Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.413.2023.2.PRP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2023-08-04
Teza: Brak obowiązku złożenia VAT-23 i zapłaty podatku VAT w związku z nabyciem ładowarki teleskopowej.
Słowa kluczowe: kontrahent-kontrahent zagraniczny; zapłata-zapłata podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X. Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące. Zapłata podatku -Rozdział 3. Informacje podsumowujące -informacje podsumowujące o wewnątrzwspólnotowych nabyciach towarów 
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-Rozdział 4-art. 103-ust. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-Rozdział 4-art. 103-ust.4

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
==================================================

Szanowny Panie

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------------------

9 czerwca 2023 r. wpłynął Państwa wniosek z 27 maja 2023 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku obowiązku złożenia VAT-23 i zapłaty podatku VAT w związku z nabyciem ładowarki teleskopowej.

Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismami z 27 lipca 2023 r. (wpływ 27 lipca 2023 r.) oraz z 27 lipca 2023 r. (wpływ 31 lipca 2023 r.).

Treść wniosku jest następująca:

### Opis stanu faktycznego (z uwzględnieniem uzupełnienia wniosku)

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą od dnia 14.10.2010 r. na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, jest podatnikiem podatku VAT zarejestrowanym dla potrzeb rozliczenia transakcji wewnątrzwspólnotowych.

27 marca 2023 r. Wnioskodawca zakupił ładowarkę teleskopową marki …. model …., rok produkcji 2018, moc 97kW, udźwig 4300 kg, masa 8650 kg od kontrahenta z Belgii, a 30 marca 2023 r. ładowarka teleskopowa została dostarczona do Polski przez firmę zewnętrzną. Na powyższe Wnioskodawca posiada fakturę zakupu ładowarki teleskopowej oraz fakturę i dokument CRM za usługę transportową ładowarki teleskopowej. Kontrahent unijny, od którego Wnioskodawca nabył ładowarkę teleskopową jest podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174, z późn. zm.). Ładowarka teleskopowa została przyjęta do używania w marcu 2023 r. i została wprowadzona do ewidencji środków trwałych. Ładowarka teleskopowa służy Wnioskodawcy do przesypywania kruszyw w magazynie oraz do załadunku kruszyw. Dzięki ładowarce teleskopowej Wnioskodawca nie musi robić tego ręcznie. Ładowarka teleskopowa została zaliczona do grupy 6, Urządzenia Techniczne i do podgrupy 64 Dźwigi i Przenośniki, rodzaju 641 - Dźwigniki, wyciągarki i wciągniki przejezdne i nieprzejezdne, kołowroty, wyciągniki. Ładowarka teleskopowa nie podlega rejestracji na terytorium kraju.

W kwietniu 2023 Wnioskodawca dzwonił na Infolinię podatkową oraz do Urzędu Skarbowego w …., obydwie instytucje potwierdziły, że Wnioskodawca prawidłowo interpretuje zapisy o podatku od towarów i usług, a ładowarkę teleskopową należy rozliczyć w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.

Ponadto Wnioskodawca wskazał, że od 14 października 2010 roku jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Przedmiotem prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej jest prowadzenie mini marketu budowlanego na placu którego znajduje się skład węglowy, różnego rodzaju kruszywa, ozdoby ogrodowe, kwiaty, dekoracje. Ponadto Wnioskodawca świadczy usługi transportowe ciągnikiem siodłowym oraz samochodem ciężarowym z HDS. Wnioskodawca świadczy usługi remontowo-budowlane. Nabycie ładowarki teleskopowej nastąpiło w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Ładowarka teleskopowa nie może być wykorzystywana do transportu osób ani towaru. Zabraniają tego przepisy o ruchu drogowym. Może być wykorzystywana wyłącznie do załadunku i rozładunku. Ładowarka teleskopowa może przemieszczać się po drogach publicznych, jako pojazd wolnobieżny. Ładowarka teleskopowa nie podlega rejestracji ani obowiązkowym badaniom technicznym. Mobilność ładowarki teleskopowej przejawia się wyłącznie załadunkiem i rozładunkiem kruszyw na placu, na którym Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą. Nie może być wykorzystywana jako środek do transportu osób ani towarów. Posiada tylko 1 miejsce siedzące dla operatora. Ładowarka teleskopowa ma silnik o pojemności większej niż 48 cm3, tj. ma silnik o pojemności 3400cm3. Ładowarka teleskopowa ma przepracowane 390 motogodzin. Maszyny tego typu nie mają podanego przebiegu w kilometrach, gdyż znaczną część czasu pracy wykonują stojąc w miejscu, pracuje tylko silnik a maszyna wykonuje pracę. Ładowarka teleskopowa została wyprodukowana w 2018 roku, nie podlega rejestracji w celu dopuszczenia do ruchu drogowego i nigdy nie była rejestrowana.

