Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP1-443-210/11-3/BS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2011-05-06
Teza: opodatkowanie usług szkoleniowych
Słowa kluczowe: BHP (bezpieczeństwo i higiena pracy); ratownictwo; szkolenie; usługi-usługi edukacyjne; zwolnienie-zwolnienie podatkowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 31.01.2011 r. (data wpływu 07.02.2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania usług szkoleniowych - **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 07.02.2011 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania usług szkoleniowych.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą E. Strona zajmuje się organizacją szkoleń z zakresu pierwszej pomocy, kierowanych do różnych grup zawodowych. Nowelizacja ustawy o podatku od towarów i usług zwalnia z opodatkowania podatkiem VAT niektóre formy działalności szkoleniowej, m.in: usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach oraz finansowane w całości ze środków publicznych (pkt. 8 a i c).

Większość prowadzonych przez Wnioskodawcę szkoleń wynika z odrębnych przepisów.

Głównymi klientami są:

1.  Instytucje publiczne i firmy prywatne, które na podstawie ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy (Dz. U. z dnia 18 grudnia 2008 r. Nr 223, poz. 1460) mają obowiązek wyznaczyć pracowników do udzielania pomocy i zapewnić im przeszkolenie. (Jest to więc forma dokształcania zawodowego).
2.  Personel publicznych i prywatnych placówek oświatowych, wychowawcy i opiekunowie przedszkolni, którzy podlegają przeszkoleniu na podstawie § 21 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz. U. z dnia 22 stycznia 2003 r.). Dodatkowo w przypadku realizacji szkolenia dla nauczycieli szkół publicznych są to szkolenia finansowane ze środków publicznych.
3.  Ratownicy wodni, oraz funkcjonariusze Policji i innych służb podległych MSWiA, strażacy Państwowej i Ochotniczej Straży Pożarnej oraz żołnierze mogą uzyskać tytuł Ratownika na podstawie ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 191, poz. 1410 z dnia 20 października 2006 r.) oraz Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 19 marca 2007 r. w sprawie kursu w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy (Dz. U. z dnia 6 kwietnia 2007 r.). Podwyższa to ich kwalifikacje zawodowe. Prowadzona przez Wnioskodawcę firma wpisana jest do rejestru organizatorów kursów Kwalifikowanej Pierwszej Pomocy, prowadzonego przez Wojewodę Mazowieckiego.
4.  Firmy świadczące usługi w zakresie BHP, zatrudniające firmę Wnioskodawcy do poprowadzenia zajęć z zakresu pierwszej pomocy w ramach szkoleń wstępnych i okresowych (zgodnie z informacją podaną na stronie www.mf.gov.pl kursy BHP podlegają zwolnieniu z VAT).
5.  Ratownicy medyczni, którzy mają obowiązek uzyskiwania punktów edukacyjnych na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie doskonalenia zawodowego ratowników medycznych.
6.  Instytucje pozyskujące dotacje z funduszy UE na realizację szkoleń z zakresu ratownictwa.
7.  Personel publicznych i prywatnych jednostek ochrony zdrowia (głównie pielęgniarki i lekarze, laboranci i personel aptek) pragnący poszerzyć wiedzę z zakresu ratownictwa w celu profilaktyki stanów zagrożenia życia i ratowania życia pacjentów będących pod ich opieką.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy szkolenie z zakresu pierwszej pomocy dla pracowników wyznaczonych do udzielania pomocy na terenie zakładu pracy są zwolnione z podatku VAT?
2.  Czy szkolenie z zakresu pierwszej pomocy dla nauczycieli i innych pracowników placówek oświatowych, są zwolnione z podatku VAT?
3.  Czy szkolenia z zakresu Kwalifikowanej Pierwszej Pomocy dla osób wskazanych w ustawie o PRM są zwolnione z podatku VAT?
4.  Czy realizując szkolenie z zakresu pierwszej pomocy w ramach kursu BHP można zastosować zwolnienie z podatku VAT?
5.  Czy kursy i seminaria doskonalenia zawodowego dla ratowników medycznych są zwolnienie z podatku VAT?
6.  Czy do szkoleń z zakresu pierwszej pomocy finansowanych z dotacji z UE można zastosować zwolnienie z podatku VAT?
7.  Czy szkolenia z zakresu ratownictwa dla personelu średniego i wyższego jednostek ochrony zdrowia są zwolnione z podatku VAT?

Przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej są zagadnienia dotyczące podatku od towarów i usług w zakresie pytań oznaczonych nr od 1 do 5.

W części dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie pytań oznaczonych nr 6 i 7 wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.

Zdaniem Wnioskodawcy:

Wszystkie opisane szkolenia wynikają z odrębnych przepisów, a dodatkowo są elementem profilaktyki stanów zagrożenia życia, więc w ocenie Wnioskodawcy nie powinny być opodatkowane VAT.

Dodatkowo usługi szkoleń BHP zostały zwolnione z VAT, więc świadcząc usługi jako podwykonawca tych szkoleń Wnioskodawca również powinien zastosować zwolnienie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

Na podstawie art. 5a towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne.

Jak stanowi art. 41 ust. 1 cyt. ustawy, podstawowa stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 213, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Zgodnie z art. 41 ust 2 ustawy dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatkowa wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1.

Stosownie natomiast do art. 146a pkt 1 i 2 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.:

1.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1113, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%;
2.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%,

W kwestii zwolnienia od podatku działalności edukacyjnej należy zauważyć, iż z dniem 1 stycznia 2011 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 226, poz. 1476).

Przepisy nowelizacji uchylają załącznik nr 4 do ustawy, zawierający wykaz usług zwolnionych od podatku, który w pozycji 7 wymieniał jako zwolnione usługi w zakresie edukacji (ex 80) i przenoszą uregulowania dotyczące tej tematyki do treści ustawy.

Zasadnicze znaczenie ma w tym przypadku dodanie do art. 43 ustawy punktów 26-30, regulujących zwolnienia od podatku działalności edukacyjnej.

Ponadto, przy określaniu zakresu zwolnień, które dotychczas były ujęte w załączniku nr 4 do ustawy, odstąpiono od ich identyfikacji przy pomocy klasyfikacji statystycznych określając ich zakres z wykorzystaniem treści zapisów prawa unijnego i krajowego oraz orzecznictwa sądów.

Zasadniczym powodem odejścia od stosowania klasyfikacji statystycznych przy określaniu zakresu zwolnień od podatku było zapewnienie pełniejszej implementacji przepisów unijnych, w szczególności Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r., w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

Zgodnie z art. 132 ust. 1 lit. i ww. Dyrektywy, państwa członkowskie zwalniają kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie, łącznie ze świadczeniem usług i dostawą towarów ściśle z taką działalnością związanych, prowadzone przez odpowiednie podmioty prawa publicznego lub inne instytucje działające w tej dziedzinie, których cele uznane są za podobne przez dane państwo członkowskie.

Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 znowelizowanej ustawy o podatku od towarów i usług, zwalnia się od podatku usługi świadczone przez:

1.  jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów o systemie oświaty, w zakresie kształcenia i wychowania,
2.  uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz jednostki badawczo - rozwojowe, w zakresie kształcenia na poziomie wyższym

\- oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane.

Zgodnie z brzmieniem art. 43 ust. 1 pkt 29 ww. ustawy zwalnia się od podatku usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, inne niż wymienione w pkt 26:

1.  prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach, lub
2.  świadczone przez podmioty, które uzyskały akredytację w rozumieniu przepisów o systemie oświaty - wyłącznie w zakresie usług objętych akredytacją lub
3.  finansowane w całości ze środków publicznych

\- oraz świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane.

Ponadto zgodnie z treścią 13 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 04 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 73, poz. 392), zwanego dalej rozporządzeniem, zwalnia się od podatku usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, finansowane w co najmniej 70% ze środków publicznych, oraz świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane.

