Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB5/423-379/12-4/RS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2012-07-23
Teza: Należy stwierdzić, iż koszty sponsoringu (równoważna wartość świadczeń) ponoszone na podstawie umowy sponsoringowej stanowią koszty uzyskania przychodu.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; sponsoring; umowa; usługi; wydatek
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 10.05.2012 r. (data wpływu 15.05.2012 r.) oraz w piśmie z dnia 13.07.2012 r. (data nadania 13.07.2012 r., data wpływu 16.07.2012 r.) uzupełniającym braki formalne na wezwanie Nr IPPB5/423-379/12-2/RS IPPP1/443-405/12-2/ISZ z dnia 03.07.2012 r. (data nadania 03.07.2012 r., data doręczenia 06.07.2012 r.)o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez Spółkę w związku z zawartą umową sponsoringu – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 15.05.2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez Spółkę w związku z zawartą umową sponsoringu.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe.

Sp. z o.o. (Spółka) jest podmiotem świadczącym usługi na rynku nieruchomości komercyjnych w zakresie pośrednictwa, doradztwa, wyceny, zarządzania etc. Rynek na którym działa Spółka to B2B (business to business).

Spółka występuję jako sponsor (lub główny sponsor) na Gali C., organizowanej raz w roku (w tym przypadku w W.), Spółka zawarła umowę sponsoringu z organizatorem gali. W ramach umowy Spółka zobowiązana jest do uiszczenia opłaty na podstawie wystawionej przez organizatora gali faktury VAT.

Sponsoring polega na finansowaniu organizacji gali C., tzn. kolacji podczas której następuje rozdanie nagród za wyniki działalności oraz osiągnięcia w branży nieruchomości za rok poprzedni (w tym wypadku 2011), finansowanie publikacji Specjalny Raporty Rynkowy dot. sektora nieruchomości w Europie Środkowo-Wschodniej.

W zamian za finansowanie organizacji gali, zgodnie z umową Spółka otrzymuje:

*   30 biletów wstępu na galę, w tym rezerwację 3 gościnnych stołów z logo Spółki,
*   prezentacje Spółki na gali jako sponsor (główny sponsor); prezentacji na innych spotkaniach, imprezach branżowych organizowanych przez organizatora gali (wymienionych w umowie) jako sponsor gali;
*   umieszczenie na stronie internetowej organizatora gali prezentacji Spółki (zawierającą prezentację świadczonych usług);
*   umieszczenie dużych rozmiarów logo Spółki w widocznym miejscu podczas całego trwania gali C.; umieszczenie logo Spółki na biletach wstępu na galę (papierowych i elektronicznych); umieszczenie logo Spółki na wszelkich materiałach promocyjnych gali (strona internetowa, reklamy prasowe, stopka wiadomości marketingowych wysyłanych drogą elektroniczną, prezentacje audio-wizualne, banery); umieszczenie logo Spółki na nagrodach rozdawanych na gali we wszystkich kategoriach.

Wyżej wspominana gala, oraz inne spotkania organizowane przez tego samego organizatora to najważniejsze spotkania branżowe rynku nieruchomości. Stanowią one możliwość spotkania i poznania nowych klientów, umocnienie więzi z dotychczasowymi klientami. Spółka działa na rynku B2B, zatem jedyne opcje reklamy i promocji usług świadczonych przez Spółkę to reklamy w prasie branżowej (bardzo wąski wachlarz tytułów) lub tego typu spotkania.

Spółka planuje w kolejnych latach zawrzeć podobną umowę z organizatorem gali jako sponsor lub jako główny sponsor (od tego czy Spółka będzie występować jako sponsor lub główny sponsor zależy wysokość opłaty oraz zakres usług reklamowych).

W piśmie z dnia 13.07.2012 r. Wnioskodawca doprecyzował przedstawiony stan faktyczny/zdarzenie przyszłe, tj. podał, iż:

Ad.1.

*   Spółka otrzymuje faktury od organizatora opisywanej we wniosku gali zgodnie z zawartą umową sponsoringu. Zgodnie z umową organizator wystawia 2 faktury (obejmujące 2 raty płatności) za świadczone na rzecz Spółki usługi wymienione w umowie. W umowie opłata nosi miano opłaty sponsoringowej. Świadczenia jakie otrzymuje Spółka za opłatę wynikającą z umowy zostały opisane we wniosku o wydanie interpretacji w pkt. G.

