Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.69.2021.10.RST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-03
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej na terytorium Polski oraz brak prawa do
odliczenia podatku naliczonego.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
miejsce-miejsce opodatkowania
odliczenia-brak prawa do odliczenia
spółki-spółka zagraniczna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
1

świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 lutego 2021 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski oraz braku prawa do odliczenia podatku naliczonego. Uzupełnili go
    Państwo pismami, które wpłynęły 16 i 25 lutego 2021 r. oraz – w odpowiedzi na wezwanie
    - pismem z 24 maja 2021 r. (data wpływu 26 maja 2021 r.) . Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. Sárl jest spółką z siedzibą w Luksemburgu („Wnioskodawca”, „Spółka”) wchodzącą w
    skład międzynarodowej grupy zajmującej się produkcją oraz dostarczaniem
    wysokogatunkowego papieru, folii, siatek oraz włóknin, które stosowane są w wielu
    gałęziach przemysłu („Grupa (...)”). Wnioskodawca jest spółką, która podejmuje kluczowe
    działania zarządcze i kontrolne w odniesieniu do wyrobów i usług sprzedawanych poza
    terenem USA. Wnioskodawca w ramach Grupy (...) pełni funkcję centrali regionalnej.
    Wnioskodawca zarządza strategicznie regionalnymi badaniami i rozwojem, regionalną
    sprzedażą, zaopatrzeniem oraz rozwojem działalności. Ponadto, Wnioskodawca częściowo
    zarządza sprzedażą w Europie w zakresie tzw. „(...)” i bierze istotny udział w koordynacji
    produkcji, w tym w zakresie określania standardów wydajności produkcji i jakości
    produktów oraz utrzymania i zwiększania rentowności w zakresie produktów (...), o
    których mowa poniżej. Grupa (...) prowadzi działalność przede wszystkim w następujących
    obszarach:
        Materiały i Konstrukcje Zaawansowane (...) - obejmują głównie zaawansowane
        technologicznie, walcowane produkty na bazie żywicy, takie jak siatki, folie oraz
        inne włókniny o wysokiej wytrzymałości, stosowane dla potrzeb materiałów
        filtracyjnych, infrastruktury, budownictwa, transportowych, medycznych oraz
        przeznaczonych dla końcowych odbiorców przemysłowych; oraz
        Zaawansowany technologicznie papier (produkty (...)), na których produkuje się
        głównie papier na potrzeby przemysłu tytoniowego, w tym:
        papier samogasnący (...),

        bibułki oraz
        oklejki papierosowe używane do owijania poszczególnych części papierosa,
        sprzedawane producentom papierosów,
        tytoń homogenizowany (...) a także
        opakowania produktów tytoniowych - pokrywy i zawijacze, sprzedawane
        producentom papierosów i cygar.
    Grupa (...) prowadzi działalność w ponad 90 państwach i posiada zakłady produkcyjne w
    23 lokalizacjach na całym świecie, z czego główne zakłady znajdują się w USA, Kanadzie,
    Brazylii, Belgii, Francji, Polsce, Wielkiej Brytanii i Chinach. Podmiotem z Grupy (...) w Polsce
    jest B. sp. z o.o. („B. Sp. z o.o.”). Główna działalność B. Sp. z o.o. obejmuje produkcję
    papieru (...) oraz niektórych wyrobów (...). Do czasu zatwierdzenia (...) (definicja poniżej)
    przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, B. Sp. z o.o. zajmuje się produkcją papieru
    (...) oraz produktów na bazie żywicy i sprzedaje je bezpośrednio na rzecz klientów
    zewnętrznych (klient ostateczny otrzymuje fakturę bezpośrednio od B. Sp. z o.o.). Na
    potrzeby procesu produkcji, Spółka udostępnia B. Sp. z o.o., prawa własności
    intelektualnej obejmujące między innymi know-how oraz prawa do produkcji papieru (...)
    oraz wyrobów na bazie żywicy. W związku ze zmianą strategii Grupy (...), B. Sp. z o.o.
    będzie występowała wyłącznie w roli producenta kontraktowego dla Wnioskodawcy w
    zakresie produktów (...). Innymi słowy, B. Sp. z o.o. nie będzie już sprzedawała produktów
    (...) bezpośrednio na rzecz klientów zewnętrznych (klienci będą otrzymywali faktury za
    towar od Wnioskodawcy, a nie od B. Sp. z o.o.).
    Rola B. Sp. z o.o. w Grupie (...) (jako producenta kontraktowego) i sposób jej
    wynagradzania za pełnioną rolę jest obecnie przedmiotem postępowania o zawarcie
    jednostronnego porozumienia w sprawie ustalenia cen transferowych („(...)”). Podstawą
    działania B. Sp. z o.o. według nowej strategii będzie umowa (ang. contract manufacturing
    agreement) zawarta z Wnioskodawcą („Umowa”). Na podstawie Umowy, B. Sp. z o.o.
    będzie pełniła rolę producenta kontraktowego działającego na rzecz Wnioskodawcy. Jako
    producent kontraktowy B. Sp. z o.o. będzie produkowała produkty (...) („Produkty”) na
    podstawie zamówień złożonych przez Wnioskodawcę (Wnioskodawca będzie określał
    rodzaj Produktów, ich ilość oraz jakość). Wnioskodawca będzie nabywał od B. Sp. z o.o.
    gotowe Produkty. W celu realizacji zamówień składanych przez Wnioskodawcę, B. Sp. z o.
    o. będzie wykorzystywała do produkcji Produktów własne półprodukty/komponenty.
    Gotowe Produkty, B. Sp. z o.o. będzie sprzedawała Wnioskodawcy, który następnie będzie
    sprzedawał je swoim kontrahentom. Wnioskodawca nie będzie akceptował Produktów,
    które nie będą miały odpowiedniej jakości. Własność Produktów będzie przechodziła na
    Wnioskodawcę tuż przed momentem, w którym własność przejdzie na odbiorcę
    końcowego.
    Transport Produktów będzie organizowała albo B. Sp. z o.o. albo odbiorca końcowy (w
    zależności od warunków Incoterms ustalonych z odbiorcą końcowym). Po wytworzeniu
    Produktów przez B. Sp. z o.o., do czasu ich wysyłki do klienta, będą one składowane w
    magazynie należącym do B. Sp. z o.o. w Polsce. Magazynowanie Produktów będzie
    niezbędne w celu przechowania poszczególnych partii Produktów do czasu przygotowania
    całego, konkretnego zamówienia złożonego przez Wnioskodawcę (Wnioskodawca nie
    będzie nabywał odrębnej usługi magazynowania Produktów). W swoim magazynie, B. Sp. z
    o.o. będzie składowała również surowce oraz półprodukty niezbędne do wytworzenia
    Produktów. W praktyce, po przygotowaniu całej partii Produktów, będą one wysyłane
    bezpośrednio przez B. Sp. z o.o. do klientów końcowych lub transport zostanie
    zorganizowany przez odbiorcę końcowego (w zależności od warunków Incoterms
    ustalonych z kontrahentami Wnioskodawcy). Produkty nie będą wysyłane przez B. Sp. z o.
    o. do siedziby Wnioskodawcy, a potem do odbiorcy końcowego.

