Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IP-PB3-423-62/08-2/MS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2008-03-25
Teza: W zakresie oprogramowania specjalistycznego zakupionego wraz z licencją , którego okres użytkowania przewidziany jest na dłużej niż 12 miesięcy to należy stwierdzić, że jest to wartość niematerialna i prawna, która podlega amortyzacji.
Słowa kluczowe: komputery-sieć komputerowa; licencja; nabycie; oprogramowanie; poczta; urządzenie; wartości-wartości niematerialne i prawne; środek-środek trwały
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16b; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16m

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 19.12.2007r. (data wpływu 27.12.2007r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zakwalifikowania do samodzielnych środków trwałych wymienionych we wniosku urządzeń technicznych a oprogramowania nabytego wraz z licencją do wartości niematerialnych i prawnych - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 27.12.2007r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zakwalifikowania do samodzielnych środków wymienionych we wniosku urządzeń technicznych trwałych a oprogramowania nabytego wraz z licencją do wartości niematerialnych.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujący zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca zlecił inwestorowi zastępczemu wybudowanie Centrum E.R (CER). Inwestycja ta została zakończona i oddana w stanie gotowym do używania .„pod klucz”. Zgodnie z umową płatność za wykonanie prac była dokonywana ryczałtowo. Do opłacanych ryczałtowo faktur podłączono specyfikację, gdzie wydzielono następujące obiekty:

1.  zagospodarowanie terenu, drogi, parkingi, chodniki, sieci: cieplną, sprężonego powietrza, wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, wewnętrzne linie kablowe itp.
2.  instalacje niskoprądowe i zastrzeżone, instalacje sygnalizacji pożaru, instalacje rejestracji czasu pracy, instalacje sygnalizacji napadu i włamań z kontrolą dostępu, instalacje strukturalne,
3.  budynki: hala technologiczna, budynek biurowy ze stołówką, budynek techniczny, budynek magazynowy, portiernia główna z wartownią i kwaterami. Powyższy podział, w niektórych przypadkach, nie odzwierciedla poszczególnych środków trwałych w rozumieniu przepisów podatkowych. W związku z powyższym, Przedsiębiorstwo musi dokonać m.in. wyodrębnienia pewnych części CER jako samodzielnych obiektów środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

W związku z powyższym zadano następujące pytania :

1.  Czy z instalacji strukturalnej, dedykowanej do sieci komputerowej i telefonicznej, która obsługuje 4 budynki i składa się z sieci kabli strukturalnych rozmieszczonych w budynkach, 3 serwerowniach i 3 punktach pośrednich można wydzielić jako odrębne środki trwałe czy też wartości niematerialne i prawne:
2.  \- komputery służące jako centrala telefoniczna dla CER lub jako serwery dla systemu dostępu,
3.  \- oprogramowania specjalistyczne,
4.  Czy z instalacji nagłośnienia obsługującej 4 budynki, składającej się z sieci rozprowadzającej sygnał radiowy, kilkudziesięciu głośników rozmieszczonych w 4 budynkach można wydzielić radiole?
5.  Czy z instalacji wentylacji i klimatyzacji składającej się m.in. z przewodów wentylacyjnych, dachowej centrali wentylacyjnej w hali technologicznej (kilkaset metrów przewodów), można wydzielić centrale wentylacyjne i centrale klimatyzacyjne?
6.  Czy z kotłowni, która jest umieszczona w budynku technicznym, ale służy do ogrzewania ogółem 4 budynków można wydzielić piece i kotły?
7.  Czy z sieci sprężonego powietrza zainstalowanej w budynku technicznym można wydzielić jako oddzielne środki trwałe agregaty sprężarkowe,

Wnioskodawca jednocześnie wyjaśnia, iż:

