Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3.4012.384.2025.2.MS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-14
Teza: Brak podlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i
usług sprzedaży niezabudowanej działki gruntowej. Zwolnienie
od podatku od towarów i usług sprzedaży niezabudowanej
działki gruntowej na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
Słowa kluczowe: grunty-darowizna gruntu
grunty-grunt niezabudowany
grunty-grunty rolne
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
rolnik
zwolnienie
zwolnienie-prawo do zwolnienia
zwolnienie-zwolnienie ze względu na przeznaczenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów
niezabudowanych innych niż tereny budowlane
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9
1

## Opis zdarzenia przyszłego

Pan (...) (dalej: Wnioskodawca lub Sprzedający) oraz Pani (...) (dalej: Zainteresowana) –
    (dalej również jako: Wnioskodawcy) są osobami fizycznymi mającymi miejsce
    zamieszkania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi
    podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów). Wyłącznym źródłem
    przychodów, które Wnioskodawcy uzyskują to osiągnięte w wyniku prowadzonej wspólnie
    działalności rolniczej. Dochody uzyskują wyłącznie ze sprzedaży płodów rolnych (uprawa

    zbóż takich jak pszenica, jęczmień, pszenżyto, rzepak, a w roku bieżącym również soja)
    oraz z hodowli i sprzedaży trzody chlewnej.
    Jest także zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT).
    Wnioskodawcy są właścicielami niezabudowanych, nieuzbrojonych nieruchomości
    gruntowych, które zostały nabyte w różnym czasie. Część z tych nieruchomości stanowi
    Pana majątek osobisty, a część – współwłasność majątkową małżeńską.
    W szczególności:
    · Na podstawie aktu notarialnego Rep. (...), Wnioskodawca nabył działki nr (...) o łącznej
      powierzchni (...) ha – przed zawarciem związku małżeńskiego. Nabycie to nie było
      udokumentowane fakturą i nie podlegało opodatkowaniu VAT.
    · Działka nr (...) została około (...) r. podzielona na działki nr (...). Działka nr (...) została
      następnie zamieniona z osobą trzecią i obecnie nie stanowi już własności
      Wnioskodawcy – tym samym nie jest objęta niniejszym wnioskiem.
    · Na podstawie aktu notarialnego Rep. (...) z dnia (...) r., Wnioskodawcy nabyli działki nr (...).
    Działki (...) i (...) mają łączną powierzchnię (...) ha, natomiast działki (...) i (...) – (...) ha.
    Nieruchomości te zostały nabyte już po zawarciu związku małżeńskiego i stanowią
    wspólność majątkową małżeńską. Wnioskodawca pozostaje w związku małżeńskim z
    Zainteresowaną, a między małżonkami obowiązuje ustawowa wspólność majątkowa.
    Wnioskodawca zamierza sprzedać dwie niezabudowane nieruchomości gruntowe:
    • działkę nr (...) o powierzchni (...) ha,
    • działkę nr (...) o powierzchni (...) ha.
    Obie działki mają zostać sprzedane łącznie jednemu nabywcy. Potencjalny kupiec
    samodzielnie skontaktował się z Wnioskodawcą – nie prowadzono żadnych działań
    marketingowych ani ogłoszeniowych.
    Nieruchomości były nabywane i wykorzystywane wyłącznie na potrzeby działalności
    rolniczej. Od momentu zakupu aż do chwili obecnej, Wnioskodawcy prowadzą na tych
    gruntach działalność rolniczą – corocznie są tam uprawiane rośliny takie jak pszenica,
    jęczmień, pszenżyto, rzepak, a w bieżącym roku planowane są zasiewy soi. Dochody
    Wnioskodawców pochodzą wyłącznie z działalności rolniczej.
    Dnia (...) uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (MPZP), w którym
    działki nr (...) i (...) zostały oznaczone jako tereny zawierające złoża żwiru przeznaczone do
    wydobycia. Wnioskodawca nie brał udziału w procedurze planistycznej ani nie składał
    wniosków w tym postępowaniu.
    Zgodnie z posiadaną, wstępną ekspertyzą geologiczną, działki te zawierają złoża kruszywa
    naturalnego – żwirowo-piaskowego.
    W celu ubiegania się o koncesję na wydobycie, Wnioskodawca zarejestrował działalność
    gospodarczą z tym właśnie zakresem działalności w dniu (...) r. Do dnia złożenia wniosku
    działalność ta nie przyniosła żadnych przychodów. Działki nie zostały wprowadzone do
    ewidencji środków trwałych, nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej, a
    Wnioskodawca nie poniósł żadnych wydatków na przygotowanie gruntu do wydobycia (w
    tym nie zakupiono żadnych maszyn ani urządzeń).
    W przeszłości, tj. w roku (...) Wnioskodawczyni – pani (...) prowadziła działalność w zakresie
    sprzedaży (...), jednak działalność ta została zakończona po około 3 latach. Obecnie,
    Wnioskodawcy nie prowadzą działalności gospodarczej – z wyjątkiem rejestracji
    działalności w celu uzyskania koncesji na wydobycie kruszywa, co opisano powyżej.
    Kupujący, który zainteresował się zakupem działek, planuje prowadzenie na nabytych
    nieruchomościach działalności polegającej na wydobywaniu żwiru.

