Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.476.2020.11.S.AAR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-16
Teza: Skutki podatkowe otrzymanej rekompensaty.
Słowa kluczowe: odliczenia-prawo do odliczenia
rekompensata
transport-transport publiczny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 sierpnia 2020 r. wpłynął Państwa wniosek z 25 sierpnia 2020 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie skutków podatkowych otrzymanej rekompensaty. Treść wniosku
    jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca (dalej również Spółka) jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność
    gospodarczą w formie Spółki z o. o. Jedynym wspólnikiem Spółki i jednocześnie jej
    założycielem jest Gmina Miasto (...) posiadająca 100% udziałów w jej kapitale zakładowym.
    Spółka została utworzona w wykonaniu Uchwały Rady Miasta z 24 września 2008 r. w
    sprawie przekształcenia X w (...) w spółkę pod firmą: Y Spółka z ograniczoną
    odpowiedzialnością.
    Na podstawie aktu założycielskiego Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z 2
    października 2008 r. (powstałej z przekształcenia zakładu budżetowego), Spółka wstąpiła
    we wszystkie prawa i obowiązki związane z działalnością zakładu budżetowego i została
    zobowiązana zapewnić ciągłość działalności w zakresie lokalnego transportu zbiorowego
    na terenie Miasta (...) oraz gmin - stron porozumienia komunalnego. Wnioskodawca
    realizuje usługi w zakresie lokalnego transportu zbiorowego jako podmiot wewnętrzny w
    rozumieniu (WE) nr 1370/2007 z 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w
    zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające
    rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70. Zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 3 w
    zw. z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie
    zbiorowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2136) prawa i obowiązki Wnioskodawcy związane z
    powierzeniem mu przez Gminę Miasto (...) zadania własnego w zakresie lokalnego
    transportu zbiorowego wynikają z umowy z 23 grudnia 2016 r. nr (...) wraz z aneksami do
    tej umowy.
    Szczegółowy zakres obowiązków świadczenia usług przewozowych przez Spółkę został
    określony w ww. umowie. Na podstawie tej umowy Wnioskodawca wykonuje zadanie
    własne Gminy Miasto (...) w zakresie lokalnego transportu zbiorowego organizowanego
    przez tą Gminę, a ponadto na podstawie porozumienia komunalnego zawartego w trybie
    art. 74 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w sprawie powierzenia Gminie Miasto (...)
    zadań własnych w zakresie lokalnego transportu zbiorowego, Spółka wykonuje również
    publiczny transport zbiorowy na terenie gmin - stron porozumienia komunalnego.
    Ze względu na fakt, iż usługi publicznego transportu zbiorowego mają charakter usług
    publicznych, wysokość cen (opłat), po których są wykonywane jest ustalana przez Radę
    Miasta. Taryfa opłat z uwzględnieniem zniżek ujęta jest w uchwale nr (...) Rady Miasta (...) z
    28 sierpnia 2019 r. i uchwale nr (...) Rady Miasta (...) z 27 listopada 2019 r. Podkreślić przy

    tym należy, że ceny biletów ustalane przez Radę Miasta nie są uzależnione od
    rzeczywistych kosztów powierzonej Spółce przez Gminę, działalności z zakresu
    publicznego transportu zbiorowego, ani od wielkości rekompensaty, o której mowa dalej.
    Spółka jest uprawniona do uzyskiwania przychodów z tytułu sprzedaży biletów. Poza
    usługami transportowymi w zakresie komunikacji miejskiej (działalność podstawowa),
    Spółka prowadzi także działalność uboczną (wynajem powierzchni reklamowych, wynajem
    i dzierżawę nieruchomości, przewozy odpłatne osób), z której to działalności ubocznej
    przeznacza zyski na pokrywanie straty z działalności podstawowej. Łączne zyski Spółki z
    tytułu działalności ubocznej nie wystarczają na pokrywanie kosztów działalności
    podstawowej - komunikacyjnej. Wobec powyższego, w związku z ponoszoną stratą, Spółka
    ma przyznaną (na mocy w ww. umowy) rekompensatę z tytułu wykonywania zadań
    przewozowych w zakresie publicznego transportu zbiorowego. Celem rekompensaty jest
    wyrównanie Spółce straty, którą ponosi w związku ze świadczeniem usługi podstawowej.
    Podstawy przyznawania rekompensaty są określone w przepisach art. 50 i następnych
    ustawy o publicznym transporcie zbiorowym. Zasady wyliczania rekompensaty są
    natomiast ustalone w załączniku do przywołanego już rozporządzenia 1370/2007, zgodnie
    z którym rekompensata nie może przekroczyć kwoty odpowiadającej wynikowi
    finansowemu netto wyliczonemu następująco: koszty poniesione w związku z realizacją
    usługi publicznej minus wszystkie dodatnie wpływy finansowe wygenerowane przez
    przewoźnika w trakcie wykonywania usługi (np. przychody ze sprzedaży biletów, reklama
    na autobusach) plus tzw. rozsądny zysk, przez który należy rozumieć stopę zwrotu z
    kapitału własnego.
    Podstawą ostatecznych rozliczeń pomiędzy Spółką a Gminą, a zwłaszcza podstawą
    rozliczeń rekompensaty, jest liczba kilometrów faktycznie wykonanych przez Spółkę.
    Stawki rekompensaty na pokrycie kosztu jednego kilometra wynikają zatem z wielkości
    rocznej należnej rekompensaty oraz liczby wozokilometrów. Otrzymywana od gminy
    rekompensata służy pokryciu ujemnego wyniku finansowego netto Spółki w zakresie
    działalności przewozowej, wynikającego z różnicy poniesionych kosztów i przychodów i nie
    stanowi wynagrodzenia za świadczone usługi.
    Spółka prowadzi pełną księgowość, opodatkowana jest podatkiem dochodowym od osób
    prawnych. Wnioskodawca od dnia powstania Spółki, tj. od 31 grudnia 2008 r., do chwili
    obecnej jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pytania
      1) Czy otrzymana przez Spółkę rekompensata, stanowiąca zwrot kosztów
        wykonywanych zadań własnych Gminy Miasta (...), stanowi obrót będący
        podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług?
      2) Czy w przypadku, gdy rekompensata nie podlega opodatkowaniu podatkiem od
        towarów i usług, to podatek naliczony od zakupu towarów i usług służących
        wykonywaniu usługi komunikacji miejskiej może zostać odliczony w całości od
        wszystkich prawidłowo udokumentowanych zakupów związanych z usługą
        komunikacji miejskiej, gdy Spółka otrzymuje przychody ze sprzedaży biletów?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, otrzymywana od Gminy rekompensata, stanowiąca zwrot
    kosztów wykonywanych zadań własnych Gminy Miasto (...) nie stanowi obrotu
    będącego podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług, o którym mowa w

