Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 1061-IPTPP1.4512.301.2016.1.MSu
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
Data wydania: 2016-07-20
Teza: nieuwzględnianie otrzymanej dotacji dla potrzeb kalkulacji podstawy opodatkowania na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy
Słowa kluczowe: dotacja; projekt; środek-środek finansowy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30c

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 23 maja 2016 r. (data wpływu 15 czerwca 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie nieuwzględnienia w podstawie opodatkowania dotacji na realizację projektu pt. „…” **– jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 15 czerwca 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie:

*   nieuwzględnienia w podstawie opodatkowania dotacji na realizację projektu pt. „…”,

*   braku prawa do odliczenia podatku VAT w związku z realizacją projektu pt. „…”.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Uniwersytet … jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług zarejestrowanym pod numerem NIP -….

Uniwersytet … jako członek Konsorcjum realizuje projekt w ramach strategicznego programu badań naukowych i prac rozwojowych „…” - ….

Konsorcjum działa na podstawie Umowy zawartej w … w dniu 20 lipca 2015 r. pomiędzy następującymi Stronami:

1.  … Sp. z o. o.,
2.  Uniwersytetem …,
3.  Uniwersytetem …,
4.  Szkołą …,
5.  Instytutem …,
6.  Politechniką …,

gdzie … Sp. z o.o. jest Liderem (Wykonawcą), a Uniwersytet … jest Stroną (Członkiem Konsorcjum/ Współwykonawcą).

W ramach realizowanego projektu nie ma konkretnego zamawiającego, będącego odbiorcą usługi.

Narodowe Centrum Badań i Rozwoju występuje jako strona finansująca na podstawie umowy zawartej z dnia 27 kwietnia 2016r. o wykonanie i finansowanie projektu w ramach strategicznego programu badań naukowych i prac rozwojowych „…” - …. Stroną umowy z NCBiR jest … Sp. z o. o. jako wykonawca będący Liderem Konsorcjum.

Przedmiotem umowy Konsorcjum jest realizacja projektu pt. „…”, akronim … przez Konsorcjum naukowe, o którym mowa w art. 2 pkt 12 ustawy o zasadach finansowania nauki.

Celem Konsorcjum jest realizacja Projektu poprzez osiągnięcie rezultatów wymienionych we wniosku tj. opracowanie:

1.  metodyki monitoringu nieleśnych siedlisk przyrodniczych Natura 2000 występujących w przestrzeni rolniczej,
2.  metodyki inwentaryzacji siedlisk przyrodniczych Natura 2000 występujących w przestrzeni rolniczej z zastosowaniem technik teledetekcyjnych,
3.  metodyki identyfikacji zagrożenia przesuszeniem nieleśnych siedliskach przyrodniczych Natura 2000,
4.  metodyki identyfikacji procesu sukcesji w nieleśnych siedliskach przyrodniczych Natura 2000 z zastosowaniem technik teledetekcyjnych,
5.  metodyki identyfikacji obcych inwazyjnych i rodzimych ekspansywnych gatunków roślin,
6.  konstrukcja wielosensorowej platformy teledetekcyjnej.

Uniwersytet … będzie jedynie "wytwórcą" rezultatów 1-5, które mają jedynie postać metodyki opublikowanej w publikacjach projektowych, która będzie powszechnie dostępna dla takich beneficjentów jak np. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska czy Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska.

Konstrukcja wielosensorowej platformy teledetekcyjnej - jest to konstrukcja integrująca działanie dwóch kamer hiperspektralnych, lotniczego skanera laserowego oraz kamery średnioformatowej. Zintegrowana i zainstalowana na pokładzie samolotu umożliwi jednoczesną pracę urządzeń pomiarowych. Jej celem jest zwiększenie efektywności pozyskiwania danych. Konstrukcja jest realizowana jedynie przez jedną ze stron umowy tj. przez Lidera Projektu - firmę … Sp. z o. o. Konstrukcja nie jest zatem metodyką, która zostanie opublikowana ale "twardym produktem" który zostanie opatentowany ale tylko przez podmiot ją konstruujący czyli … Sp. z o. o. , bo zgodnie z umową konsorcjum oraz z wnioskiem aplikacyjnym prawa do przedmiotów własności intelektualnej, w tym autorskie prawa majątkowe oraz prawa własności przemysłowej, powstałe w ramach realizacji Projektu przysługują tej stronie, która je wytworzyła. Zatem Uniwersytet …, który nie bierze udziału w tym zadaniu nie będzie miał żadnych praw do tej konstrukcji.