### Pytanie

Czy nabycie od kontrahenta unijnego ładowarki teleskopowej zobowiązuje Wnioskodawcę do złożenia informacji VAT-23 i zapłaty podatku VAT na rachunek urzędu skarbowego?

Zdaniem Wnioskodawcy, nie ciąży na nim obowiązek złożenia informacji VAT-23 i zapłaty podatku VAT, ponieważ ładowarka nie jest środkiem transportu, lecz urządzeniem technicznym. Środki transportu to maszyny transportowe, dzięki którym możliwe jest przemieszczanie ludzi bądź ładunków, czyli transport.

### Pana stanowisko w sprawie

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą od dnia 14.10.2010 r. na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, jest podatnikiem podatku VAT zarejestrowanym dla potrzeb rozliczenia transakcji wewnątrzwspólnotowych.

27 marca 2023 r. Wnioskodawca zakupił ładowarkę teleskopową marki …. model …., rok produkcji 2018, moc 97kW, udźwig 4300 kg, masa 8650 kg od kontrahenta z Belgii, a 30 marca 2023 r. ładowarka teleskopowa została dostarczona do Polski przez firmę zewnętrzną. Na powyższe Wnioskodawca posiada fakturę zakupu ładowarki teleskopowej oraz fakturę i dokument CRM za usługę transportową ładowarki teleskopowej. Kontrahent unijny, od którego Wnioskodawca nabył ładowarkę teleskopową jest podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174, z późn. zm.). Ładowarka teleskopowa została przyjęta do używania w marcu 2023 r. i została wprowadzona do ewidencji środków trwałych. Ładowarka teleskopowa służy mi do przesypywania kruszyw w magazynie oraz do załadunku kruszyw. Dzięki ładowarce teleskopowej Wnioskodawca nie musi robić tego ręcznie. Ładowarka teleskopowa została zaliczona do grupy 6, Urządzenia Techniczne i do podgrupy 64 Dźwigi i Przenośniki, rodzaju 641 - Dźwigniki, wyciągarki i wciągniki przejezdne i nieprzejezdne, kołowroty, wyciągniki. Ładowarka teleskopowa nie podlega rejestracji na terytorium kraju.

Z uwagi na to, że przedmiotem zakupu była ładowarka teleskopowa, konieczne jest ustalenie przede wszystkim, czy w ogóle można ją zaliczyć do środków transportu.

Niestety, ustawa o VAT nie zawiera definicji środków transportu. Próby zdefiniowania tego pojęcia podjął się m.in. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z 17 lipca 2014 r., nr IPPP3/443-419/14-2/JK, uznając, iż:

„(\`(...)\`) Zgodnie z art. 38 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) Nr 282/2011 (\`(...)\`), środek transportu obejmuje pojazdy, mechaniczne lub inne, a także innego rodzaju wyposażenie i urządzenia służące do przewozu osób lub rzeczy z miejsca na miejsce, w tym przeznaczone do ciągnięcia, przesuwania lub pchania przez pojazdy, i zasadniczo zaprojektowane oraz faktycznie nadające się do wykorzystania w celu transportu. Przepis ten zawiera również, w ust. 2, niewyłączną, przykładową listę takich środków transportu. Obejmuje ona w szczególności następujące pojazdy:

a) pojazdy lądowe, takie jak samochody, motocykle, rowery, trójkołowce oraz pojazdy turystyczne;

b) przyczepy i naczepy;

c) wagony kolejowe;

d) statki;

e) statki powietrzne;

f) pojazdy dostosowane specjalnie do przewozu osób chorych lub rannych;

g) ciągniki i inne pojazdy rolnicze;

h) pojazdy o napędzie mechanicznym lub elektrycznym przeznaczone dla osób niepełnosprawnych.

Analiza powyższych regulacji wskazuje, że elementem przesądzającym o uznaniu danego pojazdu za środek transportu jest jego przeznaczenie, tzn. przewóz osób lub rzeczy z miejsca na miejsce. Innymi słowy, użyty w unijnej definicji zwrot dotyczący przewozu osób lub rzeczy z miejsca na miejsce, dotyczy zarówno pojazdów, jak i innego rodzaju wyposażenia i urządzeń. Przeznaczenie to, czyli przewóz, należy odczytywać wąsko, chociażby w kontekście regulacji dotyczących ruchu drogowego i przykładowego katalogu pojazdów zawartego w ust. 2 art. 38 Rozporządzenia.

Na podstawie art. 2 pkt 31 ustawy (\`(...)\`) Prawo o ruchu drogowym (\`(...)\`), pojazd to środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszyna lub urządzenie do tego przystosowane. (\`(...)\`).”

Ładowarka teleskopowa, to potoczna nazwa wózka jezdniowego typu podnośnikowego z wysięgnikiem teleskopowym.

Z kolei wózek jezdniowy podnośnikowy to mechaniczny pojazd kołowy o napędzie silnikowym (spalinowym, elektrycznym lub zasilanym gazem), stosowany w transporcie bliskim i magazynowaniu, używany głównie do prac załadunkowych i rozładunkowych.

W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, nie można uznać ładowarki teleskopowej za środek transportu.

Dyrektor IS w Warszawie w cytowanej wyżej interpretacji indywidualnej, dokonał podobnego rozstrzygnięcia w zakresie kwalifikacji żurawi samojezdnych do pojazdów samochodowych. W uzasadnieniu Dyrektor IS stwierdził że:

„(\`(...)\`) nabywane żurawie samojezdne nie będą spełniać przesłanki do uznania ich za środek transportu, gdyż nie są i nie będą to pojazdy wykorzystywane do transportu osób czy towarów. Podstawowa funkcja nabywanych żurawi realizowana jest stacjonarnie, tj. po ich unieruchomieniu i ustabilizowaniu. Pewna mobilność tych urządzeń przejawia się wyłącznie w tym, że mogą się przemieszczać z miejsca na miejsce. Tym samym, pomimo swojej mobilności, żurawie samojezdne opisane w sprawie nie mogą być uznane za środki transportu w rozumieniu ustawy o VAT.”

Ocena stanowiska
----------------

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 931 ze zm.); zwanej dalej ustawą:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:

1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2) eksport towarów;

3) import towarów na terytorium kraju;

4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W myśl art. 2 pkt 1 ustawy:

Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Stosownie do art. 2 pkt 2 ustawy:

Przez państwo członkowskie rozumie się państwo członkowskie Unii Europejskiej, a także Irlandię Północną w zakresie określonym w Protokole w sprawie Irlandii / Irlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.Urz. UE L 29 z 31.01.2020, str. 7, z późn. zm.).

Jak stanowi art. 2 pkt 3 ustawy:

Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej (…).

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:

Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie z art. 2 pkt 10 lit. a ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o nowych środkach transportu – rozumie się przez to przeznaczone do transportu osób lub towarów pojazdy lądowe napędzane silnikiem o pojemności skokowej większej niż 48 centymetrów sześciennych lub o mocy większej niż 7,2 kilowata, jeżeli przejechały nie więcej niż 6000 kilometrów lub od momentu dopuszczenia ich do użytku upłynęło nie więcej niż 6 miesięcy; za moment dopuszczenia do użytku pojazdu lądowego uznaje się dzień, w którym został on pierwszy raz zarejestrowany w celu dopuszczenia do ruchu drogowego lub w którym po raz pierwszy podlegał on obowiązkowi rejestracji w celu dopuszczenia do ruchu drogowego w zależności od tego, która z tych dat jest wcześniejsza; jeżeli nie można ustalić dnia pierwszej rejestracji pojazdu lądowego lub dnia, w którym podlegał on pierwszej rejestracji, za moment dopuszczenia do użytku tego pojazdu uznaje się dzień, w którym został on wydany przez producenta pierwszemu nabywcy, lub dzień, w którym został po raz pierwszy użyty dla celów demonstracyjnych przez producenta.

Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy:

Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.

Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy:

Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że:

1) nabywcą towarów jest:

a) podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,

b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a

\- z zastrzeżeniem art. 10;

2) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a.

W myśl art. 9 ust. 3 ustawy:

Przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku, gdy:

1) nabywcą jest podmiot inny niż wymieniony w ust. 2 pkt 1,

2) dokonującym dostawy towarów jest podmiot inny niż wymieniony w ust. 2 pkt 2

– jeżeli przedmiotem nabycia są nowe środki transportu.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Jak stanowi z art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Stosownie do art. 99 ust. 10 ustawy:

W przypadku gdy podatnicy, o których mowa w art. 15, oraz podmioty niebędące podatnikami wymienionymi w art. 15, niemające obowiązku składania deklaracji podatkowej, o którym mowa w ust. 1-3 lub w ust. 8, dokonują jedynie wewnątrzwspólnotowego nabycia nowych środków transportu, deklarację podatkową w zakresie nabywanych nowych środków transportu składa się w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego z tego tytułu.

Zgodnie z art. 103 ust. 3 ustawy:

W przypadku, o którym mowa w art. 99 ust. 10, podatnicy są obowiązani, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego na rachunek urzędu skarbowego.

W myśl art. 103 ust. 4 ustawy:

Przepis ust. 3 stosuje się również w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia nowych środków transportu lub innych środków transportu, od których podatek jest rozliczany zgodnie z art. 99 ust. 1-3 lub 8, jeżeli środek transportu ma być przez nabywcę zarejestrowany na terytorium kraju lub jeżeli nie podlega rejestracji, a jest użytkowany na terytorium kraju.

Jak stanowi art. 103 ust. 5 ustawy:

W przypadkach, o których mowa w ust. 3 i 4, podatnicy są obowiązani przedłożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgodnie z ustalonym wzorem informację o nabywanych środkach transportu. Do informacji dołącza się kopię faktury potwierdzającej nabycie środka transportu przez podatnika.

Wymienione przepisy ustawy zobowiązują podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowego nabycia środków transportu do przedłożenia naczelnikowi urzędu skarbowego informacji o takim nabyciu oraz do zapłaty podatku z tego tytułu. Przy czym informacja i zapłata podatku dotyczy zarówno „nowych środków transportu”, jak i „innych środków transportu”.

Powołując się na definicję zawartą w art. 2 pkt 10 lit. a ustawy za „nowe środki transportu” mogą być uznane pojazdy lądowe przeznaczone do transportu osób lub towarów, które spełniają określone warunki dotyczące mocy silnika bądź jego pojemności skokowej oraz dotyczące dotychczasowej długości ich używania (mierzonej czasem używania oraz przebiegiem). Natomiast przez „inne środki transportu”, o których mowa w art. 103 ust. 4 ustawy, należy rozumieć środki transportu tożsame z nowymi, jednak nie spełniające warunku uznania ich za „nowe środki transportu” w postaci przebiegu lub okresu, który upłynął od dopuszczenia ich do użytku.

