Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3.4012.236.2025.2.EW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-30
Teza: Prawo do odliczenia VAT z faktur dotyczących przebudowy
budynku z zastosowaniem prewspółczynnika
Słowa kluczowe: korekta-korekta podatku
odliczenia-prawo do odliczenia
przebudowa
współczynnik-prewspółczynnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 2.
Odliczenie częściowe podatku oraz korekta podatku
naliczonego -Korekta kwoty podatku naliczonego -
Korekta podatku naliczonego od towarów i usług
1

nabytych do wytworzenia środków trwałych lub wartości
niematerialnych i prawnych
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 10
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 11
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 13
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90c-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych stanu
    faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 14 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy:
    · prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur dokumentujących poniesione
      wydatki w ramach zadania pn.: (...) przy zastosowaniu prewspółczynnika, o którym
      mowa w art. 86 ust. 2a ustawy w ramach korekty JPK-VAT 7 za miesiące, w których
      Gmina otrzymała te faktury.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 9 maja 2025 r. (wpływ 9
    maja 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina (...) (dalej: „Gmina” lub „Wnioskodawca”) jest zarejestrowanym, czynnym
    podatnikiem podatku VAT.
    Gmina realizuje swoje ustawowe zadania wynikające z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca
    1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465), który stanowi, że gminy
    wykonują zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność, natomiast
    zgodnie z art. 6 ust. 1 tej ustawy, do zakresu działania gmin należą wszystkie sprawy
    publiczne o znaczeniu lokalnym niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Do
    zadań własnych Gminy, wskazanych w art. 7 ust. 1 tej ustawy, należą m.in. sprawy
    porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli, oświaty, gospodarki wodno-ściekowej,
    ochrony przeciwpożarowej, czy opieki społecznej.
    Gmina jest wyposażona w osobowość prawną i posiada zdolność do czynności
    cywilnoprawnych.
    Gmina wykonuje zadania własne (określone w art. 7 ustawy o samorządzie gminnym)
    samodzielnie lub poprzez powołane gminne jednostki organizacyjne.
    W strukturze organizacyjnej Gminy znajdują się m.in. następujące jednostki organizacyjne
    mające status jednostek budżetowych (nieposiadające odrębnej od Gminy osobowości
    prawnej): (...). Z dniem 1 stycznia 2017 r. Gmina dokonała centralizacji rozliczeń podatku
    VAT wraz z podległymi jednostkami budżetowymi.
    Gmina zrealizowała inwestycję pn.: (...). Zadanie zostało dofinansowane ze środków
    Rządowego Funduszu Polski Ład: Program Inwestycji Strategicznych.
    Budynek będący przedmiotem inwestycji jest siedzibą (...). Jest to budynek będący
    własnością Gminy (...).
    Przedmiotem inwestycji była przebudowa i rozbudowa istniejącego budynku użyteczności
    publicznej z przeznaczeniem na cele kulturalno-społeczne na potrzeby mieszkańców
    Gminy (...), a także (...).

    Prace budowlane obejmowały m.in.:(...).
    Oprócz (...), w ramach realizacji projektu zostały poniesione nakłady na (...). Gmina
    nieodpłatnie użycza pomieszczenia (...).
    W związku z uruchomieniem instalacji fotowoltaicznej na budynku i wytwarzaniem z jej
    udziałem energii elektrycznej, która jest wprowadzana do sieci dystrybucyjnej
    elektroenergetycznej, Gmina jest prosumentem energii odnawialnej w rozumieniu
    przepisów ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2023
    r., poz. 1436 t. j., dalej: „ustawa o OZE”), a zamontowana instalacja stanowi mikroinstalację
    w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy o OZE. Wytworzona w Instalacji energia elektryczna,
    która następnie jest odprowadzana do sieci Przedsiębiorstwa energetycznego, jest
    rozliczana w ramach tzw. „net-billingu”. Na bieżąco są wystawiane faktury dokumentujące
    sprzedaż energii dotyczące tej konkretnej mikroinstalacji. Na podstawie wskazań licznika
    Gmina (...) otrzymuje faktury na zakup energii elektrycznej od przedsiębiorstwa
    energetycznego i jest w stanie przyporządkować wydatki na zakup energii dotyczące
    budynku (...). Na podstawie otrzymywanych faktur za zużycie energii w budynku (...),
    wystawiane są noty obciążeniowe za zużycie energii przez (...) i faktury za zużycie energii
    przez (...). Za powierzchnię nieoddaną w użyczenie Gmina sama ponosi koszty zużycia
    energii.
    Sprzedaż wyprodukowanej energii przez mikroinstalację zamontowaną na dachu budynku
    oraz refakturowanie zużytej energii na rzecz (...) są czynnościami opodatkowanymi.
    Nakłady poniesione na przebudowę przedmiotowego budynku służą zarówno
    czynnościom opodatkowanym, jak i czynnościom niepodlegającym opodatkowaniu
    podatkiem VAT. Gmina (...) nie jest w stanie przyporządkować konkretnie, jaka część
    wydatków na realizację inwestycji służy czynnościom tylko opodatkowanym, a jaka
    niepodlegającym opodatkowaniu VAT. Wydatki poniesione na realizację zadania, z
    wyłączeniem montażu instalacji fotowoltaicznej, stanowią ulepszenie środka trwałego w
    rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Instalacja fotowoltaiczna zamontowana
    na budynku (...) będzie stanowić odrębny od budynku środek trwały.
    Gmina (...) do tej pory nie dokonała odliczenia VAT naliczonego z żadnej z faktur
    dokumentujących poniesione wydatki w ramach przedmiotowego zadania.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku Gmina wskazała:
    1) Czy (...) jest Państwa jednostką organizacyjną (jednostką budżetową lub zakładem
      budżetowym)?
    Tak, (...) jest jednostką organizacyjną Gminy (...).
    2) Czy (...) podlega Państwa scentralizowanemu modelowi rozliczeń VAT?
    Nie, (...) nie podlega scentralizowanemu modelowi rozliczeń VAT.
    3) Czy (...)jest odrębnym od Państwa podatnikiem podatku od towarów i usług?
    Tak, (...)jest odrębnym podatnikiem VAT.
    4) Czy (...)jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT?
    (...)nie jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT.
    5) Od kiedy rozpoczęli Państwo wykorzystywanie instalacji fotowoltaicznej na budynku
      (...), jako prosument w modelu net-billing? Proszę o podanie daty i wskazanie, czy
      będzie to data zakończenia inwestycji i oddania jej do użytkowania?
    Rozpoczęli Państwo wykorzystywanie instalacji fotowoltaicznej na budynku (...) zgodnie z
    zawartą umową kompleksową na dostawę, dystrybucję i rozliczanie energii od daty
    odczytu układu pomiarowo - rozliczeniowego tj. od (...). Data zakończenia inwestycji to (...).