W świetle powołanych przepisów należy stwierdzić, iż dla oceny, czy określone usługi będą zwolnione na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy konieczne jest ustalenie w pierwszej kolejności, czy omawiane usługi są usługami kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, a następnie czy spełniają dodatkowe warunki wynikające z ww. przepisu, tj. czy prowadzone są w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach lub czy mają uzyskaną akredytację na dany rodzaj szkolenia lub czy są finansowane w wysokości co najmniej 70% ze środków publicznych.

W tym miejscu wskazać należy, iż w dniu 1 lipca 2006 r. weszły w życie przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1777/2005 z dnia 17 października 2005 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 77/388/EWG w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. L Nr 288 str. 1). Rozporządzenie Rady nr 1777/2005 wiąże wszystkie państwa członkowskie i jest stosowane bezpośrednio. Oznacza to, iż przepisy tego rozporządzenia z dniem 1 lipca 2006 r. stają się częścią porządku prawnego, obowiązującego na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, bez konieczności ich implementacji w drodze ustawy. Rozporządzenie Rady nr 1777/2005 przyjęte zostało w celu jednolitego stosowania przez wszystkie państwa członkowskie systemu podatku od wartości dodanej, opartego na postanowieniach Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich, dotyczących podatków obrotowych - Wspólny system podatku wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EWG ze zm.).

Przepis art. 14 ww. rozporządzenia nr 1777/2005 wyjaśnia co należy rozumieć przez usługi kształcenia zawodowego i przekwalifikowania. W myśl tego przepisu usługi w zakresie kształcenia zawodowego i przekwalifikowania zapewniane na warunkach określonych w art. 13 część A ust. 1 lit. i) dyrektywy 77/388/EWG obejmują nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, tak samo jak nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych. Czas trwania kursu w zakresie kształcenia zawodowego bądź przekwalifikowania nie ma znaczenia do tego celu.

Ad. 1 - 2) i Ad. 4)

Z opisu sprawy wynika, iż Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą E. , w ramach której świadczy usługi prowadzenia szkoleń z zakresu pierwszej pomocy kierowanych do różnych grup zawodowych. Klientami Wnioskodawcy są m.in.:

*   instytucje publiczne i firmy prywatne, które na podstawie ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy (Dz. U. z dnia 18 grudnia 2008 r. Nr 223, poz. 1460) mają obowiązek wyznaczyć pracowników do udzielania pomocy i zapewnić im przeszkolenie,
*   personel publicznych i prywatnych placówek oświatowych, wychowawcy i opiekunowie przedszkolni, którzy podlegają przeszkoleniu na podstawie § 21 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz. U. z dnia 22 stycznia 2003 r.),
*   firmy świadczące usługi w zakresie BHP, które zatrudniają Wnioskodawcę do prowadzenia zajęć z zakresu pierwszej pomocy w ramach szkoleń wstępnych i okresowych.

Znajomość przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy jest warunkiem niezbędnym do wykonywania pracy. Każdy pracodawca ma obowiązek zapewnić pracownikowi odbycie, odpowiedniego do rodzaju wykonywanej pracy szkolenia, w tym przekazać mu informacje i instrukcje dotyczące zajmowanego stanowiska pracy lub wykonywanej pracy. Obowiązek przeszkolenia podwładnych w zakresie zasad bezpieczeństwa i higieny pracy nałożony został na pracodawcę ustawą z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. 1974, Nr 24, poz. 141 ze zm.).

Zgodnie z art. 2091 § 1 Kodeksu pracy, pracodawca jest obowiązany:

1.  zapewnić środki niezbędne do udzielania pierwszej pomocy w nagłych wypadkach, zwalczania pożarów i ewakuacji pracowników,
2.  wyznaczyć pracowników do:
    1.  udzielania pierwszej pomocy,
    2.  wykonywania działań w zakresie zwalczania pożarów i ewakuacji pracowników,
3.  zapewnić łączność ze służbami zewnętrznymi wyspecjalizowanymi w szczególności w zakresie udzielania pierwszej pomocy w nagłych wypadkach, ratownictwa medycznego oraz ochrony przeciwpożarowej.

Zgodnie z art. 2373 § 1 Kodeksu pracy, nie wolno dopuścić pracownika do pracy, do której wykonywania nie posiada on wymaganych kwalifikacji lub potrzebnych umiejętności, a także dostatecznej znajomości przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy.