*   radiole to urządzenia nie związane na stałe z wbudowaną siecią. Istnieje możliwość odłączenia radioli bez uszkadzania sieci i podłączenia jej w innym miejscu, do innej sieci. Radiole składają się z kilku modułów tj. wzmacniającego, przełączającego, miksującego, włączającego radio łub muzykę. służącego do podłączenia mikrofonów.
*   centrale wentylacyjne i centrale klimatyzacyjne montowane są dla konkretnych pomieszczeń. Składają się z podzespołu zewnętrznego, urządzenia nadmuchującego oraz rur łączących te urządzenia. Zamontowane urządzenia nie są wbudowane na stałe w konstrukcję budynku, „w związku z czym ich demontaż nie spowoduje uszkodzenia budynku. Okres użytkowania tych urządzeń jest zdecydowanie krótszy od okresu używalności wbudowanej instalacji.
*   piece i kotły nie są związane na stałe z instalacją grzewczą. Zarówno piece jak i kotły stanowią kompletne, zdatne do użytkowania urządzenia, które mogą zostać zdemontowane nez naruszania instalacji i zamontowane do innej instalacji grzewczej.

*   agregat sprężarkowy stanowi kompletne i zdatne do użytku urządzenie nie związane na stałe z budynkiem. Może zostać zdemontowane bez uszkadzania budynku i sieci

W ocenie Wnioskodawcy, zgodnie z uwagami szczegółowymi do grupy I Klasyfikacji Środków Trwałych /KŚT/ stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych /KŚT/ ( DZ.U. Nr 112, poz. 1317 z późn. .zm.), wynika, że do wyposażenia budynku zalicza się wszystkie instalacje wbudowane w konstrukcje budynku na stale, np. instalacje sanitarne, elektryczne, sygnalizacyjne, komputerowe, telekomunikacyjne, przeciwpożarowe oraz normalne wyposażenie budynku np. wbudowane meble. Natomiast z uwag szczegółowych do grupy 6 wynika, że za odrębny obiekt zaliczony do tejże grupy uważa się samodzielne maszyny, aparaty, agregaty, zespoły techniczne itp., które w klasyfikacji środków trwałych określa się jako urządzenia techniczne. Natomiast w myśl art. 16 a ust. 1 ustawy o CIT” środkami trwałymi podlegającymi amortyzacji są nabyte lub wytworzone we własnym zakresie:

*   maszyny. urządzenia oraz środki transportu,
*   inne przedmioty, jeżeli spełniają następuje warunki: - stanowią własność lub współwłasność podatnika,
*   są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania, przewidywany okres ich używania przekracza rok,
*   wykorzystywane są przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą albo zostały oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu. Kompletność oraz zdatność do użytku w dniu przyjęcia do używania oznacza, że środek trwały zawiera wymagane elementy konstrukcyjne pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem i jest sprawny technicznie.

Na potwierdzenie prezentowanego stanowiska Wnioskodawca powołał wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2002 r. (I SA/Łd 506/01), w którym stwierdzono, że „Urządzenia i środki trwale to maszyny i urządzenia, a nie zespoły maszyn lub urządzeń, czy ciągi technologiczne, składające się z wielu maszyn czy urządzeń. Ustalając więc wartość początkową należy brać pod uwagę cenę nabycia poszczególnych maszyn i urządzeń, a nie ich zespołów zgrupowanych w ciągi technologiczne. Kompletność i zdatność do użytku w dniu przyjęcia do używania odnosi się do danej maszyny czy danego urządzenia, a nic oznacza kompletności i zdatności do użytku wszystkich maszyn i urządzeń tworzących określony ciąg technologiczny. Tak więc „okoliczność, że dana maszyna (urządzenie) współpracuje (jest powiązana) z innymi, nie oznaczą że - bez tych innych maszyn czy urządzeń - jest niekompletna lub niezdarna do użytku. O niekompletności lub o niezdatności do użytku danej maszyny (urządzenia) można byłoby mówić wtedy. gdyby np. brakowało w niej jakiegoś elementu lub maszyna ta byłaby niesprawna np. z powodu uszkodzenia czy wyeksploatowania.”

Jednocześnie Wnioskodawca podkreśla, że wymienione w pytaniach obiekty nie spełniają definicji części składowej rzeczy określonej w art. 47 Kodeksu cywilnego. Za część składową rzeczy mogą zostać uznane takie elementy, które nie mogą być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Przedsiębiorstwa, urządzenia o których mowa we wniosku należy kwalifikować jako odrębne środki trwale. Brak jest bowiem podstaw prawnych do uznania ich za cześć składową instalacji z którą współpracują. Urządzenia te nie są trwale zamontowane w konstrukcję budynku, są kompletne, ich okres użytkowania przekracza rok. Przy czym należy zauważyć, że okres przydatność tych urządzeń do wykorzystania jest krótszy od okresu przydatności do użytkowania sieci.

