Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.274.2025.1.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-14
Teza: Otrzymanie kwoty dodatkowej w wyniku ugody zawartej z
bankiem.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt hipoteczny
kwota-kwota dodatkowa
ugody-ugoda sądowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 marca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 11 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni wraz ze swoim małżonkiem T.K. (dalej „Kredytobiorcy”) zawarli w dniu
    (...) 2007 roku z (...) (dalej „Bank”) umowę kredytu mieszkaniowego nr (...) (wcześniej „(...)”;
    dalej „Umowa”).
    Umowa stanowiła umowę kredytu denominowanego, tj. wyrażonego w walucie obcej
    (CHF), lecz spłacanego w polskich złotych. Kurs waluty CHF ustalał sam Bank – w treści
    tabel kursowych.
    Kwota kredytu, wedle treści Umowy oraz aneksu, który zwiększał sumę kapitału, wynosiła
    finalnie (...) CHF. Kredyt wypłacono w kwocie (...) zł (po przeliczeniu sumy w CHF przez
    bankowy kurs kupna tej waluty).
    Celem kredytu było sfinansowanie rozbudowy domu jednorodzinnego celem zaspokajania
    potrzeb mieszkaniowych – położonego w (...).
    Spłata kredytu następowała poprzez potrącenie przez Bank swoich wierzytelności
    bezpośrednio z rachunku Kredytobiorców, a prowadzonego w walucie PLN. Wpłaty
    dokonywane w walucie PLN były przeliczane przez Bank na walutę kredytu, przy
    zastosowaniu kursów sprzedaży waluty CHF.
    Kredytobiorcy zamieszkiwali i nadal zamieszkują w kredytowanej nieruchomości, a kredyt
    spłacali z majątku wspólnego.
    Do dnia (...) 2024 roku Kredytobiorcy wpłacili łącznie na rzecz banku sumę (...) zł (a zatem
    więcej niż bank udostępnił im do dyspozycji).
    Wobec aktualnego orzecznictwa na tym tle, a także po zasięgnięciu porady prawnej,
    Kredytobiorcy wytoczyli przeciwko Bankowi powództwo o ustalenie nieważności Umowy i
    zasądzenie zwrotu wszelkich wpłaconych sum (zgodnie z tezą Sądu Najwyższego
    wyrażoną w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 7 maja 2021 roku, sygn. akt III CZP 6
    /21).
    Wszelkie spłacone przez Kredytobiorców sumy, wobec nieważności Umowy, stanowią
    bowiem świadczenia nienależne zgodnie z przepisem art. 410 w zw. z art. 405 k.c., a zatem
    podlegają zwrotowi.
    Główne żądania Kredytobiorców przedstawiały się następująco (cytat za pozwem):
    „wnoszę o:
      1) ustalenie, że Umowa o kredyt hipoteczny (...) z dnia (...) 2007 roku zawarta pomiędzy
        powodami a pozwaną pozostaje nieważna – wobec braku możliwości jej wykonania
        po wyłączeniu z jej treści klauzul niedozwolonych, a to w trybie i na zasadach
        przewidzianych uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 7 maja
        2021 roku (...);
      2) zasądzenie od pozwanej na rzecz powodów, łącznie do ich majątku wspólnego,
        sumy (...) zł – tytułem zwrotu nienależnego świadczenia stanowiącego sumę
        wszelkich wpłat powodów w wykonaniu Umowy kredytu mieszkaniowego „(...)” nr
        (...) z dnia (...) 2007 roku – wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi:
        a) od kwoty (...) zł – od dnia następującego po dniu, w którym odbyło się
        posiedzenie pojednawcze w sprawie o zawezwanie do próby ugodowej, tj. od
        dnia (...) 2020 roku do dnia zapłaty;

        b) od kwoty (...) zł – od dnia następującego po dniu doręczenia pozwanej odpisu
        pozwu;
      3) zasądzenie od pozwanej solidarnie na rzecz powodów zwrotu kosztów procesu; w
        tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie
        – według norm przepisanych oraz zwrotu kosztów postępowania pojednawczego w
        kwocie (...) zł.”
