Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.697.2019.9.S.KOM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-21
Teza: Możliwość przekazania środków zgromadzonych na
wyodrębnionym rachunku VAT w polskim Oddziale
zagranicznego Banku na rachunek bieżący prowadzony w tym
Banku.
Słowa kluczowe: banki
mechanizm podzielonej płatności (MPP; split payment)
nadwyżki-nadwyżka podatku od towarów i usług
oddział
rachunki-rachunek VAT
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Zwrot różnicy podatku -
Termin 25-dniowy zwrotu podatku
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1a. Mechanizm podzielonej
płatności -Zgoda na przekazanie środków
zgromadzonych na wskazanym przez podatnika
rachunku VAT
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 87-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1a-art. 108b-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 grudnia 2019 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy kwestii potwierdzenia możliwości uzyskiwania zwrotu nadwyżki podatku
    naliczonego nad należnym w trybie art. 108b ust. 1 w związku z art. 87 ust. 2 u.p.t.u.
    środków zgromadzonych na wyodrębnionym rachunku VAT w (...) Bank (...) N.V. S.A. na
    rachunek bieżący prowadzony w tym Banku.
    Uzupełnili go Państwo pismami z 21 grudnia 2019 r. oraz – w odpowiedzi na wezwanie –
    pismem z 10 lutego 2020 r. (wpływ 14 lutego 2020 r.)
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca A. GmbH jest spółką prawa niemieckiego (dalej: A). Na terytorium Polski
    ma zarejestrowany oddział – A. GmbH (Sp. z o.o.) Oddział w Polsce (dalej: Oddział PL).
    A. dostarcza m.in. polskim odbiorcom (dystrybutorom) swoje produkty wytwarzane w
    innych państwach w UE i poza UE. Czynnościami sprzedaży zajmuje się centrala w
    Niemczech, produkty są dostarczane klientom krajowym i zagranicznym z magazynu w
    Polsce. Dostawy są dokumentowane fakturami VAT wystawionymi zgodnie z u.p.t.u.
    Faktury są wystawiane w EURO, z przeliczoną kwotą VAT wg kursu średniego NBP z
    ostatniego dnia roboczego przed wystawieniem faktury.
    Wnioskodawca posiada rachunek bankowy PLN w Banku (...) N.V. S.A. Oddział w Polsce
    (Bank (...)). Bank ten nie posiada obecnie siedziby na terytorium kraju - Rzeczpospolitej
    Polskiej - i działa w formie oddziału. Wynika to z faktu, iż znaczna część kadry
    zarządzającej A. to obywatele Japonii. Natomiast (...) Bank (Bank (...)) to instytucja
    kredytowa z siedzibą w Holandii, ale o długim bo (...) japońskim rodowodzie.
    Działa w ponad 50 krajach. W Polsce (...) Bank koncentruje się głównie na obsłudze
    podmiotów gospodarczych zainteresowanych kontaktami biznesowymi z japońskimi
    przedsiębiorstwami i spółkami akcyjnymi z udziałem kapitału japońskiego. W tym
    względzie Bank posiada unikatową pozycję w ramach polskiego sektora bankowego.
    A. od lat stosuje system podzielonej płatności polegający na pobieraniu płatności netto w
    euro (na niemiecki rachunek euro) i kwot VAT (na polski rachunek PLN). Polski rachunek
    PLN jest zgłoszony w wykazie podatników VAT i służy do regulowania zobowiązań
    wynikających ze składanych deklaracji VAT lub dokonywanych odpraw importowych.
    Do końca 2019 r. Wnioskodawca zamierza wprowadzić korektę swojego systemu rozliczeń
    z odbiorcami wskazując na fakturach nr polskiego rachunku EUR prowadzonego przez
    polski oddział banku obsługującego A.
    W związku z wprowadzeniem obowiązkowego mechanizmu podzielonej płatności
    Wnioskodawca zwraca się o wyjaśnienie wątpliwości w rozliczaniu w płatności.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca będzie uprawniony do uzyskiwania zwrotu nadwyżki podatku
    naliczonego nad należnym w trybie art. 108b ust. 1 w związku z art. 87 ust. 2 u.p.t.u.
    środków zgromadzonych na wyodrębnionym rachunku VAT w (...) Bank (...) N.V. S.A. na
    rachunek bieżący prowadzony w tym Banku?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, możliwy jest zwrot nadwyżki podatku VAT zgromadzonej na
    wyodrębnionym rachunku VAT na rachunek rozliczeniowy prowadzony w Banku (...) N.V. S.
    A. Oddział w Polsce w trybie art. 108b u.p.t.u. w związku z art. 87 ust. 2.
    Stosownie do art. 108b ust. 1 u.p.t.u., na wniosek podatnika naczelnik urzędu skarbowego
    wydaje, w drodze postanowienia, zgodę na przekazanie środków zgromadzonych na
    wskazanym przez podatnika rachunku VAT na wskazany przez niego rachunek bankowy
    albo rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, dla których jest
    prowadzony ten rachunek VAT.
    Przepis ten nie zawiera zastrzeżenia, że przekazanie środków nastąpić może tylko na
    rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju.
