Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB1/415-780/08/09-9/AG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2009-08-31
Teza: odszkodowanie w części składającej się z wypłaty ekwiwalentu za urlop, wynagrodzenia i premii za okres wykonywania pracy nie jest wolne od podatku dochodowego, odszkodowanie w części składającej się z odszkodowania wypłaconego na podstawie art. 45 i (lub) art. 56 Kodeksu pracy, tj. za czas pozostawania bez pracy, jest wolne od podatku dochodowego.
Słowa kluczowe: kodeks-kodeks pracy; odszkodowania; roszczenia; ugody; ugody-ugoda sądowa; umowa-umowa o pracę; wynagrodzenia; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów, uwzględniając prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 129/09 z dnia 16.04.2009 r. (data wpływu 29.06.2009 r.) stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 01.07.2008 r. (data wpływu 07.07.2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia z opodatkowania świadczenia otrzymanego na podstawie ugody sądowej jest:

*   w części dotyczącej wypłaty z tytułu ekwiwalentu za urlop, wynagrodzenia i premii za okres wykonywania pracy - **nieprawidłowe,**
*   w części odpowiadającej wynagrodzeniu i premii za okres pozostawania bez pracy - **prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 07.07.2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania świadczenia otrzymanego na podstawie ugody sądowej.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Emilia R. (podatnik) wytoczyła w dniu 31.08.2007 roku powództwo przeciwko S. Sp. z o.o., z siedzibą w P. o ustalenie istnienia stosunku pracy, wnosząc jednocześnie o zasądzenie ekwiwalentu za urlop, o uregulowanie składek pracowniczych oraz o wypłacenie premii, jakie otrzymywali pracownicy zatrudnieni na podstawie umów o pracę na podobnych stanowiskach. Sprawa toczyła się przed Sądem Rejonowym, Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, Roszczenia o ekwiwalent za urlop, wynagrodzenie i uregulowanie składek na ubezpieczenie społeczne zostały wyłączone do odrębnego postępowania. W dniu 03.12.2007 r. Emilia R. złożyła przeciwko S. Sp. z o.o. ponadto pozew o przywrócenie do pracy i odszkodowanie za czas pozostawania bez pracy.

W dniu 21.12.2007 roku strony wyżej wymienionych postępowań zawarły ugodę sądową która swoim zakresem objęła wszystkie toczące się pomiędzy nimi sprawy. W przedmiotowej ugodzie spółka S. Sp. z o.o. zobowiązała się do zapłaty na rzecz Emilii R. tytułem odszkodowania kwoty 45.000 złotych. Strony nie zawarły przy tym w ugodzie rozstrzygnięcia co do rodzaju łączącego je stosunku prawnego oraz innych roszczeń niemajątkowych. Strony ustaliły przy tym, iż zapłata powyższej kwoty wyczerpuje wszelkie roszczenia Emilii R. wobec spółki S. sp. z o.o.

Z uwagi na braki formalne pismem z dnia 25 lipca 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie wezwał Stronę o wskazanie udziału poszczególnych roszczeń w całości otrzymanej przez Stronę kwoty.

W odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 31.07.2008 roku (data wpływu 04.08.2008 r.) pełnomocnik Strony wskazał, iż zgodnie z treścią ugody sądowej zawartej w przedmiotowej sprawie spółka S. Sp. z o.o. w P. zobowiązała się zapłacić na rzecz Emilii R. tytułem odszkodowania kwotę 45.000 brutto w dwóch ratach, od której to kwoty spółka odprowadzić miała wymagane prawem należności publicznoprawne. Pierwsza rata w wysokości 27.000 zł brutto płatna była do dnia 04.01.2008 toku, natomiast druga rata w wysokości 18.000 zł brutto — w terminie 3 dni od dnia doręczenia spółce prawomocnego orzeczenia sądu umarzającego postępowanie w sprawie ze stwierdzeniem jego prawomocności. W treści ugody Emilia R. oświadczyła ponadto, iż przedmiotowa ugoda wyczerpuje na teraz i na przyszłość wszelkie jej roszczenia w stosunku do powyższej spółki.

