Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDSL1-1.4011.218.2025.2.DT
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-30
Teza: Skutki sprzedaży nieruchomości.
Słowa kluczowe: cel-cele mieszkaniowe
nieruchomości
sprzedaż
wspólność-wspólność majątkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 131

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 marca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 18 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełniła go
    Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 26 kwietnia 2025 r. (wpływ 26 kwietnia 2025
    r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni, polska rezydentka podatkowa, zbyła w 2020 roku dwie
    nieruchomości, należące do jej majątku prywatnego, położone na terenie RP, o łącznej
    wartości (cenie) (...) zł.
    Okoliczność ta spowodowała wystąpienie konieczności złożenia deklaracji PIT-39 za rok
    2020, co zostało spełnione. Sprzedaż nie była realizowana w ramach jednoosobowej
    działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni nie jest mężatką, nieruchomości nie
    wchodziły w skład wspólności majątkowej małżeńskiej. Stan ten utrzymywał się również
    przy nabyciu nieruchomości mieszkalnej opisanym w dalszej części wniosku.
    Wnioskodawczyni w roku 2020, na terenie RP, zawarła 3 umowy pożyczki na łączną
    kwotę (...) zł z Panem Y. Umowy zostały zawarte w formie pisemnej, transfer środków
    potwierdzony przelewem bankowym oraz zadeklarowany i zapłacony podatek od
    czynności cywilnoprawnych, zatem dochowano wszelkich wymaganych formalności dla
    skuteczności czynności pożyczki, co zostało stwierdzone aktem notarialnym.
    Wnioskodawczyni ma wątpliwość co do uznania wydatku na własne cele mieszkaniowe,
    w ramach tzw. ulgi mieszkaniowej, nabycia dokonanego w roku 2021 nieruchomości
    mieszkalnej, położonej na terenie RP, od Pana Y o łącznej wartości (...) zł. Rozliczenie
    (zapłata) nabycia stanowi w części, tj.: (...) zł, świadczenie w miejsce wykonania (datio in
    solutum), czyli strony przed notariuszem zgodnie postanowiły, że formą częściowej
    zapłaty/rozliczenia będzie zamiana z zobowiązania świadczenia pieniężnego o wartości
    (...) zł (spłata wymagalnej na dzień aktu notarialnego pożyczki udzielonej przez
    Wnioskodawczyni Panu Y) na świadczenie rzeczowe. Pozostała część zapłaty, tj.: (...) zł,
    została uiszczona na rachunek bankowy wskazany w umowie. Strony przed
    notariuszem zgodnie oświadczyły, że wartość nieruchomości będącej przedmiotem
    sprzedaży wynosi (...) zł.
    W uzupełnieniu wniosku doprecyzowała Pani opis sprawy w odpowiedzi na następujące
    pytania:
    1. W którym roku (latach) nabyła Pani dwie nieruchomości, które zbyła Pani w 2020 r.?
    Odpowiedź: Nabycie mieszkania przy ul. a w X zostało dokonane na mocy prawomocnego
    postanowienia sądu z 4 sierpnia 2018 roku.
    Nabycie mieszkania przy ul. b zostało dokonane na mocy prawomocnego postanowienia
    sądu z dnia 21 listopada 2019 r.
    W obu przypadkach nie zachodziły okoliczności by uznać, że nabycia miały charakter
    związany z działalnością gospodarczą. Nieruchomości zasiliły majątek osobisty
    Wnioskodawczyni.
    2. Czy w nieruchomości mieszkalnej nabytej w 2021 r. realizowała/realizuje Pani własne
      cele mieszkaniowe, tj. czy Pani w niej mieszkała/mieszka? Jeśli tak, to od kiedy, czy na
      stałe, lub w jakich okresach?
    Odpowiedź: Nieruchomość została nabyta 22 kwietnia 2021 r., nieruchomość położona
    jest w X ul. c. Od chwili nabycia Wnioskodawczyni realizuje w niej własne cele
    mieszkaniowe, o których mowa w przepisach art. 21 ust. 25 i dalszych ustawy PIT.
    W przedmiotowej nieruchomości Wnioskodawczyni mieszka oraz jest zameldowana.