    Niniejszy wniosek dotyczy wyłącznie planowanej sprzedaży niezabudowanej działki
    gruntowej nr (...), stanowiącej wspólność majątkową małżeńską.
    W odniesieniu do działki nr (...), stanowiącej majątek osobisty Sprzedającego –
    Wnioskodawca złożył indywidualny wniosek o interpretację indywidualną.
    W uzupełnieniach do wniosku, odpowiadając na zadane pytania, wskazali Państwo:
    1) W jakim celu kupili Państwo nieruchomość rolną (...)?
    Odpowiedź: Działka (...) została kupiona w celu prowadzenia działalności rolniczej.
    2) W ramach jakich czynności została nabyta przez Pana i Pana małżonkę w (...) r.
      niezabudowana nieruchomość rolna, tj. w ramach czynności:
    a) opodatkowanych podatkiem od towarów i usług,
    b) zwolnionych od podatku od towarów i usług,
    c) niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Odpowiedź: Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego, nabycie niezabudowanej
    nieruchomości przez Wnioskodawców, nie było udokumentowane fakturą VAT, tym
    samym była to czynność niepodlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    3) Czy z tytułu nabycia niezabudowanej nieruchomości rolnej (...) otrzymali Państwo
      fakturę z wykazaną stawką podatku VAT?
    Odpowiedź: Nie. Nabycie nieruchomości rolnej (...) nie było udokumentowane fakturą VAT,
    co wynika z faktu, że nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    4) Czy w związku z nabyciem niezabudowanej nieruchomości rolnej w (...) r. przysługiwało
      Państwu (Panu/Pana żonie) prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
      podatku naliczonego? Jeżeli nie, to należy wskazać przyczyny.
    Odpowiedź: W związku z nabyciem w (...) r. niezabudowanej nieruchomości rolnej, nie
    przysługiwało Wnioskodawcom prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Poniżej przedstawiamy przyczyny:
    · transakcja nie podlegała opodatkowaniu VAT – została opodatkowana podatkiem od
      czynności cywilnoprawnych, który został w całości uiszczony,
    · w momencie zakupu zarówno kupujący jak i sprzedający nie byli podatnikami VAT w
      rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.
    Z powyższych względów nie wystąpiła możliwość odliczenia podatku naliczonego przy
    nabyciu tej nieruchomości.
    5) Czy opisana nieruchomość rolna była przedmiotem najmu, dzierżawy lub innej
      czynności o podobnym charakterze? Czy pobierali Państwo odpłatność z tego tytułu i
      czy dokumentują Państwo ww. czynności fakturami? (proszę podać, który z
      małżonków wystawiał faktury, jeśli Zainteresowani nie wystawiali faktur – proszę
      wskazać przyczyny).
    Odpowiedź: Nie. Opisana nieruchomość rolna nie była przedmiotem najmu, dzierżawy ani
    żadnej innej czynności o podobnym charakterze. Nieruchomość była wykorzystywana
    wyłącznie na potrzeby działalności rolniczej prowadzonej bezpośrednio przez
    Wnioskodawców. W związku z powyższym, nie były pobierane żadne opłaty z tytułu
    najmu, dzierżawy czy udostępnienia, ani też nie były wystawiane faktury dokumentujące
    takie czynności.
    6) Czy ww. nieruchomość rolna wykorzystywana była dla potrzeb działalności
      gospodarczej Zainteresowanej niebędącej stroną postępowania? Jeśli tak – proszę o
      wskazanie w jakim okresie i w jaki sposób?

    Odpowiedź: Nie. Wskazana nieruchomość rolna nie była wykorzystywana dla potrzeb
    działalności gospodarczej Zainteresowanej niebędącej stroną postępowania. Pani (...) nie
    prowadzi już działalności gospodarczej, a nieruchomość od momentu jej nabycia była
    wykorzystywana wyłącznie w ramach działalności rolniczej prowadzonej przez
    Wnioskodawców. Nieruchomość nie służyła żadnym celom związanym z inną działalnością
    gospodarczą, w tym działalnością prowadzoną przez osoby trzecie.
    7) Czy w stosunku do przedmiotowej nieruchomości Zainteresowani podejmowali
      /podejmują działania związane z przygotowaniem ich do sprzedaży, takie jak: decyzja o
      wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej, ogrodzenie, doprowadzenie mediów,
      wytyczenie dróg dojazdowych, itp., lub jakiekolwiek inne działania? Jeśli tak, proszę
      opisać jakie?
    Odpowiedź: Nie. Zainteresowani nie podejmowali i nie podejmują żadnych działań
    związanych z przygotowaniem przedmiotowej nieruchomości rolnej do sprzedaży. W
    szczególności, nie były prowadzone żadne działania marketingowe, nie zamieszczano
    ogłoszeń, nie wyłączano gruntów z produkcji rolnej, nie podejmowano prac związanych z
    uzbrojeniem terenu ani innymi czynnościami mogącymi świadczyć o przygotowaniu
    nieruchomości do sprzedaży. Nieruchomość była i jest wykorzystywana wyłącznie na cele
    działalności rolniczej.
    8) Czy Zainteresowani dokonywali kiedykolwiek wcześniej sprzedaży innych niż
      nieruchomości opisane we wniosku ((...) i (...))? Jeżeli tak, to proszę podać odrębnie dla
      każdej sprzedanej nieruchomości:
    a) kiedy i w jaki sposób weszli w posiadanie tej nieruchomości,
    b) w jakim celu nieruchomość ta została przez Zainteresowanych nabyta,
    c) w jaki sposób była przez Zainteresowanych wykorzystywana od momentu wejścia w jej
      posiadanie do chwili sprzedaży,
    d) kiedy Zainteresowani dokonali jej sprzedaży i co było przyczyną jej sprzedaży, ile
      nieruchomości zostało sprzedanych i jakich (niezabudowanych czy zabudowanych), a
      jeśli zabudowanych – to czy były to nieruchomości mieszkalne czy użytkowe),
    e) czy przed odpłatnym zbyciem Zainteresowani udostępniali tą nieruchomość (działki)
      innym osobom na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym
      charakterze?
    Odpowiedź: Zainteresowani nigdy wcześniej nie dokonywali sprzedaży nieruchomości
    innych niż wskazane we wniosku działki nr (...) i (...). W związku z powyższym pytania w
    punktach a) - f) pozostają bezprzedmiotowe. Zainteresowani nie posiadali, nie
    wykorzystywali ani nie zbywali innych nieruchomości, które mogłyby podlegać analizie w
    kontekście wcześniejszych transakcji sprzedaży.
    9) Czy Zainteresowani posiadają jeszcze inne nieruchomości przeznaczone w przyszłości
      do sprzedaży, jeśli tak, to ile i jakie:
    a) kiedy i w jaki sposób weszli w posiadanie tych nieruchomości,
    b) w jakim celu nieruchomości te zostały nabyte,
    c) w jaki sposób nieruchomości są wykorzystywane od momentu wejścia w ich
      posiadanie,
    d) jaki charakter mają nieruchomości podlegające sprzedaży w przyszłości tj. mieszkalne,
      użytkowe, gospodarcze czy usługowe, zabudowane bądź niezabudowane działki?
    Odpowiedź: Zainteresowani nie posiadają innych nieruchomości przeznaczonych do
    sprzedaży w przyszłości. W związku z tym pytania zawarte w punktach a) - d) pozostają
    bezprzedmiotowe. Zainteresowani nie planują sprzedaży innych nieruchomości, nie
    posiadają działek o charakterze inwestycyjnym ani użytkowym, które byłyby przeznaczone
    do zbycia.