Wnioskodawca zauważa, że powyższe stanowisko potwierdzają również organy podatkowe i przywołuje np.:

1.  Postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Płocku z dnia 3 listopada 2006 r. znak: 1419/UDD-415/161/O6/MP,
2.  Postanowienie Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego z dnia 27 grudnia 2006 r. znak: ŁUS-Il 2-423/183/06/JRS
3.  Decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 25 lutego 2004 r. Nr: PD-1/005/2- 369/03/WK.

Zdaniem Wnioskodawcy należy uznać, iż obiekty inwentarzowe wymienione w stanie faktycznym tj. np. klimatyzatory, piece, kotły, urządzenia informatyczne wypełniają wszelkie przesłanki pozwalające je zakwalifikować jako odrębne środki trwałe.

W ocenie Przedsiębiorstwa, w odniesieniu do oprogramowania specjalistycznego należy stwierdzić, że skoro nie stanowi ono oprogramowania podstawowego umożliwiającego uruchomienie i funkcjonowanie komputem to brak jest podstaw prawnych do uznania, że wartość tego oprogramowania zwiększa wartość środka trwałego jakim jest komputer. Oznacza to, że zakup programu specjalistycznego wraz z licencją na jego używanie, którego wartość przekracza 3500 zł należy zaliczyć do wartości niematerialnych i prawnych i dokonywać amortyzacji wg stawki przewidzianej dla niej. Powyższe znajduje potwierdzenie w stanowisku wyrażonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego we Wrocławiu w postanowieniu z dnia 8 listopada 2006 r. znak: PD I 415/1/105/06.

W świetle stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zmianami), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy, stanowić mogą koszt uzyskania przychodu, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.

Stosowanie do art. 16a ust. 1 ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

*   o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Do rozstrzygnięcia, czy konkretny składnik majątku może być uznany za odrębny środek trwały należy posłużyć się klasyfikacją środków trwałych (KŚT) zawartą w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.12.1999r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz. U. Nr 112, poz. 1317 z późn. zm.).

Przepisy podatkowe nie regulują samej kwestii kwalifikowania środków trwałych do poszczególnych grup KŚT. W przypadku trudności w ustaleniu klasyfikacji KŚT zainteresowany podmiot może zwrócić się o wskazanie symbolu (grupy) środka trwałego oraz o wydanie opinii do Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Łodzi. Powyższe wynika z komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24.01.2005r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz. GUS Nr 1, poz. 11), zgodnie z którym zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty (wyroby i usługi), towary, środki trwałe i obiekty budowlane, według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej. Natomiast w przypadku trudności w ustaleniu właściwego grupowania m.in. środka trwałego według Klasyfikacji Środków Trwałych zainteresowany podmiot może zwrócić się z wnioskiem do Urzędu Statystycznego w Łodzi, który udziela informacji w zakresie stosowania KŚT.

Zgodnie z uwagami do Grupy 1 KŚT „Budynki i lokale” do wyposażenia budynku zalicza się wszystkie instalacje wbudowane w konstrukcje budynku na stałe, np. instalacje sanitarne, elektryczne, sygnalizacyjne, komputerowe, telekomunikacyjne, przeciwpożarowe oraz normalne wyposażenie budynku np. wbudowane meble. Granice instalacji należących do wyposażenia budynku stanowią w zależności od rodzaju instalacji np. mufy, studzienki rewizyjne, zawory zamykające dopływ wody, gazu, czynników grzewczych itp.

