Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.891.2025.1.SM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-24
Teza: Brak prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
podatku naliczonego w związku z realizacją projektu.
Słowa kluczowe: drogi
gmina
odliczenia-brak prawa do odliczenia
projekt
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Wyłączenie stosowania
obniżenia podatku - brak prawa do odliczenia
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 87-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe

    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy braku prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego w związku z realizacją projektu pn. „...”. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina złożyła wniosek o finansowanie w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich
    na lata ... na realizację operacji „...” w ramach poddziałania „...”, tj. wspieranie lokalnego
    rozwoju na obszarach wiejskich.
    Głównym celem operacji jest przebudowa drogi gminnej położonej w dwóch
    miejscowościach Gminy, a przez to zwiększenie bezpieczeństwa jej użytkowników,
    zwłaszcza poprzez poprawę parametrów technicznych drogi, będącej jednym z ciągów
    komunikacyjnych Gminy, zgodnie ze wskaźnikami ujętymi w umowie o przyznanie pomocy.
    W wyniku realizacji projektu została wykonana przebudowa drogi gminnej w ... i drogi
    łączącej ... z ....
    Infrastruktura powstała w wyniku realizacji inwestycji będzie ogólnodostępna, za
    korzystanie z niej nie będą pobierane żadne opłaty. Inwestycja związana z przebudową
    drogi gminnej nie będzie służyła czynnościom wymienionym w art. 5 ust. 1 ustawy z 11
    marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361).
    Jednocześnie przedmiotowa inwestycja mieści się w zakresie zadań nałożonych
    odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których Gmina została powołana (art. 15 ust. 6
    ww. ustawy o VAT), zatem w zakresie realizacji przebudowy drogi gminnej, Gmina, nie
    może być uznana za podatnika podatku od towarów i usług.

## Pytanie

Czy Gmina ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług
    wykorzystywanych do realizacji projektu „...”?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Gmina stoi na stanowisku, że nie ma możliwości odliczenia podatku VAT przy realizacji
    projektu „...”.
    Gmina, w świetle art. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U z
    2023 r. poz. 40 ze zm.) wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
    odpowiedzialność. Według art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym:
    Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
    szczególności zadania własne obejmują sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz
    organizacji ruchu drogowego.
    Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z
    2024 r. poz. 320):
    Drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii
    dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i
    wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych.
    W myśl art. 2 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
    Drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące
    kategorie:

    1) drogi krajowe;
    2) drogi wojewódzkie;
    3) drogi powiatowe;
    4) drogi gminne.
    Stosownie do unormowań zawartych w art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
    Do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii,
    stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem
    dróg wewnętrznych.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1, 2 i 3 ustawy o drogach publicznych:
    1) Drogi, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z
      kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym takiej drogi, są
      drogami wewnętrznymi.
    2) Budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg
      wewnętrznych oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na którym jest
      zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku - do właściciela tego terenu.
    3) Finansowanie zadań, o których mowa w ust. 2, należy do zarządcy terenu, na którym
      jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku - do właściciela tego terenu.
    Na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
    Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego
    właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu,
    utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.
    Jak wynika z art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
    Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg:
    1) krajowych - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;
    2) wojewódzkich - zarząd województwa;
    3) powiatowych - zarząd powiatu;
    4) gminnych - wójt (burmistrz, prezydent miasta).
    Zgodnie z art. 20 pkt 3 ustawy o drogach publicznych:
    Do zarządcy drogi należy w szczególności pełnienie funkcji inwestora.
    Na podstawie art. 20 pkt 4 ustawy o drogach publicznych:
    Do zarządcy drogi należy w szczególności utrzymanie części drogi, urządzeń drogi,
    budowli ziemnych, drogowych obiektów inżynierskich, znaków drogowych, sygnałów
    drogowych i urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, z wyjątkiem części pasa
    drogowego, o których mowa w art. 20f pkt 2.
    W myśl art. 20 pkt 11 ustawy o drogach publicznych:
    Do zarządcy drogi należy w szczególności wykonywanie robót interwencyjnych, robót
    utrzymaniowych i zabezpieczających.

    Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
    Zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5, może wykonywać swoje
    obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej
    odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy. Jeżeli jednostka
    taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje zarządca.
    Przywołane powyżej regulacje prawne w sposób jednoznaczny wskazują, że budowa,
    przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg oraz zarządzanie nimi
    należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga. Działania zarządców dróg
    mieszczą się w zakresie czynności o charakterze publicznoprawnym i wynikają z
    wykonywania przez te jednostki władztwa publicznoprawnego.
    Natomiast podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały
    sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 931 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT.
    W myśl tego przepisu, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy,
    przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z
    zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma
    kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
    a) nabycia towarów i usług,
    b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje
    wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje
    podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem
    podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku
    naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od
    podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.
    Należy zwrócić uwagę, również aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia
    podatku należnego o podatek naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i
    usług, w pierwszej kolejności winien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go - dla tej
    czynności - za podatnika podatku od towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o VAT,
    rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym
    podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej
    oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych
    odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem
    czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

