Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3-1.4011.120.2017.2.AMN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2017-08-22
Teza: Podatek dochodowy od osób fizycznych w zakresie opodatkowania przychodów z tytułu uczestnictwa w wycieczce oraz opodatkowania przychodów z tytułu uczestnictwa w wyjeździe do teatru.
Słowa kluczowe: opodatkowanie; przychód; płatnik; wycieczka; zwolnienie
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7-art. 31

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 1 czerwca 2017 r. (data wpływu 8 czerwca 2017 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie:

*   opodatkowania przychodów z tytułu uczestnictwa w wycieczce – **jest prawidłowe;**
*   opodatkowania przychodów z tytułu uczestnictwa w wyjeździe do teatru – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 8 czerwca 2017 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania przychodów z tytułu uczestnictwa w wycieczce oraz opodatkowania przychodów z tytułu uczestnictwa w wyjeździe do teatru.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych w związku z czym pismem z dnia 12 lipca 2017 r. znak 0112-KDIL3-1.4011.120.2017.1.AMN na podstawie art. 169 § 1 oraz art. 155 § 1 tej ustawy wezwano Wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 17 lipca 2017 r., a w dniu 28 lipca 2017 r. wniosek uzupełniono (nadano w polskiej placówce pocztowej w dniu 24 lipca 2017 r.).

W związku z brakiem wskazania adresu elektronicznego w systemie ePUAP, zastosowanie znajdzie przepis art. 144 § 3 Ordynacji podatkowej.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

1.  Pracodawca chce zorganizować wycieczkę integracyjną dla uprawnionych do korzystania z ZFŚS pracowników. Chętni zapisują się na listę. Koszt zorganizowania wycieczki w całości pokryty ma być ze środków ZFŚS. Zastosowana będzie dopłata, która będzie zależała od dochodów przypadających na członka rodziny w gospodarstwie domowym. Koszt wycieczki obejmuje:
    *   transport (autokar lub bus) – za tę usługę Wnioskodawca otrzyma fakturę na uzgodnioną wcześniej kwotę;
    *   pobyt w pensjonacie (noclegi i posiłki ) – faktura;
    *   ubezpieczenie pracowników – polisa;
    *   wynagrodzenie przewodnika – faktura;
    *   bilety wstępu do zwiedzanych obiektów – faktury lub rachunki.Wycieczka ma na celu integrację załogi co przyczyni się do efektywności pracy i lepszych relacji służbowych.
2.  Pracodawca chce zorganizować wyjazd do teatru dla wszystkich pracowników uprawnionych do korzystania ze środków ZFŚS. Chętni pracownicy wpisani zostaną na listę. Ponieważ wyjazd nastąpi bezpośrednio po godzinach pracy przed spektaklem będzie można skorzystać z obiadu w pobliskiej restauracji. Koszt wyjazdu obejmuje:
    *   transport (bus)  faktura;
    *   bilety wstępu do teatru (wcześniej zarezerwowane ) – faktura;
    *   obiad – faktura;
    *   ubezpieczenie uczestników wyjazdu – polisa.Wyjazd ma na celu integrację załogi oraz umożliwienie pracownikom obejrzenia ciekawego spektaklu.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1.  Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego i art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 2032) suma wszystkich poniesionych wydatków na zorganizowanie wycieczki, podzielonych na uczestników wyjazdu będzie stanowić dla płatnika przychód pracownika do opodatkowania i pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych?
2.  Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego i art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 2032) suma wszystkich poniesionych wydatków na wyjazd do teatru, podzielonych na uczestników wyjazdu będzie stanowić dla płatnika przychód pracownika do opodatkowania i pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Ad. 1.

Wycieczka integracyjna ma charakter ogólnodostępny dla wszystkich pracowników, którzy uprawnieni są do korzystania ze środków ZFŚS. Udział jest całkowicie dobrowolny. Wyjazd adresowany jest do wszystkich pracowników, nie można przypisać tylko chętnym pracownikom świadczenia z ZFŚS i uznać to jako wymierną korzyść. Nie można również zakładać, że gdyby nie wyjazdy integracyjne organizowane przez pracodawcę, pracownik wydałby pieniądze na uczestnictwo w takich formach spędzania wolnego czasu. Zdaniem Wnioskodawcy, udział pracownika w tego typu wypoczynku nie spełnia kryterium wystąpienia po stronie pracownika korzyści majątkowej i tym samym nie ma podstawy do naliczenia i pobrania przez płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych.

Ad. 2.

Wyjazd do teatru ma charakter ogólnodostępny dla wszystkich pracowników, którzy uprawnieni są do korzystania ze środków ZFŚS. Udział jest całkowicie dobrowolny. Wyjazd adresowany jest do wszystkich pracowników, nie można przypisać tylko chętnym pracownikom świadczenia z ZFŚS i uznać to jako wymierną korzyść. Nie można również zakładać, że gdyby nie wyjazdy integracyjne organizowane przez pracodawcę, pracownik wydałby pieniądze na uczestnictwo w takich formach spędzania wolnego czasu. Zdaniem Wnioskodawcy, udział pracownika w tego typu wydarzeniu nie spełnia kryterium wystąpienia po stronie pracownika korzyści majątkowej tym samym nie ma podstawy do naliczenia i pobrania przez płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego w zakresie:

*   opodatkowania przychodów z tytułu uczestnictwa w wycieczce **jest prawidłowe;**
*   opodatkowania przychodów z tytułu uczestnictwa w wyjeździe do teatru **jest prawidłowe.**

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2032, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca dokonał w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Stosownie do treści art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 25b i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Użyty powyżej zwrot w szczególności oznacza, że wymienione kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych, są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

W świetle art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w przypadku, gdy podstawą świadczenia jest zawarta z pracownikiem przez zakład pracy umowa o pracę, to wypłacone należności stanowią przychód ze stosunku pracy. Przepis ten do przychodów ze stosunku pracy zaliczył nie tylko pieniądze, ale również wartość otrzymanych świadczeń w naturze, czy nieodpłatnych świadczeń poniesionych na rzecz pracownika.

