Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.255.2025.3.ENB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-25
Teza: Możliwość skorzystania z ulgi na powrót.
Słowa kluczowe: Szwecja
miejsce-miejsce zamieszkania-zmiana miejsca
zamieszkania
obowiązek-obowiązek podatkowy-nieograniczony
obowiązek podatkowy
ulga-ulga na powrót
umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Ulga na powrót.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 152-lit. a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 43-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 43-pkt 2-lit. a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 43-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 43-pkt 3-lit. a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 kwietnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy możliwości skorzystania z ulgi na powrót. W odpowiedzi na wezwania uzupełniła
    go Pani 29 maja oraz 3 i 6 czerwca 2025 r. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Od grudnia 2019 r. do sierpnia 2024 r. była Pani zatrudniona przez firmę w Szwecji.
    Wynajmowała Pani mieszkanie w A., w którym mieszkała Pani na stałe. Ponieważ Pani mąż
    przebywał w tym czasie w Polsce w mieszkaniu, którego była Pani właścicielką, na
    potrzeby określenia obowiązku podatkowego Pani centrum interesów prywatnych było
    postrzegane jako pozostające w Polsce. W związku z tym pomimo, iż Pani jedyny stosunek
    pracy był zawarty z firmą w Szwecji, Pani dni pracy poza Szwecją były opodatkowywane w
    Polsce. Zdecydowana większość przychodów jednak była opodatkowana w Szwecji,
    ponieważ to z tym krajem wiązał Panią stosunek pracy oraz tam było Pani faktyczne
    miejsce zamieszkania. W kwietniu 2024 r. rozwiodła się Pani. We wrześniu 2024 r.
    przeprowadziła się Pani z powrotem do Polski i od tego czasu mieszka tu na stałe oraz jest
    zatrudniona na podstawie umowy o pracę w firmie polskiej.
    Uzupełniając wniosek wyjaśniła Pani, że posiada obywatelstwo polskie. Potwierdziła Pani,
    że w okresie od 1 stycznia do 29 września 2021 r. miała miejsce zamieszkania na
    terytorium Polski. W roku 2021 od 1 stycznia do 29 września – w związku z pandemią
    COVID pracowała Pani zdalnie z Polski, na rzecz firmy szwedzkiej. W latach 2021-2023 oraz
    w okresie od 1 stycznia 2024 r. do dnia powrotu do Polski miała Pani miejsce zamieszkania
    dla celów podatkowych w Szwecji, zgodnie z wewnętrznym prawem tego kraju. W latach
    2021, 2022, 2023 oraz w okresie od 1 stycznia 2024 r. do dnia powrotu do Polski Pani
    centrum interesów osobistych – wg oceny polskich organów podatkowych znajdowało się
    w Polsce, natomiast centrum interesów gospodarczych znajdowało się w Szwecji. Nie ma
    Pani dzieci. Znajomych i pozostałą rodzinę miała i cały czas ma Pani w Polsce.
    W latach 2021-2023 oraz w okresie od 1 stycznia 2024 r. do dnia powrotu do Polski:
    • w Polsce nie miała Pani źródeł dochodów, miała Pani 1 nieruchomość – dom, który był
      Pani własnością do marca 2024 r., nie był wynajmowany, ponieważ mieszkał w nim
      Pani były mąż, ubezpieczenie na życie do marca 2024 r. w związku z kredytem
      hipotecznym na posiadaną nieruchomość, cały czas aktywne konto bankowe;
    • w Szwecji miała Pani umowę o pracę, brak posiadanych nieruchomości, wynajmowane
      mieszkanie od 30 września 2021 r. do 31 sierpnia 2024 r., ubezpieczenie mieszkania,
      konto bankowe.
    Swoje gospodarstwo domowe prowadziła Pani w Szwecji, dodatkowo ponosiła Pani koszty
    zw. z posiadaną nieruchomością w Polsce. Swoim majątkiem zarządzała Pani ze Szwecji.
    Nie należała Pani do żadnych organizacji/klubów, nie prowadziła aktywności politycznej
    czy społecznej.
    W latach 2021-2023 oraz w okresie od 1 stycznia 2024 r. do dnia powrotu do Polski:
    • miała Pani stałe miejsce zamieszkania w Szwecji,
    • zazwyczaj przebywała Pani w Szwecji.