Opis widniejący na fakturach to „C. sponsorship & marketing services”, co w tłumaczeniu oznacza „C. usługi sponsoringu i marketingu”.

*   Charakter prawny Umowy pt. „C. 2011-2012” zawartej pomiędzy Spółką a I. Sp. z o. o. - organizator gali (Umowa):

Dokonując zaszeregowania cywilnoprawnego Umowy, należy stwierdzić, iż Umowa jest tak zwaną umową sponsoringu, dlatego tak zwaną, albowiem postanowienia kodeksu cywilnego nie przewidują tego typu umowy jako osobnej kategorii umowy nazwanej. Przedmiotową Umowę należy uznać za umowę dwustronnie zobowiązującą (wzajemną), gdzie świadczenia obu stron Umowy są względem siebie ekwiwalentne (równoważne).

O dwustronnie zobowiązującym charakterze Umowy świadczy jej treść. W Umowie wyraźnie wskazano, iż C. Sp. z o.o. (sponsor) zobowiązana jest spełnić na rzecz drugiej strony świadczenie pieniężne o którym mowa w punkcie 2 Umowy, w zamian za świadczenia I. Sp. z o.o. (sponsorowany), o których mowa w Umowie (np. świadczenia wskazane w punkcie 1 Umowy: prezentacja logo sponsora na przedmiotowej gali, materiałach reklamowych, stronach internetowych związanych z przedmiotową galą, wymienianie sponsora w materiałach prasowych dotyczących przedmiotowej gali, etc.).

Powyższe świadczenia stron Umowy są ekwiwalentne w rozumieniu art. 487 § 2 Kodeksu cywilnego, albowiem pomiędzy świadczeniami stron Umowy zachodzi relacja polegająca na tym, iż świadczenie jednej strony jest odpowiednikiem świadczenia drugiej strony. Zgodnie z zasadą swobody umów wyrażoną w art. 3531 Kodeksu cywilnego, o tym że świadczenia stron umowy są równoważne (ekwiwalentne), nie decyduje obiektywna ich ocena, lecz wola samych stron umowy. Strony Umowy uznały, o czym świadczy jej treść, iż świadczenie pieniężne sponsora na rzecz sponsorowanego jest równoważne w stosunku do świadczeń sponsorowanego na rzecz sponsora.

*   Beneficjentem 30 biletów jest C. Sp. z o.o.

W uzupełnieniu wniosku z dnia 13.07.2012 r. Spółka sprecyzowała także treść pytania mającego być przedmiotem interpretacji indywidualnej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy koszty sponsoringu, ponoszone na podstawie umowy sponsoringowej stanowią koszty uzyskania przychodu oraz czy Spółka ma prawo do odliczenia podatku VAT od otrzymanych na podstawie umowy faktur za usługę sponsoringu?

Odpowiedź w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych stanowi przedmiot niniejszej interpretacji. Przedmiotowy wniosek w zakresie podatku od towarów i usług zostanie rozpatrzony odrębnie.

Zdaniem Wnioskodawcy, przepisy podatkowe nie regulują kwestii sponsoringu. Należy więc zdaniem Spółki - sponsoring rozpatrywać z punktu widzenia przepisów o reklamie. Koszty poniesione na reklamę są pośrednio związane z przychodami. Kosztów tych z reguły nie można przypisać konkretnym przychodom, pomimo że mają one na celu kreowanie pozycji rynkowej firmy i oferowanych przez nią towarów/usług. Przez kreowanie pozycji rynkowej i działania marketingowe firma pośrednio wpływa na zwiększenie swoich przychodów poprzez próbę dotarcia do potencjalnych klientów. Jedną z form prowadzenia działań marketingowych, a więc reklamy, jest sponsoring.

Podniesiono, iż przepisy podatkowe nie definiują sponsoringu. Według słownika języka polskiego sponsoring to finansowanie czegoś, często w zamian za reklamowanie własnej działalności. Zgodnie z zapisami w umowie sponsoringowej, Spółka w zamian za finansowanie określonych w umowie usług, także w części gastronomicznych (kolacja i napoje w trakcie gali) ma prawo do reklamy. Gdyby bowiem Spółka nie sfinansowała określonych w umowie sponsoringowej usług na rzecz organizatora, nie nabyłby prawa do reklamy. Tak więc wydatki ponoszone na podstawie umowy sponsoringowej mają charakter zapłaty za możliwość reklamy w trakcie gali oraz innych imprez, a więc de facto mają charakter wydatków na reklamę, pomimo, że dotyczą także w części finansowania poczęstunku i napojów w trakcie gali.

