Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.309.2025.2.JMS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-26
Teza: Uznanie wydatku dotyczącego przedłużenia okresu prawa do
ochrony Znaku towarowego, który przekracza okres jednego
roku podatkowego Spółki, za pośredni koszt uzyskania
przychodu, ujmowany w czasie, proporcjonalnie do długości
okresu, którego dotyczy, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: koszt-koszty pośrednie
koszt-koszty uzyskania przychodów
znak-znak towarowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z
przychodami (koszty pośrednie)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4d

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych, jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 maja 2025 r., wpłynął Państwa wniosek z 16 maja 2025 r., o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy m.in. podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie
    ustalenia, czy wydatek poniesiony przez Spółkę z tytułu Opłaty na rzecz Podmiotu W,
    dotyczący przedłużenia okresu prawa do ochrony Znaku towarowego, który przekracza
    okres jednego roku podatkowego Spółki, stanowi pośredni koszt uzyskania przychodu,
    ujmowany w czasie, proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczy, zgodnie z art. 15
    ust. 4d ustawy o CIT.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Spółka działająca pod firmą: (...) S. A. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest czynnym,
    zarejestrowanym podatnikiem VAT, będącym polskim rezydentem podatkowym,
    podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce od
    całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.
    W ramach swojej działalności, Grupa Kapitałowa, której częścią jest Wnioskodawca (dalej:
    „Grupa Kapitałowa”), wypracowała szereg rozwiązań (...) (dalej: „Technologia”). Spółka
    prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia na rzecz klientów usług (...).
    Ponadto, w skład Grupy Kapitałowej wchodzą spółki, skupiające się na tworzeniu i
    udostępnianiu oprogramowania dla firm (...). Spółka pełni rolę podmiotu holdingowego.
    Wnioskodawca świadczy ponadto usługi m.in. w zakresie korzystania z Technologii (...)
    (dalej: „Usługi”). Ponadto, Grupa Kapitałowa oferuje usługi polegające na wykorzystaniu
    innowacyjnych technologii (...).
    Spółka, w ramach swojej działalności (...) dokonała rejestracji własnego znaku towarowego
    (dalej: „Znak towarowy”) w Podmiocie W (dalej: „Podmiot W”) w celu uzyskania
    międzynarodowej ochrony prawnej do jego używania i prezentowania (...). Znak towarowy
    to graficzno - tekstowe oznaczenie, zawierając sformułowanie - nazwę Wnioskodawcy oraz
    znak graficzny składający się z dwóch poziomych linii.
    W związku z rejestracją Znaku towarowego, Spółka dokonała w przeszłości odpowiedniej
    opłaty administracyjnej na rzecz Podmiotu W, a obecnie chce dokonać opłaty za
    przedłużenie prawa do przyznanej ochrony prawnej na rzecz podmiotu W (dalej: „Opłata”).
    Opłata zostanie uiszczona przez Wnioskodawcę jednorazowo, a w ramach Opłaty ochrona
    prawa do Znaku towarowego zostanie przedłużona na kolejne 10 lat (...) W związku z tym,
    Opłata jest dokonywana jednorazowo (na podstawie otrzymanego od Podmiotu W
    rachunku), natomiast obejmuje swoim zakresem okres ochrony Znaku towarowego
    przekraczającego rok podatkowy Wnioskodawcy.

## Pytanie

Czy wydatek poniesiony przez Spółkę z tytułu Opłaty na rzecz podmiotu W, dotyczący
    przedłużenia okresu prawa do ochrony Znaku towarowego, który przekracza okres
    jednego roku podatkowego Spółki, stanowi pośredni koszt uzyskania przychodu,
    ujmowany w czasie, proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczy, zgodnie z art. 15
    ust. 4d ustawy o CIT? (pytanie oznaczone we wniosku nr 1)
    Państwa stanowisko w sprawie w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych
    Zdaniem Wnioskodawcy, wydatek poniesiony przez Spółkę z tytułu Opłaty na rzecz
    Podmiotu W, dotyczący przedłużenia okresu prawa do ochrony Znaku towarowego, który
    przekracza okres jednego roku podatkowego Spółki, stanowi pośredni koszt uzyskania
    przychodu podatkowy, ujmowany w czasie, proporcjonalnie do długości okresu, którego

    dotyczy, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym
    od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”).
