Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.104.2025.2.DB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-18
Teza: Skutki podatkowe zawarcia z bankiem porozumienia
kompensacyjnego.
Słowa kluczowe: banki
kompensata
kredyt-kredyt hipoteczny
odsetki-odsetki ustawowe
umowa-nieważność umowy
wyrok-wykonanie wyroku
zwrot-zwrot należności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Pozostałe zwolnienia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 95b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

    3 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej
    dotyczący skutków podatkowych zawarcia z bankiem porozumienia kompensacyjnego.
    Uzupełnili Państwo wniosek – na wezwanie organu – 14 kwietnia 2025 r. Treść wniosku
    wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania: A.A;
    2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania: B.A, ul. (...).
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawcy – A.A oraz B.A – zawarli z X. (od 2013 r. Y., dalej również „Bank”) z siedzibą
    w (...) umowę kredytu hipotecznego nr (...) dnia (...) 2006 r. Kredyt ten denominowany w
    walucie obcej (CHF) został zaciągnięty celem sfinansowania kosztów nabycia
    niezabudowanej działki gruntu położonej w miejscowości (...), sfinansowania opłat
    okołokredytowych, sfinansowania budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego
    prowadzonej na przedmiotowej działce oraz refinansowania nakładów związanych z
    przedmiotową inwestycją. Do dnia dzisiejszego Wnioskodawcy mieszkają w nieruchomości
    kredytowanej.
    Wnioskodawcy (...) 2007 r. zawarli aneks do umowy kredytu hipotecznego nr (...), którym
    podwyższona została kwota kredytu denominowanego w walucie obcej (CHF).
    (...) 2021 r. Sąd Okręgowy w (...) w sprawie z powództwa Wnioskodawców przeciwko Y.
    (sygn. akt (...)) wydał wyrok, w którym uznał umowę kredytową za nieważną. Sąd zasądził
    od Banku na rzecz Wnioskodawców zwrot części wpłaconych środków wskazując, że z
    tytułu uznania umowy kredytowej za nieważną każda ze stron zobowiązana jest zwrócić
    otrzymane świadczenia. Bank wniósł apelację do Sądu Apelacyjnego w (...), który wyrokiem
    z (...) 2024 r. apelację oddalił.
    Na podstawie prawomocnego wyroku sądu oraz w związku z negocjacjami dotyczącymi
    wzajemnych rozliczeń Wnioskodawcy zawarli Bankiem (...) 2024 r. porozumienie
    kompensacyjne, które reguluje kwestię wzajemnych wierzytelności wynikających z
    nieważnej umowy kredytowej. Porozumienie to przewiduje, że:
    1. Łączna wierzytelność Wnioskodawców wobec Banku wynosi 1.021.428,77 PLN, na
      którą składają się:
        • 482.864,31 PLN tytułem zwrotu świadczenia nienależnego,
        • 292.078,02 PLN stanowiąca kwotę zasądzonych odsetek ustawowych za
        opóźnienie, naliczonych do dnia 30 października 2024 r.,
        • 246.486,44 PLN tytułem zwrotu pozostałych należności uiszczonych w wykonaniu
        umowy, nieobjętych wyrokiem SO w (...).
    2. Łączna wierzytelność Banku wobec Wnioskodawców wynosi 753.473,25 PLN, na którą
      składa się:
        • 566.600,03 PLN tytułem zwrotu wypłaconego Wnioskodawcom przez Bank kapitału,
        • 186.873,22 PLN stanowiąca wysokość odsetek ustawowych za opóźnienie,
        liczonych od (...) 2021 r.
    Porozumienie kompensacyjne przewiduje, że obie strony dokonają potrącenia
    wzajemnych wierzytelności do wysokości wierzytelności niższej. W wyniku tego potrącenia
    Y. został zobowiązany do zapłaty na rzecz Wnioskodawców kwoty 267.955,52 PLN, którą
    uiścił w terminie 30 dni od daty zawarcia porozumienia. Ponadto porozumienie to
    przewiduje, że strony zrzekają się wszelkich dalszych roszczeń wynikających z nieważnej
    umowy kredytowej.

