Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.47.2025.2.BD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-01
Teza: Ustalenie, czy Wnioskodawca może zaliczyć opłatę wstępną do
kosztów uzyskania przychodów jednorazowo w dacie jej
poniesienia
Słowa kluczowe: koszt-koszty pośrednie
koszt-koszty uzyskania przychodów
leasing-leasing operacyjny
opłata-opłata wstępna
umowa-umowa leasingu
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4a. Opodatkowanie stron umowy leasingu-
Leasing operacyjny - warunki
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4a-art. 17b-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4a-art. 17b-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 20 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 26 lutego 2025 r. – w odpowiedzi na
    wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca podpisał umowę leasingu operacyjnego na (...) o mocy (...) MW.
    Opisów amortyzacyjnych dokonuje Leasingodawca. Zgodnie z ustalonymi warunkami
    Wnioskodawca jest zobowiązany do zapłaty opłaty wstępnej oraz miesięcznych opłat
    leasingowych. Wnioskodawca otrzymał FV za opłatę wstępną (FV z dnia (...) 2024 r. z
    terminem płatności do (...) 2024 r. - została opłacona oraz FV z dnia (...) 2024 r. z terminem
    płatności do (...) 2024 r. - nie została opłacona - zostało zawarte porozumienie o
    przedłużeniu terminu płatności). Co bardzo istotne w przedmiotowej sprawie (...) nie
    została jeszcze zamontowana.
    W związku z powyższym Wnioskodawca powziął wątpliwości co do ujęcia w kosztach
    uzyskania przychodu.
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że:
    a) zawarta umowa leasingu spełnia warunki uznania jej za leasing operacyjny zgodnie z
      art. 17b ustawy CIT;
    b) opłata wstępna w omawianym przypadku posiada charakter samoistny, co oznacza, że
      nie jest rozłożona ani bezpośrednio przypisana do poszczególnych rat leasingowych;
    c) opłata wstępna stanowi warunek konieczny do zawarcia i realizacji umowy leasingu.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Czy Wnioskodawca może zaliczyć opłatę wstępną do kosztów uzyskania przychodów
    jednorazowo w dacie jej poniesienia?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zgodnie z przepisem art. 17a pkt 1 ww. ustawy o CIT, ilekroć w rozdziale jest mowa o
    umowie leasingu - rozumie się przez to umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także
    każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej: „finansującym”, oddaje do
    odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w
    ustawie drugiej stronie, zwanej dalej: „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki
    trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego
    użytkowania gruntów.
    Natomiast stosownie do art. 17b ust. 1 ustawy o CIT: opłaty ustalone w umowie leasingu,
    ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią przychód
    finansującego i odpowiednio w przypadku, o którym mowa w pkt 1, koszt uzyskania
    przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli:
    1) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt 2,
      została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego
      okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom
      amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została
      zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom
      amortyzacyjnym nieruchomości;
    2) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca
      działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony;
    3) suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2, pomniejszona
      o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej
      środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia
      przez finansującego następnej umowy leasingu środka trwałego lub wartości

      niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem takiej umowy odpowiada
      co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy leasingu; przepis
      art. 14 stosuje się odpowiednio.
    W myśl art. 17b ust. 2 ww. ustawy, jeżeli finansujący w dniu zawarcia umowy leasingu
    korzysta ze zwolnień w podatku dochodowym przysługujących na podstawie:
    1) art. 6,
    2) przepisów o specjalnych strefach ekonomicznych,
    3) art. 23 i 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym (Dz.
      U. z 1997 r. poz. 143, z 1998 r. poz. 1063 oraz z 1999 r. poz. 484 i 1178)
        - do umowy tej stosuje się zasady opodatkowania określone w art. 17f-17h.
    Aby dana umowa mogła zostać uznana za tzw. podatkową umowę leasingu, muszą zostać
    spełnione łącznie następujące przesłanki:
    - przedmiotem umowy mogą być wyłącznie rzeczy i prawa stanowiące środki trwałe oraz
      wartości niematerialne i prawne podlegające amortyzacji, a także grunty oraz prawo
      wieczystego użytkowania gruntów,
    - jedna ze stron umowy oddaje drugiej przedmiot umowy do odpłatnego używania albo
      używania i pobierania pożytków, za co druga ze stron jest zobowiązana zapłacić.
    Jak wynika z powyższego, jeżeli zawarto umowę leasingu spełniającą wymienione wyżej
    warunki, to ponoszone na jej podstawie opłaty stanowią przychód finansującego i
    odpowiednio koszt uzyskania przychodów korzystającego.
    Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że w poprzednich latach
    podatkowych zawierali Państwo umowy leasingu operacyjnego, w związku z którymi
    Spółka ponosiła koszt wstępnych (inicjalnych) opłat leasingowych.