    Postępowanie toczyło się przed Sądem Okręgowym w (...) pod sygn. akt (...).
    W toku procesu Bank wystąpił z propozycją ugodowego zakończenia sporu. Propozycja
    została przyjęta przez Kredytobiorców i zawarto ugodę, a postępowanie zostało umorzone
    (prawomocnie).
    W treści ugody postanowiono, że:
    „§ 1
      1. (...)
      2. Strony potwierdzają, iż Bank wypłacił Kredytobiorcy kwotę kredytu przeznaczoną na
        realizację celu kredytu określonego w Umowie, a Kredytobiorca oświadcza, że
        wykorzystał kwotę kredytu na realizację tego celu.
      3. W księgach rachunkowych Banku na dzień (...)2024 wysokość zadłużenia
        Kredytobiorcy z tytułu Umowy wynosiła (...) CHF:
      - kapitał (pozostała do spłaty kwota kredytu): (...) CHF,
      - odsetki skapitalizowane: (...) CHF,
      - odsetki zapadłe niespłacone: (...) CHF,
      - odsetki od zadłużenia przeterminowanego: (...) CHF,
      - odsetki zawieszone: (...) CHF,
      - odsetki bieżące: (...) CHF,
        co oznacza, że po przeliczeniu na walutę polską po średnim kursie Narodowego
        Banku Polskiego z dnia poprzedzającego dzień zawarcia Ugody (...), zadłużenie
        Kredytobiorcy na dzień zawarcia Ugody wynosi (...) złotych:
      - kapitał (pozostała do spłaty kwota kredytu): (...) złotych,
      - odsetki skapitalizowane: (...) złotych,
      - odsetki zapadłe niespłacone: (...) złotych,
      - odsetki od zadłużenia przeterminowanego: (...) złotych,
      - odsetki zawieszone: (...) złotych,
      - odsetki bieżące: (...) złotych,
        a zadłużenie Kredytobiorcy z tytułu niezapłaconych kosztów i opłat związanych z
        Umową wynosi (...) złotych.
      4. Przedmiotem Ugody jest zakończenie Sporu oraz uchylenie niepewności co do
        roszczeń wynikających z Umowy, między innymi poprzez zmianę Umowy w
        zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej wynikającej z
        Umowy. Strony dokonują zmiany waluty zadłużenia, określonej w Umowie, na
        walutę polską na zasadach określonych w § 1 ust. 5 i nast.

      5. Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia Strony przyjęły, iż kredyt udzielony na
        podstawie Umowy zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia Umowy, tj. od
        dnia (...) 2007 r., stanowił kredyt Złotowy udzielony na warunkach, o których mowa
        w § 1 ust. 6, z zachowaniem: (1) pozostałych parametrów kredytu wynikających z
        Umowy tj. okresu kredytowania - (...) miesięcy licząc od daty zawarcia Umowy oraz
        formy spłaty kredytu w ratach malejących ,z uwzględnieniem § 1 ust. 7, (2)
        poniesionych opłat, prowizji i składek ubezpieczeniowych.