    Natomiast wskazać należy, iż art. 87 ust. 2 u.p.t.u. wskazuje, że zwrot różnicy podatku
    następuje na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium
    kraju. Choć termin ten rozumiany literalnie wskazywałby tylko na banki z siedzibą
    rejestrową w Polsce, to zdaniem Wnioskodawcy dokonując wykładni tego przepisu należy
    wziąć pod uwagę unijny kontekst wykładni wskazanego przepisu, oraz funkcję tego
    przepisu, którą jest zapewnienie łatwości oraz przejrzystych zasad zwrotów, a także
    uniknięcia nadmiernych kosztów zwrotu po stronie organu.
    W ocenie Wnioskodawcy, nie sposób w tej sprawie ograniczać się do wykładni językowej
    analizowanego przepisu, gdyż rezultaty tej wykładni dają wyniki, których nie da się
    pogodzić z zasadami funkcjonującymi na gruncie unijnego systemu prawnego, w
    szczególności zasad ujętych w TFUE.
    Interpretacja ujętego w krajowych przepisach pojęcia „rachunek bankowy podatnika w
    banku mającym siedzibę na terytorium kraju” musi uwzględniać uregulowania i cele
    przepisów unijnych, jak również zasady ogólne prawa unijnego. W tym względzie
    podstawowe znacznie mają przy tym nie tylko przepisy z zakresu VAT, zasady ujęte w
    TFUE, ale także unijne przepisy dotyczące wykonywania czynności bankowych. Nie można
    bowiem w kontekście tej sprawy tracić z oczu faktu, że z chwilą wstąpienia Polski do Unii
    Europejskiej z dniem 1 maja 2004 r. również polski sektor bankowy zaczął podlegać
    regulacjom unijnym. Polskie Prawo bankowe musi być więc zgodne z prawem unijnym z
    tego zakresu (por. K. Werner, R. Zdzieborski, Działanie instytucji kredytowej w Polsce
    poprzez oddział. Zagadnienia podstawowe; Monitor Prawniczy 21/2006).
    Oddziały zagranicznych banków w Polsce działają na podstawie przepisów art. 40 i 40a
    ustawy Prawo bankowe. Do oddziałów banków zagranicznych, działających na terenie
    Rzeczypospolitej, stosuje się przepisy prawa polskiego (art. 41 tej ustawy). W taki też
    sposób działa Oddział Banku w Polsce, który prowadzi rachunki bankowe Wnioskodawcy.
    Wypada zwrócić w tym miejscu uwagę na sekwencję uchwalania istotnych z punktu
    widzenia niniejszej sprawy przepisów. Sformułowanie „na rachunek bankowy podatnika w
    banku mającym siedzibę na terytorium kraju” pojawiło się już w pierwszej wersji u.p.t.u. z
    dnia 11 marca 2004 r., gdy możliwość tworzenia oddziałów banków zagranicznych
    wprowadzono w 2002 r., a kluczowe wymogi i przesłanki wydania zezwolenia w 2004 r.
    (wymóg uchwalenia regulaminu oddziału, jego weryfikacji przez Komisję Nadzoru
    Finansowego przy zmianie, wymóg wystąpienia z wnioskiem o utworzenie oddziału przez
    bank zagraniczny itp.).
    W ocenie Wnioskodawcy można na tej podstawie wysnuć wniosek, że projektodawca u.p.t.
    u. wprowadzając pojęcie „rachunku bankowego podatnika w banku mającym siedzibę na
    terytorium kraju”, mógł nie być świadomy, że rachunki bankowe będą mogły być również

    prowadzone dla podatników VAT na równych zasadach przez polskie oddziały
    zagranicznych banków, a czynności bankowe w tym zakresie podlegać będą
    odpowiedniemu nadzorowi bankowemu.
    Trudno w tym kontekście uznać, że intencją ustawodawcy wprowadzającego w 2004 r.
    sformułowanie „rachunku bankowego podatnika w banku mającym siedzibę na
    terytorium kraju” w ramach przepisu art. 87 ust. 2 u.p.t.u., było ograniczanie prawa do
    zwrotu nadwyżki podatku na rachunek bankowy podatnika, obsługiwany przez
    zagraniczny bank, prowadzący działalność na terenie RP poprzez oddział. Bank ten
    (oddział) może bowiem prowadzić rachunki bankowe dla podatników VAT w Polsce, w
    zgodzie z obecnie obowiązującymi przepisami Prawa bankowego. Ze względu na zasady
    prawa unijnego oraz wymogowi traktatowe, zróżnicowanie sytuacji prawnej banków
    działających w Polsce w formie spółki akcyjnej i w formie oddziału przedsiębiorcy
    zagranicznego nie ma podstaw. W prawodawstwie unijnym jest sformułowany generalny
    zakaz dyskryminowania przedsiębiorców z innych państw członkowskich prowadzących
    działalność w formie oddziału. Treść art. 291 ust. 1 TFUE stanowi, że Państwa
    Członkowskie przyjmują wszelkie środki prawa krajowego niezbędne do wprowadzenia w
    życie prawnie wiążących aktów Unii. Stosownie natomiast do treści art. 49 TFUE,
    ograniczenia swobody przedsiębiorczości obywateli jednego państwa członkowskiego na
    terytorium innego państwa członkowskiego są zasadniczo zakazane. Niedopuszczalne są
    również ograniczenia w tworzeniu agencji, oddziałów lub filii przez obywateli danego
    państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego.