Aby można uznać jakąkolwiek maszynę za „nowy środek transportu” lub „inny środek transportu”, należy przede wszystkim ustalić, czy będzie się ona zawierała w zakresie pojęciowym „środka transportu”.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że z chwilą przystąpienia do Unii Europejskiej państwa członkowskie zobowiązały się do wykonywania i stosowania prawa wspólnotowego. Treść przepisu art. 249 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2, ze zm.) brzmi:

W celu wykonania swych zadań oraz na warunkach przewidzianych w niniejszym Traktacie, Parlament Europejski wspólnie z Radą, Rada i Komisja uchwalają rozporządzenia i dyrektywy, podejmują decyzje, wydają zalecenia i opinie. Rozporządzenie ma zasięg ogólny. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich. Dyrektywa wiąże każde Państwo Członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków. Decyzja wiąże w całości adresatów, do których jest kierowana. Zalecenia i opinie nie mają mocy wiążącej.

W art. 38 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (wersja przekształcona; Dz.Urz.UE.L 2011 Nr 77, str. 1, ze zm.; dalej jako: „rozporządzenie wykonawcze 282/2011”) zawarta została definicja „środka transportu”.

„Środek transportu”, o którym mowa w art. 56 oraz w art. 59 akapit pierwszy lit. g) dyrektywy 2006/112/WE, obejmuje pojazdy, mechaniczne lub inne, a także innego rodzaju wyposażenie i urządzenia służące do przewozu osób lub rzeczy z miejsca na miejsce, w tym przeznaczone do ciągnięcia, przesuwania lub pchania przez pojazdy, i zasadniczo zaprojektowane oraz faktycznie nadające się do wykorzystania w celu transportu.

Z kolei w art. 38 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego 282/2011 wskazano, że:

Środki transportu, o których mowa w ust. 1, obejmują w szczególności następujące pojazdy:

a) pojazdy lądowe, takie jak samochody, motocykle, rowery, trójkołowce oraz pojazdy turystyczne;

b) przyczepy i naczepy;

c) wagony kolejowe;

d) statki;

e) statki powietrzne;

f) pojazdy dostosowane specjalnie do przewozu osób chorych lub rannych;

g) ciągniki i inne pojazdy rolnicze;

h) pojazdy o napędzie mechanicznym lub elektrycznym przeznaczone dla osób niepełnosprawnych.

Stosownie do art. 38 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 282/2011:

Środkami transportu, o których mowa w ust. 1, nie są pojazdy trwale unieruchomione ani kontenery.

Analiza regulacji art. 38 rozporządzenia wykonawczego 282/2011 wskazuje, że elementem przesądzającym o uznaniu danej maszyny za środek transportu jest jej przeznaczenie, tzn. przewóz osób lub rzeczy z miejsca na miejsce. Użyty w definicji „środka transportu” zwrot dotyczący przewozu osób lub rzeczy z miejsca na miejsce, dotyczy zarówno pojazdów, jak i innego rodzaju wyposażenia i urządzeń.

Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą od 14.10.2010 r. na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, jest Pan podatnikiem podatku VAT zarejestrowanym dla potrzeb rozliczenia transakcji wewnątrzwspólnotowych oraz czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Przedmiotem prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej jest prowadzenie mini marketu budowlanego na placu którego znajduje się skład węglowy, różnego rodzaju kruszywa, ozdoby ogrodowe, kwiaty, dekoracje. 27 marca 2023 r. zakupił Pan ładowarkę teleskopową od kontrahenta z Belgii, a 30 marca 2023 r. ładowarka teleskopowa została dostarczona do Polski przez firmę zewnętrzną. Nabycie ładowarki teleskopowej nastąpiło w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Na powyższe posiada Pan fakturę zakupu ładowarki teleskopowej oraz fakturę i dokument CRM za usługę transportową ładowarki teleskopowej. Kontrahent unijny, od którego nabył Pan ładowarkę teleskopową jest podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług. Ładowarka teleskopowa została przyjęta do używania w marcu 2023 r. i została wprowadzona do ewidencji środków trwałych. Ładowarka teleskopowa nie może być wykorzystywana do transportu osób ani towaru. Ładowarka teleskopowa nie podlega rejestracji ani obowiązkowym badaniom technicznym. Mobilność ładowarki teleskopowej przejawia się wyłącznie załadunkiem i rozładunkiem kruszyw na placu, na którym prowadzi Pan działalność gospodarczą.