Realizacja projektu obejmuje dwie fazy:

1.  faza badawcza - badania przemysłowe lub prace rozwojowe
2.  faza przygotowań do powszechnego wdrożenia - działania których celem jest przygotowanie wyników fazy badawczej do powszechnego zastosowania.

Wypracowane w Projekcie rozwiązania służyły będą realizacji zadań publicznych wynikających z obowiązujących krajowych i międzynarodowych regulacji prawnych. Dzięki konkurencyjności cenowej i akceptacji Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska metoda ta będzie powszechnie wykorzystywana w monitoringu siedlisk przyrodniczych Natura 2000.

W rezultacie wypracowana zostanie innowacyjna, powtarzalna metodyka, udostępniona w dokumencie „…”. Podręcznik ten po pozytywnej recenzji Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska otrzyma oficjalną rekomendację, która umożliwi powszechne wdrożenie produktu. Na tej podstawie opracowana w projekcie metodyka zostanie włączona do rekomendowanych metodyk inwentaryzacji i monitoringu siedlisk przyrodniczych Natura 2000. Uwiarygodniony przez GDOŚ rezultat będzie można wykorzystywać w skali całego kraju przez innych interesariuszy projektu. Uniwersytet … uczestniczy jedynie w fazie badawczej. Dofinansowanie na realizację projektu zostanie przekazane przez NCBiR Wykonawcy oraz za pośrednictwem Lidera Współwykonawcom. Środki finansowe na realizację projektu nie mogą być wydatkowane na inne cele niż określone w umowie. Lider Konsorcjum reprezentuje Konsorcjum we wszystkich sprawach związanych z wykonaniem umowy. Każda Strona Konsorcjum wykonuje zakres zadań określony w umowie.

W związku z realizacją projektu zostaną poniesione różnorodne kategorie kosztów, przy czym koszty te mogą być podzielone na następujące grupy:

*   koszty bezpośrednie - związane bezpośrednio z działalnością zespołów badawczych w tym: koszty wynagrodzenia wraz z pochodnymi oraz inne koszty realizacji projektu np. zakup aparatury naukowo-badawczej. W przypadku Uniwersytetu … zakup aparatury obejmie: odbiorniki GPS wraz z oprogramowaniem, wysokościomierze elektroniczne, spektrometr hiperspektralny z ekranami kalibracyjnymi:

*   koszty pośrednie obejmujące w szczególności koszty obsługi administracyjno-finansowej projektu, dostawy energii i innych mediów, urządzeń i pomieszczeń, koszty korespondencji.

Zgodnie z zawartą umową Wykonawca (Konsorcjum) zobowiązuje się w między innymi:

*   zastosować wyniki Projektu (po jego zakończeniu) w działalności gospodarczej w szczególności poprzez wprowadzenie wypracowanych usług do własnej działalności gospodarczej Wykonawcy lub Współwykonawcy.

*   udzielenie licencji na korzystanie z praw do wyników Projektu w działalności gospodarczej prowadzonej przez podmiot trzeci lub poprzez sprzedaż praw do wyników Projektu w celu wprowadzenia ich do działalności gospodarczej innego przedsiębiorcy, z zastrzeżeniem że:
    1.  za zastosowanie wyników Projektu w działalności gospodarczej nie uznaje się zbycia praw do wyników Projektu w celu ich dalszej sprzedaży,
    2.  produkty lub usługi na podstawie uzyskanych wyników Projektu będą produkowane lub świadczone w przeważającej części na terytorium Polski, chyba że na uzasadniony wniosek Wykonawcy, który wykaże że pomimo czynionych prób rozpoczęcia produkcji lub świadczenia usług na terenie Polski było to niemożliwe bądź nieopłacalne, Centrum wyrazi pisemną zgodę na odstąpienie od tego warunku

*   dokonać podziału lub rozpowszechnienia wyników Projektu zgodnie z przepisami dotyczącymi pomocy publicznej i na warunkach rynkowych oraz zgodnie z Umową Konsorcjum.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie (we wniosku nr 1).

Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego otrzymana dotacja przez Uniwersytet … za pośrednictwem Lidera, stanowi podstawę opodatkowania podatkiem VAT w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z ustawą o podatku od towarów i usług, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Stosownie do art. 29 a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

Zdaniem Wnioskodawcy pozyskana dotacja przez Lidera Konsorcjum w związku z realizacją umowy zawartej z Narodowym Centrum Badań i Rozwoju projektu „…” w ramach strategicznego programu badań naukowych i prac rozwojowych „…" – … nie stanowi podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29 a ust. 1 ustawy VAT.

