Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB2/415-727/14-2/MK1
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2014-11-25
Teza: Czy w obu opisanych przypadkach, to jest zarówno przy rozliczaniu kosztów uzyskania przychodu w stosunku do tłumaczy, których łączy z Wnioskodawcą stosunek pracy jak i przy rozliczaniu kosztów uzyskania przychodu w stosunku do tłumaczy, z którymi Wnioskodawca współpracuje na podstawie umowy o dzieło, poprawne jest zastosowanie, na podstawie art. 22 ust. 9 pkt 3) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 roku, stawki 50% kosztów uzyskania przychodu pomniejszonego o potrącone składki na ubezpieczenie rentowe, emerytalne oraz chorobowe - tam, gdzie składki takie są przez Wnioskodawcę odprowadzane?
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; koszt-koszty uzyskania przychodów-podwyższenie kosztów uzyskania przychodów; płatnik; twórcy; umowa-umowa o dzieło; umowa-umowa o pracę
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 10 września 2014 r. (data wpływu 19 września 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 19 września 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca - spółka S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest spółką zajmującą się przede wszystkim świadczeniem usług z zakresu tłumaczeń, w tym profesjonalnych oraz przysięgłych. Wnioskodawca w celu świadczenia swoim klientom tych usług zatrudnia 4 osoby na podstawie umowy o pracę na stanowisku tłumacza oraz współpracuje z wieloma innymi tłumaczami na podstawie cywilnoprawnej umowy o dzieło. Wobec wszystkich tych osób Wnioskodawca w rozliczeniach stosował do tej pory i nadal stosuje podstawową stawkę kosztów uzyskania przychodu w wysokości 20%.

Jednakże wykonywane przez wszystkich tłumaczy, których Wnioskodawca zatrudnia oraz z którymi współpracuje, przekłady mają, zdaniem Wnioskodawcy, charakter utworów objętych prawem autorskim, które to prawa są zgodnie z umowami łączącymi go z tłumaczami przenoszone na Wnioskodawcę. Tłumaczenia te są przejawem działalności twórczej danego tłumacza i nacechowane są indywidualnym charakterem, właściwym dla konkretnego pracownika lub współpracownika Wnioskodawcy. Każde tłumaczenie jest naznaczone indywidualnym stylem tłumacza oraz jest głęboko zakorzenione w zdolnościach, umiejętnościach i talentach konkretnego tłumacza. Dwóch tłumaczy nie jest w stanie stworzyć identycznego tłumaczenia, można więc powiedzieć, że tłumaczenie takie stanowi przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze i jako takie mieści się w definicji utworu zawartej w art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych z 4 lutego 1994 roku. Ponadto wskazać należy, że utwory te są bez wyjątku utrwalane w formie pisemnej i dostarczane w tej właśnie formie do klientów Wnioskodawcy. W związku z powyższym Wnioskodawca zamierza zmienić sposób dokonywania rozliczeń z tłumaczami, których zatrudnia oraz z tymi, z którymi współpracuje na podstawie umów cywilnoprawnych, poprzez zastosowanie wobec nich stawki 50% kosztów uzyskania przychodu, zgodnie z art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 roku, gdyż są oni twórcami, którzy w toku pracy oraz współpracy z Wnioskodawcą tworzą utwory objęte prawem autorskim, do których prawami rozporządzają przenosząc je na Wnioskodawcę z mocy łączącej ich z nim umów.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

W związku z powyższym spółka S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością składa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie prawidłowych stawek kosztu uzyskania przychodu według których powinna rozliczać się z tłumaczami, zarówno zatrudnionymi u niej na umowę o pracę jak i z tymi, z którymi współpracuje na podstawie umowy o dzieło.

Czy w obu opisanych przypadkach, to jest zarówno przy rozliczaniu kosztów uzyskania przychodu w stosunku do tłumaczy, których łączy z Wnioskodawcą stosunek pracy jak i przy rozliczaniu kosztów uzyskania przychodu w stosunku do tłumaczy, z którymi Wnioskodawca współpracuje na podstawie umowy o dzieło, poprawne jest zastosowanie, na podstawie art. 22 ust. 9 pkt 3) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 roku, stawki 50% kosztów uzyskania przychodu pomniejszonego o potrącone składki na ubezpieczenie rentowe, emerytalne oraz chorobowe - tam, gdzie składki takie są przez Wnioskodawcę odprowadzane?