Wątpliwości Pana dotyczą rozstrzygnięcia, czy nabycie od kontrahenta unijnego ładowarki teleskopowej zobowiązuje Pana do złożenia informacji VAT-23 i zapłaty podatku VAT.

Dla oceny Pana stanowiska, związanego z przedstawionym opisem stanu faktycznego i wyrażonymi wątpliwościami, kluczowe znaczenie ma rozstrzygnięcie, czy nabyta ładowarka teleskopowa jest środkiem transportu. Przepis art. 2 pkt 10 lit a ustawy zawiera rozumienie pojęcia „nowy środek transportu” w odniesieniu do pojazdu lądowego. Natomiast ustawa o VAT nie definiuje jako takiego pojęcia „środek transportu”. Zatem wyłączając z definicji „nowego środka transportu” (w odniesieniu do pojazdu lądowego) te elementy, które wskazują na jego status jako przedmiotu nowego (przejechany dystans nie większy niż 6000 kilometrów lub czas jaki upłynął od momentu dopuszczenia do użytku nie dłuższy niż 6 miesięcy), okazuje się, że o uznaniu danego pojazdu za środek transportu decyduje jego przeznaczenie do przewozu osób lub towarów.

Definicja „środka transportu” zawarta została natomiast w art. 38 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 282/2011, wskazując, że objęte nią są pojazdy, mechaniczne lub inne, a także innego rodzaju wyposażenie i urządzenia służące do przewozu osób lub rzeczy z miejsca na miejsce, w tym przeznaczone do ciągnięcia, przesuwania lub pchania przez pojazdy, i zasadniczo zaprojektowane oraz faktycznie nadające się do wykorzystania w celu transportu. Użyty w tej definicji zwrot, wskazujący na przewóz osób lub rzeczy z miejsca na miejsce, należy odczytywać dokładnie w kontekście przykładowego katalogu pojazdów, zawartego w art. 38 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego 282/2011.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że nabyta przez Pana ładowarka teleskopowa nie jest „środkiem transportu” w rozumieniu jakie wynika z przepisów ustawy o VAT lub rozporządzenia wykonawczego 282/2011. Podstawową funkcją nabytej ładowarki teleskopowej – jak Pan wskazał we wniosku - jest przesypywanie kruszyw w magazynie oraz załadunek kruszyw. Z kolei mobilność ładowarki teleskopowej przejawia się wyłącznie załadunkiem i rozładunkiem kruszyw na placu, na którym prowadzi Pan działalność gospodarczą. Ładowarka teleskopowa nie podlega rejestracji ani obowiązkowym badaniom technicznym.

Skoro zatem ładowarka teleskopowa, nabyta przez Pana od kontrahenta z Belgii, nie stanowi środka transportu w rozumieniu ustawy, zatem do czynności jej nabycia nie znajdą zastosowania przepisy art. 103 ust. 4 i 5 ustawy. Tym samym nie ma Pan obowiązku przedłożenia naczelnikowi urzędu skarbowego informacji VAT-23 oraz zapłaty podatku od towarów i usług w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego.

Tym samym, Pana stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje
--------------------

### Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

### Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pan do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 ustawy Ordynacja podatkowa:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 ustawy Ordynacja podatkowa:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
--------------------------------------------------------

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej jako „PPSA”.

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),

albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji
-----------------------------------------

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.).