Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.539.2025.1.DG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-08
Teza: Brak opodatkowania podatkiem VAT otrzymanej
rekompensaty.
Słowa kluczowe: opodatkowanie-podstawa opodatkowania
rekompensata
transport-transport publiczny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy ustalenia, czy otrzymywana rekompensata za świadczenie usług w zakresie
    lokalnego transportu publicznego stanowi wynagrodzenie za czynności podlegające
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. sp. z o.o. (dalej jako Spółka, Operator, Wnioskodawca) jest spółką, której 100%
    udziałowcem jest Miasto B. Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT, tak
    samo jak Miasto B. Spółka została utworzona w celu wykonywania zadań o charakterze
    użyteczności publicznej powierzonych jej przez Miasto na warunkach określonych
    przepisami ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej, w szczególności
    zadań własnych gminy w rozumieniu ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie
    gminnym, służących bieżącemu i nieprzerwanemu zaspokajaniu zbiorowych potrzeb
    mieszkańców Miasta w zakresie lokalnego transportu publicznego.
    Na podstawie umowy o świadczenie usług publicznych w zakresie transportu zbiorowego
    w gminnych przewozach pasażerskich (dalej jako umowa przewozowa), zawartej w (...) 28
    lutego 2020 roku między Miastem B. (dalej też jako Organizator), a A. Sp. z o.o.,
    Organizator (Miasto B.) zleca A. (Operator) organizację Przewozów na warunkach
    określonych w umowie, a Operator wykonuje Przewozy finansowane w formie
    Rekompensaty. Umowa obowiązuje do 28 lutego 2030 roku.
    Zgodnie z umową, Operator zobowiązany jest do zachowania parametrów technicznych,
    jakościowych i ilościowych określających sposób świadczenia usług (także w zakresie
    zapewnienia oświetlenia i ogrzania pojazdów, regularności i punktualności kursowania
    oraz dostosowywania wykorzystywanego taboru do natężenia ruchu pasażerów).
    Operator powinien posiadać wymagane uprawnienia i dokumenty do wykonywania
    Przewozu oraz powinien posiadać tytuł prawny do środków transportowych, za pomocą
    których będą wykonywane Przewozy, a także powinien utrzymywać w należytym stanie
    technicznym majątek niezbędny do wykonania Przewozów. Operator powinien posiadać
    zaplecze techniczne, gwarantujące utrzymanie wynikającej z Rozkładu Jazdy liczby
    pojazdów w ruchu. Oprócz powyższego, z umowy przewozowej wynika, że Operator jest
    zobowiązany do likwidacji szkód wywołanych realizacją Umowy wobec pasażerów i innych
    uczestników ruchu drogowego, powstałych wskutek okoliczności, za które Operator
    ponosi odpowiedzialność.
    Obowiązkiem Operatora jest przygotowanie biletów, także elektronicznych, oraz
    zapewnienie ich dystrybucji poprzez sprzedaż online oraz w punktach stacjonarnych i u
    kierowców. Operator jest odpowiedzialny za aktualizację Planu Operacyjnego, który wraz z
    Rozkładem Jazdy oraz Rocznym Planem Realizacji Umowy określa warunki wykorzystania
    poszczególnego rodzaju taboru na danych liniach komunikacyjnych w zależności od
    natężenia ruchu pasażerów. Operator posiada także obowiązki sprawozdawcze wobec
    Organizatora oraz obowiązki związane z odpowiednim prowadzeniem rachunkowości
    według zaleceń przedstawionych w Umowie, a umożliwiających wyliczenie rekompensaty.
    Przychody ze sprzedaży biletów są przychodami Miasta B. - Organizatora, który decyduje o
    ich cenach i uprawnieniach do ulgowych przejazdów (m.in. obecnie także dla osób
    posiadających Kartę Mieszkańca). Zgodnie z Umową, Operator uzyskuje przychody z
    windykacji i egzekucji należności z tytułu jazdy bez ważnego biletu, ale w praktyce kontrola
    biletów została zlecona firmie zewnętrznej, dla której opłaty sankcyjne za przejazd bez

