Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.347.2025.2.MBD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-05
Teza: W zakresie ustalenia możliwości zaliczenia poszczególnych
wydatków do pośrednich kosztów uzyskania przychodów.
Słowa kluczowe: koszt-korekta kosztów
koszt-koszty pośrednie
koszt-koszty uzyskania przychodów
koszt-moment zarachowania kosztów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Korekta
kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z
przychodami (koszty pośrednie)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4d

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w ordynacji podatkowej jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 17 lipca
    2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Spółka z o.o. (dalej również: „Wnioskodawca”, „Spółka”) została wpisana do Krajowego
    Rejestru Sądowego dnia 16 stycznia 2008 r., a jej jedynym Wspólnikiem jest Gmina (...)
    (dalej również: „Gmina”), która posiada 100% udział w kapitale Spółki. Spółka jest spółką
    celową powołaną do realizacji zadań publicznych Gminy (gospodarka odpadami,
    utrzymanie czystości i porządku w gminie oraz ochrona środowiska.
    Spółka zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT, prowadzi ewidencję rachunkową zgodnie z
    odrębnymi przepisami w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty),
    podstawy opodatkowania i wysokości podatku należnego, a także uwzględnia w ewidencji
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do
    obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych, zgodnie z przyjętą polityką rachunkowości
    dla potrzeb sprawozdawczości finansowej.
    Spółka uzyskuje przychody poprzez przyjmowanie odpadów do unieszkodliwiania
    /przetwarzania, segregowania odpadów, odbierania odpadów od bezpośrednich
    wytwórców oraz oczyszczania Miasta (...).
    Spółka funkcjonuje poprzez zakłady istniejące w następujących lokalizacjach:
    - Zakład Gospodarki Odpadami przy ul. (...) (dalej również: „ZGO”)
    - A. (dalej również: „A.”), który składa się z:
      - Instalacji do termicznego przekształcania odpadów komunalnych przy ul. (...);
      - Stacji Przeładunkowej Odpadów (SPO) w (...).
    Działalność Spółki, podejmowaną za pośrednictwem powyższych można opisać w
    następujący sposób.
    Jedną z kluczowych instalacji prowadzonych przez Wnioskodawcę na terenie ZGO jest
    Stacja Segregacji Odpadów składająca się z dwóch hal (dalej również: „SSO”).
    Uruchomiona została w 2003 r. jest zasadniczym ogniwem procesu odzysku odpadów
    opakowaniowych dla miasta (...).
    Od 1 stycznia 2016 r. do SSO trafiają tylko odpady ze zbiórki selektywnej, od roku 2024
    trafiają tam tylko odpady szklane. Pozostałe odpady selektywnie zebrane przetwarzane są
    w Hali nr 2, która została uruchomiona w grudniu 2023 r. Podstawową grupę produktową
    pozyskiwaną w ramach Hali nr 2 stanowią:
    - surowce wysegregowane z odpadów o kodzie 15 01 06: folia transparentna, folia mix, PP,
      PET transparentny, PET niebieski, PET zielony, Tetra pak, HDPE, metale żelazne, metale
      nieżelazne, karton, papier;
    - surowce wysegregowane z odpadów o kodzie 15 01 01: karton, papier oraz tworzywa, w
      tym: PET transparentny, PET niebieski, PET zielony, folia transparentna, folia mix oraz
      HDPE.
    Stacja segregacji pracuje w oparciu o ogólny model gospodarki odpadami, który obejmuje
    następujące podstawowe metody unieszkodliwiania odpadów;

    - odzysk odpadów przydatnych do wykorzystania (tzw. surowców wtórnych) poprzez ich
      stopniowe wydzielanie z poszczególnych strumieni;
    - eliminowanie ze strumienia odpadów składników niebezpiecznych i poddawanie ich
      oddzielnej procedurze unieszkodliwiania;
    - eliminowanie składowania odpadów niedających się wykorzystać w recyklingu poprzez
      wykorzystanie ich przy produkcji energii i ciepła w Zakładzie Y.
    Za pośrednictwem SSO, Spółka realizuje zadania polegające na:
    - zapewnieniu odbioru odpadów segregowanych w magazynie buforowym,
    - prowadzeniu odzysku surowców wtórnych tj. szkła, makulatury (karton, gazeta), folii
      (bezbarwnej i mix), butelek pet, pojemników po chemii gospodarczej oraz złomu
      żelaznego i nieżelaznego,
    - prasowania i belowania określonych surowców wtórnych,
    - przemieszczania i magazynowania surowców wtórnych w magazynie,
    - alokacja pozostałości po mechanicznych sortowaniu do A..
    Spółka prowadzi Składowisko odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne. W
    związku z działalnością A., a tym samym produkcją żużli i popiołów na składowisku
    odpadów niebezpiecznych, Mogilniku, składowane mogą być odpady niebezpieczne o
    kodach 19 01 07* oraz 19 01 13* tj. odpady stałe z oczyszczania gazów odlotowych i
    popioły lotne, zawierające substancje niebezpieczne.
    Kompostowania odpowiada za produkcję nawozu, na który składają się odpady o kodach
    20 02 01 oraz 02 01 03, a mianowicie odpadowa masa roślinna oraz odpady ulegające
    biodegradacji. W skład materiału poddawanemu kompostowaniu wchodzą: liście, trawa,
    rozdrobnione gałęzie, pozostałości roślinne, odpady powstające w wyniku pielęgnacji i
    uprawiania publicznych i prywatnych terenów zieleni, odpady pochodzenia roślinnego z
    targowisk, parków, zieleńców miejskich i ogrodów.
    Maksymalna wydajność kompostowni wynosi 4 tys. Mg/rok. Produktem powstającym w
    Kompostowni jest nawóz organiczny (...), który decyzją Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju
    Wsi z 30 stycznia 2017 r. otrzymał pozwolenie na wprowadzenie do obrotu. Kompost
    zawiera substancje organiczne i składniki pokarmowe dla roślin NPK czyli azot (N), fosfor
    (P) i potas (K) w postaci przyswajalnej przez rośliny. Może być stosowany w uprawach
    rolniczych roślin polowych na wszystkich glebach i w rekultywacji gleb zdegradowanych.
    Spółka jest w trakcie budowy nowej Instalacji Z.. W ramach Z. powstanie instalacja suchej
    fermentacji bioodpadów o przepustowości 45 000 Mg/rok oraz instalacja kompostowni
    odpadów wraz z infrastrukturą towarzyszącą, z niezbędnymi elementami infrastruktury
    technicznej zewnętrznymi sieciami uzbrojenia: wodociągową, kanalizacji ścieków
    deszczowych i technologicznych, elektroenergetyczną, teletechniczną etc., w tym
    następujące obiekty technologiczne i elementów infrastruktury technicznej:
    - Hala przygotowania wsadu do fermentacji (w tym przyjęcia, retencjonowania i
      podawania odpadów), z niezależnym ciągiem dla frakcji kuchennej oraz dla odpadów
      zielonych (w tym ogrodowych),
    - Układ fermentacji o wydajności łącznej: min. 45 tys. Mg/rok w technologii ciągłej, suchej,
      poziomej z układem mieszania.
    Instalacja będzie przyjmować następujące odpady: bioodpady selektywnie zebrane
    kuchenne 20 01 08 oraz zielone 20 02 01.
    Produktami instalacji będą: nawóz powstały z przerobienia odpadów (stały i płynny), który
    będzie sprzedawany podmiotom zewnętrznym oraz biogaz, który w kogeneracji
    przetworzony zostanie w energię elektryczną i cieplną. Energia cieplna zużywana będzie
    przez instalację wytwórczą a energia elektryczna wykorzystana będzie w niewielkiej części