    Swoboda przedsiębiorczości jest przy tym rozumiana szeroko i obejmuje podejmowanie
    oraz wykonywanie działalności prowadzonej na własny rachunek, jak również zakładanie i
    zarządzanie przedsiębiorstwami, na warunkach określonych przez ustawodawstwo
    państwa przyjmującego dla własnych obywateli. Sama swoboda przedsiębiorczości została
    zdefiniowana w bogatym dorobku orzeczniczym TSUE.
    Zauważyć należy, iż odmienna interpretacja prowadzi do wniosku, że podmioty
    wykonujące działalność w Polsce chcąc uzyskać zwrot VAT są albo zmuszone do rezygnacji
    z usług banku zagranicznego prowadzącego w działalność w Polsce w formie oddziału,
    albo do otworzenia dodatkowego rachunku w banku krajowym, co będzie wiązać się
    kosztami oraz formalnościami związanymi z jego utworzeniem oraz prowadzeniem. Dla
    wielu oddziałów zagranicznych banków czy instytucji kredytowych może to oznaczać
    odpływ klientów, spowodowany uprzywilejowaną względem nich pozycją podmiotów
    krajowych. Natomiast dla Wnioskodawcy posiadającego rachunki bankowe w oddziale
    banku zagranicznego, konieczność ponoszenie dodatkowych kosztów finansowych i
    administracyjnych związanych z utrzymywaniem niezależnego rachunku w banku
    prowadzącym w działalność w Polsce w formie spółki akcyjnej.
    Zdaniem Wnioskodawcy, bariery tego rodzaju należy więc poczytywać za niedozwolone z
    perspektywy fundamentów leżących u podstaw funkcjonowania rynku wewnętrznego Unii
    Europejskiej, a jak stwierdził TSUE w wyroku z 13 grudnia 2007 r. w sprawie C-465/05
    Komisja v. Republika Włoska: „W tej kwestii, zgodnie z orzecznictwem Trybunału art. 43
    WE i 49 WE nakładają obowiązek zniesienia ograniczeń w zakresie swobody
    przedsiębiorczości oraz swobodnego świadczenia usług. Za takie ograniczenia muszą być
    uznane wszelkie środki, które zakazują, ograniczają lub zmniejszają atrakcyjność
    korzystania z tych swobód.” Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem (wyrok TSUE z 30
    listopada 1995 r. w sprawie C-55/94 Reinhard Gebhard) przepisy krajowe mogą ograniczać
    lub czynić mniej atrakcyjnym korzystanie z traktatowych swobód. Niemniej jednak,
    regulacje takie muszą spełniać 4 warunki: muszą być stosowane w sposób
    niedyskryminujący, muszą być usprawiedliwione wymogami imperatywnymi dotyczącymi
    interesu publicznego, powinny być zdolne do zapewnienia realizacji zamierzonego celu,
    nie mogą wykraczać poza to co konieczne do realizacji tego celu.
    Zdaniem Wnioskodawcy w niniejszym przypadku, nie ma takiego interesu publicznego za
    którym przemawiałaby wyżej opisana dyskryminacja zagranicznych banków działających

    na terenie RP w formie oddziału względem podmiotów krajowych, stąd kontynuowanie
    testu zgodności z wyżej wyartykułowanymi kryteriami jest bezprzedmiotowe.
    Podnieść należy, iż przepis art. 87 ust. 2 u.p.t.u. interpretowany w odmienny sposób
    narusza unijne zasady swobody świadczenia usług, swobody przedsiębiorczości oraz
    swobodnego przepływ kapitału, do których przestrzegania obowiązane są Państwa
    Członkowskie, a w konsekwencji także ich organy administracji i sądy stosujące przepisy
    krajowe z uwzględnieniem systemu prawa UE. W orzecznictwie TSUE, polskich sądów
    administracyjnych i w piśmiennictwie nie budzi przy tym wątpliwości, że zadaniem sądu
    krajowego jest zapewnienie rozstrzygnięcia zgodnego z prawem unijnym. Instrumentem,
    który winien być w pierwszej kolejności wykorzystany do tego celu, jest wykładnia
    prounijna (tak też: M. Militz, D. Dominik-Ogińska, M. Bącal. T. Siennicki: Zasady prawa
    unijnego w VAT, Warszawa 2013, s. 274).
    W ocenie Wnioskodawcy aby więc dokonać właściwej prounijnej wykładni art. 87 ust. 2 u.p.
    t.u., należy stwierdzić, że zwrot różnicy podatku VAT dokonywany w trybie art. 87 ust. 2 u.
    p.t.u. będzie mógł być przekazywany również na rachunki VAT prowadzone przez banki
    mające siedzibę poza RP, które prowadzą działalność na terytorium RP poprzez swoje
    oddziały. Tylko taka wykładnia art. 87 ust. 2 u.p.t.u. prowadzi do niedyskryminacji banków
    zagranicznych prowadzących działalność w Polsce w formie oddziału oraz w sposób
    prawidłowy realizuje cele i zasady Dyrektywy VAT.