    6) Kiedy oddali Państwo do użytku przedmiotowy budynek? Proszę wskazać datę.
    Obecnie nie posiadają Państwo pozwolenia na użytkowanie wydanego przez (...).
    7) Kiedy i jakie ponosili Państwo wydatki na realizację przedmiotowego projektu? Należy
      wskazać konkretne daty wystawionych faktur i określić jakie wydatki Państwo ponosili?
    · (...) – faktura za (...) w zakresie zamówień publicznych,
    · (...) – faktura za (...),
    · (...) – faktura za (...),
    · (...) – faktura za (...).
    8) Czy są Państwo w stanie wyodrębnić wydatki poniesione na instalację fotowoltaiczną
      od pozostałych wydatków? Jeżeli tak, to należy wskazać do jakich czynności
      wykorzystują Państwo wydatki poniesione na instalację fotowoltaiczną, a do jakich
      pozostałe wydatki, tj.:
      a) niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT;
      b) opodatkowanych podatkiem VAT;
      c) zwolnionych od podatku VAT?
    Jeżeli tak, proszę podać podstawę prawną zwolnienia (konkretny punkt przepisu).
    Są Państwo w stanie wyodrębnić wydatki poniesione na instalację fotowoltaiczną od
    pozostałych wydatków na podstawie kosztorysu inwestorskiego. Zarówno wydatki
    poniesione na instalację fotowoltaiczną, jak i pozostałe wydatki wykorzystywane są do
    czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT oraz do opodatkowanych
    podatkiem VAT.
    9) Czy wartość ulepszenia środka trwałego – budynku (z wyłączeniem montażu instalacji
      fotowoltaicznych) przekroczyła/przekroczy 15 000 zł?
    Wartość ulepszenia środka trwałego – budynku przekroczyła 15.000 zł.
    10) Czy wartość instalacji fotowoltaicznych – jak Państwo wskazali stanowiącej odrębny od
      budynku środek trwały - przekracza kwotę 15 000 zł?
    Wartość instalacji fotowoltaicznej przekracza 15.000 zł.
    11) Czy w przypadku instalacji fotowoltaicznych, o których mowa we wniosku, korzystają
      Państwo z rozliczenia ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej wobec ilości energii elektrycznej pobranej z tej sieci w oparciu o:
      a) art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t. j. Dz.
        U. z 2024 r. poz. 1361 ze zm.)? lub
      b) art. 4 ust. 1a ustawy o odnawialnych źródłach energii? lub
      c) inne przepisy – jeżeli tak, to należy wskazać podstawę prawną, tzn. konkretne
        przepisy prawa (tj. artykuły, ustępy, punkty) wraz z nazwą aktu prawnego, bez
        przytaczania ich treści.
    W przypadku instalacji fotowoltaicznej objętej wnioskiem korzystają Państwo z rozliczania
    energii w oparciu o art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych
    źródłach energii.
    12) Czy została zawarta przez Państwa umowa z przedsiębiorstwem energetycznym? Jeżeli
      tak, to należy wskazać:
      a) jakie zostały określone zasady rozliczenia wyprodukowanej z instalacji
        fotowoltaicznych energii elektrycznej?
      b) czy ww. umowa przewiduje wynagrodzenie dla Państwa w związku z
        wyprodukowaną energią elektryczną z instalacji fotowoltaicznych?

    Z przedsiębiorstwem energetycznym została zawarta w dniu 25 kwietnia 2024 r. umowa
    kompleksowa na dostawę, dystrybucję i rozliczanie energii, wg której sprzedawca
    dokonuje rozliczenia wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci OSD przez
    Prosumenta wytwarzającego energię elektryczną w instalacji OZE, wobec wartości energii
    elektrycznej pobranej z tej sieci na potrzeby własne. Wynagrodzeniem dla Gminy jako
    Prosumenta w związku z wyprodukowaną energią jest tzw. depozyt prosumencki.
    13) Czy nadwyżkę energii elektrycznej wyprodukowanej przez ww. instalacje
      fotowoltaiczne i wprowadzonej do sieci wobec ilości energii elektrycznej pobranej z tej
      sieci:
      a) będą Państwo mogli wykorzystać w późniejszym terminie? Jeżeli tak, to należy
        wskazać w jakim terminie?
      b) niewykorzystana w określonym terminie nadwyżka „przepada”?
    Depozyt prosumencki, jeżeli może być rozumiany jako „nadwyżka” wskazana w pytaniu,
    może być rozliczany przez 12 miesięcy od dnia przypisania. Po upływie 12 miesięcy
    niewykorzystane środki stanowią nadpłatę, która jest zwracana Prosumentowi przez
    Sprzedawcę na rachunek bankowy w kwocie nie przekraczającej 20% wartości energii
    elektrycznej wprowadzonej do sieci w miesiącu kalendarzowym, którego dotyczy zwrot
    nadpłaty. Niewykorzystane lub niezwrócone środki umarza się.
    14) Czy ww. instalacje fotowoltaiczne, o których mowa we wniosku, mieszczą się w
      przepisach określonych w art. 4d ust. 2 ustawy o odnawialnych źródłach energii? Jeśli
      tak, proszę wskazać konkretny punkt ww. przepisu.
    Instalacje fotowoltaiczne, o których mowa we wniosku, nie mieszczą się w przepisach
    określonych w art. 4d ust. 2 ustawy o odnawialnych źródłach energii.