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w
    celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
    ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego
    dzień poniesienia kosztu. Tak więc, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie,
    racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności
    gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła
    przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 ww. ustawy. Zatem, aby określony
    wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między tym kosztem a
    przychodem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy. Chodzi tu o związek tego typu,
    że poniesienie kosztu ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu.
    Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące
    warunki:
    • został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    • jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    • pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    • poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła
      przychodów,
    • został właściwie udokumentowany,
    • nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww.
      ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Wskazać należy, że aby uznać dany wydatek za koszt uzyskania przychodów nie jest
    konieczne w każdym przypadku wykazanie między nim a przychodem bezpośredniego
    związku. Należy zaznaczyć, że kosztami uzyskania przychodów są wszystkie wydatki
    poniesione w celu uzyskania przychodów, w tym również w celu zachowania i
    zabezpieczenia źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w
    przyszłości. Wobec powyższego, kosztami będą również koszty pośrednio związane z
    uzyskiwanymi przychodami, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny
    poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania
    źródła przychodów), nawet wówczas, gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został
    osiągnięty. Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego
    względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać
    indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Innymi słowy do
    kosztów uzyskania przychodów Spółka ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, bezpośrednio,
    jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały one prawidłowo udokumentowane, z
    wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.
    W związku z powyższym, w celu ustalenia czy wydatek może być uznany za koszt
    uzyskania przychodu Spółki, należy zbadać, czy zostały spełnione przesłanki wymienione
    enumeratywnie w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    W nawiązaniu do powyższego, Wnioskodawca pragnie wskazać, że wydatek z tytułu Opłaty
    na rzecz podmiotu W:
    - Został poniesiony przez Spółkę oraz będzie ponoszony cyklicznie w okresach
      przekraczających jeden rok kalendarzowy.

    - Jest definitywny tj. nie jest Spółce zwracany w jakikolwiek sposób.
    - Został właściwie udokumentowany (rachunkiem oraz przelewem bankowym
      potwierdzającym kwotę wydatku).
    - Pozostaje w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Spółki.
    Związek kosztu z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą oznacza, że
    poniesiony przez podatnika koszt musi wykazywać choćby pośredni związek z
    prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, która jest jego źródłem przychodu.
    Zdaniem Wnioskodawcy, opłata na rzecz podmiotu W, związana z przedłużeniem okresu
    ochrony znaku towarowego pozostaje w bezpośrednim związku z działalnością
    gospodarczą Spółki, ponieważ znak towarowy stanowi integralny element jej wizerunku
    oraz działalności gospodarczej. Wydatki poniesione na przedłużenie ochrony znaku mają
    na celu zapewnienie ciągłości ochrony prawnej marki, co w konsekwencji wpływa na
    utrzymanie jej rozpoznawalności na rynku. Znak towarowy jest jednym z podstawowych
    aktywów niematerialnych, które przyczyniają się do budowania wartości marki i pozycji
    rynkowej Spółki. Działania związane z utrzymaniem ochrony prawnej znaku mają więc na
    celu zabezpieczenie interesów Spółki, co bezpośrednio wpływa na jej działalność
    gospodarczą i potencjalne przychody.
    W związku z powyższym, pomiędzy Opłatą a działalnością gospodarczą Spółki istnieje
    niezaprzeczalny związek. Wydatek został poniesiony w celu uzyskania przychodów,
    zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów.