    Wnioskodawczyni rozumie, że własnymi celami mieszkaniowymi mogą być tylko wydatki
    ponoszone w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Tytułem przykładu

    można wskazać wyrok WSA w Łodzi z dnia 12 września 2012 r., I SA/Łd 874/12, czy wyrok
    NSA z dnia 7 sierpnia 2013 r., II FSK 2385/11. W pierwszym z tych wyroków czytamy, że
    „wydatkowanie przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości zgodnie z treścią art. 21
    ust. 25 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f. świadczy jedynie o tym, że wydatek został poniesiony na cele
    mieszkaniowe w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 131. Warunkiem zwolnienia podatkowego
    jest jednak wykazanie przez podatnika, że były to jego własne cele mieszkaniowe.
    Wydatkowanie przychodu na własne cele mieszkaniowe oznacza, że celem podatnika jest
    realizacja potrzeby zapewnienia sobie tzw. „dachu nad głową”, dążenie, aby w tym nowym
    lokalu mieszkać”.

## Pytanie

Czy Wnioskodawczyni ma prawo rozpoznać w całym wydatku na nabycie nieruchomości
    mieszkalnej tzw. ulgi mieszkaniowej w wysokości (...) zł, czyli wydatku uprawniającego do
    zastosowania zwolnienia przedmiotowego wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, przy założeniu faktycznej realizacji w tej
    nieruchomości własnych celów mieszkaniowych?
    Pani stanowisko w sprawie
    Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy:
    Jednym ze źródeł przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
    a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
    b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz
      prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
    c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
    – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało
      dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych
      określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Wobec powyższego, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości i ww. praw majątkowych
    następuje przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie i nie zostaje dokonane w wykonywaniu działalności gospodarczej stanowi źródło
    przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Na podstawie art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
    Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8
    lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Artykuł 30e ust. 2 cytowanej ustawy stanowi, że:
    Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę
    pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z
    art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów
    amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych
    nieruchomości lub praw.
    Na gruncie art. 30e ust. 4 wskazanej ustawy:
    Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o
    którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:

    1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny podatek
      dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub
    2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Z art. 30e ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że: Dochodu z
    odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8
    lit. a-c nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.
    Dochód ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1
    pkt 8 lit. a- c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – na podstawie art. 21
    ust. 1 pkt 131 ustawy – może jednak zostać objęty zwolnieniem z opodatkowania przy
    spełnieniu warunków określonych w tym przepisie. Przepis ten stanowi, że:
    Wolne od podatku są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o
    których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i
    udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego
    zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia,
    nie później niż w okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło
    odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa
    majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane
    wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia
    nieruchomości i praw majątkowych.
    Należy wyjaśnić, że powyższe zwolnienie obejmuje taką część dochodu uzyskanego z
    tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa majątkowego, jaka proporcjonalnie
    odpowiada udziałowi poniesionych wydatków na własne cele mieszkaniowe w
    osiągniętych przychodach z odpłatnego zbycia. W sytuacji, gdy przychód z odpłatnego
    zbycia zostanie w całości przeznaczony na cele mieszkaniowe, to wówczas uzyskany z tego
    tytułu dochód będzie w całości korzystał ze zwolnienia od podatku dochodowego.
    Tym samym, aby dochód z tytułu sprzedaży nieruchomości był w całości zwolniony z
    podatku dochodowego, cały przychód ze zbytej nieruchomości musi być wydatkowany na
    własne cele mieszkaniowe, wymienione w przepisie art. 21 ust. 25 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, nie później niż w okresie trzech lat od końca roku
    podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie.
    Cele mieszkaniowe, których sfinansowanie przychodem z odpłatnego zbycia
    nieruchomości lub praw majątkowych uprawnia do skorzystania ze zwolnienia z
    opodatkowania, wymienione zostały m.in. w art. 21 ust. 25 pkt 1 ww. ustawy.
