Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 3063-ILPB2.4510.241.2016.1.KS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2017-02-24
Teza: Podatek dochodowy od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odstępnego z tytułu cesji umów leasingu, momentu zaliczenia ww. wydatku do kosztów uzyskania przychodów.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; leasing; leasing-umowa cesji leasingu; odstępne
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201) oraz § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki Akcyjnej przedstawione we wniosku z 21 grudnia 2016 r. (data wpływu 27 grudnia 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie:

*   możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odstępnego z tytułu cesji umów leasingu (pytanie nr 1) – **jest prawidłowe;**
*   momentu zaliczenia ww. wydatku do kosztów uzyskania przychodów (pytanie nr 2) – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 27 grudnia 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie:

*   możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odstępnego z tytułu cesji umów leasingu (pytanie nr 1);
*   momentu zaliczenia ww. wydatku do kosztów uzyskania przychodów (pytanie nr 2).

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny oraz opis zdarzenia przyszłego.

S.A. (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) jest wiodącym autoryzowanym dealerem samochodów marki A. i B. w Polsce.

Jako autoryzowana stacja dealerska Spółka zajmuje się profesjonalną sprzedażą i serwisem m.in. samochodów osobowych.

Wnioskodawca jest spółką kapitałową, polskim rezydentem podatkowym, podlegającym opodatkowaniu w Polsce.

W grudniu 2016 r. Spółka przejęła (zawarto umowę cesji) dziesięć umów leasingu operacyjnego dotyczących samochodów osobowych. Wnioskodawca wstąpił jako korzystający (w miejsce dotychczasowego leasingobiorcy – W. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. K.) w prawa umów leasingu spełniających warunki, o których mowa w art. 17b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dotyczących następujących samochodów osobowych:

Tabela w załączniku PDF

Spółka za prawo wstąpienia w miejsce dotychczasowego leasingobiorcy zapłaciła W. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. K. kwoty odstępnego z tytułu cesji umów leasingu udokumentowane fakturą VAT, które zamierza zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.

Dodatkowo, na podstawie przejętych umów leasingu Spółka będzie zobowiązana do zapłaty na rzecz finansującego miesięcznych rat leasingowych, które będzie zaliczać do kosztów uzyskania przychodów.

Spółka, na gruncie rachunkowym (prawa bilansowego) wydatki związane z kwotą odstępnego z tytułu cesji umów leasingu zakwalifikowała jako koszty mające charakter pośredni i nie dające się przyporządkować konkretnym przychodom. Zgodnie z ustawową metodologią wyceny aktywów i pasywów przyjęto zasadę ujmowania ich w wyniku finansowym okresu, w którym zostały poniesione (nie znajdując podstaw do rozliczania ich w czasie, ani w odniesieniu do okresu trwania leasingu, ani proporcjonalnie, współmiernie do uzyskiwanych przychodów). Spółka wyszła bowiem z założenia, że kwota odstępnego z tytułu cesji umów leasingu ma charakter samoistny, bezzwrotny, nieprzypisany do poszczególnych rat leasingowych, a jednocześnie warunkujący przejęcie (cesję) umów leasingu.

Wnioskodawca jednocześnie informuje, że leasingodawca (finansujący) nie korzysta ze zwolnień w podatku dochodowym na podstawie art. 17b ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Wnioskodawca wykorzystuje i będzie wykorzystywał przedmiot leasingu (przejęte ww. samochody) w szerokim aspekcie swojej działalności gospodarczej m.in. do oferowania i wprowadzania do obrotu samochodów, ich sprzedaży itp., co warunkuje uzyskanie przychodu przez Spółkę.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1.  Czy Wnioskodawca będzie miał prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów kwoty odstępnego z tytułu cesji umów leasingu?
2.  W jakim momencie poniesiony przez Spółkę wydatek na zapłatę odstępnego z tytułu cesji umów leasingu powinien zostać zaliczony przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów?

Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1.

Wnioskodawca będzie miał prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów kwoty odstępnego z tytułu cesji umów leasingu.

Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2.

Zdaniem Wnioskodawcy, moment zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatku na zapłatę odstępnego z tytułu cesji umów leasingu należy rozstrzygać w oparciu o ogólne zasady potrącania kosztów określonych w art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Wydatek na zapłatę odstępnego z tytułu cesji umów leasingu nie jest związany bezpośrednio z uzyskiwanymi przez Spółkę przychodami, nie dotyczy okresu na jaki została zawarta umowa leasingu i nie powinien być rozliczany proporcjonalnie do długości okresu umowy leasingowej a zaewidencjonowany w kosztach uzyskania przychodów jednorazowo w dacie poniesienia.

Uzasadnienie.

W celu prawidłowego zaliczenia wydatków związanych z przedmiotem leasingu do kosztów uzyskania przychodów, oprócz spełnienia warunków umowy, należy mieć na uwadze generalną zasadę kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów, o której mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Stosownie do treści ww. regulacji, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Powyższe oznacza, że zasadniczo wszystkie poniesione wydatki, a więc bezpośrednio i pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, po wyłączeniu wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, stanowić mogą koszty uzyskania przychodu, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.

Przepis powyższy nie określa terminu, kiedy dla ustalenia dochodu podlegającego opodatkowaniu można potrącić koszty podatkowe.

Kwestia związana z momentem potrącalności kosztów uzyskania przychodów została uregulowana w przepisach art. 15 ust. 4 oraz art. 15 ust. 4b-4h ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c. Przez koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami należy rozumieć te koszty, których poniesienie wpłynęło bezpośrednio na uzyskanie określonego przychodu. Kosztami zaś innymi niż koszty bezpośrednio związane z przychodami są wszelkie koszty niebędące kosztami bezpośrednio związanymi z przychodami, w tym koszty dotyczące całokształtu działalności podatnika związane z jego funkcjonowaniem.

Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że zapłata odstępnego z tytułu cesji umów leasingu stanowi koszt uzyskania przychodów inny niż bezpośrednio związany z uzyskiwanymi przychodami, którego nie można powiązać z konkretnym przychodem.

W myśl art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Zgodnie z art. 15 ust. 4e ww. ustawy, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Z literalnego brzmienia art. 15 ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wynika, że za dzień poniesienia kosztu należy uznać dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych, tj. zaksięgowano. Dzień ten należy rozumieć jako dzień (okres), do którego został dany wydatek przypisany w księgach rachunkowych Spółki na podstawie treści otrzymanej faktury. W związku z tym, ujęcie podatkowe kosztu uzależnione jest, co do zasady, od ujęcia danego kosztu w księgach rachunkowych.

Z uwagi na charakter ww. zapłaty, tj. opłaty samoistnej i bezzwrotnej, nieprzypisanej do poszczególnych rat leasingowych podlega ona zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów leasingobiorcy na zasadach przewidzianych dla tzw. kosztów pośrednich, tj. w dacie poniesienia.

Wobec powyższego, zapłata odstępnego z tytułu cesji umów leasingu, ze względu na jej charakter, powinna być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów jednorazowo w momencie poniesienia, bez konieczności proporcjonalnego rozliczania jej w stosunku do czasu trwania umowy leasingu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Ponadto należy dodać, że decyzja o uznaniu danego wydatku za koszt uzyskania przychodów należy do podatnika. Dokonując jego kwalifikacji prawnej, podatnik powinien uwzględnić okoliczności poniesienia wydatku i treść obowiązujących przepisów. Musi mieć przy tym świadomość, że na etapie ewentualnych późniejszych postępowań podatkowych lub kontrolnych, może pojawić się konieczność przedstawienia dowodów potwierdzających prawidłowość tej operacji. W takiej sytuacji ciężar udowodnienia poniesienia kosztu w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów spoczywa na podatniku. Oznacza to, że będzie on musiał wykazać spełnienie przesłanek zaliczenia tego wydatku do kosztów podatkowych.

Interpretacja dotyczy:

*   zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym,
*   zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres Izba Administracji Skarbowej w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.