Odnosząc się zatem do treści rzeczonego wezwania wyjaśniono, iż nie jest możliwe wskazanie, jaka część otrzymanego na podstawie ugody sądowej odszkodowania dotyczyła poszczególnych wymienionych w wezwaniu roszczeń. Według pełnomocnika Wnioskodawczyni przypomnieć należy, iż zgodnie z treścią art. 917 kodeksu cywilnego przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać. Żaden przepis kodeksu cywilnego nie nakazuje, aby w treści ugody expressis verbis wyrażać wzajemne ustępstwa czynione sobie przez strony. W niniejszym przypadku intencją stron było uniknięcie długotrwałego i kosztownego procesu sądowego oraz niepewności związanych z jego wynikiem. Strony zatem w drodze negocjacji „ustaliły jedną zryczałtowaną kwotę, która — ich zdaniem — była możliwa do zaakceptowania jako świadczenie zaspokajające wszelkie roszczenia Emilii R. wynikające z tytułu dotychczasowej współpracy. Strony nie wskazywały jednakże (ani nawet nie rozważały w toku negocjacji) jaka część tak ustalonej kwoty ma dotyczyć którego z roszczeń przysługujących powódce wobec S. sp. z o.o. Tego rodzaju rozważania nie stanowiły przedmiotu negocjacji, a raczej byłyby podnoszone — gdyby do ugody nie doszło — w toku dalszego postępowania dowodowego przed sądem.

Zdaniem pełnomocnika Wnioskodawczyni, formułowanie w podobny sposób ugód jest powszechnie przyjęte w obrocie prawnym. Przyjęcie zryczałtowanej kwoty jako odszkodowania zamykającego wzajemne rozliczenia stron z danego stosunku prawnego pozwała bowiem skrócić proces sądowy i uniknąć długotrwałego rozliczania poszczególnych elementów roszczeń. W wielu przypadkach dokładne wskazanie podstawy prawnej i precyzyjnej wysokości roszczeń następuje dopiero w wyroku sądowym kończącym sprawę, a ściślej — w jego uzasadnieniu w sentencji wyroku nie wskazuje się podstawy prawnej zasądzanych roszczeń pieniężnych).

W związku z powyższym nie jest możliwe wskazanie jaka część otrzymanego na podstawie ugody sądowej odszkodowania dotyczy poszczególnych wymienionych w wezwaniu roszczeń Emilii R.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy odszkodowanie z ugody sądowej zawartej w opisanym stanie faktycznym jest wolne od podatku dochodowego od osób fizycznych, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawczyni zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolne od tego podatku są odszkodowania otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań:

1.  otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
2.  dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

W niniejszej sprawie świadczenie otrzymane przez Emilię R. zostało wypłacone jej tytułem odszkodowania zgodnie z treścią ugody zawartej przez strony w dniu 21.12.2007 roku. Ustalając treść przedmiotowej ugody strony stwierdziły bowiem, iż rzeczona kwota ma stanowić dla Emilii R. rekompensatę szkody wyrządzonej jej przez S. sp. z o.o. w czasie trwania wiążącego strony stosunku prawnego. Jednocześnie w niniejszej sprawie nie zachodzą wyjątki od zwolnienia zawartego w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Emilia R. nie prowadzi bowiem działalności gospodarczej, a zatem nie zachodzi w niniejszej sprawie wyjątek zawarty w podpunkcie a) powołanego przepisu. Przedmiotowe odszkodowanie nie dotyczy także korzyści, które Emilia R. mogłaby osiągnąć gdyby nie wyrządzono jej szkody. W tym stanie faktycznymi prawnym należy uznać, iż kwota pieniężna otrzymana przez Emilię R. tytułem ugody zawartej w dniu 21.12.2001 roku jest - jako odszkodowanie otrzymane na podstawie ugody sądowej - wolna od podatku dochodowego od osób fizycznych.

W dniu 30.09.2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie wydał interpretacje indywidualną nr IPPB1/415-780/08-4/TS stwierdzając, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 01.07.2008 r. (data wpływu 07.07.2008 r.) jest nieprawidłowe. Wezwanie do naruszenia prawa wniesiono w dniu 17.10.2008 r. (data wpływu 22.10.2008 r.), zaś odpowiedzi na wezwanie udzielono pismem z dnia 19.11.2008 r. znak Nr IPPB1/415-780/08-7/TS (skutecznie doręczonym w dniu 24.11.2008 r.). W dniu 23.12.2008 r. wpłynęła do tut. organu podatkowego skarga na ww. interpretację, w której wniesiono o jej uchylenie. Wyrokiem z dnia 16.04.2009 r., sygn. akt III SA/Wa 129/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.