Przedmiotowa dotacja jest przekazywana Uniwersytetowi … na pokrycie kosztów związanych z realizacją projektu finansowanego przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju i nie stanowi dopłaty do ceny świadczonych usług lub dostarczanych towarów.

W załączeniu:

*   Umowa zawarta z Narodowym Centrum Badań i Rozwoju projektu . „…” w ramach strategicznego programu badań naukowych i prac rozwojowych „…" - …,

*   Umowa Konsorcjum z dnia 20 lipca 2015r.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Na podstawie art. 8 ust. 1 cyt. ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do „grona” usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7.

Zatem każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.

Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki:

*   w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,

*   świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy jej wykonaniem a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.

Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.

Zatem pod pojęciem odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).

Należy wskazać, że kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

I tak, w wyroku z dnia 15 lipca 1982 r. w sprawie Hong-Kong Trade Development Council, TSUE stwierdził, iż wskazane w sprawie czynności podlegają opodatkowaniu jedynie wtedy, gdy zostały wykonane odpłatnie.

Pojęcie „odpłatności” pojawiło się również w orzeczeniu z dnia 5 lutego 1981 r. C-154/80, które zapadło na tle przepisów I Dyrektywy VAT z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EWEC). Trybunał wskazał, że termin „zapłata” stanowi integralną część przepisów prawa wspólnotowego, które nie odwołuje się do prawa państw członkowskich dla ustalenia jego znaczenia i zakresu. Stąd też wykładnia tego wyrażenia nie może być pozostawiona dyskrecjonalnemu władztwu każdego państwa członkowskiego. Ponadto Trybunał przypomniał, że świadczenie podlega opodatkowaniu jedynie w wypadku, gdy podstawę opodatkowania stanowi świadczenie wzajemne otrzymane przez świadczącego usługę. Musi również istnieć możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego. W końcu – jak wskazał Trybunał – świadczenie wzajemne musi stanowić pewną wartość subiektywną, gdyż podstawą opodatkowania jest świadczenie wzajemne rzeczywiście otrzymane, nie zaś wartość otrzymana według kryteriów obiektywnych.

Na uwagę zasługuje także orzeczenie w sprawie C-16/93 pomiędzy R. J. Tolsma a Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden (Holandia), w którym Trybunał zauważył, iż czynność „podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.

W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach profesjonalnego obrotu gospodarczego

Zatem opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są realizowane przez podatników w rozumieniu ustawy i są wykonywane w ramach działalności gospodarczej.

Należy wskazać, że konsorcjum jest organizacją zrzeszającą kilka podmiotów gospodarczych na określony czas, w konkretnym celu. Jakkolwiek ani w prawie cywilnym, ani w prawie podatkowym nie występuje legalna definicja konsorcjum, przyjmuje się, że zawarcie umowy konsorcjum możliwe jest na podstawie art. 353¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2016 r. poz. 380, z późn. zm.), w ramach tzw. swobody umów.

W konsekwencji strony zawierające umowę konsorcjum mogą ją ukształtować w sposób dowolny, byleby jej treść lub cel nie sprzeciwiały się ustawie, zasadom współżycia społecznego oraz właściwości takiego stosunku. Konsorcjum nie jest jednak podmiotem gospodarczym, nie posiada osobowości prawnej ani podmiotowości prawnej, nie musi być rejestrowane, ani mieć odrębnej nazwy czy też siedziby. Podmioty tworzące konsorcjum są, co do zasady, niezależne w swoich dotychczasowych działaniach (w działaniach niezwiązanych z konsorcjum), a w działaniach związanych z konsorcjum realizują wspólne przedsięwzięcie objęte porozumieniem. Zawierając umowę konsorcjum podmioty mogą określić, kto będzie reprezentował konsorcjum na zewnątrz (może to być także osoba trzecia). Co do zasady, konsorcja nie mają też wspólnego majątku (chociaż mogą mieć wspólne konto rozliczeniowe), a wszelkie formy płatności regulowane są przez firmę lub osobę reprezentującą konsorcjum.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza - zgodnie z ust. 2 tego artykułu - obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Dodać należy, że polski ustawodawca nie skorzystał z możliwości wynikającej z art. 11 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, s. 1, z późn. zm.), zgodnie z którym, po konsultacji z Komitetem ds. VAT, każde państwo członkowskie może uznać za jednego podatnika osoby mające siedzibę na terytorium tego samego państwa członkowskiego, które będąc niezależnymi pod względem prawnym, są ściśle powiązane pod względem finansowym, ekonomicznym i organizacyjnym.