## Pytanie

Czy Gminie przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego z faktur dokumentujących
    poniesione wydatki w ramach zadania pn.: (...) z zastosowaniem prewspółczynnika, o
    którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy w ramach korekty JPK_VAT7 za miesiące, w których
    otrzymała te faktury?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, zakresie, w
    jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych,
    podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120
    ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Z powyższych regulacji prawnych wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione
    określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług
    oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane
    do czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku
    należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Ponadto zaznaczyć należy, że
    ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości
    lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych,
    wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają
    podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Wyrażoną w cytowanym powyżej art. 86 ust. 1 ustawy, generalną zasadę uprawniającą do
    odliczenia podatku naliczonego, uzupełniają regulacje zawarte w art. 86 ust. 2a-2h ustawy.
    Na mocy art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, w przypadku nabycia towarów i usług
    wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności

    gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów
    osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których
    mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych
    towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę
    podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia
    zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności
    gospodarczej, zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia
    proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
    działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 2b tej ustawy, sposób określenia proporcji najbardziej
    odpowiada specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez
    niego nabyć, jeżeli:
        1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
        proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności
        gospodarczej czynności opodatkowane oraz
        2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na
        działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z
        wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust.
        2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym mowa w
        tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności
        gospodarczej nie jest możliwe.
    Co też istotne, w myśl art. 86 ust. 22 ustawy o VAT, minister właściwy do spraw finansów
    publicznych może, w drodze rozporządzenia, określić w przypadku niektórych podatników
    sposób określenia proporcji uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej
    przez tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane,
    na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego
    sposobu określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez
    niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.
    Na podstawie powyższej delegacji, wydano rozporządzenie Ministra Finansów z 17
    grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych
    towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników.
    Zakres ww. regulacji obejmuje m.in. jednostki samorządu terytorialnego.
    Do obowiązków podatnika należy w pierwszej kolejności przypisanie konkretnych
    wydatków do określonego rodzaju działalności, z którym wydatki te są związane. Podatnik
    jest zatem zobowiązany do odrębnego określania, z jakim rodzajem działalności będzie
    związany podatek wynikający z otrzymanych faktur zakupu, czyli dokonania tzw.
    bezpośredniej alokacji. Każdorazowo zatem, gdy takie wyodrębnienie jest możliwe,
    podatnikowi przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu
    towarów i usług związanych ze sprzedażą opodatkowaną, przy jednoczesnym braku
    takiego prawa w stosunku do towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania
    czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT lub zwolnionych z
    opodatkowania tym podatkiem.
    Zgodnie z art. 86 ust. 13, jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10, 10d, 10e i 11, może
    on obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej:
        1) za okres, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, albo
        2) za jeden z trzech następnych okresów rozliczeniowych, a w przypadku podatnika,
        o którym mowa w art. 99 ust. 2 i 3, za jeden z dwóch następnych okresów
        rozliczeniowych, po okresie rozliczeniowym, w którym powstało prawo do
        obniżenia kwoty podatku należnego - nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc

        od początku roku, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku
        należnego.
    Jak wskazano w opisie sprawy:
    · Gmina zrealizowała inwestycję pn.: (...);
    · Budynek stanowi własność Gminy;
    · Gmina – jako prosument – w związku z rozliczeniem w modelu net-billing,
      wprowadzenie do sieci energii elektrycznej wytworzonej w mikroinstalacji oraz
      refakturowanie energii na rzecz (...) traktuje jako czynności opodatkowane VAT
      (odpłatna dostawa towarów w postaci energii elektrycznej);
    · Przedmiotowy budynek wykorzystywany jest do wykonywania czynności
      opodatkowanych i niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zdaniem Gminy, w przypadku ponoszenia wydatków na realizację ww. zadania, jej
    obowiązkiem, jako zarejestrowanego, czynnego podatnika VAT, jest przypisanie
    konkretnych wydatków do określonego rodzaju działalności gospodarczej (opodatkowanej
    i zwolnionej od VAT) oraz innej niż gospodarcza (poza VAT), z którymi wydatki te są
    związane. Gmina ma obowiązek dokonania tzw. bezpośredniej alokacji, czyli odrębnego
    określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek wynikający z
    otrzymanej faktury zakupu związanych z realizowanym zadaniem. Jeśli takie
    wyodrębnienie wydatków jest możliwe przysługuje Gminie prawo do odliczenia podatku
    naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Brak
    jest natomiast takiego prawa w stosunku do wydatków poniesionych na towary i usługi
    wykorzystywane do wykonywania czynności niepodlegających temu podatkowi.
    Natomiast, gdy Gmina nie ma możliwości przypisania w całości poniesionych wydatków na
    realizację zadania do działalności gospodarczej, zastosowanie znajdą przepisy art. 86 ust.
    2a 2h ustawy o VAT.
    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Gminy, w zw. z realizacją ww. zadania, przysługuje
    jej prawo do odliczenia VAT naliczonego w związku nabyciem usług (...), z zastosowaniem
    prewspółczynika wyliczonego dla Urzędu Gminy na podstawie art. 86 ust. 2a ustawy o VAT
    oraz Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r.
    W świetle powołanych przepisów prawa należy zatem stwierdzić, że w przypadku budynku
    (...)warunki uprawniające do odliczenia podatku, o których mowa w art. 86 ust. 2a będą
    spełnione.
    Gmina realizując inwestycję działa jako podatnik VAT, a wydatki związane z wykonaniem
    tego zadania służą czynnościom opodatkowanym i niepodlegającym opodatkowaniu
    podatkiem VAT i nie jest możliwe dokładne przyporządkowanie poniesionych wydatków
    do poszczególnych rodzajów wykonywanych czynności.
    Gmina nie dokonała odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur dokumentujących
    nabycie usług realizując ww. projekt ani w okresie, w którym powstało prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego, ani w żadnym z kolejnych okresów uprawniających do
    odliczenia.
    Oznacza to, że Gminie (...) będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z wydatkami poniesionymi w ramach
    przebudowy budynku (...) z zastosowaniem prewspółczynnika, o którym mowa w art. 86
    ust. 2a ustawy poprzez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za okres, w którym
    powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, czyli za miesiąc, w którym Gmina
    te faktury otrzymała.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
    a) nabycia towarów i usług,
    b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Jak wynika z powołanych przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
    Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Natomiast, na podstawie przepisu art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Wyrażoną w art. 86 ust. 1 ustawy generalną zasadę uprawniającą do odliczenia podatku
    naliczonego, uzupełniają regulacje zawarte w art. 86 ust. 2a-2h ustawy.
    I tak, na podstawie art. 86 ust. 2a ustawy:
      W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów
      wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
      działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie
      art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o

      którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do
      działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o
      której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
      wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
      zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji
      powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
      działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 2b ustawy:
      Sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez
      podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:
        1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
          naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
          proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności
          gospodarczej czynności opodatkowane oraz
        2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na
          działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z
          wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8
          ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym
          mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności
          gospodarczej nie jest możliwe.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2c ustawy:
      Przy wyborze sposobu określenia proporcji można wykorzystać w szczególności
      następujące dane:
        1) średnioroczną liczbę osób wykonujących wyłącznie prace związane z
          działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie osób wykonujących
          prace w ramach działalności gospodarczej i poza tą działalnością;
        2) średnioroczną liczbę godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z
          działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie godzin roboczych
          przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą i poza tą
          działalnością;
        3) roczny obrót z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika z
          działalności gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej
          działalności, w tym wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
          charakterze, otrzymanych na sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika
          działalności innej niż gospodarcza;
        4) średnioroczną powierzchnię wykorzystywaną do działalności gospodarczej w
          ogólnej średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności
          gospodarczej i poza tą działalnością.
    W myśl art. 86 ust. 2d ustawy:
      W celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust.
      2a, przyjmuje się dane za poprzedni rok podatkowy.
    Na podstawie art. 86 ust. 2g ustawy:
      Proporcję określa się procentowo w stosunku rocznym. Proporcję tę zaokrągla się w
      górę do najbliższej liczby całkowitej. Przepisy art. 90 ust. 5, 6, 9a, 10 i 10c-10g stosuje
      się odpowiednio.
    Z treści art. 86 ust. 2h ustawy wynika, że:
      W przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują
      przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany zgodnie z przepisami

      wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej
      odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez
      niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia
      proporcji.
    Ponadto w myśl art. 86 ust. 22 ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia,
      określić w przypadku niektórych podatników sposób określenia proporcji uznany za
      najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników
      działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na podstawie
      których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego sposobu
      określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez
      niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.
    Na podstawie powyższej delegacji wydane zostało rozporządzenie Ministra Finansów z
    dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania
    nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych
    podatników (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 999), zwane dalej rozporządzeniem.
    Zgodnie z § 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia:
      Rozporządzenie:
      1) określa w przypadku niektórych podatników sposób określania zakresu
      wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej
      uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników
      działalności i dokonywanych przez nich nabyć, zwany dalej „sposobem określenia
      proporcji”';
      2) wskazuje dane, na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z
      wykorzystaniem sposobu określenia proporcji.
    Zakres ww. regulacji obejmuje m.in. jednostki samorządu terytorialnego.
    Jak stanowi § 2 pkt 8 rozporządzenia
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o jednostkach organizacyjnych jednostki
      samorządu terytorialnego - rozumie się przez to:
      a) urząd obsługujący jednostkę samorządu terytorialnego,
      b) jednostkę budżetową,
      c) zakład budżetowy;
    Mając na uwadze § 3 ust. 1 rozporządzenia:
      W przypadku jednostki samorządu terytorialnego sposób określenia proporcji ustala
      się odrębnie dla każdej z jednostek organizacyjnych jednostki samorządu
      terytorialnego.
    Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia:
      Jako sposób określenia proporcji uznaje się w przypadku urzędu obsługującego
      jednostkę samorządu terytorialnego sposób ustalony według wzoru:
      X = A x 100 / DUJST
      gdzie poszczególne symbole oznaczają:
      X – proporcję określoną procentowo, zaokrągloną w górę do najbliższej liczby
      całkowitej,
      A – roczny obrót z działalności gospodarczej zrealizowany przez urząd obsługujący
      jednostkę samorządu terytorialnego, stanowiący część rocznego obrotu jednostki
      samorządu terytorialnego z działalności gospodarczej,

