Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.805.2025.2.DJD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-31
Teza: Skutki podatkowe odpłatnego zbycie prawa użytkowania
wieczystego nieruchomości; nabytego z myślą o prowadzonej
działalności gospodarczej.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
działki
grunty-grunt niezabudowany
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
nieruchomości-zbycie nieruchomości
wartości-wartości niematerialne i prawne
środek-środek trwały-wycofanie środka trwałego
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 2-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 2-pkt 1-lit. a
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Wyłączenia z kosztów
uzyskania przychodów.- Środki trwałe i wartości
niematerialne i prawne, inwestycje.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Odpłatne
zbycie nieruchomości i innych praw majątkowych.
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 października 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy skutków podatkowych odpłatnego zbycia prawa użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 12 grudnia
    2025 r. (wpływ 12 grudnia 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni podlega obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
    (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
    obowiązek podatkowy). Od grudnia 1986 r. do 1 stycznia 2023 r. Wnioskodawczyni
    prowadziła jednoosobową działalność gospodarczą. 2 stycznia 2023 r. doszło do
    przekształcenia tej działalności gospodarczej w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością,
    gdzie jest ona kontynuowana.
    Wnioskodawczyni była użytkownikiem wieczystym we wspólności ustawowej majątkowej
    małżeńskiej:
      · nieruchomości gruntowej w postaci działki położonej w Z..., o numerze ewidencyjnym
        X, dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą o numerze...;
      · nieruchomości gruntowej w postaci działki położonej w Z.., o numerze ewidencyjnym
        Y, dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą o numerze ....
    Obie ww. działki, sąsiadujące (graniczące) ze sobą, były niezabudowane budynkami, ani
    budowlami i są w całości przeznaczone pod zabudowę, zgodnie z decyzjami o warunkach
    zabudowy i zagospodarowania terenu. Żadna z tych działek nie była wykorzystywana
    wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku od towarów i usług. Prawo
    użytkowania wieczystego działki nr X zostało nabyte w 2003 r. z myślą o prowadzonej
    wówczas działalności gospodarczej Wnioskodawczyni w zakresie produkcji (główny
    przedmiot działalności). Od tego nabycia nie został naliczony podatek od towarów i usług.
    Prawo użytkowania wieczystego działki nr X zostało wprowadzone do ewidencji środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych działalności gospodarczej
    Wnioskodawczyni przed 2012 r., a wycofanie tego prawa z ewidencji miało miejsce 31
    stycznia 2020 r. Działka ta nie została faktycznie (tj. fizycznie) wykorzystana (zajęta) do
    prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej.

    Dla działki nr X zostały wydane trzy decyzje o warunkach zabudowy:
      a) z 2007 r. na budynek zbiorowego zamieszkiwania – hotel akademicki – na wniosek
        Wnioskodawczyni;
      b) z 2007 r. na budynek zbiorowego zamieszkiwania – dom pomocy społecznej – na
        wniosek Wnioskodawczyni;
      c) z 2023 r. na inwestycję deweloperską – budynek mieszkaniowy wielorodzinny – na
        wniosek dewelopera realizującego podobne inwestycje etapowo w bliskim
        sąsiedztwie.
    Prawo użytkowania wieczystego działki nr Y zostało nabyte w 2003 r. dla potrzeb
    ówcześnie prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawczyni w zakresie produkcji
    (główny przedmiot działalności). Nabycie to nastąpiło w ramach zniesienia współwłasności
    nieruchomości nabytej wcześniej (zniesienie to miało miejsce między Wnioskodawczynią i
    jej mężem z jednej strony, a niepowiązanym podmiotem trzecim z drugiej strony –
    podmiotem prowadzącym w sąsiedztwie działalność gospodarczą). Od obu tych nabyć nie
    został naliczony podatek od towarów i usług.
    Prawo użytkowania wieczystego działki nr Y zostało wprowadzone do ewidencji środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych działalności gospodarczej
    Wnioskodawczyni przed 2004 r. a wycofanie tego prawa z ewidencji miało miejsce 31
    marca 2022 r. Działka ta nie została faktycznie (tj. fizycznie) wykorzystana (zajęta) do
    jednoosobowej działalności gospodarczej. Dla działki nr Y została wydana decyzja o
    warunkach zabudowy na inwestycję deweloperską – budynek mieszkaniowy
    wielorodzinny – na wniosek dewelopera realizującego podobne inwestycje etapowo w
    bliskim sąsiedztwie.
    Dla obu działek brak jest planu miejscowego, zaś studium uwarunkowań i kierunków
    zagospodarowania przestrzennego wskazuje, że są one położone w strefie zabudowy
    wielofunkcyjnej WZ2. Obie ww. działki zostały zakupione ze środków własnych (nie były
    finansowane kredytem). Z racji tego, że działki nr X i Y sąsiadują z terenem, na którym
    realizowana była ówcześnie inwestycja mieszkaniowa przez dewelopera,
    Wnioskodawczyni z jednej strony chciała zabezpieczyć te działki przed spadkiem wartości,
    z uwagi na działania podejmowane przez dewelopera, a z drugiej strony chciała zapewnić
    sobie możliwość zbycia tej działki na korzystnych warunkach. W związku z tym podpisała z
    deweloperem porozumienie „dobrosąsiedzkie”, mające za przedmiot m.in. wskazane
    działki. W ramach tego porozumienia Wnioskodawczyni zobowiązała się m.in. do
    niepodejmowania żadnych czynności wobec konkretnej inwestycji, realizowanej przez
    dewelopera na nieruchomości położonej bezpośrednio przy nieruchomościach
    Wnioskodawczyni, będących przedmiotem pisma, które mogłyby powodować jej
    zablokowanie (uniemożliwienie), opóźnienie lub utrudnienie jej rozpoczęcia lub realizacji.
    Z kolei deweloper zobowiązał się m.in. do:
    · ustanowienia w określonym terminie służebności gruntowej na swojej nieruchomości
      na rzecz każdoczesnych właścicieli i użytkowników wieczystych ww. działek;
    · wykonania w określonym terminie projektu budowlanego dot. inwestycji
      mieszkaniowej dla działek nr X i Y oraz przeniesienia praw do tego projektu na
      Wnioskodawczynię i Jej małżonka;
    · uzyskania w określonym terminie pozwolenia na budowę tej inwestycji oraz jego
      przeniesienia na Wnioskodawczynię i Jej małżonka.
    W chwili obecnej toczy się postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę z
    wniosku dewelopera, który w tym zakresie uzyskał od Wnioskodawczyni i Jej małżonka
    prawo do dysponowania działkami nr X i Y na cele budowlane (bez prawa do faktycznego
    wykorzystywania nieruchomości) zgodnie z zapisami powołanego wyżej porozumienia
    zawartego z deweloperem. Prawo do dysponowania tymi działkami na cele budowlane