Zatem w świetle obowiązujących przepisów prawa podatkowego konsorcjum nie może być uznane za podatnika podatku od towarów i usług. Oznacza to, że relacji zachodzących pomiędzy stronami umowy konsorcjum (podatnikami VAT), dla potrzeb podatku od towarów i usług, nie należy oceniać na zasadach wewnętrznych rozliczeń konsorcjum. Powyższego nie zmienia okoliczność, że w przypadku umów konsorcjum dopuszczalne jest zawarcie ustaleń, że rozliczenia gospodarcze i księgowe, w tym dotyczące podpisywania umów i wystawiania faktur za prace wykonane przez uczestników konsorcjum na rzecz podmiotów zamawiających te prace na podstawie zawartego z nimi kontraktu, będzie wystawiał wytypowany przez uczestników konsorcjum podmiot wiodący.

W konsekwencji przedsiębiorcy działający w ramach konsorcjum są odrębnymi podatnikami podatku od towarów i usług. Powyższe oznacza, że działając w ramach konsorcjum powinni oni do wzajemnych rozliczeń stosować ogólne reguły wynikające z ustawy o podatku od towarów i usług oraz aktów wykonawczych do niej, w tym także w zakresie wystawiania faktur VAT dokumentujących wykonywane przez nich czynności.

W art. 29a ust. 1 ustawy wskazano, że podstawą opodatkowania z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

Przepis ten oznacza, że do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług wlicza się tylko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które mają bezpośredni wpływ na kwotę należną (cenę) z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług.

Cytowany przepis stanowi odzwierciedlenie art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 s. 1, z późn. zm.), z treści którego wynika, że w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.

Z treści powołanych przepisów wynika, że w sytuacji gdy podatnik, w związku z konkretną dostawą towarów lub świadczeniem usług, otrzymuje dofinansowanie (dotację, subwencję), stanowiące dopłatę do ceny towaru lub usługi, tego rodzaju dofinansowanie stanowi obok ceny, uzupełniający element podstawy opodatkowania z tytułu danej dostawy lub świadczenia. Kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje nie dające się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Nie ma przy tym znaczenia, od kogo dostawca towaru lub świadczący usługę otrzymuje zapłatę – czy od nabywcy czy od osoby trzeciej, ważne jest aby było to wynagrodzenie za daną konkretną usługę lub za daną konkretną dostawę.

W świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, do podstawy opodatkowania VAT zalicza się, w przypadkach które określa art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE, m.in. przyznane podatnikom subwencje bezpośrednio związane z ceną dostawy lub świadczenia. Przepis ten zmierza do obciążenia VAT całej wartości towarów lub usług, a przez to do uniknięcia zmniejszenia przychodu z podatku na skutek przyznania subwencji (zob. np. pkt 26 wyroku w sprawie C-144/02). TSUE wskazywał wielokrotnie, że aby subwencja była uznana za bezpośrednio związaną z ceną danej transakcji, powinna ona być przyznawana konkretnie podmiotowi subwencjonowanemu po to, by dostarczał on określony towar lub wykonywał określoną usługę. Jedynie w tym przypadku subwencja może być uznana za świadczenie wzajemne względem dostawy towaru lub świadczonej usługi, a w związku z tym podlegać opodatkowaniu (zob. np. pkt 28 ww. wyroku C-144/02).

Ponadto, subwencje związane bezpośrednio z ceną interpretuje się jako obejmujące jedynie subwencje, które stanowią całość lub część wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług i które są płacone przez stronę trzecią sprzedawcy lub dostawcy (zob. np. wyrok w sprawie C-184/00 pkt 18). Niezbędne jest, by cena, którą ma zapłacić nabywca lub usługobiorca, była ustalona w taki sposób, by zmniejszała się w stosunku odpowiadającym subwencji przyznanej sprzedawcy towarów lub świadczącemu usługi, która stanowiłaby zatem element determinujący cenę, jakiej ten ostatni żąda (zob. pkt 29 wyroku C-144/02).

Wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju (Dz. U. z 2014 r., poz. 1788, z późn. zm.), Centrum jest agencją wykonawczą w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 oraz z 2010 r. Nr 28, poz. 146) powołaną do realizacji zadań z zakresu polityki naukowej, naukowo-technicznej i innowacyjnej państwa.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą ustalenia , czy otrzymana za pośrednictwem Lidera dotacja, stanowi podstawę opodatkowania podatkiem VAT w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Należy zauważyć, że otrzymanie dotacji (dopłaty) nie stanowi samo w sobie żadnej czynności, ani też zdarzenia opodatkowanego. Dotacje (dopłaty) podlegają bowiem opodatkowaniu jako składnik ceny czynności, z którą są związane. Dotacje, które stanowią dopłatę do ceny sprzedawanych towarów, czy świadczonych usług, są ściśle związane z daną usługą, czy towarem i podlegają opodatkowaniu.