      6. Warunki udzielenia kredytu zlotowego, o których mowa w § 1 ust. 5, zostały
        określone w sposób następujący:
        1) kwota kredytu (kapitał) stanowiła sumę kwot wypłaconych tytułem kredytu i
        wynosiła (...) PLN; jeśli jakakolwiek część wypłaty nastąpiła w CHF, Bank przeliczył
        ją na walutę polską po średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z dnia
        wypłaty,
        2) oprocentowanie kredytu według zmiennej stopy procentowej zostało ustalone
        jako suma wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M i marży w wysokości 1,30 %; w
        dniu wypłaty kredytu lub pierwszej transzy kredytu oprocentowanie wynosiło
        5,77 %, zaś wartość wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M z dnia wypłaty kredytu
        lub pierwszej transzy kredytu wynosiła 4,47 %; pierwszy okres obowiązywania
        wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M obowiązywał od dnia wypłaty kredytu lub
        pierwszej transzy i mógł być krótszy niż kolejne okresy trzymiesięczne
        wyznaczane w dniu wymagalności raty kredytu i odsetek; kolejne trzymiesięczne
        okresy obowiązywania wskaźnika referencyjnego kończyły się w dniu
        poprzedzającym dzień, który datą odpowiada dniowi, w którym rozpoczął się
        poprzedni trzymiesięczny okres obowiązywania wskaźnika referencyjnego, z
        uwzględnieniem zasad liczenia terminów oznaczonych w miesiącach,
        przewidzianych w przepisach Kodeksu cywilnego,
        3) wysokość marży, o której mowa w pkt 2), odpowiada wysokości marży kredytów
        mieszkaniowych ponad średnią wartość WIBOR dla miesiąca, w którym została
        zawarta Umowa; informacja o jej wysokości dla poszczególnych miesięcy
        dostępna jest w tabeli .Marża kredytów mieszkaniowych’ w arkuszu „Marża
        ponad śr. WIBOR-od 2005 r.” w kolumnie „Marża ponad średnią wartość
        WIBOR® 3M”, opublikowanej przez Komisję Nadzoru Finansowego na stronie
        internetowej (...) pod tytułem „Dane statystyczne opisujące marżę ponad
        WIBOR® dla potrzeb ugód dotyczących walutowych kredytów mieszkaniowych”
        (dostęp do strony internetowej aktywny na dzień zawarcia Ugody),
        4) informacja o wysokości dziennej wartości wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M,
        o którym mowa w pkt 2), dostępna jest w tabeli „Marża kredytów
        mieszkaniowych” w arkuszu „Fixing WIBOR (2000-2020)” w kolumnie „Wartość
        Fixingu WIBOR® 3M” w pliku „Dane statystyczne”, o którym mowa w pkt 3);
        informacja o wysokości dziennej wartości wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M
        od roku 2021 dostępna jest w tabeli „Dane opóźnione” opublikowanej przez (...)
        na stronie internetowej: (...).
      7. Rozliczenie dotychczas spłaconych rat kredytu udzielonego na podstawie Umowy na
        poczet kredytu w złotych, o którym mowa w § 1 ust. 5, a którego warunki udzielenia
        zostały określone w § 1 ust. 6, następuje w ten sposób, że wartość spłat
        dokonanych na podstawie Umowy zostanie zaliczona w pierwszej kolejności na
        poczet rat odsetkowych, a następnie - rat kapitałowych kredytu w złotych. Powstała
        nadwyżka pomniejsza kapitał do spłaty kredytu, o którym mowa w § 1 ust. 6 pkt 1),

        od którego naliczane są kolejne odsetki, a niedobór – powiększa kapitał do spłaty, o
        którym mowa w § 1 ust. 6 pkt 1), od którego naliczane są kolejne odsetki. Odsetki
        bieżące od ostatniej spłaty raty podlegają rozliczeniu do dnia zawarcia Ugody na
        zasadach określonych w § 1 ust. 6 pkt 2) Przed zawarciem niniejszej Ugody Bank
        przedłożył Kredytobiorcy Zestawienie stanowiące podstawę rozliczenia Umowy, a
        Kredytobiorca potwierdza jego otrzymanie.
      8. Po zmianie waluty zadłużenia na walutę polską, w wyniku przeprowadzonych
        negocjacji Strony uzgadniają, iż z uwzględnieniem § 1 ust. 5-7, pozostałe do spłaty
        zadłużenie Kredytobiorcy wobec Banku z tytułu Umowy, na dzień zawarcia Ugody
        wynosi 0,00 (słownie: zero) złotych. Bank nie będzie zgłaszał roszczeń w stosunku
        do Kredytobiorcy w związku z Umową. Jednocześnie Bank odstępuje od naliczania
        odsetek bieżących należnych z tytułu spłaty ostatniej raty. Tym samym Strony
        uznają, iż kredyt udzielony na podstawie Umowy został spłacony w całości.
      9. Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy) w kwocie (...)
        złotych stanowiącej różnicę między kwotą zadłużenia wskazaną w § 1 ust. 3, a
        kwotą zadłużenia wskazaną w § 1 ust. 8, a Kredytobiorca dokonane zwolnienie z
        długu przyjmuje.