    zostało udzielone m.in. celem dokonywania wszelkich niezbędnych pomiarów, badań, a
    także uzyskiwania dokumentacji, decyzji, uzgodnień i zapewnień niezbędnych lub
    użytecznych do prowadzenia inwestycji mieszkaniowej na tych działkach. Wskazane wyżej
    postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę nie zostało zakończone.
    Nawet jeśli pozwolenie na budowę zostanie wydane, nie będzie ono wydane na nazwisko
    Wnioskodawczyni z racji tego, że sprzedała działki nr X i Y(o czym szerzej niżej).
    Jednocześnie należy wyjaśnić motywy, dla których ww. działki nie zostały faktycznie (tj.
    fizycznie) wykorzystane (zajęte) do jednoosobowej działalności gospodarczej:
    1) zostały zakupione celem wykorzystania do działalności gospodarczej prowadzonej na
      sąsiednich nieruchomościach, z uwagi na plany rozwojowe. W momencie ich zakupu
      rejon, w którym są położone, był faktycznie wykorzystywany na cele przemysłowe;
    2) z uwagi na zmianę w sposobie wykorzystania nieruchomości położonych w okolicy, z
      uwagi na rozwój tego obszaru (wyburzenia dawnych obiektów przemysłowych,
      zabudowa mieszkaniowa realizowana na poprzemysłowych gruntach), w sąsiedztwie
      nieruchomości zaczęła dominować zabudowa nieuciążliwa. Wskazane wyżej działki
      znajdują się w sąsiedztwie strefy wielkomiejskiej..., wyznaczonej długo po nabyciu
      nieruchomości, których dotyczy wniosek;
    3) wobec powyższego Wnioskodawczyni podjęła decyzję o sukcesywnym przenoszeniu
      działalności gospodarczej w inny, typowo przemysłowy rejon .... Wskutek tej decyzji
      nieruchomości, o których mowa, nigdy nie stały się przydatne w prowadzonej
      ówcześnie działalności produkcyjnej. Jednocześnie należy nadmienić, że
      Wnioskodawczyni nie uzyskała nigdy, ani warunków zabudowy, ani decyzji o
      pozwoleniu na budowę na budynki przeznaczone do działalności produkcyjnej.
      Innymi słowy, Wnioskodawczyni nie mogła wykorzystywać rzeczonych działek w toku
      działalności produkcyjnej przez cały okres ich posiadania. Działki niezabudowane
      byłby bowiem nieprzydatne do takiej działalności – konieczne byłoby wzniesienie
      budynków produkcyjnych, a nie było stosownych pozwoleń, aby je wbudować.
    Wnioskodawczyni w 2024 r. sprzedała ww. działki nr X i Y na rzecz innego podmiotu
    gospodarczego, niebędącego stroną wskazanego wcześniej porozumienia.
    Ponadto należy podkreślić, że:
  · Wnioskodawczyni – za pośrednictwem swojej córki – składała propozycje sprzedaży ww.
    działek innym przedsiębiorcom – deweloperom zabudowy mieszkaniowej, m.in. jako
    próbę weryfikacji oferty firmy z sąsiedztwa. Propozycję spotkały się z niemal zerowym
    odzewem;
    · wskazane wyżej działki nie były przedmiotem reklamy;
    · wskazane działki nie były wynajmowane, wydzierżawiane ani oddane do odpłatnego
      korzystania na innej podstawie;
    · Wnioskodawczyni nie podejmowała innych czynności w celu uatrakcyjnienia ww. działek;
    · Wnioskodawczyni okresowo zlecała oczyszczanie (usunięcie) samosiejek z obu ww.
      działek celem utrzymania nieruchomości w stanie niepogorszonym.
    Historia odpłatnego zbywania nieruchomości przez Wnioskodawczynię.
    1. Sprzedane nieruchomości prywatne:
    1.1 Mieszkanie (spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego), otrzymane w
      darowiźnie od matki Wnioskodawczyni do Jej majątku osobistego w maju 2014 r.,
      przy czym Nieruchomość była dalej zamieszkiwana przez matkę Wnioskodawczyni.
      Po śmierci matki, Wnioskodawczyni sprzedała mieszkanie w listopadzie2015 r., aby
      nie przypominało ono o smutku związanym z odejściem najbliższej osoby oraz z
      braku potrzeby posiadania lokalu mieszkalnego w danej lokalizacji. Mieszkanie to –

      przed jego sprzedażą – nie było oddawane w najem przez Wnioskodawczynię, ani
      udostępnione na podstawie umowy dzierżawy lub umowy o podobnym charakterze.
      Sprzedaż opisanego prawa została opodatkowana na zasadach określonych w art.
      30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych;
    1.2 Mieszkanie – prawo własności lokalu mieszkalnego położonego w budynku przy ul.
      A.... Nieruchomość kupiona na rynku pierwotnym w grudniu 2017 r., wraz z mężem
      do majątku wspólnego ze środków własnych, z myślą o przeprowadzce z
      dotychczasowego miejsca zamieszkania, tj. domu jednorodzinnego (kilkupiętrowego
      segmentu), który staje się dla Wnioskodawczyni coraz bardziej uciążliwy w
      codziennym funkcjonowaniu, z uwagi na konieczność wielokrotnego pokonywania
      schodów. Po wykończeniu zakupionego w stanie deweloperskim mieszkania,
      Wnioskodawczyni wraz z mężem uznali, że jest ono za małe dla nich obojga i
      postanowili kontynuować poszukiwania albo działki pod budowę nowego niskiego
      domu jednorodzinnego albo gotowego domu z rynku wtórnego na własne potrzeby
      mieszkaniowe, aby się do niego wspólnie przenieść, zaś nieruchomość lokalową
      sprzedali w sierpniu 2019 r. Mieszkanie to – przed jego sprzedażą – nie było
      oddawane w najem przez Wnioskodawczynię, ani Jej męża, ani udostępnione na
      podstawie umowy dzierżawy lub umowy o podobnym charakterze. Sprzedaż
      opisanego prawa została opodatkowana na zasadach określonych w art. 30e ustawy
      o podatku dochodowym od osób fizycznych;
    1.3 Segment – prawo własności nieruchomości zabudowanej domem jednorodzinnym w
      zabudowie segmentowej położonej w B..., wspomniane w już podpunkcie 1.2. – po
      nabyciu i przeprowadzeniu się nowej lokalizacji, działka wraz z segmentem,
      wybudowanym przez Wnioskodawczynię i Jej męża został ostatecznie sprzedany pod
      koniec 2024 r.
    2. Sprzedane nieruchomości nabyte na potrzeby związane z działalnością gospodarczą:
    2.1. Pięć niezabudowanych działek gruntu ujętych w 4 odrębnych księgach wieczystych,
      stanowiące de facto jeden zwarty kompleks gruntu budowlanego w C... o
                      2powierzchni łącznej 15 794 m (dalej w niniejszym paragrafie zwane także:
      Nieruchomością), nabyte od ... Specjalnej Strefy Ekonomicznej S.A. za (wartość OT
      czyli łącznie z kosztami nabycia) 2 537 296,00 PLN w 2010 r. w celu budowy na tym
      terenie zakładu produkcyjnego. Nieruchomość w C... była kupowana, z uwagi na
      obowiązujące przepisy dot. prawa pierwokupu, dwuetapowo: w czerwcu 2010 r.
      nabyto działki (...) oraz warunkowo nabyto działki (...) (pod warunkiem nie
      skorzystania z prawa pierwokupu przez C... ), zaś ostateczne nabycie tych ostatnich
      dwóch działek nastąpiło 6 sierpnia 2010 r. Nieruchomość do momentu sprzedaży nie
      była wykorzystywana w żaden sposób. Do momentu sprzedaży Nieruchomości
      poniesiono koszty inwestycji 335 543,81 PLN (głównie projekt budowlany i opłaty
      administracyjne). Projekt nie został zrealizowany, z uwagi na dojście przez
      Wnioskodawczynię do wniosku, że teren ten jest zbyt mały do budowy nowego
      zakładu, który miałby pomieścić jej całą działalność oraz z uwagi na fakt znalezienia
      w tym czasie odpowiedniego obiektu do wynajęcia w D.., który był już przystosowany
      ze względu na istniejącą infrastrukturę techniczną, do możliwości natychmiastowego
      uruchomienia w nim zakładu wykańczania dzianin. Nieruchomość w C... wraz z
      dokumentacją projektową została sprzedana w lipcu 2012 r. za 3 000 860,00 PLN
      firmie - sp. z o.o. z E... Przed sprzedażą Nieruchomość nie była wynajmowana,

