Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB2/4511-229/16/IB
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2016-04-28
Teza: 1. Czy w związku z zawartą umową o pracę w oparciu o art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych na Spółce ciążą obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych, tj. obowiązek związany z obliczeniem i pobraniem od pracownika zaliczki na podatek dochodowy i wpłaceniem jej we właściwym terminie organowi podatkowemu od przychodów uzyskiwanych przez pracownika ze stosunku pracy? 2. Czy na Spółce będącej płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych ciążą obowiązki informacyjne z tytułu wypłacanego wynagrodzenia należnego ze stosunku pracy ?
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika; praca-praca najemna; pracownik; płatnik; Ukraina; umowa-umowa o pracę; umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7-art. 31

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.) oraz § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 15 lutego 2016 r. (data wpływu 29 lutego 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków Spółki w związku z wypłatą wynagrodzenia z tytułu pracy wykonywanej na terytorium Ukrainy **\- jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 29 lutego 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków Spółki w związku z wypłatą wynagrodzenia z tytułu pracy wykonywanej na terytorium Ukrainy.

We wniosku tym przedstawiono następujący stan faktyczny.

We wrześniu 2015 r. Spółka – Wnioskodawca zatrudniła obywatela z Ukrainy nie zamieszkałego w Polsce - nierezydenta i zawarła z nim umowę o pracę na stanowisku handlowca, jako miejsce wykonywania pracy wskazano Ukrainę – N. - obwód l.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w związku z zawartą umową o pracę w oparciu o art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych na Spółce ciążą obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych, tj. obowiązek związany z obliczeniem i pobraniem od pracownika zaliczki na podatek dochodowy i wpłaceniem jej we właściwym terminie organowi podatkowemu od przychodów uzyskiwanych przez pracownika ze stosunku pracy?

Czy na Spółce będącej płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych ciążą obowiązki informacyjne z tytułu wypłacanego wynagrodzenia należnego ze stosunku pracy ?

Zdaniem Wnioskodawcy zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby fizyczne, które nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od przychodów osiąganych na terytorium RP, tzw. ograniczony obowiązek podatkowy. Przepis ten ma zastosowanie z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska w oparciu o art. 4a ww. ustawy. W przypadku pracownika Wnioskodawcy mającego miejsce zamieszkania na terytorium Ukrainy zastosowanie mają postanowienia konwencji między Polską a Ukrainą w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 1994 r. Nr 63 , poz. 269 ze zm.) zwanej konwencją. Stosownie do art. 15 ust. 1 konwencji, dotyczącego opodatkowania dochodów z tytułu pracy najemnej w tym w ramach stosunku pracy wynagrodzenie, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z pracy najemnej, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca jest tam wykonywana , to osiągane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim Państwie.

Z powołanych przepisów wynika, że wynagrodzenie pracownika Wnioskodawcy, który posiada miejsce zamieszkania na Ukrainie z tytułu pracy wykonywanej również na Ukrainie nie podlega opodatkowaniu w Polsce .

To z kolei oznacza, że na pracodawcy (Spółce) nie ciążą obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych, o których mowa w art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jak stanowi bowiem art. 32 ust. 6 zdanie pierwsze ww. ustawy zakład pracy nie pobiera zaliczek na podatek dochodowy od dochodów uzyskanych przez pracownika z pracy wykonanej poza terytorium RP. Na płatniku nie ciąży obowiązek sporządzenia imiennej informacji o dochodach i pobranych zaliczkach na podatek dochodowych PIT-11, o której mowa w art. 39 ust. 1 i 2 ww. ustawy.

Pracownik otrzymał pisemną informację od Spółki potwierdzoną przez Głównego Księgowego i Zarząd o wypłaconym wynagrodzeniu za 2015 r. celem jego opodatkowania na Ukrainie.

Zdaniem Wnioskodawcy nie sporządza i nie przesyła również do żadnego urzędu skarbowego w Polsce informacji o wypłaconym wynagrodzeniu dla zatrudnionego rezydenta Ukrainy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

W myśl art. 31 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.) osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej "zakładami pracy", są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Płatnicy, o których mowa w art. 31 i art. 33-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a (art. 38 ust. 1 ww. ustawy).

W terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym, z zastrzeżeniem art. 45ba ust. 4, płatnicy, o których mowa w art. 31, art. 33 i art. 35, w przypadku gdy nie dokonują rocznego obliczenia podatku, są obowiązani przesłać podatnikowi i urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru, z zastrzeżeniem ust. 5. Informację, o której mowa w zdaniu pierwszym, sporządza się również w przypadku dokonywania wypłaty świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46 i 74. W informacji tej wykazuje się również dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych (art. 39 ust. 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, jak stanowi art. 3 ust. 1 ww. ustawy osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Zgodnie z art. 3 ust. 1a ww. ustawy za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1.  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2.  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Na podstawie natomiast art. 3 ust. 2a ww. ustawy osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Artykuł 3 ust. 2b ww. ustawy stanowi, że za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się w szczególności dochody (przychody) z:

1.  pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
2.  działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
3.  działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
4.  położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości, w tym ze sprzedaży takiej nieruchomości.

Stosownie do art. 4a ww. ustawy przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Miejsce zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy). Jednocześnie za dochody ze stosunku pracy osiągane w Polsce należy uznawać dochody z pracy wykonywanej na terytorium Polski.

Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca zatrudnił na podstawie umowy o pracę nierezydenta – osobę, która nie ma miejsca zamieszkania w Polsce. Pracownik posiada miejsce zamieszkania na terytorium Ukrainy i zgodnie z umową o pracę tam wykonuje pracę.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 konwencji z dnia 12 stycznia 1993 r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz.U. z 1994 r., Nr 63, poz. 269 ze zm.) z uwzględnieniem postanowień artykułów 16, 18, 19 i 20 płace, uposażenia i inne podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z pracy najemnej, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca jest tam wykonywana, to osiągane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim Państwie.

W świetle powyższego, wynagrodzenia z tytułu zatrudnienia osoby mającej miejsce zamieszkania na Ukrainie, podlegają opodatkowaniu tylko na Ukrainie, chyba że są to wynagrodzenia osiągane z tytułu pracy najemnej wykonywanej na terytorium Polski.

Reasumując, w przedmiotowej sprawie stwierdzić należy, że wynagrodzenia z tytułu pracy wykonywanej na terytorium Ukrainy wypłacane pracownikowi nie posiadającemu w Polsce miejsca zamieszkania nie podlegają opodatkowaniu w Polsce.

W konsekwencji, od ww. dochodów Spółka nie ma obowiązku obliczania, pobierania i odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy, jak również nie ma obowiązku sporządzania z tego tytułu informacji podatkowych.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, 35-016 Rzeszów ul. Kraszewskiego 4a po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.