Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.137.2025.1.PK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-05
Teza: Uznanie budowy elektrociepłowni za długoterminowy projekt
w związku z ponoszeniem kosztów finansowania dłużnego.
Słowa kluczowe: finansowanie-finansowanie dłużne
infrastruktura
inwestycje
projekt
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Koszty
finansowania dłużnego-Długoterminowy projekt z
zakresu infrastruktury publicznej
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15c-ust. 8

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 5 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczący uznania budowy elektrociepłowni za długoterminowy projekt z
    zakresu infrastruktury publicznej i tym samym do nieuwzględnienia kosztów finansowania

    dłużnego poniesionych na jej wybudowanie przy wyliczaniu limitu kosztów finansowania
    dłużnego. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W okresie od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2023 r. Spółka była spółką dominującą w
    Podatkowej Grupie Kapitałowej A. (dalej: „PGK”) w rozumieniu art. 1a ust. 1 ustawy CIT.
    Umowa o utworzeniu PGK została zawarta w dniu 9 listopada 2020 r. na okres 3 lat
    podatkowych. Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego (...) dokonał rejestracji umowy o
    utworzeniu PGK na podstawie decyzji z dnia 18 listopada 2020 r. na okres 3 lat
    podatkowych, tj. od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2023 r.
    Spółka posiada siedzibę w Polsce i w ramach PGK podlegała nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od całości swoich
    dochodów.
    W (...) Spółka rozpoczęła budowę (...) elektrociepłowni w (...) (dalej: „Inwestycja”). Produkcja
    ciepła z elektrociepłowni miała zastąpić zakup ciepła ze źródeł zewnętrznych oraz
    częściowo (...). Dodatkowo dzięki realizacji Inwestycji Spółka rozpoczęła produkcję energii
    elektrycznej.
    Budowa elektrociepłowni trwała w latach (...). Inwestycja została przyjęta do eksploatacji w
    (...). Wybudowana przez Spółkę elektrociepłownia produkuje ciepło dla mieszkańców (...), a
    produkowana energia elektryczna dostarczana jest do krajowej sieci elektroenergetycznej.
    Energię elektryczną i ciepło wytwarzane są w ramach jednego procesu technologicznego,
    tzw. wysokosprawnej kogeneracji. Oznacza to, iż paliwo wykorzystywane jest w procesie
    ze sprawnością wynoszącą ponad 90 proc (innymi słowy 90 proc. energii zawartej w
    dostarczonym paliwie zamieniana jest w energię wytworzoną). Zrealizowana Inwestycja
    jest kluczowym aktywem Spółki (pochodzi z niej ok. 90% produkowanego przez Spółkę
    ciepła).
    Elektrociepłownia wykorzystuje w procesie produkcji dwa podstawowe paliwa: węgiel
    kamienny oraz biomasę, której udział stanowi około 30%. Warto zauważyć, że w związku
    ze zużyciem biomasy do produkcji ciepła i energii, Inwestycja znacząco przyczyniła się do
    zredukowania emisji dwutlenku węgla, pyłów, tlenku siarki i tlenków azotu, wywierając
    pozytywny wpływ na środowisko. Użycie biomasy było pierwszym krokiem w kierunku
    odejścia od paliw kopalnych.
    Jednostka wytwarza energię elektryczną na potrzeby sieci krajowej oraz ciepło dla blisko
    (...) gospodarstw domowych w całej (...).
    Realizacja Inwestycji była finansowana m.in. z pożyczek wewnątrzgrupowych. Natomiast
    działalność operacyjna Spółki, związana z późniejszą eksploatacją i utrzymaniem
    elektrociepłowni, finansowana była ze środków własnych.
    W związku z finansowaniem Inwestycji, Spółka poniosła tzw. koszty finansowania dłużnego
    w rozumieniu regulacji art. 15c ust. 12 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”), tj. koszty związane z pozyskaniem
    środków finansowych na realizację tej Inwestycji (odsetki związane z zaciągniętymi
    pożyczkami).