      wydzierżawiana, ani oddana do używania na podstawie umowy o podobnym
      charakterze. Przychód był opodatkowany jako przychód z działalności gospodarczej,
      czyli podatkiem dochodowym od osób fizycznych (liniowy 19%).
    2.2. Działka nr ..., na której Wnioskodawczyni planowała wybudować budynek służący do
      celów prowadzonej działalności gospodarczej związanej z nowoczesną branżą
      włókienniczą. Z uwagi na brak możliwości nabycia przylegającej działki, zmianę
      planów obsługi komunikacyjnej/logistycznej nieruchomości oraz z racji wykrytej po
      zakupie wady nieruchomości, Wnioskodawczyni zbyła tę nieruchomość, z tytułu
      czego opłaciła podatek od przychodów z działalności gospodarczej (liniowy 19%).
      Obecnie toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty podatku
      odprowadzonego przy sprzedaży działki nr ....
    W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawczyni wskazała, że przed przekształceniem
    jednoosobowej działalności gospodarczej w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością
    opłacała podatek liniowy (tj. zgodnie z art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych) i prowadziła księgi rachunkowe. Faktycznym przedmiotem działalności
    gospodarczej Wnioskodawczyni była przede wszystkim produkcja dzianin. Po
    przekształceniu działalności w 2023 r. w Spółce z o.o. Wnioskodawczyni jest wspólnikiem.
    Zakres działalności Spółki z o. o., w której jest wspólnikiem nie dotyczy usług
    deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze (w zakresie usług
    budowlanych).
    Jednoosobowa działalność gospodarcza, którą Wnioskodawczyni prowadziła do momentu
    przekształcenia w Spółkę z o.o., nie dotyczyła usług deweloperskich, ani innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
    W CEIDG w zakres jednoosobowej działalności gospodarczej prowadzonej przez
    Wnioskodawczynię wchodziło:
      · kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek,
      · wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi,
      · pośredniego w obrocie nieruchomościami,
      · zarządzanie nieruchomościami wykonywane na zlecenie.
    Wszystkie te pozycje według kodów PKD w CEIDG wchodziły w zakres działalności
    Wnioskodawczyni, jednak nie zostały one wybrane po przemyśleniu, a „w razie czego”.
    Zakup praw użytkowania wieczystego działek nr X oraz nr Y nie został potwierdzony
    fakturą VAT. Opłaty z tytułu użytkowania wieczystego działek nr X i Y były zaliczane do
    kosztów prowadzonej działalności gospodarczej. Prawa użytkowania wieczystego
    wskazanych we wniosku działek nie były wykorzystywane na potrzeby działalności
    gospodarczej innych osób. Prawa użytkowania wieczystego wskazanych we wniosku
    działek nie były do dnia sprzedaży udostępniane innym osobom na podstawie umowy
    najmu, dzierżawy lub innej umowy.
    Porozumienie „dobrosąsiedzkie” z deweloperem, mające za przedmiot wskazane działki nr
    X oraz nr Y zostało zawarte w lipcu 2023 r. Pomiędzy Wnioskodawczynią a deweloperem, z
    którym podpisała porozumienie „dobrosąsiedzkie”, nie występowały jakiekolwiek
    powiązania osobiste, gospodarcze, bądź majątkowe - wykraczające poza kwestie
    regulowane tym porozumieniem (cel jego zawarcia został przedstawiony we wniosku o
    wydanie interpretacji).
    Nabywca praw użytkowania wieczystego działek nr X oraz nr Y to ... Sp. z o.o. Nie jest to
    spółka, w której Wnioskodawczyni była/jest wspólnikiem/członkiem zarządu. Nabywca
    praw użytkowania wieczystego przedmiotowych działek nie jest podmiotem powiązanym
    w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wnioskodawczyni nie zna rzeczywistego zakresu działalności nabywcy ww. działek,
    bowiem jest to podmiot niepowiązany z Wnioskodawczynią. Z danych zawartych w

    Rejestrze Przedsiębiorców KRS wynika, że podmiot ten prowadzi działalność w
    następującym zakresie, charakteryzowanym poprzez kody PKD:
      · doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i pozostałe doradztwo w
      zakresie zarządzania;
      · działalność związana z administracyjną obsługą biura, włączając działalność
      wspomagającą;
      · kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek;
      · pozostała działalność wspomagająca prowadzenie działalności gospodarczej, gdzie
      indziej niesklasyfikowana;
      · realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków
      niemieszkalnych;
      · roboty budowlane związane ze wynoszeniem budynków mieszkalnych i
      niemieszkalnych.
    Pomiędzy Wnioskodawczynią a nabywcą przedmiotowych działek nie występowały
    jakiekolwiek inne powiązania osobiste, gospodarcze, bądź majątkowe - oprócz
    okoliczności opisanej niżej.
    W przeszłości była toczona sprawa sądowa w sprawie kiedyś istniejącej, a wykreślonej
    służebności gruntowej przejazdu przez nieruchomość nabywcy działek. Została ona
    wszczęta zanim nabył on nieruchomość sąsiednią. Sprawa została wycofana przez
    Wnioskodawczynię przy okazji zbycia działek, gdyż stała się wówczas bezzasadna, bowiem
    nabywca został właścicielem zarówno działki służebnej, jak i władnącej. Działka
    Wnioskodawczyni nr X była w tej sprawie działką władnącą.
    Sprzedaż praw użytkowania wieczystego działek nr X oraz nr Y nie nastąpiła w ramach
    wykonywania działalności gospodarczej. Sprzedaż została potwierdzona fakturą VAT.
    Wnioskodawczyni zaliczyła uzyskane przychody ze sprzedaży praw użytkowania
    wieczystego wskazanych we wniosku działek do przychodów z działalności gospodarczej.
    Wnioskodawczyni posiada inne nieruchomości, ale obecnie nie zamierza ich sprzedawać
    w przyszłości.

