Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.892.2021.2.DA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2022-01-03
Teza: ustalenie rezydencji oraz wykazanie w zeznaniu podatkowym dochodów uzyskanych w ZEA
Słowa kluczowe: rezydencja-rezydencja podatkowa; umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania; Zjednoczone Emiraty Arabskie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-Umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania]
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 2a

**Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe**

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------------------

3 września 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z 27 sierpnia 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia rezydencji podatkowej oraz wykazania w zeznaniu podatkowym dochodów uzyskanych w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 13 grudnia 2021 r. (wpływ 22 grudnia 2021 r.). Treść wniosku wspólnego i jego uzupełnienia jest następująca:

**Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem**

1) Zainteresowany będący stroną postępowania:

Pan …

2) Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:

Pani \`(...)\`

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
------------------------------------------------

Pan … (dalej: Zainteresowany) oraz Pani … (dalej: Zainteresowana), są obywatelami polskimi, pozostają w związku małżeńskim.

Zainteresowany od lutego 2019 r. przebywa w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, natomiast Jego żona wraz z dwójką dzieci (obecnie w wieku 2 i 7 lat) dołączyła do Niego w sierpniu 2019 r. Od tego momentu przyjeżdżali do Polski wyłącznie w sezonie wakacyjnym w celach wypoczynkowych oraz w związku z odwiedzinami u rodziny, tj. krócej niż 183 dni.

Zainteresowana przebywa obecnie na urlopie wychowawczym do … października 2021 r. Ponadto złożyła wniosek o jego przedłużenie do … lutego 2023 r., który na dzień złożenia przedmiotowego wniosku oczekuje na rozpatrzenie. Jednocześnie podjęła naukę języka angielskiego, aby po zakończeniu urlopu wychowawczego rozwiązać dotychczasowy stosunek pracy na terenie Polski i rozpocząć pracę w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.

Zainteresowany jest pracownikiem podmiotu zarejestrowanego w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Jest zatrudniony w oparciu o umowę o pracę, która aktualnie jest umową zawartą na czas nieokreślony. Charakter tej pracy wymaga od Zainteresowanego jeszcze co najmniej kilku lat zaangażowania, w celu realizacji przyjętych celów. Praca wykonywana jest na terytorium Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

Nie jest to praca:

\- na pokładzie statku, barki, pojazdu drogowego lub statku powietrznego, eksploatowanego w komunikacji międzynarodowej,

\- w charakterze pracownika państwowego,

\- w związku z członkostwem w zarządzie lub radzie nadzorczej lub jakimkolwiek innym podobnym organie spółki.

Uzyskiwane w Zjednoczonych Emiratach Arabskich wynagrodzenie jest aktualnie głównym źródłem utrzymania Zainteresowanych i Ich dzieci. Zainteresowana nie wykonuje na terenie Zjednoczonych Emiratów Arabskich pracy zarobkowej.

Starszy syn Zainteresowanych uczęszcza w Zjednoczonych Emiratach Arabskich do szkoły od września 2019 r.

Decydując się na przeprowadzkę całej rodziny w sierpniu 2019 r. Zainteresowani osiedlili się w Zjednoczonych Emiratach Arabskich z zamiarem dłuższego pobytu. Nie posiadają tam własnego domu ani mieszkania. Zamieszkują w wynajmowanym mieszkaniu. Ponadto, nabyli Oni w Zjednoczonych Emiratach Arabskich samochód osobowy.

W Polsce Zainteresowani posiadają wspólne mieszkanie, na zakup którego zaciągnęli kredyt hipoteczny. Mieszkanie to zostało zakupione na długo przed decyzją o wyjeździe z Polski. Ponadto, Zainteresowana posiada w Polsce mieszkanie, które stanowi Jej majątek osobisty, także nabyte dużo wcześniej w formie darowizny. Poza powyższym, Zainteresowani nie posiadają w Polsce żadnego innego majątku.

Zainteresowany od początku 2019 r. pobiera w Polsce świadczenie emerytalne. Poza tym, Zainteresowani nie pobierają w Polsce żadnych innych świadczeń, nie uzyskują również żadnych dochodów, w tym dochodów z najmu. Jak wcześniej zaś wskazano, w Polsce Zainteresowani przebywają wyłącznie w okresie letnich wakacji, zaś głównym celem pobytu są odwiedziny rodziny oraz wypoczynek.

