Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP1/443-1472/11/AJ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2012-01-23
Teza: Zakres opodatkowania usługi najmu pomieszczeń użytkowych oraz opodatkowania opłat za energię elektryczną i cieplną, dostawę wody, wywozu śmieci, odprowadzania nieczystości i korzystanie z anteny.
Słowa kluczowe: media; najem; stawka-stawki podatku
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30c; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112 poz. 770 z późn. zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 25 października 2011 r. (data wpływu 31 października 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania usługi najmu pomieszczeń użytkowych oraz opodatkowania opłat za energię elektryczną i cieplną, dostawę wody, wywozu śmieci, odprowadzania nieczystości i korzystanie z anteny – **jest nieprawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 31 października 2011 r. został złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania usługi najmu pomieszczeń użytkowych oraz opodatkowania opłat za energię elektryczną i cieplną, dostawę wody, wywozu śmieci, odprowadzania nieczystości i korzystanie z anteny.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Muzeum jest instytucją kultury wpisaną do Rejestru Instytucji Kultury prowadzonego przez Samorząd Województwa oraz do Państwowego Rejestru Muzeów prowadzonego przez ministra właściwego do spraw kultury i dziedzictwa narodowego. Muzeum jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Celem statutowym Muzeum jest gromadzenie i trwała ochrona dóbr naturalnego i kulturalnego dziedzictwa ludzkości o charakterze materialnym i niematerialnym, informowanie o wartościach i treściach gromadzonych zbiorów, upowszechnianie podstawowych wartości historii, nauki i kultury polskiej oraz światowej, kształtowanie wrażliwości poznawczej i estetycznej oraz umożliwienie korzystania ze zgromadzonych zbiorów. Podstawą gospodarki finansowej jest plan działalności, zatwierdzony przez dyrektora z zachowaniem wysokości dotacji organizatora. Muzeum może prowadzić dodatkowo działalność gospodarczą, a środki uzyskane z działalności gospodarczej mogą być wykorzystane wyłącznie w celu finansowania działalności statutowej. Muzeum prowadzi działalność w obiektach zabytkowych, w których nie można dowolnie przeprowadzać żadnych zmian bez zgody konserwatora zabytków. Muzeum posiada w tych obiektach kilka lokali mieszkalnych, które wynajmuje dla pracowników i byłych pracowników (emerytów). Muzeum ma zawarte umowy najmu lokali mieszkalnych zgodnie z postanowieniami w art. 9 ust. 5 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.). Najemca oprócz czynszu lokatorskiego ponosi opłaty za energię elektryczną, energię ciepłą wg rzeczywistych kosztów ponoszonych przez instytucję za dany lokal, ujętych w otrzymanych fakturach oraz za zimną wodę i odbiór ścieków, wywóz nieczystości wg cen obowiązujących w mieście na jednego lokatora w lokalach, w których nie ma liczników. Opłaty za media lokator ponosi na podstawie wystawianych przez Muzeum faktur bez doliczania marży wg kwot netto oraz stawek VAT zgodnych z otrzymanymi przez instytucję za ww. media fakturami zakupu. Dodatkowo Muzeum obciąża lokatorów kosztami anteny (jest to kwota ustalona jako ryczałt) i opodatkowuje wg stawki podstawowej 23%. Muzeum na własny koszt zainstalowało i rozprowadziło po lokalach mieszkalnych kable antenowe ze względu na ochronę zabytku oraz dokonuje konserwacji anteny. Natomiast lokatorzy mają zawarte indywidualnie umowy z operatorami RTV. Dodatkowo Muzeum zawarło umowy na najem garaży i pomieszczeń na tzw. komórkę (składzik) z niektórymi pracownikami, za które pobiera opłaty w okresach miesięcznych opodatkowanych 23% podatkiem VAT. Muzeum fakturuje wszystkie składniki wynikające z umów na jednym dokumencie na każdego lokatora z osobna przy zastosowaniu następujących stawek podatku VAT: czynsz lokatorski – zwolnienie, energia elektryczna, centralne ogrzewanie, antena wg 23%, dostawa wody i odprowadzenie ścieków, wywóz nieczystości wg 8%, garaż, komórka wg 23%. Muzeum zakupuje media do działalności statutowej odliczając podatek VAT naliczony dotyczący sprzedaży mieszanej – strukturą.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy obciążenie najemców lokali mieszkalnych przez wynajmującego (Muzeum), oprócz czynszu, także opłatami niezależnymi od wynajmującego (za energię elektryczną, cieplną, dostawę wody i odprowadzenie ścieków i wywóz nieczystości) opodatkowane będzie stawką podatku VAT właściwą dla czynszu za najem tych lokali, czy stawkami podatku VAT właściwymi dla poszczególnych rodzajów mediów – np. energia elektryczna, cieplna 23%, usług rozprowadzania wody i odprowadzania ścieków – 8%, usługa wywozu nieczystości – 8%.