    art. 29a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r.
    poz. 106), dalej: ustawa VAT.
    Przystępując do rozwinięcia powyższej tezy odnotować należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1
    pkt 1 ustawy VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    I tak, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Stosownie zaś do art. 8 ust. 1, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
      1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Podstawą opodatkowania zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy VAT, z zastrzeżeniem ust. 2-5
    art. 30a#30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę,
    którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu
    sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika. Interpretacja powyższych przepisów, w tym art. 29a ust. 1 ustawy VAT, musi
    uwzględniać dorobek orzeczniczy Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, dalej:
    TSUE, bowiem przystąpienie Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej
    spowodowało wprowadzenie do systemu krajowego konieczność implementacji
    rozwiązań europejskich.
    Przejawia się to m.in. w tym, że w procesie stosowania prawa podatkowego organy
    władzy publicznej, w tym sądy administracyjne, dokonując kontroli legalności decyzji i
    interpretacji podatkowych, sprawdzają czy nastąpiła prawidłowa implementacja prawa
    europejskiego na grunt polski. Dokonując wykładni prounijnej, tj. sprzyjającej prawu
    europejskiemu, mają powinność uwzględniania orzecznictwa TSUE.
    W tym świetle, nie wdając się w szczegółowe rozważania, wskazać należy, że w dorobku
    orzecznictwa TSUE przyjmuje się że interpretacja przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust.
    11, art. 29a ust. 1 ustawy VAT mających swoje odpowiedniki w dyrektywie 2006/112/WE
    z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej,
    powinna dążyć do tego, że jeśli działalność usługodawcy polega wyłącznie na
    świadczeniu usług bez bezpośredniego świadczenia wzajemnego, brak jest podstawy
    opodatkowania i takie usługi nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług. Wzajemny stosunek prawny istnieje bowiem jedynie wtedy, gdy występuje
    bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem
    wzajemnym, w ten sposób, że dana „odpłatność” stanowi rzeczywiste wynagrodzenie za
    wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego, w którym dochodzi
    do wymiany świadczeń wzajemnych (por. m.in. wyroki TS z dnia 3 marca 1994 r.

    Tolsma, C-16/93, EU:C:1994:80, pkt 12-14, z dnia 23 marca 2006 r., FCE Bank, C-210/04.
    EU:C:2006:196, pkt 34).
    W sytuacji zaś, gdy podatnik otrzymuje od innego podmiotu jakiekolwiek
    dofinansowanie (dotacje, subwencje, inną dopłatę), to taka dopłata stanowiąca
    uzupełniający element ceny, winna zostać wliczona do podstawy opodatkowania
    (dostawy czy świadczenia usług) jeśli jest ściśle i bezpośrednio związana z ceną danej
    dostawy czy usługi. W przeciwnym razie, gdy dotacja, subwencja lub inna dopłata o
    podobnym charakterze otrzymana przez podatnika jest związana z pokryciem ogólnych
    kosztów jego działalności, taka dopłata nie będzie elementem cenotwórczym i nie
    będzie stanowić obrotu.
    Zatem, aby rozstrzygnąć, czy dana czynność podlega opodatkowaniu, w tym, czy dana
    kwota otrzymana przez podatnika, stanowi podstawę opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług, niezbędne jest łączne zaistnienie trzech warunków:
      1. w ślad za wykonaną usługą następuje bezpośrednie świadczenie wzajemne,
      2. otrzymana płatność (świadczenie wzajemne) stanowi rzeczywiste wynagrodzenie
        za wykonaną usługę,
      3. w sytuacji otrzymania dotacji, subwencji i innej dopłaty o podobnym charakterze
        włącza się je do podstawy opodatkowania tylko wówczas, gdy związane są
        bezpośrednio ze świadczeniem usług i wpływają na cenę.
    Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy, w opinii Wnioskodawcy, żaden z
    powyższych warunków nie jest spełniony.
    Otóż jak wskazano w opisie stanu faktycznego Wnioskodawca wykonuje zadania własne
    Gminy w zakresie lokalnego transportu zbiorowego a bezpośrednim odbiorcą usług
    świadczonych przez Wnioskodawcę są mieszkańcy Gminy Miasto (...) oraz gmin
    sąsiednich. Na poziomie Gmina#Wnioskodawca - brak jest ekwiwalentności, tj. Gmina
    Miasto (...) nie nabywa od Wnioskodawcy świadczonych przez niego usług. Tak też
    pomiędzy kwotą, którą Wnioskodawca otrzymuje w postaci rekompensaty od Gminy, a
    świadczeniem usług na rzecz mieszkańców, czyli rzeczywistych beneficjentów będących
    pasażerami komunikacji miejskiej, nie zachodzi bezpośredni związek, stąd wypłacający
    rekompensatę, tj. Gmina nie uzyskuje żadnych bezpośrednich korzyści, a otrzymana
    przez Wnioskodawcę kwota nie stanowi wynagrodzenia za usługę podlegającą
    opodatkowaniu w myśl art. 29a ust. 1 ustawy VAT.
    Odnosząc się do drugiego z ww. warunków wskazać należy, że Wnioskodawca realizuje
    usługi w zakresie lokalnego transportu zbiorowego związane z powierzeniem mu przez
    Gminę Miasto (...) zadania własnego, za realizację których otrzymuje jedynie
    rekompensatę na pokrycie kosztu jednostkowego netto wozokilometra. Wydaje się
    więc, że przedmiotowa rekompensata nie stanowi rzeczywistego wynagrodzenia za
    wykonaną usługę, o którym mowa w art. 29a ust. 1 ustawy VAT. Finansowanie
    miejskiego transportu zbiorowego przychodami z biletów nie rekompensuje kosztów
    prowadzonej działalności przewozowej przez spółkę (nie stanowi wynagrodzenia za
    wykonywaną usługę).
    Trzeci z ww. warunków, w opinii Wnioskującego, też nie jest spełniony. Otóż dla
    określenia, czy dana dotacja, subwencja, czy inna dopłata o podobnym charakterze ma,