    Dodatkowo Wnioskodawca wskazuje, że:
    1) wykonawcy projektu podlegali opodatkowaniu w państwie członkowskim Unii
      Europejskiej;
    2) Inwestycja, znajduje się całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej;
    3) koszty finansowania zewnętrznego były wykazywane dla celów podatkowych w całości
      w państwie członkowskim Unii Europejskiej;
    4) dochody z Inwestycji osiągane są w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej.

## Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym Inwestycja stanowi długoterminowy projekt z
    zakresu infrastruktury publicznej, o którym mowa w art. 15c ust. 8 i 10 ustawy o CIT i tym
    samym w okresie, w którym Spółka należała do PGK, na podstawie art. 15c ust. 8 i 10
    ustawy o CIT istniało prawo do nieuwzględnienia kosztów finansowania dłużnego
    poniesionych na wybudowanie przez Spółkę elektrociepłowni przy wyliczaniu limitu
    kosztów finansowania dłużnego?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, realizacja Inwestycji opisanej w stanie faktycznym stanowi
    długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej, o którym mowa w art. 15c
    ust. 8 i 10 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 278; dalej: „ustawa o CIT”) i w rezultacie, przy wyliczaniu limitu kosztów
    finansowania dłużnego, PGK była uprawniona do nieuwzględniania kosztów finansowania
    dłużnego wynikających z pożyczek wykorzystywanych do sfinansowania Inwestycji.
    Zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, są
    obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w
    części, w jakiej nadwyżka kosztów finansowania dłużnego przekracza wyższą ze
    wskazanych kwot:
    1) kwotę 3 000 000 zł albo
    2) kwotę obliczoną według następującego wzoru:
      [(P - Po) - (K - Am - Kfd)] x 30%
    w którym poszczególne symbole oznaczają:
    P – zsumowaną wartość przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, z których dochody
      podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym,
    Po – przychody o charakterze odsetkowym,
    K – sumę kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszeń wynikających z niniejszego
      ustępu,
    Am – odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. 16a-16m, zaliczone w roku
      podatkowym do kosztów uzyskania przychodów,
    Kfd – zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów koszty
      finansowania dłużnego nieuwzględnione w wartości początkowej środków trwałych
      oraz wartości niematerialnych i prawnych, przed dokonaniem pomniejszeń
      wynikających z niniejszego ustępu.
    W myśl zaś art. 15c ust. 8 ustawy o CIT, przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania
    dłużnego nie bierze się pod uwagę kosztów finansowania dłużnego wynikających z
    kredytów (pożyczek) wykorzystywanych do sfinansowania długoterminowego projektu z
    zakresu infrastruktury publicznej, w przypadku którego spełnione są łącznie następujące
    warunki:
    1. wykonawcy projektu podlegali opodatkowaniu w państwie członkowskim Unii
      Europejskiej;
    2. aktywa, których projekt dotyczy, znajdują się całości w państwie członkowskim Unii
      Europejskiej;
    3. koszty finansowania zewnętrznego są wykazywane dla celów podatkowych w całości w
      państwie członkowskim Unii Europejskiej;
    4. dochody są osiągane w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej.
    Jak zostało wskazane w stanie faktycznym, Inwestycja została zrealizowana w Polsce,
    Wnioskodawca oraz PGK podlegały opodatkowaniu w Polsce od całości dochodów

    uzyskiwanych w związku z Inwestycją, a koszty finansowania dłużnego poniesione w
    związku z realizacją Inwestycji były wykazywane dla celów podatkowych w całości w
    Polsce. W konsekwencji należy uznać, iż przesłanki z art. 15c ust. 8 ustawy o CIT zostały
    spełnione.
    Jednocześnie zgodnie z art. 15c ust. 10 ustawy o CIT, długoterminowy projekt z zakresu
    infrastruktury publicznej oznacza projekt służący dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji
    lub utrzymaniu znaczącego składnika aktywów, będący w ogólnym interesie publicznym.
    Wobec powyższego koszty finansowania dłużnego poniesione przez Spółkę na
    wybudowanie Inwestycji należy zaliczyć do kosztów finansowania dłużnego wynikające z
    pożyczek wykorzystywanych do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu
    infrastruktury publicznej.