    Zwrócić też można uwagę na fakt, że rachunki bankowe, takie jak będące przedmiotem
    rozważań w niniejszej sprawie, są objęte STIR. Jak podaje Ministerstwo Finansów STIR
    (system teleinformatyczny izby rozliczeniowej) umożliwia wymianę informacji między
    systemem bankowym a Krajową Administracją Skarbową (KAS) i zapobiega wyłudzeniom
    skarbowym.
    W przypadku wystąpienia takiego zagrożenia Szef KAS ma prawo zablokować rachunek
    podmiotu kwalifikowanego.
    Mimo, iż Dyrektywa VAT przyznaje Państwom Członkowskim szeroki zakres swobody w
    ustalaniu warunków jakim będą podlegać zwroty nadwyżki kwoty odliczeń
    przekraczających kwotę VAT należnego, nie oznacza to całkowitej dowolności.
    Kluczowy z perspektyw analizowane art. 87 ust. 2 u.p.t.u. cel Dyrektywy VAT odnajdujemy
    w pkt 4 jej preambuły: „(4) Realizacja celu zakładającego ustanowienie rynku
    wewnętrznego zakłada zastosowanie w państwach członkowskich ustawodawstw
    dotyczących podatków obrotowych, które nie zakłócają warunków konkurencji ani nie
    utrudniają swobodnego przepływu towarów i usług. Niezbędna jest zatem taka
    harmonizacja ustawodawstw dotyczących podatków obrotowych poprzez system podatku
    od wartości dodanej (VAT), która wyeliminuje, w miarę możliwości, czynniki, które mogą
    zakłócać warunki konkurencji zarówno na poziomie krajowym, jak i wspólnotowym.”
    Co istotne, TSUE orzekając na podstawie art. 183 Dyrektywy VAT i w odniesieniu do jego
    odpowiednika z VI Dyrektywy w postaci art. 18(4) niejednokrotnie stwierdzał, że Państwa
    Członkowskie (w tym Polska) poprzez swoje regulacje naruszały unijne ramy dotyczące
    zwrotu nadwyżki VAT.
    Odwołać się tu można do wyroku TSUE z 18 grudnia 1997 r. w sprawach połączonych C-
    286/94 Garage Moleheide i in., z 10 lipca 2008 r. w sprawie C-25/07 Sosnowska, oraz z 28
    lutego 2018 r. w sprawie C-387/16 Nidera BV.
    Zdaniem Wnioskodawcy powyższe orzecznictwo TSUE potwierdza poglądy prezentowane
    w piśmiennictwie, zgodnie z którymi wszelkie ograniczenia w prawie do otrzymania
    zwrotu muszą być tak skonstruowane, aby możliwe precyzyjnie zapobiegać nadużyciom,
    jednocześnie w minimalny sposób wypaczają działanie systemu VAT. W szczególności
    niedopuszczalne są takie regulacje, które uniemożliwiają lub utrudniają zwrot nawet w
    przypadku, gdy podatnik jest w stanie udowodnić, że działania jego nie mają charakteru
    nadużyć podatkowych. Jeśli środki skierowane na zwalczanie nadużyć podatkowych

    skierowane będą również przeciwko uczciwym podatnikom w ten sposób, że możliwość
    skorzystania z otrzymania zwrotu będzie nadmiernie utrudniona, praktycznie niemożliwa,
    to naruszają one zasadę proporcjonalności, co musi skutkować ich uznaniem za
    niezgodne z prawem unijnym (tak: J. Martini,[w:] Dyrektywa VAT 2006/112/WE Komentarz
    2010, Wrocław 2010, s. 820-821).
    Mając na uwadze interpretacja polskich przepisów dokonana w ten sposób, że
    uniemożliwia zwrot VAT na rachunek prowadzony w oddziale zagranicznego banku
    (nieposiadającego w Polsce siedziby) byłaby sprzeczna z regulacjami unijnymi.
    Prawo do zwrotu VAT na rachunek polskiego oddziału banku znajduje swe
    odzwierciedlenie bezpośrednio w przepisach Dyrektywy VAT i w tych okolicznościach nie
    może być ograniczane przez przepisy krajowe.
    Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 28 lutego 2020 r. wydałem postanowienie o odmowie
    wszczęcia postępowania znak 0114-KDIP1-1.4012.697.2019.2.IZ.
    Postanowienie doręczono Państwu 2 marca 2020 r.
    2 marca 2020 r. złożyli Państwo zażalenie na to postanowienie (wpływ 2 marca 2020 r.).
    Rozpatrzyłem Państwa zażalenie – 28 kwietnia 2020 r. wydałem postanowienie
    utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie znak 0114-KDIP1-1.4012.697.2019.3.IZ/JŻ.
    Postanowienie doręczono Państwu 29 kwietnia 2020 r.
    Skarga na postanowienie
    14 maja 2020 r. wnieśli Państwo skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Gliwicach. Skarga wpłynęła do mnie 14 maja 2020 r.