## Pytanie

Czy kwota otrzymana przez Wnioskodawców na podstawie porozumienia
    kompensacyjnego zawartego z Y, wynikająca z potrącenia wzajemnych wierzytelności
    stron, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (PIT)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawców, kwota otrzymana od Y. na podstawie porozumienia
    kompensacyjnego nie powinna być opodatkowana podatkiem PIT, ponieważ stanowi
    świadczenie restytucyjne, którego celem jest przywrócenie stanu majątkowego sprzed
    zawarcia nieważnej umowy kredytowej. Wnioskodawcy nie uzyskują zatem nowego
    przysporzenia majątkowego, lecz odzyskują wpłacone wcześniej środki. W związku z tym,
    że zwrot ten nie prowadzi do wzrostu wartości majątku nie powinien być traktowany jako
    przychód w rozumieniu ustawy o PIT. Dodatkowo odsetki będące przedmiotem rozliczenia
    z bankiem podlegają zwolnieniu podmiotowemu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b
    ustawy o PIT.
    1. Podstawy prawne dotyczące opodatkowania świadczeń restytucyjnych - brak
      przysporzenia majątkowego
    Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych („ustawa o PIT”),
    opodatkowaniu podlega jedynie taki przychód, który prowadzi do realnego przysporzenia
    majątkowego podatnika. W przypadku zwrotu kapitału, który uprzednio został wpłacony
    przez Wnioskodawców na mocy nieważnej umowy kredytowej, mówimy o świadczeniu
    restytucyjnym, a nie o uzyskaniu nowego dochodu. Środki te mają charakter zwrotu wpłat
    dokonanych wcześniej, co wyklucza je z kategorii przychodu podlegającego
    opodatkowaniu.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c
    oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
    1) dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i
      52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz
    2) dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze Rozporządzenia Ministra
      właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy -
      Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach
      uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).
    Orzecznictwo sądowe oraz stanowiska organów podatkowych wyraźnie wskazują, że
    środki zwracane w ramach restytucji nie stanowią nowego przysporzenia. W wyroku NSA z
    12 grudnia 2019 r. (sygn. akt II FSK 100/19) sąd jednoznacznie stwierdził, że zwrot środków
    w ramach rozliczeń z tytułu nieważności umowy nie stanowi przychodu podlegającego
    opodatkowaniu, ponieważ celem takiego zwrotu jest przywrócenie poprzedniego stanu
    majątkowego stron.
    Art. 11 ust. 1 ustawy o PIT precyzuje, że opodatkowaniu podlegają jedynie te przychody,
    które skutkują rzeczywistym wzrostem majątku podatnika. Zgodnie z wykładnią przepisów
    opodatkowaniu podlega wyłącznie realne przysporzenie, które zwiększa wartość majątku
    podatnika i prowadzi do uzyskania przez niego korzyści. W sytuacji, gdy dochodzi do
    unieważnienia umowy, zwrot środków nie jest przysporzeniem majątkowym, lecz jedynie
    restytucją – przywróceniem stanu majątkowego sprzed dokonania czynności prawnej,
    która została uznana za nieważną. Z tego względu uzyskane przez Wnioskodawców środki,

    które zostały wpłacone bankowi na podstawie nieważnej umowy, nie powinny być
    traktowane jako przychód podlegający opodatkowaniu.
    2. Charakter świadczenia jako restytucyjnego
    Świadczenia restytucyjne mają na celu przywrócenie stanu majątkowego do sytuacji
    sprzed zawarcia nieważnej umowy. W omawianym przypadku Wnioskodawcy otrzymują
    zwrot środków wpłaconych na podstawie umowy kredytowej, która została uznana za
    nieważną. Oznacza to, że otrzymana kwota nie stanowi nowego przysporzenia
    majątkowego, lecz jedynie zwrot nienależnie pobranych środków. W związku z tym nie
    można uznać jej za przychód podlegający opodatkowaniu.
    3. Skutki rozliczenia z bankiem z tytułu unieważnienia kredytu
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -
    Prawo bankowe. Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy, przez umowę kredytu bank
    zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę
    środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się
    do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego
    kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od
    udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy
    o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy
    podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków
    pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na
    skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych
    podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
    Zgodnie z prawomocnym wyrokiem Sądu II instancji umowa kredytowa Wnioskodawców
    została unieważniona, a co za tym idzie strony jedynie dokonały rozliczenia nienależnie
    pobranych świadczeń. Żadna ze stron nie otrzymała zatem przysporzenia majątkowego.
    Skoro zatem doszło do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, zwrot nie stanowi
    świadczenia pieniężnego podlegającego opodatkowaniu.
    W przypadku zwrotu świadczenia na podstawie nieważnej umowy kredytowej klient
    otrzymuje bowiem z powrotem swój kapitał – zwrot zapłaconych Bankowi kwot. Nie ma
    zatem podstaw, aby zwrócone kwoty uznać za dochód podlegający opodatkowaniu. Dla
    celów podatkowych zwrot taki jest obojętny podatkowo.
    4. Skutki podatkowe zwrotu kwoty z tytułu odsetek ustawowych za opóźnienie
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o PIT, wolne od podatku dochodowego są: odsetki
    z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powyższy przepis zwalnia zatem z opodatkowania wszelkie odsetki za opóźnienie
    wypłacone w związku ze świadczeniami, które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    5. Interpretacja organów podatkowych i orzecznictwo
    W interpretacji indywidualnej z dnia 6 marca 2024 r. (sygn. 0112-KDIL2-1.4011.37.2024.2.
    MKA) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że zwrot środków pieniężnych
    wynikający z zawartej ugody, które wcześniej zostały przekazane na spłatę części rat
    kredytu hipotecznego, nie stanowi przyrostu majątku. Wynika to z faktu, że zwrot jest
    ekwiwalentem poniesionych wcześniej wydatków. W związku z tym wypłata tego zwrotu
    jest neutralna podatkowo na gruncie PIT.

