Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.39.2024.8.AG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-25
Teza: Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; odpisy-odpisy aktualizujące; wierzytelność
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 20

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    W myśl art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    Na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    Zatem, aby określony wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów,
    musi spełniać łącznie następujące przesłanki:
    · zostać poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztów uzyskania
      przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
      przez osoby inne niż podatnik),
    · być definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    · zostać poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    · być należycie udokumentowany,

    · nie znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy nie
      uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako
      przedawnione.
    W myśl art. 23 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako
      nieściągalne, z wyjątkiem wierzytelności lub ich części, które uprzednio na podstawie
      art. 14 zostały zarachowane jako przychody należne i których nieściągalność została
      udokumentowana w sposób określony w ust. 2.
    Analiza przytoczonego przepisu prowadzi do wniosku, że – co do zasady – wierzytelności
    odpisane jako nieściągalne nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Wyjątkiem są
    wierzytelności spełniające łącznie następujące warunki:
    · zostały dokonane od należności bądź części należności uprzednio zaliczonej do
      przychodów należnych na podstawie art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych,
    · nieściągalność tych należności została udokumentowana zgodnie z art. 23 ust. 2 tej
      ustawy.
    Ponadto należności te nie mogą być odpisane jako przedawnione.
    Podsumowując, nieściągalna wierzytelność zaliczana jest do kosztów uzyskania
    przychodów w dacie łącznego spełnienia 2 warunków:
    · wierzytelność powinna być odpisana jako nieściągalna (powinien być dokonany
      odpowiedni zapis w ewidencji) oraz
    · nieściągalność wierzytelności powinna być udokumentowana.
    Gdy warunki te zostaną spełnione w różnych latach podatkowych, zaliczenie należności do
    kosztów uzyskania przychodów będzie możliwe w roku podatkowym, w którym spełniony
    zostanie drugi z warunków.
    Na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
    Za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 20, uważa się te wierzytelności, których
    nieściągalność została udokumentowana:
    1) postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadające
      stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego,
      albo
    2) postanowieniem sądu o:
    a) oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, jeżeli majątek niewypłacalnego dłużnika
      nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza jedynie na
      zaspokojenie tych kosztów, lub
    b) umorzeniu postępowania upadłościowego, jeżeli zachodzi okoliczność, o której
      mowa w lit. a, lub
    c) zakończeniu postępowania upadłościowego, albo
    3) protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty
      procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo
      wyższe od jej kwoty.
    W tym przepisie ustawodawca dokonał ścisłego i wyczerpującego wyliczenia, jakimi
    dokumentami można dokumentować nieściągalność wierzytelności. Jest to wyliczenie

    kompletne, co oznacza, że jakikolwiek inny dokument niż wymieniony w tym przepisie nie
    może skutecznie udokumentować faktu nieściągalności wierzytelności.
    Udokumentowanie nieściągalności wierzytelności w inny sposób niż wskazany w ustawie o
    podatku dochodowym od osób fizycznych nie skutkuje powstaniem prawa do zaliczenia
    ich wartości do kosztów uzyskania przychodów.
    W tym miejscu wskazuję, że uwzględnienie realiów gospodarczych w postaci
    funkcjonowania wielu polskich przedsiębiorców na rynkach zagranicznych (w tym na
    jednolitym rynku Unii Europejskiej) prowadzi do wniosku, że nieściągalność wierzytelności
    wobec kontrahenta zagranicznego może być udokumentowana również w inny sposób niż
    określony w art. 23 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przy czym
    dokumenty te powinny dokumentować nieściągalność danej wierzytelności.
    Ponadto stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów aktualizujących, z tym że
      kosztem uzyskania przychodów są odpisy aktualizujące wartość należności,
      określone w ustawie o rachunkowości, od tej części należności, która była uprzednio
      zaliczona na podstawie art. 14 do przychodów należnych, a ich nieściągalność
      została uprawdopodobniona na podstawie ust. 3.
