Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.796.2025.1.GG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-09
Teza: Zwolnienie z opodatkowania kwoty diet oraz zwrotu innych
kosztów związanych z podróżą zleceniobiorców (np. zwrot
kosztów dojazdu), wypłaconych Zleceniobiorcom w związku z
wykonywaniem przez nich umów zlecenia.
Słowa kluczowe: dieta-dieta zagraniczna
dofinansowanie
dojazdy
opieka
podróż
przychód-opodatkowanie przychodu
zleceniobiorca
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z samodzielnej
działalności.-Umowy zlecenia i umowy o dzieło.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z wykonywanej pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 16-lit. b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 15 września 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki komandytowej.
    Przedmiotem działalności Spółki jest między innymi świadczenie usług opieki nad osobami
    niepełnosprawnymi, przewlekle chorymi lub osobami w podeszłym wieku, które to usługi
    świadczone są w miejscu zamieszkania osób podopiecznych (PKD 88.10.Z). Spółka ma
    siedzibę w Polsce i w Polsce podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    Spółka rozważa wprowadzenie następującego rozwiązania:
    Spółka planuje świadczyć usługi opieki domowej na rzecz osób podopiecznych. W tym celu
    zawierane będą stosowne umowny, które będą rozliczane w cyklach miesięcznych, tj. w
    odstępach miesięcznych rodziny osób podopiecznych będą obciążane fakturami za
    świadczone usługi opieki. Klienci, tj. rodziny, z którymi zawarte będą umowy, jak również
    osoby podopieczne zamieszkiwać będą na terenie Niemiec, wobec czego wspomniane
    usługi będą świadczone przez Spółkę na terenie Niemiec, co oznacza konieczność
    wysyłania osób fizycznych, z którymi Spółka będzie współpracować (dalej
    „Zleceniobiorców”) do wykonania czynności opieki nad osobami starszymi do Niemiec.
    Podstawą współpracy pomiędzy Spółką, a Zleceniobiorcami będzie umowa cywilnoprawna
    - umowa zlecenie. Przedmiotem umowy będzie świadczenie usług w zakresie opieki oraz
    pomocy pielęgnacyjnej i domowej nad osobą starszą i chorą, zgodnie z jej potrzebami,
    celem stworzenia jej lepszej jakości życia i poczucia bezpieczeństwa.
    Umowy będą zawierane przed wyjazdem, przy czym każdy wyjazd będzie osobnym
    zleceniem realizowanym np. przez okres od 4 tygodni do 4 miesięcy. Może się zdarzyć, że
    w przypadku zdarzeń losowych (np. śmierć, hospitalizacja podopiecznego, itp.) okres ten
    może być krótszy, lecz nigdy nie krótszy niż 7 dni. Zleceniobiorcy wykonywali będą zlecone
    czynności w danym okresie tylko w jednym miejscu (w jednym domu). Każdorazowo
    osobne zlecenie będzie wskazywało miejsce świadczenia usług (adres zamieszkania osoby,
    na rzecz której świadczone będą usługi opieki), szczegółowe dane osoby podopiecznej
    oraz pozostałe informacje niezbędne do realizacji danego zlecenia, wobec czego wyjazdy
    do Niemiec w celu wykonywania zleconych przez Spółkę czynności będą odbywały się
    każdorazowo na podstawie odrębnych zleceń. Zarówno miejsce świadczenia usług opieki
    (adres zamieszkania osoby, na rzecz której świadczone będą usługi opieki), dane osoby
    podopiecznej oraz pozostałe szczegółowe informacje niezbędne do wykonywania danego
    zlecenia nie będą zamieszczone w treści umowy zawieranej z danym Zleceniobiorcą.
