Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.567.2025.2.PRM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-23
Teza: Brak obowiązku ewidencjonowania za pomocą kasy
rejestrującej sprzedaży anten/modemów/routerów klientom
w związku z zawieranymi z klientami umowami na świadczenie
usług dostępu do płatnej telewizji satelitarnej oraz w zakresie
dostępu do internetu, a w związku z tym zaprzestania
ewidencjonowania sprzedaży ww. urządzeń na kasie
rejestrującej.
Słowa kluczowe: kasa-kasa rejestrująca
podatnik
usługi-usługi telekomunikacyjne
zwolnienie
świadczenie-świadczenie kompleksowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 3. Kasy rejestrujące-Delegacja
ustawowa - rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie
zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy
zastosowaniu kas rejestrujących
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 3. Kasy rejestrujące-Obowiązek
prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas
rejestrujących
Przepisy: [VAT] Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie
zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży
przy zastosowaniu kas rejestrujących (od 1.01.2025)-§ 2-
ust. 1
[VAT] Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie
zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży
przy zastosowaniu kas rejestrujących (od 1.01.2025)-
Załącznik
[VAT] Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie
zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży
przy zastosowaniu kas rejestrujących (od 1.01.2025)-§ 4-
ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 3-art. 111-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczący braku obowiązku ewidencjonowania za pomocą kasy
    rejestrującej sprzedaży anten/modemów/routerów klientom w związku z zawieranymi z
    klientami umowami na świadczenie usług dostępu do płatnej telewizji satelitarnej oraz w
    zakresie dostępu do internetu, a w związku z tym zaprzestania ewidencjonowania
    sprzedaży ww. urządzeń na kasie rejestrującej zarówno przez Państwa, jak i
    dystrybutorów działających w Państwa imieniu i na Państwa rzecz. Uzupełnili go Państwo
    pismem z 25 sierpnia 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. Spółka Akcyjna (dalej: „Spółka”) jest (...) wydawcą oraz nadawcą kanałów telewizyjnych
    (...) w Polsce. Spółka świadczy usługi płatnej telewizji w modelu satelitarnym, (...). Spółka
    oferuje swoim klientom dostęp do szerokiego wachlarza kanałów telewizyjnych, (...),
    głównie o tematyce filmowej i sportowej.

    Oprócz świadczenia usług w zakresie płatnej telewizji satelitarnej - które są głównym
    przedmiotem działalności Spółki - Spółka zajmuje się również m.in. świadczeniem usług
    dostępu do Internetu (czyli usług transmisji danych).
    Spółka za dostęp do swoich usług pobiera od swoich klientów comiesięcznie
    wynagrodzenie w formie abonamentu.
    Korzystanie z obu rodzajów usług - tj. usług telewizyjnych i usług dostępu do Internetu -
    wymaga po stronie klientów posiadania odpowiedniego sprzętu technicznego. Jest to
    antena satelitarna wraz z dekoderem, natomiast w przypadku usług dostępu do Internetu
    jest to odpowiedni modem lub router zapewniający dostęp do sieci internetowej.
    Świadczenie poszczególnych usług przez Spółkę nie jest możliwe, jeżeli klient nie posiada
    wskazanych urządzeń (w praktyce klient musi dysponować anteną satelitarną aby
    korzystać z usług telewizji satelitarnej oraz modemem/routerem jeżeli chce korzystać z
    usług dostępu do Internetu).
    Z tego powodu Spółka wraz ze świadczeniem usług dostarcza klientom sprzęt niezbędny
    do korzystania z tych usług - w przypadku usług telewizyjnych Spółka dostarcza anteny
    satelitarne i dekodery, zaś w przypadku usług dostępu do Internetu Spółka dostarcza
    modemy/routery. Sprzęt udostępniany jest w różny sposób, tj. w zależności od aktualnych
    warunków oferty handlowej i różnego rodzaju ofert promocyjnych. Spółka czasami
    wynajmuje ten sprzęt, czasami udostępnia nieodpłatnie, a czasami sprzedaje sprzęt po
    promocyjnych cenach. Jeżeli anteny, modemy i routery są sprzedawane, to są one
    sprzedawane za odrębną od abonamentu cenę wyszczególnioną na rachunku. W każdym
    przypadku stawka VAT na sprzedaż anten, modemów i routerów wynosi 23%.
    Sprzedawany sprzęt do korzystania z usług Spółki, czyli anteny, modemy, routery, jest
    skalibrowany i dostosowany do współpracy z innymi urządzeniami - przykładowo anteny
    są skalibrowane z dekoderami, które również dostarcza Spółka.
    Zasadą jest, że klient w większości przypadków zakupując abonament nabywa antenę
    /modem/router w momencie zawierania ze Spółką umowy na świadczenie usług dostępu
    do telewizji/Internetu. Klient zazwyczaj zakupuje jednocześnie antenę satelitarną (w celu
    odbioru telewizji satelitarnej) lub modem/router (w celu korzystania z usług
    internetowych). Mogą jednak wystąpić sytuacje, gdy klient korzystający już ze
    świadczonych przez Spółkę usług nabywa antenę/modem/router w trakcie trwania umowy
    ze Spółką. Przykładem takiej sytuacji jest konieczność nabycia nowego urządzenia z uwagi
    na fakt, iż dotychczasowy sprzęt uległ awarii, która to awaria nie jest objęta gwarancją lub
    rękojmią, zaś klient - jak wskazano powyżej - musi posiadać taki sprzęt, aby korzystać z
    usług świadczonych przez Spółkę. Innym przykładem jest sytuacja klienta, który już długi
    czas korzysta z usług Spółki, zaś używany dotychczas sprzęt nie spełnia już technicznych
    warunków, aby w pełni korzystać z aktualnego pakietu usług Spółki. W takiej sytuacji
    Spółka również umożliwia klientowi nabycie nowego sprzętu za odrębną cenę - taka
    wymiana anteny/modemu/routera następuje najczęściej przy przedłużaniu umowy lub
    zmianie warunków umowy.
    W żadnym przypadku Spółka nie sprzedaje anten/modemów/routerów osobom, które nie
    korzystają z oferowanych przez Spółkę usług telewizyjnych lub odpowiednio usług
    dostępu do Internetu. Spółka świadczy usługi przede wszystkim osobom fizycznym
    nieprowadzącym działalności gospodarczej, w związku z czym nie wystawia im faktur VAT.
    Ponadto, sprzedaż usług znajdujących się w ofercie Spółki oraz dostawę anten/modemów
    /routerów służących do prawidłowego korzystania z tych usług przez klientów, Spółka
    prowadzi między innymi poprzez sieć dystrybutorów działających w imieniu i na rzecz
    Spółki, którzy otrzymują wynagrodzenie prowizyjne.
    W 2018 r. Spółka uzyskała pozytywną interpretację indywidualną wydaną przez Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z 26 czerwca 2018 r., sygn. 0114-KDIP1-3.4012.163.2018.2.

    ISZ, potwierdzającą brak obowiązku ewidencjonowania na kasie rejestrującej
    dokonywanej sprzedaży elementów (urządzeń) składających się na kompleksową usługę
    telekomunikacyjną tj. modemów i routerów.
    W przedmiotowej interpretacji Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że Spółka
    nie jest zobowiązana do ewidencjonowania na kasie fiskalnej sprzedaży modemów
    /routerów w związku z zawieranymi umowami na świadczenie usług dostępu do Internetu.
    Ponadto, w przedmiotowej interpretacji wskazano również, że sprzedaż modemów i
    routerów za pośrednictwem dystrybutorów Spółki działających w imieniu i na rzecz Spółki
    (w związku z zawieraniem usług na świadczenie usług dostępu do Internetu) - nie będzie
    skutkowała obowiązkiem ewidencjonowania tej sprzedaży na kasie fiskalnej zarówno u
    Spółki, jak i u dystrybutora.
    Niezależnie od uzyskanej pozytywnej interpretacji, Spółka ewidencjonuje na kasie fiskalnej
    wydawany sprzęt w celu świadczenia swoich usług. Spółka chciałby jednak rozstrzygnąć na
    gruncie obowiązujących przepisów kwestie ewidencjonowania na kasie sprzedaży
    urządzeń służących do świadczenia przez Spółkę usług oraz zaprzestać ich ewidencji na
    kasie fiskalnej.
    Doprecyzowanie i uzupełnienie zdarzenia przyszłego
    Spółka pragnie wskazać, że sprzedając usługę dostępu do Internetu czy też usługę płatnej
    telewizji satelitarnej w przypadku każdej podpisywanej umowy z klientem informuje
    klienta o konieczności posiadania odpowiedniego sprzętu, aby móc korzystać z
    oferowanej przez Spółkę usługi – w przypadku tych usług są to między innymi modem
    /router czy też antena satelitarna – i jednocześnie w przypadku każdej umowy o
    świadczenie usług oferuje nabycie każdemu klientowi ww. sprzętu dostosowanego do
    odbioru usług Spółki.
    W konsekwencji klient nabywając usługę dostępu do Internetu lub usługę telewizji
    satelitarnej może nie skorzystać z oferty na zakup modemu/routera lub anteny
    (przykładowo w sytuacji gdy posiada własny sprzęt), a tym samym możliwe jest nabycie od
    Spółki usługi dostępu do Internetu czy usługi telewizyjnej i korzystać z dostępu do
    Internetu lub usług telewizji satelitarnej bez nabycia od Spółki odpowiednio modemu
    /routera czy anteny satelitarnej. Okoliczność ta nie zmienia faktu, że taki sprzęt jest
    niezbędny do prawidłowego korzystania z usług oferowanych przez Spółkę. Bez
    posiadania anteny nie jest możliwe korzystanie ze świadczenia usług telewizyjnych i
    podobnie bez posiadania modemu czy routera nie jest możliwe korzystanie z usług
    dostępu do Internetu. Co więcej, jak wskazano we wniosku Spółka nie sprzedaje anten,
    modemów i routerów osobom, które nie korzystają z usług Spółki, co wynika z faktu, że
    Spółka nie chce być dystrybutorem tego sprzętu, a jedynie oferuje go swoim klientom, aby
    mogli korzystać w prawidłowy sposób z usług przez Nią świadczonych.
    Jako dodatkowy element stanu faktycznego Spółka pragnie wskazać, że zdarzają Jej się
    sytuacje, gdy sprzęt niezbędny do odbioru usługi dostępu do Internetu (modem/router)
    oraz sprzęt niezbędny do odbioru usług telewizji satelitarnej (antena) jest oferowany przez
    Spółkę po różnych cenach w zależności od aktualnej oferty promocyjnej. Zdarzają się
    nawet sytuacje, gdy sprzęt ten oferowany jest w ramach promocji po cenach niższych niż
    ceny zakupu. Celem Spółki jest bowiem generowanie zysków na świadczonych przez Nią
    usługach, a nie na dostawie sprzętu, który jest elementem koniecznym do świadczenia
    tych usług. Co więcej, cena po jakiej Spółka sprzedaje ww. sprzęt swoim abonentom jest
    tylko ułamkiem kwoty, którą Spółka oczekuje uzyskać w z tytułu abonamentu opłacanego
    przez klienta za nabywane przez Spółkę usługi, biorąc pod uwagę okres, na jaki Spółka
    zawiera umowy ze swoimi abonentami.
    Pytania

    1) Czy Spółka jest zobowiązana do ewidencjonowania na kasie fiskalnej sprzedaży anten
      satelitarnych, modemów i routerów klientom w związku z zawieranymi z nimi
      umowami na świadczenie usług dostępu do płatnej telewizji satelitarnej oraz w
      zakresie dostępu do Internetu?
    2) Czy Spółka może zaprzestać ewidencjonowania na kasie fiskalnej sprzedaży anten,
      modemów i routerów klientom w związku z zawieranymi z nimi umowami na
      świadczenie usług dostępu do płatnej telewizji satelitarnej oraz w zakresie dostępu do
      Internetu?
    3) Czy w sytuacji gdy Spółka realizuje sprzedaż anten satelitarnych/modemów/routerów
      za pośrednictwem swoich dystrybutorów działających w imieniu i na rzecz Spółki - ma
      obowiązek ewidencjonowania tej sprzedaży we własnym zakresie, czy też obowiązek
      ten spoczywa na dystrybutorach lub też żadna ze stron nie jest zobowiązana do
      ewidencjonowania tej sprzedaży na kasie fiskalnej?
    Państwa stanowisko w sprawie doprecyzowane w uzupełnieniu do wniosku
    W ocenie Spółki:
    1) Spółka nie jest zobowiązana do ewidencjonowania na kasie fiskalnej sprzedaży anten,
      modemów i routerów klientom w związku z zawieranymi z nimi umowami na
      świadczenie usług w zakresie dostępu do płatnej telewizji satelitarnej oraz dostępu do
      Internetu.
    2) Spółka może zaprzestać ewidencjonowania na kasie fiskalnej sprzedaży anten,
      modemów i routerów klientom w związku z zawieranymi z nimi umowami na
      świadczenie usług płatnej telewizji satelitarnej oraz w zakresie dostępu do Internetu.
    3) W sytuacji, gdy Spółka realizuje sprzedaż anten satelitarnych/modemów/routerów za
      pośrednictwem swoich dystrybutorów działających w imieniu i na rzecz Spółki - ani
      Spółka ani Jej dystrybutor nie są zobowiązani do ewidencjonowania tej sprzedaży na
      kasie fiskalnej.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Stanowisko w zakresie pytania nr 1
    W ocenie Spółki sprzedaż modemów/routerów oraz anten stanowi element usługi
    kompleksowej, na którą składa się odpowiednio usługa dostępu do Internetu i dostawa
    modemu czy routera umożliwiająca odbiór danych oraz świadczenie usług telewizyjnych
    wraz z dostawą anteny.
    W obu przypadkach dostawa sprzętu niezbędnego do odbioru usług świadczonych przez
    Spółkę jest czynnością pomocniczą w stosunku do usługi głównej, którą jest dostęp do
    Internetu oraz dostęp do usług telewizji satelitarnej. W konsekwencji dostawa modemów
    /routerów oraz anten nie ma – z punktu widzenia podatku od towarów i usług -
    samodzielnego bytu, stanowi bowiem element usługi głównej (usługi udzielenia dostępu
    do Internetu oraz usługi telewizyjnej).
    Należy bowiem zauważyć, że dostarczany przez Spółkę sprzęt (modem, router, antena)
    jest niezbędny do prawidłowego korzystania z usług świadczonych przez Spółkę na rzecz
    Jej klientów. Co więcej - Spółka sprzedaje ww. sprzęt wyłącznie swoim abonentom - a więc
    klientom, którym świadczy usługi dostępu do Internetu za pośrednictwem tych modemów
    /routerów oraz usługi telewizyjne świadczone za pośrednictwem anten. Z tego powodu, w
    ocenie Spółki, sprzedaży ww. sprzętu nie należy traktować jako odrębnej transakcji od
    świadczenia usług dostępu do Internetu oraz usług telewizyjnych, gdyż z ekonomicznego
    punktu widzenia, jak również z punktu widzenia przeciętnego klienta Spółki - sam zakup
    ww. sprzętu bez jednoczesnego nabywania i korzystania z usług dostępu do Internetu
    oraz usług telewizyjnych oferowanych przez Spółkę nie ma żadnego uzasadnienia. Co
    więcej, sprzedawany przez Spółkę sprzęt jest już skalibrowany do odbioru usług
    oferowanych przez Spółkę, nie wymaga dodatkowych ustawień technicznych, co ułatwia

    zdecydowanie jego montaż i instalację. Innymi słowy, zakup sprzętu dostarczanego przez
    Spółkę nie ma celu samego w sobie i dopiero połączenie go z usługą świadczoną przez
    Spółkę daje klientowi możliwość dostępu do usług Spółki i skorzystanie z usługi, której
    nabycie jest niewątpliwie głównym celem klienta (nabycie sprzętu dostarczanego przez
    Spółkę wraz z usługą nie jest celem samym w sobie). Powyższe stanowisko potwierdza
    dodatkowo fakt, że Spółka sprzedaje sprzęt służący do odbioru świadczonych przez
    Spółkę usług po promocyjnych cenach, gdyż celem Spółki nie jest generowanie obrotu na
    sprzedaży tego sprzętu lecz na świadczeniu usług, któremu służy ww. sprzęt.
    Z tego też powodu sprzedaż modemów/routerów oraz anten należy, w ocenie Spółki,
    traktować tylko i wyłącznie jako element kompleksowej usługi świadczonej przez Spółkę.
    Dlatego też Spółka uważa, że jeżeli usługa, czy to dostępu do Internetu czy też usługa
    telewizyjna nie powinna być ewidencjonowana na kasie fiskalnej, to również dostawa
    sprzętu niezbędnego do świadczenia tych usług - jako element tych usług nie powinna być
    ewidencjonowana na kasie. Z kolei zakładając, że usługi świadczone przez Spółkę powinny
    być ewidencjonowane na kasie fiskalnej, to również dostawa sprzętu związanego z tymi
    usługami - jako ich element - powinna być zaewidencjonowana na kasie fiskalnej. W
    konsekwencji konieczne jest ustalenie, czy usługi świadczone przez Spółkę, z którymi
    związana jest dostawa ww. sprzętu powinny być ewidencjonowane na kasie.
    W ocenie Spółki, usługi w zakresie dostępu do Internetu oraz usługi telewizyjne są
    usługami zwolnionymi podmiotowo z obowiązku ewidencjonowania na kasie na
    podstawie § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2024 r. w
    sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas
    rejestrujących (Dz. U. poz. 1902, dalej: Rozporządzenie) w związku z pozycją 25 załącznika
    do tego Rozporządzenia, zgodnie z którą zwalnia się z obowiązku prowadzenia ewidencji
    w danym roku podatkowym, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2027 r., usługi
    telekomunikacyjne, o których mowa w art. 2 pkt 25a ustawy z o VAT.
    Pod pojęciem usług telekomunikacyjnych w rozumieniu art. 2 pkt 25a ustawy o VAT należy
    rozumieć: usługi dotyczące transmisji, emisji i odbioru sygnałów, tekstów, obrazów i
    dźwięków lub wszelkiego rodzaju informacji drogą kablową, radiową, optyczną lub za
    pośrednictwem innych systemów elektromagnetycznych, w tym związane z nimi
    przeniesienie lub cesję praw do użytkowania środków dla zapewniania takiej transmisji,
    emisji i odbioru, wraz z zapewnieniem dostępu do ogólnoświatowych sieci
    informacyjnych, z uwzględnieniem art. 6a rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282
    /2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112
    /WE.
    W praktyce oferowane przez Spółkę usługi - dostępu do Internetu oraz płatnej telewizji -
    są typowym przykładem usług telekomunikacyjnych i spełniają wszystkie istotne kryteria
    wskazane w powyższej definicji. Usługi te polegają na przekazywaniu (emisji) sygnału przy
    wykorzystaniu fal elektromagnetycznych.
    Nawet gdyby uznać, że usługi telewizyjne świadczone przez Spółkę nie są usługami
    telekomunikacyjnymi lecz nadawczymi, to i tak na podstawie pozycji 26 załącznika do
    Rozporządzenia będą one zwolnione z obowiązku ewidencjonowania na kasie fiskalnej,
    gdyż jak wskazano powyżej Spółka świadczy również usługi telekomunikacyjne w postaci
    umożliwienia dostępu do Internetu. Zgodnie bowiem z § 2 w związku z pozycją 26
    Rozporządzenia zwolnione przedmiotowo z obowiązku ewidencjonowania na kasie
    fiskalnej są usługi nadawcze, o których mowa w art. 2 pkt 25b ustawy, jeżeli podatnik
    świadczy usługi telekomunikacyjne, o których mowa w art. 2 pkt 25a ustawy.
    Z kolei pod pojęciem usług nadawczych należy rozumieć usługi nadawcze, o których
    mowa w art. 6b rozporządzenia 282/2011. Zgodnie z powyższym przepisem usługi
    nadawcze obejmują: usługi zawierające treści audio i audiowizualne, takie jak programy
    radiowe lub telewizyjne dostarczane za pośrednictwem sieci komunikacyjnych,

    powszechnie udostępniane przez dostawcę usług medialnych i objęte jego
    odpowiedzialnością redakcyjną, przeznaczone do jednoczesnego słuchania lub oglądania
    zgodnie z zaplanowanym programem.
    Bez względu więc na to, czy uznamy usługi oferowane przez Spółkę w zakresie płatnej
    telewizji za usługi telekomunikacyjne czy też usługi nadawcze, z powyższych przepisów
    Rozporządzenia i ustawy o VAT wynika, że usługi te nie muszą być obligatoryjnie
    ewidencjonowane na kasach fiskalnych.
    Reasumując należy stwierdzić, że oferowane przez Spółkę usługi są usługami zwolnionymi
    z obowiązku ewidencjonowania na kasach fiskalnych na podstawie § 2 ust. 1
    Rozporządzenia, w związku z pozycją 25 (ewentualnie pkt 26) tego Rozporządzenia. W
    konsekwencji Spółka nie ma obowiązku ewidencjonowania na kasie fiskalnej sprzedaży
    tych usług, a więc również nie ma obowiązku ewidencjonowania na kasie poszczególnych
    elementów wchodzących w zakres tej usługi - w tym również dostawy sprzętu
    niezbędnego do odbioru tych usług przez klienta.
    Oznacza to również, że regulacja § 4 ust. 1 lit. i) Rozporządzenia, która niezależnie od
    innych zwolnień nakłada obligatoryjny obowiązek ewidencjonowania na kasach fiskalnych
    wyrobów elektronicznych, w tym odbiorników telewizyjnych i radiowych, gramofonów,
    głośników, telefonów, w tym smartfonów, smartwatchów, anten, wyświetlaczy,
    monitorów, aparatów do zapisu lub odtwarzania obrazu i dźwięku, nawigacji, urządzeń
    pamięci trwałej, taśm, dysków, urządzeń alarmowych, nie znajdzie zastosowania. Skoro
    bowiem Spółka świadczy usługi zwolnione z obowiązku ewidencjonowania na kasach
    fiskalnych, których składowym elementem jest dostawa sprzętu niezbędnego do odbioru
    przez klienta tych usług - to Spółka nie realizuje transakcji, której przedmiotem byłaby
    dostawa wyrobów elektronicznych wskazanych w tym przepisie, a więc regulacja § 4 ust. 1
    lit. i) Rozporządzenia nie znajdzie zastosowania w przypadku Spółki.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie również w interpretacjach prawa
    podatkowego. Przykładowo w interpretacji Dyrektora KIS z 21 marca 2019 r., nr 0114-
    KDIP1-3.4012.97.2019.1.KP, wskazano, że:
    „Skoro routery, dekodery TV niezbędne do zainstalowania sieci internetowej są towarami,
    których działanie umożliwia dostęp do sygnału internetowego, umożliwiając świadczenie
    przez Wnioskodawcę usług telekomunikacyjnych, należy stwierdzić, że usługa internetowa
    stanowi podstawowy składnik kompleksowego świadczenia. Sprzedaż usługi aktywacyjnej
    jest niezbędna do wykonania świadczenia głównego i stanowi składnik pomocniczy
    świadczenia usługi dostępu do Internetu. Jak wskazał Wnioskodawca nie jest możliwe
    rozdzielenie usługi dostępu do Internetu od usługi aktywacji, która obejmuje dostawę
    routera, dekodera TV oraz czynności techniczne zmierzające do jego uruchomienia. Zatem
    w przedstawionych okolicznościach mamy do czynienia z jedną usługą kompleksową,
    gdzie dokonywane czynności (świadczenia) wykazują ze sobą tak ścisłe powiązanie, że w
    sensie gospodarczym tworzą jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter.
    Mając na uwadze powyższe w przedmiotowej sprawie nie będzie miało zastosowania
    wyłączenie ze zwolnienia z obowiązku ewidencji przy zastosowaniu kasy rejestrującej
    określone w § 4 pkt 1 lit. i) rozporządzenia.
    Należy stwierdzić, że świadczone przez Wnioskodawcę usługi telekomunikacyjne, w
    ramach których Wnioskodawca dokonuje sprzedaży routerów, dekoderów TV wraz z
    usługą aktywacyjną do sieci internetowej korzystają ze zwolnienia z obowiązku
    prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących na podstawie § 2 ust. 1
    rozporządzenia w związku z poz. 21 załącznika do rozporządzenia.
    Zatem, skoro Wnioskodawca może korzystać ze zwolnienia z obowiązku prowadzenia
    ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących do świadczenia usług
    telekomunikacyjnych, to może dokumentować te czynności za pomocą faktur bez
    konieczności wystawiania paragonów z kasy rejestrującej.”

    Analogiczne stanowisko zawiera również interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w
    Katowicach z 11 kwietnia 2016 r. (nr IBPP3/4512-970/15/UH), w której stwierdzono, że:
    „Analizując przedstawiony opis stanu faktycznego na tle powołanych przepisów należy
    stwierdzić, że świadczone przez Wnioskodawcę odpłatne usługi telekomunikacyjne przez
    dostarczenie usług dostępu do Internetu, stanowią czynność podstawową zwolnioną z
    obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących.
    Natomiast sprzedaż routera (rzadziej wzmacniacza) stanowi czynność pomocniczą,
    ponieważ jak wskazuje Wnioskodawca urządzenia te są niezbędne do stworzenia sieci
    WIFI w domu.
    Skoro routery (wzmacniacze) niezbędne do zainstalowania sieci internetowej są towarami,
    których działanie umożliwia dostęp do sygnału internetowego, umożliwiając świadczenie
    przez Wnioskodawcę usług telekomunikacyjnych, należy stwierdzić, że usługa internetowa
    stanowi podstawowy składnik kompleksowego świadczenia. Sprzedaż routera (rzadziej
    wzmacniacza) do sieci internetowej jest niezbędna do wykonania świadczenia głównego i
    stanowi składnik pomocniczy świadczenia. Zatem w przedstawionych okolicznościach
    mamy do czynienia z jedną usługą kompleksową, gdzie dokonywane czynności
    (świadczenia) wykazują ze sobą tak ścisłe powiązanie, że w sensie gospodarczym tworzą
    jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter.
    Mając na uwadze powyższe w przedmiotowej sprawie nie będzie miało zastosowania
    wyłączenie ze zwolnienia z obowiązku ewidencji przy zastosowaniu kasy rejestrującej
    określone w § 4 pkt 1 lit. i) rozporządzenia.
    Mając na uwadze opis sprawy oraz obowiązujące przepisy stwierdzić należy, że
    świadczone przez Wnioskodawcę usługi telekomunikacyjne w ramach których
    Wnioskodawca dokonuje odsprzedaży routerów (rzadziej wzmacniaczy), do sieci
    internetowej korzystają ze zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji przy
    zastosowaniu kas rejestrujących na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia w związku z poz.
    22 i 23 załącznika do rozporządzenia.”
    Również Spółka uzyskała już wcześniej potwierdzenie zaprezentowanego stanowiska w
    ramach interpretacji indywidualnej z 26 czerwca 2018 r., sygn. 0114-KDIP1-
    3.4012.163.2018.2.ISZ, gdzie stwierdzono, że Spółka nie jest zobowiązana do
    ewidencjonowania na kasie fiskalnej sprzedaży modemów/routerów nowym i starym
    abonentom w ramach zawieranych umów na świadczenie usług dostępu do Internetu.
    Jednakże, z uwagi na zmieniające się przepisy prawa podatkowego (w tym treść
    rozporządzeń dotyczących zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy
    zastosowaniu kas rejestrujących), Spółka postanowiła ponownie uzyskać potwierdzenie (w
    aktualnym stanie prawnym), że nie jest zobowiązana do ewidencjonowania na kasie
    fiskalnej sprzedaży sprzętu, w tym również modemów i routerów, klientom w związku z
    zawieranymi z nimi umowami na świadczenie usług, do których odbioru sprzęt ten jest
    konieczny.
    Reasumując, Spółka uważa, że na podstawie obecnie obowiązujących przepisów oraz
    stanowisk organów podatkowych, Spółka nie jest zobowiązana do ewidencjonowania na
    kasie fiskalnej sprzedaży modemów, routerów i anten klientom w związku z zawieranymi z
    nimi umowami na świadczenie oferowanych przez Spółkę usług w zakresie dostępu do
    Internetu i płatnej telewizji satelitarnej.
    Stanowisko w zakresie pytania nr 2
    Spółka uważa, że w każdej chwili może zaprzestać ewidencjonowania na kasie fiskalnej
    sprzedaży modemów, routerów, czy też anten satelitarnych klientom w związku z
    zawieranymi z nimi umowami na świadczenie usług, pomimo, że na chwilę obecną - z
    przyczyn ostrożnościowych - ewidencjonuje takową sprzedaż na kasie fiskalnej.