Zdaniem Wnioskodawcy, zastosowanie wobec tłumaczy, z którymi współpracuje na podstawie umowy o dzieło oraz wobec tłumaczy, których zatrudnia, stawki kosztów uzyskania przychodu w wysokości 50% zgodnie z przepisem art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 roku jest prawidłowe.

Uzasadnia to fakt, iż tłumaczenia dokonywane przez tłumaczy dla Wnioskodawcy, niezależnie od formy prawnej ich współpracy z Wnioskodawcą, są przejawem działalności twórczej danego tłumacza. Ze względu na indywidualne predyspozycje i talenty oraz wykształcone umiejętności, każdy tłumacz wykonuje swoje przekłady we właściwym sobie stylu. Każde tłumaczenie, nawet tekstu prawnego, czy urzędowego jest z tego względu wyjątkowe i niepowtarzalne, ukształtowane w swoisty sposób dzięki predyspozycjom jego twórcy. Ponadto utwory te spełniają przesłankę w postaci obowiązku utrwalenia w konkretnej postaci. Można więc bez wątpienia stwierdzić, że tłumaczenia wykonywane przez te osoby stanowią przejawy działalności twórczej o indywidualnym charakterze i jako takie mieszczą się w definicji utworu zawartej w art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych z 4 lutego 1994 roku.

Jeżeli więc można określić zatrudnionych u Wnioskodawcy oraz współpracujących z Wnioskodawcą na podstawie umowy o dzieło tłumaczy jako twórców, którym przysługują prawa autorskie do wytwarzanych utworów - tłumaczeń, to dochodzi w przedmiotowej sytuacji do nabycia praw autorskich przez Wnioskodawcę w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych z 4 lutego 1994 roku albo w przypadku osób, z którymi Wnioskodawca współpracuje na podstawie umowy o dzieło w rozumieniu art. 41 ust. 1 pkt 1) tej ustawy. Dzieje się tak dlatego, że w związku z postanowieniami umów łączących Wnioskodawcę z tymi osobami, wszelkie prawa autorskie powstałe przy okazji tworzenia tłumaczeń w toku pracy na rzecz Wnioskodawcy wykonywanej przez zatrudnionych tłumaczy oraz przez tłumaczy, z którymi Wnioskodawca współpracuje na podstawie umowy o dzieło zostają przenoszone na Wnioskodawcę.

W przedmiotowej sytuacji dochodzi więc do konkretnej sekwencji zdarzeń. Po pierwsze twórca – tłumacz tworzy utwory, spełniające przesłanki twórczości oraz indywidualności, a które to utwory są także odpowiednio utrwalone w postaci dokumentu, w związku z czym powstają w jego majątku prawa autorskie do tego utworu – przekładu. Następnie te majątkowe prawa autorskie do utworu przenosi on na Wnioskodawcę ze względu na postanowienia umowne zawarte w umowach na podstawie których zorganizowana jest współpraca pomiędzy nim a Wnioskodawcą, co z kolei stanowi rozporządzenie tym prawem w rozumieniu art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 roku.

W konsekwencji czego dochodzi do aktualizacji przesłanki zawartej w przepisie art. 22 ust. 9 pkt 3) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 roku i zastosowanie zawartej w dyspozycji tej normy stawki 50% kosztów uzyskania przychodu pomniejszonego o potrącone składki na ubezpieczenie chorobowe, rentowe i emerytalne, tam gdzie składki takie Wnioskodawca zobowiązany jest potrącać, wydaje się być prawidłowe.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy źródłem przychodów jest działalność wykonywana osobiście.

Zgodnie z art. 13 pkt 8 ww. ustawy, za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 uważa się przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:

1.  osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,
2.  właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora - jeżeli podatnik wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością

\- z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz przychodów, o których mowa w pkt 9.

W świetle zapisu art. 10 ust. 1 pkt 7 w związku z art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłami przychodów są prawa majątkowe, za które uważa się w szczególności: przychody z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, praw do projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw.

Odrębnymi przepisami, o których mowa w ww. art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych są m.in. przepisy ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 ze zm.).

Zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

Co do zasady, twórcom utworów, objętych ochroną prawa autorskiego przysługuje wyłączność do tychże praw. Twórca może jednak umożliwić korzystanie podmiotom trzecim ze swojego utworu. Przychody z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich albo rozporządzania tymi prawami, występują wówczas gdy spełnione są dwie przesłanki:

*   konieczne jest wystąpienie przedmiotu praw majątkowych w postaci utworu,

*   osiągnięty przychód musi być bezpośrednio związany z korzystaniem z określonych praw autorskich albo rozporządzaniem nimi.

W tym miejscu należy jednak zauważyć, iż tut. organ nie jest upoważniony do interpretacji ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej, a tym samym do stwierdzenia, czy dana osoba jest twórcą w rozumieniu ww. ustawy lub czy konkretna praca stanowi prawo autorskie lub prawo pokrewne.

Zawarte w art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyliczenie praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy jako odrębne źródło przychodów ma charakter otwarty, o czym świadczy użyte przez ustawodawcę sformułowanie „w szczególności”. Przyjęcie przez ustawodawcę otwartego katalogu tych przychodów pozwala na zaliczenie do tej kategorii wszystkich innych przychodów z praw majątkowych.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca jest spółką zajmującą się przede wszystkim świadczeniem usług z zakresu tłumaczeń, w tym profesjonalnych oraz przysięgłych. Wnioskodawca w celu świadczenia swoim klientom tych usług zatrudnia 4 osoby na podstawie umowy o pracę na stanowisku tłumacza oraz współpracuje z wieloma innymi tłumaczami na podstawie cywilnoprawnej umowy o dzieło. Wobec wszystkich tych osób Wnioskodawca w rozliczeniach stosował do tej pory i nadal stosuje podstawową stawkę kosztów uzyskania przychodu w wysokości 20%. Jednakże wykonywane przez wszystkich tłumaczy, których Wnioskodawca zatrudnia oraz z którymi współpracuje, przekłady mają, zdaniem Wnioskodawcy, charakter utworów objętych prawem autorskim, które to prawa są zgodnie z umowami łączącymi go z tłumaczami przenoszone na Wnioskodawcę. Tłumaczenia te są przejawem działalności twórczej danego tłumacza i nacechowane są indywidualnym charakterem, właściwym dla konkretnego pracownika lub współpracownika Wnioskodawcy. Każde tłumaczenie jest naznaczone indywidualnym stylem tłumacza oraz jest głęboko zakorzenione w zdolnościach, umiejętnościach i talentach konkretnego tłumacza. Dwóch tłumaczy nie jest w stanie stworzyć identycznego tłumaczenia. Zdaniem Wnioskodawcy tłumaczenie takie stanowi przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze i jako takie mieści się w definicji utworu zawartej w art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Ponadto utwory te są bez wyjątku utrwalane w formie pisemnej i dostarczane w tej właśnie formie do klientów Wnioskodawcy. W związku z powyższym Wnioskodawca zamierza zmienić sposób dokonywania rozliczeń z tłumaczami, których zatrudnia oraz z tymi, z którymi współpracuje na podstawie umów cywilnoprawnych, poprzez zastosowanie wobec nich stawki 50% kosztów uzyskania przychodu, zgodnie z art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 roku, gdyż są oni twórcami, którzy w toku pracy oraz współpracy z Wnioskodawcą tworzą utwory objęte prawem autorskim, do których prawami rozporządzają przenosząc je na Wnioskodawcę z mocy łączącej ich z nim umów.

Forma stosunku prawnego, w ramach którego wykonywane są prace twórcze, czy to będzie umowa o pracę czy też umowa o dzieło lub zlecenia, nie ma znaczenia dla kwalifikacji prac twórczych w zakresie normy kosztów uzyskania przychodów w wysokości 50%.

Osobom posiadającym status pracownika uzyskującym przychody m.in. ze stosunku pracy przysługuje co do zasady, zgodnie z przepisami art. 22 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odliczenie jednej pełnej miesięcznej normy kosztów uzyskania przychodów niezależnie od wymiaru czasu pracy.

W przypadku osoby, która uzyskuje przychody z tytułu wykonywania usług na podstawie umowy o dzieło przysługują zgodnie z przepisem art. 22 ust. 9 pkt 4 - koszty uzyskania przychodów w wysokości 20% uzyskanego przychodu.