W ostatnich dwóch latach Zainteresowany składał w polskim urzędzie skarbowym deklarację w podatku dochodowym od osób fizycznych wykazując w niej świadczenie emerytalne uzyskiwane w Polsce, jak również cały dochód uzyskany w Zjednoczonych Emiratach Arabskich z tytułu umowy o pracę.

Zainteresowani w 2021 r. i latach kolejnych zamierzają pozostać związani ze Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi. Planują Oni wykonywać tam pracę zarobkową, a Ich dzieci będą tam uczęszczać odpowiednio do przedszkola oraz do szkoły. Na dzień dzisiejszy, w przewidywalnej przyszłości, Zainteresowani nie zamierzają wracać do Polski. Będą przebywać w kraju jedynie sporadycznie, głównie w celach wypoczynkowych i związanych z utrzymaniem kontaktów rodzinnych.

Zainteresowani w 2021 r. i latach kolejnych nie zamierzają uzyskiwać dochodów ze źródeł pochodzących z Polski, poza świadczeniem emerytalnym uzyskiwanym przez Zainteresowanego. Po zakończeniu urlopu wychowawczego, Zainteresowana planuje rozwiązać stosunek pracy z polskim pracodawcą.

Pytania
-------

1\. Czy Zainteresowanych należało będzie uznać za polskich rezydentów podatkowych za okres od 1 stycznia 2020 r. i w latach kolejnych?

2\. Czy Zainteresowani są zobowiązani wykazać w Polsce w zeznaniach podatkowych dochody uzyskane w Zjednoczonych Emiratach Arabskich w rozliczeniach PIT za 2020 r. i lata kolejne?

Stanowisko Państwa w sprawie
----------------------------

Ad 1

Zdaniem Zainteresowanych, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (zwana dalej: „Ustawą o PIT”) rozróżnia nieograniczony obowiązek podatkowy (gdy podatnik jest opodatkowany w Polsce bez względu na miejsce uzyskania dochodu) i ograniczony obowiązek podatkowy (gdy podatnik jest opodatkowany w Polsce tylko od dochodów tu osiągniętych) (art. 3 ust. 1 i 2a Ustawy o PIT).

Nieograniczony obowiązek podatkowy dotyczy (art. 3 ust. 1a Ustawy o PIT):

a) osób przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym;

b) osób posiadających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych).

Zainteresowani nie spędzają w Polsce ponad 183 dni w roku. Do Polski przyjeżdżają bowiem wyłącznie w okresie letnim celem odwiedzin najbliższej rodziny. Również w latach kolejnych Zainteresowani nie planują przebywać w Polsce przez okres ponad 183 dni.

Tym samym przesłanka okresu pobytu, determinująca uznanie podatnika za polskiego rezydenta podatkowego, za okres całego roku podatkowego, nie zostanie spełniona w przypadku Zainteresowanych.

Odnosząc się zaś do ww. przesłanki b) to należy wskazać, że Zainteresowani od dwóch lat mieszkają wraz ze swoimi dziećmi, z zamiarem dłuższego pobytu w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. W ocenie Zainteresowanych, to właśnie w Zjednoczonych Emiratach Arabskich mają Oni ośrodek swoich interesów życiowych i gospodarczych.

Pojęcie centrum interesów życiowych lub gospodarczych nie zostało zdefiniowane ani w polskich ustawach regulujących kwestie opodatkowania dochodów osób fizycznych, ani też w umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania. Niemniej jednak, wskazać trzeba, że podatnik ma centrum interesów życiowych w tym kraju, w którym posiada zarówno powiązania rodzinne, jak i towarzyskie, jak również w kraju, gdzie nie tylko podejmuje aktywność społeczną, kulturalną czy szeroko rozumianą aktywność obywatelską, ale i spędza czas wolny, tudzież uprawia hobby. O centrum interesów gospodarczych będzie decydowało chociażby prowadzenie w danym kraju działalności zarobkowej, uzyskiwanie stałych dochodów połączonych z pracą, lokalizacja majątku oraz posiadane długoterminowe zobowiązania pieniężne.

Sam fakt posiadania w Polsce majątku (mieszkania) czy długoterminowych zobowiązań, szczególnie powstałych przed dniem wyjazdu z kraju (kredytu hipotecznego), nie może jeszcze przesądzać o tym, że podatnik nadal pozostaje polskim rezydentem podatkowym.