    W stanie faktycznym dotyczącym kosztów podróży Zleceniobiorcy mogą wystąpić dwie
    sytuacje:
    1. Spółka własnym staraniem i na własny koszt kupować będzie bilety, dzięki którym
      Zleceniobiorca dotrze do miejsca, w którym znajduje się osoba do opieki i będzie
      przykazywać te bilety Zleceniobiorcy, lub
    2. Zleceniobiorca zakupi bilet sam we własnym zakresie i na własny koszt, a Spółka
      dokona zwrotu udokumentowanych kosztów podróży Zleceniobiorcy.
    Po zakończeniu zlecenia Zleceniobiorcy będą wracali do Polski.
    Spółka nie posiada zakładu podatkowego na terenie Niemiec, a wszyscy Zleceniobiorcy
    będą posiadali centrum (ośrodek) interesów życiowych oraz miejsce zamieszkania na
    terytorium Polski i będą posiadali rezydencję podatkową w Polsce.

    Zleceniobiorcy będą wykonywali zlecone czynności opieki osobiście w miejscu wskazanym
    przez rodzinę, w którym zamieszkuje osoba do opieki. W każdym przypadku będzie to
    poza ich miejscem zamieszkania oraz poza siedzibą Spółki, a zatem w czasie wykonywania
    czynności opieki Zleceniobiorcy będą przebywali w podróży.
    Mając na względzie powyższe, w umowach zawieranych ze Zleceniobiorcami uregulowane
    zostaną kwestie związane z koniecznością odbywania przez nich podróży, przy czym pod
    pojęciem „podróży” należy w tym wypadku rozumieć dojazd do Niemiec, pobyt w
    Niemczech w czasie realizacji danego zlecenia, a także powrót do Polski.
    Zleceniobiorcom przysługiwało będzie wynagrodzenie określone w umowach. Oprócz
    wynagrodzenia Zleceniobiorcom przysługiwał będzie zwrot kosztów odbywanej podróży,
    w szczególności zwrot kosztów w postaci diet z tytułu zrekompensowania
    Zleceniobiorcom kosztów wyżywienia w trakcie odbywanej podróży w okresie
    wykonywalna czynności zleconych w ramach umowy zlecenia. W umowach zlecenia
    określone będzie również, że może przysługiwać zwrot kosztów podróży, przejazdów,
    dojazdów środkami komunikacji miejscowej czy innych niezbędnych wydatków
    określonych i uznanych przez Zleceniodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.
    Może zdarzyć się także zwrot kosztów noclegów. Oprócz diet zwrot kosztów podróży
    będzie występował opcjonalnie np. w sytuacji, gdy Spółka nie zapewni Zleceniobiorcy
    biletów, czyli gdy Spółka własnym staraniem i na własny koszt nie kupi i nie przekaże
    Zleceniobiorcy biletów uprawniających go do przejazdu/dojazdu do miejsca wykonywania
    zleconych czynności.
    Diety oraz pozostałe należności z tytułu podróży będą wypłacane Zleceniobiorcom w
    oparciu o przepisy Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia
    2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w
    państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej
    („MPiPS”).
    Zwrot kosztów podróży nie będzie zaliczany przez Zleceniobiorców do podatkowych
    kosztów uzyskania przychodów, a wydatki Zleceniobiorców związane z podróżą i
    podlegające zwrotowi przez Zleceniodawcę będą ponoszone w celu uzyskania przychodu.