Natomiast z objaśnień do grupy 6 KŚT „Urządzenia techniczne” wynika, iż grupa ta obejmuje m.in. urządzenia telewizyjne i radiotechniczne, jak np.: urządzenia nadawcze i odbiorcze radia i telewizji, urządzenia elektroakustyczne, transmisji przewodowej i bezprzewodowej, urządzenia sygnalizacyjne i alarmowe; urządzenia telefoniczne; urządzenia elektroenergetyczne przetwórcze i zasilające. Z uwag szczegółowych do grupy 6 wynika, że za odrębny obiekt uważa samodzielne maszyny, aparaty, agregaty, zespoły techniczne itp., które w klasyfikacji środków trwałych określa się jako urządzenia techniczne. W skład poszczególnego obiektu oprócz właściwego urządzenia technicznego wchodzą - o ile występują - fundamenty, konstrukcje wsporcze i ochronne oraz stałe normalne, jak i specjalne (dodatkowe) wyposażenie.

Jak wynika z przedstawionego stanu prawnego, co do zasady, jeżeli przewody sieci są umieszczone (zainstalowane, wbudowane) trwale w ścianach budynku, to koszt ich instalacji powinien zwiększać wartość początkową budynku.

Dokonując oceny opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego, składnikami nie wyodrębnionymi ewidencyjnie, a przypisanymi do budynku będą także wbudowane na stałe w konstrukcję budynku:

1.  instalacje strukturalne dedykowane do sieci komputerowej i telefonicznej rozumie jako sieć kabli rozmieszczonych w budynkach,
2.  instalacja nagłośnienia rozumiana jako sieć kabli rozmieszczonych w budynkach,
3.  instalacja wentylacyjna i klimatyzacyjna rozumiana jako zespół przewodów wentylacyjnych,
4.  instalacja grzewcza rozumiana jako zespół rur rozprowadzających ciepło oraz kaloryfery,
5.  instalacja sieci sprężonego powietrza rozumiana jako zespół rur rozprowadzających sprężone powietrze.

Jednocześnie, Klasyfikacja Środków Trwałych za podstawową jednostkę ewidencyjną przyjmuje pojedynczy element majątku trwałego spełniający określone funkcje w procesie wytwarzania wyrobów i świadczenia usług. W przypadku zespołów komputerowych (rodzaj 491) przyjęto, że obiektem może być cały zespół służący do przetwarzania informacji, względnie poszczególna maszyna i urządzenie wydzielone w odrębne jednostki. Rodzaj 491 obejmuje maszyny i urządzenia do wprowadzenia, przetwarzania, przechowywania i wyprowadzania informacji cyfrowych lub analogowych, na ogół elektroniczne, określane jako komputery, minikomputer i mikrokomputery oraz urządzenia do przekazywania danych na odległość.

Jak wynika z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego, wszystkie wymienione w nim urządzenia techniczne, tj. komputery służące jako centrala telefoniczna lub jako serwery dla systemu dostępu, radiole stanowiące zestawy elektroakustyczne, centrale wentylacyjne i centrale klimatyzacyjne, piece i kotły oraz agregaty sprężarkowe stanowią kompletne i zdatne do użytku urządzenia nie związane na stałe z budynkiem, które można zdemontować bez uszkadzania budynku i sieci. W świetle powyższego, wszystkie wymienione powyżej obiekty inwentarzowe mogą być amortyzowane jako odrębne środki trwałe.

Natomiast wszystkie instalacje strukturalne (sieci kabli strukturalnych: komputerowych, telefonicznych, rozprowadzających sygnał radiowy oraz zespoły przewodów dot. wentylacji, klimatyzacji, rozprowadzenia ciepła oraz sprężonego powietrza) są wbudowane na stałe w konstrukcję budynku i stanowią wyposażenie budynku. W konsekwencji zwiększają wartość początkową budynku.

Zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych licencje są zaliczane do wartości niematerialnych i prawnych i podlegają amortyzacji, jeżeli są użytkowane dłużej niż rok. Okres amortyzacji licencji nie może być krótszy niż 24 miesiące (art. 16m ust. 1 pkt 1 updop). Licencje na programy komputerowe nie powiększają wartości początkowej komputera. Zawsze są odrębnym składnikiem majątkowym.

W konsekwencji, w zakresie oprogramowania specjalistycznego zakupionego wraz z licencją , którego okres użytkowania przewidziany jest na dłużej niż 12 miesięcy to należy stwierdzić, że jest to wartość niematerialna i prawna, która podlega amortyzacji.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.