W świetle obowiązującego stanu prawnego, biorąc pod uwagę rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16.04.2009 r. syg. akt III SA/Wa 129/09, iż wniosek o wydanie nie zawierał wystarczająco dokładnie opisanego stanu faktycznego i wobec tego postępowanie powinno zostać powtórzone, tut. Organ pismem z dnia 21.07.2009 r. (data nadania 22.07.2009 r., data doręczenia 27.07.2009 r.) wezwał pełnomocnika strony do uzupełnienia stanu faktycznego, poprzez:

*   doprecyzowanie, czy Pani Emilia R. występowała do Sądu pracy z żądaniem wypłaty wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy ?

Pełnomocnik Strony pismem z dnia 28.07.2009 r. (data nadania 30.07.2009 r., data wpływu 03.08.2009 r.) uzupełnił wniosek w terminie, informując, iż Pani Emila R. występowała do Sądu Rejonowego - Sądu Pracy z żądaniem wypłaty wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. Pozew został złożony w dniu 3 grudnia 2007 roku i był rozpoznawany pod sygnaturą. W pozwie tym Pani Emilia R. żądała zapłaty wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy w wysokości 1.711,66 zł netto za każdy miesiąc od dnia 24 listopada 2007 roku do dnia przywrócenia do pracy, przy czym wartość przedmiotu sporu została określona - zgodnie z przepisem art. 231 k.p.c. - na kwotę 31.051,80 zł.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam, co następuje.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Natomiast zgodnie z art. 10 ust.1 pkt 1 ww. ustawy źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Za przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1, uważa się w myśl art. 12 ust. 1 ww. ustawy, wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Kwestie zasad i podstawy do wypłaty odszkodowania z tytułu nieuzasadnionego wypowiedzenia umowy o pracę reguluje Kodeks pracy.

Stosownie do postanowień art. 45 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie do żądania pracownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu. W myśl art. 45 § 2 k. p. sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu.

Zgodnie z art. 56 § 1 Kodeksu pracy pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie. O przywróceniu do pracy lub o odszkodowaniu orzeka sąd pracy.

W myśl art. 21 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, z wyjątkiem:

1.  określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę,
2.  odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn nie dotyczących pracowników,
3.  odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
4.  odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
5.  odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą,
6.  odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,
7.  odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód.

Przepisy art. 21 ust. 1 pkt 3b zwalniają z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych inne odszkodowania otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań:

1.  otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
2.  dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Z wyżej przytoczonych przepisów wynika, iż odszkodowania otrzymywane przez podatników na podstawie ugód sądowych są, co do zasady, zwolnione od podatku dochodowego.

Jak zauważono powyżej kluczowe, dla możliwości skorzystania ze zwolnień od opodatkowania przewidzianych w art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b ustawy, jest stwierdzenie, czy wynikające z ugody sądowej świadczenia są rzeczywiście odszkodowaniami, nie każda kwota pieniężna, której obowiązek zapłaty wynika z ugody sadowej, jest bowiem odszkodowaniem.

Dla ustalenia, czy określone świadczenie jest w rzeczywistości odszkodowaniem, istotne jest zbadanie jego charakteru, przy czym bez znaczenia jest okoliczność, iż zostało ono w ugodzie sądowej odszkodowaniem nazwane.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji odszkodowania, należy jej więc szukać w przepisach prawa prywatnego, w tym prawa cywilnego i prawa pracy.

W prywatnoprawnym ujęciu odszkodowanie jest świadczeniem mającym na celu naprawę wyrządzonej szkody lub jej kompensatę. Odszkodowanie może mieć formę restytucji (przywrócenie stanu poprzedniego) lub zapłaty określonej kwoty, która skompensuje poszkodowanemu poniesione straty.

Szkodą jest ubytek w majątku poszkodowanego spowodowany bezprawnym działaniem lub zaniechaniem sprawcy, a także z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem przez dłużnika zobowiązania.

Z przedstawionego we wniosku o interpretację stanu faktycznego, a także z pisma uzupełniającego z dnia 31 lipca 2008 r. wynika, iż określona część otrzymanej przez Stronę kwoty mogła zostać wypłacona z tytułu ekwiwalentu za urlop, wynagrodzenia i premii za okres wykonywania pracy (takich roszczeń dotyczył jeden z pozwów).