## Pytanie

Czy Spółka postąpi prawidłowo, gdy od kwoty diet oraz zwrotu innych kosztów związanych
    z podróżą zleceniobiorców (np. zwrot kosztów dojazdu), wypłaconych Zleceniobiorcom w
    związku z wykonywaniem przez nich umów zlecenia, nie będzie pobierała podatku
    dochodowego od osób fizycznych, uznając, że wypłacane Zleceniobiorcom diety oraz
    zwrócone inne koszty dotyczące podróży zleceniobiorców są wolne od podatku
    dochodowego osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, jeżeli nie przekroczą one wysokości określonej w
    odrębnych przepisach, w tym w przepisach z tytułu podróży służbowej poza terytorium
    kraju czyli, tzw. podróży zagranicznej, o której mowa w rozdziale 3 rozporządzenia MPiPS
    w sprawie podróży służbowych w związku m.in. z § 2 tegoż rozporządzenia?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Spółki, postąpi Ona prawidłowo, gdy od kwot diet oraz kwot zwrotu innych
    kosztów podróży do wysokości określonej limitem i wypłaconych Zleceniobiorcom, w
    związku z wykonywaniem przez nich umów zlecenia nie będzie pobierała podatku
    dochodowego osób fizycznych (zaliczek na podatek dochodowy), jeżeli nie przekroczą one
    wysokości określonej w odrębnych przepisach, w tym w przepisach z tytułu podróży
    służbowej poza terytorium kraju, czyli tzw. podróży zagranicznej, o której mowa w
    rozdziale 3 rozporządzenia MPiPS w sprawie podróży służbowych w związku m.in. z § 2
    tegoż rozporządzenia.
    UZASADNIENIE

    Na wstępie należy wskazać, że w konsekwencji założenia przyjętego w konstrukcji
    interpretacji indywidualnej, w postępowaniu interpretacyjnym organ podatkowy nie ustala
    stanu faktycznego, lecz formułuje ocenę prawną w oparciu o stan faktyczny
    przedstawiony przez stronę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i tylko w
    jego granicach. Ten natomiast, opisany w niniejszym wniosku, został już poddany ocenie
    prawnej między innymi w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z dnia 8 października 2018 r. (IBPBII/1/415-1032/14-1/HK), w której Organ,
    mając na uwadze orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 maja 2018 r. sygn.
    akt II FSK 1446/16 (na które powołują się inne sądy, np. Wojewódzki Sąd Administracyjny
    w Warszawie w wyroku z dnia 7 maja 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 1788/18), w zakresie
    zwolnienia z opodatkowania wypłacanych zleceniobiorcom diet oraz zwrotu innych
    kosztów w związku z odbywaniem przez nich podróży, przychylił się do stanowiska
    wyrażonego przez innego wnioskodawcę w sprawie, w której stan faktyczny był tożsamy
    ze stanem faktycznym będącym przedmiotem oceny w niniejszym wniosku. W związku z
    powyższym uzasadnienie stanowiska Spółki w sprawie oceny prawnej zdarzenia
    przyszłego jest tożsame z oceną prawną dokonaną przez Organ w powołanej wyżej
    interpretacji indywidualnej uwzględniającej wspomniane orzeczenie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego.
    Niezależnie od powyższego ocena zawarta w przywołanej interpretacji i wyrokach znalazła
    potwierdzenie w kolejnych interpretacjach Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.
    Jedynie tytułem przykładu Spółka wskazuje na kilka interpretacji wydanych: interpretacja z
    dnia 22 czerwca 2020 r. (0114-KDIP3-2.4011.235.2020.3 AK), interpretacja z dnia 17 marca
    2025 r. (0115 - KDIT2.4011.61.2025.2.KC), czy też interpretacja z dnia 14 sierpnia 2025 r.
    (0115 - KDIT1.4011.506.2025.1. MK).
    Wspomniane interpretacje wydane zostały w stanach faktycznych analogicznych do
    przedstawionego przez Spółkę, co sprawia, że w niniejszej sprawie można mówić o
    utrwalonym poglądzie orzeczniczym potwierdzającym prawidłowość stanowiska Spółki.
    Tut. Organ w powołanej wyżej interpretacji indywidualnej z dnia 8 października 2018 r. w
    związku z uzasadnieniem ww. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że
    aby (1) osoba niebędąca pracownikiem mogła skorzystać ze zwolnienia o którym mowa w
    art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) w zw. z ust. 13 pkt 1 u.p.d.o.f. konieczne jest (2) odbycie przez
    nią podróży oraz (3) ustalenie, że celem tej podróży jest osiągnięcie przychodu. Nadto (4)
    otrzymane świadczenie nie może zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.