    Opłaty wstępne, co do zasady, mają charakter opłat samoistnych bezzwrotnych,
    nieprzypisanych do poszczególnych rat leasingowych, natomiast ich poniesienie jest
    warunkiem koniecznym do realizacji umowy leasingu. Opłaty takie wnosi leasingobiorca
    zanim leasing zostanie uruchomiony i to właśnie od ich wniesienia zależy czy do leasingu
    w ogóle dojdzie. W przypadku, gdy w umowie leasingu nie znajduje się zapis, zgodnie z
    którym opłaty te są opłatami na poczet usługi wykonywanej przez okres jej trwania, to
    należy je uznać za koszt jednorazowy, w momencie poniesienia.
    W celu prawidłowego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych
    z przedmiotem leasingu, oprócz spełnienia warunków umowy, należy mieć na uwadze
    generalną zasadę kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów, o której
    mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Stosownie do treści ww. regulacji:
    „kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze
    źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (...)”.
    Powyższe oznacza, że zasadniczo wszystkie poniesione wydatki, a więc bezpośrednio i
    pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, po wyłączeniu wydatków wymienionych
    w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, stanowić mogą koszty uzyskania przychodu, o ile pozostają w
    związku przyczynowo- skutkowym z osiąganymi przychodami, w tym służą zachowaniu
    albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.
    Z kolei dla ustalenia momentu zaliczenia ponoszonych wydatków w ciężar kosztów
    uzyskania przychodów, ważne jest rozpoznanie rodzaju powiązania kosztów z
    przychodami.
    W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na:

    - bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na
      uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej
      wysokości powstał związany z nimi przychód),
    - inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób
      przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
      prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).
    Koszty bezpośrednio związane z uzyskiwanym przychodem to wydatki, których
    poniesienie przyczynia się wprost do osiągnięcia konkretnych przychodów składających
    się na całość przychodów osiąganych przez podatnika w roku podatkowym.
    Natomiast do kosztów pośrednich zalicza się wydatki, które nie mają bezpośredniego
    odzwierciedlenia w osiąganych przychodach, a więc takie, którym nie można przypisać
    konkretnego przychodu, jakkolwiek ich ponoszenie warunkuje ich uzyskanie. Kosztami
    takimi są więc w szczególności wydatki związane z całokształtem działalności podatnika,
    wynikające z konieczności wywiązywania się przez niego z obowiązków nałożonych innymi
    przepisami prawa czy warunkujące prowadzenie tej działalności. Tego rodzaju koszty,
    chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami, nie pozostają w uchwytnym
    związku z konkretnymi przychodami. Tym samym nie jest możliwe ustalenie, w którym
    okresie bądź roku podatkowym wystąpi przychód uzasadniający potrącenie takich
    kosztów.
    Kwestia związana z momentem potrącalności kosztów uzyskania przychodów została
    uregulowana w przepisach art. 15 ust. 4 oraz art. 15 ust. 4b-4 h ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio
    związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w
    roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały
    odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    W myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty
    bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty
    te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich
    część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
    przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że opłata wstępna stanowi koszt uzyskania
    przychodów inny niż bezpośrednio związany z uzyskiwanymi przychodami, którego nie
    można powiązać z konkretnymi przychodami. Wobec tego należy stwierdzić, że związek
    poniesionego wydatku w postaci wstępnej opłaty leasingowej z uzyskiwanymi przez
    Państwa przychodami nie ma charakteru bezpośredniego. Niniejsza opłata stanowi zatem
    koszty pośrednio związane z przychodami z prowadzonej działalności gospodarczej. Tym
    samym wstępną opłatę należy zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów jednorazowo w
    dacie jej poniesienia.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów,
    z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach
    rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień,
    na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku),
    z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
    międzyokresowych kosztów.
    Podsumowując, wstępna opłata leasingowa, z uwagi na charakter opłaty samoistnej i
    bezzwrotnej, nieprzypisanej do poszczególnych rat leasingowych, podlega zaliczeniu do
    kosztów uzyskania przychodów leasingobiorcy na zasadach przewidzianych dla tzw.
    kosztów pośrednich, tj. w dacie poniesienia.
    Wobec powyższego zdaniem Wnioskodawcy opłata wstępna, powinna być zaliczona do
    kosztów uzyskania przychodów jednorazowo w momencie poniesienia.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zasady opodatkowania stron umowy leasingu podatkiem dochodowym od osób
    prawnych reguluje rozdział 4a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).
    Zgodnie z przepisem art. 17a pkt 1 ww. ustawy o CIT:
      Ilekroć w rozdziale jest mowa o umowie leasingu - umowie leasingu - rozumie się
      przez to umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy
      której jedna ze stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania
      albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej
      stronie, zwanej dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub
      wartości niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania
      gruntów.
    Natomiast stosownie do art. 17b ust. 1 ustawy o CIT:
      Opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w
      podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w
      przypadku, o którym mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z
      zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli:
      1) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt
      2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego
      okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom
      amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została
      zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom
      amortyzacyjnym nieruchomości;
      2) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna
      nieprowadząca działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony;
      3) suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2,
      pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej
      wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a
      w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka
      trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem
      takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia
      następnej umowy leasingu; przepis art. 14 stosuje się odpowiednio.
