Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/1/4511-326/15/SK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2015-06-16
Teza: w zakresie skutków podatkowych sprzedaży samochodu osobowego wykorzystywanego uprzednio w prowadzonej przez Wnioskodawcę pozarolniczej działalności gospodarczej.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; koszt-koszty uzyskania przychodów; samochód-samochód osobowy; sprzedaż; wartość-wartość początkowa; wartość-wartość rynkowa
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 16 marca 2015 r. (data wpływu do tut. Biura 18 marca 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie skutków podatkowych sprzedaży samochodu osobowego wykorzystywanego uprzednio w prowadzonej przez Wnioskodawcę pozarolniczej działalności gospodarczej – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 18 marca 2015 r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie skutków podatkowych sprzedaży samochodu osobowego wykorzystywanego uprzednio w prowadzonej przez Wnioskodawcę pozarolniczej działalności gospodarczej.

We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

W dniu 8 lutego 2011 r. Wnioskodawca w wyniku umowy darowizny otrzymał samochód osobowy o wartości 7.000 zł. W dniu 2 maja 2011 r. Wnioskodawca rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej; uzyskane dochody opodatkowywał podatkiem dochodowym wg. skali podatkowej na tzw. „zasadach ogólnych”. W dniu rozpoczęcia prowadzenia działalności, Wnioskodawca przekazał ww. samochód na potrzeby prowadzonej działalności. Wartość początkowa środka trwałego (samochodu) została określona zgodnie z wartością wskazaną w umowie darowizny tj. 7.000 zł. Wnioskodawca dokonywał amortyzacji ww. samochodu. Działalność gospodarcza prowadzona przez Wnioskodawcę, została zawieszona w dniu 25 września 2012 r., a następnie została zlikwidowana w dniu 11 marca 2013 r. Na dzień likwidacji działalności gospodarczej suma odpisów amortyzacyjnych dla ww. samochodu osobowego wyniosła 3.733,28 zł. W dniu 10 lipca 2014 r. Wnioskodawca skorzystał z promocji marketingowej salonu samochodowego, która polegała na tym, że przekazując salonowi samochód do złomowania, można było skorzystać z rabatu w wysokości 8.000 zł na zakup nowego samochodu. Korzystając z ww. promocji Wnioskodawca przekazał salonowi samochód osobowy, wykorzystywany uprzednio w prowadzonej działalności gospodarczej. Formą przekazania samochodu była umowa sprzedaży za symboliczną kwotę - 1 zł. Następnie auto zostało przekazane przez salon X do stacji demontażu pojazdów i wyrejestrowane. Wnioskodawca jest w posiadaniu kserokopii zaświadczenia o przekazaniu przez salon ww. samochodu do demontażu oraz kserokopii zaświadczenia Starosty Miasta o wyrejestrowania pojazdu z ewidencji pojazdów.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

W jaki sposób w zaistniałej sytuacji prawidłowo dokonać rozliczenia przychodu z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych ? Czy jako przychód ze sprzedaży samochodu należy wykazać 1 zł? Czy do ustalenia przychodu zastosować wycenę rynkową dla samochodu lub uznać, że rabat 8.000 zł na zakup nowego samochodu jest w takiej sytuacji przychodem?

Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z faktem odsprzedaży samochodu osobowego w cenie znacznie odbiegającej od wartości rynkowej, podczas rozliczania podatku dochodowego za 2014 r. powinien on wykazać przychód ze sprzedaży samochodu wg. jego wartości rynkowej z dnia sprzedaży. Jednocześnie podatnik powinien wykazać koszty niezamortyzowanej części w wysokości 3.266,72 zł. Promocja salonu X, jako działanie marketingowe nie stanowi w rozpatrywanej sytuacji podstawy do ustalenia przychodu.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam co następuje:

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.), za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 (pozarolniczej działalności gospodarczej), uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Stosownie do art. 14 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2015 r., przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących:

1.  środkami trwałymi,
2.  składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1.500 zł,
3.  wartościami niematerialnymi i prawnymi

\-ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wymienionych w lit. b, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.

Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 17 lit. a ww. ustawy, przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku pozostałych na dzień likwidacji działalności gospodarczej prowadzonej samodzielnie.

Przy określaniu wysokości przychodów, o których mowa w ust. 2 pkt 17, przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio (art. 14 ust. 7 ww. ustawy).

