Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.709.2025.3.AKU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-27
Teza: Preferencyjne opodatkowanie dochodów; ulga na powrót.
Słowa kluczowe: miejsce-miejsce zamieszkania
miejsce-miejsce zamieszkania-zmiana miejsca
zamieszkania
preferencje-preferencyjne opodatkowanie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Ulga na powrót.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 152

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 lipca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy
    podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania ze
    zwolnienia przedmiotowego. Uzupełnił go Pan pismami z 29 sierpnia 2025 r. (wpływ 29
    sierpnia 2025 r.) i pismem z 10 września 2025 r. (wpływ 10 września 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwania.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Od dnia 25 września 2022 r. mieszka, pracuje i płaci Pan podatki w Szwajcarii. Posiada Pan
    zezwolenie na pobyt, potwierdzenie zameldowania oraz umowę najmu mieszkania.
    Przed 25 września 2022 r., przez wiele lat (ponad dziewięć), nieprzerwanie mieszkał,
    pracował i płacił Pan podatki w Polsce. Obecnie planuje Pan powrót na stałe do Polski i
    chciałby skorzystać z tzw. „ulgi na powrót”.
    Otrzymał Pan propozycję pracy w Polsce, którą miałby rozpocząć 1 listopada 2025 r.
    W uzupełnieniu wniosku z 29 sierpnia 2025 r. wskazał Pan, że:
    1) jest Pan obywatelem Polski;
    2) w okresie od początku 2022 r. do dnia wyjazdu do Szwajcarii, tj. do 25 września 2022
      r., Pana miejsce zamieszkania znajdowało się w Polsce;
    3) posiadane przez Pana dowody, takie jak: umowa najmu mieszkania, abonament
      telefoniczny, ubezpieczenie zdrowotne, konto bankowe w szwajcarskim banku ZKB,
      szwajcarskie prawo pobytu – residence permit B, szwajcarskie prawo jazdy, a także
      zameldowanie w wynajmowanym mieszkaniu, dokumentują Pana pobyt w Szwajcarii
      od 25 września 2022 r. do chwili obecnej;
    4) posiada Pan szwajcarskie prawo pobytu (residence permit B), wystawione od 25
      września 2022 r. na okres 5 lat; posiada Pan również kopie zeznań podatkowych za
      lata 2023 i 2024;
    5) w 2022 r. przebywał Pan na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w
      roku podatkowym;
    6) w związku z wyjazdem do Szwajcarii i podjęciem tam pracy od 25 września 2022 r.,
      przeniósł Pan do tego kraju swoje centrum interesów osobistych i gospodarczych;
    7) od momentu wyjazdu do Szwajcarii we wrześniu 2022 r. miał Pan ściślejsze powiązania
      osobiste ze Szwajcarią; w Szwajcarii mieszka Pana siostra z mężem i dwójką dzieci, z
      których jednego jest Pan ojcem chrzestnym; należał Pan również do lokalnej grupy
      nurkowej, z którą często nurkował w szwajcarskich jeziorach;
    8) od września 2022 r. miał Pan ściślejsze powiązania gospodarcze ze Szwajcarią – to w
      Szwajcarii pracował Pan i osiągał przychody, miał konta bankowe, zarejestrowane
      pojazdy (samochody i motocykl), płacił Pan ubezpieczenia zdrowotne i ubezpieczenia
      pojazdów, a także dokonywał codziennych zakupów i wydawał zarobione pieniądze;
    9) planuje Pan powrót do Polski na stałe 5 stycznia 2026 r., jednakże w pierwotnym
      wniosku pytał Pan o możliwość wcześniejszego powrotu, tj. 3 listopada 2025 r.;
    10) po powrocie do Polski w dniu 5 stycznia 2026 r. Pana centrum interesów osobistych i
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) znajdzie się w Polsce; jeśli wróci Pan do
      Polski 3 listopada 2025 r., Pana centrum interesów życiowych pozostanie w Szwajcarii
      do 5 stycznia 2026 r.
    W uzupełnieniu wniosku z 10 września 2025 r. udzielił Pan następujących wyjaśnień.
    Planuje Pan podjąć pracę w Polsce w dniu 1 listopada 2025 r. w systemie hybrydowym,
    przy czym będzie Pan dojeżdżał ze Szwajcarii, gdzie wciąż będzie znajdowało się Pana
    centrum interesów życiowych. Posiada Pan w Szwajcarii zameldowanie, konto bankowe
    oraz inne powiązania osobiste i gospodarcze, które będzie utrzymywał do czasu
    ostatecznej przeprowadzki. Ostateczne przeniesienie Pana centrum interesów życiowych
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nastąpi w dniu 5 stycznia 2026 r. Od tej daty
    będzie Pan podlegał w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 10 września 2025 r.)