    W myśl art. 17b ust. 2 ww. ustawy:
      Jeżeli finansujący w dniu zawarcia umowy leasingu korzysta ze zwolnień w podatku
      dochodowym przysługujących na podstawie:
      1) art. 6,
      2) przepisów o specjalnych strefach ekonomicznych,
      3) art. 23 i 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym
      (Dz.U. z 1997 r. poz. 143, z 1998 r. poz. 1063 i z 1999 r. poz. 484 i 1178)
      - do umowy tej stosuje się zasady opodatkowania określone w art. 17f-17h.

    Aby dana umowa mogła zostać uznana za tzw. podatkową umowę leasingu, muszą zostać
    spełnione łącznie następujące przesłanki:
    - przedmiotem umowy mogą być wyłącznie rzeczy i prawa stanowiące środki trwałe oraz
      wartości niematerialne i prawne podlegające amortyzacji, a także grunty oraz prawo
      wieczystego użytkowania gruntów,
    - jedna ze stron umowy oddaje drugiej przedmiot umowy do odpłatnego używania albo
      używania i pobierania pożytków, za co druga ze stron jest zobowiązana zapłacić.
    Jak wynika z powyższego, jeżeli zawarto umowę leasingu spełniającą wymienione wyżej
    warunki, to ponoszone na jej podstawie opłaty stanowią przychód finansującego i
    odpowiednio koszt uzyskania przychodów korzystającego.
    Państwa wątpliwości w rozpatrywanej sprawie dotyczą ustalenia, czy Państwa Spółka
    może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów opłatę wstępną jednorazowo w dacie jej
    poniesienia.
    Opłaty wstępne, co do zasady, mają charakter opłat samoistnych, bezzwrotnych,
    nieprzypisanych do poszczególnych rat leasingowych, natomiast ich poniesienie jest
    warunkiem koniecznym do realizacji umowy leasingu. Opłaty takie wnosi leasingobiorca
    zanim leasing zostanie uruchomiony i to właśnie od ich wniesienia zależy czy do leasingu
    w ogóle dojdzie. W przypadku, gdy w umowie leasingu nie znajduje się zapis, zgodnie z
    którym opłaty te są opłatami na poczet usługi wykonywanej przez okres jej trwania, to
    należy je uznać za koszt jednorazowy, w momencie poniesienia.
    W celu prawidłowego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych
    z przedmiotem leasingu, oprócz spełnienia warunków umowy, należy mieć na uwadze
    generalną zasadę kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów, o której
    mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Stosownie do treści ww. regulacji:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...).
    Powyższe oznacza, że zasadniczo wszystkie poniesione wydatki, a więc bezpośrednio i
    pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, po wyłączeniu wydatków wymienionych
    w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, stanowić mogą koszty uzyskania przychodu, o ile pozostają w
    związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami, w tym służą zachowaniu
    albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.
    Z kolei dla ustalenia momentu zaliczenia ponoszonych wydatków w ciężar kosztów
    uzyskania przychodów, ważne jest rozpoznanie rodzaju powiązania kosztów z
    przychodami.
    W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na:
    - bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na
      uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej
      wysokości powstał związany z nimi przychód),
    - inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób
      przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
      prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).
    Koszty bezpośrednio związane z uzyskiwanym przychodem to wydatki, których
    poniesienie przyczynia się wprost do osiągnięcia konkretnych przychodów składających
    się na całość przychodów osiąganych przez podatnika w roku podatkowym.
    Natomiast do kosztów pośrednich zalicza się wydatki, które nie mają bezpośredniego
    odzwierciedlenia w osiąganych przychodach, a więc takie, którym nie można przypisać
    konkretnego przychodu, jakkolwiek ich ponoszenie warunkuje ich uzyskanie. Kosztami
    takimi są więc w szczególności wydatki związane z całokształtem działalności podatnika,

    wynikające z konieczności wywiązywania się przez niego z obowiązków nałożonych innymi
    przepisami prawa czy warunkujące prowadzenie tej działalności. Tego rodzaju koszty,
    chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami, nie pozostają w uchwytnym
    związku z konkretnymi przychodami. Tym samym nie jest możliwe ustalenie, w którym
    okresie bądź roku podatkowym wystąpi przychód uzasadniający potrącenie takich
    kosztów.
    Kwestia związana z momentem potrącalności kosztów uzyskania przychodów została
    uregulowana w przepisach art. 15 ust. 4 oraz art. 15 ust. 4b-4h ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w
      latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w
      tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z
      zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    W myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:
      Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
      przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:
      Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
      uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
      podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
      sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    W świetle powyższego, skoro jak wynika z opisu sprawy, wstępna opłata leasingowa ma
    charakter opłaty samoistnej, nieprzypisanej do poszczególnych rat leasingowych i stanowi
    warunek konieczny do zawarcia umowy leasingu, to podlega zaliczeniu do kosztów
    uzyskania przychodów leasingobiorcy na zasadach przewidzianych dla tzw. kosztów
    pośrednich, tj. w dacie poniesienia. Wobec powyższego, opłata wstępna, powinna być
    zaliczona do kosztów uzyskania przychodów jednorazowo w momencie poniesienia.
    Zatem, Państwa stanowisko należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.