Zainteresowani wskazują przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2018 r., sygn. akt II FSK 2653/16, w którym wskazano, że fakt pozostawienia w kraju mienia, nawet znacznej wartości, w sytuacji gdy podatnik zamieszkuje i zarobkuje za granicą, nie może decydować o polskiej rezydencji podatkowej.

Przekładając powyższe na sytuację Zainteresowanych, podkreślić należy, że z Polską łączy Ich jedynie posiadanie nieruchomości oraz rodziny, którą odwiedzają w okresie letnim. Co prawda Zainteresowany uzyskuje w Polsce świadczenie emerytalne, jednak większość Jego dochodów stanowi wynagrodzenie za pracę wykonywaną na terytorium Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Uzyskiwanie ww. świadczenia nie wiąże się w Polsce z jakąkolwiek aktywnością zawodową czy społeczną.

Natomiast Zainteresowana przebywa obecnie na urlopie wychowawczym, ale po jego zakończeniu zamierza rozwiązać swój dotychczasowy stosunek pracy na terenie Polski i rozpocząć pracę w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.

W ocenie Zainteresowanych, nie są to zatem przesłanki wystarczające, aby uznać Ich za polskich rezydentów podatkowych.

Jednocześnie Zainteresowani podkreślają, że zamieszkują w Zjednoczonych Emiratach Arabskich wraz z dziećmi, Ich starszy syn uczęszcza tam do szkoły, tam także rodzina spędza przeważającą część roku. Miejsce zamieszkania całej najbliższej rodziny w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, pobieranie tam nauki przez dzieci, a nadto uzyskiwanie przez rodzinę przeważającej części dochodów w Zjednoczonych Emiratach Arabskich powinno być czynnikiem przeważającym w uznaniu, że Zainteresowani nie mają polskiej rezydencji podatkowej.

Podsumowując, o utracie przez Zainteresowanych rezydencji podatkowej w Polsce świadczy przede wszystkim fakt, że:

\- Zainteresowani wraz z dziećmi od dwóch lat wspólnie zamieszkują w Zjednoczonych Emiratach Arabskich z zamiarem dłuższego pobytu,

\- starszy syn Zainteresowanych uczęszcza do szkoły w Zjednoczonych Emiratach Arabskich,

\- Zainteresowany jest zatrudniony w Zjednoczonych Emiratach Arabskich na umowę o pracę na czas nieokreślony i tam uzyskuje większość swoich dochodów (poza świadczeniem emerytalnym), w Polsce nie podejmuje żadnego zatrudnienia, nie prowadzi działalności gospodarczej ani nie posiada żadnych inwestycji,

\- Zainteresowana przebywa obecnie na urlopie wychowawczym, po którego zakończeniu ma zamiar rozwiązać swój dotychczasowy stosunek pracy w Polsce i rozpocząć pracę zarobkową w Zjednoczonych Emiratach Arabskich,

\- Zainteresowani zakupili w Zjednoczonych Emiratach Arabskich samochód osobowy,

\- posiadane przez Zainteresowanych nieruchomości zostały nabyte na długo przed podjęciem decyzji o wyjeździe z Polski.

Zdaniem Zainteresowanych, w świetle powyższych okoliczności należy uznać, że polską rezydencję podatkową utracili Oni wraz z przeprowadzką całej rodziny do Zjednoczonych Emiratów Arabskich, tj. w sierpniu 2019 r. Od tego momentu Ich powiązania życiowe z Polską, w stosunku do powiązań ze Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi są marginalne. Tym samym, w 2020 r. i latach następnych, nie przebywając w Polsce dłużej niż 183 dni oraz nie mając tam ośrodka interesów życiowych, Zainteresowani nie będą mogli zostać uznani za polskich rezydentów podatkowych.

Ad 2

Zdaniem Zainteresowanych, na gruncie Umowy między rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Zjednoczonych Emiratów Arabskich w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku wraz z późniejszymi protokołami zmieniającym (dalej jako: „UPO”) wynagrodzenie za pracę jest opodatkowane w państwie rezydencji (państwie miejsca zamieszkania) oraz w państwie źródła (państwie wykonywania pracy) (art. 15 ust. 1 UPO).