    biletów stanowią przychody. Organizator określa wysokość opłat za przejazd i informuje o
    tym Operatora, co jest istotne dla Spółki z uwagi na to, że w ramach umowy przewozowej
    jest zobowiązana do zorganizowania dystrybucji biletów w imieniu i na rzecz Miasta.
    Podsumowując, jedyne przychody Spółki to wpływy z rekompensaty wypłacanej przez
    Miasto B. zgonie z umową przewozową (stanowią ok. 98% przychodów Spółki) oraz z
    działalności dodatkowej (stanowią mniej niż 2% przychodów), w tym z usług
    marketingowych, reklamowych i najmu, świadczonych przy użyciu taboru. Działalność
    dodatkowa jest wykonywana na rzecz innych podmiotów niż Miasto B. Obowiązki
    Organizatora to przede wszystkim: określanie układu tras komunikacyjnych, zatwierdzanie
    przygotowanego przez Operatora rozkładu jazdy, określanie parametrów dotyczących
    świadczonych Przewozów oraz opłat za przewozy w danym roku.
    Organizator umożliwia także korzystanie Operatorowi z przystanków znajdujących się na
    terenie Organizatora, udostępnia Operatorowi Infrastrukturę niezbędną do realizacji
    Przewozów, której koszty wykorzystania są uwzględnione w ramach Rekompensaty.
    Zapewnia właściwą organizację ruchu zgodnie z polityką transportową Miasta oraz
    aktualnym planem transportowym. Zgodnie z umową przewozową, Organizator
    udostępnia w oparciu o zawarte inne umowy cywilnoprawne tabor będący własnością
    Organizatora do świadczenia Przewozów. W praktyce, A. posiada tabor wniesiony
    aportem do Spółki przy jej zakładaniu. Po dacie aportu, autobusy są nabywane przez
    Miasto B. i udostępniane Operatorowi nieodpłatnie w celu wykonania umowy łączącej
    strony.
    Organizator monitoruje i kontroluje wykonywane Przewozy, informuje Operatora o
    konieczności dostosowania linii komunikacyjnych, częstotliwości kursowania, pojemności i
    ilości taboru do organizowanych na terenie Miasta imprez, uroczystości itd. skutkujących
    zwiększoną ilością pasażerów oraz informuje o zmianach stałych i okresowych w
    przebiegu linii komunikacyjnych. Organizator jest zobowiązany do terminowego
    wypłacania Rekompensaty Operatorowi.
    Zgodnie z Umową, Operator realizuje Przewozy Autobusowe Rozkładowe na podstawie
    przygotowanych przez Operatora i zatwierdzonych przez Organizatora Rozkładów Jazdy,
    zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Operator jest zobowiązany
    realizować Przewozy zgodnie z Regulaminem Przewozów zatwierdzonym przez
    Organizatora. Umowa określa szczegółowo sposób wyliczenia Rekompensaty (załącznik nr
    1).
    Zgodnie z Umową, Rekompensata oznacza kwotę pieniężną lub inne korzyści przyznane
    Operatorowi w związku z realizacją Przewozów. Rekompensata jest kalkulowana zgodnie z
    postanowieniami Umowy, w oparciu o poniesione Koszty Przewozów pomniejszone o
    wygenerowane podczas świadczenia Przewozów Przychody z uwzględnieniem
    Rozsądnego Zysku. Rozsądny zysk oznacza zysk, o którym mowa w załączniku nr 1,
    skalkulowany zgodnie z przepisami Rozporządzenia (WE) Nr (...) Parlamentu Europejskiego
    i Rady z 23 października 2007 r. w sprawie usług publicznych w zakresie kolejowego i
    drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego Rozporządzenia Rady (EWG) Nr
    (...) i (EWG) Nr (...) oraz załącznika do tego rozporządzenia.
    Operatorowi należny jest rozsądny zysk w postaci zwrotu z kapitału, liczonego od wartości
    pomocy publicznej udzielonej Spółce w postaci rekompensaty za powierzone usługi
    transportu zbiorowego. Rozsądny zysk nie może przekroczyć poziomu rozumianego jako
    stopa zwrotu z kapitału, który nie może przekroczyć odnośnej stopy swap powiększonej o
    premię w wysokości 100 punktów bazowych w całym okresie trwania Umowy. Poziom
    zwrotu z zainwestowanego kapitału zostanie ostatecznie zweryfikowany na koniec
    obowiązywania Umowy zawartej z operatorem w oparciu o analizę przepływów
    pieniężnych w całym okresie obowiązywania umowy na świadczenie usług publicznych.
    W praktyce, ogólnie mówiąc, oznacza to, że całość kosztów A. pomniejszona o przychody z
    dodatkowej działalności (marginalna, stanowi mniej niż 2% przychodów A.) oraz

    powiększona o Rozsądny Zysk stanowi Rekompensatę wypłacaną Operatorowi.
    Rekompensata należna Operatorowi obejmuje płatności należne Operatorowi w związku z
    realizacją Przewozów. Umowa przewiduje okresy wypłaty oraz rozliczenia Rekompensaty,
    w tym także ewentualne korekty jej wysokości.
    Fakt otrzymania przez Operatora Rekompensaty pozostaje bez wpływu na cenę, jaką
    pasażer jest zobowiązany zapłacić za bilet Miastu B. Spółka wystawia w trakcie roku
    faktury zaliczkowe ze stawką 8% z opisem: „zaliczki na rekompensatę z tytułu
    wykonywania transportu publicznego”. Na koniec roku, gdy znane są wszystkie koszty,
    następuje rozliczenie rekompensaty oraz jej odpowiednie udokumentowanie (faktura na
    kwotę podlegającą dopłacie lub zwrot nadpłaconych zaliczek).
    Rekompensata nie może być przeznaczona przez Spółkę na cel inny niż świadczony
    transport publiczny. Bez uzyskania rekompensaty od Miasta, Spółka nie mogłaby
    wykonywać transportu publicznego, gdyż praktycznie nie prowadzi innej działalności, nie
    ma możliwości jej prowadzenia, ani nie uzyskuje innych przychodów, które mogłyby
    sfinansować wykonywanie zleconych przewozów.

## Pytanie

Czy rekompensata otrzymywana przez Spółkę jest wynagrodzeniem za odpłatne
    świadczenie usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, a w konsekwencji
    wartość rekompensaty stanowi podstawę opodatkowania, która podlega opodatkowaniu
    podatkiem VAT bez możliwości zastosowania zwolnienia z opodatkowania?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Spółka jako podatnik VAT wykonuje odpłatne usługi w rozumieniu ustawy o podatku od
    towarów i usług za wynagrodzeniem w postaci rekompensaty. W konsekwencji wartość
    rekompensaty stanowi podstawę opodatkowania podatkiem VAT, która podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT bez możliwości zastosowania zwolnienia z opodatkowania.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej ustawa VAT)
    opodatkowaniu podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z usługą mamy do czynienia, gdy spełnione są następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (np.
        wynagrodzenie).
    Aby czynność podlegała opodatkowaniu musi istnieć bezpośredni związek o charakterze
    przyczynowym pomiędzy jej wykonaniem, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w
    ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną
    czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych.

    Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie
    musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny. Zatem pod
    pojęciem odpłatności rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar lub
    świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej
    zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego). Odpłatność
    określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę wówczas wykonane
    świadczenie staje się odpłatne. Z drugiej strony, beneficjent usługi w wyniku jej wykonania
    otrzymuje zindywidualizowaną korzyść, którą można mu przypisać i która pozostaje w
    związku z przyczynowym z wypłaconym wynagrodzeniem.
    Aby odpłatna usługa podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niezbędne
    jest łączne spełnienie dwóch przesłanek:
        usługa ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
        towarów i usług,
        usługa została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa
        jako podatnik VAT.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zaś na mocy art. 15 ust. 2 ustawy VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy VAT nie uznaje się za podatnika organów władzy
    publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Organy władzy publicznej nie będą podatnikami podatku od towarów i usług w związku z
    realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają
    należności, opłaty lub składki. Organy te będą natomiast podatnikami VAT w przypadku
    wykonywanych przez nie czynności na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Jeżeli czynności są wykonywane przez jednostki wewnętrzne gminy, pozostające w jej
    strukturze, to dla celów podatkowych są one „częścią” gminy, która dokonuje rozliczeń
    podatkowych. Spółka będąca 100% własnością gminy nie powinna być jednak traktowana
    jak „podmiot wewnętrzny” w rozumieniu regulacji VAT, co oznacza, że ma odrębną od
    gminy zdolność prawnopodatkową.
    W przedstawionym stanie faktycznym, Spółka jest odrębnym od Miasta B. podmiotem
    prawnym oraz wykonuje na podstawie umowy przewozowej zlecone jej przez Miasto
    czynności związane z lokalnym transportem, co oznacza, że dla celów podatku VAT Spółka
    jest odrębnym od Miasta B. podatnikiem VAT.
    Jak wskazano powyżej, z usługą w rozumieniu VAT mamy do czynienia, gdy istnieje
    beneficjent wykonywanych czynności oraz gdy wykonywanym czynnościom odpowiada
    świadczenie wzajemne (np. wynagrodzenie). W opisanym stanie faktycznym, zauważyć
    należy, że zadaniem własnym Miasta B., wynikającym z przepisów, są sprawy lokalnego

    transportu zbiorowego (art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym). Wykonanie
    niniejszego zadania przez Miasto B. odbywa się w ten sposób, że Miasto zapewnia
    mieszkańcom możliwość korzystania z komunikacji miejskiej sprzedając bilety (lub
    przyznając uprawnienie do ulgowych przejazdów), a „techniczne” wykonanie przewozów i
    dystrybucji biletów w ramach tego zadania zostało zlecone Spółce na podstawie opisanej
    umowy przewozowej.
    Z drugiej strony, Operator otrzymuje rekompensatę za wykonane czynności, która w
    rozumieniu powołanych przepisów ustawy VAT stanowi wynagrodzenie za świadczone
    usługi - z punktu widzenia ustawy VAT nie jest istotne, jaką nazwę strony czy ustawodawca
    nada świadczeniu wzajemnemu. Istotny jest jego charakter w rozumieniu VAT.
    Analizowana rekompensata jest niewątpliwie świadczeniem wzajemnym, należnym
    Operatorowi za wykonanie usług przewozu w transporcie lokalnym. Operator nie
    pozostaje w żadnych relacjach umownych z pasażerami - nie sprzedaje im swoich usług,
    gdyż usługę transportu pasażerowie nabywają bezpośrednio od Organizatora poprzez
    zakup biletów czy skorzystanie z ulg oferowanych przez Miasto B. Operator jest
    zobowiązany jedynie wobec Miasta B. do wykonania przewozów według umówionych
    warunków za ustalonym wynagrodzeniem (rekompensata) - to właśnie na tej linii
    dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Dwustronny stosunek zobowiązaniowy w
    niniejszym stanie faktycznym zakłada istnienie podmiotu zlecającego wykonanie usługi,
    będącego jednocześnie odbiorcą usługi (Miasto B.), jak również podmiotu wykonującego
    zlecenie - świadczącego usługę transportu zbiorowego (podmiot gospodarczy posiadający
    odrębność prawnopodatkową od Miasta - Spółka). Bezsprzeczną korzyścią, jaką uzyskuje
    Miasto w wyniku zawarcia umowy przewozowej jest pozyskanie wykonawcy usług, dzięki
    któremu Organizator nie musi samodzielnie ich realizować, a może oferować je
    pasażerom. Miasto jest więc beneficjentem usługi nabywanej od Spółki, a Spółka pełni rolę
    wykonawcy przejmującego określony zakres działalności Miasta za wynagrodzeniem. Nie
    można twierdzić, że beneficjentami tej usługi są pasażerowie, gdyż jak już wskazano - nie
    łączy ich żaden stosunek zobowiązaniowy ze Spółką, a tym samym nie wykonują oni
    żadnego świadczenia wzajemnego na rzecz Spółki.
    Co istotne, rekompensata kalkulowana jest jako suma poniesionych kosztów na
    prowadzenie działalności transportowej, pomniejszonych o uzyskane przychody z
    działalności dodatkowej, oraz rozsądnego zysku. Są to więc zasady, które powszechnie
    przyjmuje się na rynku jako sposób kalkulacji wynagrodzenia za usługę - poniesione przez
    usługodawcę koszty plus marża. Wynagrodzenie nazwane w umowie rekompensatą
    stanowi odzwierciedlenie wartości usługi świadczonej dla Miasta B. - beneficjenta,
    wskazując na istnienie bezpośredniego związku między świadczeniem wzajemnym
    (rekompensatą), a usługą transportu publicznego, co zostało powyżej wykazane. W
    konsekwencji wszystkie przesłanki konieczne do rozpoznania odpłatnej usługi w
    rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy VAT są spełnione w niniejszym
    stanie faktycznym.
    Warto dodać, że potwierdzenie przedstawionego wywodu można odnaleźć także w
    orzeczeniach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej TSUE). Przykładowo w
    wyroku z dnia 22 lutego 2018 roku w sprawie C-182/17 TSUE orzekł, że można łatwo uznać
    zindywidualizowaną korzyść względem jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli
    podatnik przejmuje określoną działalność (tu utrzymywanie parków) w zamian za zapłatę
    kwoty określanej jako „rekompensata”. Odpłatne utrzymywanie parków na rzecz gminy
    jest prototypem odpłatnego świadczenia usług, gdyż gmina była z mocy prawa
    zobowiązana do utrzymywania parków i w celu wykonania tego obowiązku posługiwała się
    osobą trzecią i zwracała tej osobie poniesione koszty.
    Ponadto, w sprawie C-174/14 TSUE orzekł, że możliwość zaklasyfikowania świadczenia
    usług jako „odpłatnej transakcji” podlegającej, co do zasady, podatkowi VAT, zgodnie z art.
    2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112, zakłada jedynie istnienie bezpośredniego związku
    pomiędzy tym świadczeniem, a wynagrodzeniem rzeczywiście otrzymanym przez