    Wnioskodawca zwraca uwagę, że ostatecznie to on będzie odpowiadał za funkcje
    sprzedażowe Produktów. W szczególności należy podkreślić, że B. Sp. z o.o. nie będzie
    brała udziału w procesie ustalania cen sprzedaży produktów. Rolą B. Sp. z o.o. w całym
    procesie sprzedaży Produktów będzie ich produkcja na podstawie Umowy oraz wysyłka
    bezpośrednio do odbiorcy końcowego.
    W ramach B. Sp. z o.o. funkcjonuje dział obsługi klienta, który odpowiada za ewentualne
    przyjmowanie zamówień od klientów (na warunkach wynegocjowanych wcześniej przez
    Wnioskodawcę) i obsługę faktur. Oprócz działalności produkcyjnej Produktów, B. Sp. z o.o.
    świadczy oraz będzie świadczyła również dodatkowe, pomocnicze usługi wsparcia na rzecz
    Wnioskodawcy:
        Usługi R&D - działalność R&D ma na celu rozwój nowych produktów. Prace R&D
        prowadzone są i będą przez B. Sp. z o.o. w ograniczonym zakresie;
        Obsługa klientów - B. Sp. z o.o. nie odpowiada i nie będzie za sprzedaż ani
        marketing wytwarzanych przez siebie produktów. Jednakże, B. Sp. z o.o. prowadzi i
        będzie prowadziła dział obsługi klienta, który wspiera Wnioskodawcę w procesie
        obsługi zamówień i faktur. Dział obsługi klienta zatrudnia kilku pracowników.
    Wnioskodawca zwraca uwagę, że w związku z zawarciem Umowy, nie posiada i nie będzie
    posiadał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej biura, magazynu ani żadnej
    infrastruktury lub pracowników, co pozwoliłoby mu prowadzić działalność gospodarczą w
    Polsce.
    Należy również zwrócić uwagę, że Wnioskodawca nie może i nie będzie mógł korzystać z
    takiej infrastruktury należącej do B. Sp. z o.o., nie może i nie będzie mógł wydawać
    wiążących poleceń pracownikom w ich codziennej pracy, zatrudnionym przez B. Sp. z o.o.,
    nie ma i nie będzie miał wstępu do biura, magazynów należących do B. Sp. z o.o. Ponadto,
    wszelkie decyzje strategiczne i podstawowe związane ze sprzedażą, planowaniem
    produkcji i zamówieniami produkcyjnymi, w tym zawieranie umów sprzedaży, decyzje o
    przekazaniu zamówienia do B. Sp. z o.o. będą podejmowane poza granicami Polski.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
      1. Czy Wnioskodawca jest zarejestrowany na terytorium Polski jako podatnik podatku
        od towarów i usług;
    Wnioskodawca jest zarejestrowany na terytorium Polski jako podatnik podatku od
    towarów i usług.
      2. Czy Wnioskodawca będzie wykonywał (rozpoznawał w zakresie podatku od towarów
        i usług) czynności opodatkowane na terytorium Polski, które nie podlegają
        zwolnieniu z opodatkowania;
    Wnioskodawca będzie wykonywał (rozpoznawał w zakresie podatku od towarów i usług)
    czynności opodatkowane na terytorium Polski, które nie podlegają zwolnieniu z
    opodatkowania. Mianowicie, Wnioskodawca będzie wykonywał na terytorium Polski
    sprzedaż Produktów wyprodukowanych uprzednio przez B. Sp. z o.o. zgodnie z Umową,
    sprzedaż ta stanowić będzie dostawę towarów na terytorium kraju podlegającą
    opodatkowaniu VAT i w związku z taką transakcją Wnioskodawca wystawi fakturę z
    polskim VAT-em i rozliczy VAT z polskim urzędem skarbowym. Poza Umową
    Wnioskodawca będzie również dokonywał zakupów produktów od B. Sp. z o.o. na
    terytorium Polski, w związku z którymi otrzyma od B. Sp. z o.o. faktury VAT z polskim VAT-
    em i które rozpozna dla celów odliczenia VAT, następnie Wnioskodawca dokona
    opodatkowanej dostawy tych towarów na terytorium Polski do klienta końcowego.
      3. Czy w związku ze zmianą strategii Grupy Wnioskodawca nadal na potrzeby procesu
        produkcji będzie udostępniał B. Sp. z o.o. prawa własności intelektualnej