    Skoro przepisy obowiązującego Rozporządzenia nie przewidują żadnych ograniczeń co do
    możliwości zaprzestania ewidencjonowania czynności (dostaw towarów lub świadczenia
    usług), które objęte są zwolnieniem z tego obowiązku na podstawie przedmiotowego
    Rozporządzenia, to Spółka (jako podmiot świadczący usługi telekomunikacyjne objęte
    takim zwolnieniem) ma prawo w dowolnym momencie zaprzestać ewidencjonowania
    sprzedaży anten, routerów i modemów na kasie fiskalnej, gdyż sprzedaż ta jest
    elementem pomocniczym ww. usługi kompleksowej.
    Tak więc okoliczność, iż Spółka ewidencjonowała dotychczas sprzedaż modemów,
    routerów i anten satelitarnych na kasie fiskalnej pozostaje bez wpływu na prawo Spółki do
    przerwania ewidencjonowania sprzedaży tych urządzeń.
    W związku z powyższym, Spółka uważa, że zaprzestanie prowadzenia ewidencji jest
    dopuszczalne i może ona (bez poniesienia żadnych negatywnych konsekwencji)
    zaprzestać ewidencjonowania na kasie fiskalnej sprzedaży routerów, modemów i anten
    satelitarnych klientom w związku z zawieranymi z nimi umowami na świadczenie usług
    przez Spółkę.
    Stanowisko w zakresie pytania nr 3
    W przypadku, gdy sprzedaż realizowana jest przez Spółkę za pośrednictwem
    dystrybutorów działających w imieniu i na rzecz Spółki, to dystrybutorzy są obowiązani do
    ewidencjonowania tej sprzedaży na swoich kasach, co wynika z art. 111 ust. 3b ustawy o
    VAT, zgodnie z którym podatnicy prowadzący ewidencję przy zastosowaniu kas
    rejestrujących, u których podstawą opodatkowania jest kwota prowizji lub inna postać
    wynagrodzenia za wykonywane usługi w ramach umowy agencyjnej, zlecenia,
    pośrednictwa lub innych umów o podobnym charakterze albo marża, ewidencjonują na
    potrzeby obliczenia osiąganego przez nich obrotu oraz kwot podatku należnego całą
    wartość sprzedaży własnej oraz prowadzonej na rzecz lub w imieniu innych podatników.
    Z uwagi jednak na fakt, że usługi świadczone przez Spółkę są zwolnione przedmiotowo z
    obowiązku ewidencjonowania na kasie fiskalnej, w ocenie Spółki nie musi ona
    ewidencjonować sprzedaży anten satelitarnych/modemów/routerów na kasie fiskalnej,
    ale także takiej ewidencji nie muszą prowadzić jej dystrybutorzy, którzy zawierają z
    klientami umowy w imieniu i na rzecz Spółki.
    Spółka uzyskała również potwierdzenie ww. stanowiska w uzyskanej przez Nią
    interpretacji indywidualnej z 26 czerwca 2018 r., sygn. 0114-KDIP1-3.4012.163.2018.2.ISZ,
    która dotyczyła sprzedaży modemów i routerów za pośrednictwem dystrybutorów. W
    interpretacji tej Dyrektor KIS stwierdził, że w sytuacji, gdy Spółka realizuje sprzedaż
    modemów i routerów za pośrednictwem swoich dystrybutorów działających w imieniu i
    na rzecz Spółki - nie ma obowiązku ewidencjonowania tej sprzedaży we własnym zakresie.
    Według dyrektora KIS obowiązek ten nie spoczywa również na dystrybutorach.
    Uzupełnienie własnego stanowiska w sprawie
    Przedstawiając dodatkowe stanowisko do zadanych przez Państwa pytań i udzielonych
    powyżej odpowiedzi, Spółka pragnie podkreślić, iż świadczenie usług dostępu do Internetu
    oraz usług telewizji satelitarnej wymaga po stronie odbiorcy dysponowania odpowiednim
    sprzętem technicznym, między innymi modemem, routerem, anteną, umożliwiającymi
    odbiór sygnału i korzystanie z usług świadczonych przez Spółkę. Bez posiadania takiego
    urządzenia technicznego, korzystanie z usług transmisji danych lub odbioru sygnału
    telewizyjnego jest niemożliwe.
    Spółka, jak wskazano we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji, dokonuje
    sprzedaży ww. sprzętu wyłącznie swoim abonentom, tj. klientom, którym świadczy usługi
    dostępu do Internetu oraz telewizji satelitarnej. Sprzęt ten jest fabrycznie skonfigurowany
    i skalibrowany do współpracy z infrastrukturą techniczną Spółki, co umożliwia jego
    natychmiastowe wykorzystanie bez konieczności dokonywania dodatkowych ustawień
    technicznych. Innymi słowy, zakup sprzętu dostarczanego przez Spółkę nie ma celu

    samego w sobie i dopiero połączenie go z usługą świadczoną przez Spółkę daje klientowi
    możliwość dostępu do usług Spółki i skorzystanie z usługi, której nabycie jest niewątpliwie
    głównym celem klienta.
    Dodatkowo, jak wskazano w stanie faktycznym wniosku o interpretację, w praktyce
    działalności Spółki sprzęt jest najczęściej nabywany przez klienta w momencie zawarcia
    umowy abonamentowej. Niemniej jednak mogą wystąpić sytuacje, w których klient -
    będący już abonentem Spółki - dokonuje zakupu nowego urządzenia w trakcie trwania
    umowy. Przykładowo może to wynikać z konieczności wymiany sprzętu w związku z jego
    awarią, która nie jest objęta gwarancją, bądź z potrzebą dostosowania urządzenia do
    aktualnych parametrów technicznych usług świadczonych przez Spółkę (np. przy
    przedłużeniu umowy lub zmianie jej warunków).
    W świetle opinii rzecznik generalnej Juliane Kokott z 22 października 2020 r. do sprawy C-
    581/19 Frenetikexito - Unipessoal Lda przeciwko Autoridade Tributaria e Aduaneira należy
    wskazać, że:
    „W przypadku jednego świadczenia złożonego kilka elementów świadczenia tworzy
    świadczenie sui generis. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału takie świadczenie występuje
    w sytuacji, w której dwa lub więcej elementów albo dwie lub więcej czynności dokonane
    przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno,
    niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny.
    Trybunał ustala, czy ma to miejsce, określając elementy charakterystyczne, a tym samym
    istotę danej transakcji, z punktu widzenia przeciętnego konsumenta”.
    W powyższym kontekście należy również przywołać wyrok TSUE z 25 lutego 1999 r. nr C-
    349/96, Card Protection Plan Ltd (CPP) przeciwko Commissioners of Customs and Excise,
    ECLI:EU:C:1999:93, w którym Trybunał podkreślił że:
    „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części
    składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje
    się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do
    usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi
    zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do
    lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.
    Natomiast podkreślić należy, że w przypadku sprzedawanego przez Spółkę sprzętu, celem
    klienta (abonenta) jest uzyskanie dostępu do usług telekomunikacyjnych - Internetu lub
    telewizji satelitarnej. Zakup urządzeń takich jak modem, router czy antena nie stanowi dla
    klienta Spółki celu samoistnego, lecz jest jedynie środkiem umożliwiającym korzystanie z
    usługi zasadniczej - dostępu do Internetu, czy telewizji satelitarnej. Okoliczność tę
    potwierdza również fakt, że Spółka nie sprzedaje anten, modemów czy routerów
    samodzielnie, w oderwaniu od świadczonych usług, jak również nie sprzedaje tych
    urządzeń osobom, które nie zawarły ze Spółką umowy o świadczenie usług dostępu do
    Internetu czy usług telewizyjnych, lecz każdorazowo sprzęt, którego dotyczy wniosek
    sprzedawany jest osobom, które zawierają lub mają zawartą umowę o świadczenie usług
    ze Spółką.
    Dodatkowo, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej, przy kwalifikacji danego świadczenia jako kompleksowego istotne znaczenie
    ma również analiza proporcji wartości poszczególnych elementów składowych
    świadczenia.
    W szczególności, jak wskazano w wyroku TSUE z 13 października 2005 r. w sprawie C-200
    /04, jednym z kluczowych kryteriów jest ocena, czy świadczenie pomocnicze ma charakter
    marginalny w stosunku do całości wynagrodzenia należnego za świadczenie główne. Jeżeli
    bowiem wartość świadczenia dodatkowego nie wpływa w sposób istotny na ogólną cenę
    transakcji, a jego funkcją jest jedynie umożliwienie lub usprawnienie korzystania z usługi
    zasadniczej, to należy je traktować jako element pomocniczy w ramach jednolitego
    świadczenia kompleksowego. Taka kwalifikacja znajduje zastosowanie również w sytuacji,