    Wnieśli Państwo o:
    1) uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je
      postanowienia z dnia 28 lutego 2020 r. i uznania, iż w sprawie doszło do wydania tzw.
      „milczącej interpretacji”;
      alternatywnie o:
    2) uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je
      postanowienia z dnia 28 lutego 2020 r. i zobowiązanie organu do merytorycznego
      rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej;
    3) zasądzenie kosztów postępowania wedle norm przepisanych.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym/sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na postanowienie z 28
    kwietnia 2020 r. – wyrokiem z 11 sierpnia 2020 r. sygn. akt I SA/Gl 695/20.
    Wnieśli Państwo skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – wyrokiem z 24 lipca 2024 r. sygn. akt I FSK
    1802/20 uchylił zaskarżony wyrok w całości i uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z 28 kwietnia 2020 r. nr 0114-KDIP1-1.4012.697.2019.3.IZ/JŻ
    oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 28 lutego
    2020 r. nr 0114-KDIP1-1.4012.697.2019.2.IZ.
    NSA stwierdził w tym wyroku, że:
      „(...) powstaje w pierwszym rzędzie pytanie o trafność tezy formułowanej przez DKIS
      a zaaprobowanej przez Sąd pierwszej instancji, że wzbudzająca wątpliwości
      Wnioskodawcy materia określona w art. 108b ust. 1 w zw. z art. 87 ust. 2 ustawy o
      VAT dotyczy jedynie kwestii technicznej i nie odnosi się do przepisów regulujących
      wprost sferę odpowiedzialności podatkowej Strony. W tym ujęciu ewentualnie

      wydana interpretacja nie rozstrzygałaby bowiem o skutkach podatkowych dla
      Skarżącego i nie pełniłaby funkcji gwarancyjnej.
      6.4. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób zgodzić się z tym
      zapatrywaniem. Nie ma bowiem wątpliwości co do tego, że Skarżąca jest
      podatnikiem podatku od towarów i usług, a w świetle art. 87 ust. 2 w zw. z art. 108b
      ust. 1 ustawy o VAT ma prawo do zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy.
      Tym samym, interpretacja indywidualna, o którą występował Wnioskodawca
      dotyczyła jego uprawnienia wynikającego z przepisów prawa podatkowego, tj. z
      ustawy o podatku od towarów i usług. (...)
      Biorąc więc pod uwagę art. 14b § 1 w zw. z art. 14a § 2 oraz art. 3 pkt 1 i 2 O.p., w
      realiach przedmiotowej sprawy art. 14h w zw. z art. 165a § 1 O.p. nie stwarzał
      podstaw do odmowy wszczęcia postępowania interpretacyjnego (...).
    Zwrot akt do Organu nastąpił 28 października 2024 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku;
        ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2174, ze zm.), zwanej dalej „ustawą”, „ustawą o VAT”:
      W przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w
      okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do
      obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu
      różnicy na rachunek bankowy.
    W myśl art. 87 ust. 2 ustawy:
      Zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6 i 6a, następuje w terminie 60 dni od
      dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku
      mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w spółdzielczej
      kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w zgłoszeniu
      identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez
      podatnika rachunek banku mającego siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek
      spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego
      przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika
      do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej,
      pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego
      przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu,
      do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego
      zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu
      zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności

      sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania
      podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność
      zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną
      kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej
      stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.
    W myśl art. 108a ust. 1 ustawy:
      Podatnicy, którzy otrzymali fakturę z wykazaną kwotą podatku, przy dokonywaniu
      płatności kwoty należności wynikającej z tej faktury mogą zastosować mechanizm
      podzielonej płatności.
    Zgodnie z art. 108a ust. 1a ustawy:
      Przy dokonywaniu płatności za nabyte towary lub usługi wymienione w załączniku nr
      15 do ustawy, udokumentowane fakturą, w której kwota należności ogółem
      przekracza kwotę 15 000 zł lub jej równowartość wyrażoną w walucie obcej,
      podatnicy są obowiązani zastosować mechanizm podzielonej płatności. Do
      przeliczania na złote kwot wyrażonych w walucie obcej stosuje się zasady
      przeliczania kwot stosowane w celu określenia podstawy opodatkowania.
    Stosownie zaś do art. 108a ust. 1b ustawy:
      Podatnik obowiązany do wystawienia faktury, o której mowa w art.106e ust. 1 pkt 18a
      , jest obowiązany do przyjęcia płatności kwoty należności wynikającej z tej faktury z
      zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności.
    Zgodnie z art. 108a ust. 2 ustawy o VAT:
      Zastosowanie mechanizmu podzielonej płatności polega na tym, że:
      1) zapłata kwoty odpowiadającej całości albo części kwoty podatku wynikającej z
      otrzymanej faktury jest dokonywana na rachunek VAT;
      2) zapłata całości albo części kwoty odpowiadającej wartości sprzedaży netto
      wynikającej z otrzymanej faktury jest dokonywana na rachunek bankowy albo na
      rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, dla których jest
      prowadzony rachunek VAT, albo jest rozliczana w inny sposób.