      D   – dochody wykonane urzędu obsługującego jednostkę samorządu UJST
      terytorialnego.
    Zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o obrocie − rozumie się podstawę
      opodatkowania, o której mowa w art. 29a, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5
      ustawy, w zakresie:
    a) dokonywanych przez podatników:
      – odpłatnych dostaw towarów na terytorium kraju,
      – odpłatnego świadczenia usług na terytorium kraju,
      – eksportu towarów,
      – wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
    b) odpłatnych dostaw towarów lub świadczenia usług poza terytorium kraju, które
      podlegałyby opodatkowaniu podatkiem gdyby były wykonywane na terytorium kraju.
    Zgodnie z § 2 pkt 9 rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o dochodach wykonanych urzędu
      obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego – rozumie się prze to dochody
      obejmujące dochody publiczne, środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz
      środki pochodzące ze źródeł zagranicznych, w rozumieniu ustawy o finansach
      publicznych – wynikające ze sprawozdania rocznego z wykonania budżetu jednostki
      samorządu terytorialnego, pomniejszone o:
      a) dochody, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 4 lit. b–d i pkt 5 ustawy o finansach
        publicznych,
      b) zwrot różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1 ustawy, lub zwrot kwoty
        podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy,
      c) dochody wykonane jednostki budżetowej powiększone o kwotę stanowiącą
        równowartość środków przeznaczonych na wypłatę przez tę jednostkę, na
        podstawie odrębnych przepisów, zasiłków, zapomóg i innych świadczeń o
        podobnym charakterze na rzecz osób fizycznych, celem realizacji zadań jednostki
        samorządu terytorialnego,
      d) środki finansowe pozostające na wydzielonym rachunku, o którym mowa w art.
        223 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, odprowadzone na rachunek budżetu
        jednostki samorządu terytorialnego,
      e) wpłaty nadwyżki środków obrotowych zakładu budżetowego,
      f) kwoty stanowiące równowartość środków, innych niż stanowiące zapłatę, o której
        mowa w art. 29a ust. 1 ustawy, przekazanych zakładom budżetowym, innym
        jednostkom sektora finansów publicznych oraz innym osobom prawnym lub
        jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej, z
        wyłączeniem kwot, które zostały zwrócone, celem realizacji przez te podmioty
        zadań jednostki samorządu terytorialnego,
      g) odszkodowania należne jednostce samorządu terytorialnego, pomniejszone o
        kwoty odszkodowań stanowiących zapłatę, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy.
    Zgodnie z § 3 ust. 5 rozporządzenia:
      Dochody wykonane urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego,
      dochody wykonane jednostki budżetowej oraz przychody wykonane zakładu
      budżetowego nie obejmują odpowiednio dochodów lub przychodów uzyskanych z
      tytułu:

      1) dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym
      są zaliczane odpowiednio przez jednostkę samorządu terytorialnego lub jednostkę
      organizacyjną jednostki samorządu terytorialnego do środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw
      wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane odpowiednio do środków
      trwałych jednostki samorządu terytorialnego lub jednostki organizacyjnej jednostki
      samorządu terytorialnego – używanych na potrzeby prowadzonej przez te jednostki
      działalności;
      2) transakcji dotyczących:
      a) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
      finansowych,
      b) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38–41 ustawy, w zakresie, w jakim
      transakcje te mają charakter pomocniczy.
    Powołany wyżej przepis art. 86 ust. 2a ustawy wprost określa, co stanowi kwotę podatku
    naliczonego w przypadku nabycia towarów i usług, wykorzystywanych zarówno do celów
    wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych. Zgodnie z
    tą normą, w przypadku nabycia towarów i usług, wykorzystywanych zarówno do celów
    wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
    działalność gospodarcza (z wyjątkiem wykorzystania na cele osobiste, do których może
    mieć zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy), w sytuacji gdy przypisanie tych
    towarów i usług w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe, kwotę podatku
    naliczonego oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania
    nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej.
    Na zakres prawa do odliczeń w sposób bezpośredni wpływa również pojmowanie statusu
    danego podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług, wykonującego czynności
    opodatkowane. Tylko podatnik w rozumieniu art. 15 ustawy, ma prawo do odliczenia
    podatku naliczonego. Co do zasady, status podatnika związany jest z prowadzeniem przez
    dany podmiot działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Treść powyższych przepisów znajduje odzwierciedlenie w art. 9 ust. 1 Dyrektywy Rady
    2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. Urz. UE.L. Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej: Dyrektywą
    2006/112/WE Rady, zgodnie z którym:

      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z powołanych przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego nie są
    podatnikami podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują
    jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty
    lub składki. Podmioty te są natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w
    przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie zawartych umów
    cywilnoprawnych.
    Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma
    charakter podmiotowo-przedmiotowy.
    W świetle wskazanych unormowań jednostki samorządu terytorialnego na gruncie
    podatku od towarów i usług występować mogą w dwoistym charakterze:
    · podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich
      odrębnymi przepisami prawa, oraz
    · podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie umów
      cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszelkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
      niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Natomiast w świetle art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. (...)
    Realizacja tych zadań następować może także w drodze dostawy towarów i świadczenia
    usług w rozumieniu art. 7 i art. 8 ustawy (w zakresie dostaw i usług co do zasady
    odpłatnych). Gmina, w celu wypełnienia nałożonych na nią zadań, organizuje warunki dla
    innych podmiotów bądź bezpośrednio uczestniczy w obrocie gospodarczym.
    Obowiązkiem podatnika w pierwszej kolejności jest przypisanie konkretnych wydatków do
    określonego rodzaju sprzedaży, z którymi wydatki te są związane. Podatnik ma zatem
    obowiązek odrębnego określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek
    wynikający z otrzymanych faktur zakupu, czyli dokonania tzw. bezpośredniej alokacji.
    Jeżeli takie wyodrębnienie jest możliwe, podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia w
    całości podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych ze sprzedażą