Odnosząc się do powyższego należy stwierdzić, że jak już zaznaczono powyżej, aby dana czynność (usługa) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.

W przedmiotowej sprawie pomiędzy Wnioskodawcą a …Sp. z o. o., Uniwersytetem …, Szkołą …, Instytutem …, Politechniką …, zawarta została Umowa Konsorcjum, gdzie … Sp. z o.o. jest Liderem (Wykonawcą), a Uniwersytet … jest Stroną (Członkiem Konsorcjum/ Współwykonawcą). Przedmiotem umowy Konsorcjum jest realizacja projektu pt. „…”. Narodowe Centrum Badań i Rozwoju występuje jako strona finansująca na podstawie umowy zawartej z dnia 27 kwietnia 2016r. o wykonanie i finansowanie projektu w ramach strategicznego programu badań naukowych i prac rozwojowych „…” - …. Stroną umowy z NCBiR jest … Sp. z o. o. jako wykonawca będący Liderem Konsorcjum. Dofinansowanie na realizację projektu zostanie przekazane przez NCBiR Wykonawcy oraz za pośrednictwem Lidera Współwykonawcom. Środki finansowe na realizację projektu nie mogą być wydatkowane na inne cele niż określone w umowie. Każda Strona Konsorcjum wykonuje zakres zadań określony w umowie.

Analiza przedstawionego zdarzenia przyszłego, treści cytowanych przepisów prawa podatkowego oraz orzecznictwa TSUE prowadzi do stwierdzenia, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z umową w ramach której następuje wykonanie przez Wnioskodawcę skonkretyzowanego świadczenia w postaci metodyki opublikowanej w publikacjach projektowych, która będzie powszechnie dostępna dla takich beneficjentów jak np. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska czy Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska, która będzie udostępniona w dokumencie „…”. Podręcznik ten po pozytywnej recenzji Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska otrzyma oficjalną rekomendację, która umożliwi powszechne wdrożenie produktu. Na tej podstawie opracowana w projekcie metodyka zostanie włączona do rekomendowanych metodyk inwentaryzacji i monitoringu siedlisk przyrodniczych Natura 2000.

Zatem środki finansowe otrzymane z Narodowego Centrum Badań i Rozwoju za pośrednictwem Lidera na realizację ww. badań naukowych stanowią w istocie wynagrodzenie za świadczone przez Wnioskodawcę usługi, gdyż treść wniosku wskazuje, że środki te nie są przeznaczone na ogólną działalność Uniwersytetu, lecz na określone działalnie, tj. przeprowadzenie badań zgodnie z zakresem przedmiotowym projektu i opracowanie metodologii, powinny zatem być uznane za zapłatę otrzymaną od osoby trzeciej (NCBiR). Tym samym wykonane przez Uniwersytet w ramach projektu czynności należy uznać za odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie wykonanie przez Wnioskodawcę zgodnie z zawartą umową skonkretyzowanego świadczenia, polegającego na przeprowadzeniu badań w ramach realizacji projektu w zamian za środki finansowe, stanowi odpłatnie świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Dlatego też dotacja otrzymana przez Wnioskodawcę za pośrednictwem Lidera, stanowi podstawę opodatkowania podatkiem VAT w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy.

W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy uznającego, że otrzymana dotacja nie stanowi podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Tut. Organ zauważa, że granice szczególnego postępowania podatkowego, którego celem jest uzyskanie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, określa Wnioskodawca występując z konkretnym pytaniem prawnym, wyłącznie w odniesieniu do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę, co wynika wprost z przepisu art. 14b § 1, § 2 i § 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Natomiast na podstawie art. 14c § 1 i § 2 tut. Organ dokonuje oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Z powyższych przepisów wynika, że organ rozpatrując wniosek o wydanie interpretacji nie podejmuje wyjaśnienia stanu sprawy, tj. nie przeprowadza dowodów oraz nie analizuje załączonych do wniosku dokumentów, lecz dokonuje oceny prawnej przedstawionych we wniosku okoliczności w kontekście zadanego pytania przyporządkowanego do danego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Niniejszą interpretacją załatwiono wniosek w części dotyczącej nieuwzględnienia w podstawie opodatkowania dotacji na realizację projektu pt. „…”. Wniosek w pozostałym zakresie został załatwiony odrębnym rozstrzygnięciem.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.