Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.308.2025.2.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-24
Teza: Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
podatku naliczonego wg prewspółczynnika metrażowego.
Słowa kluczowe: odliczenia-prawo do odliczenia
wodociągi
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do
celów działalności gospodarczej jak i do celów innych niż
działalność gospodarcza (prewspółczynnik)
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 7 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług dotyczący prawa do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wykazanego w fakturach

    zakupowych związanych z budową sieci wodno-kanalizacyjnej za pomocą sposobu
    określenia proporcji według metody ilościowej. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na
    wezwanie – pismem z 30 czerwca 2025 r. (wpływ 1 lipca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina (...) (dalej zwana: „Gminą”) jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku
    VAT. W ramach swojej działalności Gmina wykonuje szereg czynności, do wykonywania
    których zobowiązana jest na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie
    gminnym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 609 ze zm.), zwaną dalej „ustawą o samorządzie
    gminnym”.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, do zakresu działania gminy należą
    wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz
    innych podmiotów.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, gmina wykonuje zadania
    własne, służące zaspokajaniu potrzeb wspólnoty.
    Typowe rodzaje zakupów związanych z działalnością zaopatrzenia w tym zakresie to:
    - woda;
    - energia elektryczna;
    - materiały, wyposażenie, urządzenia;
    - usługi konserwacyjne i remontowe;
    - usługi różne: usługi telekomunikacyjne;
    - system powiadamiania o awariach i monitoring, usługi pocztowe, itp.
    Gmina ponosi również wydatki inwestycyjne związane z gospodarką wodno-kanalizacyjną
    (np. rozbudowa stacji uzdatniania wody, rozbudowa oczyszczali ścieków czy budowa sieci
    wodno-kanalizacyjnych), dalej zwane: „Inwestycje WOD-KAN”.
    Gmina złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pn. (...), dofinansowany w ramach
    Działania 7 Podstawowe usługi i odnowa wsi na obszarach wiejskich, Poddziałanie 7.2
    Wsparcie inwestycji związane z tworzeniem, ulepszeniem lub rozbudową wszystkich
    rodzajów małej infrastruktury, w tym inwestycji w energię odnawialną i oszczędzanie
    energii operacje typu „Gospodarka wodno-ściekowa” ze środków Europejskiego Funduszu
    Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich: Europa inwestuje w obszary wiejskie.
    W ramach projektu nastąpi poprawa gospodarki wodno-ściekowej na terenie Gminy
    poprzez budowę sieci kanalizacji sanitarnej i wodociągowej w miejscowościach (...) i (...).
    Gmina posiada pozwolenie na budowę nr (...) z 29 października 2020 r. wydane przez (...).
    Po realizacji zadania cała infrastruktura powstała w ramach projektu zostanie przekazana
    do (...) – jednostki podległej Gminie – zakładowi budżetowemu realizującemu zadania z
    zakresu gospodarki wodno-ściekowej.
    Realizowane zadanie jest zadaniem własnym gminy, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z
    dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, gdyż dotyczy obszaru działania Gminy w
    zakresie wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków
    komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i
    unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną
    oraz gaz.

    Inwestycja wykorzystywana będzie bezpośrednio przez Gminę do świadczenia odpłatnie
    usług odbioru ścieków i doprowadzania wody na rzecz mieszkańców Gminy i
    przedsiębiorców działających na terenie Gminy, jak również do odbioru ścieków i
    dostarczania wody do budynków Gminy.
    Z wybudowanej infrastruktury świadczone będą usługi odbioru dostarczania wody i
    odbioru ścieków dla mieszkańców Gminy, którzy zostaną podłączeni do nowo
    wybudowanej sieci wodociągowo- kanalizacyjnej i oczyszczalni ścieków.
    Gmina zamierza dokonać odliczeń podatku naliczonego od ponoszonych wydatków
    związanych z prowadzoną inwestycją za pomocą sposobu określenia proporcji, o którym
    mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 931 ze zm., zwana dalej:
    „ustawą o VAT”), opartego na kryterium ilościowe.
    Proporcja ta ustalana jest jako roczna ilość odprowadzonych (odebranych) ścieków oraz
    dostarczonej wody (oba parametry mierzone w metrach sześciennych) za pomocą
    infrastruktury kanalizacyjnej i wodociągowej od odbiorców zewnętrznych w łącznej
    rocznej ilości odprowadzonych (odebranych) ścieków oraz dostarczonej wody za pomocą
    infrastruktury kanalizacyjnej i wodociągowej od odbiorców zewnętrznych oraz odbiorców
    wewnętrznych (dalej: metoda ilościowa). Prespółczynnik według metody ilościowej
    przedstawia się więc w następujący sposób – w liczniku: roczna ilość odprowadzonych
    (odebranych) ścieków oraz dostarczonej wody (oba parametry mierzone w metrach
    sześciennych) za pomocą infrastruktury kanalizacyjnej i wodociągowej od odbiorców
    zewnętrznych; w mianowniku: łącznej rocznej ilości odprowadzonych (odebranych)
    ścieków oraz dostarczonej wody za pomocą infrastruktury kanalizacyjnej i wodociągowej
    od odbiorców zewnętrznych oraz odbiorców wewnętrznych. Tak obliczona proporcja
    mnożona jest przez 100% i zaokrąglana w górę do najbliższej liczby całkowitej.
    Przy obliczaniu proponowanego prewspółczynnika, opartego na metodzie ilościowej –
    wielkość obrotu ustalana jest w oparciu o faktyczną ilość zużytej wody i odprowadzanych
    ścieków:
    a) do obsługi sieci kanalizacyjnych Gmina dysponuje przepływomierzami elektronicznymi
      do pomiaru ogólnej ilości ścieków. Każdy odbiorca ma zamontowany wodomierz
      (dotyczy wszystkich odbiorców),
    b) urządzenia pomiarowe zapewnią dokładny pomiar dostawy wody/odbioru ścieków.
    Przesłanki, jakimi kieruje się Wnioskodawca, uznając że wskazany we wniosku sposób
    obliczenia proporcji jest najbardziej reprezentatywny – najbardziej odpowiada specyfice
    wykonywanej przez Wnioskodawcę działalności oraz dokonywanych przez niego nabyć: co
    do zasady, ilość wody dostarczanej i odbieranej z poszczególnych lokalizacji mierzona jest
    przy zastosowaniu wodomierzy i liczników. W zakresie tej działalności dostawa wody i
    odbiór ścieków do Urzędu Gminy oraz jednostek organizacyjnych Gminy ma niewielki
    udział. Ilość wody dostarczanej do podmiotów zewnętrznych, a także odbiór ścieków od
    nich stanowi ok. 99% w ilości wody dostarczanej oraz odebranych przez Gminę ścieków w
    ogóle. Z kolei prewspółczynnik wyliczany dla Urzędu Gminy w oparciu o regulacje
    wynikające z rozporządzenia może nie przekraczać w praktyce ok 7-12%. Dlatego, w
    ocenie Gminy, proporcja wyliczona w oparciu o obiektywnie ustalaną ilość dostarczanej
    wody i odbiór ścieków, na podstawie której ustalane jest prawo Gminy do odliczenia
    podatku naliczonego z tytułu realizacji Inwestycji, najbardziej odpowiada specyfice
    działalności Gminy i dokonywanych przez nią nabyć. Dotyczy to również pozostałych
    wydatków związanych z gospodarką wodno-ściekową Gminy. Sposób obliczenia proporcji
    obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność
    gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych,
    do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy o VAT.
    Przesłanki potwierdzające ocenę Wnioskodawcy, że sposób określenia proporcji
    wynikający z rozporządzenia jest mniej reprezentatywny od zaproponowanego we