    Analiza przytoczonego przepisu prowadzi do wniosku, że – co do zasady – odpisy
    aktualizujące nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Wyjątkiem są odpisy
    spełniające łącznie następujące warunki:
    · są odpisami aktualizującymi wartość należności, określonymi w ustawie z dnia 29
      września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.),
    · zostały dokonane od należności bądź części należności uprzednio zaliczonej do
      przychodów należnych na podstawie art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych,
    · nieściągalność tych należności została uprawdopodobniona, zgodnie z art. 23 ust. 3
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Ponadto należności, które są aktualizowane przez dokonanie odpisu aktualizującego, nie
    mogą być odpisane jako przedawnione.
    Przesłanki dokonania odpisu aktualizującego wartość należności zawarte zostały w art.
    35b ustawy o rachunkowości.
    Zgodnie z art. 35b ust. 1 ustawy o rachunkowości:
      Wartość należności aktualizuje się uwzględniając stopień prawdopodobieństwa ich
      zapłaty poprzez dokonanie odpisu aktualizującego, w odniesieniu do:
      1) należności od dłużników postawionych w stan likwidacji lub w stan upadłości oraz
      w stosunku do których zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne lub został
      złożony wniosek o zatwierdzenie układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu -
      do wysokości należności nieobjętej gwarancją lub innym zabezpieczeniem
      należności, zgłoszonej likwidatorowi lub sędziemu-komisarzowi w postępowaniu
      upadłościowym lub umieszczonej w spisie wierzytelności w postępowaniu
      restrukturyzacyjnym;
      2) należności od dłużników w przypadku oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości,
      jeżeli majątek dłużnika nie wystarcza lub jedynie wystarcza na zaspokojenie kosztów
      postępowania upadłościowego – w pełnej wysokości należności;
      3) należności kwestionowanych przez dłużników oraz z których zapłatą dłużnik
      zalega, a według oceny sytuacji majątkowej i finansowej dłużnika spłata należności w
      umownej kwocie nie jest prawdopodobna – do wysokości niepokrytej gwarancją lub
      innym zabezpieczeniem należności;

      4) należności stanowiących równowartość kwot podwyższających należności, w
      stosunku do których uprzednio dokonano odpisu aktualizującego - w wysokości tych
      kwot, do czasu ich otrzymania lub odpisania;
      5) należności przeterminowanych lub nieprzeterminowanych o znacznym stopniu
      prawdopodobieństwa nieściągalności, w przypadkach uzasadnionych rodzajem
      prowadzonej działalności lub strukturą odbiorców - w wysokości wiarygodnie
      oszacowanej kwoty odpisu, w tym także ogólnego, na nieściągalne należności.
    Należy mieć również na uwadze fakt, że odpis aktualizacyjny musi spełniać warunki
    zawarte w art. 24a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który
    stanowi:
      Osoby fizyczne, przedsiębiorstwa w spadku, spółki cywilne osób fizycznych, spółki
      cywilne osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku, spółki jawne osób fizycznych
      oraz spółki partnerskie, wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane
      prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, zwaną dalej „księgą”, z
      zastrzeżeniem ust. 3, 5 i 5a, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi
      przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy
      opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres
      sprawozdawczy, a także uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów
      amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o.
    Aby więc przewidziane ustawą o rachunkowości odpisy aktualizujące wartość należności
    mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu cytowanego art. 23
    ust. 1 pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należności te powinny
    być uprzednio zaliczone do przychodów należnych na podstawie art. 14 omawianej
    ustawy podatkowej oraz nieściągalność wierzytelności musi być uprawdopodobniona.
    Oczywiście nie może to być wierzytelność, która uległa przedawnieniu. Niezbędne jest
    zatem kumulatywne spełnienie tych przesłanek.
    Na podstawie art. 23 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nieściągalność wierzytelności, w przypadku określonym w ust. 1 pkt 21, uznaje się za
      uprawdopodobnioną, w szczególności gdy:
      1) dłużnik zmarł, został wykreślony z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności
      Gospodarczej, postawiony w stan likwidacji lub została ogłoszona jego upadłość albo
      2) zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne lub został złożony wniosek o
      zatwierdzenie układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w
      ustawie z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne, lub zostało wszczęte
      postępowanie ugodowe w rozumieniu przepisów o restrukturyzacji finansowej
      przedsiębiorstw i banków, albo
      3) wierzytelność została zasądzona prawomocnym orzeczeniem sądu i skierowana
      na drogę postępowania egzekucyjnego, albo
      4) wierzytelność jest kwestionowana przez dłużnika, na drodze powództwa
      sądowego.