W tym miejscu należy zauważyć, iż z całą pewnością odszkodowaniem nie jest część uzgodnionego świadczenia stanowiąca zaspokojenie roszczenia o wypłacenie ekwiwalentu za urlop.

Wypłata ekwiwalentu za niewykorzystany urlop nie ma charakteru odszkodowawczego, nie jest bowiem związana z wystąpieniem u wierzyciela szkody, a do powstania obowiązku spełnienia tego świadczenia niezbędne są jedynie dwie przesłanki tj. niewykorzystanie urlopu wypoczynkowego i rozwiązanie lub wygaśnięcie stosunku pracy (art. 171 § 1 Kodeksu pracy).

Także wypłacenie wynagrodzenia i premii za okres wykonywania pracy nie ma charakteru odszkodowawczego. Pracodawca ma obowiązek wypłacania wynagrodzenia za pracę z tytułu jej wykonania, nie z tytułu wystąpienia u pracownika szkody (art. 80 i art. 94 pkt 5 Kodeksu pracy).

Wobec powyższego należy stwierdzić, iż wypłacona Stronie kwota w części tych trzech świadczeń nie jest odszkodowaniem. Nie są one związane z wystąpieniem u pracownika szkody, lecz stanowią należne pracownikowi od pracodawcy świadczenia, których nawet nie można się zrzec.

Jedynie wypłacenie wynagrodzenia i premii za okres pozostawania Wnioskodawczyni bez pracy ma charakter odszkodowania za utracone korzyści.

Z pisma uzupełniającego z dnia 28 lipca 2009 r. (data wpływu 03 sierpnia 2009 r.) wynika, iż Pani Emila R. występowała do Sądu Rejonowego - Sądu Pracy z żądaniem wypłaty wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. Pozew został złożony w dniu 3 grudnia 2007 roku i był rozpoznawany pod sygnaturą. W pozwie tym Pani Emilia R. żądała zapłaty wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy w wysokości 1.711,66 zł netto za każdy miesiąc od dnia 24 listopada 2007 roku do dnia przywrócenia do pracy, przy czym wartość przedmiotu sporu została określona - zgodnie z przepisem art. 231 k.p.c. - na kwotę 31.051,80 zł.

We wniosku o wydanie interpretacji wskazano, iż w treści ugody Pani Emilia R. oświadczyła, iż przedmiotowa ugoda wyczerpuje na teraz i na przyszłość wszelkie jej roszczenia w stosunku do spółki S. Sp. z o.o. Strona wyjaśniła także, iż nie jest możliwe wskazanie, jaka część otrzymanego na podstawie ugody sądowej odszkodowania dotyczyła poszczególnych roszczeń.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż otrzymana przez Wnioskodawczynię kwota w części składającej się z odszkodowania wypłaconego na podstawie art. 45 i (lub) art. 56 Kodeksu pracy, tj. za czas pozostawania bez pracy, jest wolna od podatku dochodowego.

Jednakże należy wskazać, iż nie jest możliwe w niniejszym postępowania o udzielenie interpretacji konkretne określenie wartości tej części. Takie określenie możliwe będzie jedynie w ewentualnym postępowaniu podatkowym.

W postępowaniu o wydanie interpretacji podatkowej organ przedstawia swoje stanowisko odnośnie zwolnienia (braku zwolnienia) co do zasady, natomiast nie co do konkretnej wysokości poszczególnych roszczeń składających się na tę kwotę. Określona została co prawda kwota roszczenia za okres pozostawania bez pracy (31.051,80 zł), jednakże jak oświadczyła wnioskodawczyni nie jest możliwe wskazanie, jaka część otrzymanego na podstawie ugody sądowej odszkodowania dotyczyła poszczególnych roszczeń. Strony ugody ustaliły bowiem jedną zryczałtowaną kwotę jako świadczenie zaspokajające wszelkie roszczenia Pani Emilii R. w stosunku do S. Sp. z o.o.

Reasumując należy stwierdzić, iż:

*   odszkodowanie w części składającej się z wypłaty ekwiwalentu za urlop, wynagrodzenia i premii za okres wykonywania pracy nie jest wolne od podatku dochodowego,

*   odszkodowanie w części składającej się z odszkodowania wypłaconego na podstawie art. 45 i (lub) art. 56 Kodeksu pracy, tj. za czas pozostawania bez pracy, jest wolne od podatku dochodowego.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.