    wniosku: Urząd Gminy prowadzi również inną działalność niż działalność związaną z
    gospodarką wodno-ściekową, w związku z którą nie odlicza podatku VAT. Pozostała
    działalność Urzędu Gminy, co do zasady, nie podlega opodatkowaniu (w przeciwieństwie
    do działalności wodno-ściekowej, która takiemu opodatkowaniu podlega) dlatego wpływa
    na zmniejszenie ogólnego prewspółczynnika. Wydatki objęte zakresem wniosku stanowią
    wydatki bezpośrednio i wyłącznie związane z działalnością w zakresie dostarczania wody i
    odbioru ścieków.
    Doprecyzowanie i uzupełnienie opisu sprawy
    Wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę są bezpośrednio związane wyłącznie z
    infrastrukturą wodno-kanalizacyjną.
    Wnioskodawca nie ma możliwości przyporządkowania ww. wydatków związanych z
    infrastrukturą wodno-kanalizacyjną do celów prowadzonej działalności gospodarczej (do
    czynności opodatkowanych podatkiem VAT), jak i do celów innych niż działalność
    gospodarcza (do czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT).
    Wyliczony dla (...) dla 2025 r. współczynnik zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów
    z 17 grudnia 2015 r. wynosi 73% dla 2025 r., natomiast wyliczony wskaźnik ilościowy
    wynosi 99,00 %.
    Wnioskodawca świadczy usługi odbioru ścieków/dostawy wody na rzecz odbiorców
    zewnętrznych na podstawie zawartych z tymi podmiotami umów cywilnoprawnych.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w piśmie z 30 czerwca 2025 r.)
    Czy Gminie, jako nabywcy usług budowlanych budowy sieci wodno-kanalizacyjnej
    przysługiwać będzie prawo obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego, który będzie wykazany w fakturach zakupowych związanych z budową tej
    sieci wodno-kanalizacyjnej za pomocą sposobu określenia proporcji, o którym mowa w
    art. 86 ust. 2a ustawy o VAT według metody ilościowej?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Gminy, w przytoczonych okolicznościach w stanie faktycznym, Gminie (...) jako
    nabywcy usług budowy sieci kanalizacyjnej i wodociągowej będzie przysługiwać prawo
    obniżenia kwoty podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego, który będzie
    wykazany w fakturach zakupowych związanych z budową sieci kanalizacyjnej za pomocą
    sposobu określenia proporcji, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT według
    metody ilościowej.
    Gmina (...) jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem VAT i spełnia warunki określone w
    art. 15 ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którymi Gmina
    wykonuje samodzielnie działalność gospodarczą w zakresie czynności wykonywanych na
    podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art.
    124.
    Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot
    podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów l
    usług, dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Ponadto na mocy art. 86 ust. 2a ustawy, w przypadku nabycia towarów i usług
    wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności
    gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów
    osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których
    mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych

    towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę
    podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem
    określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności
    gospodarczej, zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia
    proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
    działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku
    należnego. Odliczenie podatku naliczonego za pomocą sposobu określenia proporcji, o
    którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT według metody ilościowej wynika z faktu, iż
    przedmiotowa inwestycja jest elementem sieci wodociągowo-kanalizacyjnych położonych
    na terenie Gminy. Wybudowane w ramach realizacji przedmiotowej inwestycji sieci będą
    wykorzystywane przez Gminę na tych samych zasadach jak pozostałe sieci.
    Zakład świadczy usługi dostarczania wody oraz odprowadzania ścieków na rzecz osób
    fizycznych, osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości
    prawnej (w szczególności mieszkańcy, przedsiębiorcy czy instytucje z terenu Gminy, dalej
    łącznie jako: „Odbiorcy zewnętrzni”) oraz jednostek budżetowych utworzonych przez
    Gminę (dalej jako: „Odbiorcy wewnętrzni”).
    Z dniem 1 stycznia 2017 r. Gmina dokonała centralizacji rozliczeń podatku VAT. Tym
    samym, Gmina nie działała od momentu centralizacji w charakterze odrębnego od swoich
    Jednostek organizacyjnych podatnika VAT. Od tego momentu podległe Gminie jednostki
    organizacyjne są obciążane notami księgowymi za dostarczoną wodę oraz odprowadzone
    ścieki, jako świadczenia niepodlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. Udział ilości
    dostarczonej wody oraz odbieranych ścieków do Jednostek organizacyjnych, których
    rozliczenia VAT podlegają centralizacji od 1 stycznia 2017 r. w całości dostarczonej wody i
    odebranych ścieków z użyciem gminnej infrastruktury wodociągowej jest na bardzo
    niskim poziomie. Gmina ponosi szereg wydatków w zakresie utrzymania, rozbudowy i
    prowadzenia działalności w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w zaistniałej sytuacji, Gmina ma prawo do odliczenia podatku
    naliczonego od ponoszonych wydatków związanych z realizowaną inwestycją za pomocą
    sposobu określenia proporcji, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, opartego na
    metodzie ilościowej. Zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie
    pozostaje kwestia ustalenia proporcji (tzw. prewspółczynnika) odliczenia podatku
    naliczonego w ramach prowadzonej przez Gminę działalności wodno-kanalizacyjnej.
    Punktem wyjścia dla rozwiązania rysującego się na tym tle sporu są regulacje zawarte w
    art. 86a ust. 2a-2h i ust. 22 ustawy o VAT, obowiązujące od dnia 1 stycznia 2016 r.
    Ustawodawca zdecydował się bowiem doprecyzować metody kalkulacji prewspółczynnika
    wychodząc naprzeciw orzecznictwu TSUE (zob. wyroki TSUE w sprawie BLC Baumarkt C-
    511/10 oraz w sprawie Securenta C-437/06). Otóż, zgodnie z powołanym art. 86 ust. 2a, w
    przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej
    przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność
    gospodarcza (z wyjątkami niemającymi znaczenia dla przedmiotowej sprawy), gdy
    przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest
    możliwe, kwotę podatku naliczonego oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
    wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
    zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji powinien
    najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i
    dokonywanych przez niego nabyć.