    na zasilanie własne instalacji, reszta zostanie wprowadzona (odsprzedana) do sieci
    operatora (...).
    A. wraz z instalacją do waloryzacji żużla oraz inwestycjami towarzyszącymi (stacją
    przeładunku odpadów, sieciami energetyczną i cieplną) stanowi jeden z najważniejszych
    elementów systemu gospodarki odpadami i jest jego integralną częścią.
    W A. (A.) prowadzone jest unieszkodliwianie odpadów komunalnych poprzez ich
    termiczne przekształcenie z odzyskiem energii cieplnej i elektrycznej w kogeneracji.
    Energia cieplna odzyskiwana z odpadów w A. jest przesyłana do miejskiej sieci
    ciepłowniczej. Wytworzona w A. energia elektryczna po zaspokojeniu potrzeb własnych
    była sprzedawana na Towarowej Giełdzie Energii (TGE) i odbiorcom końcowym
    (oświetlenie miast i gmin (...) grupy zakupowej).
    W celu zachowania optymalnego poziomu zachodzących procesów związanych z opisaną
    działalnością, Spółka nabywa i przechowuje we własnych magazynach materiały, które
    można podzielić na następujące grupy:
    - materiały produkcyjne - zużywane w ramach obsługi opisanych instalacji, w trakcie
      procesu produkcji (dalej również: „Materiały Produkcyjne”);
    - materiały remontowe - nabywane na potrzeby napraw urządzeń lub maszyn (dalej
      również: „Materiały Remontowe”);
    - materiały logistyczne - zużywane w trakcie eksploatacji pojazdów wykorzystywanych do
      odbierania i transportowania odpadów oraz oczyszczania Miasta (...) i innych gmin, z
      którymi Spółka zawarła umowę (dalej również: „Materiały Logistyczne”).
    W skład Materiałów Produkcyjnych, kupowanych przez Spółkę wchodzą między innymi:
    • olej opałowy - wykorzystywany jako paliwo rozpyłowe kotłów;
    • wapno - stosowane w instalacji oczyszczania spalin;
    • wodorotlenek sodowy - stosowany w instalacji oczyszczania spalin,
    • węgiel aktywny - stosowany w instalacji oczyszczania spalin,
    • woda amoniakalna - stosowana do usuwania NOx ze spalin,
    • olej napędowy - na potrzeby urządzeń Spółki (np. ładowarki, rozdrabniarki, kosiarki,
      wózki widłowe, koparko-ładowarki itp.);
    • Ad-blue roztwór mocznika - na potrzeby urządzeń Spółki napędzanych olejem
      napędowym,
    • ubrania robocze i środki BHP (obuwie, kombinezony, kamizelki ostrzegawcze, ochronniki
      słuchu, rękawice, przyłbice, środki higieny osobistej i talony na posiłki regeneracyjne),
    • Substancje chemiczne, w skład których wchodzą:
      - Nalco BT4000 - używany do kondycjonowania wody kotłowej i zasilającej,
      - Nalco Tri Act 1800 - używany do kondycjonowania wody kotłowej i zasilającej,
      - Nalco Eliminox - używany do kondycjonowania wody kotłowej i zasilającej,
      - Glikol etylenowy - używany w układach chłodzenia, głównie generatora w postaci
        roztworu z wodą i inhibitorem korozji, mający na celu ochronę przed zamarzaniem
        obiegu w zimie,
      - Inhibitor korozji stali Nalco TRASAR TRAC 104 - inhibitor korozji stali dodawany do
        obiegu chodzenia generatora mający na celu ochronę przed korozją,
      - Inhibitor korozji miedzi - Nalco 3DTRASAR 3DT199 - inhibitor korozji miedzi dodawany
        do obiegu chodzenia generatora mający na celu ochronę przed korozją,
      - Koagulant Nicasal - stosowany w podczyszczalni ścieków,