    opodatkowaną, brak jest natomiast takiego prawa w stosunku do towarów i usług
    wykorzystywanych do wykonywania czynności niepodlegających temu podatkowi oraz
    zwolnionych od podatku.
    Odliczyć zatem można w całości podatek naliczony, który jest związany wyłącznie z
    transakcjami opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza tym samym
    możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami,
    które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu
    podatkowi. Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego może być
    częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany jest
    podatek naliczony, są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z
    pominięciem tej części podatku od tych towarów i usług, w jakiej towary te (lub usługi) są
    wykorzystywane do wykonywania czynności zwolnionych od podatku lub
    niepodlegających temu podatkowi.
    W sytuacji, gdy przyporządkowanie ponoszonych wydatków do poszczególnych rodzajów
    działalności nie jest możliwe, a wydatki służą zarówno do celów wykonywanej przez
    podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza,
    podatnik winien ustalić proporcję, o której mowa w art. 86 ust. 2a i następne ustawy.
    Zasadą jest, że podatnik powinien na bieżąco odliczać podatek naliczony w roku
    dokonania zakupów udokumentowanych fakturą.
    Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, podatnik
    może zrealizować w terminach określonych w art. 86 ust. 10 – ust. 13 ustawy.
    Zgodnie z art. 86 ust. 10 ustawy:
      Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
      powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub
      importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy.
    W myśl art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy:
      Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w
      przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a – powstaje nie wcześniej
      niż w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument celny.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 11 ustawy:
      Jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego w terminach
      określonych w ust. 10, 10d i 10e, może obniżyć kwotę podatku należnego w
      deklaracji podatkowej za jeden z trzech następnych okresów rozliczeniowych, a w
      przypadku podatnika, o którym mowa w art. 99 ust. 2 i 3, w deklaracji podatkowej za
      jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych.
    Natomiast zgodnie z art. 86 ust. 13 ustawy:
      Jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10, 10d, 10e i 11, może on obniżyć
      kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej:
      1) za okres, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, albo
      2) za jeden z trzech następnych okresów rozliczeniowych, a w przypadku podatnika,
      o którym mowa w art. 99 ust. 2 i 3, za jeden z dwóch następnych okresów
      rozliczeniowych, po okresie rozliczeniowym, w którym powstało prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego
      – nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym powstało
      prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
    Przepis art. 90c ust. 1 ustawy stanowi, że:

      W przypadku nabytych towarów i usług, w odniesieniu do których kwotę podatku
      naliczonego oblicza się zgodnie z art. 86 ust. 2a, po zakończeniu roku podatkowego,
      w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
      o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, podatnik jest
      obowiązany dokonać korekty podatku odliczonego przy ich nabyciu, uwzględniając
      dane dla zakończonego roku podatkowego. Przepisy art. 91 ust. 2-9 stosuje się
      odpowiednio.
    Natomiast stosownie z art. 90c ust. 2 i ust. 3 ustawy:
      W przypadku gdy korekty podatku odliczonego dokonuje podatnik, dla którego
      sposób określenia proporcji wskazują przepisy wydane na podstawie art. 86 ust. 22,
      może on uwzględnić dane za rok podatkowy poprzedzający poprzedni rok
      podatkowy, jeżeli takie dane przyjęto w celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w
      przypadku, o którym mowa w art. 86 ust. 2a.
      Dokonując korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik może przyjąć inny sposób
      określania proporcji, niż został przyjęty dla danego roku podatkowego, jeżeli byłby
      on bardziej reprezentatywny dla zakończonego roku.
    Zatem z art. 90c ust. 1 ustawy wynika obowiązek korekty rocznej podatku naliczonego z
    jednoczesnym wskazaniem, że w zakresie tej korekty zastosowanie znajdą przepisy art. 91
    ust. 2-9 ustawy.
    Stosownie do art. 91 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2023 r.:
      Po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86
      ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z
      art. 90 ust. 2-10a, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony w art.
      90 ust. 2-6, 10, 10a lub 10c-10g 10a lub przepisach wydanych na podstawie art. 90
      ust. 11 i 12, dla zakończonego roku podatkowego.
    W myśl art. 91 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2023 r.:
      Po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86
      ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z
      art. 90 ust. 2-10a lub 10c-10g, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób
      określony w art. 90 ust. 2-6, 10, 10a lub 10c-10g lub przepisach wydanych na
      podstawie art. 90 ust. 11 i 12, dla zakończonego roku podatkowego.
    Stosownie do art. 91 ust. 2 ustawy:
      W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku
      dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw
      wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość
      początkowa nie przekracza 15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik
      dokonuje w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego
      użytkowania gruntów – w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do
      użytkowania. Roczna korekta w przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym,
      dotyczy jednej piątej, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania
      gruntów – jednej dziesiątej kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub
      wytworzeniu. W przypadku środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych, których wartość początkowa nie przekracza 15 000 zł, przepis ust. 1
      stosuje się odpowiednio, z tym że korekty dokonuje się po zakończeniu roku, w
      którym zostały oddane do użytkowania.
    Na podstawie art. 91 ust. 3 ustawy:

      Korekty, o której mowa w ust. 1 i 2, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej
      za pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po roku podatkowym, za który
      dokonuje się korekty, a w przypadku zakończenia działalności gospodarczej – w
      deklaracji podatkowej za ostatni okres rozliczeniowy.
    Jak stanowi art. 86 ust. 14 ustawy:
      W przypadku podatników obowiązanych do dokonywania korekt kwot podatku
      naliczonego, o których mowa w art. 91 ust. 1 i 2, część kwoty podatku naliczonego
      obniżającą kwotę podatku należnego oblicza się w oparciu o proporcję właściwą dla
      roku podatkowego, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku
      należnego niezależnie od terminu obniżenia kwoty podatku.
    Zgodnie natomiast z § 8 rozporządzenia w sprawie sposobu określania zakresu
    wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w
    przypadku niektórych podatników:
      W celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadkach, o których mowa w § 3-
      7, mogą być przyjęte dane za rok podatkowy poprzedzający poprzedni rok
      podatkowy.
    W tym miejscu należy wskazać, że dokonywane na bieżąco odliczenie podatku naliczonego
    ma charakter wstępny – „prewspółczynnik”, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy, co
    do zasady wyliczany jest na podstawie danych z poprzedniego roku podatkowego. Po
    zakończeniu roku podatkowego w pierwszym okresie rozliczeniowym roku następnego (tj.
    styczniu lub I kwartale) podatnik zobowiązany jest do dokonania stosownej korekty
    dokonanego odliczenia z wykorzystaniem już realnych danych za rok korygowany.
    Zatem, po zakończeniu roku podatkowego – w rozliczeniu za styczeń (lub I kwartał roku
    następnego) podatnik jest zobowiązany dokonać korekty podatku naliczonego
    odliczonego według proporcji wstępnej, przy uwzględnieniu danych dla zakończonego
    roku podatkowego – według proporcji rzeczywistej na podstawie art. 90c ust. 1 i ust. 2
    oraz art. 91 ust. 1-3 ustawy.
    Natomiast w sytuacji, gdy w celu ustalenia proporcji wstępnej przyjęto zasady, o których
    mowa w § 8 rozporządzenia, to podatnik jest zobowiązany – w rozliczeniu za styczeń (lub I
    kwartał roku następnego) dokonać korekty podatku naliczonego – według proporcji
    rzeczywistej na podstawie art. 90c ust. 2 oraz art. 91 ust. 1-3 ustawy.
    Wskazać także należy, że zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej:
      Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
    Istotą przedawnienia uregulowanego w art. 70 Ordynacji podatkowej jest to, że na skutek
    upływu czasu zobowiązanie podatkowe wygasa z mocy prawa, zobowiązanie podatkowe
    bowiem przestaje istnieć.
    Zatem, prawo do korekty istnieje zatem dopóki zobowiązanie nie uległo przedawnieniu.
    W tym miejscu wyjaśnić należy, że w momencie dokonywania korekty deklaracji za lata
    poprzednie w celu skorzystania z odliczenia podatku naliczonego, proporcja ostateczna
    dla danego roku podatkowego jest już znana. Podatnik korygując deklaracje VAT za dany
    rok, w stosunku do którego nie upłynął okres przedawnienia, jest w stanie skalkulować
    proporcję właściwą w oparciu o obroty osiągnięte w tym roku. W konsekwencji nie ma
    konieczności ustalania w pierwszej kolejności proporcji wstępnej (w oparciu o obroty z
    roku poprzedzającego dany rok) i rozliczenia podatku w oparciu o tę wstępną proporcję, a
    następnie dokonania korekty odliczenia podatku w deklaracji za styczeń następnego roku.
    Wynika to z faktu, że przepisy dotyczące wstępnej proporcji mają na celu umożliwienie
    odliczania podatku naliczonego w formie szacunkowej.

    Z okoliczności sprawy wynika, że Gmina zrealizowała inwestycję pn.: (...). Zadanie zostało
    dofinansowane ze środków Rządowego Funduszu Polski Ład: Program Inwestycji
    Strategicznych. Budynek będący przedmiotem inwestycji jest siedzibą (...) i (...). Jest to
    budynek będący własnością Gminy (...). Przedmiotem inwestycji była przebudowa i
    rozbudowa istniejącego budynku użyteczności publicznej z przeznaczeniem na cele
    kulturalno-społeczne na potrzeby mieszkańców Gminy (...), a także zagospodarowanie
    terenu wokół budynku. Oprócz (...), w ramach realizacji projektu zostały poniesione
    nakłady (...). Gmina nieodpłatnie użycza pomieszczenia (...). W związku z uruchomieniem
    instalacji fotowoltaicznej na budynku i wytwarzaniem z jej udziałem energii elektrycznej,
    która jest wprowadzana do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej, Gmina jest
    prosumentem energii odnawialnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 lutego 2015
    r. o odnawialnych źródłach energii, a zamontowana instalacja stanowi mikroinstalację w
    rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy o OZE. Na podstawie otrzymywanych faktur za zużycie
    energii w budynku (...), Gmina wystawia noty obciążeniowe za zużycie energii przez (...) i
    faktury za zużycie energii przez (...). Za powierzchnię nieoddaną w użyczenie Gmina sama
    ponosi koszty zużycia energii. Sprzedaż wyprodukowanej energii przez mikroinstalację
    zamontowaną na dachu budynku oraz refakturowanie zużytej energii na rzecz (...)są
    czynnościami opodatkowanymi. (...) jest jednostką organizacyjną Gminy (...) i niepodlega
    scentralizowanemu modelowi rozliczeń VAT, jest odrębnym podatnikiem VAT. Na
    realizację przedmiotowego projektu Gmina poniosła wydatki: (...)
    Nakłady poniesione na przebudowę przedmiotowego budynku służą zarówno
    czynnościom opodatkowanym, jak i czynnościom niepodlegającym opodatkowaniu
    podatkiem VAT. Gmina (...) nie jest w stanie przyporządkować konkretnie, jaka część
    wydatków na realizację inwestycji służy czynnościom tylko opodatkowanym, a jaka
    niepodlegającym opodatkowaniu VAT. Wydatki poniesione na realizację zadania, z
    wyłączeniem montażu instalacji fotowoltaicznej, stanowią ulepszenie środka trwałego w
    rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Instalacja fotowoltaiczna zamontowana
    na budynku (...) będzie stanowić odrębny od budynku środek trwały. Są Państwo w stanie
    wyodrębnić wydatki poniesione na instalację fotowoltaiczną od pozostałych wydatków na
    podstawie kosztorysu inwestorskiego. Zarówno wydatki poniesione na instalację
    fotowoltaiczną, jak i pozostałe wydatki wykorzystywane są do czynności niepodlegających
    opodatkowaniu podatkiem VAT oraz do opodatkowanych podatkiem VAT.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia miesięcy, za które przysługuje Państwu prawo do
    odliczenia VAT naliczonego z faktur dokumentujących poniesione wydatki w ramach
    zadania pn.: (...) z zastosowaniem prewspółczynnika, o którym mowa w art. 86 ust. 2a
    ustawy w ramach korekty JPK-VAT7.
    Jak wskazano wyżej, obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
    może nastąpić jedynie na ściśle określonych przez ustawodawcę zasadach, a jedną z
    podstawowych przesłanek pozytywnych jest niewątpliwy i bezsporny związek zakupów z
    wykonanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Odnosząc się do ww. wątpliwości, należy zauważyć, że obowiązkiem podatnika w
    pierwszej kolejności jest przypisanie konkretnych wydatków do określonego rodzaju
    sprzedaży, z którymi wydatki te są związane. Podatnik ma zatem obowiązek odrębnego
    określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek wynikający z
    otrzymanych faktur zakupu, czyli dokonania tzw. bezpośredniej alokacji. Jeżeli takie
    wyodrębnienie jest możliwe, podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia w całości
    podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych ze sprzedażą
    opodatkowaną, brak jest natomiast takiego prawa w stosunku do towarów i usług
    wykorzystywanych do wykonywania czynności niepodlegających temu podatkowi oraz
    zwolnionych od podatku.
    Odliczyć zatem można w całości podatek naliczony, który jest związany wyłącznie z
    transakcjami opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza tym samym
    możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami,