    Zgodnie natomiast z art. 86 ust. 2b ustawy, sposób określenia proporcji najbardziej
    odpowiada specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez
    niego nabyć, jeżeli:
    1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
      proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej
      czynności opodatkowane oraz
    2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność
      gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, gdy przypisanie tych
      wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe.
    W kolejnych ustępach tego artykułu wskazano na przykładowe sposoby określenia
    proporcji (art. 86 ust. 2c), precyzując ogólne zasady obliczania prewspółczynnika (zakres
    czasowy danych uwzględnianych przy kalkulacji, możliwość oparcia się na danych
    szacunkowych czy nakaz procentowanego ustalenia proporcji w stosunku rocznym – art.
    86 ust. 2d-2f).
    Jednocześnie w art. 86 ust. 22 ustawy o VAT, zamieszczono delegację dla ministra
    właściwego do spraw finansów publicznych do wydania rozporządzenia określającego w
    przypadku niektórych podatników sposób określenia proporcji uznany za najbardziej
    odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników działalności i
    dokonywanych przez nich nabyć. Ustawodawca zastrzegł jednak, że w przypadku, gdy
    podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują przepisy wydane na
    podstawie art. 86 ust. 22 uzna, że wskazany zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie
    art. 86 ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej odpowiadać specyfice
    wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć, może
    zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia proporcji.
    Korzystając z upoważnienia ustawowego, Minister w rozporządzeniu z 17 grudnia 2015 r.
    w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do
    celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników określił stosowne
    wzory pozwalające przyjąć proporcje odliczenia dla wybranych podatników.
    W § 3 ust. 2 sprecyzował wzór dla Urzędu Gminy. Przepis ten stanowi, iż jako sposób
    określenia proporcji uznaje się w przypadku urzędu obsługującego jednostkę samorządu
    terytorialnego sposób ustalony według wzoru: gdzie poszczególne symbole oznaczają:
    X – proporcję określoną procentowo, zaokrągloną w górę do najbliższej liczby całkowitej,
    A – roczny obrót z działalności gospodarczej zrealizowany przez urząd obsługujący
    jednostkę samorządu terytorialnego, stanowiący część rocznego obrotu jednostki
    samorządu terytorialnego z działalności gospodarczej,
    DUJST – dochody wykonane urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego.
    Całokształt przepisów ustawy o VAT poświęconych określaniu proporcji odliczenia w
    przypadku wykonywania działalności o charakterze mieszanym wskazuje, że ustawodawca
    – mając na względzie różnorodność czynności dokonywanych przez podatnika – nie
    narzuca w tym względzie jakichkolwiek rozwiązań czy schematów, których stosowanie
    miałoby być obligatoryjne. Nawet tam, gdzie ustawodawca dopuszcza możliwość ustalenia
    konkretnego wzoru w drodze rozporządzenia, podatnikowi pozostawiono swobodę i
    możliwość rozliczenia podatku według proporcji bardziej reprezentatywnej dla
    prowadzonej przez niego działalności i dokonywanych nabyć. Innymi słowy, wybór metody
    kalkulacji został pozostawiony podatnikowi.
    Co oczywiste, nie oznacza to dowolności w odliczeniu. Metoda ustalenia prewspółczynnika
    musi bowiem odpowiadać kryteriom przewidzianym w art. 86a ust. 2a-2b ustawy o VAT,
    które stanowią w istocie odzwierciedlenie i rozwinięcie fundamentalnej dla podatku VAT
    zasady neutralności w odniesieniu do działalności o charakterze mieszanym (co do

    konieczności poszanowania zasady neutralności w tym zakresie jako podstawy wspólnego
    systemu VAT, zob. w szczególności wyrok TSUE w sprawie C-437/06).
    Wynikające z art. 86 ust. 2b tej ustawy powiązanie zakresu dopuszczalnego odliczenia
    podatku z rzeczywistym rozmiarem prowadzonej działalności gospodarczej świadczy o
    konieczności zapewnienia przy określaniu prewspółczynnika neutralności podatku VAT w
    możliwie najpełniejszym, w danych warunkach, stopniu. Niezależnie od sposobu
    sformułowania samych wymogów stawianych proporcji odliczenia, nie można tracić z pola
    widzenia, że interpretacja analizowanych unormowań musi odbywać się w świetle całej
    regulacji zawartej w art. 86, która formułuje prawo do odliczenia jako element konstrukcji
    podatku urzeczywistniający zasadę neutralności VAT.
    Cechy konstrukcyjne systemu VAT uzasadniają więc wykładnię ww. przepisów,
    dopuszczającą możliwość określenia proporcji odliczenia w odniesieniu do konkretnego
    rodzaju działalności wykonywanej przez Gminę. Podejście takie uwzględnia złożoną
    strukturę działań realizowanych przez jednostkę samorządu terytorialnego i
    urzeczywistnia uprawnienie podatnika do wyboru metody najbardziej reprezentatywnej,
    pozwalając na poszukiwanie klucza odpowiadającego specyfice realizowanej działalności i
    dokonywanych nabyć, a w rezultacie na odliczenie podatku w proporcji możliwie
    najbardziej odpowiadającej związkowi zakupów z działalnością opodatkowaną.
    Podkreślenia wymaga, że prewspółczynnik obliczony przez Gminę opiera się na
    jednoznacznych i jasnych kryteriach obrazujących specyfikę działalności wodno-
    kanalizacyjnej i – co kluczowe z punktu widzenia wymogów ustawowych – pozwala na
    obiektywne ustalenie struktury sprzedaży, tj. proporcji między czynnościami
    opodatkowanymi i nieopodatkowanymi w tym obszarze.
    Zauważyć należy, że metoda obliczania proporcji przyjęta w akcie wykonawczym oparta
    jest na określonych założeniach. Po pierwsze, rozpatrywanie udziału obrotów w ujęciu
    globalnym przy uwzględnieniu kategorii dochodu wykonanego (rozporządzenie przyjmuje
    jedynie zróżnicowanie wzorów w odniesieniu do poszczególnych jednostek
    organizacyjnych – urzędu, jednostki budżetowej bez podziału na poszczególne rodzaje
    działalności), opiera się na założeniu o zasadniczo „niegospodarczym” charakterze
    działalności podejmowanej przez jednostkę samorządu terytorialnego. Taki wniosek
    wynika już z samego uzasadnienia do nowelizacji w zakresie odliczania podatku
    naliczonego w odniesieniu do towarów i usług wykorzystywanych do celów mieszanych.
    Propozycja przyjęcia „rozporządzeń i owego” sposobu rozliczenia dla omawianej kategorii
    podmiotów była bowiem usprawiedliwiana cechami relewantnym i jednostek samorządu
    terytorialnego, które z natury rzeczy wykonują działania pozostające poza systemem VAT i
    w pewnym minimalnym tylko zakresie podejmują działania opodatkowane (zob.
    uzasadnienie do rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i
    usług oraz ustawy – Prawo zamówień publicznych). Po wtóre, przyjęty w rozporządzeniu
    wzór – zmierzający do porównania proporcji obrotu z działalności gospodarczej do obrotu
    całkowitego utożsamianego z wysokością dochodów wykonanych – zakłada, że wszelkie
    dotacje (czy inne źródła finansowania), pozostają wyłącznie w związku z działalnością
    nieopodatkowaną jednostki samorządu terytorialnego. Wartość dofinansowania
    (występującego tu w różnych postaciach) powiększa bowiem obrót całkowity, co w
    konsekwencji powoduje konieczność jego uwzględnienia w mianowniku ustalonego wzoru
    i obniżenie wysokości prewspółczynnika (a zatem ograniczenie zakresu dopuszczalnych
    odliczeń podatku naliczonego). Tymczasem w przypadku działalności wodno-
    kanalizacyjnej mamy do czynienia z sytuacją zasadniczo odmienną od powyżej zakładanej.
    Specyfika tego rodzaju działalności przejawia się w odwrotnej proporcji czynności
    opodatkowanych w stosunku do niepodlegających VAT.
    Działalność wodno-kanalizacyjna jest bowiem w głównej mierze działalnością
    gospodarczą, zaś działania podejmowane w innych niż gospodarczy celach mają tu
    znaczenie marginalne. Co więcej, przyznawane w tym obszarze dotacje mają charakter
    celowy i z uwagi na relację czynności opodatkowanych do nieopodatkowanych nie mogą