W związku z powyższym według Wnioskodawcy, art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy nie ma zastosowania do wydatków ponoszonych na podstawie umowy sponsoringowej, a więc koszty sponsoringu ponoszone na podstawie umowy sponsoringowej są kosztami reklamy, a zatem są kosztami uzyskania przychodu.

Wskazano, iż Spółka zaliczyła opłatę za sponsoring gali do kosztów uzyskania przychodów oraz odliczyła podatek VAT z otrzymanej faktury. Spółka planuje w kolejnych latach zawierać podobne umowy oraz zaliczać opłaty wynikające w tych umów do kosztów uzyskania przychodów oraz odliczać podatek VAT od otrzymywanych w ramach w/w umów faktur.

W piśmie z dnia 13.07.2012 r. Spółka doprecyzowała także własne stanowisko w przedmiotowej sprawie, tj. podniesiono, iż w związku z argumentacją przedstawioną we wniosku oraz uzupełnieniu do wniosku, art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku od osób prawnych nie ma zastosowania do wydatków ponoszonych na podstawie umowy sponsoringowej, a więc koszty sponsoringu ponoszone na podstawie umowy sponsoringowej są kosztami reklamy, a zatem są kosztami uzyskania przychodu.

Ponadto, zdaniem Spółki nie ma zastosowania również art. 88 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż opisane we wniosku oraz w uzupełnieniu do wniosku usługi nie są ani usługami hotelowymi ani gastronomicznymi.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych uznaje się za prawidłowe.

Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy art. 15 i 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ww. ustawy.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy. W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania, ustawodawca wyróżnia koszty podatkowe bezpośrednio związane z przychodami i inne niż bezpośrednio z nimi związane, których nie można wprost przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako zmierzające do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).

Zatem, aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania przychodów, muszą zaistnieć łącznie następujące przesłanki:

*   został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

*   jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

*   pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

*   poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

*   został właściwie udokumentowany,

*   nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ww. ustawy, stanowić mogą koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo–skutkowym z osiąganymi przychodami. Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę:

*   przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz
    
*   potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu.
    
    W tym miejscu należy podkreślić, iż koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu.
    
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 15 ust. 1 ww. ustawy oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością, podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Zauważyć należy, iż przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”. Zatem, możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu, uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, iż wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu.
    
    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, do kategorii wydatków mających na celu osiągnięcie przychodów zalicza się między innymi koszty reklamy. Pod pojęciem reklamy należy rozumieć działania podmiotu gospodarczego, mające na celu kształtowanie popytu na dane towary, usługi lub markę, poprzez zachęcenie jak największej liczby potencjalnych klientów do nabywania towarów i usług tego podmiotu gospodarczego. Może być ona realizowana za pomocą rozmaitych środków wyrazu oraz przy użyciu zróżnicowanych środków przekazu, w tym poprzez prezentowanie danego towaru lub usługi, jego cech jakościowych, użytkowych lub konsumpcyjnych, zalet technicznych, estetycznych lub zdrowotnych, rozwiązań nowoczesnych czy modnych, a także poprzez rozpowszechnianie logo firmy. Można wobec tego wyróżnić reklamę towaru, usługi, a także reklamę firmy (przedsiębiorstwa).
    
    Wśród działań podejmowanych przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą, mających na celu kształtowanie popytu na oferowane przez nie towary, usługi bądź markę można wyróżnić sponsoring. Jest on definiowany, jako „finansowanie czegoś, często w zamian za reklamowanie własnej działalności” (Słownik wyrazów obcych PWN – wersja internetowa). Sponsorowanie może wiązać się z otrzymywaniem świadczeń wzajemnych od podmiotu sponsorowanego, bądź też mieć charakter jednostronny. Skutki podatkowe sponsoringu są uzależnione od treści tego stosunku prawnego.
    