    Wyliczenie to ma charakter otwarty, co oznacza, że podatnik może przedstawić inne
    dowody na okoliczność nieściągalności wierzytelności niż zostały wskazane. Inne
    przesłanki takiego uprawdopodobnienia muszą mieć jednak charakter prawny
    równorzędny w stosunku do wskazanych w ww. przepisie. Nie może to być jednak sama
    wiedza podatnika na temat finansowej sytuacji dłużnika, lecz takie dowody i fakty, które
    pozwalają na wyciągnięcie wniosku, że istnieje duże prawdopodobieństwo nieściągalności
    wierzytelności.
    Uprawdopodobnienie nieściągalności jest środkiem zastępczym dowodu, a więc środkiem
    niedającym pewności, lecz tylko prawdopodobieństwo twierdzenia o fakcie.

    Uprawdopodobnienie nieściągalności wierzytelności jest zatem wskazaniem okoliczności
    wystarczających do powzięcia przekonania o prawdopodobieństwie faktu, nie jest
    natomiast przeprowadzeniem dowodu czyniącego fakt absolutnie pewnym.
    Zauważam, że art. 23 ust. 1 pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    uzależnia możliwość zaliczenia odpisów aktualizujących do kosztów uzyskania
    przychodów od łącznego spełnienia przesłanek podatkowych (o których mowa w art. 23
    ust. 3 tej ustawy – w zakresie uprawdopodobnienia nieściągalności), jak i rachunkowych
    (tj. dokonania odpisu aktualizującego z zachowaniem warunków określonych ustawą o
    rachunkowości).
    Koszt podatkowy nie wystąpi więc w sytuacji uprawdopodobnienia nieściągalności
    należności, jeżeli nie został dokonany odpis aktualizujący tę należność, ponieważ kosztem
    tym jest odpis aktualizujący, a nie wierzytelność, czy należność, której nieściągalność
    została uprawdopodobniona. Koszt podatkowy nie wystąpi również w sytuacji dokonania
    odpisu aktualizującego należność, jeżeli nie dojdzie do uprawdopodobnienia
    nieściągalności takiej należności.
    Zatem odpisy aktualizujące należności zaliczane są do kosztów uzyskania przychodów w
    dacie łącznego spełnienia dwóch warunków:
    - musi być rachunkowo dokonany odpis aktualizujący wartość należności oraz
    - nieściągalność wierzytelności powinna być uprawdopodobniona.
    Gdy warunki te zostaną spełnione w różnych latach podatkowych, zaliczenie odpisu do
    kosztów uzyskania przychodów będzie możliwe w roku podatkowym, w którym spełniony
    zostanie drugi z warunków. Jeżeli zatem odpis aktualizujący zostanie dokonany przed
    uprawdopodobnieniem nieściągalności, spełnienie drugiego z warunków nastąpi w
    momencie uprawdopodobnienia nieściągalności. Natomiast w przypadku, gdy do
    uprawdopodobnienia nieściągalności doszłoby przed dokonaniem odpisu aktualizującego,
    jego zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów nastąpi dopiero w momencie jego
    dokonania.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo wspólnikami Spółki jawnej (dalej: Spółka). Spółka z
    Grecji złożyła u Spółki (...). Spółka wykonała zamówienia w sposób terminowy i należyty,
    zgodnie z ustalonymi warunkami. Wierzytelności wynikające z faktur sprzedaży zostały
    zaliczone przez Spółkę do przychodów podatkowych w roku 2020. Spółka z Grecji
    dobrowolnie zapłaciła część ceny. Pozostałej części nie zapłaciła, mimo wezwań Spółki.