    być przypisane wyłącznie do działań pozostających poza VAT (na ten aspekt zwrócono
    również uwagę w doktrynie – zob. A Bartosiewicz. Komentarz do art. 86 ustawy o VAT –
    System Informacji Prawnej LEX). Nie można przecież racjonalnie zakładać, że korzystanie z
    dotacji (np. na pokrycie wydatków inwestycyjnych w zakresie infrastruktury wodno-
    kanalizacyjnej) będzie służyło jedynie realizacji czynności nieopodatkowanych. Z tego
    względu ujęcie tego rodzaju dofinansowania po stronie rocznych całkowitych obrotów z
    działalności wodno-kanalizacyjnej prowadziłoby do uzyskania wyniku odbiegającego od
    faktycznych proporcji między działaniami podlegającymi i niepodlegającymi VAT w
    zakresie działalności polegającej na dostarczaniu wody i odprowadzaniu ścieków,
    zakłócając tym samym neutralność podatku VAT. Dodatkowym argumentem
    wspierającym stanowisko Gminy jest potrzeba zagwarantowania równych zasad
    odliczenia podatku VAT w sferze działalności wodno-kanalizacyjnej niezależnie od formy
    prawnej, w jakiej jest ona wykonywana (tj. samodzielnie czy poprzez spółkę komunalną).
    Towary i usługi nabywane w związku z realizacją inwestycji będą wykorzystywane do
    czynności opodatkowanych – świadczenie usług na rzecz mieszkańców i przedsiębiorców
    oraz niepodlegających opodatkowaniu – na potrzeby własne Wnioskodawcy i jednostek
    podległych.
    Towary i usługi nabywane w związku z realizacją inwestycji będą wykorzystywane również
    do celów prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT,
    jak również do celów innych niż działalność gospodarcza.
    Wnioskodawca nie będzie miał możliwości bezpośredniego przyporządkowania wydatków
    związanych z realizacją przedmiotowej inwestycji w całości do celów wykonywanej przez
    Wnioskodawcę działalności gospodarczej.
    Faktury wystawiane będą na rzecz nabywców usług mieszkańców Gminy i
    przedsiębiorców z terenu Gminy.
    Interpretację w analogicznym stanie faktycznym wydano np. w dniu 15 września 2022 r. –
    znak interpretacji: 0113-KDIPT1-2.4012.543.2022.1.MC, jak również w innych wydanych
    interpretacjach.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 775) – zwanej dalej „ustawą”.
    W myśl tego przepisu:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
        a) nabycia towarów i usług,
        b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
          usługi.
    Z powyższych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy

    towary i usługi, z których nabyciem wiąże się podatek naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, a więc takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Warunkiem
    umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest
    niewątpliwy i bezsporny związek zakupów z wykonywanymi czynnościami
    opodatkowanymi.
    Odliczyć zatem można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami
    opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza tym samym możliwość
    dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie
    są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających
    opodatkowaniu. Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego
    może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany
    jest podatek naliczony są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z
    pominięciem tej części podatku od tych towarów i usług, w jakiej towary te (usługi) są
    wykorzystywane do wykonywania czynności pozostających poza zakresem ustawy o
    podatku od towarów i usług oraz zwolnionych.
    W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego
    określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie
    czynności opodatkowanych.
    Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Obowiązkiem podatnika jest przypisanie konkretnych wydatków do określonego rodzaju
    sprzedaży, z którymi wydatki te są związane. Podatnik ma zatem obowiązek odrębnego
    określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek wynikający z
    otrzymanych faktur zakupu, czyli dokonania tzw. alokacji podatku.
    Wyrażoną w cytowanym powyżej art. 86 ust. 1 ustawy generalną zasadę uprawniającą do
    odliczenia podatku naliczonego, uzupełniają regulacje zawarte w art. 86 ust. 2a-2h ustawy.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2a ustawy:
      W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów
      wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
      działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie
      art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o
      którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do
      działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o
      której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
      wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
      zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji
      powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
      działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    W myśl art. 86 ust. 2b ustawy:
      Sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez
      podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:
        1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
          naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
          proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności
          gospodarczej czynności opodatkowane oraz

        2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na
          działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z
          wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8
          ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym
          mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności
          gospodarczej nie jest możliwe.
    Stosownie do art. 86 ust. 2c ustawy:
      Przy wyborze sposobu określenia proporcji można wykorzystać w szczególności
      następujące dane:
        1) średnioroczną liczbę osób wykonujących wyłącznie prace związane z
          działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie osób wykonujących
          prace w ramach działalności gospodarczej i poza tą działalnością;
        2) średnioroczną liczbę godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z
          działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie godzin roboczych
          przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą i poza tą
          działalnością;
        3) roczny obrót z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika z
          działalności gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej
          działalności, w tym wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
          charakterze, otrzymanych na sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika
          działalności innej niż gospodarcza;
        4) średnioroczną powierzchnię wykorzystywaną do działalności gospodarczej w
          ogólnej średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności
          gospodarczej i poza tą działalnością.
    W myśl art. 86 ust. 2d ustawy:
      W celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust.
      2a, przyjmuje się dane za poprzedni rok podatkowy.
    Na podstawie art. 86 ust. 2g ustawy:
      Proporcję określa się procentowo w stosunku rocznym. Proporcję tę zaokrągla się w
      górę do najbliższej liczby całkowitej. Przepisy art. 90 ust. 5, 6, 9a, 10 i 10c-10g stosuje
      się odpowiednio.
    W myśl art. 86 ust. 2h ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują
      przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany zgodnie z przepisami
      wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej
      odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez
      niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia
      proporcji.
    Zgodnie z art. 86 ust. 22 ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia,
      określić w przypadku niektórych podatników sposób określenia proporcji uznany za
      najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników
      działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na podstawie
      których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego sposobu
      określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez
      niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.