    Warunek celowości poniesienia kosztu oznacza, że koszt musi być poniesiony w celu
    osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania lub zabezpieczenia
    źródła przychodów. Celowość poniesienia kosztu należy oceniać mając na uwadze jego
    racjonalność oraz gospodarcze uzasadnienie oraz istnienie związku przyczynowo-
    skutkowego pomiędzy poniesionym kosztem, a uzyskiwaniem przychodów bądź
    zabezpieczeniem i zachowaniem źródła przychodów.
    Przesłankę celowości wielokrotnie wyjaśniały też organy podatkowe np. Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”) w interpretacji indywidualnej z 11 grudnia 2023 r.,
    sygn. 0111-KDIB1-1.4010.297.2023.3.BS stwierdził, że: „Przesłankę celowości kosztu uważa
    się za spełnioną, gdy istnieje związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem danego kosztu
    a powstaniem lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Nie ma przy tym znaczenia,
    czy dany wydatek przyniósł oczekiwany skutek w postaci osiągnięcia przychodów lub
    zachowania albo zabezpieczenie ich źródła. Istotne jest, czy w momencie jego ponoszenia
    podatnik mógł - obiektywnie oceniając - oczekiwać takiego efektu.”
    W odniesieniu do wydatku na Opłatę Wnioskodawca wskazuje, iż pomiędzy tym
    wydatkiem, a przychodem Spółki oraz zachowaniem i zabezpieczeniem źródła
    przychodów Spółki istnieje wyraźny związek przyczynowo-skutkowy, gdyż:
    - Przedłużenie ochrony znaku towarowego zapewnia Spółce możliwość kontynuowania
      działalności pod tą samą marką, co jest kluczowe dla utrzymania rozpoznawalności
      wśród klientów i na rynku. Znak towarowy stanowi istotny element jej wizerunku,
      który bezpośrednio wpływa na atrakcyjność produktów i usług oferowanych przez
      Spółkę.
    - Brak przedłużenia ochrony znaku towarowego mógłby narazić Spółkę na ryzyko utraty
      kontroli nad własnością intelektualną, co mogłoby prowadzić do utraty
      konkurencyjności na rynku i zmniejszenia rozpoznawalności jej produktów i usług. W
      efekcie, mogłoby to negatywnie wpłynąć na przychody Spółki, ponieważ klienci
      mogliby zacząć kojarzyć jej produkty z innymi podmiotami, które mogą używać
      podobnych oznaczeń.

    - Dzięki przedłużeniu ochrony znaku towarowego, Spółka zabezpiecza swoje prawa do
      wyłączności w zakresie używania określonego znaku, co bezpośrednio wspiera jej
      pozycję rynkową oraz pozwala na dalszy rozwój działalności gospodarczej. Wydatki na
      opłatę na rzecz Podmiotu W stanowią zatem element zabezpieczenia i ochrony
      aktywów niematerialnych Spółki, które są niezbędne do dalszego generowania
      przychodów.
    Zatem efektem poniesienia Opłaty jest niewątpliwie dalsza możliwość stabilnego i
    bezpiecznego prowadzenia działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę, poprzez
    zabezpieczenie jego głównego źródła przychodów.
    Jednocześnie, wydatek zaprezentowany w niniejszym stanie faktycznym/zdarzeniu
    przyszłym nie został wymieniony w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT jako wydatek, który nie
    może stanowić kosztów uzyskania przychodu - Opłata jest w rzeczywistości opłatą
    administracyjną. Zaznaczyć należy, że katalogu kosztów negatywnych nie należy czytać
    rozszerzające. Tylko ściśle wymienione w nim przypadki nie stanowią kosztów uzyskania
    przychodów. W wyroku NSA z 22.10.2019 r., II FSK 3678/17, LEX nr 2769108, czytamy:
    „Katalog, o którym mowa w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., dotyczy tylko jednoznacznie
    zidentyfikowanych kosztów nie uznawanych za koszt uzyskania przychodu i nie można,
    odwołując się do charakteru tych wydatków, wnioskować, że inne, nie wymienione wprost
    w art. 16 ust. 1 wydatki ze względu na jakiegokolwiek rodzaju podobieństwo do wydatków
    wymienionych w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., również nie stanowią kosztów uzyskania
    przychodu”. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Wnioskodawcy, Opłata poniesiona przez
    Spółkę nie została wymieniona w ww. artykule.