    podatnika. Tego rodzaju bezpośredni związek ma miejsce, gdy pomiędzy usługodawcą, a
    usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń
    wzajemnych, gdyż zapłata otrzymywana przez usługodawcę stanowi rzeczywiste
    odzwierciedlenie wartości usługi świadczonej usługobiorcy.
    Za odpłatne świadczenie usług zostało uznane wykonywanie działalności przewozowej
    przez spółkę na rzecz jednostki samorządu terytorialnego, gdy to ta jednostka
    sprzedawała bilety, na przykład w interpretacji z 18 lutego 2022 r. o nr 0112-KDIL1-
    2.4012.607.2021.2.NF, czy z 2 maja 2024 roku o nr 0114-KDIP4-3.4012.82.2024.3.KM.
    W tym miejscu warto odnieść się także do wyroku TSUE w sprawie C-615/23 z dnia 8 maja
    2025 roku, który zapadł na gruncie sprawy polskich podatników - operatora
    sprzedającego bilety i świadczącego usługi transportu publicznego oraz organizatora
    pokrywającego poprzez rekompensatę straty operatora. Na tle przedstawionego w
    wyroku stanu faktycznego, TSUE orzekł, że otrzymywana przez operatora rekompensata
    nie podlega opodatkowaniu VAT.
    Wskazać należy, że wnioski wskazane w tym wyroku nie mogą mieć bezpośredniego
    zastosowania w interpretacji niniejszego stanu faktycznego z uwagi na znaczące różnice w
    stanach faktycznych. A. nie sprzedaje biletów na własną rzecz, a więc nie jest związane
    żadnym stosunkiem zobowiązaniowym z pasażerami. W przypadku A. nie występuje strata
    finansowa w rozumieniu przedstawionym w tym wyroku z uwagi właśnie na brak
    uzyskiwania przychodów od innych podmiotów niż Miasto. W wyroku zaś, spółka
    sprzedawała bilety pasażerom, a jednostka samorządowa pokrywała tylko wygenerowaną
    stratę finansową spółki. TSUE przyjął, że spółka jest podmiotem świadczącym usługi na
    rzecz pasażerów nabywających od niej bilety, a jednostka samorządowa jest podmiotem
    trzecim finansującym dotację, ale nie będącym odbiorcą usługi transportowej. Stan
    faktyczny jest więc odmienny od przedstawionego w niniejszym wniosku, gdyż w
    przypadku A. nie możemy mówić o dotacji do ceny biletów.
    W obu stanach faktycznych występują także inne metodologie ustalania wysokości
    należnej rekompensaty - w wyroku TSUE spółka otrzymywała rekompensatę liczoną
    ryczałtowo od wozokilometra na pokrycie straty finansowej, zaś w składanym wniosku
    brane są pod uwagę poniesione, rzeczywiste koszty świadczenia usług transportowych
    powiększone o rozsądny zysk.
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy VAT podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi
    zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z
    tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika. Jak wykazano powyżej, rekompensata jest zapłatą za świadczenia wykonywane
    przez Spółkę, a w konsekwencji jej wartość jest podstawą opodatkowania w VAT.
    W myśl art. 41 ust. 1 ustawy VAT stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12C,
    art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Zarówno w treści ustawy,
    jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych
    czynności obniżone stawki podatku, bądź zwolnienie od podatku. Na mocy art. 41 ust. 2
    ustawy VAT dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka
    podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1. Zgodnie z art. 146a ustawy
    VAT stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi
    23%.
    Kwestie zwolnień z opodatkowania VAT przewidziano w art. 43 ustawy VAT oraz w
    przepisach rozporządzeń wykonawczych. Żaden jednak z przepisów nie przewiduje
    zwolnienia od podatku dla usługi opisanej w stanie faktycznym, co oznacza, że usługa ta
    podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według właściwej dla niej stawki VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą
    towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie
    świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań
    podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności
    lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy
    rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia
    jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do „grona” usług każde
    świadczenie, które nie jest dostawą w rozumieniu art. 7 ustawy.
    Zatem każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w
    rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi istnieć bezpośredni związek o
    charakterze przyczynowym, pomiędzy jej wykonaniem, a otrzymanym świadczeniem
    wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za

    wyodrębnioną czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany
    świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Zatem pod pojęciem odpłatności rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar
    lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby
    trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy podatku
    od towarów i usług, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie
    (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia
    odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który
    odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym
    z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach
    profesjonalnego obrotu gospodarczego.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie
    dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze - dana czynność ujęta jest w katalogu czynności
    podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność
    została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa jako podatnik
    VAT.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług stanowią implementację
    art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej
    Dyrektywą 2006/112/WE Rady.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem

      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Powyższe przepisy wskazują, że czynność podlega opodatkowaniu, jeśli podmiot
    wykorzystuje w sposób ciągły w celach zarobkowych swój majątek.
    Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że wykonując opisane we
    wniosku czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust.
    2 ustawy, działają Państwo w charakterze podatnika podatku VAT.
    Dla uzyskania statusu podatnika VAT nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności.
    Podatnikiem będzie podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na to, czy
    przynosi ona zyski. Podatnikami VAT są również podmioty, których cel działalności nie jest
    związany z prowadzeniem działalności komercyjnej nastawionej na osiąganie zysków lub
    też przeznaczające uzyskane zyski na cele społecznie użyteczne (charytatywne, kulturalne,
    naukowe, itd.).
    Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że gdyby nawet podatnik nie osiągnął z
    tytułu prowadzonej działalności dochodu, to nie zmienia faktu, że wykonując czynności
    będące przedmiotem działalności gospodarczej wystąpi w charakterze podatnika podatku
    VAT - bowiem będzie świadczył w tym zakresie usługi, które podlegają VAT. Oznacza to w
    konsekwencji, że jeżeli podmiot uzyska jakąkolwiek zapłatę za te usługi w sensie
    ekonomicznym (nawet bilansując tylko poniesione w związku z nim wydatki), to owe
    wynagrodzenie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według właściwych reguł.
    Zasady finansowania przewozów o charakterze publicznym zostały uregulowane w
    ustawie z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 285), dalej ustawa o publicznym transporcie zbiorowym.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 pkt 15 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Rekompensata to środki pieniężne lub inne korzyści majątkowe przyznane
      operatorowi publicznego transportu zbiorowego w związku ze świadczeniem usług w
      zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Organizatorem publicznego transportu zbiorowego, zwanym dalej „organizatorem”,
      właściwym ze względu na obszar działania lub zasięg przewozów, jest:
      1) gmina:
      a) na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach
      pasażerskich,
      b) której powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na
      mocy porozumienia między gminami - na linii komunikacyjnej albo sieci
      komunikacyjnej w gminnych przewozach pasażerskich, na obszarze gmin, które
      zawarły porozumienie.
    W myśl art. 50 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Finansowanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej może polegać w
      szczególności na:
      1) pobieraniu przez operatora lub organizatora opłat w związku z realizacją usług
      świadczonych w zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
      2) przekazaniu operatorowi rekompensaty z tytułu:
        a) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem ustawowych uprawnień do
        ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym, lub

        b) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem uprawnień do ulgowych
        przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym ustanowionych na obszarze
        właściwości danego organizatora, o ile zostały ustanowione, lub
        c) poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem przez operatora usług w
        zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
      3) udostępnianiu operatorowi przez organizatora środków transportu na realizację
      przewozów w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Stosownie do art. 51 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Źródłem finansowania przewozów o charakterze użyteczności publicznej mogą być w
      szczególności:
      1) środki własne jednostki samorządu terytorialnego będącej organizatorem;
      2) środki z budżetu państwa.
    Zgodnie z art. 51 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Do źródeł finansowania, o których mowa w ust. 1, należą również wpływy ze
      sprzedaży biletów oraz wpływy z opłat dodatkowych pobieranych od pasażerów,
      zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe.
    W myśl art. 52 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Operatorowi przysługuje rekompensata, jeżeli wykaże, że podstawą poniesionej
      straty z tytułu realizacji usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego są
      utracone przychody i poniesione koszty, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2,
      proporcjonalnie do poniesionej straty.
    Jak stanowi art. 52 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      W ramach rekompensaty, w części, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c,
      operatorowi przysługuje rozsądny zysk, o którym mowa w załączniku do
      rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.
    Zgodnie z art. 29aust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
      ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy
      lub usługobiorcy.
    Na mocy art. 29a ust. 7 ustawy:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
      momencie sprzedaży;

      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
      wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych
      przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby
      podatku.
    Z powyższych przepisów wynika, że, co do zasady, podstawa opodatkowania obejmuje
    wszystko, co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący
    usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7
    ustawy wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie powinny być wliczane do
    podstawy opodatkowania.
    Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i
    innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja,
    subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie
    dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio
    przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru, czy też konkretnego rodzaju
    usługi. Gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub
    świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub
    rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych,
    płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług. Nie jest natomiast podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna
    dopłata o podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi.
    Z treści powołanych przepisów wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od
    towarów i usług stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub
    ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to
    oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym
    przypadku.
    Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są
    czy też nie są opodatkowane istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania,
    określające cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.
    Kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem
    stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje niedające
    się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a
    ust. 1 ustawy.
    W przypadku natomiast, gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z
    dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub
    rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych,
    płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług.
    Zatem, podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie
    dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów
    lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje,
    dofinansowanie ogólne - na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy
    opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.
    Przepis art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady,
    zgodnie z którym:

      Podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub
      którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub
      świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z
      subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
    Opodatkowanie subwencji (dotacji) stanowi wyjątek od zasad ogólnych wspólnego
    systemu VAT. Nie wszystkie subwencje (dotacje) stanowią element podstawy
    opodatkowania VAT. Jedynie takie, które są subwencjami (dotacjami) związanymi
    bezpośrednio z ceną dostawy towarów czy ceną świadczenia usług. Wyjątek ten należy
    interpretować w sposób ścisły. Wykładnia ścisła prowadzi do wniosku, że tylko subwencje
    bezpośrednio wpływające na cenę transakcji podlegają opodatkowaniu. Natomiast inne
    subwencje (dotacje) nie wchodzą tym samym do podstawy opodatkowania, a w
    konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo Spółką, w której 100% udziałów posiada Miasto B.
    Są Państwo zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Spółka
    została utworzona w celu wykonywania zadań o charakterze użyteczności publicznej
    powierzonych jej przez Miasto, w szczególności zadań własnych w zakresie lokalnego
    transportu zbiorowego. Na podstawie umowy przewozowej zawartej z Miastem B
    (Organizatorem), wykonują Państwo Przewozy finansowane w formie Rekompensaty.
    Zgodnie z umową, zobowiązani są Państwo (jako Operator) do zachowania parametrów
    technicznych, jakościowych i ilościowych określających sposób świadczenia usług (także w
    zakresie zapewnienia oświetlenia i ogrzania pojazdów, regularności i punktualności
    kursowania oraz dostosowywania wykorzystywanego taboru do natężenia ruchu
    pasażerów). Operator powinien posiadać wymagane uprawnienia i dokumenty do
    wykonywania Przewozu oraz powinien posiadać tytuł prawny do środków transportowych,
    za pomocą których będą wykonywane Przewozy, a także powinien utrzymywać w
    należytym stanie technicznym majątek niezbędny do wykonania Przewozów. Operator
    powinien posiadać zaplecze techniczne, gwarantujące utrzymanie wynikającej z Rozkładu
    Jazdy liczby pojazdów w ruchu. Oprócz powyższego, z umowy przewozowej wynika, że
    Operator jest zobowiązany do likwidacji szkód wywołanych realizacją Umowy wobec
    pasażerów i innych uczestników ruchu drogowego, powstałych wskutek okoliczności, za
    które Operator ponosi odpowiedzialność. Państwa obowiązkiem jest również
    przygotowanie biletów, także elektronicznych, oraz zapewnienie ich dystrybucji poprzez
    sprzedaż online oraz w punktach stacjonarnych i u kierowców. Operator jest
    odpowiedzialny za aktualizację Planu Operacyjnego, który wraz z Rozkładem Jazdy oraz
    Rocznym Planem Realizacji Umowy określa warunki wykorzystania poszczególnego
    rodzaju taboru na danych liniach komunikacyjnych w zależności od natężenia ruchu
    pasażerów. Operator posiada także obowiązki sprawozdawcze wobec Organizatora oraz
    obowiązki związane z odpowiednim prowadzeniem rachunkowości według zaleceń
    przedstawionych w Umowie, a umożliwiających wyliczenie rekompensaty.
    Z kolei obowiązki Organizatora to przede wszystkim: określanie układu tras
    komunikacyjnych, zatwierdzanie przygotowanego przez Operatora rozkładu jazdy,
    określanie parametrów dotyczących świadczonych Przewozów oraz opłat za przewozy w
    danym roku. Organizator umożliwia także korzystanie Operatorowi z przystanków
    znajdujących się na terenie Organizatora, udostępnia Operatorowi Infrastrukturę
    niezbędną do realizacji Przewozów, której koszty wykorzystania są uwzględnione w
    ramach Rekompensaty. Zapewnia właściwą organizację ruchu zgodnie z polityką
    transportową Miasta oraz aktualnym planem transportowym. Zgodnie z umową
    przewozową, Organizator udostępnia w oparciu o zawarte inne umowy cywilnoprawne
    tabor będący własnością Organizatora do świadczenia Przewozów. W praktyce, A. posiada
    tabor wniesiony aportem do Spółki przy jej zakładaniu. Po dacie aportu, autobusy są
    nabywane przez Miasto B. i udostępniane Operatorowi nieodpłatnie w celu wykonania
    umowy łączącej strony.

    Organizator monitoruje i kontroluje wykonywane Przewozy, informuje Operatora o
    konieczności dostosowania linii komunikacyjnych, częstotliwości kursowania, pojemności i
    ilości taboru do organizowanych na terenie Miasta imprez, uroczystości itd. skutkujących
    zwiększoną ilością pasażerów oraz informuje o zmianach stałych i okresowych w
    przebiegu linii komunikacyjnych. Organizator jest zobowiązany do terminowego
    wypłacania Rekompensaty Operatorowi.
    Zgodnie z Umową, Operator realizuje Przewozy Autobusowe Rozkładowe na podstawie
    przygotowanych przez Operatora i zatwierdzonych przez Organizatora Rozkładów Jazdy,
    zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Operator jest zobowiązany
    realizować Przewozy zgodnie z Regulaminem Przewozów zatwierdzonym przez
    Organizatora.
    Jedyne Państwa przychody stanowi rekompensata otrzymywana od Miasta B. oraz wpływy
    z działalności dodatkowej (stanowiące mniej niż 2% przychodów), którą wykonują Państwo
    na rzecz innych podmiotów niż Miasto. Otrzymywana przez Państwa rekompensata nie
    może być przeznaczona na inny cel niż świadczony transport publiczny.
    Wskazali Państwo, że bez otrzymywanej przez Miasto rekompensaty, nie mogliby Państwo
    wykonywać transportu publicznego. Nie prowadzą Państwo praktycznie innej działalności i
    nie uzyskują innych przychodów, które mogłyby sfinansować wykonywanie zleconych
    Przewozów.
    Rekompensata jest kalkulowana w oparciu o poniesione Koszty Przewozów, pomniejszone
    o wygenerowane podczas świadczenia Przewozów przychody z uwzględnieniem
    rozsądnego zysku. Przy czym, rozsądny zysk oznacza zysk, o którym mowa w załączniku nr
    1, skalkulowany zgodnie z przepisami Rozporządzenia (WE) Nr (...) Parlamentu
    Europejskiego i Rady z 23 października 2007 r. w sprawie usług publicznych w zakresie
    kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego Rozporządzenia
    Rady (EWG) Nr (...) i (EWG) Nr (...) oraz załącznika do tego rozporządzenia. Operatorowi
    należny jest rozsądny zysk w postaci zwrotu z kapitału, liczonego od wartości pomocy
    publicznej udzielonej Spółce w postaci rekompensaty za powierzone usługi transportu
    zbiorowego. Rozsądny zysk nie może przekroczyć poziomu rozumianego jako stopa
    zwrotu z kapitału, który nie może przekroczyć odnośnej stopy swap powiększonej o
    premię w wysokości 100 punktów bazowych w całym okresie trwania Umowy. Poziom
    zwrotu z zainwestowanego kapitału zostanie ostatecznie zweryfikowany na koniec
    obowiązywania Umowy zawartej z operatorem w oparciu o analizę przepływów
    pieniężnych w całym okresie obowiązywania umowy na świadczenie usług publicznych.
    W praktyce oznacza to, że całość kosztów A. pomniejszona o przychody z dodatkowej
    działalności (marginalna, stanowi mniej niż 2% przychodów A) oraz powiększona o
    Rozsądny Zysk stanowi Rekompensatę wypłacaną Operatorowi. Rekompensata należna
    Operatorowi obejmuje płatności należne Operatorowi w związku z realizacją Przewozów.
    Umowa przewiduje okresy wypłaty oraz rozliczenia Rekompensaty, w tym także
    ewentualne korekty jej wysokości.
    Otrzymywana przez Państwa Rekompensata pozostaje bez wpływu na cenę, jaką pasażer
    jest zobowiązany zapłacić za bilet. Przychody ze sprzedaży biletów są przychodami Miasta
    (Organizatora), który decyduje o ich cenach i uprawnieniach do ulgowych przejazdów.
    Państwo natomiast wystawiają w trakcie roku faktury zaliczkowe ze stawką 8% z opisem:
    „zaliczki na rekompensatę z tytułu wykonywania transportu publicznego”. Na koniec roku,
    gdy znane są wszystkie koszty, następuje rozliczenie rekompensaty oraz jej odpowiednie
    udokumentowanie (faktura na kwotę podlegającą dopłacie lub zwrot nadpłaconych
    zaliczek).
    Państwa wątpliwości dotyczą określenia, czy otrzymywana przez Państwa rekompensata
    jest wynagrodzeniem za odpłatne świadczenie usług w rozumieniu ustawy o podatku od