    gdy dostawa sprzętu (np. modemu, routera, anteny) stanowi jedynie uzupełnienie usługi
    telekomunikacyjnej i nie jest celem samym w sobie z perspektywy przeciętnego
    konsumenta.
    Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, że cena za dostarczany przez Spółkę sprzęt
    (modem, router, antena, dekoder) stanowi jedynie niewielką część całkowitego
    wynagrodzenia należnego za świadczenie usług telekomunikacyjnych. Co więcej, w
    niektórych przypadkach Spółka pobiera wynagrodzenie w wysokości kosztu nabycia
    sprzętu, lub też wynagrodzenie niższe niż koszt nabycia przez nią tego sprzętu
    (przykładowo oferując sprzęt dużym upustem w ramach okresowych akcji promocyjnych) -
    co dodatkowo potwierdza jego pomocniczy charakter względem usługi głównej. W
    konsekwencji całość świadczenia powinna być traktowana jako usługa kompleksowa, i tym
    samym obowiązek ewidencjonowania sprzedaży takiego sprzętu powinien być
    rozpatrywany przez pryzmat świadczenia głównego, jakim jest świadczona przez Spółkę
    usługa.
    Ponadto, jak wskazano powyżej, w określonych przypadkach klient może korzystać z
    własnego, wcześniej zakupionego sprzętu, pod warunkiem, że urządzenie to spełnia
    wymagane parametry techniczne oraz posiada odpowiednie ustawienia umożliwiające
    odbiór usług świadczonych przez Spółkę. W praktyce oznacza to, że nawet w sytuacji, gdy
    sprzęt nie został nabyty bezpośrednio od Spółki, jego funkcja pozostaje ściśle związana z
    usługą świadczoną przez Spółkę. Sprzęt ten nie pełni samodzielnej roli, lecz stanowi
    niezbędny element umożliwiający realizację usługi telekomunikacyjnej.
    Jednocześnie z punktu widzenia charakteru świadczenia, fakt korzystania przez klienta z
    własnego sprzętu nie zmienia istoty usługi jako kompleksowej - sprzęt, niezależnie od
    źródła jego pochodzenia, jest nieodzownym komponentem umożliwiającym odbiór
    sygnału i korzystanie z usługi. Tym samym, świadczenie usług dostępu do Internetu lub
    telewizji satelitarnej należy traktować jako świadczenie złożone, w którym sprzęt stanowi
    element funkcjonalnie powiązany z usługą główną, a jego obecność - czy to poprzez
    sprzedaż przez Spółkę, czy poprzez wykorzystanie sprzętu własnego klienta - jest
    warunkiem koniecznym dla realizacji świadczenia Spółki.
    W konsekwencji o kompleksowym charakterze świadczenia nie decyduje okoliczność, czy
    klient każdorazowo ma obowiązek kupić ten sprzęt od świadczeniodawcy, czy też klient
    może korzystać z własnego, wcześniej nabytego sprzętu. Stanowisko takie potwierdzają
    znane Spółce wiążące informacje stawkowe, czego przykładem jest Wiążąca Informacja
    Stawkowa z 13 kwietnia 2023 r., sygn. 0112-KDSL2-1.440.282.2022.4.BK, w której -
    pomimo wskazania przez wnioskodawcę, że klienci mają możliwość samodzielnego
    zakupu dekoderów w tym również urządzeń używanych lub tańszych niż oferowane przez
    tego wnioskodawcę - Dyrektor KIS uznał, że przedmiotem świadczenia jest usługa o
    charakterze kompleksowym.
    W uzasadnieniu ww. interpretacji organ wskazał, że „w omawianym przypadku, z punktu
    widzenia nabywcy usługi, tj. Klienta, nabywa on jedno świadczenie, składające się z kilku
    elementów. Oferowane przez Wnioskodawcę w ramach przedmiotowego świadczenia
    elementy, tj. abonament telewizyjny, dzierżawa dekodera i usługa multiroom, z punktu
    widzenia Klienta, tworzą jedno niepodzielne świadczenie. Sam Klient jest zainteresowany
    nabyciem jednego (złożonego) świadczenia, a nie poszczególnych składowych.”
    Skoro więc elementem kompleksowego świadczenia w postaci usługi telewizyjnej jest
    dzierżawa dekodera, o ile klient nie korzysta z własnego sprzętu, to również elementem
    kompleksowego świadczenia jest dostawa modemu/routera czy też anteny satelitarnej,
    nawet jeżeli klient nie ma obowiązku nabyć tego sprzętu od Spółki.
    Dodatkowo, w 2018 r. Spółka uzyskała pozytywną interpretację indywidualną wydaną
    przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 26 czerwca 2018 r., sygn. 0114-KDIP1-

    3.4012.163.2018.2.ISZ, potwierdzającą brak obowiązku ewidencjonowania na kasie
    rejestrującej dokonywanej sprzedaży elementów (urządzeń) składających się na
    kompleksową usługę telekomunikacyjną tj. modemów i routerów.
    Ze stanowiska przyjętego przez organ podatkowy w ww. interpretacji również wynika, że
    fakt nabycia sprzętu od Spółki, jej dystrybutora, czy od podmiotu zewnętrznego nie ma
    znaczenia dla kwalifikacji dostawy sprzętu jako elementu kompleksowej usługi dostępu do
    Internetu. Spółka w stanie faktycznym wprost wskazała, że nie zobowiązuje klientów do
    zakupu sprzętu wyłącznie od Spółki - klient może korzystać z urządzenia nabytego od
    innego podmiotu, o ile spełnia ono wymagania techniczne - a Dyrektor Krajowej Informacji
    skarbowej uznał że okoliczność ta nie wpływa na uznanie sprzedaży modemu/routera za
    czynność pomocniczą w stosunku do usługi dostępu do Internetu.
    Podobne stanowisko zostało wyrażone w interpretacji z 24 września 2018 r., nr 0114-
    KDIP1-3.4012.415.2018.1.SM, w której organ podatkowy jednoznacznie wskazał, że:
    „Należy zauważyć, że dekoder jest urządzeniem służącym do korzystania z usług
    telewizyjnych świadczonych za pośrednictwem Internetu, które są świadczone przez
    Spółkę na rzecz jej klientów. Spółka sprzedaje dekodery wyłącznie swoim abonentom w
    ramach pakietu telewizyjnego umożliwiającego korzystanie z tych usług przez okres 3
    miesięcy za jedną łączną cenę, która obecnie jest niższa niż zakup tego samego pakietu
    bez dekodera. Tym samym sprzedaż dekoderów nie należy traktować jako odrębnej
    transakcji od świadczenia usług telewizyjnych, gdyż z ekonomicznego punktu widzenia, jak
    również z punktu widzenia przeciętnego klienta Spółki - zakup samego dekodera bez
    jednoczesnego nabywania i korzystania z usług telewizyjnych świadczonych przez Internet
    nie ma wartości samej w sobie, a ponadto nie jest możliwy, gdyż Spółka nie oferuje takiej
    opcji.
    Jakkolwiek Spółka zainteresowana jest tym, aby klient jak najdłużej korzystał z kolejnych
    pakietów telewizyjnych, to jednak dekoder związany jest tylko z usługą telewizji nadawanej
    przez Internet w ramach pakietu przez 90 dni. Późniejsze wykorzystanie dekodera zależy
    wyłącznie od klienta, który nabył to urządzenie.
    Z tego powodu sprzedaż dekoderów należy traktować jako element usługi kompleksowej,
    na którą składa się usługa telewizyjna świadczona przez Internet, a dostawa dekodera jest
    transakcją pomocniczą w stosunku do usługi telewizyjnej. W konsekwencji dostawa
    dekodera nie ma samodzielnego bytu, zaś wszystkie konsekwencje, które pociąga za sobą
    dostawa dekodera powinny być rozpatrywane przez pryzmat usługi telewizyjnej”.
    W konsekwencji dostawa sprzętu technicznego (modemów, routerów, anten) stanowi
    element pomocniczy względem usługi głównej i nie posiada samodzielnego bytu
    gospodarczego, a tym samym obowiązek rejestrowania takiej sprzedaży na kasie fiskalnej
    należy oceniać przez pryzmat świadczenia głównego (usługi dostępu do Internetu oraz
    usługi płatnej telewizji satelitarnej), a nie świadczeń pomocniczych. Stanowisko to znajduje
    również potwierdzenie w innych interpretacjach indywidualnych, m.in. z 21 marca 2019 r.,
    nr 0114-KDIP1-3.4012.97.2019.1.KP oraz z 11 kwietnia 2016 r., nr IBPP3-4512-970/15/UH,
    z 3 kwietnia 2019 r. sygn. 0115-KDIT1-2.4012.83.2019.1.RS.
    Reasumując, w ocenie Spółki, na podstawie obowiązujących przepisów oraz utrwalonej
    linii interpretacyjnej organów podatkowych, sprzedaż sprzętu technicznego, tj. modemów,
    routerów czy anten, w związku z zawieranymi umowami na świadczenie usług dostępu do
    Internetu oraz telewizji satelitarnej stanowi element świadczenia kompleksowego, a w
    konsekwencji Spółka nie jest zobowiązana do ewidencjonowania tej sprzedaży na kasie
    rejestrującej.
    Uwagi dodatkowe
    Na zakończenie Spółka pragnie wskazać, że przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji
    prawa podatkowego nie była kwestia dekoderów - wniosek dotyczył wyłącznie anten,
    modemów i routerów.