    Dodatkowo, zdaniem Wnioskodawcy, Inwestycja spełniała warunki uznania jej za znaczący
    składnik aktywów w rozumieniu art. 15c ust. 10 ustawy o CIT, z uwagi na główny cel jej
    realizacji – stworzenie obiektu, który produkować będzie w trybie kogeneracji energię
    elektryczną i ciepło, wykorzystując węgiel i stawiając przy tym na dywersyfikację paliw i
    źródeł energii. Przede wszystkim zaznaczyć należy, iż Spółka zakładała i zakłada
    wieloletnie funkcjonowanie elektrociepłowni.
    Odnosząc się zaś do przesłanki ogólnego interesu publicznego, należy odwołać się do
    Dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r., ustanawiającej przepisy mające na
    celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ
    na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz. U. UE. L. z 2016 r. Nr 193, str. 1 ze zm.; dalej:
    „Dyrektywa”). Zgodnie z art. 4 Dyrektywy, długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury
    publicznej oznacza projekt służący dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji lub
    utrzymaniu znaczącego składnika aktywów, który to projekt dane państwo członkowskie
    uważa za będący w ogólnym interesie publicznym. Wobec powyższego, stwierdzić należy,
    iż ani przepisy Dyrektywy, ani przepisy ustawy o CIT nie definiują pojęcia ogólnego
    interesu publicznego, a zatem w takiej sytuacji odwołać należy się do ogólnych zasad
    wykładni językowej.
    Na kwestię dokonywania wykładni prounijnej, tj. interpretowania przepisów krajowych z
    uwzględnieniem treści przepisów prawa unijnego zwrócił uwagę m.in. Naczelny Sąd
    Administracyjny w wyroku z dnia z 18 grudnia 2012 r., sygn. akt I FSK 339/12, w którym
    podkreślił, że:
    „Przystąpienie Polski Unii Europejskiej spowodowało wprowadzenie do systemu
    krajowego źródła prawa europejskiego. Konsekwencją tego była konieczność
    implementacji rozwiązań europejskich. Szczególnie dotyczyło to dyrektyw Unii
    Europejskiej. Dyrektywy wiążą państwo członkowskie, do którego są skierowane. Państwo
    członkowskie jest zobowiązane do jej wykonania poprzez ustanowienie przepisów prawa
    krajowego. Dyrektywa wiąże prawnie państwo członkowskie, co do określonych w niej
    celów albo rezultatów. Należy przez to rozumieć przyszły skutek w postaci wymaganego
    dyrektywą stanu rzeczy, który da się wyprowadzić z jej przepisów, a który państwa
    członkowskie są obowiązane osiągnąć.
    Wykładnia prounijna, tj. przyjazna prawu europejskiemu, ma być dokonywana w
    granicach uznania sądu i tak dalece, jak jest to możliwe, aby osiągnąć rezultat określony w
    dyrektywie. Jednak taki obowiązek wykładni nie istnieje, gdyby miała prowadzić do
    zaprzeczenia prawa krajowego lub jego odrzucenia, czyli do wykładni contra legem. W
    takich okolicznościach pojawia się obowiązek niestosowania prawa krajowego
    sprzecznego z prawem wspólnotowym - w konsekwencji sięga się po zasadę prymatu,
    zastępując normę krajową normą unijną”.