    Do Polski wróciła Pani 30 sierpnia 2024 r. Po przeprowadzce do Polski Pani centrum
    interesów osobistych i gospodarczych znajduje się w Polsce i podlega Pani w Polsce
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    Posiada Pani certyfikat rezydencji podatkowej w Szwecji za okres od 1 stycznia 2024 r. do
    1 września 2024. Za poprzednie lata może Pani przedstawić roczne zeznania podatkowe.
    Posiada Pani również umowę o pracę, zeznania podatkowe, umowę najmu
    nieruchomości, paski wynagrodzeń – za okres od 1 grudnia 2021 r. do 31 sierpnia 2024 r.
    Dodatkowo, w okresie od października 2019 r. do listopada 2021 r. świadczyła Pani pracę
    dla tej samej szwedzkiej firmy (X) na podstawie oddelegowania. Firma wynajmowała dla
    Pani mieszkanie w tym okresie, częściowo pracowała Pani jednak zdalnie z powodu
    pandemii COVID.
    W latach 2025-2028 nie będzie uzyskiwała Pani dochodów z żadnych innych źródeł poza
    aktualną umową o pracę z firmą Y Sp. z o.o.
    Ze względu na ocenę polskich organów podatkowych Pani dni pracy na rzecz firmy
    szwedzkiej, ale z krajów innych niż Szwecja, były opodatkowywane w Polsce. Przez cały ten
    okres miała Pani tylko jedną formę zatrudnienia i była to właśnie ta umowa o pracę z
    firmą X.
    W drugim z uzupełnień doprecyzowała Pani, że Pani kontrakt z tą samą firmą w Szwecji
    rozpoczął się 1 grudnia 2019 r., wtedy przeprowadziła się Pani również do Szwecji. Od
    marca 2020 r. do września 2021 r. w związku z pandemią COVID świadczyła Pani pracę
    zdalnie, ze swojego domu w Polsce, na rzecz tej samej firmy w Szwecji.
    Odpowiadając na pytanie w jakim okresie i w jakim kraju szwedzka firma wynajmowała dla
    Pani mieszkanie, wyjaśniła Pani, że mieszkanie było wynajęte w Szwecji, od grudnia 2019 r.
    do września 2020 r. Po tym czasie umowa wynajmu została rozwiązana, ponieważ wszyscy
    pracowali zdalnie.
    Wyjaśniła Pani również, że w okresie od 1 stycznia do 29 września 2021 r.:
    • miała Pani stałe miejsce zamieszkania w Polsce, gdzie mieszkała Pani we własnym
      mieszkaniu/własnej nieruchomości,
    • zazwyczaj przebywała Pani w Polsce,
    • z Polski zarządzała Pani swoim majątkiem.
    Odpowiadając na pytanie czy – w okresie od 1 stycznia do 29 września 2021 r. – Szwecja
    również traktowała Panią jako osobę mającą miejsce zamieszkania w tym kraju zgodnie z
    obowiązującymi tam przepisami wskazała Pani, że Szwecja stosuje zasadę 183 dni tak jak
    Polska.

## Pytanie

Czy w świetle opisanego wyżej stanu faktycznego Pani sytuacja spełnia warunki
    zastosowania tzw. „ulgi na powrót”?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie opisany stan faktyczny spełnia warunki zastosowania tzw. „ulgi na powrót”.
    Pani faktyczne miejsce zamieszkania było w Szwecji, tam również wiązał Panią jedyny
    stosunek pracy przed wrześniem 2024 r. Był to Pani świadomy wybór, aby powrócić do
    Polski i podjąć zatrudnienie w firmie polskiej, pomimo zmiany sytuacji życiowej w związku
    z rozwodem. Od tego czasu odprowadza Pani należne podatki na rzecz Polski.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.), wolne od podatku dochodowego
    są:
      Przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty
      85 528 zł, osiągnięte:
        a) ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego
        stosunku pracy,
        b) z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,
        c) z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady
        opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o
        zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów
        ewidencjonowanych,
        d) z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o
        świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i
        macierzyństwa
        – w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku
        roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku
        roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.
    Na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy:
      Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie
      ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu
      zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych
      od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:
        1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
        Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz
        2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w
        okresie obejmującym:
          a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił
            miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
          b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na
            terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w
            którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
            Polskiej, oraz
        3) podatnik:
          a) posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż
            Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub
            państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo
            Konfederacji Szwajcarskiej lub
          b) miał miejsce zamieszkania:
            – nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w
              państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do
              Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej,
              Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie,

              Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice
              Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub
              Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub
            – na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej
              5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2,
              oraz
        4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce
        zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa
        do tego zwolnienia, oraz
        5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku
        podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium
        Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ustawy:
      Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie
      może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.
    Ponadto z art. 53 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz
    niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) wynika, że:
      Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma
      zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.
    Ulga, o której mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów
    osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez
    podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po
    dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu.
    W celu skorzystania z ww. „ulgi na powrót” spełnione muszą być również dodatkowe
    warunki określone w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy.
    Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne m.in. aby
    przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. oraz aby podatnik nie miał miejsca
    zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata
    kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania
    na Polskę, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na
    terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały
    uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa
      się osobę fizyczną, która:
        1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
        lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