    Ponadto, w interpretacji indywidualnej z 4 lipca 2024 r. (sygn. 0114-KDIP3-
    2.4011.411.2024.2.AC) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził, że świadczenia
    restytucyjne wynikające z unieważnienia umowy kredytowej nie stanowią przychodu
    podatkowego, gdyż ich celem jest przywrócenie stanu majątkowego podatnika sprzed
    zawarcia nieważnej umowy.
    Podobnie, w interpretacji indywidualnej z 30 lipca 2024 r. (sygn. 0112-KDIL2-
    1.4011.535.2024.3.DJ) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że zwrot przez
    bank części kwoty uiszczonej tytułem spłaty kredytu mieszkaniowego nie stanowi
    przychodu podlegającego opodatkowaniu. W interpretacji tej podkreślono, że zwrot
    środków przez bank w wyniku unieważnienia umowy kredytowej ma charakter
    restytucyjny i nie prowadzi do powstania przychodu podatkowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 „inne źródła”.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Na podstawie art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1646 ze zm.):
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik – czy
    to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych,
    świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też na skutek
    określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych
    podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
    Z powodu abuzywności klauzul walutowych znajdujących się w umowach o kredyt
    hipoteczny sądy orzekają o nieważności jednostkowych umów o kredyt hipoteczny
    zawartych przez banki. Stwierdzenie nieważności powoduje usunięcie z obrotu prawnego
    wadliwej czynności prawnej polegającej na zawarciu umowy kredytu hipotecznego.
    Nieważność umowy kredytu oznacza, że zobowiązania stron umów, banku i klienta, nigdy
    nie powstały, a strony zobowiązane są zwrócić to, co świadczyły w związku z nieważną
    umową jako świadczenia nienależne. Kredytodawca powinien zatem zwrócić wszystkie
    świadczenia pobrane od kredytobiorcy, a kredytobiorca powinien zwrócić kwotę
    faktycznie otrzymanego kredytu. W przypadku stwierdzenia nieważności umowy przez sąd
    skutki prawne na gruncie cywilnym występują ex tunc (wstecz), a więc od momentu
    zawarcia umowy dotkniętej wadliwością (przesłanką nieważności), co oznacza, że umowa
    kredytu jako nieważna już od chwili jej zawarcia nie wywołuje skutków prawnych. Mamy
    do czynienia z sytuacją jakby w ogóle nie doszło do jej zawarcia.
    Zasady i skutki dokonywania kompensaty (potrącenia) reguluje przepis art. 498 ustawy z
    dnia 23 kwietnia 1964 r Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061). Zgodnie z tym
    przepisem:
      Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z
      nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli
      przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone
      tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone
      przed sądem lub przed innym organem państwowym.

      Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości
      wierzytelności niższej.
    Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku
    wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami.
    Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje
    wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie
    wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej
    strony. Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły
    pieniężnych), prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w
    ten sposób do zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na
    skutek potrącenia wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości
    wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu
    dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje
    faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania, do
    którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.
    Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale
    wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej każda ze
    stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone. Tym
    samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego uznaje się za
    równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie).
    W sytuacji, gdy dojdzie do umorzenia należności poprzez potrącenie wierzytelności, u
    stron nie wystąpi przychód podatkowy. Przychód podatkowy wystąpiłby wówczas, gdy
    doszłoby do częściowej kompensaty wierzytelności, a wierzyciel zwolniłby dłużnika z
    pozostałej części długu.
    Mając na uwadze powyższe, otrzymana przez Państwa kwota na podstawie porozumienia
    kompensacyjnego jest de facto zwrotem zapłaconych Bankowi kwot. Nie ma zatem
    podstaw, aby zwróconą przez bank kwotę uznać za przychód podlegający opodatkowaniu.
    Dla celów podatkowych zwrot taki jest obojętny podatkowo. Tym samym nie mają
    Państwo obowiązku rozliczenia tych środków dla celów podatkowych.
    Z kolei instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 Kodeksu cywilnego,
    zgodnie z którym:
      Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może
      żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby
      opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Jednocześnie, stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności
      niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku
      dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku
    Wprowadzając ww. przepis ustawodawca uregulował jednoznacznie m.in. kwestię
    opodatkowania odsetek z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Stąd też wypłacone Państwu odsetki ustawowe za opóźnienie zwrotu nienależnie
    pobranych świadczeń niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają zwolnieniu od opodatkowania na podstawie wyżej zacytowanego art. 21 ust. 1
    pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa we wniosku interpretacji indywidualnych,
    zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan A.A (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.