    Artykuł 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że: Za
    wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
    poniesione na:
    a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
      mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
      także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
    b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w
      takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie,
    c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
      prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
      również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub
      udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie,
      jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na
      grunt pod budowę budynku mieszkalnego,

    d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
      mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
    e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego
      pomieszczenia niemieszkalnego
    - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Stosownie zaś do art. 21 ust. 25a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
    Wydatki, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, uznaje się za wydatki poniesione na cele
    mieszkaniowe, jeżeli przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, nastąpiło
    nabycie własności rzeczy lub praw wymienionych w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, w związku z
    którymi podatnik ponosił wydatki na nabycie.
    Treść art. 21 ust. 26 cytowanej ustawy wskazuje, że:
    Przez własny budynek, lokal lub pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d i e,
    rozumie się budynek, lokal lub pomieszczenie stanowiące własność lub współwłasność
    podatnika lub do którego podatnikowi przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do
    lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udział w takich
    prawach. Przez własne budynek, lokal lub pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1
    lit. d i e, rozumie się również niestanowiące własności lub współwłasności podatnika
    budynek, lokal lub pomieszczenie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131,
    podatnik nabędzie ich własność lub współwłasność albo spółdzielcze własnościowe prawo
    do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udział w
    takich prawach, jeżeli uprzednio prawo takie mu nie przysługiwało.
    W myśl art. 453 ustawy – Kodeks cywilny,
    Jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się z zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela inne
    świadczenie, zobowiązanie wygasa. Jednakże, gdy przedmiot świadczenia ma wady,
    dłużnik obowiązany jest do rękojmi według przepisów o rękojmi przy sprzedaży.
    Umowa oparta na cywilnoprawnej konstrukcji świadczenia w miejsce wykonania (datio in
    solutum) – określana również jako świadczenie w miejsce wypełnienia – jest formą umowy
    uregulowanej w art. 453 ustawy – Kodeks cywilny. Zgodnie z tym przepisem (zdanie
    pierwsze), jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się z zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela
    inne świadczenie, zobowiązanie wygasa. Celem datio in solutum jest zatem wygaśnięcie
    istniejących pomiędzy stronami zobowiązań poprzez spełnienie przez dłużnika
    świadczenia innego niż określone w treści pierwotnej umowy.
    Zobowiązanie wówczas wygasa tak, jakby wygasło przez zwykłe wykonanie (np. przez
    zapłatę uzgodnionej pierwotnie kwoty), przy czym konieczną przesłanką wygaśnięcia
    zobowiązania – poza umową stron – jest rzeczywiste spełnienie świadczenia przez
    dłużnika.
    Uregulowana w tym przepisie instytucja świadczenia w miejsce wypełnienia/wykonania
    (datio in solutum) stanowi jeden z wyjątków od zasady realnego wykonywania zobowiązań
    cywilnych, znajdujący podstawę w zasadzie swobody umów. Wskutek zawarcia umowy o
    świadczenie w miejsce wypełnienia dłużnik uzyskuje upoważnienie przemienne (facultas
    alternativa), umożliwiające mu wykonanie zobowiązania przez spełnienie świadczenia
    innego niż pierwotne. Z chwilą wypełnienia świadczenia zastępczego następuje wykonanie
    umowy datio in solutum, a zarazem wykonanie istniejącego zobowiązania, co prowadzi do
    jego wygaśnięcia. Roszczenie wierzyciela, wynikające z umowy zobowiązaniowej zostaje
    zaspokojone wskutek spełnienia przez dłużnika na jego rzecz świadczenia zastępczego.
    Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że w
    zamian za zwolnienie z długu Pana Y z tytułu niespłaconej a wymagalnej pożyczki,

    Wnioskodawczyni otrzymała w 2021 r. świadczenie wzajemne, polegające na nabyciu
    udziału w nieruchomości mieszkalnej. W ramach umowy datio in solutum doszło więc w
    analizowanej sprawie do nabycia nieruchomości. Przechodząc do analizy warunków
    skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych należy podkreślić, że zwolnienia podatkowe oraz ulgi są
    wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów
    ustanawiających zwolnienia podatkowe, jak również ulgi, należy stosować wykładnię
    ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie przepisów. Stąd też, korzystanie z
    przedmiotowego zwolnienia przysługuje podatnikowi wyłącznie w sytuacji spełnienia
    wszystkich przesłanek wskazanych w przepisie prawa.