    które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu
    podatkowi. Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego może być
    częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany jest
    podatek naliczony, są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z
    pominięciem tej części podatku od tych towarów i usług, w jakiej towary te (lub usługi) są
    wykorzystywane do wykonywania czynności zwolnionych od podatku lub
    niepodlegających temu podatkowi. W sytuacji, gdy przyporządkowanie ponoszonych
    wydatków do poszczególnych rodzajów działalności nie jest możliwe, a wydatki służą
    zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów
    innych niż działalność gospodarcza, podatnik winien ustalić proporcję, o której mowa w
    art. 86 ust. 2a i następne ustawy.
    Jak Państwo wskazali we wniosku, nakłady poniesione na przebudowę przedmiotowego
    budynku służą zarówno czynnościom opodatkowanym, jak i czynnościom
    niepodlegającym opodatkowaniu podatkiem VAT. Gmina (...) nie jest w stanie
    przyporządkować konkretnie, jaka część wydatków na realizację inwestycji służy
    czynnościom tylko opodatkowanym, a jaka niepodlegającym opodatkowaniu VAT. Gmina
    do tej pory nie dokonała odliczenia VAT naliczonego z żadnej z faktur dokumentujących
    poniesione wydatki w ramach przedmiotowego zadania.
    W związku z powyższym, skoro nabywane towary i usługi związane z przebudową
    budynku będą związane zarówno z czynnościami niepodlegającymi opodatkowaniu
    podatkiem VAT jak i opodatkowanymi tym podatkiem i jednocześnie nie będą Państwo
    mieli możliwości obiektywnie wyodrębnić kwot podatku naliczonego związanego z
    czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT, to będzie Państwu przysługiwało prawo
    do odliczenia podatku w tej części, w jakiej nabyte towary i usługi będą związane z
    czynnościami opodatkowanymi, z zastosowaniem prewspółczynnika wyliczonego w
    oparciu o art. 86 ust. 2a-2h ustawy, z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia.
    Zatem przysługuje Państwu prawo do częściowego odliczenia podatku naliczonego w
    związku poniesionymi wydatkami na przebudowę budynku na podstawie art. 86 ust. 2a-
    2h ustawy, z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia.
    Mając na uwadze przywołane przepisy prawa oraz okoliczności analizowanej sprawy
    należy stwierdzić, że w stosunku do wydatków, co do których nie dokonywali Państwo
    odliczenia podatku VAT, należy wskazać, że zasadą jest, że podatnik powinien na bieżąco
    odliczać podatek naliczony w roku dokonania zakupów udokumentowanych fakturą.
    Zauważyć jednak należy, że jeżeli podatnik nie dokonał odliczenia podatku naliczonego w
    rozliczeniu za okresy, w których powstało prawo do odliczenia podatku naliczonego lub w
    jednym z trzech następnych okresów rozliczeniowych, ma prawo dokonać korekty
    deklaracji podatkowej zgodnie z art. 86 ust. 13 ustawy wyłącznie za okres, w którym
    powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego bądź za jeden z trzech
    następnych okresów rozliczeniowych, nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od
    początku roku, w którym prawo to powstało.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że w przypadku, gdy nie skorzystali Państwo z
    prawa do odliczenia podatku naliczonego w okresach rozliczeniowych, w których powstało
    to prawo, a zamiarem Gminy było wykorzystanie wydatków objętych zakresem wniosku
    do czynności opodatkowanych podatkiem VAT, jak i niepodlegających opodatkowaniu
    podatkiem VAT i wydatki te wykorzystywane były przez Gminę w ww. sposób, będą mogli
    Państwo to uczynić przez złożenie korekt deklaracji podatkowych za poszczególne okresy
    rozliczeniowe – jak wyżej wskazano – nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od
    początku roku, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
    Podsumowując, w przypadku wydatków, od których pierwotnie nie dokonano odliczenia
    podatku VAT, mają Państwo prawo do odliczenia podatku VAT od ww. wydatków przy
    zastosowaniu prewspółczynnika, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy, poprzez

    dokonanie korekty deklaracji zgodnie z art. 86 ust. 13 ustawy, za okres, w którym powstało
    prawo do obniżenia kwoty podatku należnego bądź za jeden z trzech następnych okresów
    rozliczeniowych, nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym
    prawo to powstało, pod warunkiem niezaistnienia przesłanek negatywnych wynikających z
    treści art. 88 ustawy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zauważam, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym. Zainteresowany
    ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywiste zdarzenie sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa
    w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą
    aktualność.
    Jednocześnie podkreślam, że ta interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Interpretacja nie rozstrzyga o prawidłowości przyporządkowania poniesionych wydatków
    do czynności opodatkowanych i do czynności niepodlegających opodatkowaniu
    podatkiem VAT, ponieważ nie było to przedmiotem wniosku, nie przedstawiono w tym
    zakresie pytania, ani nie przedstawiono własnego stanowiska.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.