      - Flokulant-Brenntamer 3130 - stosowany w podczyszczalni ścieków,
      - Podchloryn sodowy - stosowany w podczyszczalni ścieków do dezynfekcji,
      - Antyskalant - stosowany w układzie produkcji wody demineralizowanej.
    W skład Materiałów Logistycznych, kupowanych przez Spółkę wchodzą między innymi:
    • Olej napędowy;
    • Ad-blue;
    • Opony.
    W związku z posiadaną flotą pojazdów Spółka posiada wewnętrze stacje (zbiorniki) paliw
    na ON oraz Ad-blue (będące magazynami tych paliw). Zakupione paliwo oraz Ad-blue po
    zakupie tankowane są do zbiorników a następnie z tych zbiorników tankowane są
    samochody, pojazdy oraz inne urządzenia zużywające ON i Ad-blue.
    Posiadane samochody i pojazdy w zależności od przeznaczenia są wykorzystywane:
    • wyłącznie na terenie zakładów (np. wózki widłowe, spycharko-ładowarki) lub,
    • w celu świadczenia usług wykonywanych poza terenem zakładu takich jak odbiór
      odpadów, sprzątanie, transport odpadów (np. samochód ciężarowy, pojazd śmieciarka,
      zamiatarka),
    • dla pozostałych celów (np. samochody osobowe).
    Świadczenie usług wykonywanych poza terenem zakładu, o których mowa powyżej
    następuje po podpisaniu umów, na podstawie których Spółka wystawia faktury. Kalkulacja
    wynagrodzenia obowiązującego w ramach umów ma na celu odzwierciedlenie faktycznie
    poniesionych kosztów w trakcie świadczenia usług (w tym kosztów Materiałów
    Logistycznych) oraz zapewnić odpowiedni zysk uwzględniający pełnione funkcje,
    angażowane aktywa oraz ponoszone ryzyka.
    W momencie nabycia pojazdu Spółka dokonuje jego klasyfikacji w oparciu o rodzaj
    czynności, do których będzie on wykorzystywany (np. pojazdy przystosowane do
    świadczenia usług sprzątania są sklasyfikowane jako „Sprzątanie”, a wózki widłowe
    wykorzystywane w ramach konkretnej instalacji albo obiektu są sklasyfikowane jako
    „SSO”, „A.”, „Magazyn”).
    Pojazdy wykorzystywane do świadczenia usług wykonywanych poza terenem zakładu nie
    są przypisywane do konkretnego klienta, w konsekwencji powszechnym jest
    wykorzystywanie jednego pojazdu do świadczenia usług jednego rodzaju na rzecz kilku
    podmiotów.
    Spółka rozlicza zużyty olej napędowy poprzez kalkulację opartą na mierzeniu poziomu
    paliwa w pojazdach na początek i koniec miesiąca. Dzięki takim działaniom jest w stanie
    określić miesięczne zużycie paliwa, jednakże nie jest w stanie określić w jakiej części
    zostanie zużyte na rzecz konkretnego podmiotu.
    W skład Materiałów Remontowych, kupowanych przez Spółkę wchodzą części zamienne w
    postaci różnego rodzaju łożyska, filtry, elementy złączne, uszczelki, uszczelnienia, zawory,
    zestawy naprawcze zaworów, zasuwy, przewody hydrauliczne, siłowniki hydrauliczne,
    elektrozawory, styczniki, bezpieczniki, wyłączniki, silniki, przekładnie, motoreduktory,
    falowniki, transformatory, moduły, przetworniki, przekaźniki, czujniki, części do rusztu,
    części do suwnic, pasy, sprzęgła, wały, tuleje, pierścienie, pompy, łańcuchy, obudowy,
    gniazda, wtyczki, krążniki, rolki, elementy stalowe do spawania oraz rury w ilościach
    niezbędnych do zabezpieczenia prowadzonej działalności i zapewnienia bezpieczeństwa
    eksploatowanych instalacji.
    Koszty związane z nabyciem Materiałów Produkcyjnych, Materiałów Remontowych i
    Materiałów Logistycznych są ponoszone przez Spółkę i nie są jej zwracane w jakikolwiek
    sposób.

    O zakupach decyduje między innymi ich dostępność i cena. Spółka zakupuje Materiały
    Produkcyjne, Materiały Remontowe i Materiały Logistyczne do magazynów, ponieważ ich
    posiadanie w dodatkowej ilości jest niezbędne dla bezprzerwowego realizowania swoich
    zadań. Brak uzupełnionych zapasów może skutkować potrzebą zatrzymania działania
    maszyn z czym wiąże się późniejsze przeprowadzenie ich rozruchu oraz wynikające z tego
    dodatkowe koszty. Brak uzupełnionych zapasów może również skutkować nieterminowym
    świadczeniem usług.
    Materiały zgodnie z polityką rachunkowości przyjmowane są na stan magazynowy na
    podstawie dokumentu magazynowego PZ i ujęte na kontach księgowych magazynu
    (przyjęcie na magazyn nie jest księgowane na kontach kosztowych). Nabyte Materiały
    Produkcyjne, Materiały Remontowe i Materiały Logistyczne nie stanowią kosztu w ujęciu
    księgowym do momentu przekazania ich do zużycia, co zostaje udokumentowane
    dowodem wewnętrznym RW.
    Spółka rozpoznaje wydatki na nabycie Materiałów Produkcyjnych, Materiałów
    Remontowych oraz Materiałów Logistycznych jako koszty uzyskania przychodu w
    rozumieniu ustawy o CIT na dzień ich ujęcia w księgach rachunkowych w myśl zasady, o
    której mowa w art. 15 ust. 4d- 4e ustawy o CIT.
    Rozliczenie księgowe nabycia Materiałów Produkcyjnych, Materiałów Remontowych i
    Materiałów Logistycznych, ich przyjęcia na magazyn jak również przekazania do zużycia
    nie wiąże się z ujęciem jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych
    kosztów.
    Pytania
    1. Czy wydatek skutkujący nabyciem i przyjęciem do magazynu Materiałów Produkcyjnych
      jest tzw. pośrednim kosztem uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15 ust. 4d
      Ustawy o CIT, dla którego dniem poniesienia jest dzień na który ujęto wydatek w
      księgach rachunkowych bez względu na rodzaj konta, na którym dokonano
      księgowania, z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo
      biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów?
    2. Czy wydatek skutkujący nabyciem i przyjęciem do magazynu Materiałów Remontowych
      jest tzw. pośrednim kosztem uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15 ust. 4d
      Ustawy o CIT, dla którego dniem poniesienia jest dzień na który ujęto wydatek w
      księgach rachunkowych bez względu na rodzaj konta, na którym dokonano
      księgowania, z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo
      biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów?
    3. Czy wydatek skutkujący nabyciem i przyjęciem do magazynu Materiałów Logistycznych
      jest tzw. pośrednim kosztem uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15 ust. 4d
      Ustawy o CIT, dla którego dniem poniesienia jest dzień na który ujęto wydatek w
      księgach rachunkowych bez względu na rodzaj konta, na którym dokonano
      księgowania, z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo
      biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów?
    4. Czy do upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w przypadku
      poniesionych przez Spółkę w latach wcześniejszych wydatków na Materiały
      Produkcyjne, Materiały Remontowe i Materiały Logistyczne, Spółka ma prawo dokonać
      korekty kosztów i ująć takie wydatki jednorazowo tj. w dacie ich poniesienia?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, wydatek skutkujący nabyciem i przyjęciem do magazynu
    Materiałów Produkcyjnych jest tzw. pośrednim kosztem uzyskania przychodów, o którym
    mowa w art. 15 ust. 4d Ustawy o CIT, dla którego dniem poniesienia jest dzień na który
    ujęto wydatek w księgach rachunkowych bez względu na rodzaj konta, na którym