    Na podstawie powyższej delegacji zostało wydane rozporządzenie Ministra Finansów z
    dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania
    nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych
    podatników (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 999), zwane dalej „rozporządzeniem”.
    W myśl § 1 rozporządzenia:
      Rozporządzenie:
        1) określa w przypadku niektórych podatników sposób określania zakresu
          wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności
          gospodarczej uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej
          przez tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć, zwany
          dalej „sposobem określenia proporcji”;
        2) wskazuje dane, na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego
          z wykorzystaniem sposobu określenia proporcji.
    Podatnikami, do których odnoszą się przepisy zawarte w rozporządzeniu, są jednostki
    samorządu terytorialnego, samorządowe instytucje kultury, państwowe instytucje kultury,
    uczelnie publiczne, instytuty badawcze.
    W świetle zapisów § 2 pkt 8 rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o jednostkach organizacyjnych jednostki
      samorządu terytorialnego – rozumie się przez to:
        a) urząd obsługujący jednostkę samorządu terytorialnego,
        b) jednostkę budżetową,
        c) zakład budżetowy.
    Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia:
      W przypadku jednostki samorządu terytorialnego sposób określenia proporcji ustala
      się odrębnie dla każdej z jednostek organizacyjnych jednostki samorządu
      terytorialnego.
    Oznacza to, że w przypadku jednostek samorządu terytorialnego, nie będzie ustalany
    jeden „całościowy” sposób określenia proporcji dla jednostki samorządu terytorialnego
    jako osoby prawnej, tylko będą ustalane odrębnie sposoby określenia proporcji dla
    wymienionych wyżej jej poszczególnych jednostek organizacyjnych.
    Powyższe rozporządzenie wprowadza wzory, według których wyznaczane są sposoby
    określenia proporcji, uznane za najbardziej odpowiadające specyfice wykonywanej przez
    tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć. Metody te mają charakter
    „obrotowy”, polegający na ustaleniu „udziałów” z tytułu działalności gospodarczej w
    całkowitym „obrocie” z tytułu działalności gospodarczej oraz działalności pozostającej
    poza sferą podatku od towarów i usług.
    W rozporządzeniu ustawodawca podał ustalone według wzoru sposoby określania
    proporcji m.in. w przypadku urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego, w
    przypadku jednostki budżetowej oraz zakładu budżetowego.
    I tak, zgodnie z § 3 ust. 4 rozporządzenia:
      Jako sposób określenia proporcji uznaje się w przypadku zakładu budżetowego
      sposób ustalony według wzoru:
      X = A x 100 / P
      gdzie poszczególne symbole oznaczają:
      X – proporcję określoną procentowo, zaokrągloną w górę do najbliższej liczby
      całkowitej,

      A – roczny obrót z działalności gospodarczej zrealizowany przez zakład budżetowy,
      stanowiący część rocznego obrotu jednostki samorządu terytorialnego z działalności
      gospodarczej,
      P – przychody wykonane zakładu budżetowego.
    Stosownie do § 2 pkt 4 rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o obrocie – rozumie się przez to podstawę
      opodatkowania, o której mowa w art. 29a, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5
      ustawy, w zakresie:
      a) dokonywanych przez podatników:
    - odpłatnych dostaw towarów na terytorium kraju,
    - odpłatnego świadczenia usług na terytorium kraju,
    - eksportu towarów,
    - wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      b) odpłatnych dostaw towarów lub świadczenia usług poza terytorium kraju, które
      podlegałyby opodatkowaniu podatkiem gdyby były wykonywane na terytorium kraju.
    W myśl § 2 pkt 11 rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o przychodach wykonanych zakładu
      budżetowego – rozumie się przez to przychody zakładu budżetowego w rozumieniu
      ustawy o finansach publicznych, w tym dotacje przekazane temu zakładowi z
      budżetu jednostki samorządu terytorialnego, pomniejszone o kwoty dotacji, które
      zostały zwrócone, wynikające ze sprawozdania z wykonania planu finansowego, z
      których zakład ten pokrywał koszty swojej działalności wykonując przypisane mu
      zadania jednostki samorządu terytorialnego, z wyjątkiem odsetek od środków na
      rachunkach bankowych zaliczonych do przychodów z mienia tego zakładu
      budżetowego oraz odszkodowań należnych temu zakładowi innych niż
      odszkodowania stanowiące zapłatę, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy.
    Na podstawie § 3 ust. 5 rozporządzenia:
      Dochody wykonane urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego,
      dochody wykonane jednostki budżetowej oraz przychody wykonane zakładu
      budżetowego nie obejmują odpowiednio dochodów lub przychodów uzyskanych z
      tytułu:
    1) dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są
      zaliczane odpowiednio przez jednostkę samorządu terytorialnego lub jednostkę
      organizacyjną jednostki samorządu terytorialnego do środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw
      wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane odpowiednio do środków
      trwałych jednostki samorządu terytorialnego lub jednostki organizacyjnej jednostki
      samorządu terytorialnego - używanych na potrzeby prowadzonej przez te jednostki
      działalności;
    2) transakcji dotyczących:
    a) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
      finansowych,
    b) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41 ustawy, w zakresie, w jakim
      transakcje te mają charakter pomocniczy.

