Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP1/443-625/09/DM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2009-09-18
Teza: Czy Spółka prawidłowo wystawia na podnajemców faktury VAT dotyczące refakturowania mediów z 22% stawką podatku od towarów i usług?
Słowa kluczowe: refakturowanie; stawka-stawki podatku; umowa-umowa najmu; wynajem
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 30 czerwca 2009 r. (data wpływu 6 lipca 2009 r.), uzupełnionym w dniu 24 sierpnia 2009 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie refakturowania opłat za media na najemców lokali użytkowych - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 6 lipca 2009 r. został złożony ww. wniosek uzupełniony w dniu 24 sierpnia 2009 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie refakturowania opłat za media na najemców lokali użytkowych.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Spółka zawarła umowy najmu na lokale, które następnie są podnajmowane innym podmiotom gospodarczym, z którymi zawarte ma umowy podnajmu. Spółka wskazuje, że stroną umowy na dostawę tzw. mediów (woda, ciepło, energia elektryczna, telefony, itp.) jest właściciel lokalu, od którego wynajmuje lokal. Faktury za czynsz Spółka otrzymuje z wykazaną 22% stawką podatku od towarów i usług, natomiast koszty mediów właściciel lokalu, refakturuje na Spółkę z wykazanymi na fakturze stawkami podatku od towarów i usług właściwymi dla danego świadczenia, tj. woda, odprowadzanie ścieków z 7% stawką podatku od towarów i usług, zużycie energii elektrycznej ze stawką 22%. W uzupełnieniu wniosku Spółka wskazała, iż przedmiotem umowy podnajmu są lokale użytkowe wykorzystywane na prowadzenie działalności finansowej, zaś świadczone usługi sklasyfikowane są w grupowaniu PKWiU 68.20. Ponadto Spółka podniosła, iż strony łączy jedna umowa, w której odrębnie ujęte zostały opłaty z tytułu czynszu za podnajem oraz odrębnie jest mowa o uiszczaniu opłat za media zgodnie z kosztami faktycznie poniesionymi, które Spółka odsprzedaje po cenie zakupu, bez doliczania marży.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Spółka prawidłowo wystawia na podnajemców faktury VAT dotyczące refakturowania mediów z 22% stawką podatku od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka stosuje 22% stawkę podatku od towarów i usług za media, czyli tak jak opodatkowane są opłaty czynszowe, którymi obciążani są podnajemcy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, o której mowa w ww. przepisie, na podstawie art. 7 ust. 1 cyt. ustawy rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

Stosownie do definicji zawartej w art. 2 pkt 6 cyt. ustawy towarami są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Z kolei jak stanowi art. 7 ust. 8 ww. ustawy, w przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy, uznaje się, że dostawy dokonał każdy z podmiotów biorących udział w tych czynnościach.

Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

W myśl art. 41 ust. 1 ww. ustawy stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Obowiązujące przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do ustawy nie regulują kwestii refakturowania. Należy więc w tej sytuacji odwołać się do zapisu zawartego w art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. Nr L 347/1), (wcześniej art. 6 ust. 4 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich, dotyczących podatków obrotowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EWG) (Dz. Urz. UE. Nr L 145/1)), zgodnie z którym w przypadku, gdy podatnik działając we własnym imieniu, lecz na rachunek innej osoby, uczestniczy w świadczeniu usług, uznaje się, że podatnik ten nabył i wyświadczył te usługi. Przyjęta praktyka i orzecznictwo dopuszczają sytuacje, w których koszty niektórych usług, gdzie odbiorcą jest inny podmiot niż podmiot obciążony przez świadczącego usługę, mogą być w ramach zawartych umów przenoszone na faktycznego odbiorcę, poprzez wystawianie tzw. „refaktur”. Należy przyjąć, iż refakturowanie polega na zafakturowaniu przez jeden podmiot innemu podmiotowi, odsprzedaży usług bez doliczania marży, a celem jest przeniesienie kosztów przez podmiot refakturujący na podmiot, który z danych usług faktycznie korzysta. „Refaktura" jest więc zwykłą fakturą VAT, tyle że wystawioną przez podmiot pośredniczący pomiędzy właściwym usługodawcą, a rzeczywistym nabywcą tej usługi. Dotyczy to sytuacji, w której podatnik kupuje usługę, a następnie „w stanie nieprzetworzonym” odsprzedaje ją swojemu kontrahentowi. W rezultacie więc ostateczne obciążenie spoczywa nie na pierwotnym nabywcy usługi, lecz na jej rzeczywistym użytkowniku. Przyjmuje się, że z refakturowaniem mamy do czynienia, gdy występują następujące okoliczności:

*   przedmiotem refakturowania są usługi, z których nie korzysta podmiot (lub korzysta w części), na który wystawiona jest pierwotna faktura,
*   sprzedaży (odsprzedaży) dokonuje się po cenie zakupu, bez marży narzuconej przez odsprzedającego,
*   podmiot, który dokonuje refakturowania, wystawia na rzecz nabywcy fakturę (refakturę) z uwzględnieniem tej samej stawki podatku od towarów i usług (bądź stosuje zwolnienie od podatku), która jest na fakturze pierwotnej wystawionej przez usługodawcę,
*   strony łączy umowa o charakterze zasadniczym, która zawiera zastrzeżenie o odrębnym rozliczaniu (refakturowaniu) danego rodzaju czynności, które służą realizacji tej umowy.

Przy spełnieniu powyższych warunków dane świadczenie może być przedmiotem odsprzedaży w drodze refakturowania. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że czynność refakturowania to nic innego jak odsprzedaż danego świadczenia, a czynność taka podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w oparciu o regulacje zawarte w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Ponadto należy także podkreślić, iż istotą „refakturowania” jest to, aby na fakturze dokumentującej odsprzedaż cena jednostkowa netto, wartość netto oraz stawka podatku od towarów i usług były takie, jak na fakturze dostawy. Zatem dokonując odsprzedaży na zasadzie refakturowania, podmiot zobowiązany jest stosować opisane wyżej reguły, czyli wartości z faktury pierwotnej muszą być zgodne z wartościami na refakturze.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Spółka wynajmuje lokale użytkowe, które są następnie podnajmowane innym podmiotom gospodarczym. Z tytułu wynajmu, Spółka otrzymuje od wynajmującego faktury VAT dotyczące opłat czynszowych oraz tzw. refaktury dotyczące opłat za media obejmujące wodę, odprowadzanie ścieków, energie elektryczną. Z kolei z zawartej umowy „podnajmu” lokali użytkowych, wynika odrębne rozliczanie opłat czynszowych oraz ponoszonych przez najemcę wydatków za media. Dokonując odsprzedaży mediów, Spółka nie dolicza marży.

Uwzględniając powyższe, jak również to, iż z przedstawionej sytuacji wynika, że wolą stron zawartych umów najmu lokali użytkowych jest odrębne, niezależne od czynszu, rozliczanie opłat za media, stwierdzić należy, iż (przy założeniu, że zawarte z właścicielami wynajmowanych lokali użytkowych umowy przewidują możliwość podnajmowania tych lokali przez Spółkę na rzecz osób trzecich), Spółka ma możliwość refakturowania na najemców lokali użytkowych opłat wyszczególnionych na fakturach otrzymanych od wynajmującego. W tej sytuacji opłaty za media, nie będące składnikiem kompleksowej usługi najmu lokali użytkowych, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług z uwzględnieniem stawek właściwych dla danego świadczenia, nie zaś według 22% stawki podatku od towarów i usług.

Dodatkowo wskazać należy, iż opłaty dotyczące mediów o ile będą stanowić część składową czynszu, pozostając w związku ze świadczoną usługą najmu, podlegają opodatkowaniu według 22% stawki podatku od towarów i usług.

Należy podkreślić, że organy podatkowe nie mają prawa ingerować w treść zawieranych umów cywilnoprawnych i przyjęty w nich sposób rozliczeń pomiędzy kontrahentami, chyba że postanowienia umów naruszają przepisy podatkowe, a to może być stwierdzone jedynie w drodze postępowania podatkowego.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.