    Wobec tego należy stwierdzić, że za podatnika VAT będzie uznany tylko taki podmiot,
    który dokonuje czynności zmierzających do wykorzystania nabytych towarów i usług do
    celów opodatkowanej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Za
    działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły,
    majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Na uwagę zasługuje również to, że ustawa o podatku od towarów i usług oraz jej przepisy
    wykonawcze nie definiują terminu „jednostki budżetowej” dlatego racjonalne jest
    posiłkowanie się definicją wynikającą z ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach
    publicznych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1634 ze zm.).
    Jak wynika z art. 11 cytowanej ustawy jednostkami budżetowymi są jednostki
    organizacyjne sektora finansów publicznych nieposiadające osobowości prawnej, które
    pokrywają swoje wydatki bezpośrednio z budżetu, a pobrane dochody odprowadzają na
    rachunek odpowiednio dochodów budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu
    terytorialnego, a podstawą gospodarki finansowej jest plan dochodów i wydatków.
    Gmina przy realizacji ww. inwestycji nie działa jako podatnik prowadzący działalność
    gospodarczą w celu osiągnięcia zysku, tylko jako organ władzy publicznej realizujący
    zadania, do których została powołana.
    Efekt końcowy jaki Gmina zamierza osiągnąć to w szczególności, poprawa infrastruktury
    drogowej na terenie Gminy.
    Wobec powyższego, Gmina nie ma prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług
    wykorzystywanych do realizacji niniejszego projektu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą o VAT”:
    W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119
    ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT:
    Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
    otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Z art. 87 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że:
    W przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w
    okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do
    obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy
    na rachunek bankowy.
    Zasady dokonywania zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy podatnika określone
    zostały w art. 87 ust. 2 - ust. 6 ustawy o VAT.
    W świetle art. 88 ust. 4 ustawy o VAT:
    Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
    podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z
    wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje
    wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje

    zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z
    prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi
    czynnościami opodatkowanymi.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które
    nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT:
    Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
    ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy o VAT:
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy o VAT:
    Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te
    organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla
    realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na
    podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE.L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.), zgodnie z
    którym:
    Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są
    uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami,
    których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty,
    składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.
    Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji,
    są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby
    wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.
    W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników w
    związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych działań
    sprawia, że mogą być one pominięte.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z
    2025 r., poz. 1153):
    Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.
    Jak stanowi art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
    Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
    niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Katalog zadań własnych gminy został określony w art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie
    gminnym.

    W tym miejscu należy przytoczyć przepis art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach
    publicznych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 889), zgodnie z którym:
    Drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii
    dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i
    wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych.
    Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
    Drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące
    kategorie:
    1) drogi krajowe;
    2) drogi wojewódzkie;
    3) drogi powiatowe;
    4) drogi gminne.
    Według art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
    Drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu
    województwa, powiatu lub gminy.
    Stosownie do unormowań zawartych w art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
    Do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii,
    stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem
    dróg wewnętrznych.
    Jak wynika z art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
    Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po
    zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu.
    W myśl art. 19 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
    Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego
    właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu,
    utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.
    Na mocy art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
    Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg:
    1) krajowych - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;
    2) wojewódzkich - zarząd województwa;
    3) powiatowych - zarząd powiatu;
    4) gminnych - wójt (burmistrz, prezydent miasta).
    Zgodnie z art. 20 pkt 3 ustawy o drogach publicznych:
    Do zarządcy drogi należy w szczególności pełnienie funkcji inwestora.
    Według art. 20 pkt 4 ustawy o drogach publicznych:
    Do zarządcy drogi należy w szczególności utrzymanie części drogi, urządzeń drogi,
    budowli ziemnych, drogowych obiektów inżynierskich, znaków drogowych, sygnałów
    drogowych i urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, z wyjątkiem części pasa
    drogowego, o których mowa w art. 20f pkt 2.
    Jak stanowi art. 20 pkt 11 ustawy o drogach publicznych:
    Do zarządcy drogi należy w szczególności wykonywanie robót interwencyjnych, robót
    utrzymaniowych i zabezpieczających.
    Na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:

    Zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5, może wykonywać swoje
    obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej
    odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy. Jeżeli jednostka
    taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje zarządca.
    Przywołane powyżej regulacje prawne w sposób jednoznaczny wskazują, że budowa,
    przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg oraz zarządzanie nimi
    należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga.
    Działania zarządców dróg mieszczą się w zakresie czynności o charakterze
    publicznoprawnym i wynikają z wykonywania przez te jednostki władztwa
    publicznoprawnego.
    Jak już wskazano wcześniej, zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, nie uznaje się za
    podatnika organów władzy publicznej w zakresie realizowanych zadań nałożonych
    odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem
    czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy)
    czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany
    (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, umów prawa cywilnego (nazwanych i
    nienazwanych).
    Mając na uwadze powyższe uregulowania stwierdzam, że w przypadku udostępniania
    dróg publicznych ogółowi użytkowników, Gmina nie użytkuje ich do działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT i tym samym w powyższym
    zakresie Gmina nie działa jako podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. W
    konsekwencji, powyższa czynność jest wyłączona z systemu podatku VAT i z tego względu
    stanowi czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W omawianych okolicznościach sprawy nie występuje więc związek przyczynowo-
    skutkowy, który decydowałby o prawie do odliczenia podatku związanego z Państwa
    wydatkami. Państwo bowiem ponoszą wydatki związane z przebudową drogi gminnej,
    która służy realizacji zadań publicznych.
    Podkreślić należy, że rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86
    ust. 1 ustawy o VAT, uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i
    usług. W omawianej sprawie warunek uprawniający do odliczenia podatku naliczonego nie
    jest spełniony, ponieważ – jak wynika z okoliczności sprawy – nabywane towary i usługi w
    ramach realizacji ww. projektu nie są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. W związku z powyższym, nie mają
    Państwo prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w
    związku z realizacją tego projektu. Tym samym, z tego tytułu nie przysługuje Państwu
    prawo do zwrotu podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 1 ustawy o VAT.
    Reasumując, stwierdzam, że nie mają Państwo prawa do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z realizacją projektu pn. „...”, ponieważ
    – jak wynika z okoliczności sprawy – nabywane towary i usługi w ramach realizacji ww.
    projektu nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem
    od towarów i usług.
    Tym samym uznałem Państwa stanowisko za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu
    sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
      albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.