    W ocenie Spółki nie budzi wątpliwości fakt, iż dostawa dekoderów do usług telewizyjnych
    jest elementem kompleksowej usługi telewizyjnej. Stanowisko takie potwierdzają również
    znane Spółce wiążące informacje stawkowe, czego przykładem jest Wiążąca Informacja
    Stawkowa wydawana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 31 maja 2022 r.
    sygn. 0112-KDSL2- 1.440.45.2022.2.AP oraz Wiążąca Informacja Stawkowa z 25 stycznia
    2019 r. sygn. 0111-KDIB3-1.4012.886.2018.1.WN, jak również przytoczona powyżej
    Wiążąca Informacja Stawkowa z 13 kwietnia 2023 r., sygn. 0112-KDSL2-1.440.282.2022.4.
    BK.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Z opisu stanu faktycznego wynika, że świadczą Państwo usługi w zakresie płatnej telewizji
    satelitarnej oraz m.in. usługi dostępu do internetu (czyli transmisji danych). Za dostęp do
    ww. usług pobierają Państwo od klientów comiesięczne wynagrodzenie w formie
    abonamentu.
    Korzystanie z usług telewizyjnych wymaga po stronie klienta posiadania anteny
    satelitarnej wraz z dekoderem, a w przypadku usług dostępu do internetu – modemu lub
    routera. Świadczenie ww. usług nie jest możliwe bez wskazanych urządzeń. Sprzedając
    usługę dostępu do internetu czy też usługę płatnej telewizji satelitarnej w przypadku
    każdej podpisywanej umowy informują Państwo klienta o konieczności posiadania
    odpowiedniego sprzętu i jednocześnie w przypadku każdej umowy oferują Państwo
    nabycie każdemu klientowi ww. sprzętu dostosowanego do odbioru Państwa usług.
    Dlatego też udostępniają Państwo – tj. wynajmują, udostępniają nieopłatnie, sprzedają w
    promocyjnych cenach - swoim klientom sprzęt niezbędny do korzystania ze świadczonych
    przez Państwa usług. W przypadku sprzedaży sprzętu technicznego cena za antenę,
    modem, router jest ceną odrębną od ceny abonamentu. Sprzedawany sprzęt do
    korzystania z Państwa usług, czyli anteny, modemy, routery, jest skalibrowany i
    dostosowany do współpracy z innymi urządzeniami - przykładowo anteny są skalibrowane
    z dekoderami, które również Państwo dostarczają. Jednocześnie wskazali Państwo, że

    klient może nie skorzystać z oferty na zakup modemu/routera lub anteny – np. w sytuacji
    gdy posiada własny sprzęt. Klient może zatem nabyć od Państwa wyłącznie usługę
    dostępu do internetu lub usługę telewizji satelitarnej.
    Co do zasady klient zakupując abonament nabywa antenę/modem/router w momencie
    zawierania z Państwem umowy na świadczenie usług dostępu do telewizji/internetu.
    Mogą się jednak zdarzyć sytuacje, gdy klient nabędzie antenę/modem/router w trakcie
    trwania umowy zawartej z Państwem. Wówczas umożliwiają Państwo klientowi nabycie
    nowego sprzętu za odrębną cenę – najczęściej przy przedłużeniu umowy lub zmianie
    warunków umowy.
    W żadnym wypadku nie sprzedają Państwo anten/modemów/routerów osobom, które nie
    korzystają z oferowanych przez Państwa usług.
    Sprzedażą usług znajdujących się w Państwa ofercie oraz dostawą ww. sprzętu zajmują się
    m.in. dystrybutorzy działający w Państwa imieniu i na Państwa rzecz, którzy otrzymują
    wynagrodzenie prowizyjne.
    Usługi opisane powyżej świadczą Państwo przede wszystkim na rzecz osób fizycznych
    nieprowadzących działalności gospodarczej. Sprzedaż ewidencjonują Państwo na kasie
    rejestrującej.
    Państwa wątpliwości dotyczą braku obowiązku ewidencjonowania za pomocą kasy
    rejestrującej sprzedaży anten/modemów/routerów klientom w związku z zawieranymi z
    klientami umowami na świadczenie usług dostępu do płatnej telewizji satelitarnej oraz w
    zakresie dostępu do internetu, a w związku z tym czy mogą Państwo zaprzestać jej
    ewidencjonowania na kasie rejestrującej.
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy należy na wstępie wyjaśnić, że co do zasady,
    każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem VAT powinno być traktowane jako
    odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z
    ekonomicznego punktu widzenia kilka czynności, świadczenie to nie powinno być
    sztucznie dzielone dla celów podatkowych.
    Zatem, w pierwszej kolejności należy ustalić czy sprzedaż opisanych we wniosku usług
    wraz ze sprzedażą anten/modemów/routerów przez Państwa lub przez Państwa
    dystrybutorów, nosi znamiona świadczenia złożonego.
    Aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym),
    powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do
    jednego celu. Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych
    czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia
    głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy
    uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do
    pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność
    traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel
    świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie
    można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej.
    Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia, świadczenie nie powinno być dzielone dla
    celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będzie jedno świadczenie kompleksowe,
    obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład wykonywanego
    świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności
    głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma
    podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia złożonego kompleksowego.
    Stanowisko takie przedstawił również TSUE w wyroku z 25 lutego 1999 r., nr C-349/96,
    Card Protection Plan Ltd (CPP) przeciwko Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:
    C:1999:93, stwierdzając, że:

      „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części
      składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy
      traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady
      opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą
      w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w
      sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.
    Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy,
    że w wyroku z 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV v. OV
    Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, TSUE wskazał, że po pierwsze z art. 2
    ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i
    niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie
    ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania
    podatku VAT. W ocenie TSUE, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym
    świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla
    rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka
    odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest
    w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika
    na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że
    stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego
    rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (pkt 22 wyroku).
    W celu określenia, czy mamy do czynienia z tzw. usługą kompleksową należy – wg TSUE –
    przede wszystkim poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej
    czynności celem określenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi, rozumianemu jako
    przeciętny konsument, kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie. W
    orzeczeniu tym TSUE wskazał na konieczność dokonania analizy charakteru transakcji
    także z punktu widzenia nabywcy. Bo przecież w omawianym przypadku to właśnie
    perspektywa nabywcy (dla którego wartość nabytego świadczenia jest tworzona przez fakt
    wejścia w posiadanie oprogramowania przystosowanego do jego indywidualnych potrzeb,
    a nie oprogramowania standardowego, które mogło być wręcz bezużyteczne –
    przystosowanie to zostało dokonane przez ten sam podmiot, który dokonał dostawy
    oprogramowania) była podstawą do ustalenia, jaki był rzeczywisty charakter świadczenia.
    Trybunał szczególnie wyraźnie w omawianym wyroku podkreśla fakt, iż:
      „(...) nabycie przez klienta samego standardowego oprogramowania nie było w
      żaden sposób użyteczne”.
    W konsekwencji, w świetle omawianego wyroku należy przyjąć, że nie będzie mieć
    charakteru kompleksowego taki zestaw świadczeń, których połączenie miałoby charakter
    działania sztucznego. Za świadczenia odrębne należy więc uznać świadczenia
    wykonywane przez jednego świadczącego na rzecz jednego nabywcy, które nawet jeżeli są
    w pewien sposób powiązane, mogą być traktowane rozłącznie, a traktowanie to nie
    wpłynie na charakter żadnego z nich ani też nie sprawi, że wartość świadczeń z punktu
    widzenia nabywcy będzie inna, niż gdyby świadczenia te były uznane za świadczenie
    złożone.
    Warto także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 (RLRE
    Tellmer), w którym Trybunał rozstrzygał kwestię związaną z opodatkowaniem usługi
    wynajmu mieszkań i towarzyszącej jej usłudze sprzątania części wspólnych budynku
    mieszkalnego. W sprawie spółki Tellmer nie występuje w ocenie TSUE jedno świadczenie
    złożone. Dla takiej oceny TSUE, kluczowy charakter ma fakt, że:
      „(...) usługi sprzątania części wspólnych budynku mogą być świadczone na różnych
      zasadach, to znaczy na przykład przez osoby trzecie wystawiające faktury
      obejmujące koszt tych usług bezpośrednio lokatorom lub przez wynajmującego
      zatrudniającego w tym celu własnych pracowników lub posługującego się
      przedsiębiorstwem zajmującym się sprzątaniem”.

