Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 3063-ILPB2.4510.236.2016.1.ŁM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2017-02-27
Teza: Podatek dochodowy od osób prawnych w zakresie uznania wydatków za koszty niestanowiące kosztów uzyskania przychodu.
Słowa kluczowe: dofinansowanie; dotacja; fundusz-fundusz europejski; koszt-koszty uzyskania przychodów; koszt-wyłączenie z kosztów; nadwyżki; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201) oraz § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przedstawione we wniosku z 21 grudnia 2016 r. (data wpływu 27 grudnia 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie uznania wydatków za koszty niestanowiące kosztów uzyskania przychodu − **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 27 grudnia 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie uznania wydatków za koszty niestanowiące kosztów uzyskania przychodu.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny oraz opis zdarzenia przyszłego.

Sp. z o.o. prowadzi działalność edukacyjno-szkoleniową na terenie całego kraju wg PKD (\`(...)\`). Wnioskodawca działa na podstawie wpisu do Rejestru Instytucji Szkoleniowych, prowadzonym przez Wojewódzki Urząd Pracy. Spółka prowadzi księgi rachunkowe w oparciu o ustawę z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.

W ramach działalności gospodarczej Sp. z o.o. realizuje m.in. projekty unijne finansowane z Europejskiego Funduszu Społecznego − Regionalny Program Operacyjny na lata 2014-2020 (RPO) oraz Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój 2014-2020 (POWER).

W umowie o dofinansowanie projektu realizowanego przez Wnioskodawcę określona jest całkowita wartość Projektu, która jest sumą:

1.  dofinansowania na realizację Projektu (płatność ze środków europejskich oraz ze środków dotacji celowej z budżetu państwa),
2.  wkładu prywatnego Realizatora Projektu (Wnioskodawcy).

Instytucja Zarządzająca (IZ)/Instytucja Pośrednicząca (IP) przekazuje Beneficjentowi dofinansowanie na realizację Projektu w wysokości określonej procentowo w:

1.  Szczegółowym Opisie Osi Priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2014-2020 dla danego województwa i konkretnego działania (dotyczy RPO),
2.  Szczegółowym Opisie Osi Priorytetowych Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój na lata 2014-2020 dla konkretnego działania (dotyczy POWER).

Dofinansowanie to w ramach konkretnego działania określone jest na różnym poziomie procentowym ale i tak stanowi kwotę nie mniejszą niż 70% całkowitych wydatków kwalifikowanych Projektu (w tym płatność ze środków europejskich i dotacja celowa z budżetu państwa). Realizator Projektu zobowiązuje się natomiast do wniesienia wkładu własnego ze środków własnych w wysokości stanowiącej nie więcej niż 30% całkowitych wydatków kwalifikowanych Projektu. Najczęściej jest to kwota mieszcząca się w przedziale 5%-10% wydatków kwalifikowanych.

Wnioskodawca realizuje projekty zgodnie z umową o dofinansowanie na podstawie wniosku o dofinansowanie, w którym określony jest szczegółowy budżet Projektu. Budżet zadaniowy oznacza przedstawienie kosztów kwalifikowalnych projektu w podziale na zadania merytoryczne w ramach kosztów bezpośrednich oraz koszty pośrednie. Budżet Projektu podzielony jest na koszty bezpośrednie i koszty pośrednie stanowiące określony % kosztów bezpośrednich.

Koszty bezpośrednie.

Zgodnie z umową o dofinansowanie zawartą z Instytucją Zarządzającą (IZ) koszty bezpośrednie na szkolenia językowe mogą być rozliczane za pomocą uproszczonej metody rozliczania wydatków w projektach finansowanych ze środków EFS tj. na podstawie stawek jednostkowych. Wysokość stawek jednostkowych jest określona w wytycznych horyzontalnych, wytycznych programowych jak również w regulaminie konkursu. Zastosowanie stawek jednostkowych możliwe jest w obszarze edukacji do szkoleń językowych w zakresie języka angielskiego, francuskiego i niemieckiego realizowanych w ramach projektów współfinansowanych z EFS na terenie całego kraju.

Rozliczenie stawek jednostkowych w projekcie następuje poprzez przemnożenie liczby faktycznie zrealizowanych usług przez konkretną stawkę jednostkową. Stawka jednostkowa dotyczy 60 godzin lekcyjnych usługi szkoleniowej w pełnym zakresie kosztów, tj. obejmującej w szczególności koszt organizacji szkolenia, koszt zakwalifikowania uczestnika projektu do odpowiedniej grupy, koszt wykładowcy w zakresie przygotowania się do zajęć, ich prowadzenia, wyposażonej sali, materiałów szkoleniowych, wody dla uczestników szkolenia, cyklicznych egzaminów wewnętrznych i testów.