Jak potraktować opłatę za antenę, gdzie cena została ustalona przez Muzeum ryczałtowo – stawką 23% czy właściwą dla czynszu za najem oraz jak potraktować dodatkowe umowy za komórkę i garaż fakturowane łącznie na jednym dokumencie z czynszem.

Zdaniem Wnioskodawcy, przywołującego brzmienie przepisów art. 5 ust. 1 pkt l, art. 7 ust 1, art. 8 ust. 1 ustawy, art. 41 ust. 1, art. 41 ust. 2 oraz art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o podatku od towarów i usług, ze zwolnienia od podatku od towarów i usług korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości na cele mieszkalne. Jak wskazuje Wnioskodawca, na mocy obowiązującego od 1 stycznia 2011 r. art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia przesłanek dotyczących wynajmowanego lokalu oraz jego przeznaczenia. Zgodnie z powołanymi przepisami, Wnioskodawca zakwalifikował czynsz lokatorski jako zwolniony od podatku od towarów i usług, natomiast wszystkie pozostałe składniki opodatkował zgodnie ze stawkami obowiązującymi dla danej usługi, towaru.

Ponadto, zdaniem Wnioskodawcy, w art. 43 ustawodawca nie przewidział stosowania zwolnienia do świadczenia usług stanowiących element usługi głównej wyszczególnionej w poz. 36, jedynie zastrzegł, że zwolnienie nie ma zastosowania do usług wymienionych w poz. 163 załącznika nr 3 ustawy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie o art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Z art. 8 ust. 1 cyt. ustawy wynika, że przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Zgodnie z obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2011 r. art. 8 ust. 2a ww. ustawy, w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.

Powyższy przepis stanowi implementację art. 28 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1, ze zm.), zgodnie z którym w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten sam otrzymał i wyświadczył te usługi.

Oznacza to, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną osobę, nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako świadczenie usługi w tym samym zakresie. Zatem, konsekwencją uznania podatnika biorącego udział w odsprzedaży usługi za świadczącego, jest wystawienie przez niego faktury dokumentującej wyświadczenie tej usługi.

Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, postawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

Stosownie do brzmienia art. 30 ust. 3 cyt. ustawy, w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, podstawą opodatkowania jest kwota należna z tytułu świadczenia usług, pomniejszona o kwotę podatku.

Podstawowa stawka podatku od towarów i usług, stosownie do treści art. 41 ust. 1 ustawy, wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jednakże zgodnie z art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146 f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Zarówno w treści ustawy, jak i przepisów wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku. Niewymienienie danego towaru lub usługi w ustawie lub przepisach wykonawczych jest jednoznaczne z obowiązkiem zastosowania stawki podstawowej.

I tak, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe.

Ze złożonego wniosku wynika, że Wnioskodawca posiada kilka lokali mieszkalnych, które wynajmuje dla pracowników i byłych pracowników (emerytów) na podstawie zawartych umów najmu lokali mieszkalnych. Najemca, oprócz czynszu lokatorskiego ponosi opłaty za energię elektryczną, energię cieplną wg rzeczywistych kosztów ponoszonych przez Wnioskodawcę za dany lokal, ujętych w otrzymanych fakturach oraz za zimną wodę i odbiór ścieków, wywóz nieczystości wg cen obowiązujących w mieście na jednego lokatora w lokalach, w których nie ma liczników. Opłaty za media lokator ponosi na podstawie wystawianych przez Wnioskodawcę faktur bez doliczania marży wg kwot netto oraz stawek VAT zgodnych z otrzymanymi za ww. media fakturami zakupu. Wnioskodawca na własny koszt zainstalował i rozprowadził po lokalach mieszkalnych kable antenowe ze względu na ochronę zabytku oraz dokonuje konserwacji anteny, wobec czego dodatkowo obciąża lokatorów kosztami anteny (jest to kwota ustalona jako ryczałt) i opodatkowuje wg stawki podstawowej 23%. Natomiast lokatorzy mają zawarte indywidualnie umowy z operatorami RTV. Dodatkowo Wnioskodawca zawarł umowy na najem garaży i pomieszczeń na tzw. komórkę (składzik) z niektórymi pracownikami, za które pobiera opłaty w okresach miesięcznych opodatkowanych 23% podatkiem od towarów i usług. Wnioskodawca fakturuje wszystkie składniki wynikające z umów na jednym dokumencie na każdego lokatora z osobna.

Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę - określone przepisami obowiązki. W myśl art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

Tak więc oddanie rzeczy innej osobie do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony na podstawie umowy najmu związane jest z wzajemnym świadczeniem najemcy polegającym na zapłacie umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej własności i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę.

Należy zaznaczyć, iż strony w umowach cywilnoprawnych określają co jest przedmiotem sprzedaży. Jeżeli przedmiotem sprzedaży jest usługa najmu nieruchomości, wówczas nie można z niej wyłączyć poszczególnych elementów kosztów do odrębnej sprzedaży w przypadku gdy wynajmujący wyposaża przedmiot najmu w dodatkowe elementy (np. media, opłaty eksploatacyjne itp.), ponieważ obrotem podatnika jest uzgodniona kwota za wykonanie określonej usługi, bez względu na jej poszczególne elementy (zużyta energia, woda, odprowadzenie ścieków, wywóz nieczystości czy opłata za antenę). Wyliczenie, co się składa na wykonaną usługę ma istotne znaczenie informacyjne przy ustalaniu ceny, jednak nie może uzasadniać odrębnego kwalifikowania poszczególnych elementów zawartych w tym wyliczeniu (dla celów podatkowych). Najemca odrębnie i niezależnie od czynszu może ponosić koszty mediów, jeżeli zawrze umowę bezpośrednio z dostawcą ww. towarów bądź świadczącym usługi. Jednakże w sytuacji braku takich umów, usługi pomocnicze, jak zapewnienie dostępu do wody, energii, gazu, anteny czy wywóz nieczystości nie stanowi celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania usługi zasadniczej – najmu nieruchomości. W takim przypadku najem pozostaje usługą złożoną z różnych świadczeń, prowadzących do realizacji określonego celu – najmu nieruchomości. Świadczenia te są bowiem nierozerwalnie związane z usługą najmu, jako konieczne do korzystania z lokalu, mające w stosunku do niej charakter poboczny.

Zwrócić należy także uwagę na to, że zgodnie z wolą ustawodawcy kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Pojęcie kwoty należnej (obrotu) z tytułu sprzedaży należy łączyć z pojęciem wynagrodzenia czy zapłaty, które jest sprzedawcy należne z tytułu jego świadczenia na rzecz nabywcy. Uregulowanie wynikające z art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, stanowi odpowiednik art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE. Stosownie do art. 73 powołanej Dyrektywy, (…) podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.

Przepis art. 73 Dyrektywy posługuje się pojęciem zapłaty (wynagrodzenia), którą dostawca lub świadczący usługę otrzymał lub ma otrzymać, a ustawodawca polski stanowi o obrocie, którym jest kwota należna z tytułu sprzedaży. Mimo różnic w nazewnictwie należy uznać, że pojęcia te sobie odpowiadają.

Jak stanowi art. 78 Dyrektywy, podstawa opodatkowania obejmuje również podatki, cła, opłaty i inne należności, z wyjątkiem samego VAT. Zgodnie z tym samym przepisem Dyrektywy, podstawa opodatkowania obejmuje koszty dodatkowe, takie jak koszty prowizji, opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dostawcę lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy. Państwa Członkowskie mogą uznać za dodatkowe koszty wydatki będące przedmiotem odrębnej umowy. Przepis ten wyjaśnia, jakie elementy uwzględnia się przy ustalaniu wynagrodzenia, stanowiącego podstawę opodatkowania i wymienia przykładowo kilka rodzajów kosztów mieszczących się w pojęciu podstawy opodatkowania. Dotyczy on kosztów bezpośrednio związanych z zasadniczą dostawą towarów lub usług, które zwiększają łączną kwotę należną z tytułu transakcji. Zgodnie z tą regulacją każdy koszt bezpośrednio związany z dostawą towarów lub świadczeniem usług, którym dostawca obciążył nabywcę lub klienta, powinien być włączony do podstawy opodatkowania. Zasada włączenia tych świadczeń do podstawy opodatkowania oznacza, że wartości tego typu kosztów, których ciężar przerzucany jest na nabywcę, nie wykazuje się jako odrębnego świadczenia, lecz traktuje, jako element świadczenia zasadniczego, z zastosowaniem stawki podatku właściwej dla świadczenia zasadniczego.