    A zatem za szczególnie znaczące TSUE uznał to, że sprzątanie może być świadczone w
    sposób całkowicie niezależny od usługi najmu, np. poprzez samodzielny zakup danego
    świadczenia (sprzątania) przez najemcę. To sprawia, że związek pomiędzy najmem i
    sprzątaniem jest, w ocenie Trybunału na tyle swobodny, że nie można mówić o istnieniu
    świadczenia złożonego. A zatem, jeśli usługi mogą być rozdzielone bez uszczerbku dla
    każdej z nich, a zatem w sposób naturalnie uzasadniony, wówczas nie można uznać, że
    stanowią jedno świadczenie kompleksowe w rozumieniu Dyrektywy. Powyższe poglądy
    znajdują również potwierdzenie w wyrokach: w sprawie C-2/95 Sparekassernes
    Datacenter (SDC), w sprawie C-111/05 Aktiebolaget NN, C-292/11 Fireld Fisher
    Waterhouse LLP, w sprawie C-88/09 Graphic Procede TSUE.
    Stanowisko takie przedstawiła również Rzecznik Generalna Juliane Kokott w opinii z 22
    października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito – Unipessoal Lda przeciwko
    Autoridade Tributária e Aduaneira wskazując, że:
      „Wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity
      cel gospodarczy transakcji (26). Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie
      na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia
      złożonego. W świetle orzecznictwa Trybunału jedno świadczenie złożone występuje
      wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu
      (27)”.
    W kontekście powyższego stwierdzić należy, że ze świadczeniem usługi złożonej
    (kompleksowej) mamy do czynienia wówczas, gdy świadczenie usługodawcy jest
    rozbudowane i obejmuje dwie lub więcej pojedynczych czynności (świadczeń), będących
    elementami częściowego zobowiązania strony transakcji. Jednocześnie usługa taka, jeśli
    może zostać uznana za usługę o charakterze złożonym, podlega opodatkowaniu jednolitą
    stawką podatku od towarów i usług, właściwą dla świadczenia podstawowego, głównego.
    W pojmowaniu koncepcji świadczeń złożonych w kontekście uznania, czy dostawy anteny
    przez dostawcę usługi telewizji satelitarnej na rzecz abonenta, dokonywanej wraz z
    zawarciem umowy abonamentowej, której przedmiotem jest świadczenie rzeczonej usługi
    telewizyjnej, bądź dokonywana w trakcie trwania takiej umowy abonamentowej, stanowi
    część składową usługi telewizyjnej wypowiedział się NSA w wyroku z 13 października 2021
    r., sygn. akt I FSK 1123/18, gdzie sąd dokonując analizy świadczeń złożonych w świetle
    dotychczasowego orzecznictwa TSUE stwierdził, iż:
      „Należy jednak pamiętać, ze brak jest bezwzględnej zasady dotyczącej ustalania
      zakresu danego świadczenia z punktu widzenia podatku VAT, a co za tym idzie, w
      celu ustalenia zakresu danego świadczenia należy wziąć pod uwagę ogół
      okoliczności, w jakich ma miejsce dana transakcja.”
    Następnie NSA stwierdził, że:
      „Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy nie można podzielić
      stanowiska Sądu pierwszej instancji, że w przedstawionych przez Wnioskodawcę
      okolicznościach faktycznych, wszystkie wskazane powyżej kryteria do uznania
      świadczeń dokonywanych przez Spółkę jako świadczenia kompleksowego, zostały
      spełnione. Dostawę anteny realizowaną zarówno w momencie zawarcia umowy o
      świadczenie usługi telewizyjnej (telewizji satelitarnej), jak i w trakcie jej trwania,
      należy uznać za świadczenie niezależne, gdyż nie jest niezbędna (dostawa anteny) do
      świadczenia usługi telewizyjnej. Nabywca usługi może bowiem nabyć antenę od
      innego zewnętrznego podmiotu. Z treści złożonego przez Spółkę wniosku wynikało,
      że przy zawarciu umowy abonamentowej nowy abonent wskazuje, czy rezygnuje z
      zakupu anteny (ponieważ już ją posiada), czy też chce korzystać z usług Spółki przy
      wykorzystaniu anteny oferowanej przez Skarżącą przy zawarciu umowy o
      świadczenie usług. Niewątpliwie wynika z tego, że antena pozostająca w ofercie
      Spółki nie jest niezbędna do korzystania z proponowanej usługi. W tych
      okolicznościach uzasadnione było przekonanie organu interpretacyjnego, że

      rozdzielenie przedmiotowych świadczeń (usługi telewizyjnej i dostawy anteny) nie
      jest zabiegiem sztucznym, a wobec tego nie została spełniona jedna z przesłanek
      uznania zespołu świadczeń za usługę kompleksową. Za trafnością tego zapatrywania
      przemawia także to, że Skarżąca oferuje anteny do sprzedaży nie tylko jednocześnie
      z zawarciem umowy abonamentowej, ale także w trakcie jej trwania, czyli oddzielnie
      od usługi telewizyjnej.”
    Z uwagi na powyższe ustalenia, niezwykle istotnym jest, aby przy dokonywaniu analizy
    omawianej sprzedaży anteny/modemu/routera, poza ich charakterem, wskazać stopień
    powiązania i ich niezbędności w świadczeniu usługi głównej. Warto podkreślić, iż z
    orzecznictwa TSUE płynie wniosek, że za część świadczenia złożonego możemy uznać tylko
    takie czynności, których oddzielenie miałoby sztuczny charakter, czyli innymi słowy jej
    wyłączenie rzutowałoby w sposób istotny na całość świadczenia. Natomiast w Państwa
    sprawie, co należy zdecydowanie uwypuklić, oderwanie dostawy anteny/modemu/routera
    od dokonywanej na rzecz klienta odpowiednio usługi dostępu do telewizji satelitarnej oraz
    usługi dostępu do internetu nie przybiera w żadnym razie sztucznego charakteru. Wynika
    to ze specyfiki samego towaru jakim jest antena/modem/router, które mogą być
    nabywane od innych podmiotów. Nie zmienia tego również Państwa zastrzeżenie, że w
    żadnym przypadku nie dochodzi do sytuacji, gdy antena/modem/router może zostać
    sprzedane osobie, która nie korzysta ze świadczonych przez Państwa ww. usług.
    Z kolei okoliczność, że dokonują Państwo sprzedaży anten/modemów/routerów nie tylko
    w momencie zawierania umów z abonentami, ale także w sytuacji gdy występuje
    konieczność nabycia nowego urządzenia przez klienta korzystającego już z Państwa usług
    z uwagi na fakt, że dotychczasowy sprzęt uległ awarii, która to awaria nie jest objęta
    gwarancją lub rękojmią i wówczas jest to sprzedaż zupełnie oddzielnie od usług
    telewizyjnych/usług dostępu do internetu świadczy o tym, że wyodrębnienie dostawy ww.
    sprzętu, nie nabiera charakteru sztucznego, wobec czego nie spełniona została
    podstawowa przesłanka uznania danej czynności za część usługi kompleksowej.
    Niezaprzeczalnie antena jest urządzeniem funkcjonalnie powiązanym ze świadczeniem
    usług telewizyjnych tą właśnie drogą, i jest niezbędna do odbioru sygnału od nadawcy, ale
    nie stanowi czynności nierozerwalnej z tą usługą w ujęciu ekonomicznym. Również
    posiadanie modemu/routera jest niezbędne aby uzyskać dostęp do internetu, jednakże
    nie musi to być modem/router nabyty u nadawcy usług. Z pewnością propozycja
    sprzedaży anteny/modemu/routera swoim abonentom wzbogaca Państwa ofertę dostawy
    usług telewizji satelitarnej oraz dostępu do internetu, niemniej jednak sprzedaż ta nie jest
    nierozerwalnie powiązana z daną usługą. Nabywca równie dobrze może nabyć ww. sprzęt
    u Państwa jak i u innego, zewnętrznego podmiotu.
    Państwo również wskazali na rozdzielność oferowanej anteny/modemu/routera od
    świadczonych usług, dostrzegając, że abonent może nabyć ww. sprzęt od innego
    podmiotu, czy też może zrezygnować z ich nabycia ponieważ posiada własną antenę
    /modem/router.
    Państwa stwierdzenie, że taki sprzęt jest niezbędny do prawidłowego korzystania z
    oferowanych przez Państwa usług ani wskazanie, że nie sprzedają Państwo anten
    /modemów/routerów osobom, które nie korzystają z Państwa usług, ponieważ nie chcą
    być Państwo uznani za dystrybutorów tego sprzętu nie jest wystarczającym argumentem
    przemawiającym za słusznością przyjętego przez Państwa stanowiska.
    O braku sztuczności oderwania dostawy anteny/modemu/routera od świadczenia przez
    Państwa usług telewizji satelitarnej oraz usługi dostępu do internetu dobitnie świadczy
    również okoliczność, że przy zawieraniu umowy abonamentowej klient (abonent) sam
    podejmuje decyzję, czy chce korzystać ze sprzętu oferowanego przez Państwa, czy z niego
    rezygnuje. Umowa nie obliguje świadczeniobiorcy do zakupu ww. sprzętu. Zdaniem tut.
    organu wewnętrznie sprzeczne byłoby uznanie, że z jednej strony - wydzielenie
    poszczególnych czynności dla celów podatkowych staje się niemożliwe lub przybiera
    sztuczny charakter, natomiast nic nie stoi na przeszkodzie dokonaniu takiego podziału dla