Stosownie do § 21 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 6, poz. 69 ze zm.) nauczyciele, w szczególności prowadzący zajęcia w warsztatach, laboratoriach, a także zajęcia wychowania fizycznego, podlegają przeszkoleniu w zakresie udzielania pierwszej pomocy.

Szkolenia w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy nie mogą odbywać się w zupełnie dowolnej formie. Szczegółowe zasady organizacji i przeprowadzania szkoleń z tego zakresu zostały określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 27 lipca 2004 r. w sprawie szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. Nr 180, poz. 1860), które określa:

1.  szczegółowe zasady szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy,
2.  zakres szkolenia,
3.  wymagania dotyczące treści i realizacji szkolenia,
4.  sposób dokumentowania szkolenia oraz
5.  przypadki, w których pracodawcy i pracownicy mogą być zwolnieni z określonych rodzajów szkolenia.

Zgodnie z § 1a ust. 2 lit. e) cytowanego rozporządzenia, przez jednostkę organizacyjną prowadzącą działalność szkoleniową w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy rozumie się osobę prawną lub fizyczną prowadzącą działalność oświatową na zasadach określonych w przepisach o swobodzie działalności gospodarczej, jeżeli prowadzi działalność szkoleniową w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy.

Stosownie do § 3 ww. rozporządzenia szkolenie zapewnia uczestnikom:

1.  zaznajomienie się z czynnikami środowiska pracy mogącymi powodować zagrożenia dla bezpieczeństwa i zdrowia pracowników podczas pracy oraz z odpowiednimi środkami i działaniami zapobiegawczymi;
2.  poznanie przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy w zakresie niezbędnym do wykonywania pracy w zakładzie pracy i na określonym stanowisku pracy, a także związanych z pracą obowiązków i odpowiedzialności w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy;
3.  nabycie umiejętności wykonywania pracy w sposób bezpieczny dla siebie i innych osób, postępowania w sytuacjach awaryjnych oraz udzielania pomocy osobie, która uległa wypadkowi.

Zgodnie natomiast z § 4 ust. 1 rozporządzenia, szkolenie może być organizowane przez pracodawców lub przez jednostki organizacyjne prowadzące działalność szkoleniową w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy, które zostały sprecyzowane w § 1a pkt 2 rozporządzenia, czyli m.in. osoby prawne lub fizyczne prowadzące działalność oświatową na zasadach określonych w przepisach o swobodzie działalności gospodarczej, które na zlecenie pracodawcy prowadzą działalność szkoleniową w dziedzinie bhp.

Szkolenie jest prowadzone jako szkolenie wstępne i szkolenie okresowe (§ 6 rozporządzenia).

Analizując przedstawione okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów, wskazać należy, iż usługi szkolenia w zakresie bezpieczeństwa higieny pracy spełniają definicję usług kształcenia zawodowego, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy o podatku od towarów i usług. Szkolenia te mają na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy niezbędnej do celów zawodowych. Przedmiotem szkoleń z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy jest poznanie czynników środowiska pracy które mogą powodować zagrożenia dla bezpieczeństwa i zdrowia pracownika, poznanie przepisów i zasad BHP w zakresie niezbędnym do wykonywania pracy na określonym stanowisku, nabycie umiejętności wykonywania pracy w sposób bezpieczny dla siebie i innych oraz postępowania w sytuacjach awaryjnych.

Z wyżej cyt. § 3 rozporządzenia w sprawie szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy wynika, iż w zakres szkolenia BHP wchodzi również umiejętność udzielania pomocy osobie, która uległa wypadkowi. Ramowy program instruktażu ogólnego, określony w załączniku nr 1 ww. rozporządzenia, wskazuje jako jeden z tematów szkolenia: „Postępowanie w razie wypadku, w tym organizacja i zasady udzielania pierwszej pomocy”.

Zatem szkolenie z pierwszej pomocy medycznej jest nieodłącznym aspektem szkolenia BHP i jako takie, również należy uznać je za usługę kształcenia zawodowego.

