Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.851.2024.2.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-16
Teza: W zakresie obowiązków płatnika z tytułu umorzenia kredytów i
dokonywania zwrotów.
Słowa kluczowe: banki
hipoteka
kredyt-kredyt hipoteczny
obowiązek-obowiązek płatnika
ugody
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
zwrot-zwrot umorzenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
1
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 42a-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 października 2024 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 9 grudnia 2024 r. (wpływ 9 grudnia 2024 r.) - w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym w Polsce
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Jest bankiem krajowym prowadzącym
    działalność na podstawie ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz.U. z 2023 r.
    poz. 2488 ze zm. dalej: „Prawo bankowe”) oraz na podstawie ustawy z 29 sierpnia 1997 r.
    o listach zastawnych i bankach hipotecznych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 110) i jako
    specjalistyczny typ banku może wykonywać tylko czynności wymienione w tej ustawie.
    Głównym przedmiotem działalności Banku jest udzielanie kredytów zabezpieczonych
    hipoteką, sklasyfikowane pod pozycją 64.92.Z PKWiU. Działalność Banku podlega
    nadzorowi państwowego organu sprawującego nadzór nad rynkiem finansowym, którym
    jest Komisja Nadzoru Finansowego.
    Działalność kredytowa Wnioskodawcy
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Bank zawierał z osobami fizycznymi
    nieprowadzącymi działalności gospodarczej (dalej: „Kredytobiorca”) umowy o kredyt na
    cele mieszkaniowe, niemieszkaniowe oraz na cele konsumpcyjne, denominowane i
    udzielane w walucie obcej, w szczególności franku szwajcarskim (dalej: „CHF”), dalej
    określane jako: „Umowy”.
    Wskazane Umowy obejmują kredyty udzielone przez Bank, który w latach ubiegłych
    funkcjonował pod firmami (...) S.A. oraz (...) S.A.
    Istotny wpływ na wskazaną działalność Banku i przedmiotowe Umowy ma wydane 3
    października 2019 roku przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”)
    orzeczenie w sprawie kredytu indeksowanego do CHF udzielonego przez inny bank. W
    orzeczeniu TSUE dokonał wykładni przepisów dyrektywy Rady 93/13/EWG z 5 kwietnia
    1993 roku w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich na kanwie
    umowy kredytu indeksowanego do CHF.
    TSUE wskazał skutki uznania ewentualnej abuzywności klauzul przeliczeniowych przez sąd
    krajowy, nie badając jednocześnie ewentualnej abuzywności postanowień umownych.
    TSUE nie przesądził, że w przypadku ustalenia przez sąd krajowy ewentualnej
    abuzywności automatycznie nastąpić powinno ustalenie przez sąd nieważności całej
    umowy. Ocena w tym zakresie pozostaje do rozstrzygnięcia przez sąd krajowy.
    Orzeczenie TSUE stanowi ogólne wytyczne dla polskich sądów. Ostateczne rozstrzygnięcia
    podejmowane są przez polskie sądy na podstawie przepisów UE interpretowanych
    zgodnie z wyrokiem TSUE, mając na uwadze przepisy prawa krajowego i analizę
    indywidualnych okoliczności każdej sprawy.

    Od dnia wydania orzeczenia TSUE obserwowany jest stały napływ do polskich sądów,
    pozwów kredytobiorców kwestionujących ważność umów kredytów denominowanych i
    indeksowanych do CHF, w tym części Umów zawieranych z Bankiem. Jednocześnie w
    oparciu o dotychczasowe orzecznictwo polskich sądów można mówić o ukształtowaniu się
    linii orzeczniczej w sprawach kredytów hipotecznych w CHF, która co do zasady jest
    negatywna dla banków (w przeważającej mierze są to wyroki unieważniające umowy
    kredytu), przy czym nadal występują orzeczenia korzystne dla banków. Biorąc pod uwagę
    orzeczenia sądów powszechnych dotyczące umów kredytów denominowanych i
    indeksowanych do CHF, Bank był zobowiązany do bieżącego rozpoznawania konsekwencji
    podatkowych tych kredytów, o czym szerzej mowa poniżej.
    Pozycja podatkowa Wnioskodawcy
    W okresie obowiązywania Umów, Bank rozpoznawał przychody podatkowe, wynikające z
    zawartych Umów. Przychody te obejmowały między innymi odsetki, prowizje, inne opłaty
    związane z udzielonym finansowaniem oraz dodatnie różnice kursowe, w tym także z
    tytułu niezrealizowanych różnic kursowych.
    Zmiany w orzecznictwie TSUE oraz kwestionowanie klauzul walutowych, które były
    uznawane za nieuczciwe lub niedozwolone i wpisywane do rejestru klauzul zakazanych
    przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, a także znacząca deprecjacja
    PLN, która negatywnie wpłynęła na sytuację Kredytobiorców, doprowadziły do rewizji
    praktyk bankowych dotyczących oferowania Umów.
    W wyniku tych zmian, niektórzy Kredytobiorcy decydowali się lub nadal decydują na
    podjęcie działań prawnych przeciwko Bankowi w ramach postępowania cywilnego.
    Roszczenia Kredytobiorców zasadniczo koncentrują się na dwóch kwestiach:
        uznania za abuzywne części klauzul zawartych w Umowie;
        uznania zawartej z Bankiem Umowy za nieważną w całości.
    Sądy uwzględniając przedmiotowe powództwa orzekają, że klauzule umowne zawarte w
    Umowach odnoszące się do tabel kursowych publikowanych przez Bank powinny być
    traktowane jako niedozwolone postanowienia umowne.
    Propozycje ugodowe
    W obliczu niepewności prawnej dotyczącej Umów i ich wpływu na raportowanie finansowe
    Banku, Bank dąży do uniknięcia potencjalnych sporów, utrzymania pozytywnych relacji z
    Kredytobiorcami, a także definitywnego uregulowania zobowiązań wynikających z Umów.
    W tym celu Bank oferował i dalej oferuje Kredytobiorcom możliwość zawarcia ugody
    (zwanych dalej „Ugodą”). Ugody są kierowane do Kredytobiorców, którzy nie wnieśli
    powództwa przeciwko Bankowi, jak i do tych, którzy już takie działania podjęli.
    Ugoda może być podpisana zarówno z Kredytobiorcą, który już uregulował swoje
    zobowiązania, jak i z tym, który nadal je spłaca. W związku z tym, dla części Ugód
    Wnioskodawca może być zobowiązany do zapłaty Kredytobiorcy określonej sumy w PLN
    (dalej: „Wpłata”) i/lub Wnioskodawca może być zobowiązany do zwolnienia Kredytobiorcy
    z całości lub części długu (umorzenia całości lub części zadłużenia Kredytobiorcy) w
    zakresie kwoty, stanowiącej różnicę między przeliczonym na PLN saldem kredytu, a
    ustalonym przez Bank i Kredytobiorcę pozostałym do spłaty zadłużeniem Kredytobiorcy
    (dalej: „Umorzenie”). W ramach Ugody, Kredytobiorca zgadza się na takie zwolnienie z
    długu.
    W ramach Ugody, w której Wnioskodawca zobowiązuje się do Wpłaty na rzecz
    Kredytobiorcy, metoda obliczania i wysokość Wpłaty są i będą ustalane indywidualnie
    między Wnioskodawcą a Kredytobiorcą i mogą różnić się w zależności od przypadku.
    Zasadniczo wartość Wpłaty będzie i jest obliczana między innymi w oparciu o spłacone

    przez Kredytobiorcę raty kapitałowo-odsetkowe oraz inne nadpłacone prowizje i opłaty,
    jak również o wysokość wypłaconego kapitału przez Wnioskodawcę.
    Dodatkowo, w ramach Ugody, Bank i Kredytobiorca zgodnie oświadczają, iż:
        nie będą występować w przyszłości względem siebie z roszczeniami wywodzonymi
        z treści postanowień Umowy, jej zawarcia oraz wykonywania w walucie obcej, w
        brzmieniu sprzed zmiany Umowy dokonanej Ugodą, ze względu na przyjęte w
        Ugodzie rozwiązania, w tym zmianę waluty, wysokość i zasady spłaty wierzytelności
        kredytowej wynikającej z Umowy;
        przewalutowanie, umorzenie przez Bank Kredytu oraz Wpłata na rzecz
        Kredytobiorcy wyczerpuje wszelkie wzajemne roszczenia Stron wynikające z
        Umowy, a Umowa ulega wygaśnięciu (w sytuacji gdy w ramach Ugody nie pozostaje
        cześć wierzytelności do spłaty przez Kredytobiorcę).
    Równocześnie, w związku ze stosowanym zwolnieniem z długu w ramach Ugody, w celu
    zastosowania przepisów Rozporządzenia, które może stanowić podstawę do ubiegania się
    przez Kredytobiorcę o zwolnienie z PIT, niezbędne jest spełnienie przez Kredytobiorcę
    określonych warunków, co Kredytobiorcy potwierdzają stosownym oświadczeniem,
    stanowiącym załącznik do Ugody. Kredytobiorca ponosi odpowiedzialność za prawdziwość
    złożonego oświadczenia. Bank weryfikuje treść oświadczenia stosownie do posiadanych
    danych we własnych systemach informatycznych.
    Po przeprowadzonej weryfikacji treści oświadczenia, w przypadku stwierdzenia, że
    przesłanki do zaniechania poboru PIT w odniesieniu do określonych kwot wierzytelności
    kredytowej Kredytobiorcy nie zostały spełnione, Bank stosownie do regulacji ustawy o PIT
    sporządza informację o wysokości przychodów (PIT-11) oraz przesyła ją Kredytobiorcy
    realizując tym samym nałożone na niego obowiązki płatnika. Powyższe sytuacje
    zwolnienia z długu niespełniające warunków do zastosowania zwolnienia w PIT przez
    Kredytobiorcę, w ramach których Bank realizuje obowiązki płatnika nie są przedmiotem
    niniejszego wniosku.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Oferowanie kredytobiorcom ugód rozpoczęło się w 2022 r. W konsekwencji, niniejszy
    Wniosek dotyczy stanu faktycznego począwszy od 2022 r. oraz przyszłych ugód
    zawieranych na warunkach wskazanych w stanie faktycznym/ zdarzeniu przyszłym.
    Przed wypłaceniem kwoty określanej jako „Wpłata”, strony Ugody (Wnioskodawca oraz
    kredytobiorca) dokonują w jej ramach rozliczenia kredytu tak, jak gdyby od daty zawarcia
    Umowy i jego wypłaty stanowił kredyt w PLN.
    Płatność Wpłaty stanowi zwrot przez Wnioskodawcę na rzecz kredytobiorców środków
    pieniężnych, które wcześniej, na mocy Umowy przekazali oni na rzecz Wnioskodawcy w
    ramach spłaty rat kapitałowo - odsetkowych od otrzymanego finansowania bądź jako
    rozliczenie należności związanych z uprzednio zawartą Umową.
    Podpisanie oświadczenia, o którym mowa we wniosku, będącego podstawą do
    skorzystania z zaniechania poboru podatku w przypadku zwolnienia z długu jest
    równoznaczne z tym, że kredytobiorca spełnił wszystkie warunki wynikające z
    Rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe nie jest równoznaczne z tym, że
    kredytobiorca spełnił wszystkie warunki określone w Rozporządzeniu.
    Podpisując wskazane oświadczenie kredytobiorca deklaruje, czy zostały spełnione
    poszczególne warunki określone w Rozporządzeniu, tj.:

    1. kredyt został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku
    więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały
    zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej;
    2. kredyt został zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub
    udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
    prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w
    takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
    udziale w takim prawie;
    3. kredytobiorca nie korzystał z zaniechania poboru podatku związanego w związku z
    umorzeniem wierzytelności z tytułu innego kredytu mieszkaniowego.
    W tym kontekście kredytobiorca może wskazać, że dany warunek nie został spełniony lub
    został spełniony w części, wraz z określeniem proporcji, w jakiej warunek jest spełniony
    (druga część zdania dotyczy spełniania warunku, o którym jest mowa w pkt 1 powyżej).
    Stosownie do posiadanej wiedzy, Wnioskodawca weryfikuje ponadto, czy kredyt został
    udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r.
    W praktyce biznesowej Wnioskodawcy nie miały miejsca sytuacje, w których umorzono
    koszty ubezpieczeń.
    Zatem z perspektywy Wnioskodawcy, podpisanie oświadczenia przez Kredytobiorcę
    stanowi jeden z wymogów do zastosowania przepisów Rozporządzenia.
    Niemniej, Wnioskodawca wskazuje również, że weryfikuje treść każdego złożonego przez
    kredytobiorców oświadczenia w oparciu o posiadaną wiedzę, a w konsekwencji
    przeprowadza weryfikację spełnienia warunków określonych w Rozporządzeniu.

## Pytanie

Czy w związku z opisem w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym Bank, w odniesieniu do
    dokonywanych Wpłat oraz zwolnienia z długu (w części dotyczącej kredytów
    mieszkaniowych), nie jest zobowiązany do sporządzenia informacji o wysokości
    przychodów (PIT-11) i przesłania jej Kredytobiorcy jako podatnikowi oraz urzędowi
    skarbowemu, właściwemu według miejsca zamieszkania Kredytobiorcy, zgodnie z art. 42a
    ust. 1 ustawy o PIT w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o PIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W związku z opisem w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, w ocenie Wnioskodawcy,
    Bank, w odniesieniu do dokonywanych Wpłat oraz zwolnienia z długu (w części dotyczącej
    kredytów mieszkaniowych), nie jest zobowiązany do sporządzenia informacji o wysokości
    przychodów (PIT-11) i przesłania jej Kredytobiorcy jako podatnikowi oraz urzędowi
    skarbowemu, właściwemu według miejsca zamieszkania Kredytobiorcy, zgodnie z art. 42a
    ust. 1 ustawy o PIT w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o PIT.
    Uwagi ogólne
    Art. 42a ust. 1 ustawy o PIT nakłada obowiązki informacyjne na podmioty dokonujące
    wypłat należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o PIT. Obowiązek
    wystawienia wskazanej w cytowanym przepisie informacji obejmuje wszystkie podmioty, z
    wyjątkiem osób fizycznych, które nie są przedsiębiorcami.
    Celem określenia, czy w przedstawionym stanie faktycznym/ zdarzeniu przyszłym Bank
    ma obowiązek informacyjny wynikający z art. 42a ust. 1 ustawy o PIT, należy zbadać, czy w
    związku z dokonaniem Wpłaty oraz zwolnienia z długu przez Bank, dochodzi do
    przysporzenia, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o PIT.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT:

      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów zwolnionych od podatku oraz objętych zaniechaniem poboru
      podatku.
    Katalog źródeł przychodów, których osiągnięcie powoduje powstanie obowiązku
    podatkowego na gruncie ustawy o PIT, został zawarty w art. 10 ust. 1 ustawy o PIT.
    Zgodnie z pkt 9 tego przepisu źródłem przychodów są: „inne źródła”.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o PIT:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się: „w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art-17”.
    Katalog przychodów z „innych źródeł” jest otwarty, a w orzecznictwie i literaturze
    podkreśla się, że obejmuje on tylko te przychody, które powodują powstanie obowiązku
    podatkowego, ale nie mieszczą się w innych kategoriach źródeł przychodów określonych
    w art. 10 ustawy o PIT.
    W związku z powyższym, należy ustalić, czy Wpłata i zwolnienie z długu generuje przychód
    w myśl ustawy o PIT po stronie Kredytobiorcy.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami są otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W orzecznictwie i literaturze podkreśla się, że dla uznania świadczenia za przychód
    podatkowy istotne jest realne przysporzenie majątkowe podatnika. Przychód powstaje
    tylko wtedy, gdy podatnik uzyskuje rzeczywistą korzyść majątkową, czyli zwiększenie
    aktywów lub zmniejszenie zobowiązań.
    Nie każda kwota otrzymana przez podatnika tworzy przychód podatkowy dla celów PIT.
    Istotne jest, aby świadczenie skutkowało rzeczywistym wzbogaceniem się podatnika.
    Podsumowując, przychód dla celów PIT to konkretny, realny i wymierny przyrost
    majątkowy, który musi być definitywny.
    Brak powstania przychodu podatkowego po stronie Kredytobiorców w zakresie Wpłaty
    W analizie przedstawionego stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego, kluczowe jest
    wyjaśnienie definicji „ugody” w kontekście przepisów ustawy o PIT.
    W literaturze oraz orzecznictwie podkreśla się, że ugoda ma na celu nadanie pewności i
    bezsporności już istniejącemu stosunkowi prawnemu. Może ona potwierdzać,
    modyfikować lub rozwiązywać ten stosunek, ale nie tworzy nowego stosunku prawnego,
    co zostało wyjaśnione w komentarzu K. Osajdy i W. Borysiaka do art. 917 Kodeksu
    Cywilnego (Wyd. 32, Warszawa 2024).
    Takie rozumienie ugody potwierdza wyrok Sądu Najwyższego z 4 lutego 2004 r., sygn. akt I
    CK 178/03, który stwierdza, że ugoda reguluje prawa i obowiązki stron w ramach
    istniejącego stosunku prawnego poprzez wzajemne ustępstwa, nie tworząc nowego
    stosunku prawnego.