    celów handlowych i pozwala potraktować dostawę anteny/modemu/routera według
    uznania, uzależniając ją od decyzji nabywającego usługi telewizji satelitarnej/dostępu do
    internetu.
    Mając na uwadze powołane przepisy prawa, orzecznictwo TSUE oraz opis Państwa sprawy
    należy stwierdzić, że skoro istnieje możliwość nabycia przez klienta wyłącznie usługi
    telewizji satelitarnej lub usługi dostępu do internetu bez jednoczesnego nabycia anteny
    /modemu/routera i decyzja ta pozostaje w gestii klienta to dla celów podatku VAT są to
    świadczenia odrębne i niezależne, które to świadczenia podlegają odrębnemu
    opodatkowaniu.
    W konsekwencji, nie można zgodzić się z Państwem, że sprzedaż anten/modemów
    /routerów stanowi element usługi kompleksowej, na którą składa się odpowiednio usługa
    dostępu do internetu i dostawa modemu lub routera umożliwiającego odbiór danych oraz
    świadczenie usług telewizyjnych wraz z dostawą anteny.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości w zakresie możliwości zaprzestania
    ewidencjonowania na kasie rejestrującej sprzedaży anten/modemów/routerów klientom
    w związku z zawieranymi z klientami umowami na świadczenie usług dostępu do płatnej
    telewizji satelitarnej oraz w zakresie dostępu do internetu, należy wskazać, że obowiązek
    stosowania kas rejestrujących wynika z art. 111 ust. 1 ustawy:
      Podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących
      działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić
      ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących.
    Powyższy przepis określa generalną zasadę, z której wynika, że obowiązek prowadzenia
    ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy wszystkich podatników,
    którzy dokonują sprzedaży na rzecz określonych w nim odbiorców, tj. osób fizycznych
    nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Zatem kryterium
    decydującym o obowiązku stosowania do ewidencjonowania kas rejestrujących jest status
    nabywcy towarów lub wykonywanych przez podatnika świadczeń.
    Ponadto, stosownie do art. 111 ust. 3a pkt 1 ustawy:
      Podatnicy prowadzący ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących są
      obowiązani wystawić i wydać nabywcy paragon fiskalny lub fakturę z każdej
      sprzedaży:
      a) w postaci papierowej lub
      b) za zgodą nabywcy, w postaci elektronicznej, przesyłając ten dokument w sposób z
      nim uzgodniony, w tym przy użyciu systemu teleinformatycznego Szefa Krajowej
      Administracji Skarbowej pośredniczącego przy wydawaniu paragonów fiskalnych w
      postaci elektronicznej nabywcy, bez konieczności podawania jego danych
      osobowych.
    Kwestie dotyczące zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy użyciu kas
    rejestrujących reguluje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2024 r. w
    sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas
    rejestrujących (Dz. U. z 2024 r. poz. 1902), zwane dalej „Rozporządzeniem”.
    Regulacje zawarte w powołanym Rozporządzeniu przewidują zwolnienie z obowiązku
    prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących m.in. zgodnie z
    załącznikiem do rozporządzenia (zwolnienie przedmiotowe).
    Stosownie do zapisu § 2 ust. 1 Rozporządzenia:
      Zwalnia się z obowiązku prowadzenia ewidencji w danym roku podatkowym, nie
      dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2027 r., czynności wymienione w załączniku do
      rozporządzenia.
    W części I załącznika – obejmującej dostawę towarów lub świadczenie usług, stanowiącej
    katalog czynności zwolnionych z obowiązku ewidencjonowania wymieniono:

      w poz. 25 - Usługi telekomunikacyjne, o których mowa w art. 2 pkt 25a ustawy (bez
      względu na symbol PKWiU),
      w poz. 26 - Usługi nadawcze, o których mowa w art. 2 pkt 25b ustawy, jeżeli podatnik
      świadczy usługi telekomunikacyjne, o których mowa w art. 2 pkt 25a ustawy (bez
      względu na symbol PKWiU).
    Należy jednak zauważyć, że wykonywanie przez podatnika czynności wymienionych w § 4
    Rozporządzenia wyklucza możliwość zastosowania przez niego zwolnień określonych w §
    2 i § 3 Rozporządzenia.
    Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 lit. i) Rozporządzenia:
      Zwolnień, o których mowa w § 2 i § 3, nie stosuje się w przypadku dostawy wyrobów
      elektronicznych, w tym odbiorników telewizyjnych i radiowych, gramofonów,
      głośników, telefonów, w tym smartfonów, smartwatchów, anten, wyświetlaczy,
      monitorów, aparatów do zapisu lub odtwarzania obrazu i dźwięku, nawigacji,
      urządzeń pamięci trwałej, taśm, dysków, urządzeń alarmowych.
    Zatem bezwzględnemu obowiązkowi ewidencjonowania przy zastosowaniu kas
    rejestrujących, podlegają czynności wymienione w § 4 ww. rozporządzeń, dokonywane na
    rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników
    ryczałtowych.
    W analizowanej sprawie należy wskazać, że sprzedaży anten/modemów/routerów,
    proponowanych przez Państwa klientom do zawieranych umów dotyczących usługi
    telewizji satelitarnej lub usługi dostępu do internetu, dokonują Państwo przede wszystkim
    na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej.
    Wskazać należy, że przepisy o podatku od towarów i usług nie precyzują pojęcia „modem”
    ani „router”. W celu jego wyjaśnienia należy odwołać się do definicji słownikowej. Zgodnie
    ze Słownikiem Języka Polskiego pod pojęciem „modem” znajduje się „urządzenie do
    konwersji oraz przesyłania lub odbierania danych cyfrowych między komputerami”.
    Natomiast „router” to „aktywne urządzenie w sieci komputerowej, decydujące, jaką drogą
    mają być przesyłane dane”
    Mając na uwadze powołane powyżej przepisy prawa oraz powszechne rozumienie
    wskazanych wyżej pojęć należy stwierdzić, że modemy i routery spełniają definicję
    wyrobów elektronicznych.
    W konsekwencji sprzedaż modemów, routerów oraz sprzedaż anten stanowi dostawę, o
    której mowa w § 4 ust. 1 pkt 1 lit. i) rozporządzenia.
    Ponieważ, jak już wyżej rozstrzygnięto, sprzedaż anten/modemów/routerów nie stanowi
    elementu usługi kompleksowej, nie mają Państwo prawa korzystać ze zwolnienia z
    obowiązku ewidencjonowania tej sprzedaży za pomocą kasy rejestrującej, w oparciu o
    zapis § 2 ust. 1 rozporządzenia w zw. z poz. 25 lub 26 załącznika do rozporządzenia.
    Dostawy anten/modemów/routerów jako towary wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 1 lit. i)
    rozporządzenia podlegają obowiązkowi ewidencjonowania za pomocą kasy rejestrującej.
    Tym samym, nie mogą Państwo, zaprzestać ewidencjonowania na kasie fiskalnej
    sprzedaży anten/modemów/routerów dokonywanych na rzecz osób fizycznych
    nieprowadzących działalności gospodarczej. Obowiązek ten spoczywa również na
    dystrybutorach działających w Państwa imieniu i na Państwa rzecz.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytań 1-3 uznaję za nieprawidłowe.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych znak 0114-
    KDIP1-3.4012.415.2018.1.SM, 0114-KDIP1-3.4012.97.2019.1.KP, IBPP3/4512-970/15/UH,
    0115-KDIT1-2.4012.83.2019.1.RS, 0111-KDIB3-1.4012.886.2018.1.WN oraz wiążące
    informacje stawkowe znak 0112-KDSL2-1.440.45.2022.2.AP, 0112-KDSL2-1.440.282.2022.4.
    BK wskazać należy, że są one rozstrzygnięciami w konkretnych sprawach, osadzonymi w
    określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i dotyczą dostawy dekoderów bądź

    routerów wraz z usługą dostępu do internetu w sytuacji, gdy ww. sprzęt jest dzierżawiony,
    nie ma możliwości jego zakupu lub pobierana jest opłata za każdy miesiąc jego
    użytkowania przez klienta.
    Należy również wskazać, że interpretacje rozbieżne bądź wątpliwe mogą być poddane
    weryfikacji w trybie art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym Szef Krajowej
    Administracji Skarbowej może z urzędu zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli
    stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów,
    Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Oznacza to,
    że wydane interpretacje indywidualne, w tym także powołana przez Państwa interpretacja
    indywidualna znak 0114-KDIP1-3.4012.163.2018.2.ISZ, każdorazowo podlegają analizie i
    weryfikacji, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, Szef Krajowej Administracji
    Skarbowej może dokonać ich zmiany.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jestem zatem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego.
    Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego
    podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową
    interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W
    przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym
    zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje

    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.