Z uwagi na przywołane uregulowania prawne oraz przedstawione zdarzenie przyszłe należy stwierdzić, że przychody twórców i artystów wykonawców z tytułu korzystania i rozporządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi w wykonaniu zawartych umów cywilnoprawnych, należy zaliczyć do przychodów ze źródła określonego w art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. do przychodów z praw majątkowych.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ww. ustawy osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.

Natomiast stosownie do ust. 11 art. 41 ww. ustawy, płatnicy przy obliczaniu zaliczki nie stosują kosztów uzyskania przychodów określonych w art. 22 ust. 9 pkt 1-3, jeżeli podatnik złoży płatnikowi pisemne oświadczenie o rezygnacji z ich stosowania. Oświadczenie, o którym mowa w zdaniu poprzednim, składa się odrębnie dla każdego roku podatkowego.

W myśl art. 31 ww. ustawy, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Zgodnie z art. 32 ust. 2 ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2013 r., za dochód, o którym mowa w ust. 1 i 1a, uważa się uzyskane w ciągu miesiąca przychody w rozumieniu art. 12 oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez płatnika, po odliczeniu kosztów uzyskania w wysokości określonej w art. 22 ust. 2 pkt 1 albo 3 lub w ust. 9 pkt 1-3 oraz po odliczeniu potrąconych przez płatnika w danym miesiącu składek na ubezpieczenie społeczne, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b lub pkt 2a. Jeżeli świadczenia w naturze, świadczenia ponoszone za podatnika lub inne nieodpłatne świadczenia przysługują podatnikowi za okres dłuższy niż miesiąc, przy obliczaniu zaliczek za poszczególne miesiące przyjmuje się ich wartość w wysokości przypadającej na jeden miesiąc. Jeżeli nie jest możliwe określenie, jaka część tych świadczeń przypada na jeden miesiąc, a doliczenie całej wartości w miesiącu ich uzyskania spowodowałoby niewspółmiernie wysoką zaliczkę w stosunku do wypłaty pieniężnej, zakład pracy, na wniosek podatnika, ograniczy pobór zaliczki za dany miesiąc i pobierze pozostałą część zaliczki w następnych miesiącach roku podatkowego.

Jak stanowi ust. 7 art. 32 ustawy obowiązujący od dnia 1 stycznia 2013 r., zakład pracy przy obliczaniu zaliczki nie stosuje kosztów uzyskania przychodów określonych w art. 22 ust. 9 pkt 1-3, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym pracownik złoży płatnikowi pisemne oświadczenie o rezygnacji z ich stosowania. Oświadczenie to składa się odrębnie dla każdego roku podatkowego.

Odnosząc się zatem do kwestii zastosowania przez Wnioskodawcę 50% kosztów uzyskania przychodów stwierdzić należy, że w myśl art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - co do zasady - kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy.

Zgodnie natomiast z art. 22 ust. 9 pkt 1-3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2013 r. nadanym art. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 24 października 2012 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r. poz. 1278), ustawodawca wymienia trzy przypadki przychodów, do których znajdują zastosowanie 50% koszty uzyskania.

Z przepisu tego wynika, że koszty uzyskania niektórych przychodów określa się:

1.  z tytułu zapłaty twórcy za przeniesienie prawa własności wynalazku, topografii układu scalonego, wzoru użytkowego, wzoru przemysłowego, znaku towarowego lub wzoru zdobniczego - w wysokości 50% uzyskanego przychodu, z zastrzeżeniem ust. 9a;
2.  z tytułu opłaty licencyjnej za przeniesienie prawa stosowania wynalazku, topografii układu scalonego, wzoru użytkowego, wzoru przemysłowego, znaku towarowego lub wzoru zdobniczego, otrzymanej w pierwszym roku trwania licencji od pierwszej jednostki, z którą zawarto umowę licencyjną - w wysokości 50% uzyskanego przychodu, z zastrzeżeniem ust. 9a;
3.  z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich i artystów wykonawców z praw pokrewnych, w rozumieniu odrębnych przepisów, lub rozporządzania przez nich tymi prawami – w wysokości 50% uzyskanego przychodu, z zastrzeżeniem ust. 9a, z tym że koszty te oblicza się od przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b), których podstawę wymiaru stanowi ten przychód.