        obejmujące między innymi know-how oraz prawa do produkcji papieru (...) oraz
        wyrobów na bazie żywicy;
    Tak, po zmianie strategii Grupy Wnioskodawca nadal na potrzeby procesu produkcji
    będzie udostępniał B. Sp. z o.o. prawa własności intelektualnej obejmujące między innymi
    know-how oraz prawa do produkcji papieru (...) oraz wyrobów na bazie żywicy, ale tylko w
    zakresie, w jakim będą one potrzebne w procesie produkcji zgodnie z Umową.
      4. Czy Wnioskodawca (poza prawami własności intelektualnej obejmującymi między
        innymi know-how oraz prawa do produkcji papieru (...) oraz wyrobów na bazie
        żywicy) będzie udostępniał B. Sp. z o.o. jakiekolwiek inne zasoby (np. osobowe,
        urządzenia/sprzęt) jeśli tak należało wskazać jakie (Organ zaznacza, że nie oczekuje
        kolejno wymienienia poszczególnych zasobów lecz ogólne wskazanie informacji o
        zasobach);
    Wnioskodawca (poza prawami własności intelektualnej obejmującymi między innymi
    know-how oraz prawa do produkcji papieru (...) oraz wyrobów na bazie żywicy) nie będzie
    udostępniał B. Sp. z o.o. jakichkolwiek innych zasobów, a w szczególności nie będzie
    udostępniał urządzeń/sprzętu ani zasobów osobowych na terytorium Polski.
      5. Na jaki okres czasu została/zostanie zawarta Umowa między Wnioskodawcą a B. Sp.
        z o.o.;
    Umowa zostanie zawarta między Wnioskodawcą a B. Sp. z o.o. na okres 5 lat, jednakże w
    każdej chwili będzie ona mogła zostać wypowiedziana przez każdą ze stron za
    trzymiesięcznym okresem wypowiedzenia.
      6. Czy B. Sp. z o.o. będzie pełniła rolę producenta kontraktowego na rzecz innych
        podmiotów niż Wnioskodawca;
    B. Sp. z o.o. nie będzie pełniła roli producenta kontraktowego na rzecz innych podmiotów
    niż Wnioskodawca. Jednakże, zgodnie z wiedzą Wnioskodawcy, B. Sp. z o.o. będzie
    produkować inne produkty (...) na sprzedaż do klientów będących podmiotami
    niepowiązanymi.
      7. Przez jaki okres czasu (w przybliżeniu/około) planowana jest sprzedaż Produktów
        przez Wnioskodawcę z terytorium Polski;
    Sprzedaż Produktów przez Wnioskodawcę z terytorium Polski planowana jest na około 5
    lat (okres trwania Umowy). Umowa ta może być jednak w każdej chwili wypowiedziana
    przez każdą ze stron za trzymiesięcznym okresem wypowiedzenia.
      8. Czy B. Sp. z o.o. będzie produkować/sprzedawać takie same Produkty (jak
        produkowane na rzecz Wnioskodawcy) na rzecz innych podmiotów niż
        Wnioskodawca;
    B. Sp. z o.o. będzie sprzedawać produkty (...) dla klientów niepowiązanych, choć nie będą
    to dokładnie te same produkty, jak Produkty produkowane na rzecz Wnioskodawcy.
    Umowa nie uniemożliwia B. Sp. z o.o. produkcji/sprzedaży innych produktów/usług dla
    innych klientów. Zgodnie z wiedzą Wnioskodawcy, w zależności od dostępnych mocy
    produkcyjnych B. Sp. z o.o. będzie w przyszłości rozważać również inne opcje biznesowe
    (np. usługi cięcia papieru dla podmiotu powiązanego z Francji).
      9. Co konkretnie należy rozumieć przez stwierdzenie „Wnioskodawca nie będzie
        akceptował Produktów, które nie będą miały odpowiedniej jakości”;
    W praktyce oznacza to, że taki Produkt zostanie wymieniony i zostaną podjęte działania
    naprawcze przez B. Sp. z o.o. w celu zaradzenia brakom w jakości.
      10. W jaki sposób oraz na jakich zasadach Wnioskodawca będzie dokonywał kontroli
        jakości wyprodukowanych przez B. Sp. z o.o. Produktów;
    Wnioskodawca będzie dokonywał kontroli jakości wyprodukowanych przez B. Sp. z o.o.
    Produktów na zasadach określonych w „Specyfikacji i Standardach Jakości („Specifications

    and Quality Standards”) obowiązujących w Grupie (...). Kontrola jakości wyprodukowanych
    Produktów będzie odbywała się przede wszystkim poprzez regularne testowanie próbek
    Produktów przez B. Sp. z o.o. w celu zapewnienia jakości zgodnej ze Specyfikacją i
    Standardami Jakości. Podsumowanie wyników testów będzie przedstawiane
    Wnioskodawcy co miesiąc. Jako środek dodatkowy, możliwa będzie inspekcja obiektów B.
    Sp. z o.o. lub należących do podmiotów zewnętrznych, w których są produkowane lub
    przechowywane jakiekolwiek Produkty, ich oznaczenia lub opakowania przez B. Sp. z o.o.
    lub na jego rzecz. Inspekcja będzie odbywać się wyłącznie za uprzednim zezwoleniem B.
    Sp. z o.o. i będzie przeprowadzać ją przedstawiciel Wnioskodawcy w standardowych
    godzinach pracy B. Sp. z o.o.
      11. Czy B. Sp. z o.o. w magazynach będzie składować (poza surowcami oraz
        półproduktami niezbędnymi do wytworzenia Produktów) Produkty przeznaczone
        dla innych podmiotów niż Wnioskodawca;
    Według najlepszej wiedzy Wnioskodawcy, B. Sp. z o.o. w magazynach będzie składować
    (poza surowcami oraz półproduktami niezbędnymi do wytworzenia Produktów) produkty
    przeznaczone dla innych podmiotów niż Wnioskodawca. Będą to produkty przeznaczone
    dla spółek powiązanych z Francji i Brazylii oraz produkty (...) przeznaczone dla wielu
    klientów niepowiązanych.
      12. Na czym konkretnie będą polegały usługi R&D (z jakimi czynnościami/działaniami
        należało je utożsamiać);
    Usługi R&D w ramach Umowy będą konkretnie polegać na doskonaleniu istniejących
    Produktów i rozwijaniu nowych produktów lub rozwijaniu procesu produkcyjnego (w
    zależności od potrzeb) i będą ściśle związane z działalnością produkcyjną. Usługi te będą
    rozwijane poprzez research, wdrażanie i walidacje nowych produktów, testy i ulepszenia.
    Usługi te będą wykonywane będą przez personel B. Sp. z o.o. na sprzęcie i maszynach
    będących własnością B. Sp. z o.o. Usługi te będą wykonane w oparciu o przekazane przez
    Wnioskodawcę Specyfikacje i Standardy Jakości.
      13. Czy B. Sp. z o.o. będzie świadczyło usługi R&D dla innych podmiotów niż
        Wnioskodawca;
    B. Sp. z o.o. będzie świadczyła usługi R&D dla innych podmiotów niż Wnioskodawca, tj.,
    będzie świadczyła usługi R&D dla podmiotów niepowiązanych - klientów, którym będzie
    sprzedawać produkty (...).
      14. Na czym konkretnie będzie polegało prowadzenie działu obsługi klienta przez B. Sp.
        z o.o. (z jakimi czynnościami/działaniami należało je utożsamiać);
    Prowadzenie działu obsługi klienta na rzecz Wnioskodawcy przez B. Sp. z o.o. będzie
    odbywać się w ramach Umowy i będzie polegać na wsparciu Wnioskodawcy w obsłudze
    zamówień złożonych u Wnioskodawcy przez klientów. W szczególności pracownicy tego
    działu będą odpowiadać na pytania klientów Wnioskodawcy w zakresie złożonych przez
    nich zamówień, uzyskiwać wyjaśnienia od klientów Wnioskodawcy w zakresie pożądanej
    specyfikacji Produktów i współpracować w tym zakresie z działem planowania produkcji,
    rozpatrywać skargi klientów Wnioskodawcy i generalnie dbać o satysfakcję klientów
    Wnioskodawcy. B. Sp. z o.o. będzie również wystawiać faktury w imieniu Wnioskodawcy
    do klientów Wnioskodawcy nabywających Produkty wyprodukowane zgodnie z Umową.
      15. Czy B. Sp. z o.o. będzie prowadziło dział obsługi klienta dla innych podmiotów niż
        Wnioskodawca;
    B. Sp. z o.o. będzie prowadziło również dział obsługi klienta na własne potrzeby. Chodzi w
    tym wypadku o pełną obsługę zamówień złożonych przez własnych klientów B. Sp. z o.o.
    (podmioty niepowiązane), którzy będą nabywać od B. Sp. z o.o. produkty (...).
      16. Na czym konkretnie będzie polegała obsługa klientów przez B. Sp. z o.o. (z jakimi
        czynnościami/działaniami należało ją utożsamiać);