        (...)
    § 3
      1. Zawarcie Ugody nie stanowi odnowienia w rozumieniu art. 506 Kodeksu cywilnego.
      2. W związku z zawarciem Ugody, Strony zgodnie oświadczają, iż nie będą występować
        w przyszłości względem siebie z roszczeniami wywodzonymi z postanowień
        Umowy, jej zawarcia oraz wykonywania w walucie obcej, w brzmieniu sprzed
        zmiany Umowy dokonanej Ugodą, ze względu na przyjęte w Ugodzie rozwiązania,
        w tym zmianę Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasady spłaty wierzytelności
        kredytowej.
      3. Ugoda wyczerpuje wszelkie wzajemne roszczenia Stron w zakresie objętym Sporem
        i określonym w § 3 ust. 2, a zarazem wszelkie wzajemne roszczenia Stron objęte
        procesem, w którym Ugoda jest zawierana.
      4. Kredytobiorca oświadcza, że przed zawarciem Ugody nie przeniósł, ani nie
        zobowiązał się do przeniesienia na rzecz jakiejkolwiek osoby trzeciej jakiegokolwiek
        roszczenia lub prawa dotyczącego lub związanego z Umową i zobowiązuje się nie
        dokonywać tego rodzaju czynności do dnia uprawomocnienia się postanowienia o
        umorzeniu postępowania mającego za przedmiot Spór na skutek zawarcia
        niniejszej Ugody.
        (...)
    § 4
      1. Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w wyniku zwolnienia z części długu
        (umorzenia) zgodnie z § 1 ust. 9, powstaje po jego stronie przychód, a na Banku
        ciąży wypełnienie obowiązku informacyjnego (tj. sporządzenie informacji PIT-11).
      2. Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w celu zastosowania do osiągniętego
        przychodu regulacji rozporządzenia Ministra Finansów dotyczącego zaniechania
        poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych
        z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, niezbędne jest

        spełnienie przez Kredytobiorcę warunków wskazanych w tym rozporządzeniu, co
        Kredytobiorca potwierdził stosownym oświadczeniem, przedłożonym Bankowi przy
        zawarciu niniejszej Ugody, a Bank potwierdza jego otrzymanie.
    § 5
      1. Bank w terminie 21 dni od dnia zawarcia Ugody wypłaci Kredytobiorcy kwotę
        dodatkową w wysokości (...) zł (słownie: (...) złotych) na rachunek należący do
        Kredytobiorcy (...) o numerze (...). Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w
        związku z wypłatą ww. kwoty powstaje po jego stronie przychód, a na Banku ciąży
        wypełnienie obowiązku informacyjnego (tj. sporządzenie informacji PIT-11).”
    Kredytobiorcy powzięli wątpliwość, czy ww. suma wskazana w 5 ust. 1 ugody – określona
    przez Bank jako „kwota dodatkowa” – powinna podlegać opodatkowaniu, skoro
    przedmiotem roszczenia (a zatem i ugody) był zwrot sum nienależnie pobranych przez
    bank (a zatem środków Kredytobiorców).
    W ocenie Kredytobiorców ww. nomenklatura Banku nie zmienia istoty i charakteru
    środków, które pozostają świadczeniem nienależnym i stanowią zwrot pieniędzy, jakie
    wydatkowali uprzednio Kredytobiorcy.
    W przypadku opodatkowania tej sumy doszłoby bowiem do objęcia podatkiem PIT-11
    sum, które już były opodatkowane (przychód tytułem wynagrodzenia za pracę
    Kredytobiorców został opodatkowany, a następnie z tego przychodu zostały spłacane raty
    kapitałowo-odsetkowe, które to sumy przysługiwały po latach do zwrotu). Zaistniałby
    zatem problem podwójnego opodatkowania.
    Czy zatem w związku z zawarciem ugody przez Kredytobiorców z Bankiem, mającej na
    celu polubowne zakończenie sporu na tle Umowy, otrzymana przez nich kwota (...) zł
    tytułem tak zwanej przez Bank „kwoty dodatkowej” – stanowić będzie dla nich przychód i
    czy w związku z tym po ich stronie powstanie obowiązek zapłaty podatku dochodowego
    od osób fizycznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.)?