    towarów i usług, a w konsekwencji czy wartość rekompensaty stanowi podstawę
    opodatkowania, która podlega opodatkowaniu podatkiem VAT bez możliwości
    zastosowania zwolnienia z opodatkowania.
    Odnosząc się do okoliczności sprawy zasadnym jest odwołanie się do wyroku TSUE z 8
    maja 2025 r. w sprawie C#615/23 (Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przeciwko P. S.
    A.). Przedmiotem tego wyroku jest bowiem sytuacja, w której Spółka realizująca (na
    podstawie umowy zawartej z jednostką samorządu terytorialnego) publiczny transport
    zbiorowy, pokrywa część kosztów z wpływów z biletów, a pozostałą część uzyskuje w
    formie rekompensaty od tej jednostki działającej jako organizator.
    W wyroku tym TSUE wskazał, że:
      Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z informacjami zawartymi w postanowieniu
      odsyłającym i w uwagach na piśmie organu podatkowego bezpośrednimi odbiorcami
      usług publicznego transportu zbiorowego, które operator tych usług zamierza
      świadczyć, są użytkownicy rzeczonych usług, którzy zakupują bilety w zamian za te
      usługi, podczas gdy organizator wypłacający rekompensatę temu operatorowi nie
      jest uważany za odbiorcę tej usługi. Tak więc w niniejszej sprawie organizator ten
      posiada status „osoby trzeciej” w rozumieniu tego art. 73. (pkt 22)
      Co się tyczy kwestii, czy rekompensata ta stanowi subwencję związaną bezpośrednio
      z ceną takiej dostawy lub świadczenia w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT, z
      orzecznictwa Trybunału wynika, że przewidując, że do podstawy opodatkowania VAT
      zalicza się, w określonych w tym przepisie przypadkach, niektóre subwencje
      przyznane podatnikom, ów art. 73 zmierza do obciążenia VAT całej wartości towarów
      lub usług, a przez to do uniknięcia zmniejszenia przychodu z podatku na skutek
      przyznania subwencji [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C
      (VAT i dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 30 i przytoczone tam
      orzecznictwo]. (pkt 23)
      Zgodnie z brzmieniem tego przepisu stosuje się on, gdy subwencja jest bezpośrednio
      związana z ceną danej transakcji. Aby miała miejsce taka sytuacja, subwencja
      powinna być przyznawana konkretnie podmiotowi subwencjonowanemu po to, by
      dostarczał on określony towar lub wykonywał określoną usługę. Jedynie w takim
      przypadku subwencję można uznać za świadczenie wzajemne względem dostawy
      towaru lub świadczonej usługi, a w związku z tym może ona podlegać
      opodatkowaniu [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i
      dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 31 i przytoczone tam
      orzecznictwo]. (pkt 24)
      Ponadto należy zbadać, czy nabywcy towarów lub usługobiorcy czerpią zysk z
      subwencji przyznanej jej beneficjentowi. Niezbędne jest bowiem, by cena, którą ma
      zapłacić nabywca lub usługobiorca, była ustalona w taki sposób, by zmniejszała się w
      stosunku odpowiadającym subwencji przyznanej sprzedawcy towarów lub
      świadczącemu usługi, która stanowiłaby zatem element determinujący ceny, jakiej
      ten ostatni żąda. Należy zatem zbadać, czy okoliczność, że subwencja jest
      przyznawana sprzedawcy lub świadczącemu usługi, pozwala mu obiektywnie na
      sprzedaż towarów lub świadczenie usług po cenie niższej od tej, której by żądał,
      gdyby nie otrzymał subwencji [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r.,
      C i C (VAT i dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 32 i przytoczone
      tam orzecznictwo]. (pkt 25)
      Ponadto możliwe powinno być zidentyfikowanie świadczenia wzajemnego, które
      stanowi subwencja [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i
      dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 33 i przytoczone tam
      orzecznictwo]. (pkt 26)
      W pojęciu „subwencje związane bezpośrednio z ceną” w rozumieniu art. 73
      dyrektywy VAT mieszczą się zatem jedynie te subwencje, które stanowią całkowicie