    Ponadto, w związku z powyższym, w przedstawionym stanie faktycznym /zdarzeniu
    przyszłym, zdaniem Wnioskodawcy, pokrycie przez Spółkę wydatku na Opłatę powinno
    stanowić koszt uzyskania przychodu o charakterze pośrednim. Jak wskazano powyżej
    pomiędzy poniesieniem przedmiotowego wydatku, a powstaniem przychodu istnieje
    związek przyczynowo-skutkowy. Związek ten przejawia się w tym, że Wnioskodawca
    nabywa prawo do kontynuowania prawnej ochrony Znaku towarowego, co jest niezbędne
    do zabezpieczenia głównego przedmiotu działalności gospodarczej prowadzonej przez
    Wnioskodawcę będącego podmiotem działającym na rynku reklamy internetowej. Znak
    towarowy stanowi więc nieodzowny element, który jednoznacznie powiązany jest z
    Wnioskodawcą i buduje rozpoznawalność jego marki.
    Z uwagi na charakter działalności Spółki, Znak towarowy jest kluczowym narzędziem
    budującym reputację firmy na rynku oraz jej relacje z klientami. Jest to koszt pośredni,
    ponieważ chociaż opłata na rzecz Podmiotu W nie jest bezpośrednio związana z
    uzyskaniem przychodu z danej transakcji, to w szerszym ujęciu przyczynia się do
    generowania przychodów poprzez zabezpieczenie i utrzymanie rozpoznawalności marki
    Spółki i grupy kapitałowej. Przedłużenie ochrony znaku towarowego jest elementem
    długofalowej strategii, który wpływa na stabilność działalności Spółki, a tym samym
    pośrednio na generowanie przychodu.
    W konsekwencji, mimo że opłata na rzecz podmiotu W, nie jest związana bezpośrednio z
    żadną pojedynczą transakcją generującą przychód, stanowi koszt niezbędny do
    zapewnienia ciągłości działalności Spółki. Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, z uwagi na
    powyższe, Opłata na rzecz podmiotu W, stanowi koszt uzyskania przychodu Spółki, o
    którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, a jego charakter jest pośredni, gdyż jej
    poniesienie wpływa na utrzymanie źródła przychodów Spółki.
    Przepisami regulującymi zasady rozliczania kosztów innych niż koszty bezpośrednio
    związane z przychodami są art. 15 ust. 4d oraz 15 ust. 4e ustawy o CIT. Stosownie do art.
    15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio
    związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą
    okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
    dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania

    przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Norma prawna
    wyrażona w art. 15 ust. 4d zdanie drugie ustawy o CIT ma charakter imperatywu, a więc
    jest normą, która nie zostaje ograniczona żadnym innym przepisem, w szczególności art.
    15 ust. 4e ustawy o CIT. Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT za dzień poniesienia kosztu
    uzyskania przychodów, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych
    (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto
    koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
    sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
    międzyokresowych kosztów. Oznacza to, że o ile w art. 15 ust. 4e ustawy o CIT
    zdefiniowano co należy rozumieć pod pojęciem „dzień poniesienia kosztu uzyskania
    przychodu”, to sposób rozliczenia tego kosztu określa art. 15 ust. 4d. Przepisy te należy
    rozpatrywać łącznie.