    Spółka spisała te wierzytelności jako nieściągalne. Natomiast wierzytelność od Spółki z
    Grecji wynikająca z ksiąg rachunkowych została objęta odpisem aktualizującym w 2020 r. i
    2021 r. na podstawie przepisów ustawy o rachunkowości i nie stanowiła kosztów
    uzyskania przychodów. W trakcie realizowanych czynności windykacyjnych wobec Spółki z
    Grecji wszczęto – jak Państwo wskazali – postępowanie upadłościowe. Z uzupełnienia
    wniosku wynika, że 2 lipca 2021 r. postawiono Spółkę z Grecji w stan likwidacji. Dnia 20
    maja 2022 r. zakończono likwidację i wykreślono Spółkę z Grecji z greckiego odpowiednika
    polskiego rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Spółka z Grecji
    przestała istnieć. Z uzyskanych przez Państwa dokumentów nie wynika, by wobec dłużnika
    został złożony wniosek o ogłoszenie upadłości, nie wynika również, by prowadzone było
    postępowanie stanowiące odpowiednik polskiego postępowania upadłościowego.
    Postępowanie to wszczął zarząd dłużnika jako organ Spółki z Grecji. Spółka z Grecji nigdy
    nie poinformowała Państwa, że wszczęto ani że zakończono procedurę likwidacji lub
    wykreślenia dłużnika. Wierzytelności względem Spółki z Grecji przed jej likwidacją nie
    uległy przedawnieniu.
    Wskazuję, że postępowanie upadłościowe to procedura regulująca zasady wspólnego
    dochodzenia roszczeń wierzycieli od niewypłacalnych dłużników będących np.
    przedsiębiorcami. Jak każda procedura, również upadłość posiada swoje etapy. Pierwszy
    etap to ogłoszenie upadłości i następnie prowadzenie postępowania upadłościowego. O
    ile w Polsce upadłość przeprowadza sąd, to w innych krajach takie postępowanie może

    prowadzić sąd lub też inny podmiot. Jednak stronami takiego postępowania
    upadłościowego zawsze są dwie strony: dłużnik i wierzyciele. Przeprowadzenie upadłości
    nie jest możliwe bez udziału wierzycieli. Celem takiego postępowania jest bowiem
    zabezpieczenie majątku dłużnika i ustalenie spłat wierzycieli.
    Dlatego na podstawie opisu stanu faktycznego oraz powołanych przepisów prawa
    stwierdzam, że zakończenie postępowania likwidacyjnego Spółki z Grecji i wykreślenie
    Spółki z Grecji z greckiego odpowiednika polskiego rejestrów Krajowego Rejestru
    Sądowego nie wyczerpuje przesłanek, które ustawodawca wymienił enumeratywnie w art.
    23 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dotyczącym sposobu
    udokumentowania nieściągalności wierzytelności, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 20 tej
    ustawy.
    Natomiast w odniesieniu do odpisu aktualizującego wartość należności stwierdzam, że
    nieściągalność tej należności została uprawdopodobniona – na podstawie art. 23 ust. 3
    pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z uwagi natomiast na informację wskazaną przez Państwa, że wierzytelność od Spółki z
    Grecji wynikająca z ksiąg rachunkowych została objęta odpisem aktualizującym w 2020 r. i
    2021 r. na podstawie przepisów ustawy o rachunkowości oraz dokumenty z greckiego
    sądu uzyskali Państwo w listopadzie 2023 r., odpis aktualizujący wartość należności,
    określony w ustawie o rachunkowości, mogą Państwo zaliczyć do kosztów uzyskania
    przychodów w 2023 r., a zatem mogą Państwo skorygować koszty uzyskania przychodów
    w 2023 r.
    Reasumując – nie mają Państwo prawa do zaliczenia wierzytelności, o której mowa we
    wniosku, z tytułu sprzedaży towarów na rzecz Spółki z Grecji do kosztów uzyskania
    przychodów.
    Ponieważ Państwa stanowisko w odniesieniu do pytania nr 1 uznałem za nieprawidłowe,
    odpowiedź na pytanie nr 2 jest bezzasadne.
    Kosztem podatkowym jest natomiast odpis aktualizujący te wierzytelności, których
    nieściągalność została uprawdopodobniona w 2023 r. Stąd jej zaliczenie do kosztów
    uzyskania przychodów (proporcjonalnie do Państwa udziałów w zyskach Spółki) może
    mieć miejsce dopiero w 2023 r.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili, i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego. Z funkcji ochronnej będą mogli
      skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan (...) (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).