W świetle UPO osoba mająca miejsce zamieszkania (art. 4 ust. 1 UPO) to:

\- w przypadku Polski, osoba, która zgodnie z prawem Polski podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również Polskę, jej jednostki terytorialne lub organy lokalne;

\- w przypadku Zjednoczonych Emiratów Arabskich: osoba fizyczna, która ma miejsce zamieszkania w Zjednoczonych Emiratach Arabskich i jest obywatelem Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

Definicja „miejsca zamieszkania w Polsce” wynikająca z UPO odpowiada definicji „rezydencji podatkowej” (nieograniczonego obowiązku podatkowego) z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W ocenie Zainteresowanych, nie można uznać Ich za osoby podlegające nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu z przyczyn szerzej omówionych przy odpowiedzi na pytanie nr 1. Jednocześnie w ocenie Zainteresowanych, pomimo niespełnienia przez Nich warunku posiadania obywatelstwa Zjednoczonych Emiratów Arabskich, na gruncie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, należy traktować Ich jako osoby podlegające nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.

Za słusznością powyższego stanowiska przemawia interpretacja indywidualna z 4 lutego 2015 r. wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, nr IBPBII/17415-908/14/ASz, zgodnie z którym: „obywatelstwo w Zjednoczonych Emiratach Arabskich przysługuje wyłącznie osobom urodzonym w ZEA pochodzenia arabskiego i posiada je ok. 20% ludności, ok. 80% ludności stanowią cudzoziemcy z 160 państw bez możliwości uzyskania obywatelstwa bez względu na to, jak długo przebywają i pracują w ZEA. Posiadanie obywatelstwa nie warunkuje w jakikolwiek sposób kwestii rezydencji podatkowej. Bez względu na obywatelstwo osoby zatrudnione w ZEA podlegają przepisom podatkowym prawa miejscowego”.

Zgodnie bowiem z prawem tego państwa, na co także zwrócił uwagę Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z 2 listopada 2015 r., nr IPPB4/4511-1003/15-2/JK: „obywatelstwo przyznaje się na zasadzie prawa krwi. Prawo ZEA nie przewiduje nabycia obywatelstwa przez osoby nieurodzone z krwi matki lub ojca Emirata.”

Tym samym, stwierdzić należy, że uzyskanie przez Zainteresowanych obywatelstwa w Zjednoczonych Emiratach Arabskich jest niemożliwe, co jednak nie może samo w sobie świadczyć o tym, iż pozostają Oni polskimi rezydentami podatkowymi skoro nie przebywają w Polsce i to w Zjednoczonych Emiratach Arabskich znajduje się aktualnie centrum Ich interesów życiowych.

W konsekwencji, wobec niewątpliwego miejsca zamieszkania w Zjednoczonych Emiratach Arabskich - winni Oni podlegać nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu właśnie w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Konsekwencją powyższego będzie uznanie, że w Polsce podlegają Oni wyłącznie ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu - od dochodów uzyskiwanych ze źródeł położonych na terytorium Polski.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 UPO, płace, uposażenia i inne podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z pracy najemnej, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca jest tam wykonywana, to osiągane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim Państwie.

Skoro zatem Zainteresowani zamieszkują w Zjednoczonych Emiratach Arabskich i tam też utrzymują się z wynagrodzenia za pracę uzyskiwanego przez Zainteresowanego, zaś praca ta świadczona jest w Zjednoczonych Emiratach Arabskich i na rzecz firmy posiadającej tam siedzibę, to zgodnie z przywołanym art. 15 ust. 1 UPO, dochody te podlegają opodatkowaniu wyłącznie w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.

W związku z powyższym, Zainteresowani nie są i nie będą zobowiązani do wykazywania w Polsce w zeznaniach podatkowych dochodów uzyskanych w Zjednoczonych Emiratach Arabskich w rozliczeniach za 2020 r. i lata kolejne, bowiem dochody te nie podlegają opodatkowaniu w Polsce.

Biorąc pod uwagę, że Zainteresowani nie mają miejsca zamieszkania w Polsce, będą Oni podlegać obowiązkowi podatkowemu w kraju tylko od dochodów osiąganych na terytorium Polski (ograniczony obowiązek podatkowy).

Mając na uwadze powyższe - w ocenie Zainteresowanych - przedstawione przez Nich stanowisko uznać należy w pełni za prawidłowe.

Ocena stanowiska
----------------

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1426 ze zm.; Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Na podstawie art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Tym samym, aby można było mówić o podleganiu nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (polskiej rezydencji podatkowej) dana osoba musi posiadać na terytorium Polski centrum interesów osobistych lub gospodarczych lub też czas pobytu danej osoby na terytorium Polski powinien przekroczyć 183 dni w ciągu roku podatkowego. Spełnienie którejkolwiek z tych przesłanek skutkuje uznaniem osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Natomiast art. 3 ust. 2a ww. ustawy stanowi, że osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.

Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ww. ustawy, nie przesądza o uznaniu tej osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ww. ustawy stosuje się bowiem

z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

W myśl art. 3 ust. 2b ww. ustawy, za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody (przychody) z:

1) pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;

2) działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;

3) działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;

4) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;

5) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z nich wynikających;

6) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;

6a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;

7) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia;

8) niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego wynika, że Zainteresowany oraz Zainteresowana są obywatelami polskimi. Od ponad dwóch lat mieszkają wraz z dwójką dzieci w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. W tym okresie przebywali w Polsce wyłącznie w sezonie wakacyjnym w celach wypoczynkowych oraz w związku z odwiedzinami u rodziny, tj. krócej niż 183 dni.

Zainteresowana przebywa obecnie na urlopie wychowawczym do … października 2021 r. Ponadto złożyła wniosek o jego przedłużenie do … lutego 2023 r., który na dzień złożenia przedmiotowego wniosku oczekuje na rozpatrzenie. Jednocześnie podjęła naukę języka angielskiego, aby po zakończeniu urlopu wychowawczego rozwiązać dotychczasowy stosunek pracy na terenie Polski i rozpocząć pracę w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Zainteresowany jest pracownikiem podmiotu zarejestrowanego w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Jest zatrudniony w oparciu o umowę o pracę, która aktualnie jest umową zawartą na czas nieokreślony. Charakter tej pracy wymaga od Zainteresowanego jeszcze co najmniej kilku lat zaangażowania, w celu realizacji przyjętych celów. Praca wykonywana jest na terytorium Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

Nie jest to praca:

\- na pokładzie statku, barki, pojazdu drogowego lub statku powietrznego, eksploatowanego w komunikacji międzynarodowej,

\- w charakterze pracownika państwowego,

\- w związku z członkostwem w zarządzie lub radzie nadzorczej lub jakimkolwiek innym podobnym organie spółki.

Uzyskiwane w Zjednoczonych Emiratach Arabskich wynagrodzenie jest aktualnie głównym źródłem utrzymania Zainteresowanych i Ich dzieci. Zainteresowana nie wykonuje na terenie Zjednoczonych Emiratów Arabskich pracy zarobkowej. Starszy syn Zainteresowanych uczęszcza w Zjednoczonych Emiratach Arabskich do szkoły od września 2019 r. Decydując się na przeprowadzkę całej rodziny w sierpniu 2019 r. Zainteresowani osiedlili się w Zjednoczonych Emiratach Arabskich z zamiarem dłuższego pobytu. Nie posiadają tam własnego domu ani mieszkania. Zamieszkują w wynajmowanym mieszkaniu. Ponadto, nabyli Oni w Zjednoczonych Emiratach Arabskich samochód osobowy.

W Polsce Zainteresowani posiadają wspólne mieszkanie, na zakup którego zaciągnęli kredyt hipoteczny. Mieszkanie to zostało zakupione na długo przed decyzją o wyjeździe z Polski. Ponadto, Zainteresowana posiada w Polsce mieszkanie, które stanowi Jej majątek osobisty, także nabyte dużo wcześniej w formie darowizny. Poza powyższym, Zainteresowani nie posiadają w Polsce żadnego innego majątku.

Zainteresowany od początku 2019 r. pobiera w Polsce świadczenie emerytalne. Poza tym, Zainteresowani nie pobierają w Polsce żadnych innych świadczeń, nie uzyskują również żadnych dochodów, w tym dochodów z najmu.

Zainteresowani w 2021 r. i latach kolejnych zamierzają pozostać związani ze Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi. Planują wykonywać tam pracę zarobkową, a Ich dzieci będą tam uczęszczać odpowiednio do przedszkola oraz do szkoły. Na dzień dzisiejszy, w przewidywalnej przyszłości, Zainteresowani nie zamierzają wracać do Polski. Będą przebywać w kraju jedynie sporadycznie, głównie w celach wypoczynkowych i związanych z utrzymaniem kontaktów rodzinnych. Zainteresowani w 2021 r. i latach kolejnych nie zamierzają uzyskiwać dochodów ze źródeł pochodzących z Polski, poza świadczeniem emerytalnym uzyskiwanym przez Zainteresowanego.

W odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego zastosowanie znajdą odpowiednie uregulowania Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Zjednoczonych Emiratów Arabskich w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Abu Zabi dnia 31 stycznia 1993 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 81 poz. 373 ze zm.; dalej: „UPO PL-ZEA”).

Przy czym wskazać należy, że zarówno Polska, jak i Zjednoczone Emiraty Arabskie notyfikowały ww. Konwencję do objęcia Konwencją wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzoną w Paryżu dnia 24 listopada 2016 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1369). Dniem wejścia w życie postanowień Konwencji MLI dla Polski jest dzień 1 lipca 2018 r., natomiast dla Zjednoczonych Emiratów Arabskich dzień 1 września 2019 r.

Przepisy Konwencji MLI stosowane są równolegle z przepisami umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (Konwencja MLI nie działa jak protokół zmieniający). W praktyce przepisy Konwencji MLI mają pierwszeństwo przed regulacjami umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (tzn. jeśli przepisy umowy będą sprzeczne z przepisami Konwencji MLI, to przepisy Konwencji MLI będą miały zastosowanie jako akt późniejszy). Dla celów stosowania prawa, postanowienia Konwencji MLI muszą być interpretowane równolegle z Umową z uwzględnieniem stanowisk Umawiających się Państw w zakresie przyjęcia Konwencji MLI.

Stanowisko Polski zostało przedstawione w oświadczeniu rządowym z dnia 6 czerwca 2018 r. w sprawie mocy obowiązującej Konwencji wielostronnej implementującej środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzonej w Paryżu dnia 24 listopada 2016 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1370), natomiast wspólne stanowisko Polski i Zjednoczonych Emiratów Arabskich zostało przedstawione w oświadczeniu rządowym z dnia 28 października 2019 r. w sprawie mocy obowiązującej w relacjach między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi Konwencji wielostronnej implementującej środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzonej w Paryżu dnia 24 listopada 2016 r., oraz jej zastosowania w realizacji postanowień Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Zjednoczonych Emiratów Arabskich w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Abu Zabi dnia 31 stycznia 1993 r., oraz w realizacji postanowień Protokołu między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Zjednoczonych Emiratów Arabskich zmieniającego Umowę między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Zjednoczonych Emiratów Arabskich w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzoną w Abu Zabi dnia 31 stycznia 1993 r., oraz Protokół, sporządzony w Abu Zabi dnia 31 stycznia 1993 r., podpisanego w Abu Zabi dnia 11 grudnia 2013 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 2327).

Konwencja wchodzi w życie z pierwszym dniem miesiąca następującego po upływie terminu trzech miesięcy kalendarzowych, następujących po dacie zdeponowania piątego instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia (art. 34 ust. 1 Konwencji MLI).

Dla każdego Sygnatariusza, który dokonuje ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia niniejszej Konwencji po zdeponowaniu piątego instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, niniejsza Konwencja wejdzie w życie z pierwszym dniem miesiąca następującego po upływie terminu trzech miesięcy kalendarzowych, rozpoczynającego bieg z datą zdeponowania przez tego Sygnatariusza jego instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia (art. 34 ust. 2

ww. Konwencji).

Z kolei, zasady stosowania jej postanowień w odniesieniu do danej Umowy Podatkowej wynikają z art. 35 ww. Konwencji.

Zgodnie z zasadami ogólnymi określonymi w art. 35 ust. 1 Konwencji MLI przepisy niniejszej Konwencji będą stosowane przez każdą Umawiającą się Jurysdykcję w odniesieniu do Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja:

a) w odniesieniu do podatków pobieranych u źródła od kwot wypłacanych lub zaliczanych na rzecz osób niemających miejsca zamieszkania lub siedziby na terytorium Umawiającej się Jurysdykcji, gdy zdarzenie dające prawo do pobrania takiego podatku wystąpi w pierwszym dniu lub po pierwszym dniu kolejnego roku kalendarzowego, który rozpoczyna się w dniu lub po dniu późniejszej z dat, z którą niniejsza Konwencja wchodzi w życie w każdej z Umawiających się Jurysdykcji, która jest stroną Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja; oraz

b) w odniesieniu do pozostałych podatków nakładanych przez tę Umawiającą się Jurysdykcję, w zakresie podatków nakładanych w okresach podatkowych rozpoczynających się w dniu lub po dniu, w którym upłynął termin sześciu miesięcy kalendarzowych (lub krótszy termin, w przypadku gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje notyfikowały Depozytariuszowi, że ich zamiarem jest stosowanie takiego krótszego terminu), rozpoczynający bieg z późniejszą z dat, z którą niniejsza Konwencja wchodzi w życie w każdej z Umawiających się Jurysdykcji, która jest stroną Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