    dokonano księgowania, z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw
    albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.
    Ad. 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, wydatek skutkujący nabyciem i przyjęciem do magazynu
    Materiałów Remontowych jest tzw. pośrednim kosztem uzyskania przychodów, o którym
    mowa w art. 15 ust. 4d Ustawy o CIT, dla którego dniem poniesienia jest dzień na który
    ujęto wydatek w księgach rachunkowych bez względu na rodzaj konta, na którym
    dokonano księgowania, z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw
    albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.
    Ad. 3
    Zdaniem Wnioskodawcy, wydatek skutkujący nabyciem i przyjęciem do magazynu
    Materiałów Logistycznych jest tzw. pośrednim kosztem uzyskania przychodów, o którym
    mowa w art. 15 ust. 4d Ustawy o CIT, dla którego dniem poniesienia jest dzień na który
    ujęto wydatek w księgach rachunkowych bez względu na rodzaj konta, na którym
    dokonano księgowania, z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw
    albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.
    Ad. 4
    Zdaniem Wnioskodawcy, do upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w
    przypadku poniesionych przez Spółkę w latach wcześniejszych wydatków na Materiały
    Produkcyjne, Materiały Remontowe i Materiały Logistyczne Spółka ma prawo dokonać
    korekty kosztów i ująć takie wydatki jednorazowo tj. w dacie ich poniesienia.
    Zgodnie z ogólną zasadą określoną w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania
    przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów
    lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
    wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich
    wydatków, pod warunkiem, że nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy
    oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może
    mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia
    przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem
    podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy.
    Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące
    warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne
      niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter
    ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien
    podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest

    sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów
    uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowo-skutkowego
    pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania
    przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich
    uzyskiwania.
    Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia
    do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania
    przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek
    przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie
    jego przychodu.
    Biorąc pod uwagę powyższe, przedmiot działalności Spółki, rodzaj świadczonych usług
    oraz przedstawione w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego instalacje, w opinii
    Wnioskodawcy należy uznać, że wskazane we wniosku wydatki na zakup Materiałów
    Produkcyjnych, Materiałów Remontowych i Materiałów Logistycznych są zasadne dla
    zachowania oraz zabezpieczenia funkcjonalności aktywów za pośrednictwem których
    wykonuje swoje zadania, co jest tożsame z zachowaniem oraz zabezpieczeniem źródła
    przychodu, w konsekwencji czego stanowią koszt uzyskania przychodu.
    Odnosząc się do kwestii momentu zaliczenia ww. wydatków do kosztów podatkowych,
    zauważyć należy, że podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z
    przychodami.
    Przepisy ustawy o CIT wprowadzają pod tym względem kategorie kosztów:
    • Bezpośrednio związanych z przychodami (tzw. bezpośrednie koszty uzyskania
      przychodów) oraz,
    • Innych niż koszty bezpośrednio związane z przychodami (tzw. pośrednie koszty
      uzyskania przychodów).
    Regulacje dotyczące potrącalności kosztów bezpośrednio związanych z przychodami
    zawarte zostały w art. 15 ust. 4, 4b i 4c ustawy o CIT.
    W myśl art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z
    przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku
    podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały
    odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    Stosownie do art. 15 ust. 4b ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio
    związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a
    poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:
    1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później
      jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są
      obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo
    2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia
      tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do
      sporządzania sprawozdania finansowego
    - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im
    przychody.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4c ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio
    związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a
    poniesione po dniu, o którym mowa w ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku
    podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe
    lub składane zeznanie.