    Spółkę oraz Zleceniobiorców będą łączyły umowy zlecenia, zawarcie których jest
    konieczne między innymi z uwagi na fakt, że Spółka nie będzie miała możliwości
    nadzorowania Zleceniobiorców, w tym w szczególności wydawania im poleceń. W danej
    umownie nie będzie ponadto wskazane miejsce świadczenia usług, które ustalane będzie
    oddzielnie dla każdego zlecenia. Z tych między innymi względów nie będzie możliwe
    zatrudnienie ich w ramach stosunku pracy.
    Zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie
    zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie. Zatem
    zasadą jest, że na podstawie umowy zlecenie realizowana jest pojedyncza czynność.
    Umowy zlecenie należą do umów starannego działania, w których powinnym
    zachowaniem dłużnika jest wykonywanie czynności faktycznych zmierzających w jakimś
    kierunku, ale dłużnik nie zobowiązuje się do osiągnięcia celu tych czynności. Z uwagi na
    uregulowanie tego typu umów w Kodeksie cywilnym, w przypadku zawarcia umowy
    zlecenia pomiędzy zleceniodawcą, a osobą podejmującą się opieki nad osobami starszymi
    mieszkającymi na terytorium Niemiec, Strony umowy mogą swobodnie uregulować
    kwestie dla nich istotne, byleby treść umowy lub jej cel nie sprzeciwiały się właściwości
                                                  1(naturze) stosunku zlecenia, ustawie, ani zasadom współżycia społecznego (art. 353
    Kodeksu cywilnego).

    Niezależnie od powyższego, jeżeli w celu realizacji danego zlecenia, zleceniobiorca musi
    czasowo opuścić miejsce swojego zamieszkania, a jednocześnie siedzibę zleceniodawcy,
    strony są uprawnione, co więcej zobowiązane, do umownego uregulowania zasad zwrotu
    kosztów podróży, w której zleceniobiorca będzie przebywał w czasie realizacji zleconej mu
    czynności. W tym miejscu Spółka zwraca uwagę, że zgodnie z art. 742 Kodeksu cywilnego
    „Dający zlecenie powinien zwrócić przyjmującemu zlecenie wydatki, które ten poczynił w
    celu należytego wykonania zlecenia (...) ”.
    Wśród przedstawicieli doktryny (np. A. Kidyba, Komentarz do art. 742 Kodeksu cywilnego)
    podkreśla się, że chodzi w tym wypadku o wszystkie niezbędne wydatki, których celem
    jest należyte wykonanie zlecenia. Z tego względu, jeżeli dany zleceniobiorca jest wysyłany
    w podróż i ponosi związane z tym koszty (np. dojazd, wyżywanie), których poniesienie jest
    niezbędne dla potrzeb wykonania zleconej mu czynności, zleceniodawca jest zobowiązany
    do ich zwrotu. Działanie przeciwne byłoby niezgodne z przepisami i nie zasługiwałoby na
    ochronę prawną. Dopuszczalne przy tym jest, aby w treści danej umowy zlecenie strony
    (na zasadzie swobody zawierania umów) określiły rodzaje kosztów związanych z podróżą,
    które podlegają zwrotowi (tak między innymi Radosław Kowalski, Komentarz praktyczny
    do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Z uwagi na powyższe Spółka jest zdania, że został spełniony warunek, zgodnie z którym
    zatrudniani przez nią Zleceniobiorcy nie będą mieli statusu pracowników.
    Ustawodawca celowo wyodrębnił dwa rodzaje podróży: „podróż służbową” oraz „podróż
    osoby niebędącej pracownikiem”. Nie są to zwroty tożsame znaczeniowo. Nie można
    zatem uznać za poprawną takiej wykładni, która prowadzi do ustalenia, że zwroty „podróż
    służbowa” oraz „podróż osoby niebędącej pracownikiem” będą miały to samo znaczenie.