    Nienależne świadczenie, o którym mowa w art. 410 w zw. z art. 405 k.c. nie zostało
    wymienione jako odrębne źródło przychodów w art. 10 ust. 1 pkt 1-6 u.p.d.o.f.
    Na mocy ugody Bank zwrócił kwotę (...) zł tytułem „kwoty dodatkowej”, lecz jednocześnie –
    ugoda została zawarta celem uchylenia sporu dotyczącego właśnie świadczenia
    nienależnego (niezależnie od przyjętej przez Bank nomenklatury).
    Kredytobiorcy dodatkowo wskazują, iż otrzymany przez nich, na podstawie Umowy, kredyt
    mieszkaniowy wypełnia przesłanki definicji zawartej w § 3 pkt 3 Rozporządzenia Ministra
    Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego
    od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym, udzielonym
    na cele mieszkaniowe (Dz. U. poz. 592 ze zm.: dalej Rozporządzenie), gdyż kredyt był
    zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, tj. wydatki na cele mieszkaniowe. Kredytobiorcy nigdy
    nie korzystali też z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego.
    Nie należy także tracić z pola widzenia, że Kredytobiorcy uiścili na rzecz Banku sumę
    przekraczającą udostępniony kapitał. Nie mogli być zatem wzbogaceni wobec
    Kredytodawcy. Roszczenie natomiast zostało skierowane ze względu na fakt, że Bank
    stosował wobec konsumentów postanowienia o charakterze niedozwolonym, co

    powszechnie się w orzecznictwie podkreśla. Rozstrzygnięcie w tej sprawie musi zatem
    mieć wymiar odstraszający dla przedsiębiorcy, który rażąco naruszał interesy
    konsumentów.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie Kredytobiorców pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy Kredytobiorcy osiągają
    konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych). W przypadku Kredytobiorców zwrot przez Bank ww.
    kwot (niezależnie od nazewnictwa użytego przez Bank) będzie niczym innym niż zwrotem
    własnych pieniędzy wnioskodawców, które wcześniej wpłacili do Banku.
    Celem uszczegółowienia, a z wyprzedzeniem ewentualnych wątpliwości, wnioskodawczyni
    wskazuje, że:
    - kwota (...) zł wynikała z negocjacji ugodowych między Państwa pełnomocnikiem a
      pełnomocnikiem banku; żądaliście Państwo zwrotu wszelkich wpłaconych rat i kosztów
      zgodnie z uchwałą SN (III CZP 6/21), ale żeby zawrzeć ugodę – ograniczyliście się
      Państwo jedynie do sumy (...) zł. W zamian za to bank zrzekł się dochodzenia zwrotu
      kapitału kredytu (również zgodnie z ww. uchwałą). Jest to jednocześnie kwota będąca
      równowartością różnicy między sumą spłat przeliczonych na polskie złote a nominalną
      kwotą kredytu (w przybliżeniu). Gdybyście Państwo zatem wygrali przed sądem w dniu
      zawarcia ugody, to skutek finansowy byłby ten sam (bank potrąciłby kwotę kredytu i
      wypłacił różnicę, czyli właśnie około (...) zł lub więcej, gdybyście Państwo w toku
      postępowania dokonywali dalszych spłat). Dzięki ugodzie jednak mogliście Państwo
      spór zakończyć dużo prędzej.
      Suma Państwa spłat: około (...) zł
      Kwota kredytu: (...) zł
      Różnica między tymi kwotami w PLN: (...) zł
    - powyższa kwota nie stanowi, bezpośrednio, skutku jakiegokolwiek przewalutowania.
      Bank w ugodzie w istocie dokonał przeliczenia kapitału na polskie złote, ale jedynie
      celem wskazania sumy salda do umorzenia (wskutek ugody umorzono saldo; bank
      wskazał je zarówno w CHF, jak i PLN). Prowadząc jednak rozmowy ugodowe oczywiście
      mieliście Państwo jednak na myśli ten sam potencjał ekonomiczny, który spłacaliście
      przez lata do banku (a który bank wyrażał w CHF), jednak podaliście go Państwo w PLN.