W roku podatkowym łączne koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 9 pkt 1-3, nie mogą przekroczyć 1/2 kwoty stanowiącej górną granicę pierwszego przedziału skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1 (art. 22 ust. 9a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Na podstawie art. 22 ust. 10 ww. ustawy, jeżeli podatnik udowodni, że koszty uzyskania przychodów były wyższe niż wynikające z zastosowania normy procentowej określonej w ust. 9 pkt 1-4 i pkt 6, koszty uzyskania przyjmuje się w wysokości kosztów faktycznie poniesionych. Przepisy ust. 5 i ust. 5a pkt 2 stosuje się odpowiednio.

Przepis ust. 10 stosuje się również, jeżeli podatnik udowodni, że w roku podatkowym łączne koszty uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 9 pkt 1-3, były wyższe niż kwota określona w ust. 9a (art. 22 ust. 10a ww. ustawy).

Powołany przepis art. 22 ust. 9 pkt 1-3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje, że ustalenie, czy określony przychód został osiągnięty z tytułu praw autorskich lub pokrewnych, i podatnik jest twórcą, czy też artystą wykonawcą należy ocenić w świetle odrębnych przepisów, czyli przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

W konsekwencji, zastosowanie kosztów uzyskania przychodów w wysokości 50% będzie możliwe wówczas, gdy dana osoba uzyska przychód za wykonanie czynności będącej przedmiotem prawa autorskiego lub pokrewnego oraz gdy twórca dokona rozporządzenia prawami autorskimi do swojego utworu, czyli gdy przejdą one na zamawiającego dzieło (pracodawcę) lub gdy udzieli licencji na korzystanie z nich.

Zatem, skoro istotnie, jak stwierdza Wnioskodawca twórcy otrzymują wynagrodzenie, z którym związane są prawa autorskie, to w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie przepis art. 22 ust. 9 pkt 1 - 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podsumowując powyższe należy stwierdzić, że jeżeli wszystkie warunki, o których mowa w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w celu zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów z tytułu przeniesienia praw autorskich, zostaną spełnione – to wówczas możliwe będzie zastosowanie 50% kosztów uzyskania przychodów w stosunku do przychodów osiąganych przez pracowników i osoby zatrudnione na umowę o dzieło z tytułu wykonywanych prac o charakterze twórczym, jednak koszty te nie mogą przekroczyć ½ kwoty stanowiącej górną granicę pierwszego przedziału skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1.

Począwszy od 2013 r. po przekroczeniu przez pracownika, czy osobę zatrudnioną na umowę cywilnoprawną w danym roku podatkowym limitu kosztów uzyskania przychodów w wysokości wynikającej z brzmienia art. 22 ust. 9a ustawy, o których mowa w art. 22 ust. 9 pkt 1-3 cytowanej ustawy Spółka jako płatnik powinna stosować zerowe koszty uzyskania przychodów, bowiem do tego przychodu nie przysługują inne zryczałtowane koszty uzyskania przychodów, niezależnie, czy podatnik złoży płatnikowi lub nie oświadczenie dotyczące rezygnacji z ich stosowania.

Na tle przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego zajęte przez Spółkę stanowisko w zakresie możliwości zastosowania podwyższonych kosztów uzyskania przychodu należało uznać za nieprawidłowe, albowiem nie uwzględnia ono obowiązującej od 1 stycznia 2013 r. normy prawnej zawartej w art. 22 ust. 9a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w myśl której w przypadku przychodów z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich koszty uzyskania przychodów określone w wysokości 50% uzyskanego przychodu, nie mogą przekroczyć ½ kwoty stanowiącej górną granicę pierwszego przedziału skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy.

Końcowo, podkreślić należy, że ocena stanowiska Wnioskodawcy została dokonana jedynie na podstawie przepisów prawa podatkowego. Definicja prawa podatkowego zawarta jest w art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, w świetle której, ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego – rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych.

Stosownie do tej definicji przepisy ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych nie są przepisami prawa podatkowego.

W trybie wydawania interpretacji określonym w art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, Minister właściwy do spraw finansów publicznych nie ma uprawnień do interpretowania tych przepisów.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.