    Powołany wyżej przepis art. 86 ust. 2a ustawy wprost określa, w jaki sposób obliczać
    kwotę podatku naliczonego w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych
    zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów
    innych.
    Cele prowadzonej działalności gospodarczej należy rozpatrywać w kontekście definicji
    działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy. W związku z
    prowadzeniem działalności gospodarczej u podatnika mogą wystąpić działania czy
    sytuacje, które nie generują opodatkowania podatkiem VAT. „Towarzyszą” one działalności
    gospodarczej i nie stanowią obok niej odrębnego przedmiotu działalności podatnika. Nie
    podlegają one opodatkowaniu podatkiem VAT, jednakże ich występowanie nie oznacza, że
    u podatnika występują czynności wykonywane poza działalnością gospodarczą. Za
    czynności zrównane z czynnościami wykonywanymi w ramach działalności gospodarczej
    uznaje się także nieodpłatną dostawę towarów lub nieodpłatne świadczenie usług na cele
    osobiste w przypadkach, o których mowa w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy. Uzasadnia to
    fakt, że chociaż czynności te z definicji nie mają związku z działalnością gospodarczą, w
    przypadkach określonych w tych przepisach następuje obowiązek naliczenia VAT.
    Natomiast przez cele inne rozumie się sferę działalności danego podmiotu niebędącą
    działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy – przykładowo
    działalność podmiotu w charakterze organu władzy czy nieodpłatną działalność statutową.
    Na zakres prawa do odliczeń, w sposób bezpośredni wpływa również pojmowanie statusu
    danego podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług, wykonującego czynności
    opodatkowane. Tylko podatnik w rozumieniu art. 15 ustawy, ma prawo do odliczenia
    podatku naliczonego. Co do zasady, status podatnika związany jest z prowadzeniem przez
    dany podmiot działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Organy władzy publicznej mają na gruncie podatku od towarów i usług szczególny status,
    wynikający z art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 ust. 1 obowiązującej Dyrektywy 2006/112
    /WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006, str. 1, ze zm.), zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.

      Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji. (...)
    Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie będą podatnikami
    podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty
    prawa publicznego, nawet jeśli pobierają należności, opłaty lub składki. Organy te będą
    natomiast podatnikami podatku od towarów i usług, w przypadku wykonywanych przez
    nie czynności na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem, jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług
    jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny. Będą to
    zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności w sferze ich aktywności
    cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości),
    wynajmu, dzierżawy, itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych). Tylko w
    tym zakresie ich czynności mają bowiem charakter działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Należy wskazać, że w świetle art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie
    gminnym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszelkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
      niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    W myśl art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę,
      kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i
      porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów
      komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz.
    Realizacja tych zadań następować może także w drodze dostawy towarów i świadczenia
    usług w rozumieniu art. 7 i art. 8 ustawy (w zakresie dostaw i usług co do zasady
    odpłatnych). Dodać jednocześnie należy, że wykonywanie wskazanych wyżej zadań może
    odbywać się w dwojakim charakterze, tj. wykonywanej władzy publicznej lub w warunkach
    działalności gospodarczej.
    Cele prowadzonej działalności gospodarczej należy rozpatrywać w kontekście definicji
    działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Mieszczą się tutaj również
    działania, czy sytuacje występujące w ramach działalności gospodarczej, jednakże
    niegenerujące opodatkowania podatkiem. Natomiast przez cele inne rozumie się sferę
    działalności danego podmiotu niebędącą działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy – przykładowo działalność podmiotu w charakterze organu władzy, czy
    nieodpłatna działalność statutowa. W celach działalności gospodarczej mieścić się będą
    również działania czy sytuacje występujące w ramach działalności gospodarczej
    („towarzyszące” tej działalności), niezależnie od tego czy ostatecznie bezpośrednio
    generują opodatkowanie VAT.

    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Gmina będzie ponosić szereg wydatków
    związanych z działalnością wodno-kanalizacyjną, tj. wydatki na zaopatrzenie w wodę,
    energię, materiały, wyposażenie, urządzenia, usługi konserwacyjne i remontowe,
    telekomunikacyjne, powiadamiania o awariach, monitoringu, pocztowe, jak również
    wydatki inwestycyjne związane z gospodarką wodociągowo-kanalizacyjną. Gmina złożyła
    wniosek o dofinansowanie projektu pn. (...). W ramach projektu nastąpi poprawa
    gospodarki wodno-ściekowej na terenie Gminy poprzez budowę sieci kanalizacji
    sanitarnej i wodociągowej. Po realizacji zadania cała infrastruktura powstała w ramach
    projektu zostanie przekazana do (...) – jednostki podległej Gminy – zakładowi
    budżetowemu realizującemu zadania z zakresu gospodarki wodno-ściekowej.
    Państwa wątpliwości w analizowanej sprawie dotyczą ustalenia, czy Gminie, jako nabywcy
    usług budowlanych budowy sieci wodno-kanalizacyjnej przysługiwać będzie prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, który będzie wykazany
    w fakturach zakupowych związanych z budową tej sieci wodno-kanalizacyjnej za pomocą
    sposobu określenia proporcji, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy, według metody
    ilościowej.
    W analizowanej sprawie, przy odliczaniu podatku naliczonego od wydatków związanych z
    przedmiotową Inwestycją, w pierwszej kolejności powinny znaleźć odpowiednie
    zastosowanie regulacje art. 86 ust. 2a-2h ustawy.
    W przypadku, gdy nabywane towary i usługi, wykorzystywane są zarówno do celów
    wykonywanej działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza,
    w sytuacji gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest
    możliwe (a z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie będącej przedmiotem złożonego
    wniosku), podatnik zobowiązany jest do wydzielenia podatku naliczonego przy
    zastosowaniu współczynnika (proporcji) umożliwiającego odliczenie podatku naliczonego
    w prawidłowej wysokości, zgodnie z zasadami określonymi w art. 86 ust. 2a-2h ustawy.
    Jak wynika z wyżej cytowanego art. 86 ust. 2a ustawy, sposób określenia proporcji
    powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i
    dokonywanych przez niego nabyć.
    Z uwagi na różnorodność i bogactwo życia gospodarczego wybór sposobu, według
    którego dokonuje się tego proporcjonalnego przypisania, należy do podatnika. Przepisy
    ustawowe wymagają jedynie, aby odpowiadał on najbardziej specyfice wykonywanej przez
    podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć. Będzie to spełnione, jeśli
    sposób ten:
    · zapewni dokonanie odliczenia podatku naliczonego wyłącznie w części przypadającej na
      działalność gospodarczą (co do zasady dotyczącej czynności opodatkowanych VAT)
      oraz
    · obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadających na działalność gospodarczą
      oraz na cele inne (z wyjątkiem celów prywatnych) – gdy przypisanie tych wydatków w
      całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe.
    Sposób określenia proporcji, jak wyżej wskazano, powinien najbardziej odpowiadać
    specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Oznacza to, że są Państwo zobowiązani do wyodrębnienia takiej części podatku
    naliczonego, którą można przypisać prowadzonej działalności gospodarczej. Zastosowane
    przez Państwa metody czy też sposoby, na podstawie których dokonają Państwo
    wydzielenia odpowiedniej kwoty podatku naliczonego, muszą odpowiadać wartościom
    faktycznym i rzeczywistym. Ciężar rzetelnego ustalenia, jaka część podatku naliczonego
    związana jest z prowadzoną działalnością gospodarczą, a jaka część wykorzystywana jest
    dla potrzeb innych niż prowadzona działalność gospodarcza, spoczywa zawsze na
    podatniku.