    W myśl art. 108b ust. 1 ustawy:
      Na wniosek podatnika naczelnik urzędu skarbowego wydaje, w drodze
      postanowienia, zgodę na przekazanie środków zgromadzonych na wskazanym przez
      podatnika rachunku VAT na wskazany przez niego rachunek bankowy albo rachunek
      w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, dla których jest prowadzony ten
      rachunek VAT.
    Na podstawie art. 108b ust. 2 i ust. 3 ustawy:
      2. Podatnik we wniosku określa wysokość środków zgromadzonych na rachunku
      VAT, jaka ma zostać przekazana.
      3. Naczelnik urzędu skarbowego wydaje postanowienie w terminie 60 dni od dnia
      otrzymania wniosku. W postanowieniu naczelnik urzędu skarbowego określa
      wysokość środków, jaka ma zostać przekazana.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca (A.) jest spółką prawa
    niemieckiego, która jest również zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w
    Polsce działającą poprzez swój polski oddział. A. dostarcza m.in. polskim odbiorcom
    (dystrybutorom) swoje produkty wytwarzane w innych państwach w UE i poza UE.
    Czynnościami sprzedaży zajmuje się centrala w Niemczech, produkty są dostarczane
    klientom krajowym i zagranicznym z magazynu w Polsce. Dostawy są dokumentowane
    fakturami wystawianymi w EURO, z przeliczoną kwotą VAT wg kursu średniego NBP z
    ostatniego dnia roboczego przed wystawieniem faktury. A. posiada rachunek bankowy

    PLN w Banku (...) Bank (...) N.V. S.A. Oddział w Polsce (Bank (...) z siedzibą w Holandii), który
    nie posiada obecnie siedziby na terytorium kraju - Rzeczpospolitej Polskiej - i działa w
    formie oddziału. A. od lat stosuje system podzielonej płatności polegający na pobieraniu
    płatności netto w euro (na niemiecki rachunek euro) i kwot VAT (na polski rachunek PLN).
    Polski rachunek PLN jest zgłoszony w wykazie podatników VAT i służy do regulowania
    zobowiązań wynikających ze składanych deklaracji VAT lub dokonywanych odpraw
    importowych. Do końca 2019 r. A. zamierza wprowadzić korektę swojego systemu
    rozliczeń z odbiorcami wskazując na fakturach nr polskiego rachunku euro prowadzonego
    przez polski oddział Banku obsługującego A.
    Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą możliwości uzyskiwania zwrotu nadwyżki podatku
    naliczonego nad należnym w trybie art. 108b ust. 1 ustawy środków zgromadzonych na
    wyodrębnionym rachunku VAT w (...) Bank (...) N.V. S.A. na rachunek bieżący prowadzony
    w tym Banku, tj. Banku mającym siedzibę na terytorium Holandii i działającym w Polsce
    poprzez swój Oddział.
    W Państwa ocenie, możliwy jest zwrot nadwyżki podatku VAT zgromadzonej na
    wyodrębnionym rachunku VAT na rachunek rozliczeniowy prowadzony w Banku (...) Bank
    (...) N.V. S.A. Oddział w Polsce w trybie art. 108b ustawy o VAT w związku z art. 87 ust. 2
    ustawy.
    Dokonując analizy Państwa problemu należy na wstępie wskazać, że art. 87 ust. 2 ustawy
    odnosi się do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wynikającej z
    rozliczenia podatku VAT w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, która
    znajduje odzwierciedlenie w składanych deklaracjach podatkowych. W przypadku gdy w
    okresie rozliczeniowym kwota podatku naliczonego jest wyższa niż kwota podatku
    należnego podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za
    następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Przy czym, rachunek
    bankowy podatnika musi być założony do tego celu wyłącznie w banku mającym siedzibę
    na terytorium kraju.
    Nie można zgodzić się z szeroko przedstawioną argumentacją Wnioskodawcy
    sprowadzającą się do stwierdzenia, że przepis art. 87 ust. 2 ustawy narusza unijny system
    prawny poprzez przyznanie podatnikowi zwrotu podatku VAT wyłącznie na rachunek
    bankowy banku z siedzibą w Polsce.
    Kluczowy dla oceny rozwiązań prawnych przyjętych w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT jest art.
    183 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, ze zm.),
    zgodnie z którym:
      W przypadku gdy za dany okres rozliczeniowy kwota odliczeń przekracza kwotę VAT
      należnego, państwa członkowskie mogą dokonać zwrotu lub przenieść nadwyżkę na
      następny okres rozliczeniowy w oparciu o ustalone przez siebie warunki.
      Państwa członkowskie mogą jednakże odmówić zwrotu lub przeniesienia, jeśli
      wysokość nadwyżki jest nieznaczna.
    Z powyższego przepisu dyrektywy 2006/112/WE wynika jednoznacznie, że dane państwo
    członkowskie może ustalić warunki, na jakich dokonuje ono zwrotu nadwyżki kwoty
    odliczeń przekraczającej kwotę VAT należnego, nie ograniczając jednocześnie co do
    rodzaju warunków, jakie to państwo może wprowadzić.