Zasady organizowania i przeprowadzania ww. szkoleń zostały ściśle uregulowane w przepisach Kodeksu pracy oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 27 lipca 2004 r. w sprawie szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy. Oznacza to, że spełniona jest też druga przesłanka umożliwiająca korzystanie ze zwolnienia od podatku tzn. szkolenia prowadzone są w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach.

Bez znaczenia w przedmiotowej sprawie pozostaje fakt, iż Wnioskodawca świadcząc usługi szkolenia z pierwszej pomocy w ramach szkolenia BHP działa jako podwykonawca.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż usługi szkolenia z pierwszej pomocy w ramach szkolenia BHP, o których mowa w punkcie 1, 2 i 4 wniosku będą korzystały ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług, a w przypadku finansowania szkoleń z zakresu pierwszej pomocy dla nauczycieli szkół publicznych ze środków publicznych – na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) i lit. c).

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytań oznaczonych nr 1 - 2 oraz pytania oznaczonego nr 4 uznać należało za prawidłowe.

Ad. 3)

Z opisu sprawy wynika, iż Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą E. , w ramach której świadczy usługi prowadzenia szkoleń z zakresu pierwszej pomocy kierowanych do różnych grup zawodowych. Klientami Wnioskodawcy m.in. są również ratownicy wodni, oraz funkcjonariusze Policji i innych służb podległych MSWiA, strażacy Państwowej i Ochotniczej Straży Pożarnej oraz żołnierze - mogą uzyskać tytuł Ratownika na podstawie ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 191, poz. 1410 z dnia 20 października 2006 r.) oraz Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 19 marca 2007 r. w sprawie kursu w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy (Dz. U. z dnia 6 kwietnia 2007 r.). Podwyższa to ich kwalifikacje zawodowe. Prowadzona przez Wnioskodawcę firma wpisana jest do rejestru organizatorów kursów Kwalifikowanej Pierwszej Pomocy, prowadzonego przez Wojewodę.

Kursy kwalifikowanej pierwszej pomocy dla pracowników i funkcjonariuszy jednostek współpracujących z systemem Państwowe Ratownictwo Medyczne prowadzone są w oparciu o art. 13, art. 15 oraz art. 18 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 191, poz. 1410 ze zm.), zwanej dalej ustawą o PRM, oraz rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 19 marca 2007 r. w sprawie kursu w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy (Dz. U. Nr 60 poz. 408).

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o PRM, ratownikiem może być osoba:

1.  posiadająca pełną zdolność do czynności prawnych;
2.  zatrudniona lub pełniąca służbę w jednostkach współpracujących z systemem, o których mowa w art. 15, lub będąca członkiem tych jednostek;
3.  posiadająca ważne zaświadczenie o ukończeniu kursu w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy, zwanego dalej „kursem”, i uzyskaniu tytułu ratownika;
4.  której stan zdrowia pozwala na udzielanie kwalifikowanej pierwszej pomocy.

Z powyższego wynika, iż ratownik jest przedstawicielem innego niemedycznego zawodu lub służby, który na podstawie ukończenia dodatkowych form kształcenia posiada uprawnienia do wykonywania kwalifikowanej pierwszej pomocy.

Jednostkami współpracującymi z systemem, w myśl art. 15 ustawy o PRM, są służby ustawowo powołane do niesienia pomocy osobom w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, w szczególności: jednostki organizacyjne Państwowej Straży Pożarnej, jednostki ochrony przeciwpożarowej włączone do krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego, podmioty, o których mowa w art. 55 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 81, poz. 889, z późn. zm.), inne jednostki podległe lub nadzorowane przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych i Ministra Obrony Narodowej.

W myśl art. 55 ust. 2 ww. ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej organizowanie pomocy oraz ratowanie osób, które uległy wypadkowi lub są narażone na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia na wodach, należy w szczególności do Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego - specjalistycznego stowarzyszenia o zasięgu ogólnokrajowym - w zakresie określonym w statucie tej organizacji.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o PRM Minister właściwy do spraw wewnętrznych oraz Minister Obrony Narodowej zapewniają przeszkolenie pracowników podległych lub nadzorowanych przez nich służb, policjantów, funkcjonariuszy, strażaków oraz żołnierzy w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy, i uzyskanie przez nich tytułu ratownika oraz aktualizację wiedzy w tym zakresie.