## Pytanie

Czy sprzedaż prawa użytkowania wieczystego działek nr X oraz Y spowodowała powstanie
    przychodu z działalności gospodarczej?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni, sprzedaż prawa użytkowania wieczystego działek nr X oraz Y
    nie spowodowała powstania przychodu z działalności gospodarczej.
    Ustawa z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 163 ze zm.; dalej jako: „ustawa o PIT”) stanowi, że odpłatne zbycie nieruchomości, w
    zależności do jakich celów nieruchomość ta była wykorzystywana, może stanowić źródło
    przychodów:
      · z działalności gospodarczej na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 14 ust. 1
        i art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, lub
      · z odpłatnego zbycia nieruchomości niewykorzystywanych w ramach prowadzonej
        działalności gospodarczej na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o PIT.
    Z przychodem ze źródła „pozarolnicza działalność gospodarcza”, w myśl przytoczonych
    wyżej przepisów, mamy do czynienia wówczas, gdy spełnione są łącznie niżej wymienione
    przesłanki:

      a) zbywana nieruchomość stanowi składnik majątku podatnika będący środkiem
        trwałym podlegającym ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości
        niematerialnych i prawnych (art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o PIT) oraz
      b) była lub jest wykorzystywana na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub
        przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej (część wspólna art. 14 ust. 2
        pkt 1 ustawy o PIT).
    Z kolei art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT stanowi, że odrębnym źródłem przychodów jest
    odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, jeżeli
    odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane
    przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej
    nabycie lub wybudowanie.
    Powstanie przychodu ze źródła pozarolnicza działalność gospodarcza z tytułu odpłatnego
    zbycia prawa użytkowania wieczystego gruntów uzależnione jest, o czym stanowi art. 14
    ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o PIT, m.in. od wykorzystywania tych gruntów dla potrzeb
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    W kontekście prawidłowego zaklasyfikowania przychodu z tytułu sprzedaży prawa
    wieczystego użytkowania działek nr X i nr Y kluczowe jest zatem prawidłowe zdefiniowanie
    pojęcia „wykorzystywania na potrzeby związane z działalnością gospodarczą”.
    Ustawa o podatku dochodowym nie zawiera legalnej definicji pojęcia „wykorzystywania na
    potrzeby związane z działalnością gospodarczą”.
    Na gruncie wykładni języka powszechnego słowo „wykorzystywać” znaczy m.in. „użyć
    czegoś do osiągnięcia jakiegoś celu, zysku” (por. Słownik Języka Polskiego PWN; www.sjp.
    pwn.pl).
    W doktrynie wskazuje się, że „przez wykorzystywanie na potrzeby działalności należy
    rozumieć taką sytuację, w której dane rzeczy służą do prowadzenia działalności
    gospodarczej lub ułatwiają jej prowadzenie, przyczyniając się do możliwości uzyskania
    przychodu” (A. Bartosiewicz, R. Kubacki, PIT. Komentarz, wyd. V, LEX 2015).
    W orzecznictwie spotykana jest próba dokonania definicji pojęcia „wykorzystywane przez
    podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą” na
    gruncie art. 22a ust. 1 ustawy o PIT.
    Przepis ten stanowi, że amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące
    własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,
    kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
    - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika
    na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane
    do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu, zwane
    środkami trwałymi.
    Zarówno art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a), jak i art. 22a ust. 1 ustawy o PIT zawierają zwrot
    „wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą”, w związku z czym należy przypuszczać, że racjonalny ustawodawca nie
    dawałby tym samym zwrotom na gruncie aktu normatywnego różnych znaczeń. Byłoby to
    sprzeczne z obowiązującą na gruncie wykładni językowej dyrektywą konsekwencji
    terminologicznej (inaczej zwaną zakazem dokonywania wykładni homonimicznej), która
    oznacza, że tym samym zwrotom nie należy nadawać różnych znaczeń w kontekście
    różnych przepisów.

    Sądy administracyjne odwołują się wprost do tej zasady, czego przykładem są wyroki:
      · Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 października 2010 r. sygn. akt II FSK 84/10;
      · Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 26 stycznia 2011 r. sygn. akt I
        SA/Ol 872/10;
      · Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 stycznia 2006 r. sygn. akt
        III SA/Wa 2913/05.
    Należy zatem przypuszczać, że użyty przez ustawodawcę w ustawie o PIT zwrot
    „wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą” ma to samo znaczenie zarówno na gruncie art. 22a ust. 1 oraz art. 14 ust. 2
    pkt 1 lit. a) ustawy o PIT.
    W wyroku z 26 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1233/11, Naczelny Sąd Administracyjny
    stwierdził, że „(...) ustawodawca posługuje się (...) wyrażeniami «wykorzystywane przez
    podatnika na potrzeby» oraz «prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą».
    Wyrażenia te wskazują na to, że dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od tej grupy
    środków trwałych wiąże się z bezpośrednim, a więc fizycznym ich wykorzystywaniem
    (używaniem) przez podatnika. (...) Nie bez znaczenia pozostaje i ta okoliczność, że
    ustawodawca w przepisach regulujących zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych
    stosuje zamiennie wyrazy «używanie» i «wykorzystywanie», a więc terminy określające
    stosunek faktyczny, a nie prawny podatnika do konkretnego środka trwałego. (...).
    Ponadto wprowadzając kryterium «na potrzeby» ustawodawca nie sprecyzował, o jakie
    «potrzeby» w tym wypadku chodziło oraz jaki powinien być ich zakres. W takim wypadku
    kierując się treścią omawianych przepisów stwierdzić należało, że istotnym jest, aby
    środek trwały był w ogóle wykorzystywany przez podatnika w sensie fizycznym w jego
    działalności gospodarczej, generując przychody lub też również w celu uzyskania
    przychodów, w sensie prawnym – poprzez oddanie go do używania osobom trzecim na
    podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1 u.p.d.o.p.”.
    Podobnie stwierdził:
      · Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 19 czerwca 2019 r. sygn. akt
        I SA/Po 297/19: „(...) sporna nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana w
        działalności gospodarczej prowadzonej w formie spółki cywilnej. Nie została ona
        również zabudowana, ani nie była wykorzystywana w jakikolwiek sposób przez
        wspólników. Konsekwentnie należy zatem stwierdzić, że opisana przez
        wnioskodawcę nieruchomość nie spełnia definicji środka trwałego z art. 22a ust. 1 u.
        p.d.o.f. Sporna nieruchomość nie podlegała zatem ujęciu w ewidencji środków
        trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Z uwagi na powyższe, sprzedaż
        spornej nieruchomości nie mieści się w dyspozycji art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a)
        powołanego ostatniego aktu. Przychód z tytułu spornej transakcji nie może zatem
        zostać zaliczony do źródła przychodów z tytułu działalności gospodarczej lecz do
        źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f.” ;
      · Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 maja 2021 r. sygn. akt II FSK 234/20: „(...)
        sprzedaż Działki 1, która zgodnie z opisem zdarzenia przyszłego przedstawionym
        przez Skarżącego, nie była wykorzystywana w Jego działalności gospodarczej nie
        mieści się w dyspozycji art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f., dlatego przychód ze
        sprzedaży Działki 1 nie może zatem zostać zaliczony do źródła przychodów z tytułu
        działalności gospodarczej lecz do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust.
        1 pkt 8 u.p.d.o.f.”.
    Analiza przytoczonych wyroków prowadzi do wniosku, zgodnie z którym aby uznać
    przychód ze sprzedaży składnika majątku należącego do przedsiębiorcy za przychód z
    pozarolniczej działalności gospodarczej spełniony musi zostać warunek faktycznego
    (fizycznego) wykorzystywania tego składnika majątku (przed odpłatnym zbyciem) w
    prowadzonej przez tego przedsiębiorcę działalności gospodarczej. Jeżeli składnik majątku