    W kontekście omawianej sprawy, Bank zdecydował się na postępowanie ugodowe w
    obliczu trwających i potencjalnych postępowań sądowych ze strony Kredytobiorców.
    Ugody zawierane przez Bank mają na celu polubowne rozwiązanie sporów i zapobieżenie
    przyszłym konfliktom dotyczącym ważności i skuteczności zawartych umów oraz ich
    poszczególnych klauzul.
    Ugoda, będąca podstawą do Wpłaty, wynika z uznania przez Bank i Kredytobiorcę
    potencjalnych sporów dotyczących umownych postanowień. W wyniku Ugody,
    Kredytobiorca rezygnuje z dochodzenia roszczeń w zamian za modyfikację warunków
    Umowy, co nie zakłóca ciągłości i tożsamości wierzytelności wynikającej z Umowy, lecz
    wprowadza zmiany wynikające z Ugody.
    W świetle tych faktów, rozliczenia wynikające z Ugody nie powinny być rozpatrywane
    oddzielnie od pierwotnej Umowy, gdyż Ugoda wprowadza zmiany do niektórych jej
    postanowień. Wpłata dokonywana na podstawie Ugody, jest rekompensatą za
    wcześniejsze płatności Kredytobiorcy, nie prowadząc do sytuacji, w której Kredytobiorca
    zapłaciłby mniej niż otrzymał.
    W związku z tym, w ocenie Banku, Wpłata nie powinna podlegać opodatkowaniu PIT, gdyż
    nie stanowi faktycznego przyrostu majątku Kredytobiorcy, lecz jedynie częściowe
    wyrównanie wcześniejszych wydatków. W konsekwencji, po stronie Kredytobiorcy nie
    dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego, a tym samym kwoty otrzymane z
    tytułu Wpłaty nie powinny być zaliczane do przychodów podlegających opodatkowaniu PIT.
    Podsumowując, w świetle przedstawionej argumentacji, zawarcie Ugody i otrzymanie
    Wpłaty nie wpływają na powstanie przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT. W
    związku z tym, Bank nie ma obowiązku, o którym mowa w art. 42a ust. 1 ustawy o PIT, w
    kontekście dokonywania Wpłat na mocy Ugody.
    Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlanie w interpretacjach indywidualnych m.in. w
    interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej:
        z 29 lipca 2024 r. nr 0112-KDIL2-1.4011.514.2024.2.DJ:
      W konsekwencji, zwrot przez Bank środków pieniężnych (tytułem uzgodnionej w
      ugodzie nadpłaty), które wcześniej na mocy umowy kredytu mieszkaniowego Państwo
      przekazali na rzecz Banku w ramach spłaty rat udzielonego kredytu mieszkaniowego
      nie będzie stanowił dla Państwa przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
      podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa
      w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu
      podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zatem nie będą mieli Państwo
      obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od zwróconej przez
      Bank kwoty, będącej przedmiotem Państwa zapytania.
        z 27 grudnia 2023 r. nr 0113-KDIPT2-2.4011.778.2023.2.ACZ, gdzie organ zgodził się
        z Wnioskodawcą, że:
      W związku z opisaną w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym czynnością
      dokonywania Zwrotu na mocy ugody, po stronie Kredytobiorcy nie powstaje przychód
      podatkowy w rozumieniu art. 20 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9 oraz art. 11 ust.
      1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (...).
    Analogiczne stanowisko przyjął również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w
    interpretacji indywidualnej z 28 kwietnia 2023 r. nr 0114-KDIP3-2.4011.243.2023.1.MN, z
    25 kwietnia 2023 r. nr 0113-KDIPT2-2.4011.184.2023.1.DA, z 9 marca 2023 r. nr 0114-
    KDIP3-1.4011.4.2023.1.MS2 i z 18 listopada 2022 r. nr 0114-KDIP3-1.4011.871.2022.2.LS.
    Zaniechanie poboru PIT w odniesieniu do dokonanego zwolnienia z długu