Postanowienia Konwencji MLI będą miały zastosowanie w odniesieniu do Umowy począwszy od innych dat niż daty stosowania postanowień Umowy. Poszczególne postanowienia Konwencji MLI mogą być stosowane w różnych datach, zależnie od rodzaju podatków (podatki pobierane u źródła od dochodów nierezydentów lub inne podatki) oraz od wyborów dokonanych przez Umawiające się Państwa w ich stanowiskach w zakresie przyjęcia Konwencji MLI.

W konsekwencji, jeżeli również w ww. stanowiskach nie wskazano inaczej, to zgodnie z art. 35 ust. 1 Konwencji MLI, postanowienia art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 Konwencji MLI będą miały zastosowanie w zakresie stosowania Umowy przez Polskę:

a) w odniesieniu do podatków pobieranych u źródła od kwot wypłacanych lub zaliczanych na rzecz osób niemających miejsca zamieszkania lub siedziby w Polsce, gdy zdarzenie dające prawo do pobrania takiego podatku wystąpi w dniu lub po dniu 1 stycznia 2020 r.; oraz

b) w odniesieniu do pozostałych podatków nakładanych przez Polskę, w zakresie podatków nakładanych w okresach podatkowych rozpoczynających się w dniu lub po dniu 1 marca 2020 r.

Należy w tym miejscu podkreślić, że art. 35 ust. 1 lit. a) Konwencji MLI odnosi się jedynie

do podatków pobieranych u źródła od nierezydentów podatkowych – w przepisie tym jest bowiem mowa o podatkach pobieranych u źródła od kwot wypłacanych lub zaliczanych na rzecz osób niemających miejsca zamieszkania lub siedziby na terytorium Umawiającej się Jurysdykcji.

W odniesieniu do pozostałych podatków nakładanych przez Polskę, termin rozpoczęcia stosowania Konwencji MLI należy określić na podstawie art. 35 ust. 1 lit. b) Konwencji MLI.

Wskazać również należy, że okresem podatkowym dla osoby fizycznej jest rok podatkowy. Stosownie do art. 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, chyba że ustawa podatkowa stanowi inaczej.

Przepisy Konwencji MLI mają zatem zastosowanie do dochodów z pracy najemnej uzyskanych od dnia 1 stycznia 2021 r.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 UPO PL-ZEA, w rozumieniu niniejszej umowy, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza:

a) w przypadku Polski, osobę, która zgodnie z prawem Polski podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również Polskę, jej jednostki terytorialne lub organy lokalne,

b) w przypadku Zjednoczonych Emiratów Arabskich:

(i) osobę fizyczną, która ma miejsce zamieszkania w Zjednoczonych Emiratach Arabskich i jest obywatelem Zjednoczonych Emiratów Arabskich oraz

(ii) spółkę, która została utworzona w Zjednoczonych Emiratach Arabskich i ma tam miejsce faktycznego zarządu, pod warunkiem, że spółka może przedstawić dowód na to, że wyłącznym właścicielem jej kapitału są Zjednoczone Emiraty Arabskie i/lub instytucja rządowa Zjednoczonych Emiratów Arabskich i/lub federalny lub lokalny rząd i/lub osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania w Zjednoczonych Emiratach Arabskich i spółka jest kontrolowana przez powyżej wymienione osoby mające miejsce zamieszkania lub faktyczny zarząd w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.

Na podstawie art. 4 ust. 3 UPO PL-ZEA, jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba fizyczna może być uznana za mającą miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status będzie określony według następujących zasad:

i) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania. Jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona silniejsze powiązania osobiste lub gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);

ii) jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Umawiających się Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa;

iii) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem;

iv) jeżeli jest ona obywatelem obu Umawiających się Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną zagadnienie w drodze wzajemnego porozumienia.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 UPO PL-ZEA, z uwzględnieniem postanowień artykułów 19, 20 i 21 płace, uposażenia i inne podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z pracy najemnej, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca jest tam wykonywana, to osiągane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim Państwie.