    Przy czym, korzystając z delegacji ustawowej zawartej w art. 86 ust. 22 ustawy, Minister
    Finansów w cytowanym wyżej rozporządzeniu określił dla jednostki samorządu
    terytorialnego sposób określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług
    do celów działalności gospodarczej uznany za najbardziej odpowiadający specyfice
    wykonywanych przez te jednostki działalności i dokonywanych przez nie nabyć.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 grudnia 2018 r., sygn. akt I FSK 1448/18
    wskazał, że:
      „Skoro sposób określenia proporcji powinien odpowiadać specyfice wykonywanej
      przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, to oczywistym jest,
      że wobec różnorodności zdarzeń gospodarczych nie jest możliwe wskazanie jednego
      sposobu do zastosowania przez wszystkich podatników. Z tego względu
      ustawodawca określił w ustawie o VAT jedynie wymagania, którym powinien on
      czynić zadość, nakreślił cele, jakie za jego pomocą należy osiągnąć. Są one
      następujące: obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
      wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie
      przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności
      opodatkowane, obiektywne odzwierciedlenie części wydatków przypadających
      odpowiednio na działalność gospodarczą oraz inne cele niż działalność gospodarcza
      (art. 86 ust. 2b pkt 1 i 2 ustawy o VAT). Konsekwentnie ustawodawca „podpowiedział”
      jedynie dane, które można wykorzystać, żeby ten cel osiągnąć (art. 86 ust. 2c ustawy
      o VAT)”.
    Ustawodawca na mocy art. 86 ust. 2h ustawy, daje podatnikom możliwość zastosowania
    innego sposobu określenia proporcji niż wskazują przepisy art. 86 ust. 22 ustawy, jednak
    tylko w sytuacji, gdy wybrany sposób jest bardziej reprezentatywny. Zatem podatnik może
    zastosować inną metodę tylko i wyłącznie, gdy wybrana przez niego metoda jest bardziej
    reprezentatywna i tym samym najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej działalności.
    Naczelny Sąd Administracyjny, wypowiadając się w kwestii możliwości odliczenia podatku
    naliczonego z tytułu infrastruktury wodnokanalizacyjnej, wskazuje, że cechy konstrukcyjne
    systemu VAT uzasadniają taką wykładnię art. 86 ust. 2a, ust. 2b i ust. 2h ustawy, która
    dopuszcza możliwość określenia proporcji odliczenia podatku naliczonego w odniesieniu
    do konkretnego rodzaju działalności wykonywanej przez daną gminę.
    W wyroku z 26 czerwca 2018 r., sygn. akt I FSK 219/18, Naczelny Sąd Administracyjny
    podkreślił, że:
      zasadne są racje zmierzające do podważenia adekwatności wzoru z rozporządzenia
      w odniesieniu do działalności wodno-kanalizacyjnej. Zwrócił w tym kontekście uwagę
      na to, że przyjęta w rozporządzeniu, akcie wykonawczym, metoda obliczania
      proporcji według klucza obrotu oparta jest na określonych założeniach. Po pierwsze,
      rozpatrywanie udziału obrotów w ujęciu globalnym przy uwzględnieniu kategorii
      dochodu wykonanego (rozporządzenie przyjmuje jedynie zróżnicowanie wzorów w
      odniesieniu do poszczególnych jednostek organizacyjnych – urzędu, jednostki
      budżetowej i zakładu budżetowego bez podziału na poszczególne rodzaje
      działalności) opiera się na założeniu o zasadniczo „niegospodarczym” charakterze
      działalności podejmowanej przez jednostkę samorządu terytorialnego. Taki wniosek
      wynikał już z samego uzasadnienia do nowelizacji w zakresie odliczania podatku
      naliczonego w odniesieniu do towarów i usług wykorzystywanych do celów
      mieszanych. Propozycja przyjęcia „urzędowego” sposobu rozliczenia dla omawianej
      kategorii podmiotów była bowiem usprawiedliwiana cechami relewantnymi
      jednostek samorządu terytorialnego, które z natury rzeczy wykonują działania
      pozostające poza systemem VAT i w pewnym minimalnym tylko zakresie podejmują
      działania opodatkowane.
    Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na to, że:

      w przypadku działalności wodno-kanalizacyjnej, specyfika tego rodzaju działalności
      przejawia się w odwrotnej proporcji czynności opodatkowanych w stosunku do
      niepodlegających VAT. Działalność wodno-kanalizacyjna jest bowiem w głównej
      mierze działalnością gospodarczą, zaś działania podejmowane w innych niż
      gospodarczy celach mają tu znaczenie marginalne. W rezultacie NSA wskazał, że o ile
      prewspółczynnik proponowany w rozporządzeniu odpowiada charakterowi
      określonych obszarów działalności Gminy, to nie uwzględnia specyfiki działalności
      wodno-kanalizacyjnej.
    Z opisu sprawy wynika, że:
    - wydatki ponoszone przez Państwa są bezpośrednio i wyłącznie związane z
      infrastrukturą wodno-kanalizacyjną;
    - Inwestycja wykorzystywana będzie bezpośrednio przez Państwa do świadczenia
      odpłatnych usług odbioru ścieków i doprowadzania wody na rzecz mieszkańców
      Gminy i przedsiębiorców działających na terenie Gminy, jak również do odbioru
      ścieków i dostarczania wody do budynków Państwa Gminy;
    - do obsługi sieci kanalizacyjnej dysponują Państwo przepływomierzami elektronicznymi
      od pomiaru ogólnej ilości ścieków;
    - każdy odbiorca ma zamontowany wodomierz – dotyczy wszystkich odbiorców;
    - świadczą Państwo usługi odbioru ścisków/dostawy wody na rzecz odbiorców
      zewnętrznych na podstawie zawartych z tymi podmiotami umów cywilnoprawnych;
    - nie mają Państwo możliwości przyporządkowania wydatków związanych z
      infrastruktura wodno-kanalizacyjną do celów prowadzonej działalności gospodarczej
      (do czynności opodatkowanych podatkiem VAT), jak i do celów innych niż działalność
      gospodarcza (do czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT);
    - zamierzają Państwo odliczyć podatek wg proporcji ustalanej jako roczna ilość
      odprowadzonych (odebranych) ścieków oraz dostarczonej wody (oba parametry
      mierzone w metrach sześciennych) za pomocą infrastruktury kanalizacyjnej i
      wodociągowej od odbiorców zewnętrznych w łącznej rocznej ilości odprowadzonych
      (odebranych) ścieków oraz dostarczonej wody za pomocą infrastruktury kanalizacyjnej
      i wodociągowej od odbiorców zewnętrznych oraz odbiorców wewnętrznych (dalej:
      metoda ilościowa). Prespółczynnik według metody ilościowej przedstawili Państwo w
      następujący sposób – w liczniku: roczna ilość odprowadzonych (odebranych) ścieków
      oraz dostarczonej wody (oba parametry mierzone w metrach sześciennych) za
      pomocą infrastruktury kanalizacyjnej i wodociągowej od odbiorców zewnętrznych; w
      mianowniku: łącznej rocznej ilości odprowadzonych (odebranych) ścieków oraz
      dostarczonej wody za pomocą infrastruktury kanalizacyjnej i wodociągowej od
      odbiorców zewnętrznych oraz odbiorców wewnętrznych;
    - sposób obliczenia proporcji obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą
      odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność
      gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i
      art. 8 ust. 2 ustawy.
    Państwa zdaniem, przesłanki, jakimi się Państwo kierują uznając, że wskazany we wniosku
    sposób obliczenia proporcji jest najbardziej reprezentatywny – najbardziej odpowiada
    specyfice wykonywanej przez Państwa działalności oraz dokonywanych przez Państwa
    nabyć, to, co do zasady, ilość wody dostarczanej i odbieranej z poszczególnych lokalizacji
    mierzona jest przy zastosowaniu wodomierzy i liczników.
    W ocenie Gminy, proporcja wyliczona w oparciu o obiektywnie ustalaną ilość dostarczanej
    wody i odbiór ścieków, na podstawie której ustalane jest prawo Gminy do odliczenia
    podatku naliczonego z tytułu realizacji Inwestycji, najbardziej odpowiada specyfice
    działalności Gminy i dokonywanych przez nią nabyć. Dotyczy to również pozostałych