    Jak wynika z motywu (8) Preambuły do Dyrektywy ATAD:
    „Aby ułatwić przejście do nowego ograniczenia możliwości odliczania odsetek, państwa
    członkowskie mogłyby wprowadzić zasadę praw nabytych, która obejmowałaby istniejące

    pożyczki, o ile ich warunki nie zostaną później zmodyfikowane, tzn. w przypadku
    późniejszej modyfikacji zasada praw nabytych nie miałaby zastosowania do zwiększenia
    kwoty pożyczki lub przedłużenia terminu jej spłaty, tylko była ograniczona do pierwotnych
    warunków pożyczki. Bez uszczerbku dla zasad pomocy państwa, państwa członkowskie
    mogłyby również wyłączać nadwyżkę kosztów finansowania zewnętrznego poniesionych z
    tytułu pożyczek wykorzystywanych do finansowania długoterminowych projektów z
    zakresu infrastruktury publicznej, mając na uwadze fakt, że takie uzgodnienia dotyczące
    finansowania niosą ze sobą niewielkie lub zerowe ryzyka w zakresie erozji bazy
    podatkowej i przenoszenia zysków. W tym kontekście państwa członkowskie powinny
    odpowiednio wykazać, że uzgodnienia finansowe na potrzeby projektów z zakresu
    infrastruktury publicznej posiadają szczególne cechy uzasadniające takie podejście, w
    odróżnieniu od innych uzgodnień w zakresie finansowania podlegających ograniczeniu”.
    Zgodnie zaś z art. 4 ust. 4 lit. b) Dyrektywy ATAD:
    „Państwa członkowskie mogą wyłączyć z zakresu stosowania ust. 1 nadwyżkę kosztów
    finansowania zewnętrznego poniesionych na pożyczki wykorzystywane do sfinansowania
    długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej, w przypadku gdy
    wykonawca projektu, koszty finansowania zewnętrznego, aktywa oraz dochody znajdują
    się w całości w Unii.
    Na użytek akapitu pierwszego lit. b) długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury
    publicznej oznacza projekt służący dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji lub
    utrzymaniu znaczącego składnika aktywów, który to projekt dane państwo członkowskie
    uważa za będący w ogólnym interesie publicznym. (...)”.
    Zatem definicja długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej Dyrektywy
    ATAD jest tożsama z definicją wskazaną w przepisach ustawy o CIT. Mając na uwadze, że
    ani ustawa o CIT ani Dyrektywa ATAD nie wskazuje, co należy rozumieć pod pojęciem
    „będący w ogólnym interesie publicznym”, należy odwołać się do ogólnych zasad wykładni
    językowej.
    I tak, zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN przez pojęcie „interes” należy rozumieć,
    m.in.:
        pożytek, korzyść;
        przedsięwzięcie przynoszące korzyść materialną.
    Z kolei, zgodnie ze słownikową definicją przez pojęcie „publiczny” należy rozumieć między
    innymi:
        dotyczący całego społeczeństwa lub jakiejś zbiorowości;
        dostępny lub przeznaczony dla wszystkich.
    Zatem, aby projekt w zakresie infrastruktury publicznej mógł być uważany za „będący w
    ogólnym interesie publicznym”, powinien przynosić korzyść danemu społeczeństwu lub
    jakiejś zbiorowości, być niezbędny do ich należytego funkcjonowania i produkcyjnych
    działów gospodarki.
    W doktrynie podkreśla się, że niewątpliwie kwestia bezpieczeństwa energetycznego
    wpisuje się w pojęcie interesu publicznego:
    „(...) Tak więc skutki ewentualnego braku wystarczającego bezpieczeństwa energetycznego
    mogą dotykać nie tylko obywateli, ale wręcz państwa jako całości, naruszając jego interesy
    ekonomiczne i gospodarcze. Zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego jest jednym z
    nadrzędnych celów polityki energetycznej państwa. (...)
    Aktualnie obowiązujące wytyczne w zakresie bezpieczeństwa energetycznego państwa
    zawiera dokument »Polityka energetyczna Polski do 2030 roku«. Zauważa się tam, że

    polski sektor energetyczny stoi obecnie przed poważnymi wyzwaniami. Wysokie
    zapotrzebowanie na energię, nieadekwatny poziom rozwoju infrastruktury wytwórczej i
    transportowej paliw i energii, znaczne uzależnienie od zewnętrznych dostaw gazu
    ziemnego i niemal pełne od zewnętrznych dostaw ropy naftowej oraz zobowiązania w
    zakresie ochrony środowiska, w tym dotyczące klimatu, powodują konieczność podjęcia
    zdecydowanych działań zapobiegających pogorszeniu się sytuacji odbiorców paliw i
    energii. Do tego w ostatnich latach w gospodarce światowej wystąpił szereg
    niekorzystnych zjawisk: istotne wahania cen surowców energetycznych, rosnące
    zapotrzebowanie na energię ze strony krajów rozwijających się, poważne awarie
    systemów energetycznych oraz wzrastające zanieczyszczenie środowiska wymagają
    nowego podejścia do prowadzenia polityki energetycznej. (...)