    Powyższe znajduje potwierdzenie również w poglądach organów fiskalnych, a jedynie
    tytułem przykładu można wskazać stanowisko Ministra Finansów z dnia 28 września 2004
    r. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 maja 2018 r. (sygn. akt III FSK 1446
    /16), rozpoznając sprawę, w której stan faktyczny ad rem był analogiczny do sprawy
    będącej przedmiotem niniejszego wniosku, wskazał, że „W kontekście przepisów Kodeksu
    cywilnego o zleceniu niezrozumiałe jest twierdzenie (...), że wyjazd i przebywanie ciągłe
    stanowi sedno umowy zlecenia. Przedstawione we wniosku okoliczności stanu
    faktycznego prowadzą do konkluzji, że istotą tych umów jest świadczenie opieki. Nie
    sposób wykluczyć, że przyjmujący zlecenie odbędzie podróż w celu należytego wykonania
    zlecenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego trudno tutaj jednak rozważać
    kwestię incydentalności skoro w przeciwieństwie do umowy o pracę w przypadku umowy
    zlecenia co do zasady brak jest elementu stałości, chodzi tutaj o wykonanie określonej
    czynności, a więc zdarzenia samego w sobie incydentalnego, nawet jeżeli dochodzi do Jego
    ponawiania (...)”.
    Z uwagi na powyższe Spółka jest zdania, że warunek odbycia podróży przez osobę
    niebędącą pracownikiem został spełniony.
    W przedstawionym stanie faktycznym bezsprzecznie celem podróży jest osiągnięcie przez
    Zleceniobiorcę przychodu, gdyż bez niej po prostu nie byłoby możliwe wykonanie
    zleconych mu przez Spółkę czynności. Specyfika, cel oraz istota usług opieki domowej nad
    osobą starszą przesądzają o tym, że wspomniane usługi świadczenie są w miejscu
    zamieszkania pacjenta, który ze względu na swój wiek i stan zdrowia nie może go
    opuszczać.
    Z uwagi na powyższe Spółka jest zdania, że ten warunek również został spełniony.
    W przedstawionym stanie faktycznym zwrotu kosztów z tytułu podróży Zleceniobiorcy nie
    zaliczają do swoich kosztów uzyskania przychodu z tytułu umowy zlecenia, zatem zdaniem
    Spółki również ten warunek został spełniony.
    Mając na uwadze fakt, że stosowanie prawa kształtuje się w procesie jego wykładni, a w
    szczególności wykładni sądowej, Spółka, której zależy na uniknięciu negatywnych skutków

    błędnego działania w obszarze projektowanych i podejmowanych przez siebie działań
    gospodarczych, kieruje się orzecznictwem, jak również utrwalonym poglądem Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej. Dlatego planując zdarzenie przyszłe, będące już
    przedmiotem oceny prawnej poczynionej w przywołanym orzeczeniu Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 30 dnia maja 2018 r. sygn. akt II FSK 1446/16, do którego tut. Organ
    przychylił się w wydanej przez siebie interpretacji dnia 8 października 2018 r. oraz w
    kolejnych interpretacjach z lat 2019-2020, czy też w wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 1788/18, Spółka
    uzasadnia przedstawione w niniejszym wniosku stanowisko, opierając się na wspomnianej
    ocenie prawnej i utrwalonym poglądzie orzeczniczym potwierdzonym szeregiem
    interpretacji wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w ostatnim czasie.
    W świetle powyższego, stanowisko Spółki należy uznać za uzasadnione.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Stanowi on, że:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź od których zaniechano poboru
    podatku.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z ogólnej definicji przychodów zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wynika, iż przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Na mocy art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest działalność wykonywana osobiście.
    W myśl art. 13 pkt 8 ww. ustawy:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 2, uważa się przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy
      zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:
    a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki
      organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,

    b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub
      działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora - jeżeli podatnik wykonuje
      te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością,
    c) przedsiębiorstwa w spadku
    - z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach
      prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz
      przychodów, o których mowa w pkt 9.