Stawka jednostkowa odnosi się do usługi szkoleniowej, a nie do pojedynczych pozycji kosztowych szkolenia. W przypadku wykonania mniejszej niż założona we wniosku o dofinansowanie projektu liczby usług Beneficjent powinien wykazać we wniosku o płatność jedynie zrealizowaną liczbę usług. Ministerstwo Rozwoju Regionalnego w piśmie z dnia 22 listopada 2012 r. znak: DZF-IV-82252-582-KP/I2 stwierdza, że w indywidualnych przypadkach może wystąpić rozliczenie w projekcie kwot mniejszych lub większych niż wydatki rzeczywiście poniesione przez Beneficjenta. Jednak nie może mieć to wpływu na poprawność realizacji projektu. Instytucja Zarządzająca we wspomnianym piśmie wyjaśnia, że w przypadku niższej wartości rzeczywiście poniesionych wydatków niż wartość stawki jednostkowej lub kwoty ryczałtowej powstała różnica nie stanowi oszczędności w projekcie, a sposób jej zaksięgowania zależy od polityki rachunkowej Beneficjenta.

Odnosząc się do kwestii związanych z ponoszeniem wydatków rozliczanych za pomocą stawek jednostkowych IZ/IP zaleca, aby następowało ono z własnego rachunku realizatora projektu (Beneficjenta), a nie bezpośrednio z wyodrębnionego rachunku projektu. W tym celu IZ/IP przekazuje Beneficjentowi środki dofinansowania zgodnie z harmonogramem płatności na rachunek projektu wskazany w umowie − następnie,

1.  Beneficjent − zgodnie z zapotrzebowaniem − z rachunku projektu przelewa kwotę stanowiącą odpowiednią wielokrotność stawek jednostkowych na rachunek własny (wraz ze stosownym opisem np. „rozliczenie 15 stawek jednostkowych”) − następnie,
2.  Beneficjent ponosi poszczególne wydatki objęte daną stawką jednostkową (np. wypłata wynagrodzeń wykładowców, opłata za wynajem sali) z rachunku własnego, na który przelana została przez niego odpowiednia część dofinansowania.

Rozliczanie wydatków na podstawie stawki jednostkowej jest dokonywane we wniosku o płatność według ustalonej stawki jednostkowej w zależności od faktycznie wykonanej liczby usług w stosunku do założeń zawartych w zatwierdzonym wniosku o dofinansowanie. Beneficjent jest zobowiązany udokumentować faktyczne wykonanie liczby usług objętych stawką jednostkową zgodnie z warunkami określonymi w umowie o dofinansowanie projektu. Zgodnie z umową o dofinansowanie dokumentami potwierdzającymi realizację wskaźników są: listy obecności prowadzone na każdych zajęciach, dzienniki zajęć prowadzone na każdych zajęciach, rejestr wydanych zaświadczeń o ukończeniu szkolenia, kserokopie wydanych zaświadczeń o ukończeniu szkolenia, wewnętrzne testy wiedzy przeprowadzane na początku i końcu szkolenia, zestawienie wyników wewnętrznych testów wiedzy przeprowadzanych na początku i końcu szkolenia.

Weryfikacja wydatków polega na sprawdzeniu, czy działania zadeklarowane przez Beneficjenta zostały zrealizowane i określone w umowie o dofinansowanie projektu wskaźniki produktu lub rezultatu zostały osiągnięte. Rozliczenie następuje według ustalonej stawki w zależności od faktycznie wykonanej ilości dóbr/usług w ramach danego projektu. Powyższe zalecenie wynika z faktu, że w odniesieniu do wydatków rozliczanych za pomocą uproszczonych metod, w tym przypadku stawek jednostkowych, IZ/IP zwolniona jest z obowiązku weryfikacji dokumentacji finansowo − księgowej przedmiotowych wydatków. Pozostawienie ewentualnego śladu rewizyjnego na rachunku projektowym, mogącym dostarczyć informacji na temat kwoty rzeczywiście wydatkowanej przez Beneficjenta nie byłoby zgodne z założeniami upraszczania procesu rozliczania projektów finansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego. Nie ma bowiem obowiązku zbierania ani opisywania dokumentów księgowych na potwierdzenie poniesionych wydatków rozliczanych wg stawek jednostkowych. Tym samym IZ/IP podczas kontroli na miejscu nie przeprowadza weryfikacji dokumentów księgowych dotyczących w ten sposób poniesionych wydatków. Natomiast rozliczenie finansowe w projekcie dokonywane jest wyłącznie na podstawie dokumentów potwierdzających wykonanie rezultatów, produktów i zadań. Beneficjent powinien udokumentować wykonanie liczby usług objętych stawką jednostkową, które wykazuje we wniosku o płatność.

Powstały przychód (nadwyżka) wynika z wyższej przelanej kwoty stawki jednostkowej (tj. liczba faktycznie zrealizowanych usług x konkretna stawka jednostkowa) niż kwota wydatków związanych z realizacją usługi szkolenia językowego. Stawki jednostkowe są przelewane z wydzielonych rachunków bankowych dla każdego Projektu na rachunek własny firmy.

Zasady rozliczania stawki jednostkowej w projektach współfinansowanych ze środków Unii Europejskiej i budżetu państwa są takie same dla wszystkich projektów, w których usługi dotyczące szkoleń językowych rozliczane są w oparciu o stawkę jednostkową ustaloną dla tych usług.

Koszty pośrednie.

Zgodnie z Wytycznymi w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 koszty pośrednie rozliczane są wyłącznie z wykorzystaniem następujących stawek ryczałtowych:

1.  25% kosztów bezpośrednich − w przypadku projektów o wartości do 1 mln PLN włącznie,
2.  20% kosztów bezpośrednich − w przypadku projektów o wartości powyżej 1 mln PLN do 2 mln PLN włącznie,
3.  15% kosztów bezpośrednich − w przypadku projektów o wartości powyżej 2 mln PLN do 5 mln PLN włącznie,
4.  10% kosztów bezpośrednich − w przypadku projektów o wartości przekraczającej 5 mln PLN.

Stawka ryczałtowa kosztów pośrednich jest wskazana w umowie o dofinansowanie. Koszty pośrednie to koszty niezbędne do realizacji projektu, ale niedotyczące bezpośrednio głównego przedmiotu projektu. Właściwa instytucja będąca stroną umowy może obniżyć stawkę ryczałtową kosztów pośrednich w przypadkach rażącego naruszenia przez beneficjenta zapisów umowy o dofinansowanie w zakresie zarządzania projektem. Koszty pośrednie są kwalifikowalne w ramach projektów finansowanych z EFS, chyba, że co innego stanowią wytyczne horyzontalne lub wytyczne programowe lub Szczegółowy Opis Osi Priorytetowych RPO lub POWER. Koszty pośrednie stanowią koszty administracyjne związane z obsługą projektu i są to m.in. koszty wynagrodzeń personelu zarządzającego projektem, koszty zarządu, koszty obsługi księgowej, koszty utrzymania powierzchni biurowych, obsługi rachunku bankowego, usług pocztowych, telefonicznych, materiałów biurowych itp.

Zgodnie z zapisami podrozdziału 6.6.2 Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 „wydatki rozliczane uproszczoną metodą są traktowane jako wydatki poniesione. Nie ma obowiązku gromadzenia ani opisywania dokumentów księgowych w ramach projektu na potwierdzenie poniesienia wydatków, które zostały wykazane jako wydatki objęte uproszczoną metodą”. Ww. zapis dotyczy także rozliczania kosztów personelu zarządzającego w kosztach pośrednich. Tym samym, co do zasady nie podlegają weryfikacji dokumenty dotyczące zatrudniania i finansowania personelu zarządzającego w projekcie.

Jeśli chodzi o ponoszenie wydatków związanych z kosztami pośrednimi projektu, to dokonywane jest to z rachunku własnego Realizatora projektu (Beneficjenta), a nie bezpośrednio z wyodrębnionego rachunku projektu. W tym celu IZ RPO/IP przekazuje Beneficjentowi środki dofinansowania zgodnie z harmonogramem płatności na rachunek projektu wskazany w umowie. Następnie Beneficjent wylicza % z kwoty wydatkowanych kosztów bezpośrednich, a tak wyliczona kwota kosztów pośrednich przelewana jest z konta projektowego na konto Beneficjenta.

Powstały przychód (nadwyżka) wynika z poniesienia mniejszych wydatków na katalog kosztów pośrednich niż wynika to z % kosztów bezpośrednich przedstawionych do rozliczenia. Kwoty kosztów pośrednich rozliczanych ryczałtem są przelewane z wydzielonych rachunków bankowych dla każdego Projektu na rachunek własny firmy.

Rozliczanie wydatków związanych z kosztami pośrednimi jest dokonywane we wniosku o płatność według % kosztów bezpośrednich w zatwierdzonym wniosku o dofinansowanie. Zasady rozliczania wydatków związanych z kosztami pośrednimi w projektach współfinansowanych ze środków Unii Europejskiej i budżetu państwa są takie same dla wszystkich projektów, w których koszty pośrednie przyjęto do rozliczenia metodą uproszczoną, tj. kwotą ryczałtową.

Firma utworzyła wyodrębniony rachunek bankowy, na który trafiają wyłącznie wpłaty dotyczące stawek jednostkowych oraz kosztów pośrednich w ramach realizowanych projektów. Wpłaty na specjalnie utworzone konto bankowe są dokonywane z rachunków bankowych prowadzonych przez firmę projektów unijnych. Powstałe nadwyżki ze stawek jednostkowych oraz stawki ryczałtowej kosztów pośrednich znajdują się na wydzielonym rachunku bankowym na którym nie ma środków własnych firmy. Z tego rachunku firma dokonuje różnych płatności, które nie są związane z realizacją projektów unijnych. Dokumenty, których zapłata nastąpi z tego rachunku księgowane są na wydzielonych kontach. Firma prowadzi wyodrębnioną ewidencję dokumentów kosztowych (które zostaną opłacone z powstałej nadwyżki), ponieważ według stanowiska firmy koszty te nie będą stanowiły kosztów uzyskania przychodu zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 58: „Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów: wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 14a, 23, 24, 42, 47, 48, 52, 53 i 55, lub ze środków, o których mowa w art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie”. Wydzielone konto bankowe, na którym znajdują się powstałe nadwyżki ze stawek jednostkowych oraz stawki ryczałtowej kosztów pośrednich służy w celu udokumentowania jakie wydatki bezpośrednio firma zapłaciła z nadwyżek. Wydatki dokonane z tego konta dotyczą zarówno kosztów nie stanowiących kosztów uzyskania przychodu (np. PFRON) jak i kosztów uzyskania przychodu (np. wynagrodzenia).

Pytanie przyporządkowane do przedstawionego zdarzenia przyszłego dotyczy okresu podatkowego − lata 2016-2020.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy wydatki (koszty) opłacone z nadwyżek powstałych ze stawek jednostkowych oraz stawki ryczałtowej kosztów pośrednich, ujętych na wyodrębnionym rachunku bankowym można uznać za prawidłowo udokumentowane i przyporządkowane do kosztów nie stanowiących kosztów uzyskania przychodu zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 58?

Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki (koszty) opłacone z nadwyżek powstałych ze stawek jednostkowych oraz stawki ryczałtowej kosztów pośrednich, ujętych na wyodrębnionym rachunku bankowym można uznać za prawidłowo udokumentowane i przyporządkowane do kosztów nie stanowiących kosztów uzyskania przychodu zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 58: „Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów: wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 14a, 23, 24, 42, 47, 48, 52, 53 i 55, lub ze środków, o których mowa w art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie”.

Zdaniem Wnioskodawcy nadwyżki powstałe w wyniku:

1.  wyższej przelanej kwoty stawki jednostkowej (tj. liczba faktycznie zrealizowanych usług x konkretna stawka jednostkowa) niż kwota wydatków związanych z realizacją usługi szkolenia językowego oraz
2.  mniejszych wydatków na koszty pośrednie rozliczane ryczałtem (wynikająca z niższych cen usług) niż kwota otrzymanego dofinansowania (% kosztów bezpośrednich przedstawionych do rozliczenia) będą stanowić dla Wnioskodawcy przychód zwolniony z

1.  17 ust. 1 pkt 47: „dotacje otrzymane z budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, z wyjątkiem dopłat do oprocentowania kredytów bankowych w zakresie określonym w odrębnych ustawach” oraz
2.  17 ust. 1 pkt 52: „płatności na realizację projektów w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich, otrzymane z Banku Gospodarstwa Krajowego, z wyłączeniem płatności otrzymanych przez wykonawców”.

Przepisy art. 17 ust. 1 pkt 47 oraz pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowią, iż dotacje otrzymane z budżetu państwa stanowią przychód zwolniony od podatku dochodowego. W konsekwencji wydatki sfinansowane przychodami z otrzymanych dotacji nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu co przewiduje art. 16 ust. 1 pkt 58. Aby prawidłowo uznać dany koszt za koszt uzyskania przychodu, należy prowadzić ewidencję pozwalającą ustalić z jakiego źródła przychodu dany wydatek został sfinansowany. Dlatego też, firma utworzyła wyodrębniony rachunek bankowy, na który trafiają wyłącznie wpłaty dotyczące stawek jednostkowych oraz kosztów pośrednich w ramach realizowanych projektów. Wydzielone konto bankowe, na którym znajdują się powstałe nadwyżki ze stawek jednostkowych oraz stawki ryczałtowej kosztów pośrednich służy w celu udokumentowania jakie wydatki bezpośrednio firma zapłaciła z nadwyżek. Dodatkowo dokumenty, których zapłata nastąpi z tego rachunku księgowane są na wydzielonych kontach. W ten sposób firma prowadzi wyodrębnioną ewidencję dokumentów kosztowych (które zostaną opłacone z powstałej nadwyżki). Wydatki dokonane z tego konta dotyczą zarówno kosztów nie stanowiących uzyskania przychodu (np. PFRON) jak i kosztów uzyskania przychodu (np. wynagrodzenia). W związku z tym, że wydatki sfinansowane przychodami z otrzymanych dotacji nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu, to te stanowiące koszty uzyskania przychodu (np. wynagrodzenia) firma musi uznać za nie stanowiące kosztów uzyskania przychodu.

Według stanowiska firmy taki sposób dokumentowania można uznać za prawidłowy, który przyporządkowuje wydatki (koszty) do kosztów nie stanowiących kosztów uzyskania przychodu zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 58.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Na wstępie należy zaznaczyć, ze przedmiotem niniejszej interpretacji jest kwestia dotycząca uznania wydatków za koszty niestanowiące kosztów uzyskania przychodu.

W przedstawionej sytuacji, Wnioskodawca realizuje projekty unijne finansowane z Europejskiego Funduszu Społecznego − Regionalny Program Operacyjny na lata 2014-2020 (RPO) oraz Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój 2014-2020 (POWER). Finansowanie powyższych projektów odbywać się będzie ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego oraz ze środków dotacji celowej z budżetu państwa a także wkładu prywatnego Wnioskodawcy.

Ponadto z opisu sprawy wynika, że otrzymane przez Spółkę w ramach powyższych programów unijnych kwoty dofinansowania są zwolnione z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 i art. 17 ust. 1 pkt 52 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2016 r, poz. 1888 z późn. zm.), w myśl których wolne od podatku są odpowiednio:

*   dotacje otrzymane z budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, z wyjątkiem dopłat do oprocentowania kredytów bankowych w zakresie określonym w odrębnych ustawach;
*   płatności na realizację projektów w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich, otrzymane z Banku Gospodarstwa Krajowego, z wyłączeniem płatności otrzymanych przez wykonawców.

Odnosząc się do kwestii przyporządkowania wydatków do kosztów należy wskazać, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.

Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały one prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za nie stanowiące kosztów uzyskania przychodów.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

*   został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
*   jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
*   pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
*   poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
*   został właściwie udokumentowany,
*   nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu.

Kosztami będą zarówno koszty uzyskania przychodów pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami (pozostające w związku pośrednim) − jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.

W przedmiotowej sprawie istotnym jest, że w myśl art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 14a, 23, 24, 42, 47, 48, 52, 53 i 55, lub ze środków, o których mowa w art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie

W przedmiotowej sprawie należy zatem stwierdzić, że w związku z faktem, że otrzymywane przez Spółkę dofinansowania do projektów unijnych z Europejskiego Funduszu Społecznego − Regionalny Program Operacyjny na lata 2014-2020 (RPO) oraz Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój 2014-2020 (POWER) są dotacjami zwolnionymi z podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 i art. 17 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Spółka powinna z uwagi na treść art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wyłączyć wydatki (koszty) opłacone z nadwyżek powstałych ze stawek jednostkowych oraz stawki ryczałtowej kosztów pośrednich, ujętych na wyodrębnionym rachunku bankowym.

Reasumując, wydatki (koszty) opłacone z nadwyżek powstałych ze stawek jednostkowych oraz stawki ryczałtowej kosztów pośrednich należy przyporządkować do kosztów nie stanowiących kosztów uzyskania przychodu zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Natomiast w zakresie prawidłowości udokumentowania kosztów nie stanowiących kosztów uzyskania przychodu zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. wydatków (kosztów) opłaconych z nadwyżek powstałych ze stawek jednostkowych oraz stawki ryczałtowej kosztów pośrednich wydano postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania nr 3063-ILPB2.4510.236.2016.2.ŁM.

Interpretacja dotyczy:

*   zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia,
*   zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Administracji Skarbowej w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.