    Czy w sytuacji, gdy w dniu 1 listopada 2025 r. rozpocznie Pan pracę w Polsce w systemie
    hybrydowym, ale Pana centrum interesów życiowych pozostanie w Szwajcarii do 5
    stycznia 2026 r. i dopiero w tym dniu przeniesie je do Polski, spełni Pan warunki do
    skorzystania z ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 lit. a) ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, począwszy od roku podatkowego 2026?
    Pana stanowisko w sprawie (przedstawione w uzupełnieniu wniosku z 10 września 2025 r.)
    Pana zdaniem, w przedstawionej, konkretnej sytuacji, spełni Pan warunki do skorzystania
    z ulgi na powrót, począwszy od roku podatkowego 2026.
    Uzasadnienie stanowiska
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    zwolnieniu z podatku podlegają przychody podatnika, który przeniósł miejsce
    zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w
    roku podatkowym kwoty 85 528 zł. Kluczowym warunkiem jest m.in. nieposiadanie
    miejsca zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w
    okresie co najmniej 3 lat kalendarzowych poprzedzających rok, w którym ponownie
    przeniósł on miejsce zamieszkania na terytorium RP.
    W Pana przypadku, miejsce zamieszkania dla celów podatkowych przeniósł Pan do
    Szwajcarii 25 września 2022 r. Oznacza to, że w pełnych latach kalendarzowych 2023, 2024
    i 2025 nie posiadał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Zgodnie z przedstawionym planem, przeniesienie Pana ośrodka interesów życiowych na
    terytorium RP nastąpi dopiero w 2026 r. Tym samym, spełnia Pan warunek braku polskiej
    rezydencji podatkowej w wymaganych latach.
    Pomimo rozpoczęcia pracy w Polsce w listopadzie 2025 r., Pana ośrodek interesów
    życiowych pozostanie w Szwajcarii do 5 stycznia 2026 r. Zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy o
    PIT, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski uważa się osobę, która
    posiada na terytorium RP centrum interesów życiowych lub przebywa w Polsce dłużej niż
    183 dni w roku podatkowym. Ponieważ planuje Pan przenieść ośrodek interesów
    życiowych w 2026 r. i w 2025 r. nie spełni kryterium pobytu dłuższego niż 183 dni, Pana
    miejsce zamieszkania do końca 2025 r. pozostanie w Szwajcarii.
    W związku z powyższym, uważa Pan, że w przedstawionej, konkretnej sytuacji, będzie miał
    prawo do skorzystania z ulgi na powrót od początku roku podatkowego 2026.
    Prosi Pan o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej w przedstawionym zakresie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce
      zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości
      nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:
    a) ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku
      pracy,
    b) z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,
    c) z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady
      opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o
      zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów
      ewidencjonowanych,

    d) z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o
      świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i
      macierzyństwa
      - w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku
      roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku
      następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.
    Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy:
      Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na
      podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających
      opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej
      ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie
      przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 21 ust. 43 ww. ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:
    1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz
    2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w
      okresie obejmującym:
      a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce
        zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
      b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium
        Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił
        miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
    3) podatnik:
      a) posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż
        Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa
        należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji
        Szwajcarskiej lub
      b) miał miejsce zamieszkania:
          nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie
          członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego
          Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice
          Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach
          Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie
          Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub
          na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat
          kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz
    4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania
      dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego
      zwolnienia, oraz
    5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku
      podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej.