    czy też nie ma bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych usług, a co za tym idzie
    czy wlicza się do podstawy opodatkowania, niezbędna jest analiza warunków jej
    przyznania.
    W niniejszej sprawie kryteria przyznania rekompensaty są jasne. Gmina Miasto (...)
    rekompensuje Wnioskodawcy koszty związane ze świadczeniem usług w zakresie
    publicznego transportu zbiorowego poprzez dofinansowanie bieżącej działalności
    Wnioskodawcy.
    Wysokość rekompensaty nie może przekroczyć kwoty odpowiadającej wynikowi
    finansowemu netto, wyliczonemu następująco: koszty poniesione w związku z realizacją
    usługi publicznej minus wszystkie dodatnie wpływy finansowe wygenerowane przez
    przewoźnika w trakcie wykonywania usługi (np. przychody ze sprzedaży biletów,
    reklama na autobusach) plus tzw. rozsądny zysk, przez który należy rozumieć stopę
    zwrotu z kapitału własnego.
    W przedmiotowej sprawie nie ma zatem bezpośredniego związku pomiędzy kwotą
    rekompensaty, a wynagrodzeniem z tytułu świadczenia usług zbiorowego transportu
    publicznego. Otrzymanej rekompensaty nie można także przyporządkować cenie
    konkretnego biletu, służy ona bowiem pokryciu ogólnych kosztów działalności
    Wnioskodawcy wynikających ze świadczenia usług publicznych. Ma ona charakter
    podmiotowy.
    Wysokość ceny biletu uzależniona jest wyłącznie od postanowień uchwały Rady Miasta,
    a nie rzeczywistych kosztów usługi przewozowej świadczonej przez Wnioskodawcę.
    Tymczasem jak wskazano powyżej, podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług zwiększa się tylko o takie dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są
    związane ze świadczeniem usług i wpływają na cenę usługi. Jeżeli taki bezpośredni
    związek nie występuje, dofinansowanie ogólne - na pokrycie kosztów działalności nie
    podlega opodatkowaniu.
    Dodać należy także, że dla zrozumienia, czy otrzymana dotacja, subwencja i inna
    dopłata o podobnym charakterze związana jest bezpośrednio ze świadczeniem usług i
    wpływa na cenę, niezbędne jest przeanalizowanie orzecznictwa TSUE, w szczególności
    wyroku w sprawie C-184/00 (Office Des Produits Wallons ASBL v. Belgian State).
    Trybunał w rozpatrywanej sprawie stwierdził, że pojęcie subwencji (dotacji)
    bezpośrednio związanych z ceną należy interpretować jako obejmujące wyłącznie
    subwencje, które stanowią całość lub część wynagrodzenia za dostawę towarów lub
    świadczenie usług, a które są wypłacane przez podmiot trzeci w stosunku do
    sprzedawcy lub świadczącego. Trybunał argumentował, że w celu ustalenia, czy dotacja
    stanowi wynagrodzenie, cena towarów i usług musi, co do zasady, być ustalana nie
    później, niż w momencie zdarzenia podlegającego opodatkowaniu. Zobowiązanie do
    zapłaty dotacji dokonane przez osobę, która jej udziela, rodzi korelat, jakim jest prawo
    beneficjenta do jej otrzymania, ponieważ dokonał on dostawy podlegającej
    opodatkowaniu. Ten związek pomiędzy dotacją, a ceną musi być jednoznacznie
    widoczny na podstawie indywidualnej analizy okoliczności stanowiących podstawę
    wypłaty tego wynagrodzenia. Z drugiej strony nie jest konieczne, aby cena towarów lub
    usług bądź część tej ceny została ustalona. Wystarczy by możliwe było jej ustalenie.
    Cena jaką płaci nabywca musi być ustalana w taki sposób, że zmniejsza się ona w
    proporcji do dotacji przyznanej sprzedawcy towarów lub świadczącemu usługi, co
    zatem stanowi element ustalenia ceny, jakiej żąda ten ostatni.

    Innymi słowy zdaniem TSUE podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    zwiększa się tylko o takie dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni związane
    są ze świadczeniem usług (lub dostawą towarów) i w praktyce (trudno sobie wyobrazić,
    żeby było inaczej) zmniejszają cenę.
    Problematyka zaliczania do podstawy opodatkowania kwot dotacji stanowi więc w
    istocie o wyrównaniu podatku, jaki władze utraciły z uwagi na stosowanie niższych cen
    towarów i usług. Z tego właśnie powodu musi występować ścisły związek między ceną
    sprzedawanych towarów bądź świadczonych usług (w niniejszej sprawie cen biletów), a
    uzyskaną dotacją, która musi przybrać postać wynagrodzenia za usługę. Niższy
    przychód z niższych cen biletów musi być w ten sposób wyrównany i dotacja powinna
    być włączona do podstawy opodatkowania. Jednak istotne jest również to, że związek
    dotacji z ceną musi być na tyle wyraźny, a wpływ na cenę usługi policzalny po to, aby nie
    doszło do opodatkowania obrotu ponad ten podatek, który władze utraciły (por. wyrok
    WSA w Opolu z dnia 31 stycznia 2018 r., sygn. I SA/Op 473/17, wyrok TSUE z dnia 26
    października 1996 r., C-317/94 Elida Gibbs Ltd. wyrok TSUE z dnia 27 października 2011
    r., C-93/10 GFKL).
    W niniejszej sprawie omawiana zależność nie występuje. Otrzymywana przez
    Wnioskodawcę rekompensata nie jest w sposób zindywidualizowany i policzalny
    związana z ceną świadczenia usług przewozowych. Nie można wskazać, że realizowane
    świadczenie dzięki dotacji ma cenę niższą o konkretną kwotę. Jak była mowa powyżej
    wysokość rekompensaty, odpowiadającej wynikowi finansowemu netto uwzględnia cały
    szereg okoliczności, nawet bezpośrednio niezwiązanych z ceną biletu, przykładowo
    rozsądny zysk Wnioskodawcy. Nie jest zatem tak, że kwota rekompensaty stanowi
    współfinansowanie usług przewozowych i bezpośrednio wpływa na zmniejszenie ceny
    biletu. Cena usługi nie jest obniżona o kwotę dotacji. Rekompensata służy do pokrycia
    kosztów wykonywania zadań publicznych przez Wnioskodawcę i jej celem jest pokrycie
    ogólnych kosztów działalności wnioskodawcy wynikających ze świadczenia usług
    publicznych.
    Powyższe stanowisko potwierdzają składy orzekające sądów administracyjnych, w tym:
    wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 czerwca 2016 r.
    sygn. akt I SA/Bd 233/16 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7
    listopada 2018 r. sygn. akt I FSK 1692/16.
    W odniesieniu do drugiego pytania wskazanego na wstępie niniejszego wniosku, tj. czy
    w przypadku, gdy rekompensata nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, to podatek naliczony od zakupu towarów i usług służących wykonywaniu usługi
    komunikacji miejskiej może zostać odliczony w całości od wszystkich prawidłowo
    udokumentowanych zakupów związanych z usługą komunikacji miejskiej gdy Spółka
    otrzymuje przychody ze sprzedaży biletów, Wnioskodawca stwierdza co następuje.
    Przede wszystkim wskazać należy, że przepisy ustawy o VAT nie wiążą prawa do
    odliczenia podatku ze źródłem pochodzenia środków finansowych przeznaczonych na
    zakup towarów i usług, przy nabyciu których podatek został naliczony. Stosownie do
    art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku
    wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu: nabycia towarów i usług,
    dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Z przywołanych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone

    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku
    naliczonego jest niewątpliwy i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami
    opodatkowanymi. Odliczyć zatem można podatek naliczony, który jest związany z
    transakcjami opodatkowanymi podatnika, tzn. których następstwem jest określenie
    podatku należnego. Wskazana norma prawna wyraża zasadę neutralności podatku od
    towarów i usług, w następstwie której podatnicy realizujący czynności zwolnione czy też
    niepodlegające opodatkowaniu są w podobnej sytuacji jak ostateczny nabywca
    (konsument) towaru i usługi, z wyjątkiem przypadków jednoznacznie wskazanych w
    ustawie o podatku od towarów i usług.
    Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten
    określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy dotyczącej zagadnienia związanego z
    prawem do odliczenia podatku naliczonego dotyczącego wydatków związanych ze
    świadczeniem usług komunikacji miejskiej w sytuacji, gdy Spółka za świadczenie tych
    usług pobiera wynagrodzenie od pasażerów (w formie sprzedaży biletów komunikacji
    miejskiej), uznać należy, że wystąpi związek ze sprzedażą opodatkowaną. Sprzedaż
    bowiem biletów komunikacji miejskiej stanowi czynności opodatkowane podatkiem od
    towarów i usług. Tym samym, skoro określone zakupy związane z działalnością w
    zakresie świadczenia usług komunikacji miejskiej są wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych, spółce przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego.
    Na powyższe, jak już była mowa, nie ma wpływu okoliczność braku opodatkowania
    otrzymanej rekompensaty. Otrzymana rekompensata nie ma żadnego wpływu na
    wartość przedmiotowych zakupów (zakup środków trwałych, zakup paliwa, usług
    naprawy autobusów, zakup części, itp.) i tym samym nie ma wpływu na wartość
    potencjalnego odliczenia.
    W tym stanie rzeczy Wnioskodawca stwierdza jak na wstępie.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 30 października 2020 r. wydałem interpretację
    indywidualną znak 0114#KDIP4-3.4012.476.2020.1.DM, w której uznałem Państwa
    stanowisko za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 6 listopada 2020 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    27 listopada 2020 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...).
    Wnieśli Państwo o:

        uchylenie zaskarżonej interpretacji,
        zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania według norm przepisanych.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w (...) uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z 18
    marca 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 12/21.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    18 czerwca 2025 r. wniosłem do Naczelnego Sądu Administracyjnego o wycofanie skargi
    kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...) z 18 marca 2021 r. w
    sprawie o sygn. akt I SA/Kr 12/21.
    Naczelny Sąd Administracyjny – postanowieniem z 11 lipca 2025 r. sygn. akt I FSK 1648/21
    umorzył postępowanie kasacyjne.
    Odpis prawomocnego wyroku, który uchylił interpretację indywidualną, wpłynął 24
    września 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w ww. wyroku;
        ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług określa ustawa z dnia 11 marca
    2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 106 ze zm.), zwana dalej
    „ustawą”.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 22 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż, rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę
      towarów.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ww. ustawy:

      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Przy czym jak stanowi art. 2 pkt 6 ww. ustawy:
      Przez towary należy rozumieć rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą
    towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie
    świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań
    podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności
    lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy
    rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia
    jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do „grona” usług każde
    świadczenie, które nie jest dostawą w rozumieniu art. 7 ustawy.
    Zatem każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w
    rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi istnieć bezpośredni związek o
    charakterze przyczynowym, pomiędzy jej wykonaniem, a otrzymanym świadczeniem
    wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za
    wyodrębnioną czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany
    świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.

    Zatem pod pojęciem odpłatności rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar
    lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby
    trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy podatku
    od towarów i usług, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie
    (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia
    odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który
    odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym
    z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach
    profesjonalnego obrotu gospodarczego.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie
    dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze - dana czynność ujęta jest w katalogu czynności
    podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność
    została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa jako podatnik
    VAT.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z powołanych przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego nie są
    podatnikami podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują
    jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty
    lub składki. Podmioty te są natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w
    przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie zawartych umów
    cywilnoprawnych. Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności:

    czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników,
    natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów
    za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nich odpłatne dostawy
    towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.
    U. z 2020 r. poz. 713):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Jak stanowi art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy lokalnego transportu zbiorowego.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także
      zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.
    Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że zarówno Gmina, jak i
    utworzona przez nią spółka prawa handlowego (Państwo), wykonując we własnym imieniu
    i na własny rachunek czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej
    w art. 15 ust. 2 ustawy, działają w charakterze podatników podatku VAT.
    Wskazać również należy, że dla uzyskania statusu podatnika VAT nie ma znaczenia
    rezultat prowadzonej działalności. Podatnikiem będzie podmiot prowadzący działalność
    gospodarczą bez względu na to, czy przynosi ona zyski. Podatnikami VAT są również
    podmioty, których cel działalności nie jest związany z prowadzeniem działalności
    komercyjnej nastawionej na osiąganie zysków lub też przeznaczające uzyskane zyski na
    cele społecznie użyteczne (charytatywne, kulturalne, naukowe, itd.).
    Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że gdyby nawet podatnik nie osiągnął z
    tytułu prowadzonej działalności dochodu, to nie zmienia faktu, że wykonując czynności
    będące przedmiotem działalności gospodarczej wystąpi w charakterze podatnika podatku
    VAT – bowiem będzie świadczył w tym zakresie usługi, które podlegają VAT. Oznacza to w
    konsekwencji, że jeżeli podmiot uzyska jakąkolwiek zapłatę za te usługi w sensie
    ekonomicznym (nawet bilansując tylko poniesione w związku z nim wydatki), to owe
    wynagrodzenie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według właściwych reguł.
    Zasady finansowania przewozów o charakterze publicznym użyteczności publicznej
    zostały uregulowane w ustawie z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie
    zbiorowym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2475 ze zm.).
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 pkt 15 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Rekompensata to środki pieniężne lub inne korzyści majątkowe przyznane
      operatorowi publicznego transportu zbiorowego w związku ze świadczeniem usług
      w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:

      Organizatorem publicznego transportu zbiorowego, zwanym dalej „organizatorem”,
      właściwym ze względu na obszar działania lub zasięg przewozów, jest gmina:
      a) na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach
      pasażerskich,
      b) której powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na
      mocy porozumienia między gminami – na linii komunikacyjnej albo sieci
      komunikacyjnej w gminnych przewozach pasażerskich, na obszarze gmin, które
      zawarły porozumienie.
    W myśl art. 50 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Finansowanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej może polegać w
      szczególności na:
      1) pobieraniu przez operatora lub organizatora opłat w związku z realizacją usług
      świadczonych w zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
      2) przekazaniu operatorowi rekompensaty z tytułu:
      a) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem ustawowych uprawnień do
      ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym, lub
      b) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem uprawnień do ulgowych
      przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym ustanowionych na obszarze
      właściwości danego organizatora, o ile zostały ustanowione, lub
      c) poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem przez operatora usług w
      zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
      3) udostępnianiu operatorowi przez organizatora środków transportu na realizację
      przewozów w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Na podstawie art. 50a ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Rada gminy może ustalać ceny za usługi przewozowe w publicznym transporcie
      zbiorowym w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w gminnych
      przewozach pasażerskich. W mieście stołecznym Warszawie uprawnienia te
      przysługują Radzie Warszawy.
    Zgodnie z art. 50a ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Rada powiatu może ustalać ceny za usługi przewozowe w publicznym transporcie
      zbiorowym w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w powiatowych
      przewozach pasażerskich.
    Jak stanowi art. 50a ust. 3 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Sejmik województwa może ustalać ceny za usługi przewozowe w publicznym
      transporcie zbiorowym w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w
      wojewódzkich przewozach pasażerskich.
    Stosownie do art. 51 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Źródłem finansowania przewozów o charakterze użyteczności publicznej mogą być
      w szczególności:
      1) środki własne jednostki samorządu terytorialnego będącej organizatorem;

      2) środki z budżetu państwa.
    Zgodnie z art. 51 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Do źródeł finansowania, o których mowa w ust. 1, należą również wpływy ze
      sprzedaży biletów oraz wpływy z opłat dodatkowych pobieranych od pasażerów,
      zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe.
    W myśl art. 52 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Operatorowi przysługuje rekompensata, jeżeli wykaże, że podstawą poniesionej
      straty z tytułu realizacji usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego są
      utracone przychody i poniesione koszty, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2,
      proporcjonalnie do poniesionej straty.
    Jak stanowi art. 52 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      W ramach rekompensaty, w części, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c,
      operatorowi przysługuje rozsądny zysk, o którym mowa w załączniku do
      rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.
    W świetle art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
      ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
      nabywcy lub usługobiorcy.
    Na mocy art. 29a ust. 7 ustawy:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
      momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
      wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
      ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na
      potrzeby podatku.
    Z powyższych przepisów wynika, że - co do zasady - podstawa opodatkowania obejmuje
    wszystko co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący

    usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7
    wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie powinny być wliczane do
    podstawy opodatkowania.
    Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i
    innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja,
    subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie
    dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio
    przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru, czy też konkretnego rodzaju
    usługi. Nie jest natomiast podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna
    dopłata o podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi.
    Z treści powołanych przepisów wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od
    towarów i usług stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub
    ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to
    oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym
    przypadku.
    Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są
    czy też nie są opodatkowane istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania,
    określające cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.
    Kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem
    stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje niedające
    się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a
    ust. 1 ustawy. W przypadku natomiast, gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które
    będzie związane z dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny
    konkretnego świadczenia lub rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia
    po cenach obniżonych, płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług.
    Zatem, podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie
    dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów
    lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje,
    dofinansowanie ogólne – na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy
    opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.
    Przepis art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady,
    zgodnie z którym:
      Podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub
      którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub
      świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z
      subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
    Opodatkowanie subwencji (dotacji) stanowi wyjątek od zasad ogólnych wspólnego
    systemu VAT. Nie wszystkie subwencje (dotacje) stanowią element podstawy
    opodatkowania VAT. Jedynie takie, które są subwencjami (dotacjami) związanymi
    bezpośrednio z ceną dostawy towarów czy ceną świadczenia usług. Wyjątek ten należy