    Prowadzenie działu obsługi klienta na rzecz Wnioskodawcy przez B. Sp. z o.o. będzie
    odbywać się w ramach Umowy i będzie polegać na wsparciu Wnioskodawcy w obsłudze
    zamówień złożonych u Wnioskodawcy przez klientów. W szczególności pracownicy tego
    działu będą odpowiadać na pytania klientów Wnioskodawcy w zakresie złożonych przez
    nich zamówień, uzyskiwać wyjaśnienia od klientów Wnioskodawcy w zakresie pożądanej
    specyfikacji Produktów i współpracować w tym zakresie z działem planowania produkcji,
    rozpatrywać skargi klientów Wnioskodawcy i generalnie dbać o satysfakcję klientów
    Wnioskodawcy. B. Sp. z o.o. będzie również wystawiać faktury w imieniu Wnioskodawcy
    do klientów Wnioskodawcy nabywających Produkty wyprodukowane zgodnie z Umową.
      17. Czy Wnioskodawca poza świadczeniami nabywanymi od B. Sp. z o.o. będzie
        dokonywał zakupu jakiś innych usług bądź towarów na terytorium Polski jeśli tak
        należało wskazać jakiego rodzaju usługi bądź towary będą nabywane w tym w jakim
        celu;
    Wnioskodawca poza świadczeniami nabywanymi od B. Sp. z o.o. nie będzie dokonywał
    zakupu usług bądź towarów na terytorium Polski.
    Pytania (ostatecznie sformułowane w odpowiedzi na wezwanie)
      1. Czy w opisanym w zdarzeniu przyszłym modelu, Wnioskodawca posiada w Polsce
        stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu Ustawy o VAT?
      2. Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawcy przysługuje w Polsce prawo do
        odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących usługi wykonane przez B.
        Sp. z o.o. zgodnie z Umową?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w odpowiedzi na wezwanie)
    Ad 1
    W ocenie Wnioskodawcy w opisanym zdarzeniu przyszłym, Spółka nie będzie posiadała na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, o którym mowa w art. 11 Rozporządzenia Wykonawczego (zdefiniowane
    poniżej), art. 28b ust. 2 oraz art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 poz. 106 ze zm. „Ustawa o VAT”).
    Ustawa o VAT nie wprowadza definicji stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce. W związku z tym, należy sięgnąć do definicji wskazanej w
    Rozporządzeniu wykonawczym rady (UE) NR 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.
    ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej - Dz. U. UE L z dnia 23 marca 2011 r.
    („Rozporządzenie Wykonawcze”).
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego, na użytek stosowania art. 44
    dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (dalej „Dyrektywa VAT”) „stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
    działalności gospodarczej podatnika, (...) które charakteryzuje się wystarczającą stałością
    oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by
    umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Ponadto zgodnie z art. 11 ust. 2 Rozporządzenia Wykonawczego, na potrzeby przepisów
    art. 45, art. 56 ust. 2 akapit 2 oraz art. 192a Dyrektywy VAT „stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
    działalności gospodarczej podatnika, (...) które charakteryzuje się wystarczającą stałością
    oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by
    umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje.

    Zgodnie z art. 11 ust. 3 Rozporządzenia Wykonawczego, fakt posiadania numeru
    identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w świetle orzecznictwa
    TSUE, polskich sądów administracyjnych i praktyki Ministra Finansów Definicja stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej zawarta w Rozporządzeniu Wykonawczym
    została sformułowana w oparciu o orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej (dalej „TSUE”). Zatem w celu określenia kryteriów decydujących o uznaniu
    danego miejsca za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, zdaniem Spółki,
    należy się odwołać również do tego orzecznictwa. Orzecznictwo to ukształtowało się, co
    prawda, w czasie obowiązywania VI Dyrektywy, zachowuje jednak nadal aktualność w
    stanie prawnym określonym przez aktualnie obowiązującą Dyrektywę VAT. Przykładowo
    następujące orzeczenia miały wpływ na kształtowanie się definicji „stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej”:
        TSUE w wyroku z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie Planzer Luxemburg Sárl
        przeciwko Bundeszentralamt für Steuern (sygn. akt C-73/06) stwierdził, że: „Zgodnie
        z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie podatku VAT pojęcie stałego
        przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości, poprzez zgromadzenie stałych
        zasobów ludzkich i technicznych koniecznych dla świadczenia określonych usług
        (...). Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz
        strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest stanie
        umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny”.
        w wyroku z dnia 7 maja 1998 r. w sprawie Lease Plan Luxemburg SA przeciwko
        Belgische Staat (C-390/96) TSUE stwierdził, że jeżeli spółka leasingowa nie posiada
        w danym państwie członkowskim ani swojego personelu, ani struktury
        organizacyjnej charakteryzującej się wystarczającym poziomem trwałości, która
        umożliwiałaby zawieranie umów oraz podejmowanie decyzji na poziomie zarządu,
        w związku z czym usługi, o których mowa, mogłyby być świadczone w sposób
        niezależny, nie można mówić o stałej siedzibie spółki w tym państwie.
        w wyroku z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie ARO Lease BV przeciwko Inspecteur van
        de Belastindienst Gorte Ondememingen te Amsterdam (sygn. akt C-190/95) TSUE
        uznał, że aby być traktowanym, w drodze wyjątku od podstawowego kryterium
        głównego miejsca prowadzenia działalności, jako miejsce, gdzie podatnik świadczy
        usługi, miejsce to musi być na tyle stałe i mieć na tyle adekwatną strukturę, w
        sensie zasobów ludzkich i technicznych, że może świadczyć rzeczone usługi w
        sposób niezależny.
    Warunki powstania stałego miejsca działalności gospodarczej w Polsce W świetle wyżej
    przytoczonej definicji oraz orzecznictwa, ze stałym miejscem prowadzenia działalności na
    terytorium Polski możemy mieć do czynienia wówczas, gdy łącznie spełnione są
    następujące warunki:
      1. dany  podmiot  musi  posiadać  w  Polsce  minimalny  rozmiar  działalności
        charakteryzującej się określonym poziomem stałości;
      2. dany podmiot musi posiadać odpowiednie zaplecze personalne tj. zasoby ludzkie
        konieczne  do  odbioru  i  wykorzystania  lub  świadczenia  usług  np.  w  postaci
        zatrudnionych pracowników;