    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio
    związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w
    sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe
    jest „zidentyfikowanie” wpływu danego kosztu na wielkość osiągniętych przychodów. Do
    tej kategorii należą głównie te koszty, które mogą być przydzielone, przypisane do
    określonych wyrobów bądź usług. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku
    kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie
    jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru.
    Natomiast, art. 15 ust. 4d oraz art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, regulują zasady potrącalności
    kosztów innych niż koszty bezpośrednio związane z przychodami.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty
    bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty
    te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich
    część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
    przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których nie da się przypisać
    wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do
    ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami
    podatnika - brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał
    związany z nimi przychód. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in. koszty ogólnego
    zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną,
    ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników. Każdy z ww. wydatków jest związany z
    działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczynia się w sposób ogólny do osiągania
    przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego
    przychodu dany wydatek służy.
    W opinii Spółki, przedstawione w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wydatki
    na nabycie Materiałów Produkcyjnych, Materiałów Remontowych i Materiałów
    Logistycznych należy uznać za koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15
    ust. 4d ustawy o CIT, tzn. koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio
    związane z przychodami.
    W przypadku Materiałów Produkcyjnych oraz Materiałów Remontowych ciągły charakter
    działań związanych z tymi materiałami oraz sposób funkcjonowania instalacji
    uniemożliwia powiązanie ich zużycia z konkretnym przychodem.
    W odniesieniu do Materiałów Logistycznych należy zwrócić uwagę, że w związku z
    wykorzystywaniem oleju napędowego i Ad-blue (składowanych w zbiorczych zbiornikach)
    do tankowania zarówno maszyn i urządzeń funkcjonujących bezpośrednio na potrzeby
    instalacji jak również pojazdów, Spółka nie jest w stanie powiązać poniesionych kosztów
    oleju napędowego i Ad-blue z konkretnym strumieniem przychodów (materiały w postaci
    oleju napędowego, Ad-blue stanowią jednocześnie Materiały Produkcyjne oraz Materiały
    Logistyczne). Zdolność przypisania kosztów do konkretnego strumienia przychodów jest
    dodatkowo utrudniona faktem, że pojazdy są wykorzystywane do świadczenia usług na
    rzecz różnych klientów. Z analogicznych powodów Spółka uważa, że koszty związane z
    nabyciem opon również będą stanowiły koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty
    bezpośrednio związane z przychodami.
    Brak możliwości bezpośredniego zidentyfikowania przychodów, którym poniesione
    wydatki mogłyby odpowiadać sprawia, że niewłaściwym byłoby analizowanie kosztów
    podatkowych nabytych Materiałów Produkcyjnych, Materiałów Remontowych i Materiałów
    Logistycznych z punktu widzenia kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio
    związanych z przychodami. W analizowanym przypadku nie zachodzi również sytuacja, o
    której mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, tj. koszty nabycia Materiałów Produkcyjnych,
    Materiałów Remontowych i Materiałów Logistycznych nie dotyczą okresu
    przekraczającego rok podatkowy, gdyż z uwagi na charakter ponoszonych wydatków nie

    ma możliwości zdefiniowania okresu, którego koszty te mogłyby dotyczyć. W związku z
    tym należy przyjąć, że poniesione przez Spółkę wydatki na Materiałów Produkcyjnych,
    Materiałów Remontowych i Materiałów Logistycznych powinny zostać ujęte w kosztach
    uzyskania przychodów jednorazowo, w dacie ich poniesienia.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów,
    z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach
    rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień,
    na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku),
    z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
    międzyokresowych kosztów.
    Uznać należy, że art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, odnosi się do pojęcia kosztu zdefiniowanego
    w art. 15 ust. 1 tej ustawy, a więc pojęcia kosztu w znaczeniu ustawy podatkowej, a nie w
    rozumieniu przepisów o rachunkowości. Wprawdzie ustawodawca w art. 15 ust. 4e
    ustawy o CIT, definiując termin poniesienia kosztu odwołał się do pewnych pojęć znanych
    przepisom o rachunkowości i niezdefiniowanych w ustawie o CIT jak rezerwy czy bierne
    rozliczenia międzyokresowe kosztów i w odniesieniu do tych wyrażeń niezbędne jest
    odwołanie się przy ich wykładni do przepisów ustawy o rachunkowości, nie ma jednak
    podstaw, aby dokonywać takiego zabiegu w stosunku do pojęcia kosztu.
    W ocenie Spółki, w zakresie wydatków na nabycie Materiałów Produkcyjnych, Materiałów
    Remontowych i Materiałów Logistycznych, stanowiących na gruncie ustawy o CIT
    pośrednie koszty uzyskania przychodów, co do zasady momentem ich poniesienia, jest
    data, pod którą dany wydatek zostanie ujęty w księgach rachunkowych bez względu na
    rodzaj konta, na jakim zostanie dokonany zapis księgowy, nawet w sytuacji, gdy ujęcie
    następuje na kontach innych niż kosztowe (tj. nie są księgowane jako koszt), z wyjątkiem
    sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
    międzyokresowych kosztów.
    Za powyższym rozumieniem art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, przemawia jednolity i utrwalony
    pogląd prezentowany w orzecznictwie, zgodnie z którym o uznaniu danego przysporzenia
    czy wydatku (zobowiązania do jego poniesienia) za przychód, dochód czy koszt podatkowy
    decydują wyłącznie przepisy prawa podatkowego (por. wyroki NSA z: 9 czerwca 2016 r.
    sygn. akt II FSK 1237/13; 24 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 1555/14; z 6 maja 2015 r. sygn.
    akt II FSK 1071/13; czy z 20 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 414/10).
    Ponadto Spółka ma prawo, do upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego,
    dokonać korekty kosztów związanych z wydatkami na nabycie Materiałów Produkcyjnych,
    Materiałów Remontowych i Materiałów Logistycznych, które dotyczą lat wcześniejszych,
    poprzez ich ujęcie w kosztach uzyskania przychodów jednorazowo, tj. w dacie ich
    poniesienia.
    Wnioskodawca zauważa, że wnioski analogiczne, jak przedstawione wyżej, znajdują
    również odzwierciedlenie w konsekwentnej linii interpretacyjnej organów podatkowych.
    Stanowisko zbieżne z podejściem Wnioskodawcy zostało zaprezentowane przykładowo w
    następujących interpretacjach indywidualnych wydanych przez Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej:
    • z 19 lutego 2025 r., znak: 0114-KDIP2-1.4010.757.2024.1.PP,
    • z 19 grudnia 2024 r., znak: 0111-KDIB1-1.4010.635.2024.1.BS,
    • z 21 października 2024 r., znak: 0115-KDIT3.4011.691.2024.2.PS.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ad. 1-3

    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „updop”):
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
      z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach
      obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy
      Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu,
    musi spełnić następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania
      przychodów zgodnie z art. 16 ust. 1 updop.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w stosownych przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku
    przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo
    zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.
    Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania
    przychodów powinna brać pod uwagę:
    • przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz
    • potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie
    obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu.
    Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien
    zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu.
    Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania
    przychodu odnosi ewidentne korzyści, ponieważ o ten koszt zmniejsza podstawę
    opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest
    kosztem uzyskania przychodu.