    interpretować w sposób ścisły. Wykładnia ścisła prowadzi do wniosku, że tylko subwencje
    bezpośrednio wpływające na cenę transakcji podlegają opodatkowaniu. Natomiast inne
    subwencje (dotacje) nie wchodzą tym samym do podstawy opodatkowania, a w
    konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu VAT.
    Istotne znaczenie dla ustalenia, czy konkretne dotacje podlegają opodatkowaniu ma
    orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich. W szczególności wyroki
    w sprawach C-184/00 (Office des produits wallons ASBL v. Belgian State) oraz C-353/00
    (Keeping Newcastle Warm Ltd. v. Commisioners of Customs and Excise, w skrócie KNW).
    W wyroku C-184/00 Trybunał stwierdził, że pojęcie subwencji (dotacji) bezpośrednio
    związanych z ceną należy interpretować jako obejmujące wyłącznie subwencje, które
    stanowią całość lub część wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług, a
    które są wypłacane przez podmiot trzeci w stosunku do sprzedawcy lub świadczącego.
    Trybunał argumentował, że w celu ustalenia, czy dotacja stanowi wynagrodzenie, cena
    towarów i usług musi, co do zasady, być ustalana nie później, niż w momencie zdarzenia
    podlegającego opodatkowaniu. Zobowiązanie do zapłaty dotacji dokonane przez osobę,
    która jej udziela, rodzi korelat, jakim jest prawo beneficjenta do jej otrzymania, ponieważ
    dokonał on dostawy podlegającej opodatkowaniu. Ten związek pomiędzy dotacją a ceną
    musi być jednoznacznie widoczny na podstawie indywidualnej analizy okoliczności
    stanowiących podstawę wypłaty tego wynagrodzenia. Z drugiej strony nie jest konieczne,
    aby cena towarów lub usług bądź część tej ceny została ustalona. Wystarczy by możliwe
    było jej ustalenie. Cena jaką płaci nabywca musi być ustalana w taki sposób, że zmniejsza
    się ona w proporcji do dotacji przyznanej sprzedawcy towarów lub świadczącemu usługi,
    co zatem stanowi element ustalenia ceny, jakiej żąda ten ostatni. Trybunał w sprawie
    będącej przedmiotem rozpoznania wskazał sądowi odsyłającemu szereg wskazówek,
    stwierdzając, że sąd krajowy musi zbadać obiektywnie, czy fakt, iż dotacja jest wypłacana
    sprzedawcy lub świadczącemu pozwala mu sprzedawać towary lub świadczyć usługi po
    cenie niższej, niż musiałby on żądać w braku takiej dotacji. Nie jest konieczne, by dotacja
    odpowiadała bezpośrednio zmniejszeniu ceny dostarczanych towarów, wystarczy by
    relacja pomiędzy zmniejszeniem ceny a dotacją, która może być wyrażona ryczałtowo,
    była istotna (por. J. Martini, Ł. Karpesiuk, „VAT w orzecznictwie Europejskiego Trybunału
    Sprawiedliwości”, C. H. Beck Warszawa 2005 r. s. 265 i nast.).
    W wyroku C-353/00 Trybunał wyraził pogląd, że niezależnie od tego czy dofinansowanie
    spełnia warunek bezpośredniego związku z ceną, czy też nie spełnia takiego warunku,
    zwiększać będzie podstawę opodatkowania, jeśli osoba trzecia (także organ władzy
    publicznej) wpłaca pewną kwotę pieniędzy na poczet usług świadczonych na rzecz osoby
    fizycznej. Orzeczenie to dotyczyło dopłat wypłacanych firmie zajmującej się usługami
    związanymi z doradztwem w dziedzinie energetyki.
    Związek dotacji z ceną nie został szczegółowo przeanalizowany w tym wyroku. Szersze
    uwagi na ten temat znalazły się natomiast w opinii rzecznika generalnego oraz pisemnym
    stanowisku rządu Wielkiej Brytanii, które zaaprobował Trybunał. Jak wskazuje rzecznik,
    dotacje mogą mieć różną formę i charakter. Zwykle przez dotacje (subwencje) rozumie się
    sumy wypłacane danemu podmiotowi z funduszy publicznych w interesie ogólnym. W
    praktyce dotacje mogą mieć postać dopłat ogólnych do działalności przedsiębiorstwa (i
    wówczas nie podlegają opodatkowaniu) albo też stanowić subsydia do konkretnych
    dostaw lub usług, umożliwiając nabycie ich ostatecznemu odbiorcy po niższej cenie (lub w
    ogóle bez odpłatności z jego strony). W tym ostatnim przypadku podlegają podatkowi VAT.

    Tego rodzaju dotacje występowały w przypadku KNW. Istniał bezpośredni związek
    pomiędzy usługami podatnika a otrzymywanymi dotacjami (dotacje były korelatem usług i
    wypłacano je tylko w razie ich świadczenia; również kwotowo zależały od liczby usług).
    Wpływ na cenę również był oczywisty: ostateczny odbiorca nie musiał płacić za usługę
    właśnie z powodu pokrycia jej dotacją. Mimo że dotacje oczywiście wpływały na
    działalność przedsiębiorstwa i w sensie ekonomicznym pokrywały część kosztów jego
    funkcjonowania, przede wszystkim były one związane z ceną. Dlatego też nie można było
    ich traktować jako pozostających poza podatkiem VAT.
    Jeżeli otrzymywana dotacja jest w sposób zindywidualizowany i policzalny związana z ceną
    danego świadczenia (tj. świadczenie dzięki dotacji ma cenę niższą o konkretną kwotę),
    taka dotacja podlega VAT. Jeżeli natomiast związek tego rodzaju nie występuje i
    równocześnie dotacja nie jest elementem wynagrodzenia związanego z danymi
    dostawami towarów lub usług, wówczas można – i należy – potraktować ją jako płatność
    niepodlegającą podatkowi VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo przedsiębiorcą prowadzącym działalność
    gospodarczą w formie Spółki z o.o. Jedynym Państwa wspólnikiem i jednocześnie
    założycielem jest Gmina Miasto (...) posiadająca 100% udziałów w Państwa kapitale
    zakładowym. Zostali Państwo utworzeni w wykonaniu uchwały Rady Miasta z 24 września
    2008 r. w sprawie przekształcenia X w (...) w spółkę pod firmą: Y Spółka z ograniczoną
    odpowiedzialnością. Na podstawie aktu założycielskiego Spółki z ograniczoną
    odpowiedzialnością z 2 października 2008 r., wstąpili Państwo we wszystkie prawa i
    obowiązki związane z działalnością zakładu budżetowego i zostali Państwo zobowiązani
    zapewnić ciągłość działalności w zakresie lokalnego transportu zbiorowego na terenie
    Miasta (...) oraz gmin - stron porozumienia komunalnego.
    Realizują Państwo usługi w zakresie lokalnego transportu zbiorowego jako podmiot
    wewnętrzny w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 z dnia 23 października 2007
    r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu
    pasażerskiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70.
    Zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o
    publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2136) Państwa prawa i obowiązki
    związane z powierzeniem Państwu przez Gminę Miasto (...) zadania własnego w zakresie
    lokalnego transportu zbiorowego wynikają z umowy z dnia 23 grudnia 2016 r. wraz z
    aneksami do tej umowy.
    Na podstawie umowy wykonują Państwo zadanie własne Gminy w zakresie lokalnego
    transportu zbiorowego, a ponadto na podstawie porozumienia komunalnego zawartego
    w trybie art. 74 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w sprawie powierzenia Gminie
    Miasto (...) zadań własnych w zakresie lokalnego transportu zbiorowego, wykonują
    Państwo również publiczny transport zbiorowy na terenie gmin - stron porozumienia
    komunalnego.
    Ze względu na fakt, iż usługi publicznego transportu zbiorowego mają charakter usług
    publicznych, wysokość cen (opłat), po których są wykonywane jest ustalana przez Radę
    Miasta. Podkreślić przy tym należy, że ceny biletów ustalane przez Radę Miasta nie są
    uzależnione od rzeczywistych kosztów powierzonej Państwu przez Gminę, działalności z
    zakresu publicznego transportu zbiorowego, ani od wielkości rekompensaty.
    Są Państwo uprawnieni do uzyskiwania przychodów z tytułu sprzedaży biletów. Poza
    usługami transportowymi w zakresie komunikacji miejskiej (działalność podstawowa),

    prowadzą Państwo także działalność uboczną (wynajem powierzchni reklamowych,
    wynajem i dzierżawę nieruchomości, przewozy odpłatne osób), z której to działalności
    ubocznej przeznaczają Państwo zyski na pokrywanie straty z działalności podstawowej.
    Państwa łączne zyski z tytułu działalności ubocznej nie wystarczają na pokrywanie kosztów
    działalności podstawowej - komunikacyjnej. Wobec powyższego, w związku z ponoszoną
    stratą, mają Państwo przyznaną (na mocy w ww. umowy) rekompensatę z tytułu
    wykonywania zadań przewozowych w zakresie publicznego transportu zbiorowego. Celem
    rekompensaty jest wyrównanie Państwu straty, którą ponoszą Państwo w związku ze
    świadczeniem usługi podstawowej.
    Podstawy przyznawania rekompensaty są określone w przepisach art. 50 i następnych
    ustawy o publicznym transporcie zbiorowym. Zasady wyliczania rekompensaty są
    natomiast ustalone w załączniku do przywołanego już rozporządzenia 1370/2007, zgodnie
    z którym rekompensata nie może przekroczyć kwoty odpowiadającej wynikowi
    finansowemu netto wyliczonemu następująco: koszty poniesione w związku z realizacją
    usługi publicznej minus wszystkie dodatnie wpływy finansowe wygenerowane przez
    przewoźnika w trakcie wykonywania usługi (np. przychody ze sprzedaży biletów, reklama
    na autobusach) plus tzw. rozsądny zysk, przez który należy rozumieć stopę zwrotu z
    kapitału własnego.
    Podstawą ostatecznych rozliczeń pomiędzy Państwem a Gminą, a zwłaszcza podstawą
    rozliczeń rekompensaty, jest liczba kilometrów faktycznie wykonanych przez Państwa.
    Stawki rekompensaty na pokrycie kosztu jednego kilometra wynikają zatem z wielkości
    rocznej należnej rekompensaty oraz liczby wozokilometrów. Otrzymywana od Gminy
    rekompensata służy pokryciu Państwa ujemnego wyniku finansowego netto w zakresie
    działalności przewozowej, wynikającego z różnicy poniesionych kosztów i przychodów i nie
    stanowi wynagrodzenia za świadczone usługi. Prowadzą Państwo pełną księgowość,
    opodatkowani są Państwo podatkiem dochodowym od osób prawnych. Są Państwo
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą kwestii, czy otrzymana od Gminy
    rekompensata stanowi obrót będący podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług.
    Jak wynika z okoliczności sprawy, w analizowanym przypadku mamy do czynienia z
    sytuacją, w której Gmina powierza Państwu świadczenie usług lokalnego transportu
    zbiorowego, za co otrzymują Państwo od Gminy stosowną rekompensatę (tj. zwrot
    kosztów - zgodnie z Rozporządzeniem (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i
    Rady z dnia 23 października 2007 r.). Nie ustalają Państwo odpłatności za bilety, gdyż ceny
    ustalone zostały w drodze Uchwały Rady Miasta, przy czym ceny biletów ustalane przez
    Radę Miasta nie są uzależnione od rzeczywistych kosztów powierzonej Państwu przez
    Gminę działalności z zakresu publicznego transportu zbiorowego, ani od wielkości
    rekompensaty. Zgodnie z umową, celem rekompensaty jest wyrównanie Państwu straty,
    którą ponoszą Państwo w związku ze świadczeniem usługi podstawowej. Wskazali
    Państwo, że rekompensata nie może przekroczyć kwoty odpowiadającej wynikowi
    finansowemu netto wyliczonemu następująco: koszty poniesione w związku z realizacją
    usługi publicznej minus wszystkie dodatnie wpływy finansowe wygenerowane przez
    przewoźnika w trakcie wykonywania usługi (np. przychody ze sprzedaży biletów, reklama
    na autobusach) plus tzw. rozsądny zysk, przez który należy rozumieć stopę zwrotu z
    kapitału własnego. Podstawą ostatecznych rozliczeń pomiędzy Państwem a Gminą, a
    zwłaszcza podstawą rozliczeń rekompensaty, jest liczba kilometrów faktycznie

    wykonanych przez Państwa. Stawki rekompensaty na pokrycie kosztu jednego kilometra
    wynikają zatem z wielkości rocznej należnej rekompensaty oraz liczby wozokilometrów.
    Stwierdzić zatem należy, że otrzymana przez Państwa rekompensata nie stanowi
    wynagrodzenia za konkretne świadczenie realizowane przez Państwa na rzecz
    konkretnego pasażera, lecz służy zbilansowaniu kosztów realizowanej przez Państwa
    działalności w zakresie publicznego transportu zbiorowego. W analizowanym przypadku
    nie zachodzi bezpośredni związek między otrzymaną rekompensatą a ceną biletu czy
    konkretnym świadczeniem na rzecz pasażera. Organizator transportu – jednostka
    samorządu terytorialnego, tj. Miasto - nie nabywa od Państwa odpłatnej usługi, lecz za
    pomocą rekompensaty wspiera Państwa działalność i umożliwia realizację celu
    publicznego, jakim jest dostępność usług transportowych. Otrzymane pieniądze nie są
    przeznaczane na inny cel niż sfinansowanie kosztów ponoszonych w związku z
    wykonywaniem przez Państwa powierzonych usług.
    Tym samym, otrzymana przez Państwa rekompensata, którą wypłaca Państwu Gmina – z
    tytułu umowy powierzenia świadczenia usług transportu lokalnego, nie ma
    bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych przez Państwa usług i nie stanowi
    podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy, a tym samym nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Powyższe potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 18 marca
    2021 r. sygn. akt I SA/Kr 12/21, zapadłym w niniejszej sprawie, w którym wskazał, że:
      Z opisu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku nie wynika, aby relacja
      między rekompensatą, a ceną biletu miała charakter bezpośredni. Wysokość
      rekompensaty nie jest powiązana z ceną biletu i tak samo cena biletu nie jest
      ustalana proporcjonalnie do wysokości otrzymanej rekompensaty. Gmina wypłaca
      wnioskodawcy rekompensatę z tytułu rozliczenia dofinansowania, która ma za
      zadanie wyrównać wnioskodawcy pokrycie kosztów poniesionych w związku ze
      świadczeniem usługi przewozu osób. Rekompensata, o której mowa we wniosku nie
      jest przyznawana na koszty związane z konkretną usługą. Trudno jest przy tym
      zidentyfikować, że refundacja ta jest w sposób zindywidualizowany i policzalny
      związana z ceną danego świadczenia.
    W ocenie Sądu:
      (...) przekazywana rekompensata ma na celu dofinansowania ogólnych kosztów
      działalności operatora i nie można jej powiązać z konkretnymi czynnościami
      opodatkowanymi VAT. Celem rekompensat przyznawanych w oparciu o ustawę o
      Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o charakterze użyteczności publicznej,
      czy też na podstawie art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym
      transporcie zbiorowym jest przede wszystkim pokrycie strat związanych z tego
      rodzaju działalnością (ewentualnie uzyskanie rozsądnego zysku).
      Wprawdzie wpływ rekompensaty na cenę świadczonych usług istnieje, to jednak na
      gruncie art. 29a ust. 1 u.p.t.u., nie może być oceniany, jako bezpośredni. Związek ten
      jest na tyle odległy, że nie można przyjąć, że w sposób bezpośredni kształtuje cenę
      świadczonych usług na rzecz konkretnych nabywców (pasażerów dokonujących
      zakupu biletów na przejazd).
    Mając powyższe na uwadze, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

    Państwa wątpliwości dotyczą również prawa do odliczenia podatku naliczonego od
    zakupu towarów i usług służących wykonywaniu usługi komunikacji miejskiej od
    wszystkich prawidłowo udokumentowanych zakupów związanych z tą usługą, gdy
    otrzymują Państwo przychody ze sprzedaży biletów.
    Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Z art. 86 ust. 1 ustawy wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione łącznie określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości
    lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych,
    wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają
    podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    W art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy wskazano, że:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Natomiast w myśl art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.

    Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione
    określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik
    podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został
    naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem
    umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego
    jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami,
    które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w
    przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz
    niepodlegających temu podatkowi.
    Należy zauważyć, że przepisy ustawy o VAT nie wiążą prawa do odliczenia podatku ze
    źródłem pochodzenia środków finansowych przeznaczonych na zakup towarów i usług,
    przy nabyciu których podatek został naliczony. Przepisy ustawy nie wyłączają prawa do
    odliczenia podatku naliczonego w przypadku dokonywania zakupów ze środków
    finansowych pochodzących od podmiotów trzecich. Dla ustalenia prawa do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego podstawowe znaczenie ma
    związek dokonanych zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi,
    natomiast bez znaczenia pozostaje źródło pochodzenia środków finansowych na
    pokrycie ww. zakupów. Jednak przy ustalaniu tego prawa należy mieć na uwadze
    ograniczenie wynikające z art. 88 ustawy. W konsekwencji, otrzymanie przez Państwa
    zwrotu ponoszonych kosztów w formie rekompensaty nie powinno pozbawiać Państwa
    prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupów związanych z
    wykonywaniem czynności opodatkowanych VAT.
    Reasumując, w związku ze spełnieniem podstawowej pozytywnej przesłanki
    warunkującej prawo do odliczenia podatku naliczonego, jaką jest związek zakupów z
    wykonywaniem czynności opodatkowanych, Państwu - będącym czynnym
    zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT, w sytuacji wykonywania przez Spółkę tylko
    zadań będących działalnością gospodarczą opodatkowaną podatkiem VAT (zakupów
    towarów i usług służących wykonywaniu usług przewozu w ramach publicznego
    transportu zbiorowego) - stosownie do zapisów art. 86 ust. 1 ustawy, przysługuje prawo
    do odliczenia podatku VAT naliczonego wykazanego w fakturach dokumentujących te
    zakupy przy spełnieniu wyżej wskazanych warunków.
    Jak wynika z okoliczności sprawy, w sytuacji, gdy za świadczenie usług komunikacji
    miejskiej pobierają Państwo wynagrodzenie od pasażerów (w formie sprzedaży biletów
    komunikacji miejskiej), stwierdzić należy, że w analizowanej sprawie występuje związek
    ze sprzedażą opodatkowaną. Sprzedaż bowiem biletów komunikacji miejskiej stanowi
    czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Tym samym, skoro określone
    zakupy związane z działalnością w zakresie świadczenia usług komunikacji miejskiej są
    wykorzystywane do czynności opodatkowanych, przysługuje Państwu pełne prawo do
    odliczenia podatku naliczonego. Przy czym prawo to przysługuje przy założeniu, że nie
    zachodzą wyłączenia, o których mowa w art. 88 ustawy.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.