      3. dany podmiot musi posiadać odpowiednie zaplecze techniczne - zasoby konieczne
        do odbioru i wykorzystania lub świadczenia usług.
    Konieczność łącznego spełnienia ww. warunków wynika bezsprzecznie z cytowanej
    definicji, co potwierdza również dotychczasowe orzecznictwo TSUE. Zatem w celu
    stwierdzenia czy w sytuacji przedstawionej w zdarzeniu przyszłym mamy do czynienia ze
    stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej należy dokonać analizy
    spełnienia poszczególnych warunków.
    Brak spełnienia warunków istnienia/powstania stałego miejsca działalności gospodarczej
    Spółki w Polsce
    Zdaniem Spółki, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie są i nie będą spełnione
    przesłanki wskazane w Rozporządzeniu Wykonawczym, pozwalające na uznanie, że Spółka
    posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    W pierwszej kolejności, w ocenie Wnioskodawcy, należy wskazać, że w opisanym
    zdarzeniu przyszłym nie może powstać stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na fakt, że Wnioskodawca
    będzie nabywał od B. Sp. z o.o. przede wszystkim Produkty tj. w opisanym zdarzeniu
    przyszłym będzie miała miejsce przede wszystkim dostawa towarów, a nie świadczenie
    usług (z wyjątkiem jedynie wspomagających i marginalnych usług R&D oraz obsługi klienta
    świadczonych przez B. Sp. z o.o. na rzecz Wnioskodawcy).
    Definicja wskazana w Rozporządzeniu Wykonawczym, odnosi się natomiast wprost tylko i
    wyłącznie do świadczenia usług, a nie do dostawy towarów. W konsekwencji produkcja
    Produktów na rzecz Wnioskodawcy, które następnie będą zbywane na rzecz odbiorców
    końcowych (kontrahentów Wnioskodawcy), nie może stanowić stałego miejsca
    prowadzenia przez Spółkę działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej.
    W przypadku braku podzielenia powyższego stanowiska Wnioskodawcy, poniżej zostały
    przedstawione również argumenty potwierdzające, że w opisywanym zdarzeniu przyszłym
    nie spełnią się przesłanki powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej Wnioskodawcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Brak spełnienia
    warunku posiadania w Polsce minimalnego rozmiaru działalności charakteryzującej się
    określonym poziomem stałości Jak wynika z powołanego wyżej orzecznictwa TSUE, aby
    dane miejsce prowadzenia działalności miało charakter „stały”, musi charakteryzować się
    określonym stopniem zaangażowania tj. pozwala na uznanie, iż działalność prowadzona
    jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem
    pewna określona minimalna skala działalności w Polsce, która będzie stanowiła
    zewnętrzną oznakę, że działalność jest prowadzona w tym miejscu stale.
    Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że działalność Spółki wykonywana jest i będzie w
    całości poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tj. wszelkie decyzje strategiczne i
    podstawowe związane ze sprzedażą, planowaniem produkcji i zamówieniami
    produkcyjnymi, w tym zawieranie umów sprzedaży, decyzje o przekazaniu zamówienia do
    B. Sp. z o.o. podejmowane są i będą za granicą. Spółka nie dysponuje i nie będzie
    dysponowała ponadto w Polsce żadnymi zasobami technicznymi ani personalnymi. W
    szczególności Wnioskodawca nie posiada i nie będzie posiadał w Polsce prawa
    użytkowania/dysponowania żadną nieruchomością (w tym biurem lub magazynem) lub
    częścią nieruchomości. W świetle powyższego, nie można uznać, aby Wnioskodawca
    prowadził w Polsce choćby minimalną działalność, która prowadziłaby do powstania
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Wniosku tego nie
    zmienia fakt współpracy pomiędzy Wnioskodawcą a Spółką, gdyż współpraca taka nie
    prowadzi automatycznie do uznania, iż siedziba jednego podatnika będzie stanowiła dla
    drugiego jego stałe miejsce prowadzenia działalności w kraju. Przy ocenie, czy istnieje
    stałe miejsce prowadzenia działalności, należy przede wszystkim badać, czy istnieje
    odpowiednia struktura w postaci zaplecza personalnego i technicznego.