Stosownie do art. 12 ust. 3 powyższej ustawy, Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1.  jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców;
2.  jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
3.  jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;
4.  w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Wobec niezdefiniowania w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych pojęcia „nieodpłatne świadczenie”, zasadne jest odwołanie się do znaczenia tego pojęcia ukształtowanego w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – generalnie – jest każde zdarzenie prawne i zjawisko gospodarcze, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Przysporzenie to może polegać na zwiększeniu majątku (aktywów) bądź uniknięciu jego pomniejszenia (zaoszczędzenie wydatków).

Zgodnie z art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Treść powyższego przepisu zobowiązuje płatnika do obliczania i poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, od osób, które uzyskują od płatnika przychody ze stosunku pracy, w tym m.in. z nieodpłatnych świadczeń.

Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca zamierza zorganizować wycieczkę integracyjną dla uprawnionych do korzystania z ZFŚS pracowników. Chętni zapisują się na listę. Koszt zorganizowania wycieczki w całości pokryty ma być ze środków ZFŚS. Koszt wycieczki obejmuje: transport, pobyt w pensjonacie (noclegi i posiłki), ubezpieczenie pracowników, wynagrodzenie przewodnika, bilety wstępu do zwiedzanych obiektów. Wycieczka ma na celu integrację załogi co przyczyni się do efektywności pracy i lepszych relacji służbowych.

Ponadto Zainteresowany planuje zorganizować wyjazd do teatru dla wszystkich pracowników uprawnionych do korzystania ze środków ZFŚS. Chętni pracownicy wpisani zostaną na listę. Koszt wyjazdu obejmuje: transport, bilety wstępu do teatru, obiad, ubezpieczenie uczestników wyjazdu. Wyjazd ma na celu integrację załogi oraz umożliwienie pracownikom obejrzenia ciekawego spektaklu.

Z powodu niejednolitości stanowisk sądowych dotyczących kwestii „nieodpłatnego świadczenia”, zasadniczego znaczenia nabrał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r., poz. 947), w którym Trybunał Konstytucyjny ustalił, jakie kryteria statuują nieodpłatne świadczenie do zakwalifikowania go jako przychodu pracownika z tytułu stosunku pracy.

Trybunał Konstytucyjny definiując pojęcie „innych nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu, w rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazał, że za przychód pracownika mogą być uznane takie świadczenia, które:

*   zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
*   zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,
*   stanowią wymierną korzyść przypisaną indywidualnemu pracownikowi (korzyść nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

Wobec tego, przyjęcie oceny uznającej konkretne świadczenie ze strony pracodawcy za przychód pracownika ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, winno opierać się na przesłankach wynikających z ww. przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które Trybunał Konstytucyjny w powołanym powyżej wyroku uznał za zgodne z Konstytucją i przedstawił ich interpretację.

Należy też pokreślić, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego, z pominięciem okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych. Wskazać należy, że nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika ze stosunku pracy – gdy świadczenie to, powoduje wystąpienie po stronie pracownika przysporzenia: w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej lub w postaci również wymiernego zaoszczędzenia wydatku. Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy zostało spełnione za zgodą pracownika, tj. gdy pracownik skorzystał z niego w pełni dobrowolnie. Zatem, pracodawca spełnił określone świadczenie na rzecz pracownika, gdy dysponował uprzednią zgodą pracownika na jego przyjęcie.

Przychód pracownika będzie obejmował nieodpłatne świadczenie, gdy świadczenie to zostanie spełnione w interesie pracownika (a nie w interesie pracodawcy) i przyniesie pracownikowi korzyść w postaci powiększenia jego aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść. W zakresie tego kryterium należy wskazać, że chodzi o realny charakter przysporzenia, jako warunku objęcia nieodpłatnego świadczenia podatkiem dochodowym.

Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy korzyść jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi, tj. nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów.

W sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie w postaci sfinansowania przez pracodawcę wycieczki czy też wyjazdu do teatru dostępnych dla wszystkich uprawnionych do korzystania z ZFŚS nie powoduje wystąpienia po stronie pracowników biorących udział w wycieczce bądź wyjeździe do teatru przysporzenia w postaci uzyskania wymiernej korzyści majątkowej w postaci powiększenia aktywów, czy też w postaci zaoszczędzenia wydatku, to wówczas nie można mówić o przychodzie z tytułu nieodpłatnego świadczenia podlegającego opodatkowaniu.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opisy zdarzeń przyszłych, cytowane wyżej przepisy prawa podatkowego oraz ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego należy stwierdzić, że w przypadku zorganizowania przez Wnioskodawcę wycieczki integracyjnej, po stronie pracowników nie wystąpi przychód ze stosunku pracy na podstawie art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieodpłatnego świadczenia, a co za tym idzie na Wnioskodawcy, jako płatniku, nie będzie ciążył obowiązek obliczenia i pobrania zaliczki na podatek dochodowy na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podobnie w sytuacji zorganizowania przez Zainteresowanego w celu zintegrowania załogi wyjazdu do teatru dla wszystkich pracowników uprawnionych do korzystania z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, po stronie pracowników nie powstanie przychód ze stosunku pracy na podstawie art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieodpłatnego świadczenia. Tym samym na Wnioskodawcy, jako płatniku, nie będzie ciążył obowiązek obliczenia i pobrania zaliczki na podatek dochodowy w oparciu o art. 31 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.