    Gdy umowa zawarta między stronami przewiduje, że w zamian za przekazanie określonych środków pieniężnych, wartości rzeczowych lub świadczeń, sponsor otrzyma od podmiotu sponsorowanego ekwiwalentne świadczenie wzajemne o charakterze reklamowym, można mówić o tzw. sponsoringu właściwym. Stanowi on w istocie odpłatne nabycie usług reklamowych. Koszty sponsoringu właściwego stanowią wówczas w całości koszty uzyskania przychodów sponsora.
    
    W przypadku, gdy sponsor nie otrzymuje żadnego świadczenia wzajemnego od podmiotu sponsorowanego, poniesione przez niego wydatki mają charakter darowizny (tzw. sponsoring niewłaściwy). Wówczas należy mieć na względzie postanowienia art. 16 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym darowizn i ofiar wszelkiego rodzaju – z zastrzeżeniem wyjątków wskazanych w tym przepisie – nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Oznacza to w praktyce, iż do kosztów mogą być zaliczone jedynie wydatki stanowiące ekwiwalent za uzyskany towar czy usługę.
    
    Możliwa jest również sytuacja, gdy umowa sponsoringu przewiduje co prawda obustronne świadczenia sponsora i sponsorowanego, jednak nie są one ekwiwalentne. Wydatki na sponsoring są wówczas kosztami uzyskania przychodów tylko do wysokości wartości usług reklamowych świadczonych przez sponsorowanego. W pozostałej części powinny być traktowane jak darowizna.
    
    Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca jest podmiotem świadczącym usługi na rynku nieruchomości komercyjnych w zakresie pośrednictwa, doradztwa, wyceny, zarządzania etc. Spółka występuje jako sponsor (lub główny sponsor) na Gali C. (C.). Wnioskodawca zawarł umowę sponsoringu z organizatorem gali w ramach której zobowiązany jest do uiszczenia opłaty na podstawie wystawionej przez organizatora gali faktury VAT. Sponsoring polega na finansowaniu kolacji podczas ww. gali oraz finansowaniu publikacji Specjalny Raporty Rynkowy dot. sektora nieruchomości w Europie Środkowo-Wschodniej. W zamian za finansowanie organizacji gali, zgodnie z umową Spółka otrzymuje:
    
    *   30 biletów wstępu na galę, w tym rezerwację 3 gościnnych stołów z logo Spółki,
    *   prezentacje Spółki na gali jako sponsor (główny sponsor); prezentacji na innych spotkaniach, imprezach branżowych organizowanych przez organizatora gali (wymienionych w umowie) jako sponsor gali;
    *   umieszczenie na stronie internetowej organizatora gali prezentacji Spółki (zawierającą prezentację świadczonych usług);
    *   umieszczenie dużych rozmiarów logo Spółki w widocznym miejscu podczas całego trwania gali C.; umieszczenie logo Spółki na biletach wstępu na galę (papierowych i elektronicznych); umieszczenie logo Spółki na wszelkich materiałach promocyjnych gali (strona internetowa, reklamy prasowe, stopka wiadomości marketingowych wysyłanych drogą elektroniczną, prezentacje audio-wizualne, banery); umieszczenie logo Spółki na nagrodach rozdawanych na gali we wszystkich kategoriach.
    
    Zgodnie z umową organizator wystawia 2 faktury (obejmujące 2 raty płatności) za świadczone na rzecz Spółki usługi wymienione w umowie. W umowie opłata nosi miano opłaty sponsoringowej. Opis widniejący na fakturach to „C. sponsorship & marketing services”, co w tłumaczeniu oznacza „C. usługi sponsoringu i marketingu”. Spółka planuje w kolejnych latach zawrzeć podobną umowę z organizatorem gali jako sponsor lub jako główny sponsor.
    
    Wnioskodawca podnosi, iż powyższe świadczenia stron umowy są ekwiwalentne w rozumieniu art. 487 § 2 Kodeksu cywilnego, albowiem pomiędzy świadczeniami zachodzi relacja polegająca na tym, iż świadczenie jednej strony jest odpowiednikiem świadczenia drugiej strony. Ponadto wyżej wspominana gala, oraz inne spotkania organizowane przez tego samego organizatora stanowią możliwość spotkania i poznania nowych klientów, umocnienie więzi z dotychczasowymi klientami.
    
    Wątpliwości Wnioskodawcy budzi możliwość zaliczenia ww. kosztów sponsoringu do kosztów uzyskania przychodów.
    