    W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ww. ustawy:
      Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie
      może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.
    Powyższe przepisy zostały wprowadzone z dniem 1 stycznia 2022 r. przez art. 1 pkt 13 lit.
    a) tiret 13 ustawy z dnia 23 listopada 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm.).
    Ponadto, z art. 53 ww. ustawy zmieniającej wynika, że:
      Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma
      zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.
    W konsekwencji, zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku
    dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie
    następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia
    miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót” spełnione
    muszą być wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Aby zapewnić sobie możliwość skorzystania z omawianej preferencji podatkowej, należy
    zarówno przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym
    zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz w okresie
    od początku roku, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego ten dzień, nie posiadać miejsca
    zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i co istotne – w wyniku przeniesienia
    miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej należy mieć nieograniczony
    obowiązek podatkowy na terytorium RP.
    Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały
    uregulowane w art. 3 i art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
    1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
    2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    W myśl natomiast art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik

    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.
    Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie
    płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym
    w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc – podlega w kraju nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach
    wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we
    własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została
    skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na
    potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek
    interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika
    „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla
    doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn.
    ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską,
    przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów
    gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła
    dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy
    ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej
    kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na
    terytorium Polski centrum interesów życiowych.
    Wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania.
    Mając na uwadze, że od 25 września 2022 r. przeniósł się Pan do Szwajcarii, ustalając Pana
    miejsce zamieszkania dla celów podatkowych należy odnieść się do przepisów Konwencji
    między Rzecząpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w
    Bernie z dnia 2 września 1991 r. (Dz. U. 1993 Nr 22, poz. 92 ze zm.).
    Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej Konwencji:
      W rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania
      lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która według
      ustawodawstwa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej
      miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium
      o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz każdą jednostkę jego

      podziału terytorialnego lub organ władzy lokalnej. Jednakże, określenie to nie
      obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze
      względu na dochód jaki osiąga ona ze źródeł położonych w tym Państwie lub z tytułu
      majątku położonego w tym Państwie.
    Na mocy art. 4 ust. 2 ww. Konwencji:
      Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w
      obu Państwach, to jej status będzie określony według następujących zasad:
        a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma
          ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu
          Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, z
          którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów
          życiowych);
        b) jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów
          życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z
          Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w
          którym zwykle przebywa;
        c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj
          w żadnym z nich, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym
          Państwie, którego jest obywatelem;
        d) jeżeli jest ona obywatelem obu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich,
          właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną zagadnienie w drodze
          wzajemnego porozumienia.
    Jeżeli podatnik zostaje uznany za rezydenta podatkowego drugiego państwa na skutek
    spełnienia kryteriów przewidzianych w krajowym prawie podatkowym tego państwa, a w
    Polsce jest uznawany za rezydenta podatkowego na mocy ww. przepisów ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, mamy do czynienia z podwójną rezydencją
    podatkową.
    Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania przewidują specjalne reguły kolizyjne w
    przypadku podwójnej rezydencji podatkowej, pozwalające ustalić, w którym państwie
    dana osoba posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Reguły te zawarte są w
    przywołanym wyżej art. 4 ust. 2 Konwencji w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach
    wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we
    własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła
    dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym
    miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na
    krótki czas. Istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe,
    co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć
    to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do
    czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu umawiających się państwach,
    wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej
    osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania należy rozumieć ośrodek interesów życiowych,
    przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie,
    zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności
    gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności
    należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeżeli

    osoba, mająca ognisko domowe w jednym państwie, utworzyła ognisko domowe w
    drugim państwie z zachowaniem w całej pełni pierwszego ogniska, to fakt, iż pierwsze z
    nich zostało zachowane w środowisku, w którym osoba ta zawsze mieszkała, pracowała i
    w którym znajduje się jej rodzina i mienie, może w połączeniu z innymi elementami
    wskazywać, że osoba ta zachowała ośrodek swych życiowych interesów w pierwszym
    państwie.
    Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je
    biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a
    następnie obywatelstwo danej osoby.
    Ponadto, zgodnie z Objaśnieniami podatkowymi z 29 kwietnia 2021 r., wydanymi przez
    Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów
    podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zakresu obowiązku podatkowego
    osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a tej ustawy, istnienie w Polsce ośrodka
    interesów życiowych oznacza posiadanie ścisłych powiązań osobistych lub gospodarczych
    z Polską. Każda z tych przesłanek podlega samodzielnej ocenie, co jest równoznaczne z
    tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że podatnik posiada ośrodek
    interesów życiowych w Polsce. Natomiast centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów
    osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania
    osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich,
    podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej itp. W praktyce,
    czynnikiem branym najczęściej pod uwagę, jest obecność w Polsce współmałżonka,
    partnera lub małoletnich dzieci.
    W przypadku centrum interesów gospodarczych – jak wynika z ww. Objaśnień – w
    praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W
    tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby
    fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności
    zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek
    nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba
    zarządza swoim mieniem itd.
    Z opisu sprawy wynika, że w okresie od początku 2022 r. do 25 września 2022 r., Pana
    miejsce zamieszkania znajdowało się w Polsce. Wcześniej, przez wiele lat (ponad dziewięć),
    nieprzerwanie mieszkał, pracował i płacił Pan podatki w Polsce. W związku z wyjazdem do
    Szwajcarii i podjęciem tam pracy od 25 września 2022 r., przeniósł Pan do tego kraju
    swoje centrum interesów osobistych i gospodarczych. Od momentu wyjazdu do Szwajcarii
    we wrześniu 2022 r. miał Pan ściślejsze powiązania osobiste ze Szwajcarią – w tym kraju
    mieszka Pana siostra z mężem i dwójką dzieci, z których jednego jest Pan ojcem
    chrzestnym. Należał Pan również do lokalnej grupy nurkowej, z którą często nurkował w
    szwajcarskich jeziorach. Od września 2022 r. miał Pan także ściślejsze powiązania
    gospodarcze ze Szwajcarią – to tutaj Pan pracował i osiągał przychody, miał tu konta
    bankowe, zarejestrowane pojazdy (samochody i motocykl), płacił Pan ubezpieczenia
    zdrowotne i ubezpieczenia pojazdów, a także dokonywał codziennych zakupów i wydawał
    zarobione pieniądze. Na potwierdzenie przeniesienia swojego miejsca zamieszkania do
    Szwajcarii od 25 września 2022 r. do chwili obecnej posiada Pan dowody, takie jak: umowę
    najmu mieszkania, abonament telefoniczny, ubezpieczenie zdrowotne, konto bankowe w
    szwajcarskim banku ZKB, szwajcarskie prawo pobytu – residence permit B wystawione od
    25 września 2022 r. na okres 5 lat, szwajcarskie prawo jazdy, a także zameldowanie w
    wynajmowanym mieszkaniu. Posiada Pan również kopie zeznań podatkowych za lata 2023
    i 2024. Planuje Pan podjąć pracę w Polsce w dniu 1 listopada 2025 r. w systemie
    hybrydowym, przy czym będzie Pan dojeżdżał ze Szwajcarii, gdzie wciąż będzie znajdowało
    się Pana centrum interesów życiowych. Posiada Pan w Szwajcarii zameldowanie, konto
    bankowe oraz inne powiązania osobiste i gospodarcze, które będzie utrzymywał do czasu
    ostatecznej przeprowadzki. Ostateczne przeniesienie Pana centrum interesów życiowych

    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nastąpi w dniu 5 stycznia 2026 r. Od tej daty
    będzie Pan podlegał w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    Ocena powyższej sytuacji prowadzi do wniosku, że pomimo, iż rozpocznie Pan pracę w
    systemie hybrydowym w Polsce od 1 listopada 2025 r., to jednak nie przeniesie Pan z tą
    datą swojego ośrodka interesów życiowych do Polski. Oznacza to, że do 4 stycznia 2026 r.
    Pana miejsce zamieszkania będzie znajdowało się w Szwajcarii. Natomiast, od 5 stycznia
    2026 r. przeniesie Pan swoje centrum interesów życiowych na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej, co spowoduje, że od tej daty Pana miejsce zamieszkania będzie znajdowało się w
    Polsce i będzie Pan podlegał w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    Z opisu sprawy wynika więc, że w związku z przeprowadzką do Polski w styczniu 2026 r.
    przeniesie Pan miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i będzie
    podlegał Pan nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    Zatem warunek, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych zostanie spełniony.
    Następne warunki określa art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a) i b) ww. ustawy.
    Z treści wniosku wynika, że wyjechał Pan z Polski do Szwajcarii we września 2022 r. W
    związku z wyjazdem do Szwajcarii i podjęciem tam pracy od 25 września 2022 r., przeniósł
    Pan do tego kraju swoje centrum interesów osobistych i gospodarczych. Planuje Pan
    powrót do Polski na stałe 5 stycznia 2026 r. Po powrocie do Polski w dniu 5 stycznia 2026
    r. Pana centrum interesów osobistych i gospodarczych (ośrodek interesów życiowych)
    znajdzie się w Polsce.
    Zatem, spełnił Pan również wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a) i b) ww.
    ustawy.
    Spełnił Pan również warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a) ww. ustawy, ponieważ
    posiada Pan polskie obywatelstwo.
    Kolejnym istotnym kryterium umożliwiającym zastosowanie „ulgi na powrót” jest
    stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy, posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych
    dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie
    niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.
    Zgodnie z art. 5a pkt 21 ww. ustawy:
      Ilekroć w ustawie mowa jest o certyfikacie rezydencji - oznacza to zaświadczenie o
      miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy
      organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.
    Z treści ww. regulacji wynika, że dokumentowanie miejsca zamieszkania dla celów
    podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do „ulgi na powrót” może
    alternatywnie nastąpić posiadanym przez podatnika certyfikatem rezydencji lub innym
    dowodem. Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego
    miejsce zamieszkania w innym państwie, niemniej muszą być to dokumenty
    potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Takimi dokumentami mogą
    być np. umowa o pracę, albo umowa najmu mieszkania za granicą, albo zaświadczenie od
    byłego pracodawcy.
    Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy
    pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
    (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
    Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a
    nie jest sprzeczne z prawem.
    Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza
    Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania
    podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi

    bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie
    przedstawić również inne dowody.
    W opisie sprawy wskazał Pan, że posiada umowę najmu mieszkania, abonament
    telefoniczny, ubezpieczenie zdrowotne, konto bankowe w szwajcarskim banku ZKB,
    szwajcarskie prawo pobytu – residence permit B, szwajcarskie prawo jazdy, a także
    zameldowanie w wynajmowanym mieszkaniu, które dokumentują Pana pobyt w
    Szwajcarii od 25 września 2022 r. do chwili obecnej.
    Z treści opisu sprawy wynika zatem, że posiada Pan inne dokumenty potwierdzające, iż
    Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych poza Polską w latach 2023 i 2024 oraz
    w 2025 r. do chwili obecnej. W sytuacji posiadania przez Pana także dokumentów
    potwierdzających Pana miejsce zamieszkania poza Polską w 2025 r. od chwili obecnej do
    końca roku oraz posiadania dokumentów za okres od początku 2026 r. do dnia
    poprzedzającego dzień, w którym zmieni Pan miejsce zamieszkania na Polskę będzie
    spełniał Pan zatem warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Jednocześnie, w sposób oczywisty spełnił Pan również zastrzeżenie wynikające z art. 21
    ust. 43 pkt 5 ww. ustawy, jako że skorzystanie z przedmiotowej ulgi jest możliwe dopiero
    poczynając od rozliczenia za rok 2022.
    Stosownie do przedstawionego we wniosku opisu sprawy, spełnił Pan również zastrzeżenie
    wynikające z art. 53 ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw,
    ponieważ przeniósł Pan swoje miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.
    Mając na uwadze powołane przepisy prawa podatkowego oraz przedstawiony opis sprawy
    należy uznać, że skoro – jak Pan wskazał w opisie sprawy – przeniesienie Pana ośrodka
    interesów życiowych i zmiana przez Pana miejsca zamieszkania na terytorium Polski
    nastąpi w styczniu 2026 r., to będzie przysługiwało Panu prawo do skorzystania z ulgi, o
    której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    tj. tzw. „ulgi na powrót”. Przedmiotowe zwolnienie od opodatkowania obejmuje przychody
    do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte z tytułów
    wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 152 lit. a)-d) ww. ustawy – w czterech kolejno po sobie
    następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym nastąpiło
    przeniesienie miejsca zamieszkania albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem
    ust. 39, 43 i 44. Zatem, będzie miał Pan możliwość skorzystania z ww. ulgi w latach 2026-
    2029.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Wskazać należy, że prawo do zwolnienia podlega szczegółowej i ostatecznej weryfikacji
    przez organ podatkowy w toku postępowania podatkowego. Wszelkie niezbędne działania
    w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, organy
    podatkowe podejmują w toku postępowania podatkowego. Podstawowym narzędziem
    realizacji tej zasady jest postępowanie dowodowe, które nie jest prowadzone w ramach
    postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej.
    Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Postępowanie w
    sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do
    sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego

    stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na
    podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania
    indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego
    (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania
    okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ
    nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności
    podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które
    zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego
    w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli zatem, przedstawione we wniosku zdarzenie
    przyszłe będzie różniło się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana
    interpretacja nie będzie chroniła Pana w zakresie przedstawionego zdarzenia przyszłego.
    W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy
    przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
      zastosuje się Pan do interpretacji.
      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.