    W tym miejscu należy wskazać na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z
    dnia 28 lutego 2018 r. w sprawie C-387/16 Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos
    Respublikos finansų ministerijos, w której Trybunał wskazał, że:
      „Jeżeli państwa członkowskie mają pewien stopień swobody w określaniu trybów
      zwrotu nadpłaconego VAT, tryby te nie mogą naruszać zasady neutralności
      podatkowej poprzez przenoszenie na podatnika ciężaru VAT w całości lub w części.
      W szczególności tryby takie powinny umożliwiać podatnikowi odzyskanie w

      odpowiednich warunkach całej wierzytelności wynikającej z nadpłaconego VAT, co
      oznacza, że zwrot ma zostać dokonany w rozsądnym terminie oraz że w każdym
      razie ustalony sposób zwrotu nie może pociągać za sobą żadnego ryzyka
      finansowego dla podatnika (wyroki: z dnia 12 maja 2011 r., Enel Maritsa Iztok 3, C-
      107/10, EU:C:2011:298, pkt 33; z dnia 6 lipca 2017 r., Glencore Agriculture Hungary,
      C-254/16, EU:C:2017:522, pkt 20)”.
    W kontekście powołanego orzeczenia należy wskazać, że brak możliwość dokonania
    zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na rachunek bankowy w banku
    mającym siedzibę poza terytorium kraju, wynikający z art. 87 ust. 2 ustawy, w żaden
    sposób nie narusza zasady neutralności podatkowej dla podatnika, u którego wystąpi taka
    nadwyżka, jak również nie pociąga za sobą żadnego ryzyka finansowego.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 lutego 2023 r. sygn. akt I FSK 1491/19 wskazał:
      „(...) Naczelny Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe zapatrywanie Sądu pierwszej
      instancji, że wprowadzenie wymogu zwrotu VAT na rachunek bankowy w banku
      mającym siedzibę w kraju mieści się w granicach dopuszczalnej swobody państwa
      członkowskiego, przyznanej w art. 183 zd. 1 Dyrektywy VAT. Przyjęta konstrukcja nie
      przenosi na podatnika ekonomicznego ciężaru zwrotu podatku, nie wpływa na
      termin zwrotu i nie wiąże się z żadnym ryzykiem finansowym dla podatnika.
      Omawiany warunek nie uniemożliwia i nie utrudnia w sposób nadmierny zwrotu
      VAT. Do odmiennych wniosków nie może prowadzić argumentacja spółki dotycząca
      bliżej niesprecyzowanych „trudności administracyjnych” czy kosztów prowadzenia
      rachunku bankowego, zwłaszcza że stanowią one jedno ze zwykłych obciążeń
      wynikających z prowadzenia przez podatnika działalności opodatkowanej
      (niezależnych od tego, w jakim banku czy oddziale rachunek otwarto). W
      konsekwencji Sąd drugiej instancji nie dostrzegł podstaw do stwierdzenia, by
      warunek uzyskania zwrotu podatku na rachunek w banku mającym siedzibę w kraju
      zakłócał fundamentalne w sferze VAT zasady neutralności czy proporcjonalności. (...)
      Trafnie zatem w tym względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny (...) jedynie
      uzupełniająco wyjaśnił, że literalna wykładnia spornego przepisu nie prowadzi do
      naruszenia akcentowanych przez spółkę swobód, tj. swobody przedsiębiorczości,
      swobody świadczenia usług czy swobody przepływu kapitału (przewidzianych
      odpowiednio w art. 49, art. 56 i art. 63 TFUE). Taki wniosek byłby zbyt daleko idący.
      Interpretacja taka nie tworzy bowiem bariery w podejmowaniu działalności i
      świadczeniu usług przez banki (instytucje kredytowe) z siedzibą w państwach
      członkowskich UE na terytorium Polski, zgodnie z zasadami przewidzianymi przez
      prawo unijne, przy jednoczesnym poszanowaniu regulacji prawa krajowego. Jak
      zasadnie podkreślał w tej mierze Dyrektor w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wybór
      formy, w jakiej tego rodzaju działalność będzie realizowana na terytorium Polski
      należy do danego podmiotu gospodarczego, który powinien liczyć się z
      konsekwencjami wynikającymi z podjętych decyzji biznesowych. (...)”.
    Nie można zatem uznać argumentów Wnioskodawcy w tym zakresie za trafne.
    Jednakże wątpliwości Wnioskodawcy sformułowane w pytaniu dotyczą innej kwestii, a
    mianowicie możliwości przekazania środków zgromadzonych na wyodrębnionym
    rachunku VAT w polskim Oddziale zagranicznego banku na rachunek bieżący prowadzony
    w tym Banku.
    Ta kwestia uregulowana jest w art. 108b ust. 1 ustawy. Z przepisu tego wynika, że
    podatnik może wystąpić z wnioskiem do naczelnika urzędu skarbowego o wyrażenie
    zgody na przekazanie środków zgromadzonych na rachunku VAT na rachunek bankowy,
    dla którego rachunek VAT jest prowadzony.
    Co istotne w przepisie tym nie ma zastrzeżenia, że rachunek bankowy musi być założony
    w banku mającym siedzibę w Polsce. Ustawodawca wprowadza jedynie ograniczenie, że
    wnioskowana kwota może zostać przekazana wyłącznie na wskazany we wniosku

    rachunek, dla którego prowadzony jest rachunek VAT, z którego środki zostałyby
    przekazane. Nie ma zatem możliwości przekazania środków z rachunku VAT na inny
    rachunek niż ten, dla którego prowadzony jest rachunek VAT, z którego środki są
    przekazywane.