    Biorąc powyższe pod uwagę zauważyć należy, że wskazane we wniosku wydatki na
    nabycie Materiałów Produkcyjnych, Materiałów Remontowych, Materiałów Logistycznych
    bez wątpienia mogą stanowić koszt podatkowy, jako wydatki związane z bieżącym
    funkcjonowaniem Państwa Spółki.
    Odnosząc się do kwestii dotyczącej momentu zaliczenia ww. wydatków do kosztów
    podatkowych, zauważyć należy, że dla ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar
    kosztów uzyskania przychodów, podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów
    z przychodami.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych, przewiduje dwie kategorie kosztów:
    - koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami,
    - koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami,
      czyli takie których nie można wprost przypisać do określonych przychodów, ale są
      racjonalnie uzasadnione jako zmierzające do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).
    Ww. ustawa nie definiuje pojęć „koszty bezpośrednio związane z przychodami” oraz
    „koszty inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami”. Jednakże sens tych pojęć
    można ustalić posługując się ich językowym znaczeniem. Przez koszty uzyskania
    przychodów bezpośrednio związane z przychodami należy rozumieć te koszty, których
    poniesienie wpłynęło/wpłynie bezpośrednio na uzyskanie określonego przychodu.
    Kosztami zaś innymi niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, w tym koszty
    dotyczące całokształtu działalności podatnika są koszty związane z jego funkcjonowaniem.
    Przepis powyższy nie określa terminu, kiedy – dla ustalenia dochodu podlegającego
    opodatkowaniu – należy potrącić koszty. Sposób, w jaki należy rozliczyć koszty uzyskania
    przychodów jest uzależniony od stopnia ich powiązania z uzyskiwanymi przychodami, tj.
    od tego, czy dany wydatek można zakwalifikować do kosztów bezpośrednio, czy też innych
    niż bezpośrednio związanych z przychodami.
    Stosownie do postanowień art. 15 ust. 4 updop:
      koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w
      latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym
      roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z
      zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    W myśl art. 15 ust. 4b updop:
      koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się
      do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku
      podatkowego do dnia:
      1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie
        później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli
        podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo
      2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do
        złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są
        obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego
      - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im
      przychody.
    Stosownie do art. 15 ust. 4c updop:
      koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się
      do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w
      ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za
      który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4d updop:

      koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami,
      są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy
      danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    W myśl art. 15 ust. 4e updop:
      za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
      uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
      podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji
      gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    Koszty bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost
    na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej
    wysokości powstał związany z nimi przychód), potrącane są, co do zasady w roku,
    podatkowym w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody. Reguła ta została
    ograniczona, w sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy, będzie odpowiadał przepisom
    zastrzeżonym tj. cyt. powyżej art. 15 ust. 4b i 4c updop. Zatem, w przypadku, gdy koszt
    bezpośredni został poniesiony po dniu sporządzenia sprawozdania finansowego po
    zakończonym roku podatkowym (nie późniejszym jednak niż termin określony do złożenia
    zeznania podatkowego) – w takim przypadku jest on potrącalny w roku podatkowym
    następującym po roku, którego dotyczy.
    Natomiast, pozostałe koszty, inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie
    można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie
    uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie), potrącalne są
    zgodnie z art. 15 ust. 4d updop, w dacie ich poniesienia. Nie pozostają one w uchwytnym
    związku z konkretnymi przysporzeniami podatnika – brak jest możliwości ustalenia, w
    jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód. Koszty te jednak są
    związane z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczyniają się w sposób ogólny
    do osiągania przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego
    konkretnego przychodu dany wydatek służy. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
    przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy
    danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią one koszty uzyskania
    przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Dniem poniesienia
    kosztu co do zasady jest dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych
    (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto
    koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
    sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
    międzyokresowych kosztów (ww. art. 15 ust. 4e updop).
    Odnosząc się do wątpliwości przedstawionych w pytaniu nr 1, 2 i 3 wskazać należy, że
    koszty nabycia zarówno Materiałów Produkcyjnych, Materiałów Remontowych jak i
    Materiałów Logistycznych, chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami,
    nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami. W konsekwencji, takie
    koszty będą potrącalne w momencie poniesienia, określonym zgodnie z art. 15 ust. 4e
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. w dniu, na który ujęto koszt w
    księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo
    dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury
    (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo
    biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.
    Biorąc pod uwagę powyższe, jak również przedstawione we wniosku Państwa wątpliwości
    zauważyć należy, że przepisy ustawy o rachunkowości nie są podatkotwórcze, co oznacza,
    że art. 15 ust. 4e updop, odnosi się do pojęcia kosztu, zdefiniowanego w art. 15 ust. 1, a
    więc kosztu w znaczeniu ustawy podatkowej, a nie ustawy o rachunkowości.