    Podkreślić należy, iż zwrot w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT - "dotyczą okresu
    przekraczającego rok podatkowy" obejmuje wydatki dotyczące usług (świadczeń)
    wykonywanych w kilku okresach. Nie dotyczy zaś wydatków związanych ze świadczeniami
    wykonywanymi jednorazowo, lecz wykorzystywanymi lub odnoszącymi skutek przez
    dłuższy czas. Przede wszystkim jednak zauważyć należy, że o tym czy w istocie dany
    wydatek z uwagi na swój charakter nie może zostać przyporządkowany do długości
    okresu, którego dotyczy, decydują ostatecznie przepisy prawa podatkowego, a nie sposób
    jego księgowania na potrzeby prawa bilansowego. Zatem za koszt uzyskania przychodu
    należy uznać taki koszt, który przekracza rok podatkowy, który jest ujmowany
    proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczy, chyba że jest możliwe jego
    całościowe przyporządkowanie do tego roku. W takim wypadku koszt ten jest kosztem
    uzyskania przychodu roku, którego dotyczy, a dniem jego poniesienia jest dzień ujęcia
    tego kosztu w księgach rachunkowych.
    Odnosząc powyższe przepisy do stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego sprawy, nie
    można uznać, że koszt poniesiony przez Wnioskodawcę z tytułu Opłaty na rzez Podmiotu
    W, powinien być ujmowany jednorazowo i potrącalny w dacie uiszczenia samego wydatku.
    Zapłata za kontynuację prawa do ochrony Znaku towarowego następuje kolejno co 10 lat -
    Spółka otrzymuje odpowiedni rachunek dotyczący Opłaty, który obejmuje taki okres.
    Okres faktycznego czerpania korzyści z tytułu prawa do ochrony Znaku towarowego
    powstaje, w dniu wniesienia Opłaty i będzie trwał w powiązaniu z kolejnymi płatnościami.
    Nie jest możliwe określenie jaka część poniesionej Opłaty dotyczy danego okresu, co w
    konsekwencji oznacza, że wydatek należy rozliczyć proporcjonalnie do czasu, w którym
    faktycznie Wnioskodawca nabywa prawo do ochrony Znaku towarowego.
    W przedmiotowym stanie faktycznym /zdarzeniu przyszłym oznacza to, że kosztu
    poniesionego z tytułu Opłat nie można przyporządkować tylko do jednego roku
    podatkowego, gdyż faktycznie Wnioskodawca uzyskuje i będzie w przyszłości uzyskiwał
    korzyści w kolejno następujących po sobie kilku latach podatkowych. Zatem wydatek ten
    dotyczy okresu przekraczającego rok podatkowy i należy zaliczyć go do kosztów uzyskania
    przychodów Wnioskodawcy proporcjonalnie do okresów, których faktycznie dotyczy.
    W ocenie Spółki, biorąc pod uwagę, że wydatek z tytułu Opłaty ponoszony jest w okresie,
    który zawsze przekracza jeden rok podatkowy, ich potrącenie w dacie poniesienia tj. w
    momencie ujęcia kosztu w księgach rachunkowych na podstawie rachunku wystawionego
    przez podmiotu W należałoby uznać za nieprawidłowe zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o
    CIT. Nie jest, bowiem możliwe określenie, w jakim zakresie wydatek związany z
    kontynuacją prawa do ochrony Znaku towarowego dotyczy danego roku podatkowego, a
    jeżeli nie jest to możliwe, związany z nim wydatek zalicza się do kosztów uzyskania
    przychodów proporcjonalnie do długości okresu, za który została dokonana Opłata.
    Przypisanie kosztu w całości do roku podatkowego, w którym wystawiono rachunek,
    pomimo że koszt ten dotyczy w części również kolejnych lat podatkowych, wpłynęłoby na
    rzetelność podstawy opodatkowania za kolejno następujące lata. W roku podatkowym, w
    którym wystawiono rachunek, podatek dochodowy byłby zaniżony, poprzez

    uwzględnienie w kosztach części kosztów dotyczących, w istocie, kolejnego roku
    podatkowego, w następnym roku podatkowym podatek byłby zawyżony, gdyż w kosztach
    nie zostałaby uwzględniona część kosztów dotyczących tego roku podatkowego.