    W tym miejscu należy podnieść, iż umowy sponsoringu należą do kategorii umów nienazwanych - żadne przepisy nie zawierają bowiem ich definicji. Możliwość jej zawarcia wynikać będzie z reguły ogólnej zawartej w art. 353¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), który zakłada swobodę umów w obrocie gospodarczym. W związku z faktem, iż w przepisach brak jest regulacji odnoszących się do umowy sponsoringu koniecznym jest, aby strony sformułowały w umowie w sposób szczegółowy wzajemne prawa i obowiązki. Przede wszystkim przedmiotowa umowa musi być umową o świadczenie wzajemne- sponsorowany zobowiąże się do podjęcia działań popularyzujących przedsiębiorcę (zamieszczenia nazwy firmy na rozpowszechnianej liście sponsorów, ulotkach, plakatach, tablicach reklamowych, publikacji podziękowań, rozpowszechniania informacji o towarach sprzedawanych lub usługach świadczonych przez firmę, używania sprzętu, ubrań, innych przedmiotów z logo firmy). Tylko takie ukształtowanie w umowie obowiązków sponsorowanego daje podatnikowi korzyści, które pozwalają stwierdzić związek przyczynowo-skutkowy z przychodem, a tym samym możliwość zaliczenia wydatku poniesionego na sponsoring do kosztów uzyskania przychodów w myśl cytowanego wyżej art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    
    Ponadto należy podnieść, iż treść umowy o sponsoring powinna zawierać dwa elementy- zobowiązanie sponsora do wsparcia sponsorowanego i zobowiązanie sponsorowanego do reklamowania nazwy sponsora, logo czy prowadzonej przez niego działalności. W szczególności istotne jest, aby w sposób jak najbardziej precyzyjny zostały określone wzajemne świadczenia stron oraz, jeżeli jest to możliwe, wartość tych świadczeń. Należy bowiem zaznaczyć, iż w przypadku tego typu umów występuje zasada ekwiwalentność świadczeń w odniesieniu do kosztów podatkowych. Jeżeli wartość świadczeń wzajemnych nie jest równoważna, wydatki na sponsoring są kosztami uzyskania przychodów tylko do wysokości wartości usług reklamowych świadczonych przez sponsorowanego. W pozostałej części powinny być traktowane jak darowizna.
    
    Należy ponadto podkreślić, że dla możliwości uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu, konieczne jest jego właściwie udokumentowanie. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie reguluje sposobu prawidłowego dokumentowania kosztów. Mocą art. 9 ust. 1 nakłada ona jednak na podatników obowiązek prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy.
    
    Obowiązkiem podatnika, jako odnoszącego ewentualną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, w oparciu o zgromadzone dowody, związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów), zgodnie z dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 ww. ustawy. Zaznaczyć należy, iż to organ podatkowy dokonuje analizy zakwalifikowanych przez podatnika do kosztów uzyskania przychodów wydatków, w oparciu o zgromadzony przez tychże podatników materiał dowodowy. Dowody powinny potwierdzać wystąpienie związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy kosztami a przychodami Spółki.
    
    Reasumując mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny/zdarzenie przyszłe należy stwierdzić, iż koszty sponsoringu (równoważna wartość świadczeń) ponoszone na podstawie umowy sponsoringowej stanowią koszty uzyskania przychodu.
    
    Tym samym stanowisko Spółki należy uznać za prawidłowe.
    
    Końcowo podkreślenia wymaga, iż kwalifikacja prawna przedmiotowych wydatków wymaga oceny wartości świadczeń, do których zobowiązany będzie organizator gali. Tutejszy organ nie jest uprawniony do dokonania takich ustaleń w ramach postępowania w przedmiocie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Z tego względu, niniejsza interpretacja ogranicza się do wykładni przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i wskazania elementów faktycznych, które są istotne dla kwalifikacji przedmiotowych kosztów.
    
    Ponadto należy wskazać, iż możliwość zaliczenia wydatków poniesionych na sponsoring do kosztów uzyskania przychodów wymaga każdorazowo indywidualnej oceny pod kątem spełnienia przesłanek wynikających z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych a więc związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesieniem wydatku a możliwością osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów oraz pod kątem zaistnienia negatywnych przesłanek zawartych w art. 16 ust. 1 ww. ustawy.
    
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia przedstawionego w stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    
    Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
    
    Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.