    W pierwszej kolejności, Wnioskodawca pragnie stwierdzić, że w ocenie Banku, zwolnienie
    z długu, tj. kwota umorzonej części kredytu hipotecznego zaciągniętego na zaspokojenie
    celów mieszkaniowych, stanowi dla Kredytobiorcy przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1
    ustawy o PIT z tytułu nieodpłatnych świadczeń klasyfikowany do źródła, o którym mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegający, co do zasady,
    opodatkowaniu PIT.
    Równocześnie, zgodnie z § 1 ust. 1 Rozporządzenia:
      Zarządza się zaniechanie poboru PIT od kwot:
      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
      mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
      kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
      mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej;
      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
      udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do
      waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego
      oprocentowania.
    Zgodnie z treścią Rozporządzenia, wyłączenie z opodatkowania ma zastosowanie do
    umorzonych kwot zobowiązań kredytowych na cele mieszkaniowe zabezpieczonych
    hipotecznie, udzielonych przed 15 stycznia 2015 roku przez instytucje upoważnione do
    udzielania kredytów na mocy odrębnych przepisów, pod warunkiem, że osoba fizyczna
    będąca stroną umowy kredytowej nie skorzystała z wyłączenia z opodatkowania dla
    innego kredytu hipotecznego na inny projekt mieszkaniowy (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b)
    Rozporządzenia).
    W tym kontekście, Kredytobiorcy potwierdzają stosownym oświadczeniem stanowiącym
    załącznik do Ugody, spełnienie warunków wskazanych w tym Rozporządzeniu, co Bank
    weryfikuje stosownie do posiadanych danych we własnych systemach informatycznych.
    W przypadku, gdy z treści oświadczenia Kredytobiorcy bądź w ramach weryfikacji treści
    tego oświadczenia Kredytobiorcy wynikło, że wymienione w Rozporządzeniu przesłanki do
    zaniechania poboru podatku nie zostały spełnione, Bank występując w roli płatnika
    sporządza stosowną informację PIT-11, o której mowa w art. 42a ust. 1 ustawy o PIT oraz
    przekazuje ją Kredytobiorcy.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w stosunku do uzyskanego przez Kredytobiorcę przychodu
    związanego ze zwolnieniem z długu (umorzeniem wierzytelności względem Banku),
    znajdzie zastosowanie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na
    podstawie Rozporządzenia, a w konsekwencji, Bank nie jest zobowiązany sporządzić
    informacji PIT-11, o której mowa w art. 42a ust. 1 ustawy o PIT.
    Podobne stanowisko przyjął Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji
    indywidualnej: z 25 kwietnia 2023 r. nr 0113-KDIPT2-2.4011.184.2023.1.DA oraz z 14
    kwietnia 2023 r. nr 0114-KDIP3-2.4011.126.2023.2.MN.
    Reasumując, w związku z opisanym w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym dokonaniem
    Wpłaty na podstawie Ugody oraz zwolnieniem z długu (w części dotyczącej kredytów
    mieszkaniowych), Bank nie jest zobowiązany do sporządzenia informacji o wysokości

    przychodów (PIT-11) i przesłania jej Kredytobiorcy jako podatnikowi oraz urzędowi
    skarbowemu, właściwemu według miejsca zamieszkania Kredytobiorcy, zgodnie z art. 42a
    ust. 1 ustawy o PIT w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Źródła przychodów
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.

    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c
      oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
      poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub
      zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację
      według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz
      urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy
      według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku
      podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób
      zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Wskazali Państwo, że na podstawie zawieranych ugód dokonują Państwo zwolnienia z
    długu w odniesieniu do kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe, jak również
    „Wpłaty” na rzecz Kredytobiorców środków pieniężnych, które wcześniej wpłacali oni na w
    ramach spłaty kredytów.
    Należy zatem przeanalizować skutki podatkowe powyższych czynności.
    Skutki podatkowe płatności „Wpłaty” na podstawie ugody
    Ugoda - jako jeden z typów umów - regulowana jest przepisami Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 917 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody.
    W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody
    przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody.

    Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron,
    zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub
    zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.
    Instytucja kredytu została natomiast uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2488 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega - co do zasady -
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Jak wynika z opisu sprawy, wypłacana przez Państwa kwota jest zwrotem na rzecz
    kredytobiorców środków pieniężnych, które na mocy umowy kredytowej przekazali oni na
    Państwa rzecz w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego
    finansowania bądź jako rozliczenie należności związanych z uprzednio zawartą umową.
    Taka operacja nie spełnia więc celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika -
    ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po stronie
    Kredytobiorców nie dojdzie do powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymają
    oni od Państwa z powrotem zwrot ich własnych środków, które wcześniej wpłacali tytułem
    spłaty zaciągniętych kredytów. Wypłata ta będzie więc dla kredytobiorców neutralna
    podatkowo - po ich stronie nie powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu z tego tytułu.
    Tym samym nie będą Państwo zobowiązani do sporządzenia informacji o wysokości
    przychodów (PIT-11) i przesłania jej kredytobiorcom, zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 20 ust. 1 tej ustawy.
    Zatem Państwa stanowisko dotyczące dokonywanych „Wpłat” jest prawidłowe.
    Umorzenie wierzytelności

    Odrębną kwestią jest umorzenie wierzytelności, które następuje w przypadku zwolnienia z
    długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania
    świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je
    przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy Kodeks
    cywilny:
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Tym samym, umorzoną Państwa kredytobiorcom kwotę wierzytelności z tytułu
    zaciągniętego kredytu należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Zaniechanie poboru podatku
    Jednakże zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 102) w aktualnie obowiązującym brzmieniu zmienionym
    Rozporządzeniem Ministra Finansów z 20 grudnia 2024 r. (Dz. U. 2024 poz. 1912):
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
        kwot:
      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
        mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
        mieszkaniowej;
      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego
        do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania
        ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.

      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
        niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
        dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.),
        zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
        zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do
        całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
        lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
        którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
        wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
        inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      1) jednego gospodarstwa domowego albo
      2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
        gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
        albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
        osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
        inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
        osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
        zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
      uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Stosownie do § 4a tego rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w § 3
      ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
      2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia:
    1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
    1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega
      nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
      funkcjonowania takich podmiotów, oraz
    2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
      prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale
      w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziale w takim prawie, oraz

    3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    2. Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki określone w
      ust. 1.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
      mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
      także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
      w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
      prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
      również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub
      udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie,
      jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na
      grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
      mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego
      pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie
    następujące przesłanki:
    1. kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;
    2. kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;
    3. kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
    4. kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego
      kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.
    Z opisu sprawy wynika, że kredytobiorcy potwierdzają stosownym oświadczeniem
    spełnienie określonych warunków, a Państwo dodatkowo weryfikują treści oświadczeń
    złożonych przez kredytobiorców w oparciu o posiadaną wiedzę.
    Mając na uwadze powyższe - jeśli kredytobiorcy spełniają wszystkie warunki wynikające z
    omawianego Rozporządzenia - to mogą skorzystać z zaniechania poboru podatku od
    umorzonych im kwot wierzytelności z tytułu zaciągniętych kredytów.
    W konsekwencji - nie będą Państwo zobowiązani do sporządzania informacji PIT-11 na
    rzecz kredytobiorców korzystających z umorzenia wierzytelności z tytułu kredytów
    mieszkaniowych.

    Natomiast, jeśli w wyniku weryfikacji treści oświadczenia wyniknie, że wymienione w
    Rozporządzeniu przesłanki nie zostały spełnione, wówczas na Państwu będzie ciążył
    obowiązek sporządzenia i przesłania informacji PIT-11, stosownie do art. 42a ust. 1 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem Państwa stanowisko dotyczące sporządzania informacji w przypadku zwolnienia
    kredytobiorców z długu również jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazuję, że
    zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.