    W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że z treści przepisu (art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy)
    wynika, że podstawową okolicznością decydującą o zastosowaniu zwolnienia
    wynikającego z tego przepisu jest wydatkowanie (począwszy od dnia odpłatnego zbycia,
    nie później niż w okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło
    odpłatne zbycie) środków z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych na
    "własne cele mieszkaniowe" podatnika określone w art. 21 ust. 25 wskazanej ustawy.
    Warunkiem zwolnienia podatkowego jest wykazanie przez podatnika, że wydatek
    poniesiony został na zrealizowanie jego własnych celów mieszkaniowych. Wydatkowanie
    przychodu na własne cele mieszkaniowe oznacza – według stanowiska prezentowanego w
    orzecznictwie i doktrynie – że celem podatnika jest realizacja potrzeby zapewnienia sobie
    tzw. "dachu nad głową".
    Katalog wydatków stanowiących własne cele mieszkaniowe wskazany w art. 21 ust. 25
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma charakter zamknięty - jest to
    wyliczenie enumeratywne. Ustawodawca formułując przedmiotowe zwolnienie w sposób
    jednoznaczny wskazał cele mieszkaniowe, których realizacja pozwala na zwolnienie z
    opodatkowania dochodu z odpłatnego zbycia.
    Jako własny cel mieszkaniowy, realizacja którego uprawnia do zwolnienia wynikającego z
    art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawodawca w
    art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia m.
    in. nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, a także
    nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub
    udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem.
    Do celów mieszkaniowych wymienionych w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ustawodawca zakwalifikował m.in. wydatki poniesione
    na nabycie budynku mieszkalnego i gruntu albo prawa użytkowania wieczystego gruntu,
    związanych z tym budynkiem. W konsekwencji, Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, ze
    do wydatków na własne cele mieszkaniowe, uprawniające do zastosowania zwolnienia
    przedmiotowego wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych może zaliczyć całą wartość nabytej nieruchomości mieszkalnej, tj. (...) zł,
    czyli bez wyłączenia z tej kwoty części rozliczonej poprzez datio in solutum tj.: (...) zł.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy:
      Źródłem przychodu jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    Natomiast na mocy art. 10 ust. 1 pkt 8 powołanej ustawy:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a. nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c. prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d. innych rzeczy,
      – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy –
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Wobec powyższego, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości i ww. praw majątkowych
    następuje przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie i nie zostaje dokonane w wykonywaniu działalności gospodarczej stanowi źródło
    przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Na podstawie art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1
      pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Art. 30e ust. 2 cytowanej ustawy stanowi, że:
      Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący
      różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw
      określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d,
      powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1
      pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.
    Z kolei, zgodnie z art. 30e ust. 4 wskazanej ustawy:
      Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu
      podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
      1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny podatek
        dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131,
        lub
      2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Z art. 30e ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:
      Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art.
      10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.

    Dochód ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1
    pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – na podstawie art. 21 ust.
    1 pkt 131 ustawy – może jednak zostać objęty zwolnieniem z opodatkowania przy
    spełnieniu warunków określonych w tym przepisie. Przepis ten stanowi, że:
      Wolne od podatku są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada iloczynowi
      tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w
      przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli
      począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie trzech lat od końca
      roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze
      zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na
      własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele
      uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych.
    Dochód zwolniony należy obliczyć według następującego wzoru:
    dochód zwolniony = D × W/P
    gdzie:
    D – dochód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa,
    W – wydatki poniesione na cele mieszkaniowe,
    P – przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa.
    Należy wyjaśnić, że powyższe zwolnienie obejmuje taką część dochodu uzyskanego z
    tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa majątkowego, jaka proporcjonalnie
    odpowiada udziałowi poniesionych wydatków na własne cele mieszkaniowe w
    osiągniętych przychodach z odpłatnego zbycia. W sytuacji, gdy przychód z odpłatnego
    zbycia zostanie w całości przeznaczony na cele mieszkaniowe, to wówczas uzyskany z tego
    tytułu dochód będzie w całości korzystał ze zwolnienia od podatku dochodowego.