    wydatków związanych z gospodarką wodno-ściekową Gminy. Sposób obliczenia proporcji
    obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność
    gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych,
    do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy.
    Ponadto, Państwa zdaniem, prewspółczynnik obliczony przez Państwa opiera się na
    jednoznacznych i jasnych kryteriach obrazujących specyfikę działalności wodno-
    kanalizacyjnej i – co kluczowe z punktu widzenia wymogów ustawowych – pozwala na
    obiektywne ustalenie struktury sprzedaży, tj. proporcji między czynnościami
    opodatkowanymi i nieopodatkowanymi w tym obszarze.
    Odnosząc się zatem do przedstawionych okoliczności sprawy na tle przywołanych
    przepisów prawa należy zgodzić się z Państwem, że przedstawiony przez Państwa sposób
    określenia proporcji może zostać uznany za najbardziej odpowiadający specyfice
    wykonywanej przez Państwa działalności i dokonywanych nabyć przy wykorzystaniu
    przedmiotowej infrastruktury kanalizacyjnej i wodociągowej.
    Z podanych przez Państwa informacji wynika bowiem, że metoda ta zapewnia dokonanie,
    w odniesieniu do wydatków związanych z działalnością wodno-kanalizacyjną, tj. wydatków
    na zaopatrzenie w wodę, energię, materiały, wyposażenie, urządzenia, usługi
    konserwacyjne i remontowe, telekomunikacyjne, powiadamiania o awariach, monitoringu,
    pocztowe, jak i wydatków inwestycyjnych związanych z gospodarką wodociągowo-
    kanalizacyjną, obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
    wyłącznie o część kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie przypadającą na
    wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności opodatkowane w zakresie
    dostarczania wody oraz w zakresie odbioru ścieków.
    Prewspółczynnik wskazany przez Państwa opiera się na jednoznacznych i jasnych
    kryteriach, tj. obliczany jest w oparciu o faktyczną ilość dostarczonej wody/odebranych
    ścieków ustaloną dzięki odpowiedniej aparaturze pomiarowej – przepływomierzy
    elektronicznych i wodomierzy. Jak Państwo wskazali – przy obliczaniu proponowanego
    prewspółczynnika, opartego na metodzie ilościowej – wielkość obrotu ustalana jest w
    oparciu o faktyczną ilość zużytej wody i odprowadzanych ścieków:
    a) do obsługi sieci kanalizacyjnych Gmina dysponuje przepływomierzami elektronicznymi
      do pomiaru ogólnej ilości ścieków. Każdy odbiorca ma zamontowany wodomierz
      (dotyczy wszystkich odbiorców),
    b) urządzenia pomiarowe zapewnią dokładny pomiar dostawy wody/odbioru ścieków.
    Mając zatem na uwadze Państwa powyższe wyjaśnienia oraz przedstawiony sposób
    wyliczenia prewspółczynnika według rocznej ilości odprowadzonych (odebranych) ścieków
    oraz dostarczonej wody (oba parametry mierzone w metrach sześciennych) za pomocą
    infrastruktury kanalizacyjnej i wodociągowej od odbiorców zewnętrznych w łącznej,
    rocznej ilości odprowadzonych (odebranych) ścieków oraz dostarczonej wody za pomocą
    infrastruktury kanalizacyjnej i wodociągowej od odbiorców zewnętrznych oraz odbiorców
    wewnętrznych, należy stwierdzić, że zapewni on obniżenie kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
    proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej w
    zakresie wodociągów oraz kanalizacji czynności opodatkowane.
    Podsumowanie
    Gminie, jako nabywcy usług budowlanych związanych z budową sieci wodno-
    kanalizacyjnej, przysługiwać będzie prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, który będzie wykazany w fakturach zakupowych związanych z
    budową sieci wodno-kanalizacyjnej za pomocą sposobu określenia proporcji, o którym
    mowa w art. 86 ust. 2a ustawy według metody ilościowej, tj. rocznej ilości
    odprowadzonych (odebranych) ścieków oraz dostarczonej wody (oba parametry mierzone
    w metrach sześciennych) za pomocą infrastruktury kanalizacyjnej i wodociągowej od

    odbiorców zewnętrznych w łącznej, rocznej ilości odprowadzonych (odebranych) ścieków
    oraz dostarczonej wody za pomocą infrastruktury kanalizacyjnej i wodociągowej od
    odbiorców zewnętrznych oraz odbiorców wewnętrznych. Prawo do odliczenia podatku
    VAT przysługuje pod warunkiem niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w
    art. 88 ustawy.
    Tym samym, Państwa stanowisko, zgodnie z którym „Gmina ma prawo do odliczenia
    podatku naliczonego od ponoszonych wydatków związanych z realizowaną inwestycją za
    pomocą sposobu określenia proporcji, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT,
    opartego na metodzie ilościowej” uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Wskazuję, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Ta interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy
    co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej,
    kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie
    wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Inne kwestie przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego, bądź we własnym stanowisku,
    które – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – nie zostały objęte pytaniem nie
    mogą być rozpatrzone.
    W myśl art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Moją rolą jest wyłącznie interpretacja przepisów prawa podatkowego, a nie badanie
    poprawności dokonanych wyliczeń i podanych kwot, zatem w tej interpretacji nie
    dokonywałem oceny poprawności wyliczenia prewspółczynnika.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.