      lub częściowo świadczenie uzyskiwane w zamian za określone dostawy towarów lub
      świadczenia usług oraz są przyznawane przez osobę trzecią sprzedawcy lub
      świadczącemu usługi [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C
      (VAT i dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 34 i przytoczone tam
      orzecznictwo]. (pkt 27)
      W niniejszej sprawie z postanowienia odsyłającego wynika, że rozpatrywane w
      postępowaniu głównym usługi publicznego transportu zbiorowego są świadczone na
      podstawie umowy zawartej między jednostką samorządu terytorialnego, działającą
      jako organizator, który ustala cenę biletów, a spółką P., działającą w charakterze
      operatora. Ponieważ przychody uzyskane w szczególności ze sprzedaży biletów są
      niewystarczające do pokrycia kosztów tych usług, jednostka samorządu
      terytorialnego wypłaca spółce P. zryczałtowaną rekompensatę, której kwota nie
      może przekraczać kwoty odpowiadającej ujemnemu wynikowi finansowemu
      wynikającemu ze wspomnianych usług, a w każdym razie maksymalnej kwoty
      ustalonej na dany okres. (pkt 28)
      Jak stwierdził sąd odsyłający, taka rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na
      cenę świadczonych usług transportowych, ustaloną przez organizatora tych usług,
      ponieważ celem tej rekompensaty jest przede wszystkim pokrycie strat związanych z
      tą działalnością. (pkt 29)
      W tych okolicznościach należy stwierdzić, że rekompensata taka jak rozpatrywana w
      postępowaniu głównym nie jest wypłacana operatorowi konkretnie w celu
      świadczenia przez niego usługi transportowej na rzecz określonego usługobiorcy i
      nie ma wpływu na cenę, jaką ma zapłacić ten usługobiorca, ponieważ cena ta nie jest
      ustalana w taki sposób, że zmniejsza się proporcjonalnie do rekompensaty
      wypłacanej podmiotowi świadczącemu tę usługę. Natomiast, jak zauważyła w istocie
      rzecznik generalna w pkt 54 opinii, wspomniana rekompensata jest przyznawana a
      posteriori i jest niezależna od konkretnego korzystania z usług transportowych, lecz
      zależy od liczby oferowanych wozokilometrów. Taka rekompensata nie wchodzi
      zatem w zakres pojęcia „subwencji bezpośrednio związanych z ceną” w rozumieniu
      art. 73 dyrektywy VAT. (pkt 30)
      Wniosku tego nie podważa fakt, że bez takiej rekompensaty, która pozwala na
      wyraźne obniżenie ceny świadczonej usługi, cena biletów dla odbiorców tej usługi
      musiałaby być wyższa. (pkt 31)
      Jak zauważyła rzecznik generalna w pkt 58 opinii, należy bowiem uznać, że każda
      dotacja siłą rzeczy może mieć wpływ na kalkulację cen, niezależnie od tego, czy jest
      ona dokonywana przez beneficjenta dotacji, czy też, jak w niniejszym przypadku,
      przez organizatora wypłacającego rzeczoną dotację. Tymczasem, jak wynika z
      orzecznictwa Trybunału, sam fakt, że finansowanie może mieć wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podmiot otrzymujący to
      finansowanie, nie wystarcza, aby objąć to finansowanie opodatkowaniem jako
      subwencji bezpośrednio związanej z ceną w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT (zob.
      podobnie wyrok z dnia 22 listopada 2001 r., Office des produits wallons, C#184/00,
      EU:C:2001:629, pkt 12). (pkt 32)
      (...) w niniejszej sprawie z usług publicznego transportu zbiorowego nie korzystają
      osoby, które można wyraźnie zidentyfikować, lecz wszyscy potencjalni pasażerowie.
      Ponadto rekompensata jest obliczana bez uwzględniania tożsamości i liczby
      użytkowników świadczonej usługi. (pkt 39)
      W świetle całości powyższych rozważań odpowiedź na przedłożone Trybunałowi
      pytanie powinna brzmieć tak, iż art. 73 dyrektywy VAT należy interpretować w ten
      sposób, że zryczałtowana rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu

      terytorialnego przedsiębiorstwu świadczącemu usługi publicznego transportu
      zbiorowego i mająca na celu pokrycie strat poniesionych w ramach świadczenia tych
      usług nie wchodzi w zakres podstawy opodatkowania tego przedsiębiorstwa. (pkt 40)
    Mając na uwadze przepisy art. 29a ust. 1 ustawy oraz orzeczenie TSUE w sprawie C-615/23
    należy stwierdzić, że otrzymywana przez Państwa od Miasta rekompensata za świadczenie
    usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, nie stanowi wynagrodzenia za
    świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, a tym samym nie stanowi
    podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy.
    Z przedstawionych we wniosku okoliczności sprawy wynika, że:
        są Państwo spółką, w której całość udziałów posiada Miasto,
        zawarli Państwo z Miastem (Operatorem) umowę przewozową, o świadczenie usług
        w zakresie publicznego transportu zbiorowego,
        umowa zawarta pomiędzy stronami określa warunki rekompensaty, której
        podstawę stanowi całość kosztów A pomniejszona o przychody z dodatkowej
        działalności (marginalna, stanowi mniej niż 2% przychodów A.) oraz powiększona o
        Rozsądny Zysk,
        otrzymywana przez Państwa rekompensata jest wypłacana wyłącznie w celu
        realizacji zadań w zakresie transportu publicznego i nie mogą jej Państwo
        przeznaczyć na inny cel,
        otrzymywana przez Państwa rekompensata pozostaje bez wpływu na cenę, jaką
        pasażer jest zobowiązany zapłacić za bilet Miastu,
        bez uzyskania rekompensaty od Miasta nie mogliby Państwo wykonywać
        transportu publicznego, gdyż praktycznie nie prowadzą Państwo innej działalności,
        nie mają możliwości jej prowadzenia, ani nie uzyskują innych przychodów, które
        mogłyby sfinansować wykonywanie zleconych przewozów.
    W związku z powyższym, w świetle orzeczenia TSUE w sprawie C-615/23, należy stwierdzić,
    że rekompensata nie jest wypłacana Państwu w celu świadczenia przez Państwa usługi
    transportowej na rzecz określonego usługobiorcy i nie ma wpływu na cenę, jaką ma
    zapłacić ten usługobiorca. RekomFpensata nie ma bezpośredniego wpływu na cenę
    świadczonych usług transportowych, ustaloną przez Organizatora tych usług, ponieważ
    celem tej rekompensaty jest przede wszystkim pokrycie Państwa kosztów związanych z tą
    działalnością.
    Tym samym otrzymana przez Państwa rekompensata nie stanowi wynagrodzenia za
    konkretne świadczenie realizowane przez Państwa na rzecz konkretnego pasażera, lecz
    służy zbilansowaniu kosztów realizowanej przez Państwa działalności w zakresie
    publicznego transportu zbiorowego. Zatem otrzymywana przez Państwa od Organizatora
    - jednostki samorządu terytorialnego - rekompensata za świadczenie usług publicznego
    transportu zbiorowego, nie stanowi podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 29a
    ust. 1 ustawy i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we
    wniosku stanem faktycznym albo opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego i
    zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.