Na mocy ust. 2 powyższego artykułu Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Minister Obrony Narodowej wydał rozporządzenie z dnia 12 grudnia 2008 r. w sprawie szkoleń w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy (Dz. U. Nr 229 poz. 1537), które określa sposób i organizację przeprowadzenia szkolenia w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy oraz aktualizację wiedzy w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy przez:

1.  pracowników służb podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz Ministra Obrony Narodowej;
2.  funkcjonariuszy, policjantów, strażaków;
3.  żołnierzy.

W myśl § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, szkolenie prowadzone jest przez podmiot szkolący zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 19 marca 2007 r. w sprawie kursu w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy.

Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 19 marca 2007 r. w sprawie kursu w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy określa ramowy program kursu w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy, kwalifikacje kadry dydaktycznej prowadzącej kursy, sposób przeprowadzenia egzaminu końcowego, skład, tryb powoływania i odwoływania komisji egzaminacyjnej, wzór zaświadczenia o ukończeniu kursu i uzyskaniu tytułu ratownika.

Celem kursu jest przygotowanie osób współpracujących z systemem Państwowego Ratownictwa Medycznego do realizacji zadań z zakresu ratownictwa w czasie akcji ratowniczych, w tym w szczególności do udzielania osobom w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego kwalifikowanej pierwszej pomocy.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż kursy kwalifikowanej pierwszej pomocy dla pracowników i funkcjonariuszy jednostek współpracujących z systemem Państwowe Ratownictwo Medyczne, należy uznać za usługę kształcenia zawodowego, której formy i zasady zostały przewidziane w przepisach Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 19 marca 2007 r. w sprawie kursu w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy oraz Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 grudnia 2008 r. w sprawie szkoleń w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy. Zatem szkolenia powyższe korzystają ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na mocy art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a).

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego nr 3 uznać należało za prawidłowe.

Ad. 5)

Z opisu sprawy wynika, iż Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą E. , w ramach której świadczy usługi prowadzenia szkoleń z zakresu pierwszej pomocy kierowanych do różnych grup zawodowych. Klientami Wnioskodawcy m.in. są również ratownicy medyczni, którzy mają obowiązek uzyskiwania punktów edukacyjnych na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie doskonalenia zawodowego ratowników medycznych.

Szkolenia ratowników medycznych prowadzone są na podstawie ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. 2006 r. Nr 191 poz. 1410 ze zm.), zwanej dalej ustawą o PRM.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o PRM, ratownik medyczny ma prawo i obowiązek doskonalenia zawodowego w różnych formach kształcenia.

Na podstawie ust. 2 powyższego artykułu Minister Zdrowia wydał rozporządzenie z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie doskonalenia zawodowego ratowników medycznych (Dz. U. Nr 112 poz. 775), w którym określił:

1.  formy doskonalenia zawodowego ratowników medycznych, zwanego dalej „doskonaleniem zawodowym”;
2.  sposób i zakres doskonalenia zawodowego.

W myśl § 2 ww. rozporządzenie doskonalenie zawodowe jest realizowane w następujących pozaszkolnych formach kształcenia:

1.  kursu doskonalącego;
2.  seminarium;
3.  samokształcenia.

Przepis § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia określa, iż kurs doskonalący jest formą kształcenia o czasie trwania nie krótszym niż 30 godzin zajęć edukacyjnych, której ukończenie umożliwia pogłębienie i aktualizację wiedzy i umiejętności z zakresu ratownictwa medycznego.

Kurs doskonalący jest realizowany według programu nauczania zatwierdzonego przez ministra właściwego do spraw zdrowia, uwzględniającego zakres wiedzy i umiejętności, o których mowa w § 8, opracowanego przez zespół ekspertów, legitymujących się doświadczeniem zawodowym i dorobkiem naukowym w zakresie medycyny ratunkowej, powołany przez Dyrektora Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego, działającego na podstawie odrębnych przepisów (3 ust. 2 ww. rozporządzenia).