    10) Czy Zainteresowani prowadzą gospodarstwo rolne jako rolnicy ryczałtowi zwolnieni od
      podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od
      towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775)?
    Odpowiedź: Nie. Wnioskodawca nie prowadzi gospodarstwa rolnego jako rolnik
    ryczałtowy. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług i nie
    korzysta ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775).
    11) Czy Zainteresowani z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego byli/są/będą
      zarejestrowanymi, czynnymi podatnikami podatku VAT? Jeżeli tak, to proszę o
      podanie, który z małżonków jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny.
    Odpowiedź: Nie. Zainteresowani nie prowadzą gospodarstwa rolnego jako rolnicy
    ryczałtowi zwolnieni z podatku od towarów i usług. Wnioskodawca ((...)) jest czynnym
    podatnikiem VAT.
    12) Czy zbiory i dostawy (sprzedaż) produktów rolnych (pszenica, jęczmień, pszenżyto,
      rzepak, soja) z przedmiotowej nieruchomości rolnej były/są/będą opodatkowane
      podatkiem VAT? Czy też produkty rolne były/są/będą dokonywane przez
      Zainteresowanych wyłącznie na własne potrzeby?
    Odpowiedź: Tak. Wnioskodawca ((...)) był i jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem
    VAT w związku z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Zainteresowana ((...)) nie została
    wskazana jako podatnik VAT.
    13) Czy Zainteresowani byli (do kiedy?) bądź są nadal zarejestrowanymi, czynnymi
      podatnikami podatku od towarów i usług? Z jakiego tytułu?
    Odpowiedź: Tak. Zbiory i dostawy produktów rolnych pochodzących z przedmiotowej
    nieruchomości rolnej były, są i będą opodatkowane podatkiem VAT. Działalność rolnicza
    prowadzona przez Wnioskodawcę obejmuje m.in. sprzedaż zbóż, soi i rzepaku.
    14) Do jakich czynności wykorzystywana była/jest ww. nieruchomość rolna przez
      Zainteresowanych, tj. czy do czynności opodatkowanych VAT, zwolnionych od podatku
      VAT, niepodlegających opodatkowaniu VAT? Jeżeli była wykorzystywana do czynności
      zwolnionych od podatku od towarów i usług, to proszę wskazać czy wyłącznie do
      czynności zwolnionych i podać podstawę prawną.
    Odpowiedź: Tak. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług z
    tytułu prowadzenia działalności rolniczej. Zarejestrowany jako podatnik VAT w związku ze
    sprzedażą produktów rolnych. Ww. nieruchomość rolna była i jest wykorzystywana
    wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem VAT, tj. do prowadzenia działalności
    rolniczej przez Wnioskodawcę.
    15) W związku z informacją zawartą w opisie sprawy:
        Dnia (...) r. uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (MPZP),
        w którym działki nr (...) i (...) zostały oznaczone jako tereny zawierające złoża żwiru
        przeznaczone do wydobycia.
      Proszę o wskazanie czy z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
      wynika możliwość jakiejkolwiek zabudowy na działce (...)?
    Odpowiedź: Z aktu notarialnego nr repertorium (...) z dnia (...) r. wynika, że Wnioskodawca
    nabył m.in.: działkę nr (...).
    Działka nr (...) jest oznaczona symbolem (...).
    Zgodnie z par. (...) MPZP – ustala się zakaz zabudowy dla budynków na terenach
    oznaczonych na rysunku planu miejscowego symbolami:
    (...)

    16) W jaki sposób, po otrzymaniu koncesji na wydobycie kruszywa naturalnego żwirowo -
      piaskowego do momentu sprzedaży, jest/będzie wykorzystywana działka (...)? Proszę
      opisać.
    Odpowiedź: Do dnia złożenia wniosku nie rozpoczęto wydobycia kruszywa naturalnego
    żwirowo -piaskowego z działki nr (...). Działka nadal jest wykorzystywana do celów
    rolniczych.
    17) W jakim celu wystąpił Pan o koncesję na wydobycie kruszywa i zarejestrował
      działalność gospodarczą w tym zakresie (...) r.?
    Odpowiedź: Wniosek o udzielenie koncesji na wydobycie kruszywa oraz rejestracja
    działalności gospodarczej z dnia (...) r. miały na celu umożliwienie uzyskania prawa do
    wydobycia kruszywa z własnych gruntów. Do dnia złożenia wniosku, działalność
    wydobywcza nie została rozpoczęta i nie wygenerowała żadnych przychodów.
    Dodatkowo wskazał Pan, że z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
    wynika, że działka nr (...) nie może być zabudowana żadnymi budynkami.
    Z danych ewidencji gruntów (geoportal.gov.pl) wynika, że działka nr (...) posiada
    oznaczenia:
    • (...) – grunty orne klasy (...),
    • (...) – grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi.
    Oznaczenie „(...)” w ewidencji gruntów jest klasyfikacją użytkową, określającą faktyczne
    pokrycie terenu wodą, i ma znaczenie ewidencyjne oraz podatkowe. Nie decyduje jednak
    o przeznaczeniu terenu w sensie planistycznym.
    Zgodnie z uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (MPZP) z
    dnia (...) r., działka (...) znajduje się w obszarze, na którym ustalono przeznaczenie terenu
    pod eksploatację złóż żwiru (teren górniczy).
    W § (...) MPZP wyraźnie wskazano, że „ustala się zakaz zabudowy dla budynków na
    terenach oznaczonych na rysunku planu miejscowego symbolami: (...)”.
    W przypadku działki nr (...), jej oznaczenie w planie obejmuje tereny rolnicze (..) oraz
    obszary wód powierzchniowych (...). Zarówno teren (...) jak i (...) podlegają zakazowi
    zabudowy, co wprost wynika z cytowanego paragrafu MPZP. Tym samym, cała działka nr
    (...), jako oznaczona w MPZP terenami (...), jest objęta zakazem jakiejkolwiek zabudowy
    budynkami, co oznacza, że inwestycje budowlane w tym miejscu są niedopuszczalne.
    Pytania
    1. Czy planowana przez Wnioskodawców sprzedaż niezabudowanej nieruchomości
      gruntowej, tj. działki gruntowej nr (...), wykorzystywanej dotychczas wyłącznie w
      działalności rolniczej, będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    2. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1 – czy sprzedaż wskazanej
      nieruchomości może korzystać ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361
      ze zm.)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawców:
    Ad. 1.
    Planowana sprzedaż niezabudowanej nieruchomości gruntowej oznaczonej numerem (...)
    nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ nie zostaną
    spełnione przesłanki uznania Wnioskodawców za podatników VAT w odniesieniu do tej
    konkretnej transakcji.

    Wnioskodawcy nie działają w tym przypadku w charakterze podatników VAT w rozumieniu
    art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 361, dalej: ustawa o VAT), ponieważ zbycie nieruchomości następuje w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym. Działka ta nie była wykorzystywana w działalności
    gospodarczej, nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych, a Wnioskodawcy
    nie podjęli żadnych działań wskazujących na zamiar prowadzenia działalności handlowej
    w zakresie obrotu tą nieruchomością.
    Transakcja sprzedaży ma charakter incydentalny, dotyczy majątku osobistego i nie nosi
    cech działalności zorganizowanej ani ciągłej. Wnioskodawcy nie podejmowali żadnych
    aktywnych działań marketingowych, a nabywca samodzielnie zainicjował kontakt i wyraził
    chęć nabycia działek. Sprzedaż ta, nie stanowi zatem, działalności gospodarczej w
    rozumieniu przepisów ustawy o VAT.
    Ad. 2.
    W przypadku, gdyby jednak organ podatkowy uznał, że Wnioskodawcy dokonują
    sprzedaży w charakterze podatników VAT, to zdaniem Wnioskodawców, transakcja ta
    będzie korzystać ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.
    Zgodnie z tym przepisem, zwolnieniu z opodatkowania podlega dostawa terenów
    niezabudowanych innych niż tereny przeznaczone pod zabudowę. Przedmiotem
    sprzedaży jest działka niezabudowana, a jej oznaczenie w miejscowym planie
    zagospodarowania przestrzennego jako teren zawierający złoża kruszywa przeznaczone
    do wydobycia, nie oznacza przeznaczenia pod zabudowę w rozumieniu przepisów ustawy
    o VAT.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie zarówno w orzecznictwie Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (m.in. w sprawie C–543/11), jak i w interpretacjach
    indywidualnych wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, z których
    wynika, że przeznaczenie gruntu pod wydobycie kopalin nie jest tożsame z
    przeznaczeniem pod zabudowę, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.
    W związku z powyższym, nawet w przypadku uznania Wnioskodawcy za podatnika VAT w
    odniesieniu do tej transakcji, sprzedaż działki nr (...) powinna korzystać ze zwolnienia z
    VAT.
    Uzasadnienie
    Ad. 1
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju.
    Przez towary, stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, rozumie się rzeczy oraz ich części, a
    także wszelkie postacie energii. Zatem, zgodnie z przepisami ustawy o VAT – grunt jest
    towarem.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust.
    1 pkt 1 tej ustawy – należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel.
    W konsekwencji, sprzedaż nieruchomości gruntowych (działek) stanowi dostawę towarów
    w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, a więc co do zasady jest czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Z kolei, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, świadczeniem usług jest każde świadczenie
    realizowane na rzecz innych podmiotów – osób fizycznych, prawnych lub jednostek
    organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej – które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu wskazanym powyżej.

    Należy jednak podkreślić, że nie każda czynność mieszcząca się w definicji dostawy
    towarów lub świadczenia usług podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Opodatkowaniu
    podlegają wyłącznie czynności wykonywane przez podmiot posiadający status podatnika i
    działający w tym charakterze w odniesieniu do danej czynności.
    Definicje „podatnika” oraz „działalności gospodarczej” zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2
    ustawy o VAT. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby fizyczne, osoby
    prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które samodzielnie
    wykonują działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, niezależnie od celu lub
    rezultatu takiej działalności.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Natomiast, działalność gospodarcza, według art. 15 ust. 2
    ustawy o VAT, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych. Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności,
    konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej
    właśnie czynności będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem podatnik tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie
    wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem
    trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie
    działalności gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy, należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Jak wskazano wyżej, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
    wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą
    uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub
    wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Czyli podatnikiem
    podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje
    czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością
    zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów,
    handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie. Warunkiem opodatkowania danej czynności
    podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów, jest spełnienie dwóch
    przesłanek łącznie:
    · po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,

    · po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej
      wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Zdaniem Wnioskodawców, o przejawie takiej aktywności w zakresie obrotu
    nieruchomościami, można mówić, gdy czynności wykonane przez sprzedającego
    przybierają formę zorganizowaną, może to być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod
    zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe
    podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie
    decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze.
    Działalność rolnicza w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, również stanowi działalność
    gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT. Wnioskodawcy jako osoby fizyczne prowadzą
    wyłącznie działalność rolniczą – prowadzą uprawy oraz hodowlę zwierząt. Dotychczas
    nieruchomości, których dotyczy planowana sprzedaż, były wykorzystywane wyłącznie w tej
    działalności.
    Pomimo zarejestrowania działalności gospodarczej w (...) r., Wnioskodawca nie podjął
    realnych działań zmierzających do rozpoczęcia wydobycia kruszywa (brak ewidencji
    środków trwałych, brak inwestycji, brak przychodów). Oznacza to, że działalność ta miała
    jedynie charakter formalny i nie została faktycznie rozpoczęta. Brak jest tym samym
    podstaw, aby uznać, że Wnioskodawca działa jako czynny przedsiębiorca prowadzący
    działalność w zakresie obrotu nieruchomościami lub wydobycia surowców.
    Sprzedaż nieruchomości może podlegać VAT, jeśli odbywa się w ramach działalności
    gospodarczej. Jednak zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości UE (m.in. wyrok
    C-180/10 i C-181/10, w uzasadnieniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    wskazał, że: „sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych w niniejszej sprawie
    nie ma charakteru decydującego. Jak orzekł Trybunał, zakres transakcji sprzedaży nie
    może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie,
    które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi
    działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można
    dokonywać również jako czynności osobistych (...). Podobnie okoliczność, iż przed
    sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej
    ceny łącznej, sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również
    długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich
    przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania
    majątkiem prywatnym zainteresowanego”.
    Zatem, jednorazowa sprzedaż nieruchomości przez osoby fizyczne, które nie prowadzą
    działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami i nie podejmują aktywnych
    działań typowych dla przedsiębiorców (jak np. podział działek, uzbrojenie terenu,
    kampanie marketingowe itp.), nie podlega opodatkowaniu VAT.
    W analizowanej sprawie, Wnioskodawcy podkreślają, że:
    · nieruchomość jest wykorzystywana wyłącznie w działalności rolniczej,
    · sprzedaż dotyczy gruntu w całości, bez podziału na mniejsze działki,
    · nie były podejmowane działania mające na celu zwiększenie atrakcyjności
      nieruchomości (brak uzbrojenia, ogłoszeń, działań promocyjnych),
    · potencjalny nabywca sam zgłosił chęć zakupu.
    Powyżej wskazane stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów
    administracyjnych. W szczególności, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia
    11 października 2024 r., sygn. I FSK 228/21, stwierdzono, że: „Jakkolwiek pojęcie
    działalności gospodarczej zdefiniowane w przepisach ustawy o podatku od towarów i

    usług ma charakter bardzo szeroki, to nie może ono prowadzić do interpretacji, w której
    każda odpłatna dla właściciela czynność prawna odnosząca się do nieruchomości
    utożsamiana jest z działalnością gospodarczą”.
    Cytowana teza ma zastosowanie w niniejszej sprawie – Wnioskodawcy jako osoby
    fizyczne, prowadzące wyłącznie działalność rolniczą, nie dokonują sprzedaży
    nieruchomości w sposób zorganizowany, ciągły ani profesjonalny. Brak jest zatem
    podstaw do uznania, że działają w charakterze podatników VAT w rozumieniu art. 15 ust.
    1 i 2 ustawy o VAT.
    Stanowisko Wnioskodawców, zgodnie z którym sprzedaż działek prywatnych (zarówno z
    majątku osobistego, jak i wspólnego) nie podlega opodatkowaniu VAT z uwagi na brak
    cech działalności gospodarczej, znajduje również potwierdzenie w interpretacji
    indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 maja 2025 r. W
    interpretacji tej, organ podatkowy odniósł się do sytuacji zbliżonej do stanu faktycznego
    Wnioskodawcy, a mianowicie sprzedaży udziału we współwłasności nieruchomości przez
    osobę fizyczną, która nie prowadziła żadnej działalności marketingowej, a kontakt z
    potencjalnym nabywcą nastąpił z jego inicjatywy.
    Organ przywołał stanowisko wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z którym:
    „(...) ani skarżący, ani jego brat nie prowadzili jakichkolwiek działań marketingowych bądź
    choćby informacyjnych, które miałyby na celu profesjonalną sprzedaż nieruchomości
    rolnej będącej ich własnością. (...) Nie można bowiem tracić z pola widzenia kolejności
    wykonywania tych działań. (...) Tego rodzaju dbałości o majątek prywatny nie można
    poczytywać za aktywność właściwą dla profesjonalisty prowadzącego działalność
    gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami”.
    Wskazano również, że: „Podsumowując, stwierdzić należy, że sprzedaż udziału we
    współwłasności przedmiotowej działki nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy”. Cytowana interpretacja pokazuje, że nawet
    w sytuacji, gdy właściciel nieruchomości podejmuje minimalne działania w celu realizacji
    transakcji, w tym dokonuje podziału działek czy uzyskuje decyzję o warunkach zabudowy,
    nie można mu automatycznie przypisywać statusu podatnika VAT. Kluczowe znaczenie ma
    bowiem brak cech profesjonalizmu, powtarzalności i zorganizowania, a także fakt, że
    transakcja pozostaje elementem zarządu majątkiem prywatnym, a nie działalnością
    gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    Wobec powyższego, należy uznać, że Wnioskodawcy nie działają jako podatnicy VAT w
    odniesieniu do tej konkretnej transakcji, a zatem, sprzedaż nie będzie podlegać
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Ad. 2
    Niezależnie od powyższego, gdyby jednak organ uznał, że przedmiotowa sprzedaż będzie
    podlegać opodatkowaniu VAT, w ocenie Wnioskodawców, transakcja ta i tak będzie
    korzystać ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę terenów
    niezabudowanych innych niż tereny budowlane.
    Zgodnie z tym przepisem, zwolnieniu podlega dostawa terenów niezabudowanych innych
    niż tereny budowlane. W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca planuje sprzedać działkę
    nr (...), która jest:
    · niezabudowana – nie znajdują się na nich żadne budynki ani budowle,
    · nie jest terenem budowlanym w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT – nie została
      przeznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod
      zabudowę.
    Przez tereny budowlane – w świetle art. 2 pkt 33 ustawy – rozumie się grunty
    przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania

    przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach
    zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym.
    Należy zauważyć, że w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.), kształtowanie i
    prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalenie studium
    uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych
    planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych,
    morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy
    do zadań własnych gminy.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 ww. ustawy – ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie
    inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków
    zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.
    W związku z powyższym, ustawa o podatku od towarów i usług nakazuje oceniać
    przeznaczenie określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan
    zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy
    nieruchomości.
    Wnioskodawcy podkreślają, iż na moment sprzedaży, działka będzie objęta miejscowym
    planem zagospodarowania przestrzennego, który został uchwalony w dniu (...) r., zgodnie
    z którym grunt, tj. m.in.: działka (...) została oznaczona jako teren zawierający złoża żwiru
    przeznaczone do wydobycia. Wnioskodawcy nie składali wniosków w postępowaniu
    planistycznym.
    Biorąc pod uwagę, że na terenie działek uchwalono plan miejscowy wskazujący złoża
    żwiru jako przeznaczone do eksploatacji, nie jest to przeznaczenie pod zabudowę, lecz
    pod wydobycie – czyli działalność górniczą, a nie budowlaną. Zgodnie z jednolitą linią
    interpretacyjną organów podatkowych, teren przeznaczony pod wydobycie kruszywa nie
    stanowi terenu budowlanego. Tym samym, ww. działki nie będą stanowiły terenu
    budowlanego zdefiniowanego w art. 2 pkt 33 ustawy o VAT i w rezultacie ich sprzedaż
    będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.
    PODSUMOWANIE
    Planowana sprzedaż gruntu przez Wnioskodawców nie podlega opodatkowaniu VAT,
    ponieważ ma charakter sprzedaży majątku prywatnego, a Wnioskodawcy nie działają w
    związku z tą transakcją jako podatnicy VAT.
    Nawet jeśli organ podatkowy uzna, że transakcja podlega opodatkowaniu VAT, to i tak
    przysługuje zwolnienie z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, ponieważ
    nieruchomości nie są terenami budowlanymi w rozumieniu ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest:
    - nieprawidłowe – w zakresie braku podlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i
      usług sprzedaży niezabudowanej działki gruntowej nr (...),
    - prawidłowe – w zakresie zwolnienia od podatku od towarów i usług sprzedaży
      niezabudowanej działki gruntowej nr (...) na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zatem, należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu
    powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do
    rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w ujęciu art. 7
    ust. 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości traktowane jest
    jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy,
    podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług,
    również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości) stanowi odpłatną
    dostawę towarów. Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z dnia 24 października
    2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).
    W myśl art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy
    ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości.
    Jak stanowi art. 196 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    W myśl art. 196 § 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Na mocy art. 198 ustawy Kodeks cywilny:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych
      współwłaścicieli.
    Podkreślić należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego
    właściciela.
    Ze względu na charakter udziału, może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
    pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel
    może zbyć swój udział.

    Należy w tym miejscu zauważyć, że kwestie stosunków majątkowych pomiędzy
    małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j.
    Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek
      wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do
      majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału
      majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do
      rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    W myśl art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
    Stosownie do art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego stanowi, że:
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne, w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną, uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

    W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku
    od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy podmiot dokonujący transakcji
    sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że
    prowadzi on działalność gospodarczą.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Natomiast jak stanowi art. 15 ust. 4 ustawy:
      W przypadku osób fizycznych prowadzących wyłącznie gospodarstwo rolne, leśne
      lub rybackie za podatnika uważa się osobę, która złoży zgłoszenie rejestracyjne, o
      którym mowa w art. 96 ust. 1.
    Ponadto, stosownie do treści art. 15 ust. 5 ustawy:
      Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio do osób fizycznych prowadzących wyłącznie
      działalność rolniczą w innych niż wymienione w ust. 4 przypadkach.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Dostawa towarów podlegać będzie więc opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a
    dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym
    dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem
    podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy.
    W tym miejscu należy również wskazać, że na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112
    /WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie w art. 12 ust. 1 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności jednej z następujących transakcji: (...) dostawa terenu budowlanego.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

      Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub
      uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
    W myśl art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Opodatkowaniu VAT podlegają następujące transakcje: odpłatna dostawa towarów
      na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim
      charakterze (...).
    Należy zaznaczyć, że sprzedaż składników wykorzystywanych w działalności gospodarczej
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Działalność rolnicza została zdefiniowana w art. 2 pkt 15 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o działalności rolniczej – rozumie się
      produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego,
      szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą,
      gruntową, szklarniową i pod folią, produkcję roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i
      sadowniczą, chów, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i
      owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego lub fermowego oraz
      chów i hodowlę ryb i innych organizmów żyjących w wodzie, a także uprawy w
      szklarniach i ogrzewanych tunelach foliowych, uprawy grzybów i ich grzybni, uprawy
      roślin „in vitro”, fermową hodowlę i chów drobiu rzeźnego i nieśnego, wylęgarnie
      drobiu, hodowlę i chów zwierząt futerkowych i laboratoryjnych, chów i hodowlę
      dżdżownic, entomofagów i jedwabników, prowadzenie pasiek oraz chów i hodowlę
      innych zwierząt poza gospodarstwem rolnym oraz sprzedaż produktów gospodarki
      leśnej i łowieckiej, z wyjątkiem drewna okrągłego z drzew tropikalnych (CN 4403 41
      00 i 4403 49) oraz bambusa (CN 1401 10 00), a także świadczenie usług rolniczych.
    Wobec przywołanej wyżej definicji działalności gospodarczej zawartej w art. 15 ust. 2
    ustawy należy uznać, że prowadzenie działalności rolniczej (art. 2 pkt 15 ustawy) stanowi
    prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od
    towarów i usług. Zatem rolnik, w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług,
    posiada status podatnika podatku VAT prowadzącego działalność gospodarczą
    (działalność rolniczą).
    Zatem rolnik, który dokona rejestracji i uzyska status podatnika podatku VAT czynnego –
    w świetle przepisów ustawy – prowadzi działalność gospodarczą (działalność rolniczą)
    opodatkowaną podatkiem VAT według właściwej stawki tego podatku.
    W analizowanej sprawie – celem wyjaśnienia – należy przytoczyć orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r., w sprawach C-180/10 i C-181/10.
    I tak, z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach połączonych
    przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem
    Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może
    bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem, za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się

    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego
    pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe
    podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie
    decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    wystąpienia pojedynczych z nich.
    W powyższym wyroku Trybunał stwierdził również, że osoby fizycznej, która prowadziła
    działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i
    przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od
    woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika
    podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006
    /112, zmienionej Dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli
    sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. Okoliczność, że
    osoba ta jest „rolnikiem ryczałtowym” w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 Dyrektywy 2006
    /112, zmienionej dyrektywą 2006/138, jest w tym zakresie bez znaczenia.
    Jednakże co ważne, wskazane orzeczenie Trybunału odnosiło się do rolnika, który
    korzystał ze zwolnienia od podatku VAT. Natomiast w przypadku, gdy sprzedaży działki
    należącej do przedsiębiorstwa rolnego dokonuje rolnik będący czynnym, zarejestrowanym
    podatnikiem VAT, należy uznać, że mamy do czynienia z działalnością gospodarczą
    podejmowaną przez podatnika VAT czynnego.
    W tym miejscu, podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, jednakże wynika
    z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia
    TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii
    opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości
    dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a
    służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej
    osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Zatem, status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonywania
    czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy osoba
    dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotne
    jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    cytowanej wyżej ustawy.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że na podstawie aktu notarialnego (...) z dnia 22
    listopada (...) r., nabyli Państwo działkę nr (...). Nieruchomość ta została nabyta już po
    zawarciu związku małżeńskiego i stanowi wspólność majątkową małżeńską.
    Nieruchomość była nabywana i wykorzystywana wyłącznie na potrzeby działalności
    rolniczej. Od momentu zakupu aż do chwili obecnej, Wnioskodawcy prowadzą na tej
    działce działalność rolniczą – corocznie są tam uprawiane rośliny takie jak pszenica,
    jęczmień, pszenżyto, rzepak, a w bieżącym roku planowane są zasiewy soi. Państwa
    dochody pochodzą wyłącznie z działalności rolniczej. Nie korzysta Pan ze zwolnienia

    przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy. Jest Pan zarejestrowany, jako podatnik VAT,
    w związku ze sprzedażą produktów rolnych. Ww. nieruchomość rolna była i jest
    wykorzystywana wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem VAT, tj. do
    prowadzenia działalności rolniczej przez Pana. Pana małżonka nie została wskazana jako
    podatnik VAT. Aktualnie planują Państwo zbycie przedmiotowej Nieruchomości, tj. działki
    nr (...).
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia, czy sprzedaż
    Nieruchomości, działki nr (...), wykorzystywanej przez Państwa w ramach prowadzonych
    działalności gospodarczych do celów rolniczych będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości
    gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji,
    gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona
    prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego
    statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce
    również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za
    wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość
    jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności, w jakich ją
    wykonano. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy przeanalizować całokształt działań,
    jakie Państwo podjęli w odniesieniu do działki będącej przedmiotem sprzedaży.
    W analizowanej sprawie, kluczowym zatem jest fakt, że w związku z prowadzeniem
    gospodarstwa rolnego Pan jest zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów
    i usług, a działkę nr (...), będącą przedmiotem planowanej sprzedaży, od momentu nabycia
    do chwili obecnej, wykorzystuje Pan rolniczo, w ramach prowadzonego gospodarstwa
    rolnego. Ponadto, z okoliczności sprawy nie wynika, by działka ta była wykorzystywana
    przez Pana w celach osobistych.
    Okoliczności te wskazują na ścisłe związanie ww. działki z prowadzoną przez Pana
    działalnością gospodarczą – rolniczą. Stwierdzić zatem należy, że działka nr (...) wchodziła
    w skład majątku przedsiębiorstwa (tj. gospodarstwa rolnego). Jest to majątek
    wykorzystywany przez podatnika VAT w działalności gospodarczej.
    Zaznaczenia bowiem wymaga, że ze wskazanego powyżej orzeczenia C-291/92 wynika, że
    aby nieruchomości nie stanowiły majątku związanego z działalnością gospodarczą, nie
    mogą one służyć takiej działalności w całym okresie ich posiadania.
    W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie działka, będąca przedmiotem
    planowanej sprzedaży, służyła do prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, tj.
    działalności rolniczej, z tytułu której był Pan zarejestrowany jako podatnik VAT czynny.
    Sprzedając ww. działkę nie dokonuje Pan zbycia majątku osobistego, ale majątku
    wykorzystywanego przez Pana w prowadzonej działalności gospodarczej (działalności
    rolniczej). Przedmiotowa nieruchomość nie była wykorzystywana wyłącznie w celach
    prywatnych (osobistych) w całym okresie jej posiadania.
    Zatem, sprzedaż przez Pana niezabudowanej działki nr (...) będzie stanowiła dostawę
    dokonywaną przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu przepisu
    art. 15 ust. 2 ustawy, a więc przez podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa
    w ust. 1 tego przepisu. W tej sytuacji nie można uznać, że dostawa ww. działki będzie
    przejawem realizacji prawa do rozporządzania składnikami jednoznacznie związanymi z
    Państwa prywatnym majątkiem.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że autonomiczność prawa podatkowego wyklucza
    możliwość interpretacji przepisów, która zakładałaby, że stosunki majątkowe między
    małżonkami, regulowane przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, mogą
    kształtować zakres praw i obowiązków podatników podatku od towarów i usług. Zatem,
    nie każda czynność, która wywołuje skutki na gruncie prawa cywilnego, będzie takie skutki
    wywoływała na gruncie prawa podatkowego.

    W rozpatrywanej sprawie, pomimo że przedmiotowa działka nr (...) stanowi majątek
    wspólny małżonków, to jednak nieruchomość ta była wykorzystywana wyłącznie przez
    Pana do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Czyli Pan,
    prowadząc działalność gospodarczą (działalność rolniczą) w oparciu o składnik wspólnego
    majątku, miał nad tym majątkiem kontrolę ekonomiczną.
    W przedmiotowej sprawie, z tytułu sprzedaży niezabudowanej działki nr (...), będącej we
    wspólności majątkowej małżeńskiej, wyłącznie Pan będzie stroną dokonującą czynności
    opodatkowanej tym podatkiem i będzie występował w charakterze podatnika, o którym
    mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Skoro bowiem nieruchomość – będącą przedmiotem
    planowanej sprzedaży – wykorzystywał Pan do prowadzenia działalności gospodarczej w
    rozumieniu przepisów ustawy, to jest Pan w sensie ekonomicznym właścicielem tej
    nieruchomości i to Pan dokona w efekcie dostawy nieruchomości – przeniesienia prawa
    do rozporządzania niezabudowaną działką nr (...) jak właściciel.
    W konsekwencji, należy stwierdzić, że skoro działka nr (...) była wykorzystywana w
    działalności gospodarczej prowadzonej wyłącznie przez Pana, to dla transakcji sprzedaży
    ww. działki będzie Pan występował w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1
    ustawy i będzie Pan zobowiązany do rozliczenia dostawy tej działki w zakresie podatku
    VAT.
    Podsumowując, stwierdzam, że sprzedaż nieruchomości gruntowej nr (...) będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy. Jednak, przy sprzedaży nieruchomości tylko Pan (...) będzie występował w
    charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Natomiast Pani (...) przy transakcji
    sprzedaży ww. działki nie będzie działała w charakterze podatnika, o którym mowa w art.
    15 ust. 1 ustawy.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku numerem
    1, zgodnie z którym, sprzedaż niezabudowanej nieruchomości gruntowej nr (...) nie będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, uznałem za nieprawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również ustalenia czy czynność sprzedaży niezabudowanej
    nieruchomości gruntowej nr (...), w przypadku uznania jej za czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, będzie mogła korzystać ze zwolnienia na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Należy zauważyć, że wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, może korzystać ze zwolnienia od tego podatku albo może być
    opodatkowana tym podatkiem.
    Stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega ani wykładni
    rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię
    literalną jest niedopuszczalna. W efekcie, podatnik uprawniony jest do zastosowania ww.
    preferencji, gdy charakter dokonywanych przez niego czynności, w sposób jednoznaczny i
    niebudzący wątpliwości, wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego
    prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    I tak, w myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której
    przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż
    budowlane. Zatem, ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o
    charakterze rolnym, leśnym, itp.

    Na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy:
      Przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z
      miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku
      takiego planu zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,
      o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Zgodnie z art. 135 ust. 1 lit. k Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L z 2006 r. Nr 347 str.
    1 ze zm.):
      Państwa członkowskie zwalniają transakcje dostawy terenów niezabudowanych, inne
      niż dostawy terenów budowlanych, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. b).
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen przeciwko
    Belastingdienst Grote Ondernemingen:
      Teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez
      państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę.
    Tym samym, również w świetle orzeczeń TSUE za teren budowlany uznać można jedynie
    taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.
    Opodatkowane są zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe
    niezabudowane, będące terenami budowlanymi w rozumieniu ww. art. 2 pkt 33 ustawy,
    pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane –
    są zwolnione od podatku.
    Z cytowanych przepisów wynika, że nie jest terenem budowlanym grunt, dla którego
    miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje inne przeznaczenie niż pod
    zabudowę.
    W przypadku braku takiego planu, powyższą zasadę należy stosować do decyzji o
    warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W zależności od rodzaju inwestycji
    będzie to albo decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, albo decyzja o warunkach
    zabudowy i zagospodarowania terenu.
    W tym miejscu należy zauważyć, że w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o
    planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):
      Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym
      uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód
      wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów
      zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister właściwy do spraw transportu,
      należy do zadań własnych gminy.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    W myśl art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
      1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
        inwestycji celu publicznego;
      2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala
        się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

    Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1, 6 i 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym:
      W planie miejscowym określa się obowiązkowo:
      1) przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu
        lub różnych zasadach zagospodarowania;
      6) zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu,
        maksymalną i minimalną nadziemną intensywność zabudowy, minimalny udział
        powierzchni biologicznie czynnej, maksymalny udział powierzchni zabudowy,
        maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę i sposób realizacji miejsc do
        parkowania, w tym miejsc przeznaczonych do parkowania pojazdów
        zaopatrzonych w kartę parkingową, oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów;
      9) szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich
        użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego: miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – jako akt indywidualny
    prawa administracyjnego.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że ustawa o podatku od towarów i usług
    nakazuje oceniać przeznaczenie określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący
    miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach
    zabudowy nieruchomości.
    Z powyższego należy wywieść, że opodatkowaniu podlegają te dostawy nieruchomości
    gruntowych niezabudowanych, które stanowią tereny budowlane. Z kolei dostawy
    gruntów niezabudowanych, będących na przykład gruntami rolnymi czy leśnymi, które nie
    są przeznaczone pod zabudowę, są zwolnione od podatku od towarów i usług.
    Nadmienić również należy, że jeżeli przy zbyciu nieruchomości wystąpią przesłanki
    uniemożliwiające zastosowanie zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust.
    1 pkt 9 ustawy, to należy przeanalizować możliwość zwolnienia od podatku dostawy w
    oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy, dla dostawy towarów (w tym nieruchomości), spełnione muszą być łącznie dwa
    warunki wskazane w tym przepisie, tj.:
    · towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
      działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
      przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
    · brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie,
      wytworzeniu) tych towarów.
    Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia
    dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że działka nr (...), będąca przedmiotem sprzedaży, jest
    niezabudowana. Zgodnie z uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego (MPZP) z dnia (...) r., działka nr (...) znajduje się w obszarze, na którym
    ustalono przeznaczenie terenu pod eksploatację złóż żwiru (teren górniczy). W przypadku

    działki nr (...), jej oznaczenie w planie obejmuje – jak Pan wskazał – tereny rolnicze (...) oraz
    obszary wód powierzchniowych (...). W § (...) MPZP wyraźnie wskazano, że „ustala się zakaz
    zabudowy dla budynków na terenach oznaczonych na rysunku planu miejscowego
    symbolami: (...). Zarówno teren (...) podlegają zakazowi zabudowy, co wprost wynika z
    cytowanego paragrafu MPZP. Tym samym, cała działka nr (...), jako oznaczona w MPZP
    terenami (...), jest objęta zakazem jakiejkolwiek zabudowy budynkami, co oznacza, że
    inwestycje budowlane w tym miejscu są niedopuszczalne.
    Podkreślić należy, że analiza powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy
    wskazuje jednoznacznie, że zwolnienie od podatku obejmuje zbycie nieruchomości
    niezabudowanych (gruntów) innych niż tereny budowlane.
    Biorąc pod uwagę powołane przepisy prawa stwierdzić należy, że skoro dla działki nr (...)
    obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, z którego wynika
    bezwzględny zakaz zabudowy na działce, to ww. działka nie spełnia definicji terenu
    budowlanego określonej w art. 2 pkt 33 ustawy, a więc jej dostawa będzie korzystać ze
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Z uwagi na to, że transakcja będzie zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9
    ustawy, analiza zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy jest bezzasadna.
    Podsumowując, stwierdzam, że sprzedaż niezabudowanej działki o numerze (...) będzie
    sprzedażą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jednak będzie
    mogła korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania numer 2 uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku
    opisem zdarzenia przyszłego. Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym
    lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym
    przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem
    się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego, Państwa stwierdzeniu:
    „Tym samym, cała działka nr (...), jako oznaczona w MPZP terenami (...), jest objęta
    zakazem jakiejkolwiek zabudowy budynkami, co oznacza, że inwestycje budowlane w tym
    miejscu są niedopuszczalne.”
    W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym
    zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k–14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli
      skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k–14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan (...) (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43–300 Bielsko–Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.