    Wnioski te potwierdza również TSUE w swoich orzeczeniach. Przykładowo, w wyroku w
    sprawie C-605/12 (Welmory przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku) z 16
    października 2014 r., „okoliczność, że działalność gospodarcza dwóch spółek związanych
    umową o współpracy tworzy ekonomicznie nierozerwalną całość, (...) nie ma znaczenia
    przy stwierdzeniu, czy spółka cypryjska posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w
    Polsce”.
    Brak spełnienia warunku posiadania zaplecza personalnego
    Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego, Spółka nie posiada i nie będzie posiadała w
    Polsce własnych pracowników, którzy wykonywaliby na jej rzecz jakiekolwiek czynności
    związane z produkcją Produktów. Wnioskodawca będzie zlecał B. Sp. z o.o. produkcję
    Produktów, która będzie wykonywana przez pracowników B. Sp. z o.o. Wnioskodawca nie
    będzie mógł wydawać wiążących poleceń pracownikom zatrudnionym przez B. Sp. z o.o. w
    codziennej pracy. To B. Sp. z o.o. będzie podejmowała decyzje w zakresie doboru środków
    oraz organizacji pracy, jakimi realizuje zlecenie złożone przez Wnioskodawcę. B. Sp. z o.o.
    będzie odpowiadała jedynie za odpowiednią jakość Produktów. Co więcej, B. Sp. z o.o. nie
    będzie miała prawa zawierania ani negocjowania umów w imieniu Wnioskodawcy. Jak
    wskazano wyżej, wszystkie decyzje zarządcze związane z działalnością Wnioskodawcy
    podejmowane są i będą poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W konsekwencji nie
    można stwierdzić, iż Spółka dysponuje jakimkolwiek zapleczem ludzkim, które
    pozwalałoby na odbieranie i wykorzystanie lub świadczenie usług w Polsce.
    Powyższy wniosek znajduje potwierdzenie m.in.:
        w wyroku z 7 maja 1998 r. w sprawie Lease Plan Luxemburg SA przeciwko
        Belgische Staat (C-390/96), w którym TSUE stwierdził, że jeżeli spółka leasingowa nie
        posiada w danym państwie członkowskim ani swojego personelu, ani struktury
        organizacyjnej charakteryzującej się wystarczającym poziomem trwałości, która
        umożliwiałaby zawieranie umów oraz podejmowanie decyzji na poziomie zarządu,
        w związku z czym usługi, o których mowa, mogłyby być świadczone w sposób
        niezależny, nie można mówić o stałej siedzibie spółki w tym państwie oraz
        w wyroku WSA w Warszawie z 26 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 110/09, w
        którym sąd stwierdził, że „TSUE zdefiniował pojęcie stałego miejsca prowadzenia
        działalności jako to, gdzie podmiot posiada zasoby ludzkie, zasoby techniczne a
        także infrastrukturę umożliwiającą zawieranie umów i podejmowanie decyzji
        zarządczych. Nadto, powyższe zasoby i infrastruktura muszą charakteryzować się
        pewna stałością oraz umożliwiać świadczenie usług w sposób niezależny.”
    Brak spełnienia warunku posiadania zaplecza technicznego
    Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego, Spółka faktycznie nie dysponuje i nie będzie
    dysponować żadną przestrzenią lub nieruchomością (w tym biurem lub magazynem) na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. B. Sp. z o.o. nie będzie również świadczyła na rzecz
    Wnioskodawcy usług magazynowania. Magazynowanie Produktów będzie jedynie
    niezbędne w celu przechowania poszczególnych partii Produktów do czasu przygotowania
    całego, konkretnego zamówienia złożonego przez Wnioskodawcę. Wnioskodawcy nie
    przysługuje i nie będzie przysługiwał jednak żaden tytuł prawny do pomieszczeń
    magazynowych.
    Z uwagi na powyższe, w ocenie Wnioskodawcy w opisanym zdarzeniu przyszłym nie
    można również uznać, że Spółka będzie posiadała jakiekolwiek zaplecze techniczne, które
    jest konieczne do odbioru i wykorzystania lub świadczenia usług na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej.

    Powyższy wniosek znajduje potwierdzenie m.in. w powołanym wyżej wyroku TSUE w
    sprawie C- 605/12 (Welmory przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku) z 16
    października 2014 r., w którym Trybunał wyraźnie wskazał, iż dla uznania, że podmiot
    zagraniczny może posiadać w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
    konieczne jest posiadanie prawa dysponowania zapleczem technicznym i personalnym:
    „Aby spółkę cypryjską, w okolicznościach takich jak w sprawie głównej, można było uważać
    za posiadającą stałe miejsce prowadzenia działalności w rozumieniu art. 44 dyrektywy
    VAT, powinna ona dysponować w Polsce przynajmniej strukturą charakteryzującą się
    wystarczającą stałością, umożliwiającą, w zakresie zaplecza personalnego i technicznego,
    w Polsce odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych przez spółkę polską do własnych
    potrzeb działalności gospodarczej, czyli zarządzania danym systemem aukcji
    elektronicznych, a także emisji i sprzedaży „bidów”.
    Mając na uwadze powyższą argumentację, w ocenie Wnioskodawcy, żadna ze wskazanych
    w Rozporządzeniu Wykonawczym oraz przytoczonym orzecznictwie przesłanek powstania
    stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie jest i
    nie będzie spełniona w świetle opisu zdarzenia przyszłego w odniesieniu do
    Wnioskodawcy. Wniosek taki jest zasadny również w świetle interpretacji indywidualnych
    wydawanych w zakresie powstawania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce. Przykładowo wskazać można: interpretację indywidualną z 23
    kwietnia 2015 r., sygn. IPPP3/4512-243/15-2/KT, z 29 grudnia 2011 r., sygn. IPPP3/443-1294
    /11-4/LK, z 16 września 2011 r., sygn. IPPP3/443-842/11-4/MPe.
    Ad 2
    Wnioskodawca nie będzie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur
    dokumentujących usługi wykonane przez B. Sp. z o.o. zgodnie z Umową.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle opisanego zdarzenia przyszłego Spółka nie będzie
    bowiem posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności dla celów VAT na terytorium
    Polski, do którego świadczone byłyby usługi przez B. Sp. z o.o. zgodnie z Umową. Zgodnie
    z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług
    na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik, będący usługobiorcą, posiada
    siedzibę działalności gospodarczej. W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym
    miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest
    to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (art. 28b ust. 2 ustawy o VAT). W
    ocenie Wnioskodawcy nie posiada on na terytorium kraju stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej. Miejscem świadczenia usług nabywanych przez Wnioskodawcę
    jest zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT - kraj jego siedziby, czyli Luksemburg.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 31 maja 2021 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0114-KDIP1-2.4012.69.2021.2.AC, w której uznałem Państwa stanowisko za
    nieprawidłowe w zakresie nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium Polski oraz braku prawa do odliczenia podatku naliczonego.
    Interpretację doręczono Państwu 14 czerwca 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    13 lipca 2021 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Gliwicach.
    Wnieśli Państwo o uchylenie zaskarżonej interpretacji.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym

    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił interpretację indywidualną wyrokiem
    z 3 grudnia 2021 r. sygn. akt I SA/Gl 1179/21.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – wyrokiem z 13 czerwca 2025 r. sygn. I FSK
    453/22 oddalił skargę kasacyjną organu.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 13 czerwca 2025 r.
    natomiast wpłynął 10 września 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Naczelny Sąd Administracyjny oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w
        ww. wyrokach;
        ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe
        zakresie w zakresie nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej na terytorium Polski oraz braku prawa do odliczenia podatku
        naliczonego.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
    U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.) – zwanej dalej ustawą:
      opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:
      przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez to terytoria państw
      członkowskich Unii Europejskiej.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:

      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty
    wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich
    oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w