        2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    W myśl natomiast art. 4a ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.
    Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie
    płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym
    w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie - podlega w kraju
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich
    osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub
    gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w
    bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku
    dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych.
    Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu
    „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się
    daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Tym samym określona
    osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe czy też gospodarcze w Polsce, a całą rodzinę
    i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać opodatkowaniu w Polsce
    od całości swoich dochodów.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym.
    W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych analizowany
    warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za
    rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum
    interesów życiowych.
    Co istotne, posiadanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce w świetle
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest ściśle związane ze spełnieniem
    ww. przesłanek. Podatnik spełniający kryteria wymienione w art. 3 ust. 1a ustawy, jest
    uznawany za osobę mającą nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce, natomiast
    podatnik który tych kryteriów nie spełnia podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu.
    Ponadto zauważyć należy, że wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem
    umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

    Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy, nie przesądza więc o uznaniu
    tej osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu.
    Określenie, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinno być dokonane w każdym
    przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania.
    Powyższe potwierdza treść Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez
    Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów
    podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a
    ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa
    PIT) oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1
    i 2a ustawy PIT.
    Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków
    podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma
    charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.
    Zgodnie z Objaśnieniami istnienie w Polsce ośrodka interesów życiowych oznacza
    posiadanie ścisłych powiazań osobistych lub gospodarczych z Polską. Każda z tych
    przesłanek podlega samodzielnej ocenie, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy
    spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że podatnik posiada ośrodek interesów
    życiowych w Polsce. Przy czym centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych,
    należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste.
    Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie
    aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem
    branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub
    małoletnich dzieci.
    W odniesieniu do centrum interesów gospodarczych, Objaśnienia wskazują, że w praktyce
    chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym
    względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej
    z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności
    zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek
    nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba
    zarządza swoim mieniem itd.
    W opisie zdarzenia wskazała Pani m.in., że w okresie od 1 stycznia do 29 września 2021 r.
    mieszkała Pani w Polsce. W tym czasie w Polsce również mieszkał Pani mąż, posiadała Pani
    nieruchomość w której zamieszkiwała, z Polski zarządzała Pani swoim majątkiem jak też
    na terytorium Polski wykonywała Pani pracę dla szwedzkiego pracodawcy. W tym okresie
    więc centrum Pani interesów osobistych i gospodarczych znajdowało się w Polsce.
    Następnie przeniosła się Pani do Szwecji, gdzie od 30 września 2021 r. do 31 sierpnia 2024
    r. wynajmowała Pani mieszkanie i wykonywała Pani pracę dla tamtejszego pracodawcy, a
    także jak Pani wskazała miała stałe miejsce zamieszkania. Jednocześnie w Polsce nadal
    mieszkał Pani małżonek, z którym rozwiodła się Pani w kwietniu 2024 r. oraz do marca
    2024 r. posiadała Pani nieruchomość, ubezpieczenie na życie w związku z kredytem
    hipotecznym. Posiadała Pani także konto bankowe. W związku z tym do kwietnia 2024 r.
    nadal posiadała Pani w Polsce centrum interesów osobistych.
    Spełniała zatem Pani przesłanki wskazane w art. 3 ust. 1a ustawy pozwalające uznać Panią
    za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski.
    Mając jednakże na uwadze, że – jak Pani wskazała – Szwecja również traktowała Panią jako
    osobę mającą miejsce zamieszkania w tym kraju, ustalając Pani miejsce zamieszkania dla
    celów podatkowych należy odnieść się do przepisów Konwencji między Rządem

    Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Królestwa Szwecji w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu z dnia 19 listopada 2004 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 26, poz. 193 ze zm.).
    Na podstawie art. 4 ust. 1 Konwencji:
      W rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania
      lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która zgodnie z
      prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce
      zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o
      podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo, jego jednostkę terytorialną
      lub organ lokalny i jakąkolwiek instytucję rządową albo agencję rządową. Jednakże, w
      przypadku spółki osobowej albo mienia spadkowego, określenie to ma zastosowanie
      tylko w przypadku, gdy dochód osiągany przez taką spółkę osobową albo dochód z
      takiego mienia spadkowego podlega opodatkowaniu w tym Państwie tak, jak dochód
      osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę, w zależności od przypadku, albo w
      jej rękach, albo w rękach wspólników lub jego beneficjentów. Określenie to jednak nie
      obejmuje osób, które podlegają opodatkowaniu w tym Państwie w zakresie dochodu
      osiąganego tylko ze źródeł w tym Państwie.
    W myśl natomiast art. 4 ust. 2 Konwencji:
      Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w
      obu Umawiających się Państwach, to jej status określa się według następujących zasad:
        a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma
        ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu
        Umawiających się Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania
        tylko w tym Państwie, z którym ma one ściślejsze powiązania osobiste i
        gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);
        b) jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów
        życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z
        Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się
        Państwie, w którym zwykle przebywa;
        c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w
        żadnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie,
        którego jest obywatelem;
        d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z
        nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze
        wzajemnego porozumienia.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    więc bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach
    wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we
    własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła
    dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym
    miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na
    krótki czas. Jeżeli chodzi o koncepcję określenia „ognisko domowe”, należy zaznaczyć, że
    każda forma mieszkania może być wzięta pod uwagę (dom lub apartament będący
    własnością lub wynajęty przez zainteresowanego, wynajęty pokój umeblowany). Istotnym
    czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że
    osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do
    własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt,
    który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.

    Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu umawiających się państwach,
    wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej
    osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania należy rozumieć ośrodek interesów życiowych,
    przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie,
    zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności
    gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności
    należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeżeli
    osoba, mająca ognisko domowe w jednym państwie, utworzyła ognisko domowe w
    drugim państwie z zachowaniem w całej pełni pierwszego ogniska, to fakt, iż pierwsze z
    nich zostało zachowane w środowisku, w którym osoba ta zawsze mieszkała, pracowała i
    w którym znajduje się jej rodzina i mienie, może w połączeniu z innymi elementami
    wskazywać, że osoba ta zachowała ośrodek swych życiowych interesów w pierwszym
    państwie.
    Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je
    biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a
    następnie obywatelstwo danej osoby.
    Skoro zatem w okresie od 1 stycznia do 29 września 2021 r. miała Pani stałe miejsce
    zamieszkania w Polsce, gdzie Pani w tym okresie przebywała, wykonywała Pani pracę i
    gdzie zamieszkiwał również Pani były (obecnie) mąż miejscem zamieszkania ustalonym w
    oparciu o art. 4 ust. 2 Konwencji polsko-szwedzkiej była Polska.
    Natomiast po ponownym wyjeździe do Szwecji, tj. od 30 września 2021 r. wynajmowała
    Pani tam mieszkanie, miała stałe miejsce zamieszkania i zazwyczaj przebywała,
    wykonywała Pani pracę, jak też ze Szwecji zarządzała Pani swoim majątkiem. Uznać należy
    więc, że od momentu wyjazdu do Szwecji do kwietnia 2024 r., w którym to miesiącu
    nastąpił rozwód, Pani miejscem zamieszkania ustalonym w oparciu o art. 4 ust. 2
    Konwencji polsko-szwedzkiej była Szwecja.
    Natomiast od rozwodu, który nastąpił w kwietniu 2024 r. do września 2024 r. nie spełniała
    Pani warunków pozwalających na uznanie za osobę mającą miejsce zamieszkania w
    Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Powracając do warunków skorzystania z ulgi na powrót, podkreślić należy, że jak wynika z
    art. 21 ust. 43 pkt 2 ww. ustawy, jednym z warunków zastosowania zwolnienia
    przedmiotowego jest okoliczność, że podatnik nie miał miejsca zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:
    • trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce
      zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
    • okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce
      zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Jeśli więc podatnik powrócił do Polski w 2024 r., istotne jest również aby nie miał miejsca
    zamieszkania na terytorium Polski w okresie trzech lat kalendarzowych poprzedzających
    bezpośrednio rok powrotu, tj. w latach 2021, 2022, 2023.
    Tymczasem z analizy przedstawionego przez Panią opisu sprawy wynika, że od 1 stycznia
    do 29 września 2021 r. spełniała Pani przesłanki pozwalające na uznanie Pani za osobę
    mającą miejsce zamieszkania w Polsce, a ponadto w tym okresie – jak wyjaśniłem powyżej
    – miejscem Pani zamieszkania ustalonym w oparciu o art. 4 ust. 2 Konwencji polsko-
    szwedzkiej również była Polska.
    Oznacza to, że nie został spełniony warunek braku miejsca zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej przez okres obejmujący trzy lata kalendarzowe poprzedzające
    bezpośrednio rok 2024, w którym zmieniła Pani miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej.

    W konsekwencji, niezależnie od spełnienia pozostałych przesłanek, nie przysługuje Pani
    prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ww.
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.