W myśl art. 15 ust. 2 UPO PL-ZEA, bez względu na postanowienia ustępu 1, wynagrodzenia, jakie osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z pracy najemnej, wykonywanej w drugim Umawiającym się Państwie, podlegają opodatkowaniu tylko w pierwszym Państwie, jeżeli zostaną spełnione następujące warunki:

a) odbiorca wynagrodzenia przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy nieprzekraczające łącznie 183 dni w każdym dwunastomiesięcznym okresie rozpoczynającym się lub kończącym w danym roku podatkowym; i

b) wynagrodzenia są wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w drugim Umawiającym się Państwie, oraz

c) wynagrodzenia nie są ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, którą pracodawca posiada w drugim Umawiającym się Państwie.

Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisów, należy sięgnąć do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD, której głównym celem jest umożliwienie rozwiązywania

w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne (światowe) uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów. Wiele umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami została sporządzona w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji OECD, w tym umowa zawarta między Polską i Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi.

Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Odnosząc się do powyższych przepisów oraz przedstawionego stanu faktycznego uznać należy, że ośrodek interesów osobistych Zainteresowanych w latach 2020-2021 znajdował się w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, gdyż od ponad dwóch lat mieszkają Oni wraz z dwójką dzieci w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, starszy syn Zainteresowanych uczęszcza tam do szkoły, zaś Zainteresowani przeprowadzili się tam z zamiarem dłuższego pobytu.

Przechodząc do powiązań gospodarczych również należy uznać, że w latach 2020-2021 Zainteresowani mieli silniejsze powiązania gospodarcze ze Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi – Zainteresowany jest pracownikiem podmiotu zarejestrowanego w Zjednoczonych Emiratach Arabskich w oparciu o umowę o pracę na czas nieokreślony, uzyskiwane przez Zainteresowanego wynagrodzenie jest aktualnie głównym źródłem utrzymania Zainteresowanych i Ich dzieci (poza świadczeniem emerytalnym pobieranym z Polski). W Polsce Zainteresowany nie podejmuje żadnego zatrudnienia, nie prowadzi działalności gospodarczej ani nie posiada żadnych inwestycji. Zainteresowana przebywa obecnie na urlopie wychowawczym, po którego zakończeniu zamierza rozwiązać dotychczasowy stosunek pracy w Polsce i rozpocząć pracę zarobkową w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Ponadto, Zainteresowani zakupili w Zjednoczonych Emiratach Arabskich samochód osobowy. Poza ww. świadczeniem emerytalnym Zainteresowani nie pobierają w Polsce żadnych innych świadczeń, nie uzyskują również żadnych dochodów pochodzących z Polski, w tym dochodów z najmu.

Ponadto, Zainteresowani nie spędzają w Polsce ponad 183 dni w roku, do Polski przyjeżdżają bowiem wyłącznie w okresie letnim celem odwiedzin najbliższej rodziny. Również w latach kolejnych Zainteresowani nie planują przebywać w Polsce przez okres ponad 183 dni.

Wobec powyższego mając na uwadze informacje przedstawione we wniosku oraz powołane przepisy prawa należy stwierdzić, że w latach 2020-2021 Zainteresowani podlegali i w latach kolejnych będą podlegać w Polsce (o ile nie zmieni się stan faktyczny lub prawny) ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dochody uzyskane w latach 2020-2021 i w latach kolejnych ze stosunku pracy w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, w świetle przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, nie podlegały oraz nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce i Zainteresowani nie mieli/nie będą mieli obowiązku rozliczania w Polsce dochodów uzyskanych z ww. tytułu oraz wykazywania ich w zeznaniach rocznych za lata 2020-2021 i lata kolejne.

Dodatkowe informacje
--------------------

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
-------------------------------------

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Należy podkreślić, że zakres przedmiotowy pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w trybie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) wyznacza pytanie przedstawione przez wnioskodawcę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W związku z powyższym, informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanych, tj. ustalenia rezydencji podatkowej oraz wykazania w zeznaniu podatkowym dochodów uzyskanych w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Zatem kwestia opodatkowania świadczenia emerytalnego uzyskiwanego z Polski przez Zainteresowanego nie była przedmiotem interpretacji indywidualnej.

Końcowo należy wskazać, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe będzie różnił/różniło się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Państwa chroniła.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
-------------------------------------------

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Pan \`(...)\` (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego \`(...)\`. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji
-----------------------------------------

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 w zw. z art. 14r ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).