Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/415-283/10-2/AGr
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2010-05-27
Teza: 1. Czy zakupy towarów na rzecz spółki ze swojej jednoosobowej działalności gospodarczej Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć w koszty działalności spółki cywilnej i tym samym w 95% swoje? 2. Czy zakupy usług od spółki Zainteresowany będzie mógł zaliczyć w koszty jednoosobowej działalności gospodarczej w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych art. 23? 3. Czy faktury sprzedaży (zakupu) jako forma umowy handlowej mogą być w świetle kodeksu cywilnego uznane za nieważne lub nieskuteczne, jeżeli stroną reprezentującą oba podmioty jest ta sama osoba i wskutek tego nie będą mogły być zaliczone w koszty działalności?
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; sprzedaż; wspólnik
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. u. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. u. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 2 marca 2010 r. (data wpływu 8 marca 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 8 marca 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka cywilna prowadzi działalność usługowo-handlowo-produkcyjną w branży motoryzacyjnej. Wnioskodawca jest wspólnikiem spółki, posiadającym 95% udziałów w spółce i mającym upoważnienie do jednoosobowego reprezentowania jej. Zainteresowany prowadzi jednocześnie jednoosobową działalność gospodarczą w formie firmy handlowej działając również w tej samej branży. Zgodnie z art. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych są to podmioty powiązane. Oba podmioty reprezentowane przez Wnioskodawcę chcą pomiędzy sobą dokonywać transakcji handlowych na zasadzie sprzedaży towarów, usług. Transakcje dokonywane będą wg cen rynkowych.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy zakupy towarów na rzecz spółki ze swojej jednoosobowej działalności gospodarczej Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć w koszty działalności spółki cywilnej i tym samym w 95% swoje?
2.  Czy zakupy usług od spółki Zainteresowany będzie mógł zaliczyć w koszty jednoosobowej działalności gospodarczej w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych art. 23?
3.  Czy faktury sprzedaży (zakupu) jako forma umowy handlowej mogą być w świetle kodeksu cywilnego uznane za nieważne lub nieskuteczne, jeżeli stroną reprezentującą oba podmioty jest ta sama osoba i wskutek tego nie będą mogły być zaliczone w koszty działalności?

Zdaniem Wnioskodawcy, kwestia rozliczeń transakcji dokonywanych pomiędzy spółką osobową a wspólnikami dotyczy w szczególności sytuacji, gdy spółka osobowa zakupi od wspólnika towary lub usługi. w takim wypadku poniesione przez nią koszty faktycznie stanowić będą koszty wspólników. w rezultacie wynagrodzenie, które otrzyma wspólnik z tytułu sprzedaży spółce towarów lub świadczenia usług, z jednej strony będą jego przychodem z drugiej zaś kosztem. To samo dotyczy odwrotnej sytuacji - gdy spółka sprzedaje towary lub świadczy usługi na rzecz wspólników. Jeżeli wspólnik wykonuje świadczenie na rzecz spółki, to z podatkowego punktu widzenia jest to świadczenie dla samego siebie w takim zakresie, w jakim przychody i koszty spółki osobowej stanowią jego przychody i jego koszty. Jeżeli zatem takie świadczenia są odpłatne, to u takiego wspólnika przychody są równe jego kosztom. Nie ma tym samym powodów do uznania takich transakcji za nieważne w świetle prawa cywilnego a tym samym utraty możliwości zaliczenia ich w koszty, jeżeli zachowane zostały zasady przyjęte w art. 25a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. u. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zatem kosztem uzyskania przychodów są wszystkie wydatki, których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów i nie są wymienione w art. 23 ww. ustawy. Jednakże ciężar wskazania owego związku spoczywa na Wnioskodawcy, który wywodzi z tego określone skutki prawne.

Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. z oceny związku z prowadzoną działalnością winno wynikać, iż poniesiony wydatek obiektywnie może się przyczynić do osiągnięcia przychodów z danego źródła. Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów winien, w myśl powołanego przepisu spełniać łącznie następujące warunki:

*   pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
*   nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
*   być właściwie udokumentowany.

Spółka cywilna jest osobową spółką prawa cywilnego, która nie ma osobowości prawnej. w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej w formie spółki niemającej osobowości prawnej, podatnikiem podatku dochodowego nie jest spółka lecz jej poszczególni wspólnicy. Zatem na nich, a nie na spółce, ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ww. ustawy przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zysku oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. w przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku są równe. Przy czym, zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat (art. 8 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy).

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż zakupy towarów na rzecz spółki z jednoosobowej działalności gospodarczej Wnioskodawcy będą mogły być zaliczone w koszty działalności spółki cywilnej, a tym samym w 95% w koszty Zainteresowanego, mając na uwadze art. 22 ust. 1 ww. ustawy.

Ponadto zakupy usług od spółki Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć w koszty jednoosobowej działalności gospodarczej, po spełnieniu przesłanek art. 22 ust. 1 powołanej ustawy.

Ponadto tut. organ informuje, że w niniejszej interpretacji odstąpiono od ustosunkowania się odnośnie kwestii, czy faktury sprzedaży (zakupu) jako forma umowy handlowej mogą być w świetle kodeksu cywilnego uznane za nieważne lub nieskuteczne jeżeli stroną reprezentującą oba podmioty jest ta sama osoba.

Zgodnie z art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. u. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretacje przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Przepis art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej stanowi, iż ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego – rozumie się przez to przepisy m.in. ustaw podatkowych oraz przepisy wydanych na ich podstawie aktów wykonawczych.

Natomiast poprzez ustawy podatkowe, zgodnie z art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej należy rozumieć ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.

Przedmiotową kwestię reguluje ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. u. Nr 16, poz. 93 ze zm.).

Stosownie do ww. definicji przepisów prawa podatkowego, ustawa Kodeks cywilny nie stanowi tych przepisów, a więc działający w imieniu Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu nie jest upoważniony do jej interpretowania w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

W związku z tym, iż wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego został złożony przez jednego ze wspólników spółki cywilnej, zaznacza się, iż interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla pozostałych wspólników.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.