    nie był fizycznie wykorzystywany przez podatnika w tej działalności, pomimo
    początkowych zamiarów wykorzystywania go na potrzeby działalności gospodarczej, oraz
    posiadanie składnika majątku nie przyczyniło się do wygenerowania przychodów z tej
    działalności to przychód uzyskany z odpłatnego zbycia tego składnika majątku należy
    zaklasyfikować do źródła przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
    majątkowych niezwiązanych z działalnością gospodarczą na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8
    ustawy o PIT.
    W celu ustalenia, czy dany składnik majątku był fizycznie wykorzystywany na potrzeby
    związane z działalnością gospodarczą kluczowe jest dokonanie szczegółowej analizy stanu
    faktycznego w tym kontekście.
    Zgodnie z opisem stanu faktycznego, Wnioskodawczyni nabyła wraz z małżonkiem prawo
    wieczystego użytkowania ww. działek na cele związane z prowadzoną jednoosobową
    działalnością gospodarczą. Jednak – z uwagi na zmianę charakteru okolicy – wycofywanie
    się przedsiębiorstw produkcyjnych z tego rejonu – Wnioskodawczyni podjęła decyzję o
    sukcesywnym przenoszeniu działalności gospodarczej w inny, typowo przemysłowy rejon.
    Wskutek tej decyzji nieruchomości, o których mowa, nigdy nie stały się przydatne w
    prowadzonej ówcześnie działalności produkcyjnej, ani tym bardziej do jej rozwoju lub
    rozbudowy.
    Skoro zatem nie doszło do faktycznego (fizycznego) wykorzystania rzeczonych działek do
    prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej, ani jakiejkolwiek innej działalności
    gospodarczej, nie były one wykorzystywane do działalności gospodarczej w rozumieniu
    art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f., a zatem ich zbycie nie spowodowało powstania przychodu z
    działalności gospodarczej.
    Co więcej, skoro – jak wynika ze stanu faktycznego – Wnioskodawczyni nie mogła
    wykorzystywać rzeczonych działek w toku działalności produkcyjnej przez cały okres ich
    posiadania, prawa wieczystego użytkowania gruntów nie nadawały się do gospodarczego
    wykorzystania, a zatem – pomimo ujęcia ich w ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych – nie stanowiły wartości niematerialnych i prawnych, przez to
    nie podlegały ujęciu w tej ewidencji wobec niespełnienia warunków określonych w art. 22b
    ust. 1 w zw. z art. 22c u.p.d.o.f.
    Z kolei – jak stanowi art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. – przychód z działalności gospodarczej
    powstaje, o ile dochodzi do zbycia wartości niematerialnych i prawnych podlegających
    ujęciu w ewidencji, podczas gdy – jak wskazano powyżej – rzeczone nieruchomości nie
    stanowiły wartości niematerialnych i prawnych z racji tego, że nie nadawały się do
    gospodarczego wykorzystania przez cały okres ich posiadania przez Wnioskodawczynię.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powyższy przepis ustanawia generalną zasadę opodatkowania podatkiem dochodowym,
    zgodnie z którą opodatkowaniu tym podatkiem podlegają wszelkie uzyskane przez
    podatnika w danym roku korzyści majątkowe, z wyjątkiem tych, które na mocy ustawy
    wyłączone zostały z tego opodatkowania (np. przez wprowadzenie ustawowego
    zwolnienia z opodatkowania, czy też zaniechanie poboru podatku).

    Konstrukcja podatku dochodowego od osób fizycznych zakłada zróżnicowanie sposobu
    opodatkowania poszczególnych rodzajów dochodów (przychodów) osób fizycznych na
    podstawie systemu przyporządkowywania ich do odpowiedniego źródła przychodów.
    Ustawodawca, tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych, miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń na podstawie
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów określone w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są:
      · pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3),
      · odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a)-c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca
      roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych
      rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło
      nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej
      zamiany (pkt 8).
    Powyższy przepis stanowi zatem, że nienastępująca w wykonaniu działalności
    gospodarczej sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw
    określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek
    podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie
    nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie 5
    lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie –
    nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze sprzedaży
    nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega
    opodatkowaniu.
    Zgodnie natomiast z art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o
      których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed
      zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem
      miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z
      działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.
    Jednak w myśl art. 10 ust. 3 ww. ustawy:
      Przepisy ust. 1 pkt 8 mają zastosowanie do odpłatnego zbycia wykorzystywanych na
      potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów
      specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim
      budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w
      takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,

      spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim
      prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie.
    Z powyższego wynika zatem, że aby przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości, mógł
    zostać zaliczony do źródła przychodów, określonego wyżej wskazanym przepisem art. 10
    ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, spełnione muszą zostać co najmniej dwie podstawowe
    przesłanki:
    · nieruchomość nie może być przedmiotem odpłatnego zbycia w wykonywaniu
      działalności gospodarczej,
    · nieruchomość nie może być nieruchomością niemieszkalną wykorzystywaną w tej
      działalności.
    Odrębnym źródłem przychodów jest, wskazana w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, pozarolnicza działalność gospodarcza.
    Jak stanowi art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej # oznacza to działalność zarobkową:
      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
      b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
      c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Użyte w ww. przepisie pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej opiera się na trzech
    przesłankach:
      · zarobkowym celu działalności,
      · wykonywaniu działalności w sposób zorganizowany i ciągły,
      · prowadzeniu działalności we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek.
    Działalność jest wtedy zarobkowa, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, a
    jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Działalność musi być tak
    prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie zyski faktycznie osiągnąć. Jednakże brak
    zysku z podjętych działań noszących znamiona działalności gospodarczej nie oznacza, iż
    działalność taka nie była faktycznie prowadzona. Prowadzenie bowiem działalności
    gospodarczej zawsze wiąże się z ryzykiem nieosiągnięcia dochodów. Zarobkowego
    charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych
    potrzeb osoby podejmującej określone czynności.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymagają również, aby
    czynności wykonywane były w sposób zorganizowany i ciągły, przy czym możliwe jest
    osiąganie dochodów z tego rodzaju działalności bez spełnienia niektórych formalnych
    elementów organizacji (np. rejestracji urzędowej), gdyż prowadzenie działalności
    gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam
    prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z
    działalnością tą związanych.
    Co do kryterium ciągłości w wykonywaniu działalności gospodarczej to jego wprowadzenie
    przez ustawodawcę miało na celu wyeliminowanie z pojęcia działalności gospodarczej
    przedsięwzięć o charakterze incydentalnym i sporadycznym. Ciągłość w wykonywaniu
    działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej wykonywania. Nie wyklucza
    on jednak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej tylko sezonowo lub do czasu

    osiągnięcia postawionego przez dany podmiot celu i to bez względu na okres, w którym
    cel ten miałby być realizowany. Do zachowania ciągłości wystarczające jest, aby z
    całokształtu okoliczności sprawy wynikał zamiar powtarzania określonego zespołu
    konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku.
    Zatem, jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 3 czerwca
    2015 r. sygn. I SA/Po 919/14:
      Dla przyjęcia, że działalność ma charakter ciągły, nie jest niezbędne, by powtarzane
      były konkretne czynności; możliwe, że dana czynność (np. sprzedaż) będzie
      dokonana jednorazowo, natomiast wraz z poprzedzającymi ją czynnościami
      przygotowawczymi będzie tworzyła ciąg działań, który uznać należy za działalność
      gospodarczą w rozumieniu art. 5a ust. 6 u.p.d.f.
    Natomiast, przez powtarzalność rozumie się cały szereg wielokrotnie powtarzanych
    czynności podejmowanych w konkretnym celu. Taki zespół wielokrotnie powtarzanych
    czynności (nie zaś czynności sporadyczne, oderwane od siebie, niepowiązane ze sobą) w
    dziedzinie wytwórczej, usługowej lub handlowej podejmowanych w celach zarobkowych i
    na własny rachunek, można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej.
    Na pojęcie „zorganizowanie” w rozumieniu art. 5a pkt 6 ww. ustawy składa się zespół
    celowych, uporządkowanych czynności o charakterze profesjonalnym, realizowanych w
    ramach mniej lub bardziej wyodrębnionej struktury, mieszczących się zarówno w tzw.
    fazie przygotowawczej, związanej z uruchomieniem określonych działalności, jak i w fazie
    realizacji. Zatem każde działanie spełniające wskazane wyżej przesłanki, stanowi w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pozarolniczą
    działalność gospodarczą, niezależnie od tego, czy podatnik dokonał jej rejestracji. W
    szczególności działania podatnika wypełniają definicję działalności gospodarczej, gdy
    podejmuje on pośrednio lub bezpośrednio aktywne czynności w zakresie sprzedaży
    nieruchomości (zarówno w fazie przygotowawczej, jak i w okresie realizacji) angażując
    środki podobne do wykorzystywanych przez przedsiębiorców prowadzących działalność
    gospodarczą. Istotne znaczenie, choć nie decydujące, mają również poszczególne
    elementy zdarzenia będące efektem aktywnych działań podatnika, np. to w jaki sposób i w
    jakim celu zostaną nabyte lub wytworzone składniki majątku będące przedmiotem
    sprzedaży (w drodze zakupu, spadku, darowizny), to czy zostaną nabyte de facto na cele
    inwestycyjne, celem czerpania zysków z najmu lub sprzedaży, czy przede wszystkim na
    potrzeby osobiste podatnika i jego najbliższej rodziny.
    Przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze
    podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, że jej działalność w
    tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka
    aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną, np. nabycie nieruchomości, podział
    nieruchomości, wystąpienie o pozwolenie na budowę, uzbrojenie terenu, itp.
    W myśl art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    W art. 14 ust. 2 ww. ustawy, wymienione zostały szczególne kategorie przychodów, które
    w przypadku uzyskania ich przez podatnika, stanowią przychody z pozarolniczej
    działalności gospodarczej. Takimi przychodami są m.in. przychody uzyskane z odpłatnego
    zbycia środków trwałych, co wynika z treści art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ww. ustawy.
    Zgodnie z przepisem art. 14 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy:

      Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia
      składników majątku będących:
      a) środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi
        ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników,
        których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1 500 zł,
      c) składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy
        lub krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości
        niematerialnych i prawnych,
      d) składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub
        udział w takim prawie, które zgodnie z art. 22n ust. 3 nie podlegają ujęciu w
        ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
      - wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy
      prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy
      określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.
    Stosownie zaś do art. 14 ust. 2c cytowanej ustawy:
      Do przychodów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie zalicza się przychodów z
      odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością
      gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku
      mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego
      stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału
      w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie,
      związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do
      lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu
      jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie. Przepis
      art. 30e stosuje się odpowiednio.
    W przytoczonym art. 14 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wymienione zostały szczególne kategorie przychodów, które – w przypadku uzyskania ich
    przez podatnika – stanowią przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej. Takimi
    przychodami są m.in. przychody uzyskane z odpłatnego zbycia składników majątku, tj.
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, co wynika z treści art. 14 ust.
    2 pkt 1 lit. a) ww. ustawy. Zatem, przychodami z działalności gospodarczej są zarówno
    przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością
    gospodarczą składników majątku, jak i przychody uzyskane ze sprzedaży tych składników
    majątku, które zostały z działalności gospodarczej z różnych względów wycofane. Jeżeli
    jednak między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki
    majątku zostały wycofane z działalności, i dniem ich odpłatnego zbycia upłynęło 6 lat, to
    przychód ze sprzedaży tych składników majątku nie stanowi przychodu z działalności
    gospodarczej. Przy czym, do przychodów tych nie zalicza się nieruchomości mieszkalnych
    wymienionych w art. 14 ust. 2c ww. ustawy.
    W świetle cytowanych powyżej przepisów należy zauważyć, że przychody z odpłatnego
    zbycia składników majątku będących środkami trwałymi, bądź wartościami
    niematerialnymi i prawnymi w prowadzonej działalności gospodarczej (z wyjątkiem
    nieruchomości mieszkalnych wymienionych w art. 14 ust. 2c ww. ustawy) stanowią
    przychód z działalności gospodarczej. Przychód ten nie powstaje jedynie wtedy, gdy
    sprzedaż nastąpi po upływie 6 lat od pierwszego dnia miesiąca następującego po
    miesiącu, w którym zostały one wycofane z działalności.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera bezpośredniej definicji
    „środków trwałych”, dokonuje natomiast ich podziału na podlegające i niepodlegające
    amortyzacji. Wykazuje jednak szereg związków systemowych z ustawą z dnia 29 września
    1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.). Jednym z powiązań tego
    rodzaju jest problematyka składników majątkowych, która w systemie prawa
    podatkowego została wyraźnie odniesiona do prawa bilansowego.

    Zgodnie z art. 5a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie mowa jest składnikach majątkowych – oznacza to aktywa w
      rozumieniu ustawy o rachunkowości pomniejszone o przejęte długi funkcjonalnie
      związane z prowadzoną działalnością gospodarczą zbywcy, o ile długi te nie zostały
      uwzględnione w cenie nabycia, o której mowa w art. 22g ust. 3.
    W myśl art. 3 ust. 1 pkt 12 ustawy o rachunkowości:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o aktywach – rozumie się przez to kontrolowane przez
      jednostkę zasoby majątkowe o wiarygodnie określonej wartości, powstałe w wyniku
      przeszłych zdarzeń, które spowodują w przyszłości wpływ do jednostki korzyści
      ekonomicznych.
    Definicja pojęcia „środki trwałe” wywodzi się z ustawy o rachunkowości, gdzie zgodnie z
    art.3 ust. 1 pkt 15 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j.: Dz. U. z 2023 r. poz.
    120 ze zm.):
      Ilekroć w ustawie jest mowa o środkach trwałych - rozumie się przez to, z
      zastrzeżeniem pkt 17, rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym
      okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i
      przeznaczone na potrzeby jednostki. Zalicza się do nich w szczególności:
      - nieruchomości - w tym grunty, prawo użytkowania wieczystego gruntu, budowle i
      budynki, a także będące odrębną własnością lokale, spółdzielcze własnościowe
      prawo do lokalu mieszkalnego oraz spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego, (...).
      Środki trwałe oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      leasingu zalicza się do aktywów trwałych jednej ze stron umowy, zgodnie z
      warunkami określonymi w ust. 4;
    Co wymaga podkreślenia w niniejszej sprawie, to fakt, że grunt jest zdatny do użytku z
    chwilą nabycia. Na jego wartość początkową wpływać będzie wyłącznie cena należna
    sprzedającemu oraz koszty związane z zakupem (koszty aktu notarialnego, itp.). Co
    istotne, w przypadku nabycia nieruchomości zabudowanej - oddzielnymi środkami
    trwałymi będą grunty oraz posadowione na tym gruncie budynki i budowle. W myśl
    bowiem przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 3 października 2016 r. w sprawie
    Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT), grunty klasyfikuje się do grupy 0 „Grunty”, a budynki
    do grupy 1 „Budynki i lokale oraz spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego i spółdzielcze
    własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego”.
    Dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych definicja środków trwałych została w
    ściśle powiązana z pojęciem amortyzacji, przez wskazanie składników majątku, które przy
    spełnieniu określonych w art. 22a warunków uznać można za środki trwałe, podlegające
    amortyzacji oraz w art. 22c ww. ustawy, w którym wymieniono również składniki majątku
    uznawane m.in. za środki trwałe, niepodlegające amortyzacji.
    Jak stanowi art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      a) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      b) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      c) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Natomiast stosownie do art. 22c pkt 1 ww. ustawy:

      Amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      - zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i
      prawnymi.
    Stosownie natomiast do art. 22d ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników
      wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania
      ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka
      trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt
      4.
    Z literalnej wykładni przywołanych przepisów wynika zatem, że w przypadku odpłatnego
    zbycia składników majątku (nieruchomości) wykorzystywanych w działalności
    gospodarczej powstanie przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej. Przy
    kwalifikacji przychodów z odpłatnego zbycia składników majątku (nieruchomości)
    decydujące znaczenie ma bowiem przedmiotowe i funkcjonalne powiązanie danego
    rodzaju przychodu ze źródłem jego uzyskania.
    Zaznaczyć należy, że wszelkie działania cechujące się fachowością (stałym,
    nieokazjonalnym charakterem), podporządkowaniu regułom opłacalności i zysku lub
    zasadzie racjonalnego gospodarowania, działaniem na własny rachunek, powtarzalnością i
    uczestnictwem w obrocie gospodarczym, są pozarolniczą działalnością gospodarczą, a
    uzyskiwane w ich wyniku przychody są przychodami ze źródła wymienionego w art. 10 ust.
    1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jednocześnie w orzecznictwie przyjmuje się, że poprzez zaniechanie inwestycji należy
    rozumieć rezygnację z dalszego jej prowadzenia. Może to polegać na tym, że podatnik
    pomimo poniesienia pewnych wydatków odstępuje od zamiaru nabycia kompletnego
    środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej lub też rezygnuje z wytworzenia
    ich we własnym zakresie (E. Głębicka, Poniesione koszty zaniechanych inwestycji, ABC).
    Podkreślam, że regulacją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, objęty został przychód z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które
    spełniają ustawową definicję środka trwałego (wartości niematerialnej i prawnej),
    podlegającego ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził, czy też nie wprowadził te
    składniki do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
    Z treści przytoczonych przepisów wynika również, że przychodami z działalności
    gospodarczej są zarówno przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby
    związane z działalnością gospodarczą składników majątku (z wyjątkiem nieruchomości
    mieszkalnych wymienionych w art. 14 ust. 2c ww. ustawy) używanych aktualnie w
    działalności, jak i przychody uzyskane z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które
    zostały z działalności gospodarczej z różnych względów wycofane. Przy ustaleniu źródła
    przychodu ze sprzedaży składników majątkowych wykorzystywanych w prowadzonej
    działalności gospodarczej istotny jest okres, jaki upłynął pomiędzy datą wycofania tych
    składników majątkowych z prowadzonej działalności gospodarczej, a datą ich sprzedaży.
    Jeżeli okres ten nie przekracza sześcioletniego okresu, o którym mowa w art. art. 10 ust. 2
    pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to przychód uzyskany ze
    sprzedaży tych składników majątkowych stanowi przychód, o którym mowa w art. 14 ust.
    2 pkt 1 ww. ustawy. Natomiast, gdy okres ten przekracza sześcioletni okres, o którym
    mowa w ww. przepisie, to przychód uzyskany ze sprzedaży tych składników majątkowych
    nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    W celu zakwalifikowania działań podjętych przez Panią do właściwego źródła przychodu,
    czyli ustalenia, czy sprzedaż stanowi przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości

    określony w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czy też
    stanowi przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej należy mieć na uwadze
    zamiar, okoliczności i cel działań związanych z odpłatnym zbyciem nieruchomości.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że od grudnia 1986 r. do stycznia
    2023 r. prowadziła Pani jednoosobową działalność gospodarczą. W styczniu 2023 r. doszło
    do przekształcenia tej działalności gospodarczej w spółkę z ograniczoną
    odpowiedzialnością, gdzie jest ona kontynuowana. Faktycznym przedmiotem działalności
    gospodarczej była przede wszystkim produkcja dzianin. Po przekształceniu działalności w
    2023 r. w zakres działalności spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, nie wchodzą usługi
    deweloperskie lub inne tego rodzaju usługi o zbliżonym charakterze. Niemniej jednak w
    rejestrze w CEIDG w zakres jednoosobowej działalności gospodarczej, oprócz produkcji
    dzianin, wchodziło: kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, wynajem i
    zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, pośredniego w obrocie
    nieruchomościami, zarządzanie nieruchomościami wykonywane na zlecenie. Wskazuje
    Pani, że wszystkie te pozycje według kodów PKD w CEIDG wchodziły w zakres działalności
    ale nie zostały one wybrane po przemyśleniu, a „w razie czego”. Jednocześnie w
    przeszłości zarówno prywatnie, jak i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej
    dokonywała Pani odpłatnego zbycia nieruchomości. W 2003 r. ze środków własnych,
    ramach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej, nabyła Pani prawa użytkowania
    wieczystego nieruchomości gruntowych o nr X oraz nr Y. Prawa użytkowania wieczystego
    tych działek zostały zakupione z zamiarem użytkowania na cele prowadzonej przez Panią
    działalności gospodarczej. W akcie notarialnym wprost wskazano, że nieruchomość jest
    nabywana w związku z prowadzoną przez Panią działalnością gospodarczą. Prawo
    użytkowania wieczystego działki nr Y zostało wprowadzone do ewidencji środków trwałych
    oraz wartości niematerialnych i prawnych przed 2004 r., z kolei prawo użytkowania
    wieczystego działki nr X zostało wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych Pani działalności gospodarczej przed 2012 r. Obie
    działki, sąsiadujące ze sobą, były niezabudowane i w całości przeznaczone pod zabudowę,
    zgodnie z decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Dla działki nr X
    zostały wydane na Pani wniosek 2 decyzje o warunkach zabudowy z 2007 r. na budynek
    hotelu akademickiego oraz budynek domu pomocy społecznej. Wskazane działki
    sąsiadowały z terenem, na którym realizowana była inwestycja mieszkaniowa przez
    dewelopera, z którym 26 lipca 2023 r. podpisała Pani porozumienie „dobrosąsiedzkie” w
    celu zabezpieczenia działek przed spadkiem wartości oraz zapewnieniem sobie możliwość
    zbycia działek na korzystnych warunkach. Deweloper uzyskał od Pani i Pani małżonka
    prawo do dysponowania działkami nr X i Y na cele budowlane. Prawo do dysponowania
    tymi działkami na cele budowlane zostało udzielone m.in. celem dokonywania wszelkich
    niezbędnych pomiarów, badań, a także uzyskiwania dokumentacji, decyzji, uzgodnień i
    zapewnień niezbędnych lub użytecznych do prowadzenia inwestycji mieszkaniowej na
    tych działkach. W 2023 r. dla działek nr X i Y została wydane decyzja na inwestycję
    deweloperską – budynek mieszkaniowy wielorodzinny – na wniosek dewelopera
    realizującego podobne inwestycje etapowo w bliskim sąsiedztwie. - Opłaty z tytułu
    użytkowania wieczystego działek nr X i Y były zaliczane do kosztów prowadzonej
    działalności gospodarczej. Prawo użytkowania wieczystego działki nr X zostało wycofanie z
    ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych 31 stycznia 2020 r.
    Z kolei, prawo użytkowania wieczystego działki nr Y zostało wycofane z ewidencji 31 marca
    2022 r. 2 stycznia 2023 r. doszło do przekształcenia Pani jednoosobowej dzielności
    gospodarczej w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, która jest kontynuowana. W
    2024 r. sprzedała działki nr X i Y na rzecz innego podmiotu gospodarczego, niebędącego
    stroną wskazanego wcześniej porozumienia.
    Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że w związku z tym,
    że przedmiotowe prawa użytkowania wieczystego działek nr X i nr Y:
    · zostały zakupione z zamiarem użytkowania na cele prowadzonej przez Panią
      działalności gospodarczej,

    · zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych jako majątek Pani działalności gospodarczej,
    · dla działki nr X zostały w 2007 r. wydane na Pani wniosek 2 decyzje o warunkach
      zabudowy na budynek hotelu akademickiego oraz budynek domu pomocy
      społecznej,
    · dla działki nr X oraz dla działki Y została w 2023 r. wydana decyzja na inwestycję
      deweloperską – budynek mieszkaniowy wielorodzinny – na wniosek dewelopera
      realizującego podobne inwestycje etapowo w bliskim sąsiedztwie w związku z
      podpisanym porozumieniem i udzielonym prawem do dysponowania tymi działkami
      na cele budowlane,
    · opłaty z tytułu użytkowania wieczystego działek nr X i Y były zaliczane do kosztów
      prowadzonej działalności gospodarczej,
    · zostały wycofane z ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych:
        - 31 stycznia 2020 r. - prawo użytkowania wieczystego działki nr X.
        - 31 marca 2022 r. - prawo użytkowania wieczystego działki nr Y,
    · sprzedane zostały w 2024 r. na rzecz podmiotu gospodarczego, niebędącego stroną
      wskazanego wcześniej porozumienia.
    Wszystkie powyżej wskazane działania podejmowane przez Panią związane z nabytymi
    prawami użytkowania wieczystego działek nr X oraz nr Y, stanowią zespół powiązanych ze
    sobą czynności powtarzalnych, uporządkowanych, konsekwentnie prowadzących do
    osiągnięcia zysku, w szczególności polegających na ich zaawansowanym przygotowaniu
    do sprzedaży, tzn. w sposób wykraczający poza zwykły zarząd mieniem. Nie budzi również
    wątpliwości zarobkowy charakter działań bowiem podejmowała Pani działania mające na
    celu zwiększenie atrakcyjności i wartości gruntów, do których przysługiwały Pani prawa,
    poprzez uzyskane decyzje o warunkach zabudowy. Pani działania cechowały się
    profesjonalizmem, były długofalowe i zorganizowane - postępowały etapami w kolejnych
    latach, finalnie zakończone zbyciem wskazanych praw.
    Ponadto zauważyć należy że, sprzedaż wskazanych we wniosku praw użytkowania
    wieczystego działek nr X oraz nr Y nie stanowi przedsięwzięcia o charakterze
    incydentalnym i sporadycznym, bowiem jak wskazała Pani we wniosku w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej nabywała Pani inne nieruchomości, które
    następnie przygotowywała do zabudowy budynkami służącymi do celów prowadzonej
    działalności gospodarczej, a następnie zbywała ze względu na zmianę miejsca
    prowadzenia działalności. Z całokształtu okoliczności wynika zamiar powtarzania
    określonego zespołu konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku,
    przy czym obojętne jest, czy obejmuje dłuższy, czy krótszy czas. Tym samym, nie można
    się zgodzić z Pani twierdzeniem, że wskazane działki i z wiązane z nimi prawa nie były
    wykorzystywane do prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej.
    Analiza cytowanych powyżej przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że z okoliczności opisanego stanu
    faktycznego w sposób jednoznaczny wynika, że przedmiotowe prawa użytkowania
    wieczystego działek nr X i Y były wykorzystywane przez Panią w prowadzonej działalności
    gospodarczej. Świadczy o tym także fakt, że zaliczała Pani opłaty z tytułu użytkowania
    wieczystego działek do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności
    gospodarczej. Po ich wycofaniu z działalności gospodarczej (w 2020 r. i 2022 r. ), do zbycia
    doszło przed upływem terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Tym samym, nie można mieć wątpliwości, że sprzedaż
    ta podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i skutkuje
    powstaniem przychodu, którego źródłem jest działalność gospodarcza. Oznacza to, że
    dochód ze sprzedaży prawa użytkowania wieczystego działek nr X oraz Y, jako dochód z
    pozarolniczej działalności gospodarczej na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 3 podlega

    opodatkowaniu zgodnie ze stosowana formą opodatkowania przychodów z tej
    działalności.
    Mając na uwadze powyższe stwierdzam, że przychód uzyskany z odpłatnego zbycia
    praw użytkowania wieczystego działek nr X oraz Y po ich wycofaniu z działalności
    gospodarczej stanowi przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym
    mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Sprzedaż prawa użytkowania wieczystego działek nr X i Y została dokonana w 2024 r., a
    zatem od momentu w którym te składniki majątku zostały wycofane z działalności i
    dniem ich odpłatnego zbycia nie upłynęło 6 lat, co obliguje Panią do opodatkowania
    uzyskanego dochodu na zasadach właściwych dla wybranej przez Panią formy
    opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. W konsekwencji,
    jest to przychód ze źródła pozarolnicza działalność gospodarcza, o którym mowa w art.
    10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem, Pani stanowisko uznaję za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy
    przedstawiony opis sprawy będzie zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach
    postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na zdarzeniu
    przyszłym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi
    domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi
    on dla siebie korzystne skutki prawne.
    W odniesieniu do powołanych przez Panią wyroków sądów administracyjnych
    zaznaczam, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie
    mają zastosowania w sprawie będącej przedmiotem Pani wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30
    sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.