Kurs doskonalący jest prowadzony w formie stacjonarnej lub niestacjonarnej i jest zakończony egzaminem z zakresu wiedzy i umiejętności objętych programem nauczania, o którym mowa w ust. 2 (§ 3 ust. 3 ww. rozporządzenia).

W myśl § 6 ust. 1 cyt. rozporządzenia doskonalenie zawodowe realizowane jest w pięcioletnich okresach rozliczeniowych, zwanych dalej "okresami edukacyjnymi".

Okres edukacyjny rozpoczyna się z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym uzyskano dyplom uprawniający do wykonywania zawodu ratownika medycznego (§ 6 ust. 2 ww. rozporządzenia).

Zgodnie z § 6 ust. 3 ww. rozporządzenia za zrealizowanie każdej z form doskonalenia zawodowego, o których mowa w § 2, przysługują punkty edukacyjne:

1.  za udział w kursie doskonalącym zakończonym egzaminem - 120 punktów edukacyjnych za cały kurs doskonalący;
2.  za udział w seminarium - 1 punkt edukacyjny za każdą godzinę trwania seminarium, nie więcej jednak niż 8 punktów edukacyjnych za całe seminarium;
3.  za przygotowanie i wygłoszenie referatu na kongresie, zjeździe, konferencji lub sympozjum naukowym lub przedstawienie komunikatu albo plakatu - 5 punktów edukacyjnych;
4.  za udział w posiedzeniu szkoleniowym, o którym mowa w § 5 pkt 2 - 2 punkty edukacyjne;
5.  za przygotowanie i wygłoszenie referatu na posiedzeniu szkoleniowym towarzystwa naukowego, stowarzyszenia zawodowego lub przedstawienie komunikatu albo plakatu na tym posiedzeniu - 10 punktów edukacyjnych;
6.  za udział w kongresie, zjeździe, konferencji lub sympozjum naukowym - 2 punkty edukacyjne za każdy dzień, nie więcej jednak niż 10 punktów edukacyjnych za udział w całym kongresie, zjeździe, konferencji lub sympozjum naukowym;
7.  za udział w warsztatach szkoleniowych i innych formach szkolenia organizowanych przez pracodawców - 1 punkt edukacyjny za każdą godzinę trwania szkolenia, nie więcej jednak niż 80 punktów edukacyjnych za całe szkolenie;
8.  za udział w internetowym programie edukacyjnym - 5 punktów edukacyjnych;
9.  za opublikowanie jako autor lub współautor:
    1.  książki naukowej - 50 punktów edukacyjnych,
    2.  książki popularnonaukowej - 20 punktów edukacyjnych,
    3.  artykułu naukowego oryginalnego - 15 punktów edukacyjnych,
    4.  artykułu o charakterze poglądowym, rozdziału w książce naukowej lub popularnonaukowej - 10 punktów edukacyjnych,
    5.  artykułu popularnonaukowego, programu multimedialnego lub komunikatu z badań naukowych - 5 punktów edukacyjnych,
    6.  tłumaczenia książki lub artykułu naukowego lub popularnonaukowego - odpowiednio 50 % liczby punktów, o których mowa w lit. a-e.

Zgodnie z § 6 ust. 5 ww. rozporządzenia dopełnienie przez ratownika medycznego obowiązku doskonalenia zawodowego polega na uzyskaniu w okresie edukacyjnym co najmniej 200 punktów edukacyjnych za udział w wybranych formach doskonalenia zawodowego, w tym co najmniej 120 punktów edukacyjnych za udział w kursie doskonalącym zakończonym egzaminem.

Z powyższego wynika, iż szkolenia ratowników medycznych, zaliczyć należy do kształcenia zawodowego. Formy i zasady kształcenia przewidziane są w przepisach powołanego powyżej rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie doskonalenia zawodowego ratowników. Zatem szkolenia te korzystają ze zwolnienia z podatku od towarów i usług, przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) ustawy.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego nr 5 uznać należało za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.