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że w przypadku umowy najmu przedmiotem świadczenia na rzecz najemców jest usługa główna, tj. najem nieruchomości, a koszty dodatkowe, w tym opłaty z tytułu mediów, stanowią elementy rachunku kosztów zmierzające do ustalenia kwoty odpłatności za usługę najmu, bowiem z ekonomicznego punktu widzenia dopełniają świadczenie zasadnicze i nie należy ich sztucznie oddzielać od tego świadczenia.

Tym samym, ponoszone przez wynajmującego wydatki (gdy korzystający z lokalu nie ma zawartej umowy bezpośrednio z dostawcą mediów) stanowią wraz z czynszem obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, z tytułu świadczenia usług najmu na rzecz najemców.

Ponadto zauważyć należy, że odrębne potraktowanie dodatkowych kosztów obciążających najemców z tytułu mediów stanowiłoby sztuczne dzielenie usługi najmu. Podobne stanowisko wyraża Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który w orzeczeniu z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie Card Protection Plan Ltd v Commissioners of Customs and Excise (C-349/96), rozstrzygnął kwestię, czy świadczenie usług obejmujące kilka części składowych należy traktować jako pojedyncze świadczenie, czy też jako dwa lub więcej świadczeń. Trybunał stwierdził w nim, iż w tym przypadku (do usług pomocniczych) stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej; usługę należy uznać więc za usługę pomocniczą, jeżeli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz środek do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej.

Mając powyższe na uwadze, odnosząc się do stanu faktycznego zawartego we wniosku, wskazać należy, że jeżeli z zawartej umowy najmu wynika, że oprócz czynszu najmu najemcy zobowiązani są ponosić również dodatkowe opłaty za media oraz tzw. koszty eksploatacyjne związane z korzystaniem z przedmiotu najmu, oznacza to, że do podstawy opodatkowania winny być wliczane także te koszty dodatkowe bezpośrednio związane z zasadniczą usługą najmu jako element cenotwórczy tej usługi, czyli koszty, którymi Wnioskodawca obciąża najemcę w związku ze świadczeniem usługi najmu lokali mieszkalnych. Żaden bowiem najemca nie byłby zainteresowany nabyciem od Wnioskodawcy samych „mediów” (wody, energii elektrycznej i cieplnej, wywozu nieczystości, odprowadzania ścieków czy dostępu do anteny) gdyby nie wynajmował lokalu mieszkalnego, bowiem byłoby to bezcelowe i nieracjonalne.

Jak bowiem wykazano, zgodnie z ogólnymi zasadami podatku od towarów i usług w przypadku świadczenia konkretnej usługi, w tym przypadku usługi wynajmu lokali mieszkalnych, nie powinno się sztucznie wyodrębniać z jednej kompleksowej usługi, jaką jest usługa najmu, pewnych czynności tylko w tym celu, aby opodatkować je na korzystnych zasadach. Do takiego postępowania nie uprawniają przywołane wyżej przepisy definiujące podstawę opodatkowania i obrót. Jak wykazano bowiem, w przypadku, gdy dany podmiot świadczy usługę o charakterze kompleksowym, lecz stanowiącą w istocie jedno, niepodzielne świadczenie, to wówczas nie jest dopuszczalne dzielenie tej usługi na części i dokonywanie refakturowania jej poszczególnych elementów.

Reasumując wskazać należy, że otrzymywane przez Wnioskodawcę od najemców lokali mieszkalnych opłaty za media (energię elektryczną i cieplną, wodę, gaz, i odprowadzanie ścieków, wywóz nieczystości, udostępnienie anteny) dotyczące tych lokali, stanowiące obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, jako świadczenie jednolite są objęte, według zasad właściwych tej usłudze, zwolnieniem z opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Natomiast w odniesieniu do świadczonych na podstawie odrębnych umów usług najmu garaży i komórek (składzików) należy stwierdzić, iż stosownie do zapisu art. 41 ust. 1 podlegają opodatkowaniu według zasad ogólnych podatkiem od towarów i usług według podstawowej stawki 23 %.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, ul. Emilii Plater 1, 10-562 Olsztyn, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń