Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB5/423-399/12-4/PS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2012-08-13
Teza: Czy Uposiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju? Czy Ujest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych na terytorium kraju?
Słowa kluczowe: Litwa; podatek-podatek dochodowy-podatek dochodowy od osób prawnych; umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 1-art. 5; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 1-art. 7

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 poz. 749) oraz § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 13.04.2012 r. (data wpływu 21.05.2012 r.) uzupełnionego pismem z dnia 03.08.2012 r. (data wpływu 06.08.2012 r.) uzupełniającym braki formalne na wezwanie z dnia 26.07.2012 r. Nr IPPP3/443-541/12-2/LK oraz IPPB5/423-399/12-4/PS (data nadania 26.07.2012 r., data doręczenia 01.08.2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie art. 5 i 7 umowy z dnia 20 stycznia 1994 r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Litewskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 1995 r. Nr 51, poz. 277 ze zm.), dalej umowa polsko – litewska– **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dnu 21.05.2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie art. 5 i 7 umowy polsko – litewskiej .

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Uposiada siedzibę w K. W Polsce dysponuje niezbędną infrastrukturą do wykonywania działalności handlowej w postaci pomieszczeń biurowych i ich wyposażenia. Cyklicznie deleguje personel który wystawia dokumenty handlowe (faktury)na terytorium kraju. Unie zatrudnia na terytorium polski pracowników. W miejscu, w którym znajduje się biuro odbywa spotkania, które mają służyć czynnościom handlowym.

1.  Uprowadzi działalność, która polega na sprzedaży towarów dla podatnika polskiego w ten sposób, że towary są transportowane bezpośrednio od podmiotu litewskiego z terytorium Litwy, od którego Unabywa towary do podmiotu polskiego. Transport organizuje pierwszy lub drugi w kolejności podmiot biorący udział w tej transakcji. 2. Ukupuje od podatników unijnych surowiec, który powierza podatnikowi polskiemu w celu wykonania na tym towarze usługi przerobu na terytorium kraju. Po wykonanej usłudze podatnik polski wystawia fakturę za usługę. Do tej transakcji Uposługuje się NIP nadanym mu przez państwo polskie. Towar finalny jest sprzedawany z terytorium Polski podatnikom polskim lub unijnym.
2.  Ukupuje towary od podatnika polskiego i sprzedaje je w ramach wewnątrzwspółnotowej dostawy towarów.

W piśmie z dnia 03.08.2012 r. (data wpływu 06.08.2012 r.) Spółka wskazała, iż deklaruje przychody uzyskane z transakcji opisanych we wniosku litewskim organom skarbowym. W Polsce nie posiada przedstawiciela lub zależnego agenta, który byłby uprawniony do negocjowania albo zawierania umów z polskimi i zagranicznymi kontrahentami. Właściciel firmy sam przyjeżdża na terytorium Polski i odbywa spotkania handlowe podczas których negocjuje i zawiera umowy kontrahentami .

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy Uposiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju?
2.  Czy Ujest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych na terytorium kraju?

Przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej są zagadnienia dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych, tj. pytanie oznaczone Nr 2 wniosku.

W kwestiach poruszanych w pytaniu oznaczonym Nr 1 wniosku, a dotyczących podatku od towarów i usług została wydana odrębna interpretacja nr IPPP3/443-541/12-4/LK.

Zdaniem Wnioskodawcy posiada on stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce, gdyż w rozumieniu spółki miejsce to charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza technicznego i personalnego.

Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż nie jest zakładem” w rozumieniu umowy między rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Litewskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, ponieważ pkt 4 artykułu 5 tej umowy wyłącza z definicji zakładu placówki, które służą wyłącznie do wydawania dóbr oraz prowadzenia działalności o charakterze przygotowawczym i pomocniczym w celu prowadzenia działalności handlowej. Miejsce, w którym są wystawiane faktury ma wyłącznie charakter miejsca, które służy wydawaniu dóbr. Spółka nie posiada magazynów, a przenosi prawo własności wystawiając dokumenty handlowe (faktury).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca „posiada siedzibę w Kownie. W Polsce dysponuje niezbędną infrastrukturą do wykonywania działalności handlowej w postaci pomieszczeń biurowych i ich wyposażenia. Cyklicznie deleguje personel który wystawia dokumenty handlowe (faktury)na terytorium kraju. Unie zatrudnia na terytorium polski pracowników. W miejscu, w którym znajduje się biuro odbywa spotkania, które mają służyć czynnościom handlowym. Uprowadzi działalność, która polega na sprzedaży towarów (…). Towar finalny jest sprzedawany z terytorium Polski podatnikom polskim lub unijnym”. „Właściciel firmy sam przyjeżdża na terytorium Polski i odbywa spotkania handlowe podczas których negocjuje i zawiera umowy kontrahentami” .

Pomocnym w interpretacji tych umów może być też tekst Modelowej Konwencji OECD, stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Zatem, obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem.

Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 umowy polsko – litewskiej zyski polskiego przedsiębiorstwa podlegają opodatkowaniu tylko w Polsce, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność na Litwie poprzez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane na Litwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane takiemu zakładowi.

Z powyższego wynika, że w państwie źródła opodatkowaniu podlegają wyłącznie zyski powstałe w związku z działalnością wykonywaną poprzez zakład; opodatkowaniu nie podlegają natomiast zyski osiągnięte bezpośrednio przez centralę (jednostkę macierzystą) lub inną jednostkę tego przedsiębiorstwa.

W rezultacie przedsiębiorstwo (osoba prawna) mające swoją siedzibę lub zarząd na terytorium Polski i tym samym będące polskim rezydentem podatkowym, z racji prowadzonej na terytorium drugiego państwa działalności, co do zasady może być opodatkowane podatkiem dochodowym tylko w Polsce. Jeżeli jednak prowadzona na terytorium drugiego państwa działalność mieć będzie charakter „zakładu”, to przedsiębiorstwo to może być opodatkowane w państwie, na terytorium którego działalność taka jest prowadzona.

Stosownie do postanowień art. 5 ust. 1 umowy polsko-litewskiej określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 umowy określenie „zakład” obejmuje w szczególności miejsce zarządu, filię, biuro, fabrykę, warsztat, kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu ziemnego, kamieniołom albo inne miejsce wydobywania zasobów naturalnych. Na podstawie art. 5 ust. 3 powołanej umowy plac budowy, prace budowlane, montażowe lub instalacyjne albo działalność nadzorcza lub doradcza z nimi związana stanowi zakład tylko wtedy, gdy obiekt lub prace trwają dłużej niż dziewięć miesięcy.

Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 4 umowy polsko-litewskiej określenie "zakład" nie obejmuje:

1.  placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub wydawania dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa;
2.  utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu składowania, wystawiania lub wydawania;
3.  utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu przerobu przez inne przedsiębiorstwo;
4.  utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo w celu zbierania informacji dla przedsiębiorstwa;
5.  utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym;
6.  utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu wykonywania jakiegokolwiek połączenia rodzajów działalności, o których mowa w niniejszym ustępie od litery a) do e), pod warunkiem jednak, że całkowita działalność tej placówki, wynikająca z takiego połączenia rodzajów działalności, ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.

Tak więc ust. 4 art. 5 umowy polsko - litewskiej, wylicza różne rodzaje działalności, które uważa się za wyjątki od ogólnej definicji zakładu zawartej w ust. 1, i które nie stanowią zakładu, nawet gdy taka działalność jest wykonywana za pośrednictwem stałej placówki. Wspólną cechą takich rodzajów działalności jest ich przygotowawczy i pomocniczy charakter. Katalog ten jest katalogiem zamkniętym, którego nie należy interpretować rozszerzająco. Dlatego działalność, która nie może zostać zaliczona do żadnego z ww. przypadków będzie uznawana za zakład, w rozumieniu ww. umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Reasumując, z ogólnej regulacji zawartej w art. 5 ww. umowy o unikaniu podwójnego opodatkowani wynika, iż dla uznania, że przedsiębiorstwo prowadzi swoją działalność w formie zakładu winny wystąpić łącznie trzy następujące przesłanki:

*   istnienie miejsca gdzie działalność jest prowadzona (placówka),
*   stały charakter takiej placówki,
*   wykonywanie za pośrednictwem placówki działalności gospodarczej, która nie ma przygotowawczego lub pomocniczego charakteru.

Zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku określenie „placówka” obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia wykorzystywane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy są wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Sam fakt, że przedsiębiorstwo ma do własnej dyspozycji pewną przestrzeń służącą jego działalności gospodarczej, wystarczy do zaistnienia stałej placówki gospodarczej. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest właścicielem czy najemcą lokalu, środków lub urządzeń, czy dysponuje nimi w inny sposób. Nie wymaga się aby przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do dysponowania taką placówką.

Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną działalność całkowicie lub częściowo za jej pośrednictwem. Działalność placówki nie musi mieć charakteru produkcyjnego.

Zgodnie z definicją placówka musi być „stała”; musi zatem istnieć więź między placówką a określonym punktem geograficznym.

Ponieważ placówka musi być stała, zakład może istnieć tylko wówczas, gdy placówka ma określony stopień trwałości, tzn. nie ma charakteru tymczasowego. Placówka może stanowić zakład nawet wówczas, gdy w rzeczywistości istnieje przez krótki okres, jeśli ze względu na szczególny rodzaj działalności jest prowadzona tylko przez bardzo krótki okres.

Regularne prowadzenie działalności przez placówkę wyczerpuje najczęściej przesłankę stałego charakteru placówki. Odnosi to się również do krótkoterminowego wykorzystania placówki jednak w sposób regularny przez długi okres. Zatem jeżeli konkretna placówka jest użytkowana tylko przez krótki okres, lecz to użytkowanie powtarza się regularnie przez długi okres to nie można uważać, że taka placówka ma czysto tymczasowy charakter.

Z treści wniosku wynika, iż Spółka dysponuje na terytorium Polski własnym pomieszczeniem biurowym i jego wyposażeniem. We wniosku Spółka poinformowała, iż miejsce to charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza technicznego i personalnego. W miejscu, w którym znajduje się biuro odbywają się spotkania mające służyć czynnościom handlowym (negocjacje i podpisywanie umów z kontrahentami, wystawianie faktur).

Mając powyższe pod uwagę przy uwzględnieniu przedstawionego przez we wniosku stanu faktycznego należy stwierdzić, iż działalność Wnioskodawcy na terytorium Polski spełnia, co do zasady, warunki istnienia placówki (stałego miejsca prowadzenia działalności) pod względem dostępności powierzchni oraz jej stałego charakteru.

Czynności wykonywane na terenie Polski za pośrednictwem stałej placówki (sprzedaż towarów) nie mają przygotowawczego i pomocniczego charakteru. Tym samym przepis art. 5 ust. 4 umowy polsko – litewskiej w przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania.

W takiej sytuacji działalność Wnioskodawcy na terytorium Polski winna być uznana za tworząca "zakład" w rozumieniu polsko –litewskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Uzyskiwanie przez Wnioskodawcę dochodów z tytułu sprzedaży towarów kontrahentom polskim i zagranicznym, prowadzi do powstania źródła przychodów, które winny być opodatkowane w Polsce.

Należy jednocześnie dodać, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego, które w przedmiotowej sprawie umożliwiłoby pełną ocenę okoliczności mogących wykazać, iż działalność Wnioskodawcy na terytorium Polski stanowi zakład w rozumieniu art. 5 umowy polsko – litewskiej. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy – Ordynacja podatkowa jest sam przepis prawa. Organ podatkowy nie ocenia w tym postępowaniu dokumentów dołączonych do wniosku.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi–– tekst jednolity Dz.U.2012, poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.