    Tym samym, aby dochód z tytułu sprzedaży nieruchomości był w całości zwolniony z
    podatku dochodowego, cały przychód ze zbytej nieruchomości musi być wydatkowany na
    własne cele mieszkaniowe, wymienione w przepisie art. 21 ust. 25 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, nie później niż w okresie trzech lat od końca roku
    podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie.
    Cele mieszkaniowe, których sfinansowanie przychodem z odpłatnego zbycia
    nieruchomości lub praw majątkowych uprawnia do skorzystania ze zwolnienia z
    opodatkowania, wymienione zostały m.in. w art. 21 ust. 25 pkt 1 ww. ustawy.
    Art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
        lub udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału

        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Stosownie zaś do art. 21 ust. 25a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wydatki, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, uznaje się za wydatki poniesione na
      cele mieszkaniowe, jeżeli przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 131,
      nastąpiło nabycie własności rzeczy lub praw wymienionych w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, w
      związku z którymi podatnik ponosił wydatki na nabycie.
    Treść art. 21 ust. 26 cytowanej ustawy wskazuje, że:
      Przez własny budynek, lokal lub pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d
      i e, rozumie się budynek, lokal lub pomieszczenie stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika lub do którego podatnikowi przysługuje spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni
      mieszkaniowej lub udział w takich prawach. Przez własne budynek, lokal lub
      pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d i e, rozumie się również
      niestanowiące własności lub współwłasności podatnika budynek, lokal lub
      pomieszczenie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, podatnik nabędzie
      ich własność lub współwłasność albo spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu,
      prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udział w takich
      prawach, jeżeli uprzednio prawo takie mu nie przysługiwało.
    Ponadto z art. 21 ust. 28 wskazanej ustawy wynika, że:
      Za wydatki, o których mowa w ust. 25, nie uważa się wydatków poniesionych na:
      1) nabycie gruntu lub udziału w gruncie, prawa wieczystego użytkowania gruntu lub
        udziału w takim prawie, budynku, jego części lub udziału w budynku, lub
      2) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę, adaptację lub remont budynku
        albo jego części
      – przeznaczonych na cele rekreacyjne.
    W przedmiotowej sprawie wskazać również należy na przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    W myśl art. 453 ustawy Kodeks cywilny,
      Jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się z zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela inne
      świadczenie, zobowiązanie wygasa. Jednakże gdy przedmiot świadczenia ma wady,
      dłużnik obowiązany jest do rękojmi według przepisów o rękojmi przy sprzedaży.
    Umowa oparta na cywilnoprawnej konstrukcji świadczenia w miejsce wykonania (datio in
    solutum) – określana również jako świadczenie w miejsce wypełnienia – jest formą umowy
    uregulowanej w art. 453 ustawy Kodeks cywilny. Zgodnie z tym przepisem (zdanie
    pierwsze), jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się z zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela
    inne świadczenie, zobowiązanie wygasa.
    Celem datio in solutum jest zatem wygaśnięcie istniejących pomiędzy stronami
    zobowiązań poprzez spełnienie przez dłużnika świadczenia innego niż określone w treści
    pierwotnej umowy. Zobowiązanie wówczas wygasa tak, jakby wygasło przez zwykłe
    wykonanie (np. przez zapłatę uzgodnionej pierwotnie kwoty), przy czym konieczną

    przesłanką wygaśnięcia zobowiązania – poza umową stron – jest rzeczywiste spełnienie
    świadczenia przez dłużnika.
    Uregulowana w tym przepisie instytucja świadczenia w miejsce wypełnienia/wykonania
    (datio in solutum) stanowi jeden z wyjątków od zasady realnego wykonywania zobowiązań
    cywilnych, znajdujący podstawę w zasadzie swobody umów. Wskutek zawarcia umowy o
    świadczenie w miejsce wypełnienia dłużnik uzyskuje upoważnienie przemienne (facultas
    alternativa), umożliwiające mu wykonanie zobowiązania przez spełnienie świadczenia
    innego niż pierwotne. Z chwilą wypełnienia świadczenia zastępczego następuje wykonanie
    umowy datio in solutum, a zarazem wykonanie istniejącego zobowiązania, co prowadzi do
    jego wygaśnięcia. Roszczenie wierzyciela, wynikające z umowy zobowiązaniowej zostaje
    zaspokojone wskutek spełnienia przed dłużnika na jego rzecz świadczenia zastępczego.
    Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że w
    zamian za zwolnienie z długu Pana Y z tytułu niespłaconej pożyczki, otrzymała Pani 22
    kwietnia 2021 r. świadczenie wzajemne, polegające na nabyciu nieruchomości
    mieszkalnej. W ramach umowy datio in solutum doszło więc w analizowanej sprawie do
    nabycia nieruchomości mieszkalnej.
    Podkreślenia wymaga, że zwolnienia podatkowe oraz ulgi są wyjątkiem od zasady
    powszechności opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających
    zwolnienia podatkowe, jak również ulgi, należy stosować wykładnię ścisłą, która nie
    wychodzi poza literalne brzmienie przepisów. Stąd też, prawo do przedmiotowego
    zwolnienia przysługuje podatnikowi tylko i wyłącznie w sytuacji spełnienia wszystkich
    przesłanek wskazanych w przepisie prawa. Należy również zastrzec, że w przypadku
    korzystania z ulg i zwolnień podatkowych, wynikających z ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych obowiązek udowodnienia, że określony wydatek został poniesiony przy
    spełnieniu wszystkich warunków wynikających z przepisów podatkowych spoczywa na
    podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.
    Podstawową okolicznością decydującą o zastosowaniu zwolnienia, o którym mowa w art.
    21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy w stosunku do dochodu uzyskanego ze sprzedaży
    nieruchomości i praw majątkowych, jest fakt wydatkowania środków wyłącznie na
    enumeratywnie wskazane w ustawie cele mieszkaniowe. Zawarty w art. 21 ust. 25 ustawy
    katalog wydatków uprawniających do zwolnienia ma charakter zamknięty i w związku z
    tym tylko wydatkowanie środków na realizację celów w nim wskazanych pozwala na
    skorzystanie ze zwolnienia z opodatkowania. Inne wydatki niewymienione w tym katalogu
    nie będą uprawniały do skorzystania z powyższego zwolnienia.
    Ustawodawca uzależnia prawo do skorzystania ze zwolnienia od wydatkowania przez
    podatnika w ściśle określonym czasie, środków uzyskanych z odpłatnego zbycia
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych na realizację własnego celu mieszkaniowego.
    Intencją ustawodawcy tworzącego to zwolnienie było zachęcenie podatników do
    nabywania w miejsce zbywanych nieruchomości czy praw majątkowych, innych
    nieruchomości lub praw majątkowych przeznaczonych do zaspakajania ich
    indywidualnych potrzeb mieszkaniowych.
    W świetle powyższego, skorzystanie ze zwolnienia od podatku dochodowego na
    podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    uzależnione jest od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek:
    · wydatkowania przychodu na cele mieszkaniowe i
    · dokonania tej czynności przed upływem trzyletniego terminu.
    Rozstrzygając Pani wątpliwości dotyczące możliwości zastosowania zwolnienia, o którym
    mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w
    przypadku opisanego we wniosku wydatkowania środków pochodzących ze sprzedaży

    dwóch nieruchomości należy w pierwszej kolejności wskazać, że ustawodawca w ww.
    przepisie określił, że przychód ze sprzedaży nieruchomości ma zostać wydatkowany na
    „własne cele mieszkaniowe”. Poprzedzenie wyrażenia „cele mieszkaniowe” przymiotnikiem
    „własne”, świadczy o tym, że ustawodawca przewidując podstawę do zastosowania
    zwolnienia i dopisując ten przymiotnik, przesądził, że celem nadrzędnym jest możliwość
    uwzględnienia przy obliczaniu dochodu zwolnionego z opodatkowania tylko takich
    wydatków, które poniesione zostały na zaspokojenie „własnych” potrzeb mieszkaniowych
    podatnika.
