na pastwisko, z prawem pobierania
        opłat unijnych, bez prawa poddzierżawiania. Należne podatki gruntowe są po Pana
        stronie. Umowa jest bezterminowa aż do odwołania w terminie 3-miesięcznym, ale
        z prawem rolnika do zebrania plonów. Umowa jest nieodpłatna;
        nie udzielał Pan i nie planuje udzielać pełnomocnictw w związku z planowaną
        sprzedażą nieruchomości;
        nie udzielał Pan i nie widzi potrzeby udzielania prawa do dysponowania
        nieruchomością na cele budowlane;
        Pana obecne plany sprzedaży nie przewidują podziału gruntu przed transakcją;
        zamierza Pan sprzedać nieruchomość w całości, nie będzie Pan dzielił gruntu na
        działki, występował dla nich o WZ lub pozwolenia na budowę;
        zawarł Pan w sumie dwie umowy pośrednictwa sprzedaży nieruchomości;
        prawdopodobnie umowa sprzedaży będzie poprzedzona umową przedwstępną.
        Nie przewiduje Pan, aby na jakieś warunki czy żądania musiał się godzić;
        na przestrzeni życia kilkukrotnie nabywał i sprzedawał Pan nieruchomości;
        nie dokonywał Pan na przedmiotowej nieruchomości zbiorów i dostawy produktów
        rolnych opodatkowanych VAT;
        obecnie nie posiada Pan nieruchomości przeznaczonych w przyszłości do
        sprzedaży.
    Aby rozstrzygnąć, czy sprzedaż udziału w nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, należy ustalić, czy w odniesieniu do tej czynności będzie
    spełniał Pan przesłanki do uznania za podatnika podatku od towarów i usług.
    Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że w myśl art. 693 § 1 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. − Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061):
      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do
      używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Natomiast art. 710 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
      Przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas
      oznaczony lub nieoznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy.
    Istotnymi cechami umowy użyczenia są dwa elementy: oddanie rzeczy do używania na
    pewien czas oraz nieodpłatność.
    Zatem należy uznać, że umowa o bezczynszowe użytkowanie stanowi w swojej istocie
    umowę użyczenia, gdyż z tytułu nieodpłatnego udostępnienia przedmiotowego udziału w
    gruncie nie uzyskiwał/nie uzyskuje Pan przysporzenia majątkowego.
    W związku z powyższym, nieodpłatne użyczenie nieruchomości nie stanowi działalności
    gospodarczej.
    Analiza przedstawionego zdarzenia przyszłego w świetle powołanych przepisów prawa
    prowadzi do wniosku, że opisana sprzedaż udziału w nieruchomości nie będzie stanowiła
    działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT. Brak jest przesłanek
    świadczących o takiej Pana aktywności w przedmiocie zbycia tego udziału nieruchomości,

    która to aktywność byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i
    zorganizowanego charakteru takiej działalności).
    Jak wskazał Pan w opisie sprawy, nieruchomość nie była i nie jest wykorzystywana do
    czynności opodatkowanych VAT. Nieruchomość miała być wykorzystywana jako
    rekreacyjna baza wypadowa dla rodziny, później zamierzał Pan zbudować tam dom. Po
    kilku latach zmieniła się Pana sytuacja, nieruchomość przestała być Panu potrzebna i nie
    wiązał z nią Pan planów na przyszłość, wówczas postanowił Pan ją sprzedać. W celu
    zachowania gruntu w kulturze rolnej, oddał Pan nieruchomość w bezczynszowe
    użytkowanie umową cywilną miejscowemu rolnikowi do uprawy lub na pastwisko.
    Wskazał Pan, że podejmowane przez Pana działania nie były nastawione na osiąganie
    zysku, a jedynie ochrony prywatnego majątku przed inflacją. Przedstawiciel
    zainteresowanego kupnem sam się do Pana zgłosił. Nie udzielał Pan pełnomocnictw, ani
    jakiegokolwiek innego umocowania prawnego do działania w Pana imieniu w związku z
    transakcją sprzedaży udziału w nieruchomości. Zamierza Pan sprzedać nieruchomość w
    całości, nie będzie Pan dzielił gruntu na działki, występował dla nich o warunki zabudowy
    ani pozwolenia na budowę. Podejmowane przez Pana działania nie mogą więc świadczyć
    o zamiarze wykonywania działalności gospodarczej w zakresie profesjonalnego obrotu
    nieruchomościami.
    W opisanej sprawie brak jest zatem przesłanek pozwalających uznać, że dokonując
    sprzedaży udziału w nieruchomości wystąpi Pan w charakterze podatnika w rozumieniu
    art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy.
    Nie wystąpił bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż działek
    wypełni przesłanki działalności gospodarczej. Z tytułu transakcji sprzedaży udziału w
    nieruchomości będzie Pan korzystał z przysługującego Panu prawa do rozporządzania
    własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której
    unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania. Skala Pana
    zaangażowania, w odniesieniu do sprzedaży udziału w nieruchomości, nie wykracza poza
    ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    W związku z powyższym, skoro w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki
    stanowiące podstawę uznania Pana za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy,
    prowadzącego działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, to
    planowana sprzedaż udziału w nieruchomości nie będzie stanowiła czynności podlegającej
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja dotyczy wniosku wyłącznie w zakresie podatku od towarów i usług. W
    zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostało wydane odrębne
    rozstrzygnięcie.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym, ponosi Pan
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.
    Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku
    opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego,
    kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,

    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci
    swoją aktualność.
    Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    Pana wniosku (pytań). Inne kwestie przedstawione w opisie stanu faktycznego, bądź we
    własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być, zgodnie z art. 14b §
    1 Ordynacji podatkowej, rozpatrzone. Zatem, należy zaznaczyć, że niniejsza interpretacja
    dotyczy tylko Pana i nie wywołuje skutków podatkowych dla Pana małżonki.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.