    Jako instrumenty poprawy bezpieczeństwa energetycznego państwa dokument ten
    wskazuje m.in. zwiększenie dywersyfikacji źródeł energii, rozwój odnawialnych źródeł
    energii (OZE), ograniczanie oddziaływania energetyki na środowisko, budowę nowych
    mocy wytwórczych, poszerzanie zakresu funkcjonowania mechanizmów konkurencji w
    odniesieniu do rynków paliw płynnych, gazu ziemnego i węgla oraz rozbudowę
    infrastruktury sieciowej, w tym połączeń transgranicznych” (A. Żurawik, II. Bezpieczeństwo
    energetyczne państwa, jako ważny interes publiczny w: Interes publiczny w prawie
    gospodarczym, wydawnictwo CH Beck, 2013).
    Zatem poprzez pojęcie projektu w zakresie infrastruktury publicznej należy rozumieć
    projekt, który dotyczy infrastruktury dotyczącej całego społeczeństwa lub jakiejś
    zbiorowości, niezbędnej do należytego funkcjonowania społeczeństwa i produkcyjnych
    działów gospodarki. W rezultacie, odnosząc się do spełnienia kryterium ogólnego interesu
    publicznego przez przedmiotową Inwestycję należy wskazać, że:
        celem budowy elektrociepłowni była i jest produkcja energii elektrycznej i ciepła,
        które następnie dostarczane do finalnego odbiorcy zaspokajają jedną z
        podstawowych potrzeb społecznych;
        elektrociepłownia przyczyniła się do redukcji emisji dwutlenku węgla, pyłów, tlenku
        siarki i tlenków azotu wywierając pozytywny wpływ na środowisko. Użycie biomasy
        było pierwszym krokiem w kierunku odejścia od paliw kopalnych. Co więcej,
        zastosowanie wysokosprawnej technologii pozytywnie wpływa na jakość powietrza
        w regionie (...) i realizuje z powodzeniem założenia pakietu klimatycznego.
    Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, Inwestycja wykorzystywana do
    produkcji energii elektrycznej i ciepła spełnia przesłanki uznania jej za projekt będący w
    ogólnym interesie publicznym, a w konsekwencji PGK przy kalkulacji limitowania kosztów
    uzyskania przychodów z tytułu finansowania dłużnego (o którym mowa w art. 15c ustawy
    o CIT) nie powinna była uwzględniać wartości odsetek wynikających z pożyczek
    wykorzystywanych do sfinansowania Inwestycji.
    Stanowisko takie zostało potwierdzone w wyrokach sądów administracyjnych, między
    innymi w:
        wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 11 czerwca 2024 r.,
        sygn. akt I SA/Gl 1239/23;
        wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2023 r., sygn. akt II FSK
        1615/20;
        wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 stycznia 2023 r.,
        sygn. akt III SA/Wa 1577/22;

        wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2022 r., sygn. akt II
        FSK 10/20;
        wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 kwietnia 2022
        r., sygn. akt I SA/Kr 428/22;
        wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 czerwca
        2021 r., sygn. akt I SA/Gd 502/21;
        wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 sierpnia
        2020 r., sygn. akt I SA/Gl 775/20.
    Biorąc pod uwagę powyższą argumentację, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż
    wszystkie przesłanki z art. 15c ust. 8 i 10 ustawy o CIT są spełnione w analizowanym stanie
    faktycznym – a zatem ograniczenia wynikające z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT nie powinny
    znaleźć zastosowania w odniesieniu do kosztów finansowania dłużnego wynikających z
    pożyczek wykorzystywanych do sfinansowania Inwestycji.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia .
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Wskazać należy, że powołane we wniosku wyroki sądowe zostały wydane w
    indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej
    przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia
    doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.