    Z kolei zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w
      wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym
      miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę
      podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Jednocześnie na mocy art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas:
    a) podróży służbowej pracownika,
    b) podróży osoby niebędącej pracownikiem
    - do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez
      ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania
      należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub
      samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze
      kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13 i 15c.
    Odrębnymi przepisami, o których mowa powyżej, są przepisy rozporządzenia Ministra
    Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących
    pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery
    budżetowej z tytułu podróży służbowej (t. j.Dz. U. z 2023 r. poz. 2190 ze zm.).
    Zgodnie z art. 21 ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepis ust. 1 pkt 16 lit. b stosuje się, jeżeli otrzymane świadczenia nie zostały
      zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i zostały poniesione:
    1) w celu osiągnięcia przychodów lub
    2) w celu realizacji zadań organizacji i jednostek organizacyjnych działających na
      podstawie przepisów odrębnych ustaw, lub
    3) przez organy (urzędy) władzy lub administracji państwowej albo samorządowej oraz
      jednostki organizacyjne im podległe lub przez nie nadzorowane, lub
    4) przez osoby pełniące funkcje obywatelskie, o których mowa w art. 13 pkt 5, w
      związku z wykonywaniem tych funkcji.
    W powołanym art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ww. ustawy, ustawodawca posłużył się terminem
    „podróż” bez określenia „służbowa”, dlatego też zakres tego zwolnienia jest szerszy,
    ponieważ nie ogranicza się ono jedynie do podróży służbowych, ale do wszelkich podróży
    osób niebędących pracownikami, pod warunkiem, że wypłacone diety i inne należności
    nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów świadczeniobiorców oraz zostały
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów.

    Zasady rozliczania podróży zagranicznych reguluje ww. rozporządzenie Ministra Pracy i
    Polityki Społecznej w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w
    państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej.
    Zgodnie z § 2 powołanego rozporządzenia:
      Z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej, odbywanej w terminie i miejscu
      określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują:
    1) diety;
    2) zwrot kosztów:
    a) przejazdów,
    b) dojazdów środkami komunikacji miejscowej,
    c) noclegów,
    d) innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych przez
      pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.
    Na podstawie § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia:
      Środek transportu właściwy do odbycia podróży krajowej lub podróży zagranicznej, a
      także jego rodzaj i klasę, określa pracodawca.
    Stosownie do treści § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia:
      Pracownikowi przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości udokumentowanej
      biletami lub fakturami obejmującymi cenę biletu środka transportu, wraz ze
      związanymi z nimi opłatami dodatkowymi, w tym miejscówkami, z uwzględnieniem
      posiadanej przez pracownika ulgi na dany środek transportu, bez względu na to, z
      jakiego tytułu ulga przysługuje.
    Jak stanowi § 3 ust. 3 tego rozporządzenia:
      Na wniosek pracownika pracodawca może wyrazić zgodę na przejazd w podróży
      krajowej lub podróży zagranicznej samochodem osobowym, motocyklem lub
      motorowerem niebędącym własnością pracodawcy.
    Zgodnie z § 3 ust. 4 ww. rozporządzenia:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 3, pracownikowi przysługuje zwrot kosztów
      przejazdu w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów przez stawkę
      za jeden kilometr przebiegu, ustaloną przez pracodawcę, która nie może być wyższa
      niż określona w przepisach wydanych na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6
      września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 2201, z późn. zm.).
    W myśl § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia:
      Dieta w czasie podróży zagranicznej jest przeznaczona na pokrycie kosztów
      wyżywienia i inne drobne wydatki.
    Na mocy § 13 ust. 2 przytoczonego rozporządzenia:
      Dieta przysługuje w wysokości obowiązującej dla docelowego państwa podróży
      zagranicznej. W przypadku podróży zagranicznej odbywanej do dwóch lub więcej
      państw pracodawca może ustalić więcej niż jedno państwo docelowe.