    Wydatkowanie przychodu na własne cele mieszkaniowe oznacza, według stanowiska
    prezentowanego w orzecznictwie i doktrynie, że celem podatnika jest realizacja potrzeby
    zapewnienia sobie tzw. „dachu nad głową”. Ustawodawca wyraźnie wskazał, że nabycie
    musi być dokonane na własne cele mieszkaniowe, a te realizowane są w dłuższej
    perspektywie czasowej. Sądy administracyjne podkreślają, że zwolnienie z opodatkowania
    dochodów opisanych w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych ma charakter mieszany, podmiotowo-przedmiotowy: wydatkowanie środków
    na określony przedmiot w połączeniu z funkcją, jaką ten przedmiot realizuje na rzecz
    nabywcy – zaspokojenie jego celów mieszkaniowych.
    Zwolnieniem tym nie są zatem objęte dochody ze sprzedaży nieruchomości i praw w
    przypadku przeznaczenia przychodu na nabycie innych nieruchomości lub praw w
    sytuacji, gdy czynności te wskazują np. na działanie o charakterze zarobkowym,
    spekulacyjnym, inwestycyjnym lub innym niewskazującym na działanie ukierunkowane na
    zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych.
    W świetle takiego wyjaśnienia nie zaspokaja swoich własnych celów mieszkaniowych
    osoba, która np. posiadając własne miejsce zamieszkania nabywa kolejne nieruchomości
    w celach lokaty kapitału, prowadzenia inwestycji w postaci najmu, remontu celem
    późniejszej ich odsprzedaży z zyskiem lub dla realizacji potrzeb mieszkaniowych innych
    osób, np. rodziców, dzieci lub najemców. Same subiektywne deklaracje podatników o
    nabyciu lokalu w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych nie są
    wystarczające do uzyskania zwolnienia podatkowego. Nie wystarczy poczynienie
    wydatków na nabycie, lecz konieczne jest, aby nastąpiło to jednocześnie w celu realizacji
    własnych potrzeb mieszkaniowych.
    W przypadku nabycia nieruchomości (mieszkania) ze środków ze sprzedaży innej
    nieruchomości podatnik faktycznie powinien w nowo nabytej nieruchomości własne cele
    mieszkaniowe realizować, a więc mieszkać. Nie wystarczy być zatem właścicielem lub
    współwłaścicielem nieruchomości. Nieruchomość, która nie jest zamieszkała przez
    podatnika, nie jest wykorzystywana przez niego do zamieszkania lub jest wykorzystywana
    do innych celów niż zaspokojenie własnych potrzeb podatnika (np. zamieszkują ją lub
    zamieszkiwać będą inne niż podatnik osoby), nie jest nieruchomością, której zakup
    mógłby zostać uznany za realizację własnego celu mieszkaniowego.
    W świetle powyższego, co do zasady, podatnik może skorzystać z omawianego zwolnienia
    w związku z zakupem nieruchomości na cele mieszkalne jedynie w sytuacji, gdy nabył tą
    nieruchomość w celu realizacji własnych celów mieszkaniowych i faktycznie realizuje lub
    będzie realizował w nim swoje potrzeby mieszkaniowe.
    Jak wskazała Pani w opisie sprawy, przychód ze sprzedaży dwóch nieruchomości
    stanowiących Pani majątek osobisty, niezwiązany z działalnością gospodarczą,
    przeznaczyła Pani, w terminie trzech lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym
    dokonała Pani sprzedaży tych nieruchomości na nabycie nieruchomości mieszkalnej. Przy
    czym rozliczenie (zapłata) części ceny nabytej nieruchomości nastąpiło w ramach
    zwolnienia z długu sprzedawcy nieruchomości. Wskazała Pani, że w przedmiotowej
    nieruchomości realizuje Pani własne cele mieszkaniowe – tzn. mieszka Pani w niej od
    chwili nabycia.

    W konsekwencji, do wydatków na własne cele mieszkaniowe, uprawniających do
    zastosowania zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych może Pani zaliczyć cały wydatek poniesiony na nabycie
    nieruchomości mieszkalnej, w której realizuje Pani własne cele mieszkaniowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
      Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła stanu prawnego,
      który obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia.
      Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
      rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
      będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Panią w złożonym wniosku. W
      związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
      przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją
      aktualność.
      Przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy
      okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania
      indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem
      ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem
      rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa
      podatkowego organ nie przeprowadza postępowania dowodowego, lecz opiera się
      jedynie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu
      rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na
      podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności
      faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.