    Według jednolitych i utrwalonych poglądów orzecznictwa, o uznaniu danego
    przysporzenia czy wydatku (zobowiązania do jego poniesienia) za przychód, dochód czy
    koszt podatkowy decydują wyłącznie przepisy prawa podatkowego (m.in. wyroki NSA z: 9
    czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 1237/13, 24 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 1555/14; z 6
    maja 2015 r., sygn. akt II FSK 1071/13). Kosztami mającymi wpływ na ustalenie wysokości
    podstawy opodatkowania w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych są tylko
    te, które zostały wyraźnie określone w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Ponadto, zapisy dokonywane w księgach nie mogą tworzyć, ani też modyfikować
    materialnego prawa podatkowego. Przepisy ustawy o rachunkowości określają jedynie
    sposób prowadzenia ksiąg i jako takie nie mogą rozstrzygać o tym, co jest, a co nie jest
    kosztem uzyskania przychodów, a także służą one ustaleniu wysokości dochodu (straty)
    podatkowego, nie mają zaś charakteru podatkotwórczego (wyrok TK z 4 lutego 1994 r.,
    sygn. akt U 2/90).
    Reasumując, dniem poniesienia kosztu uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15
    ust. 4e ustawy o CIT jest, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, dzień, na który ujęto koszt w
    księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo
    dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury
    (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo
    biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów, bez względu na sposób ujęcia tego kosztu
    dla celów rachunkowych (bilansowych), tj. bez względu na to, czy dany wydatek ujęto w
    księgach rachunkowych (zaksięgowano) na koncie kosztowym czy też nie.
    Należy podkreślić, że ustawodawca w art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, definiując termin
    poniesienia kosztu odwołał się do pewnych pojęć, znanych przepisom o rachunkowości i
    niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych jak rezerwy czy
    bierne rozliczenia międzyokresowe kosztów. W odniesieniu do tych wyrażeń niezbędne
    jest odwołanie się przy ich wykładni do przepisów ustawy o rachunkowości. Nie ma
    natomiast podstaw, aby dokonywać takiego zabiegu w stosunku do pojęcia kosztu jako
    kosztu ujętego w księgach rachunkowych.
    W zakresie wszelkich wydatków stanowiących na gruncie ustawy o podatku dochodowym
    od osób prawnych pośrednie koszty uzyskania przychodów, które w momencie
    poniesienia, dla celów księgowych, są ujmowane na innych kontach niż kosztowe (tj. nie są
    księgowane jako koszt), podatnik jest zobowiązany do rozpoznania ich w kosztach
    podatkowych w dacie, pod którą dany wydatek zostanie ujęty w księgach rachunkowych
    bez względu na rodzaj konta, na jakim zostanie dokonany zapis księgowy, z wyjątkiem
    sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
    międzyokresowych kosztów.
    Należy bowiem zauważyć, że istnieje taka grupa wydatków (kosztów) poniesionych przez
    podatnika, które stanowią koszt poniesiony w rozumieniu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, a
    rachunkowo nie będą ujęte na koncie kosztowym/wynikowym wcale albo będą ujęte z
    opóźnieniem. W związku z powyższym, jeżeli podatnik poniósł dany wydatek (koszt), który
    ujęty został w księgach rachunkowych i zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od
    osób prawnych można go uznać za koszt pośredni, to data ujęcia w księgach
    rachunkowych tego wydatku będzie momentem poniesienia kosztu podatkowego. Należy
    podkreślić, że chodzi tu o jakiekolwiek ujęcie kosztu w księgach rachunkowych, a nie tylko
    ujęcie go na kontach wynikowych (kosztowych). W tym miejscu należy wskazać, że konta
    wynikowe to konta, które mają wpływ na wynik przedsiębiorstwa/jednostki. Kosztami
    wynikowymi są zatem zarówno konta kosztowe jak i przychodowe.
    W świetle powyższego należy uznać, że faktyczna data dokonania zapisu w księgach
    rachunkowych (tj. ujęcie danego wydatku „jako koszt” w księgach rachunkowych – ujęcie
    wydatku na koncie kosztowym) nie może zmieniać kwalifikacji danego wydatku i wpływać
    na moment zaliczenia go jako kosztu uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 4e
    ustawy o CIT.

    Zatem, samo rozliczenie podatkowe odpowiednio udokumentowanych wydatków z tytułu
    zakupu Materiałów powinno następować na podstawie art. 15 ust. 4d w zw. z art. 15 ust.
    4e ustawy o CIT, w dacie poniesienia kosztu, tj. w dniu, w którym ujęto koszt na podstawie
    otrzymanej faktury (rachunku), albo w dniu, na który ujęto koszt na podstawie innego
    dowodu w przypadku braku faktury (rachunku) w księgach rachunkowych.
    W tym miejscu należy zauważyć, że to przepisy prawa podatkowego - ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych, decydują w jakim momencie dany wydatek może zostać
    uznany za koszt podatkowy. Jak wyżej wspomniano, przepisami tymi są: art. 15 ust. 4, 4b,
    4c updop - jeżeli chodzi o koszty bezpośrednie i art. 15 ust. 4d, 4e updop – jeżeli chodzi o
    koszty pośrednie (poza tym art. 15 ust. 4f-4h updop, w sytuacjach wymienionych w tych
    przepisach, nie mające jednakże zastosowania w sprawie rozpatrywanej).
    Odnosząc zatem powołane uregulowania prawne oraz przedstawiony przez Państwa opis
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, stwierdzam, że Państwa stanowisko w zakresie
    ustalenia, czy:
    - wydatek skutkujący nabyciem i przyjęciem do magazynu Materiałów Produkcyjnych jest
      tzw. pośrednim kosztem uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15 ust. 4d
      updop, dla którego dniem poniesienia jest dzień na który ujęto wydatek w księgach
      rachunkowych bez względu na rodzaj konta, na którym dokonano księgowania, z
      wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych
      rozliczeń międzyokresowych kosztów,
    - wydatek skutkujący nabyciem i przyjęciem do magazynu Materiałów Remontowych jest
      tzw. pośrednim kosztem uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15 ust. 4d
      updop, dla którego dniem poniesienia jest dzień na który ujęto wydatek w księgach
      rachunkowych bez względu na rodzaj konta, na którym dokonano księgowania, z
      wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych
      rozliczeń międzyokresowych kosztów,
    - wydatek skutkujący nabyciem i przyjęciem do magazynu Materiałów Logistycznych jest
      tzw. pośrednim kosztem uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15 ust. 4d
      updop, dla którego dniem poniesienia jest dzień na który ujęto wydatek w księgach
      rachunkowych bez względu na rodzaj konta, na którym dokonano księgowania, z
      wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych
      rozliczeń międzyokresowych kosztów,
    uznałem za prawidłowe.
    Ad. 4
    Państwa wątpliwości dotyczą również ustalenia, czy do upływu okresu przedawnienia
    zobowiązania podatkowego, w przypadku poniesionych przez Spółkę w latach
    wcześniejszych wydatków na Materiały Produkcyjne, Materiały Remontowe i Materiały
    Logistyczne, Spółka ma prawo dokonać korekty kosztów i ująć takie wydatki jednorazowo
    tj. w dacie ich poniesienia.
    Przepisy regulujące zasady korygowania deklaracji oraz związane z tym wymogi formalne
    zawarte są w art. 81 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 111 ze zm., dalej: „Ordynacja podatkowa”).
    Zgodnie z art. 81 § 1 ww. ustawy:
      jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą
      skorygować uprzednio złożoną deklarację.
    Stosownie do art. 81 § 2 ww. ustawy:
      skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.
    Zgodnie natomiast z art. 81b § 1 ww. ustawy:
      uprawnienie do skorygowania deklaracji:

      1) ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli
      podatkowej - w zakresie objętym tym postępowaniem lub kontrolą;
      2) przysługuje nadal po zakończeniu:
      a) kontroli podatkowej,
      b) postępowania podatkowego - w zakresie nieobjętym decyzją określającą wysokość
      zobowiązania podatkowego.
    Stosownie do art. 81b § 2 Ordynacja podatkowa:
      korekta złożona w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, nie wywołuje skutków
      prawnych. Organ podatkowy zawiadamia na piśmie składającego korektę o jej
      bezskuteczności.
    W myśl art. 3 pkt 5 Ordynacja podatkowa:
      ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach rozumie się przez to również zeznania,
      wykazy, zestawienia, sprawozdania oraz informacje, do których składania obowiązani
      są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci.
    Korekta deklaracji ma na celu poprawienie błędu, który został popełniony przy
    poprzednim jej sporządzeniu i może dotyczyć każdej jej pozycji - o ile odrębne przepisy nie
    stanowią inaczej. Skorygowanie deklaracji polega więc na ponownym, poprawnym już
    wypełnieniu jej formularza z zaznaczeniem, iż w tym przypadku mamy do czynienia z
    korektą uprzednio złożonej deklaracji. Korektę zeznania podatkowego należy składać
    wyłącznie na odpowiednich formularzach, tj. obwiązujących przy rozliczaniu podatku za
    dany rok.
    W tym miejscu wskazać należy, że zobowiązanie podatkowe zostało zdefiniowane w art. 5
    Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym:
      zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie
      podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy
      podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa
      podatkowego.
    Z kolei, w myśl art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej:
      zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
    W świetle art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej:
      bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a
      rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem:
      1) wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie
      skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia
      przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania;
      2) wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego
      zobowiązania;
      3) wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia
      stosunku prawnego lub prawa;
      4) doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d §
      2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu
      egzekucyjnym w administracji;
      5) doręczenia zawiadomienia o przystąpieniu do zabezpieczenia w przypadkach
      określonych w art. 32a § 3 i art. 35 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o
      postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r. poz. 2505, z późn. zm.);

      6) wystąpienia przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, na wniosek strony, o
      którym mowa w art. 119h § 2, o opinię Rady do Spraw Przeciwdziałania Unikaniu
      Opodatkowania, zwanej dalej „Radą”, co do zasadności zastosowania art. 119a lub
      środków ograniczających umowne korzyści.
    W myśl art. 70 § 7 Ordynacji podatkowej:
      bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia
      następującego po dniu:
      1) prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub
      wykroczenie skarbowe;
      2) doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze
      stwierdzeniem jego prawomocności;
      3) uprawomocnienia się orzeczenia sądu powszechnego w sprawie ustalenia istnienia
      lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa;
      4) wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu;
      5) zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu
      egzekucyjnym w administracji;
      6) doręczenia stronie opinii Rady wydanej po wystąpieniu przez Szefa Krajowej
      Administracji Skarbowej, na wniosek strony, o którym mowa w art. 119h § 2, co do
      zasadności zastosowania art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści, lub
      po dniu upływu terminu na wydanie tej opinii.
    Mając na uwadze powyższe przepisy prawa podatkowego oraz przedstawiony we wniosku
    stan faktyczny/zdarzenie, stwierdzić należy, że Państwa Spółka ma prawo do upływu
    okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego dokonać korekty kosztów i wydatków
    na Materiały Produkcyjne, Materiały Remontowe i Materiały Logistyczne dotyczące lat
    wcześniejszych ująć w kosztach jednorazowo, tj. dacie ich poniesienia.
    Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy do upływu okresu przedawnienia
    zobowiązania podatkowego, w przypadku poniesionych przez Spółkę w latach
    wcześniejszych wydatków na Materiały Produkcyjne, Materiały Remontowe i Materiały
    Logistyczne, Spółka ma prawo dokonać korekty kosztów i ująć takie wydatki jednorazowo
    tj. w dacie ich poniesienia, uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Końcowo odnosząc się do przywołanej przez Państwa interpretacji indywidualnych
    wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie ma zastosowania
    ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa we wniosku wyroków sądowych, zauważyć
    należy, że stanowią one rozstrzygnięcia w konkretnych sprawach, osadzonych w
    określonych stanach faktycznych i odnoszą się tylko do nich, w związku z tym nie mają
    mocy powszechnie obowiązującego prawa. W konsekwencji, nie mogą wpływać na ocenę
    prawidłowości przedmiotowej kwestii. Nie negując tych rozstrzygnięć jako cennego źródła
    w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy jednakże
    stwierdzić, że zapadły one w indywidualnych sprawach osadzonych w określonych stanach
    faktycznych i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez
    Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w
    przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosujecie
    się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.