    Na marginesie, należy wskazać, ze nabycie w zamian za Opłatę kontynuacji prawa do
    ochrony Znaku towarowego nie będzie skutkowało powstaniem po stronie Wnioskodawcy
    wartości niematerialnej i prawnej. Wartości niematerialne i prawne podlegające
    amortyzacji zostały, bowiem wymienione enumeratywnie w art. 16b ustawy o CIT, w
    którym to przepisie nabycie prawa do ochrony znaku towarowego lub przedłużenie tego
    prawa nie zostało uwzględnione. Definicja zawarta w przedmiotowym przepisie zwraca
    jednocześnie uwagę na wymóg nabycia, który w przypadku zarejestrowania (zgłoszenia)
    samodzielnie wytworzonego znaku towarowego nie jest spełniony. Taką interpretację tego
    przepisu można znaleźć również w interpretacjach indywidualnych (tj. interpretacji
    indywidualnej z dnia 3 sierpnia 2011 r. sygn. IPPB3/423-352/11-6/MS oraz z dnia 5 stycznia
    2015 sygn. IBPBI/2/423-1245/14/JD).
    Reasumując, biorąc pod uwagę stan sprawy i przywołane przepisy prawa należy
    stwierdzić, że wydatek poniesiony przez Spółkę z tytułu Opłaty na rzecz podmiotu W,
    dotyczący przedłużenia okresu prawa do ochrony Znaku towarowego, który przekracza
    okres jednego roku podatkowego Spółki, stanowi pośredni koszt uzyskania przychodu,
    ujmowany w czasie, proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczy, zgodnie z art. 15
    ust. 4d ustawy o CIT.
    Powyższe stanowisko znalazło również potwierdzenie w interpretacji indywidualnej z dnia
    3 sierpnia 2011 r. sygn. IPPB3/423-352/11-6/MS, w której organ podatkowy uznał, że:
    „Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż wydatki związane ze zgłoszeniem znaku,
    rozpatrzeniem wniosku oraz badaniami, opracowaniem i usługą zgłoszenia znaków jako
    koszt pośredni uzyskania przychodu mogą zostać zaliczone przez Spółkę do kosztów
    uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia określonej w art. 15 ust. 4e w związku z art.
    15 ust. 4d zdanie pierwsze. Wydatki te związane są bowiem z jednorazowym zdarzeniem,
    a poniesienie ich służy do uzyskania prawa ochronnego dla znaku towarowego. Odnosząc
    się natomiast do momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów opłaty za
    pierwsze 10 lat ochrony znaku należy zauważyć, że wydatek ten dotyczy okresu
    przekraczającego rok podatkowy. Koszt ten związany jest z ściśle określonym czasem
    trwania powyższej ochrony. W związku z powyższym koszty te powinny zgodnie z art. 15
    ust. 4d zdanie drugie podlegać rozliczeniu w czasie proporcjonalnie do długości okresu,
    którego dotyczą, tj. 10 lat.”. Takie samo stanowisko potwierdził organ w ww. interpretacji z
    dnia 5 stycznia 2015r., sygn. IBPBI/2/423-1245/14/JD.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku dochodowym od
    osób prawnych jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny na podstawie art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie podatku dochodowym od osób
    prawnych. W zakresie podatku od towarów i usług zostanie wydane odrębne
    rozstrzygnięcie.
    Końcowo odnosząc się do powołanych interpretacji indywidualnych należy wskazać, że
    dotyczą one konkretnej i indywidualnej sprawy podatnika w określonym stanie
    faktycznym (zdarzeniu przyszłym) i w tej danej sprawie rozstrzygnięcia w nich zawarte są
    wiążące.

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez
    Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w
    przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją
    aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi
        element czynności będących przedmiotem decyzji wydane:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.