W myśl art. 19 ust. 1 ww. ustawy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej. Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio. Wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia (art. 19 ust. 3 ww. ustawy).

Zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 12 lit a. ww. ustawy (w ww. brzmieniu), do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się przychodów z odpłatnego zbycia składników majątku pozostałych na dzień likwidacji działalności gospodarczej prowadzonej samodzielnie, jeżeli od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła likwidacja działalności gospodarczej prowadzonej samodzielnie, do dnia ich odpłatnego zbycia upłynęło sześć lat i odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że w 2011 r. Wnioskodawca w drodze umowy darowizny otrzymał samochód osobowy o wartości 7.000 zł. W dniu 2 maja 2011 r. rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej przekazując przedmiotowy samochód na jej potrzeby. Wartość początkowa środka trwałego (samochodu) została określona zgodnie z wartością wykazaną w umowie darowizny. Wnioskodawca dokonywał odpisów amortyzacyjnych od ww. wartości początkowej samochodu. W dniu 25 września 2012 r. Wnioskodawca zawiesił prowadzoną działalność, a następnie 11 marca 2013 r. dokonał jej likwidacji. Na dzień likwidacji prowadzonej działalności suma dokonanych odpisów amortyzacyjnych wynosiła 3.733,28 r. W dniu 10 lipca 2014 r. Wnioskodawca skorzystał z promocji marketingowej salonu samochodowego, która polegała na tym, że przekazując salonowi samochód do złomowania mógł skorzystać z rabatu w wysokości 8.000 zł. na zakup nowego samochodu. Wnioskodawca przekazał do salonu uprzednio wykorzystywany samochód w prowadzonej działalności gospodarczej. Formą przekazania samochodu była umowa sprzedaży za kwotę 1 zł. Samochód został następnie przekazany do stacji demontażu pojazdów.

Mając powyższe na względzie oraz przedstawiony we wniosku stan faktyczny, stwierdzić należy, że skoro do sprzedaży samochodu osobowego doszło w 2014 r., tj. przed upływem sześciu lat licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym miała miejsce likwidacja prowadzonej działalności gospodarczej (co nastąpiło w 2013 r.), to Wnioskodawca co do zasady uzyska przychód, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 17 lit. a w związku z art. 14 ust. 3 pkt 12 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej. Odnosząc się zatem do kwestii ustalenia dochodu z ww. tytułu wskazać należy, że zgodnie z art. 24 ust. 3b ww. ustawy, dochodem z odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 17 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jest różnica między przychodem z odpłatnego zbycia a wydatkami na nabycie zbywanych składników, niezaliczonymi do kosztów uzyskania przychodów w jakiejkolwiek formie.

Wobec powyższego, ustalając dochód ze sprzedaży składnika majątku (samochodu osobowego) wykorzystywanego uprzednio w prowadzonej przez Wnioskodawcę pozarolniczej działalności gospodarczej, a pozostałego na dzień likwidacji tej działalności, należy mieć na względzie art. 24 ust. 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skoro zatem jak wynika z wniosku Wnioskodawca skorzystał z promocji marketingowej salonu samochodowego i sprzedał za kwotę 1 zł samochód osobowy wykorzystywany uprzednio przez niego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (będący środkiem trwałym w tej działalności), to ustalając przychód z jego sprzedaży Wnioskodawca zgodnie z art. 14 ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych winien wykazać przychód z tego tytułu wysokości wynikającej z umowy sprzedaży. Pamiętać jednakże należy, że organ podatkowy, stwierdzając, że cena sprzedaży samochodu wynikająca z tej umowy, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej, może określić przychód z tego tytułu w wartości rynkowej zgodnie z cyt. art. 19 ust. 1 i 3 ww. ustawy.

Odnosząc się natomiast do możliwości zaliczenia do kosztów podatkowych niezamortyzowanej części wartości początkowej przedmiotowego samochodu zauważyć należy, że skoro samochód ten został przez Wnioskodawcę nabyty nieodpłatnie, tj. w drodze umowy darowizny (co oznacza, że nie poniósł on wydatków na jego nabycie), to ww. wartość ta nie może stanowić kosztu uzyskania przychodu przy ustalaniu dochodu z jego sprzedaży.

Wobec powyższego przedstawione we wniosku stanowisko Wnioskodawcy uznano za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, 43-300 Bielsko-Biała, ul. Traugutta 2a.