      Nie został do przeliczeń jednak zastosowany jakikolwiek konkretny kurs;
    - ugoda milczy w kwestii zwrotu „uiszczonych rat”; w Państwa ocenie bank celowo określił
      to jako „kwota dodatkowa”, by obciążyć Państwa niezasadnie podatkiem dochodowym.
      W postępowaniu sądowym dochodziliście Państwo (1) ustalenia nieważności umowy
      oraz (2) zwrotu wszelkich wpłaconych na rzecz banku sum (tytułem rat kapitałowo-
      odsetkowych oraz kosztów pozaodsetkowych), a ugodzona suma miała właśnie
      reprezentować potencjał ekonomiczny Państwa żądania. Umowy przygotowywane
      przez (...) pozostają jednak analogiczne i zawsze w ich treści znajduje się pojęcie „kwoty
      dodatkowej”; to bank narzuca wzór ugody i nie wyraża zgody na zaniechanie takiego
      sformułowania – z nieznanych Państwu przyczyn. Państwa intencją jednak zawsze i
      bezwzględnie było, by odzyskać część wpłaconych już przez Państwa pieniędzy, a nie
      osiągnąć jakimkolwiek tytułem dochód. To są pieniądze, które przekazaliście Państwo
      wcześniej do banku, a które odzyskaliście. Już raz opodatkowane;
    - ww. kwota jednak na pewno nie stanowi przysporzenia ponad sumę, jaką uiściliście
      Państwo do banku; wysokość Państwa roszczeń była wyższa, ale zredukowaliście je

      Państwo, podpisując ugodę. Nie jesteście Państwo w stanie jednak podać konkretnej
      sumy, bowiem bank nie wystawił zaświadczenia o kredycie na dzień zawarcia ugody
      (ostatnie zaświadczenie posiadacie Państwo z dnia 15 marca 2024 roku);
    - ugoda określa świadczenie w kwocie (...) zł jako „kwotę dodatkową” – bez jakiegokolwiek
      uzasadnienia. Wyjaśniacie Państwo przy tym, że staraliście się skłonić bank, by
      poniechał takiego nazewnictwa (bo może budzić wątpliwość). Wskazywaliście, że to
      wartość, która ma odpowiadać wpłaconym przez Państwa pieniądzom (a zatem być
      pewnego rodzaju zwrotem nienależnego świadczenia). Bank jednak odmówił takiej
      zmiany (również nie uzasadniając swojego stanowiska). Mieliście Państwo zatem
      możliwość albo to zaakceptować, albo nie zawierać ugody wcale.

## Pytanie

Czy w związku z zawarciem ugody przez Kredytobiorców z Bankiem, mającej na celu
    polubowne zakończenie sporu na tle Umowy, otrzymana przez nich kwota (...) zł tytułem
    tak zwanej przez Bank „kwoty dodatkowej” – stanowić będzie dla nich przychód i czy w
    związku z tym po ich stronie powstanie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób
    fizycznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.)?
    Pani stanowisko w sprawie
    W art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.) ustawodawca wymienił źródła przychodów, z których
    przychód (dochód) podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Nienależne świadczenie, o którym mowa w art. 410 w zw. z art. 405 k.c. nie zostało
    wymienione jako odrębne źródło przychodów w art. 10 ust. 1 pkt 1-6 u.p.d.o.f.
    Na mocy ugody Bank zwrócił kwotę (...) zł tytułem „kwoty dodatkowej”, lecz jednocześnie –
    ugoda została zawarta celem uchylenia sporu dotyczącego właśnie świadczenia
    nienależnego (niezależnie od przyjętej przez Bank nomenklatury).
    Kredytobiorcy dodatkowo wskazują, iż otrzymany przez nich, na podstawie Umowy, kredyt
    mieszkaniowy wypełnia przesłanki definicji zawartej w § 3 pkt 3 Rozporządzenia Ministra
    Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego
    od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym, udzielonym
    na cele mieszkaniowe (Dz. U. poz. 592 ze zm.: dalej Rozporządzenie), gdyż kredyt był
    zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, tj. wydatki na cele mieszkaniowe. Kredytobiorcy nigdy
    nie korzystali też z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego.