    Należy wskazać, że z dniem 1 września 2019 r. weszła w życie ustawa z dnia 12 kwietnia
    2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.
    U. poz. 1018, ze zm.), która wprowadziła zmiany w art. 96b ustawy o VAT.
    W myśl art. 96b ust. 1 ustawy [Wykazy podmiotów]:
      1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej prowadzi w postaci elektronicznej wykaz
      podmiotów:
      1) w odniesieniu do których naczelnik urzędu skarbowego nie dokonał rejestracji
      albo które wykreślił z rejestru jako podatników VAT;
      2) zarejestrowanych jako podatnicy VAT, w tym podmiotów, których rejestracja jako
      podatników VAT została przywrócona.
    Zgodnie z art. 96b ust. 3 pkt 13 ustawy o VAT:
      Wykaz zawiera następujące dane podmiotów, o których mowa w ust. 1:
      13) numery rachunków rozliczeniowych, o których mowa w art. 49 ust. 1 pkt 1
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, lub imiennych rachunków w
      spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której podmiot jest członkiem,
      otwartych w związku z prowadzoną przez członka działalnością gospodarczą -
      wskazanych w zgłoszeniu identyfikacyjnym lub zgłoszeniu aktualizacyjnym i
      potwierdzonych przy wykorzystaniu STIR w rozumieniu art. 119zg pkt 6 Ordynacji
      podatkowej. (...)
    W myśl art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z
    2019 r. poz. 2357):
      [Rodzaje rachunków]
      1. Banki mogą prowadzić w szczególności następujące rodzaje rachunków
      bankowych:
      1) rachunki rozliczeniowe, w tym bieżące i pomocnicze, oraz prowadzone dla nich na
      zasadach określonych w rozdziale 3a rachunki VAT (...).
    Zgodnie natomiast z art. 62a ust. 1, ust. 2 i ust. 5 ustawy Prawo bankowe:
      [Prowadzenie rachunku]
      1. Dla rachunku rozliczeniowego bank prowadzi rachunek VAT.
      2. Rachunek VAT jest prowadzony w walucie polskiej.
      5. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do rachunku rozliczeniowego prowadzonego w innej
      walucie niż waluta polska.
    Rachunki rozliczeniowe w rozumieniu ww. art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo bankowe są to
    rachunki rozliczeniowe, które prowadzą instytucje finansowe działające w Polsce na
    podstawie tej ustawy. Zamieszczone i publikowane w Wykazie są również rachunki
    rozliczeniowe prowadzone przez te instytucje w innych walutach.
    Zagraniczny przedsiębiorca, który jest zarejestrowany w Polsce jako podatnik VAT czynny i
    wykonuje transakcje podlegające opodatkowaniu VAT w Polsce - jest traktowany jak polski
    podatnik VAT, którego rachunek rozliczeniowy powinien być zamieszczony w Wykazie
    podatników VAT.
    Rachunki prowadzone przez banki zagraniczne, które nie prowadzą w Polsce działalności
    poprzez oddział, nie będą zamieszczane w Wykazie podatników VAT. Informacja o

    rachunkach w bankach zagranicznych jest podawana przez podatników w zgłoszeniach
    identyfikacyjnych/aktualizacyjnych.
    Banki zagraniczne mogą działać w Polsce poprzez swoje oddziały, które podlegają
    przepisom ustawy Prawo bankowe, a to oznacza, że rachunki rozliczeniowe prowadzone
    przez te oddziały mogą być zamieszczane w Wykazie podatników VAT.
    Skoro Wnioskodawca będzie posiadał rachunek bankowy w polskim oddziale
    zagranicznego banku nie będzie to stało na przeszkodzie, aby zwrócić się do naczelnika
    urzędu skarbowego z wnioskiem o przekazanie zgromadzonych na rachunku VAT środków
    na rachunek bankowy, dla którego jest prowadzony ten rachunek VAT, w tym oddziale
    banku. Jak wyżej wskazałem, przepisy art. 108b ustawy o VAT nie przewidują możliwości
    przekazania środków z rachunku VAT na inny rachunek rozliczeniowy niż ten, dla którego
    prowadzony jest rachunek VAT, z którego środki są przekazywane.
    Ponieważ w swoim stanowisku wskazali Państwo, że możliwy jest zwrot nadwyżki podatku
    VAT zgromadzonej na wyodrębnionym rachunku VAT na rachunek rozliczeniowy
    prowadzony w Banku (...) Bank (...) N.V. S.A. Oddział w Polsce w trybie art. 108b ustawy,
    stanowisko to uznaję za prawidłowe.
    Przy czym należy wskazać, że rachunki rozliczeniowe prowadzone w Banku zagranicznym
    działającym w Polsce poprzez swój oddział (jak to ma miejsce w niniejszej sprawie) muszą
    być zamieszczone w Wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ustawy o VAT.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wniesienia pierwotnego wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.