    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Natomiast, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
      w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy:
      kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Jak wynika z cytowanych wyżej przepisów prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od
    towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których
    następstwem jest określenie podatku należnego. Przedstawiona powyżej zasada wyklucza
    zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do
    czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności
    zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.
    Ponadto ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego
    pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa
    listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego.
    I tak, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka należy do międzynarodowej Grupy (...) zajmującej się
    produkcją oraz dostarczaniem wysokogatunkowego papieru, folii, siatek oraz włóknin,
    które stosowane są w wielu gałęziach przemysłu. Wnioskodawca jest spółką, która
    podejmuje kluczowe działania zarządcze i kontrolne w odniesieniu do wyrobów i usług
    sprzedawanych poza terenem USA. Wnioskodawca w ramach Grupy (...) pełni funkcję
    centrali regionalnej i zarządza strategicznie regionalnymi badaniami i rozwojem,
    regionalną sprzedażą, zaopatrzeniem oraz rozwojem działalności. Ponadto,
    Wnioskodawca częściowo zarządza sprzedażą w Europie w zakresie tzw. „(...)” i bierze
    istotny udział w koordynacji produkcji, w tym w zakresie określania standardów
    wydajności produkcji i jakości produktów oraz utrzymania i zwiększania rentowności w
    zakresie produktów (...). Podmiotem z Grupy (...) w Polsce jest B. Sp. z o.o.. Główna
    działalność B. Sp. z o.o. obejmuje produkcję papieru (...) oraz niektórych wyrobów (...). W
    związku ze zmianą strategii Grupy (...), B. Sp. z o.o. będzie występowała wyłącznie w roli
    producenta kontraktowego dla Wnioskodawcy w zakresie produktów (...). Innymi słowy, B.
    Sp. z o.o. nie będzie już sprzedawała produktów (...) bezpośrednio na rzecz klientów
    zewnętrznych (klienci będą otrzymywali faktury za towar od Wnioskodawcy, a nie od B. Sp.
    z o.o.). Podstawą działania B. Sp. z o.o. według nowej strategii będzie Umowa zawarta z
    Wnioskodawcą. Na podstawie Umowy, B. Sp. z o.o. będzie pełniła rolę producenta
    kontraktowego działającego na rzecz Wnioskodawcy. Jako producent kontraktowy B. Sp. z
    o.o. będzie produkowała produkty (...) („Produkty”) na podstawie zamówień złożonych

    przez Wnioskodawcę (Wnioskodawca będzie określał rodzaj Produktów, ich ilość oraz
    jakość). Oprócz działalności produkcyjnej B. Sp. z o.o. świadczy oraz będzie świadczyła
    również dodatkowe, pomocnicze usługi wsparcia na rzecz Wnioskodawcy tj. Usługi R&D -
    działalność R&D ma na celu rozwój nowych produktów oraz usługi obsługi klientów - B. Sp.
    z o.o. prowadzi i będzie prowadziła dział obsługi klienta, który wspiera Wnioskodawcę w
    procesie obsługi zamówień i faktur.
    Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości przedstawione w pytaniu
    nr 1 dotyczą ustalenia czy Spółka posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w rozumieniu Ustawy o VAT.
    Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

      fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C- 931
    /19 (Titanium), wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C- 333/20 (Berlin Chemie A.
    Menarini SRL), wyrok z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22 (Cabot Plastics
    Belgium SA), wyrok z dnia 13 kwietnia 2024 r. w sprawie C-533/22 (SC Adient Ltd & Co.
    KG). Podobne tezy zawiera orzecznictwo krajowe np. I FSK 1194/20, I FSK 1679/20 oraz I SA
    /Gl 521/23.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane

    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest
    konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył
    usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym
    infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego
    rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez
    ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE
    wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze
    udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich
    wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w
    sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny
    podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
    W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w
    Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał
    wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr
    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006
    /112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie
    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie
    jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która
    charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był
    uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam
    sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne
    udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich
    organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki
    któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku
    Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    realizacji i odbioru tych samych świadczeń.
    Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22, w
    którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca
    siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z
    usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
    posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia

    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że
    obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
    świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie
    członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w
    rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia
    jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”
    Warto również wskazać, że kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3
    października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym
    miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście
    konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do
    tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie
    usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje,
    zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze
    personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać
    za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio -
    stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby
    było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do
    sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
    Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione
    okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka A. Société á responsabilité limitée nie będzie
    posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie
    zorganizuje bowiem na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i
    technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w
    sposób stały. Z treści wniosku wynika, że Spółka w ramach Grupy (...) pełni funkcję centrali
    regionalnej i zarządza strategicznie regionalnymi Spółka częściowo zarządza sprzedażą w
    Europie w zakresie tzw. „(...)” i bierze istotny udział w koordynacji produkcji, w tym w
    zakresie określania standardów wydajności produkcji i jakości produktów oraz utrzymania
    i zwiększania rentowności w zakresie produktów (...) Podmiotem z Grupy (...) w Polsce jest
    B. Sp. z o.o. Główna działalność B. Sp. z o.o. obejmuje produkcję papieru (...) oraz
    niektórych wyrobów (...). W związku ze zmianą strategii Grupy (...), B. Sp. z o.o. będzie
    pełniła rolę producenta kontraktowego działającego na rzecz Wnioskodawcy. Podstawą
    działania B. Sp. z o.o. według nowej strategii będzie Umowa zawarta z Wnioskodawcą.
    Zgodnie z Umową B. Sp. z o.o. będzie produkowała produkty (...) („Produkty”) na
    podstawie zamówień złożonych przez Wnioskodawcę (Wnioskodawca będzie określał
    rodzaj Produktów, ich ilość oraz jakość). Oprócz działalności produkcyjnej Produktów, B.
    Sp. z o.o. świadczy oraz będzie świadczyła również dodatkowe, pomocnicze usługi
    wsparcia na rzecz Wnioskodawcy tj. Usługi R&D - działalność R&D ma na celu rozwój
    nowych produktów oraz usługi obsługi klientów - B. Sp. z o.o. prowadzi i będzie
    prowadziła dział obsługi klienta, który wspiera Wnioskodawcę w procesie obsługi
    zamówień i faktur.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W
    analizowanej sprawie, jak Państwo wskazali, Spółka nie posiada i nie będzie posiadała na
    terytorium Polski biura, magazynu ani żadnej infrastruktury lub pracowników, co
    pozwoliłoby jej prowadzić działalność gospodarczą w Polsce.

    Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie
    jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium
    to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i
    infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być
    dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim
    kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W analizowanej
    sprawie Spółka nie może i nie będzie mogła korzystać z infrastruktury należącej do B. Sp. z
    o.o. oraz nie może i nie będzie mogła wydawać wiążących poleceń pracownikom
    zatrudnionym przez B. Sp. z o.o. w ich codziennej pracy. Ponadto Spółka nie ma i nie
    będzie miała wstępu do biura i magazynów należących do B. Sp. z o.o..
    Co prawda na potrzeby procesu produkcji, Spółka udostępnia B. Sp. z o.o., prawa
    własności intelektualnej obejmujące między innymi know-how oraz prawa do produkcji
    papieru (...) oraz wyrobów na bazie żywicy. Jednakże jak wskazał NSA w zapadłym w
    sprawie wyroku sygn. I FSK 453/22 „(...) pełnienie przez B. Sp. z o.o. roli producenta
    kontraktowego oznacza, że podmiot ten wykonuje jedynie rutynowe funkcje produkcyjne i
    nie posiada własnego know-how w zakresie produkcji. Nie powinno zatem budzić
    wątpliwości udostępnianie przez Wnioskodawcę Spółce polskiej praw własności
    intelektualnej, ani stanowić argumentu za uznaniem, że w związku z powyższym mamy do
    czynienia w niniejszej sprawie z kontrolą Skarżącej nad B. Sp. z o.o.”. Ponadto, jak wynika z
    wniosku, B. Sp. z o.o. jako producent kontraktowy będzie produkowała produkty (...)
    („Produkty”) na podstawie zamówień złożonych przez Wnioskodawcę tj. Wnioskodawca
    będzie określał rodzaj Produktów, ich ilość oraz jakość. W kontekście tym NSA wskazał:
    „Uznanie, że nawiązanie współpracy z jakimkolwiek podmiotem czy wytwarzanie towarów
    zgodnie ze specyfikacją zamawiającego powoduje uzyskanie przez zamawiającego kontroli
    nad usługodawcą nie może przesądzać o posiadaniu jakiejkolwiek kontroli nad
    usługodawcą. Podkreślenia wymaga także fakt, że kontrola jakości produktów stanowi
    standardowy element umów produkcji i nie powinno budzić wątpliwości, że Skarżąca jest
    zainteresowana towarem, który spełnia określone standardy jakości, zwłaszcza że dotyczy
    wyspecjalizowanych produktów”.
    Zatem mając na uwadze powyższe należy wskazać, że Spółka nie będzie miała kontroli
    nad zapleczem technicznym/rzeczowym oraz personalnym B. Sp. z o.o. porównywalnej do
    tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały
    one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że
    struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a
    nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi
    być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej
    lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.
    Ponownie wskazać należy, że Spółka nie będzie posiadać w Polsce żadnych zasobów
    technicznych/ rzeczowych oraz nie będzie zatrudniać w Polsce żadnych pracowników.
    Dodatkowo wszelkie decyzje strategiczne i podstawowe związane ze sprzedażą,
    planowaniem produkcji i zamówieniami produkcyjnymi, w tym zawieranie umów
    sprzedaży, decyzje o przekazaniu zamówienia do B. Sp. z o.o. będą podejmowane poza
    granicami Polski. Zatem, skoro Spółka nie będzie posiadać na terytorium Polski
    odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia
    działalności nie można uznać, że będzie spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium
    to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.
    Należy również zwrócić uwagę na wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. Wynika z
    niego, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności istotne jest
    ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo

    zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i
    odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być
    uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w
    zakresie tych usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do
    sytuacji należy stwierdzić, że spółka B. Sp. z o.o. będzie świadczyła na rzecz
    Wnioskodawcy określone usługi, a to oznacza, że w przypadku uznania istnienia stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to samo zaplecze zasobów
    personalnych jak i technicznych B. Sp. z o.o. byłoby wykorzystywane zarówno do
    świadczenia usług na rzecz Wnioskodawcy jak i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z
    wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za
    stałe miejsce prowadzenia działalności. W podobnym tonie wypowiada się również
    TSUE w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22 wskazując, że zaplecze
    personalne i techniczne w kraju usługodawcy musi być odrębne od zaplecza, za
    pomocą którego świadczone są usługi na rzecz Wnioskodawcy.
    Zatem oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że
    Spółka A. Société á responsabilité limitée nie będzie posiadać stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za
    prawidłowe.
    Natomiast przedmiotem Państwa wątpliwości wyrażonych w pytaniu nr 2 jest ustalenie
    czy Wnioskodawcy przysługuje w Polsce prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur
    dokumentujących usługi wykonane przez B. Sp. z o.o. zgodnie z Umową.
    Mając na uwadze powyższe wątpliwości wskazać należy, że na podstawie Umowy B. Sp. z
    o.o. będzie pełniła rolę producenta kontraktowego działającego na rzecz Wnioskodawcy.
    Jako producent kontraktowy B. Sp. z o.o. będzie produkowała produkty (...) na podstawie
    zamówień złożonych przez Wnioskodawcę. Ponadto oprócz działalności produkcyjnej, B.
    Sp. z o.o. świadczy oraz będzie świadczyła również dodatkowe, pomocnicze usługi
    wsparcia na rzecz Wnioskodawcy tj. usługi R&D oraz usługi obsługi klientów. Należy uznać,
    że ww. usługi nabywane od B. Sp. z o.o. są usługami dla których miejsce świadczenia
    ustala się zgodnie z art. 28b ustawy (nie stosuje się do nich szczególnych zasad ustalania
    miejsca świadczenia usług na podstawie art. 28e,art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i,
    art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy). Przy tym jak wynika z wniosku Spółka posiada
    siedzibę działalności gospodarczej w Luksemburgu i jednocześnie jak ustaliłem nie będzie
    posiadała w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem w
    analizowanej sprawie miejsce opodatkowania usług świadczonych przez B. Sp. z o.o.
    należy ustalić zgodnie z ogólną zasadą dotyczącą ustalania miejsca świadczenia usług, o
    której mowa w art. 28b ust. 1 ustawy. Tym samym ww. usługi nie będą opodatkowane w
    Polsce. W konsekwencji w sytuacji gdyby B. Sp. z o.o. omyłkowo udokumentowała usługi
    świadczone na rzecz Spółki fakturami zawierającymi polski VAT, Spółka na podstawie art.
    88 ust. 3a pkt 2 ustawy nie będzie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego
    wynikającego z takich faktur ponieważ transakcje te nie będą objęte zakresem
    opodatkowania VAT w Polsce.
    Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2 należy uznać za
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dacie
    wydania pierwotnej interpretacji, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne
    rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego

    z 13 czerwca 2025 r. sygn. I FSK 453/22 raz wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Gliwicach z 3 grudnia 2021 r. sygn. akt I SA/Gl 1179/21.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.