    Nie należy także tracić z pola widzenia, że Kredytobiorcy uiścili na rzecz Banku sumę
    przekraczającą udostępniony kapitał. Nie mogli być zatem wzbogaceni wobec
    Kredytodawcy. Roszczenie natomiast zostało skierowane ze względu na fakt, że Bank
    stosował wobec konsument postanowienia o charakterze niedozwolonym, co
    powszechnie się w orzecznictwie podkreśla. Rozstrzygnięcie w tej sprawie musi zatem
    mieć wymiar odstraszający dla przedsiębiorcy, który rażąco naruszał interesy
    konsumentów.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie Kredytobiorców pojawia się w przypadku, kiedy

    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy Kredytobiorcy osiągają
    konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    W przypadku Kredytobiorców zwrot przez Bank ww. kwot (niezależnie od nazewnictwa
    użytego przez Bank) będzie niczym innym niż zwrotem własnych pieniędzy
    wnioskodawców, które wcześniej wpłacili do Banku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z przepisu tego wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie
    natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów nad kosztami ich uzyskania.
    Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei jest
    definiowany przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1 ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne
    świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem
    jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Z definicji przychodu można wywieść, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) – mają definitywny, a nie zwrotny charakter.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych
    wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych
    nieodpłatnych świadczeń), czy też w wyniku określonego zdarzenia, które powoduje
    zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone
    przysporzenie majątkowe.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Odrębnym źródłem przychodów są m.in. określone w art. 10 ust. 1 pkt 9 „inne źródła”.

    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w tym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że katalog przychodów
    z innych źródeł ma otwarty charakter – nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć
    również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie. O przychodzie podatkowym z
    innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne
    korzyści majątkowe, które można przypisać do tego źródła.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Odnosząc się do skutków podatkowych wypłaty ustalonej w ugodzie kwoty wyjaśniam,
    że zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami

    jego uzyskania. Jednakże jak wyżej wyjaśniłem definicja przychodu podatkowego
    zawarta w art. 11 ust. 1 wskazuje, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Prezentując stan faktyczny wskazała Pani, że bank udzielił Pani i Pani mężowi kredytu
    hipotecznego w kwocie (...) zł. W wyniku realizacji zawartej umowy kredytowej wpłaciliście
    Państwo do banku kwotę (...) zł. Podkreśliła Pani, że kwota (...) zł stanowi zwrot pieniędzy,
    jakie uprzednio Pani wydatkowała i nie stanowi ona przysporzenia ponad sumę jaką
    uiściła Pani wraz z mężem do banku.
    Wobec powyższego, skoro kwota, którą otrzymała Pani od banku w wyniku zawartej
    ugody, mieści się w kwocie wpłacanej przez Panią podczas spłaty kredytu hipotecznego to
    jej otrzymanie nie powoduje po Pani stronie dodatkowego przysporzenia majątkowego. W
    konsekwencji pieniądze te nie są Pani przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych i ich uzyskanie nie skutkuje po Pani stronie
    obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Ponadto zwracam uwagę, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje interpretację
    indywidualną na wniosek podmiotu, który chce się dowiedzieć, czy w jego indywidualnej
    sprawie mają zastosowanie określone przepisy prawa podatkowego (podmiot taki jest
    nazywany „zainteresowanym”). Interpretacja wyjaśnia, czy w danej sytuacji dla
    wnioskodawcy powstają określone prawa lub obowiązki podatkowe.
    Z uwagi na to, że wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego,
    dotyczącej stosowania przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    został złożony przez Panią jako jednego ze współkredytobiorców, niniejsza interpretacja
    stanowi odpowiedź na pytanie w niej zawarte tylko w odniesieniu do Pani osoby. Nie
    wywiera ona skutku prawnego dla drugiego współkredytobiorcy (Pani męża).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.