    W myśl § 13 ust. 3 przytoczonego rozporządzenia:
      Należność z tytułu diet oblicza się w następujący sposób:
      1) za każdą dobę podróży zagranicznej przysługuje dieta w pełnej wysokości;
      2) za niepełną dobę podróży zagranicznej:
      a) do 8 godzin – przysługuje 1/3 diety,

      b) ponad 8 do 12 godzin – przysługuje 50% diety,
      c) ponad 12 godzin – przysługuje dieta w pełnej wysokości.
    Według § 13 ust. 4 ww. rozporządzenia:
      Wysokość diety za dobę podróży zagranicznej w poszczególnych państwach jest
      określona w załączniku do rozporządzenia.
    W załączniku do tego rozporządzenia określającego „Wysokość diety za dobę podróży
    zagranicznej oraz limitu na nocleg w poszczególnych państwach” w poz. 74 wskazano, że
    dieta w Niemczech wynosi 49 euro za dobę.
    Stosownie do § 14 ust. 1 rozporządzenia:
      Pracownikowi, któremu zapewniono w czasie podróży zagranicznej bezpłatne,
      całodzienne wyżywienie, przysługuje 25% diety ustalonej zgodnie z § 13 ust. 3.
    Ponadto § 14 ust. 2 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Kwotę diety zmniejsza się o koszt zapewnionego bezpłatnego wyżywienia,
      przyjmując, że każdy posiłek stanowi odpowiednio:
    1) śniadanie - 15% diety;
    2) obiad - 30% diety;
    3) kolacja - 30% diety.
    Z kolei na podstawie § 14 ust. 3 powołanego rozporządzenia:
      W przypadku korzystania przez pracownika z usługi hotelarskiej, w ramach której
      zapewniono wyżywienie, przepisy ust. 2 stosuje się odpowiednio.
    Stosownie do § 14 ust. 4 ww. rozporządzenia:
      Pracownikowi, który otrzymuje w czasie podróży zagranicznej należność pieniężną
      na wyżywienie, dieta nie przysługuje. Jeżeli należność pieniężna jest niższa od diety,
      pracownikowi przysługuje wyrównanie do wysokości należnej diety.
    Odnosząc powyższe do przedstawionego we wniosku opisu sprawy należy stwierdzić, że
    wypłacane przez Państwo Zleceniobiorcom, kwoty diet oraz zwrotu innych kosztów
    związanych z podróżą (np. zwrot kosztów dojazdu) – do wysokości określonej w
    rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie należności przysługujących
    pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery
    budżetowej z tytułu podróży służbowej – będą korzystały ze zwolnienia od opodatkowania
    podatkiem dochodowym na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym, w sytuacji, gdy wypłacone należności nie będą przekraczały wysokości
    określonej w ww. rozporządzeniu, na Państwu, jako płatniku, nie będzie ciążył obowiązek
    poboru i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy, w związku z wypłacaniem
    Zleceniobiorcom, wykonującym umowę zlecenia poza granicami Polski, ww. kwot. Jeżeli
    jednak należności wypłacane przez Państwa będą wyższe od limitów określonych w
    przepisach ww. rozporządzenia, to nadwyżki ponad te limity będą podlegały
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i w takiej sytuacji z tytułu ich
    wypłaty będą mieli Państwo obowiązek obliczenia, pobrania i wpłacenia zaliczki na
    podatek dochodowy.

## Dodatkowe informacje

Końcowo należy wskazać, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji
    przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania
    podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na
    opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi
    postępowania dowodowego. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej

    interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we
    wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie
    stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnej i wyroków sądów
    administracyjnych wyjaśniam, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw
    podatników, w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich
    zawarte są wiążące.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
       Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz.
      111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
      sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
       Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
       Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w... . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
       w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
       w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.