Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.642.2025.1.JO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-28
Teza: Moment powstania obowiązku podatkowego z tytułu importu
usług opłaconych poprzez saldo przedpłacone.
Słowa kluczowe: import-import usług
obowiązek-obowiązek podatkowy-moment powstania
obowiązku podatkowego
przedpłaty
usługi-usługi reklamowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Inni podatnicy-Inni podatnicy -
importu usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - zasada ogólna
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 17-ust. 1-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 8

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,

    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 października 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu importu usług opłaconych
    poprzez saldo przedpłacone.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Prowadzi Pani działalność gospodarczą korzystając ze zwolnienia z VAT (art. 113 ust. 9
    ustawy o VAT).
    Czasem korzysta Pani z reklam umieszczanych na portalu społecznościowym (...), więc
    dochodzi do importu usług.
    Aby uruchomić taka reklamę loguje się Pani do swojego konta reklamowego (...) i wpłaca
    wybraną kwotę na saldo przedpłacone, a następnie ustawia Pani w jakich dniach oraz za
    jaką kwotę ma wyświetlić się reklama. Po każdym dniu wyświetlania reklamy A. pobiera
    należna kwotę z salda przedpłaconego. W sierpniu wystąpiła sytuacja, że wpłaciła Pani na
    saldo przedpłacone kwotę 150 zł, ale nie wykorzystała Pani całości tej kwoty do końca
    miesiąca (57,34 zł zostało na saldzie przedpłaconym).
    Firma A. (właściciel portalu (...)) wystawia Pani dwa rodzaje faktur:
      1. W momencie wpłaty środków na konto przedpłacone wystawiony zostaje dokument
        opisany jako „Faktura dla konta B.”. W dokumencie zawarte są następujące dane:
      - „Identyfikator konta” (dotyczy konta reklamowego, z którego została uruchomiona
        reklama);
      - „Data faktury/płatności”;
      - „Metoda płatności: Płatność samodzielna”;
      - „Identyfikator transakcji”;
      - „Typ produktu: (...) reklamy”;
      - Kwota zasilenia konta przedpłaconego;
      - Dane kontrahenta, który wystawił fakturę.
      2. Po każdym dniu wyświetlania reklamy wystawiany jest dokument, który również
        opisany jest jako „Faktura dla konta B.”. Znajdują się na nim następujące dane:
        - „Identyfikator konta” (dotyczy konta reklamowego, z którego została uruchomiona
        reklama);
        - „Data faktury/płatności”;
        - „Metoda płatności: Płatność samodzielna”;
        - „Identyfikator transakcji”;
        - „Typ produktu: (...) reklamy”;
        - Kwota zapłacona za dany dzień emisji reklamy z dopiskiem: „Koszty za Reklama od
        ostatniego rozliczenia”;
        - Wyszczególnione kampanie z tytułem, datą emisji reklamy, ilością wyświetleń oraz
        kwotą zapłaconą za ten dzień reklamy;
        - Dane kontrahenta, który wystawił fakturę;
        - Dane nabywcy, czyli Pani firmy;

        - Numer faktury;
        - Adnotacja: „Customer to account for any VAT arising on this supply in accodance
        with Article 196, Council Directive 2006/112/EC”.

## Pytanie

Czy na podstawie art. 19a ust. 8 ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    przedstawionych we wniosku informacji można wykazać import usług za reklamę
    wyświetlaną na portalu (...) i opłaconą poprzez saldo przedpłacone z datą wykonania
    wpłaty na saldo przedpłacone?
    Pani stanowisko w sprawie
    Pani zdaniem, import usług za wyświetlanie reklamy na portalu (...), opłaconej z salda
    przedpłaconego, może być wykazany z datą płatnością, ze względu na metodę płatności (o
    której mowa w art. 19a ust. 8 Ustawy o podatku od towarów i usług – „przedpłata”).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Przy czym, według art. 2 pkt 1 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju – rozumie się terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    W myśl art. 2 pkt 9 ustawy:
      Przez import usług rozumie się świadczenie usług, z tytułu wykonania których
      podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4.
    Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).

    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy:
      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione
      są następujące warunki:
      a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w
        przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest
        zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,
      b) usługobiorcą jest:
        - w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b - podatnik, o którym mowa w
          art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15,
          zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4,
        - w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku których
          miejscem świadczenia usług, których te bony dotyczą, jest terytorium kraju -
          podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem,
          o którym mowa w art. 15,
        - w pozostałych przypadkach - podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający
          siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności
          gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o
          którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i
          zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.
    Stosownie do art. 17 ust. 2 ustawy:
      W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4 i 5, usługodawca lub dokonujący
      dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego.
    Warunkiem zastosowania odwrotnego obciążenia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy
    jest spełnienie warunków dotyczących usługodawcy jak i usługobiorcy. Jednocześnie, aby
    wystąpił import usług, miejsce świadczenia usługi nabywanej przez podatnika od
    podatnika zagranicznego musi znajdować się na terytorium Polski. W takiej sytuacji
    faktura jest wystawiana przez zagranicznego podatnika zgodnie z obowiązującymi w jego
    kraju przepisami i nie zawiera kwoty podatku VAT. To polski nabywca jest zobowiązany do
    rozliczenia podatku należnego. Ma to miejsce wyłącznie kiedy miejscem świadczenia
    usługi jest Polska.
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
      1) ilekroć jest mowa o podatniku – rozumie się przez to

      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty
    wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich
    oraz państw trzecich.
    W myśl art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Na podstawie art. 19a ust. 1 ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
      ust. 1 i art. 138f.
    Natomiast art. 19a ust. 8 ustawy stanowi, że:
      Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość
      lub część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład
      budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu
      mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z
      chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z wyjątkiem:
      1) dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w
        sposób, o którym mowa w ust. 1b;
      2) dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek
        podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4.

    Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności
    podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną
    czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego.
    Powołany wyżej przepis art. 19a ust. 1 ustawy formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą
    obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania
    usługi co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym
    dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za
    ten okres. Jeśli jednak, przed wykonaniem usługi podatnik otrzyma całość lub część
    zapłaty, wówczas obowiązek podatkowy powstanie z chwilą jej otrzymania w odniesieniu
    do otrzymanej kwoty.
    Przy czym, przepisy ustawy dotyczące powstania obowiązku podatkowego nie regulują
    odrębnie momentu powstania obowiązku podatkowego w przypadku importu usług, o
    którym mowa w art. 2 pkt 9 ustawy. Zatem obowiązek podatkowy w odniesieniu do
    nabywanych w ramach importu usług powstaje na zasadach właściwych dla tych usług.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani działalność gospodarczą korzystając ze
    zwolnienia z VAT (art. 113 ust. 9 ustawy o VAT). Korzysta Pani z reklam zamieszczanych na
    portalu społecznościowym (...), zatem dochodzi do importu usług. Aby uruchomić reklamę
    loguje się Pani do swojego konta reklamowego (...) i wpłaca wybraną kwotę na saldo
    przedpłacone, a następnie ustawia Pani w jakich dniach oraz za jaką kwotę ma wyświetlić
    się reklama. Po każdym dniu wyświetlania reklamy A. pobiera należną kwotę z salda
    przedpłaconego. W sierpniu wystąpiła sytuacja, że wpłaciła Pani na saldo przedpłacone
    kwotę 150 zł, ale nie wykorzystała Pani całości tej kwoty do końca miesiąca (57,34 zł
    zostało na saldzie przedpłaconym).
    Pani wątpliwości dotyczą, czy zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy o VAT momentem
    powstania obowiązku podatkowego rozliczenia importu usług za reklamę wyświetlaną na
    portalu (...) i opłaconą przez saldo przedpłacone jest data wykonania wpłaty na konto
    przedpłacone.
    W odniesieniu do Pani wątpliwości ustalenia zatem wymaga przede wszystkim, czy kwoty
    uiszczane na saldo przedpłacone stanowią w istocie przedpłatę/zaliczkę na poczet
    świadczonych usług przez firmę A.
    Należy zauważyć, że ustawodawca nie zamieścił w treści ustawy o podatku od towarów i
    usług definicji zaliczki ani przedpłaty. Zgodnie więc z definicją słownikową (http://sjp.pwn.
    pl), zaliczka to część należności wpłacana lub wypłacana z góry na poczet tej należności.
    Natomiast przez przedpłatę należy rozumieć określoną sumę pieniędzy, stanowiącą część
    ceny towaru, wpłacaną z góry w celu uzyskania gwarancji jego zakupu w określonym
    terminie. Zatem, zaliczkę oraz przedpłatę wpłaca się na poczet przyszłej dostawy towarów
    lub przyszłego wykonania usługi przed faktyczną dostawą lub faktycznym wykonaniem
    usługi. Stosownie do powyższego, zaliczka, jak również przedpłata, jako zapłata na poczet
    przyszłej należności musi być powiązana z konkretną transakcją.
    Zatem, aby zapłatę na poczet przyszłej należności uznać za zaliczkę musi ona być
    powiązana z konkretną transakcją, co zostało potwierdzone także przez Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE).
    W wyroku z 21 lutego 2006 r. w sprawie C-419/02 BUPA Hospitals Ltd. i Goldsborough
    Developments Ltd. przeciwko Commisioners of Customs & Excise, TSUE stwierdził, że w
    zakresie art. 10 ust. 2 akapit drugi VI Dyrektywy VAT [tj. Dyrektywy Rady z dnia 17 maja
    1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do
    podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona
    podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG)], nie mieści się przedpłata dokonana w kwocie
    ryczałtowej na towary wskazane w sposób ogólny w wykazie, który może zostać w każdej
    chwili zmieniony za porozumieniem nabywcy i sprzedawcy, z którego nabywca może
    ewentualnie wybrać towary, na podstawie umowy, którą może on w każdej chwili
    rozwiązać, odzyskując w całości niewykorzystaną przedpłatę. Należy wskazać, że art. 10

    ust. 2 akapit drugi powyższej Dyrektywy stanowi, że w przypadku gdy zapłata następuje
    przed wykonaniem dostawy towarów lub świadczenia usług, podatek staje się wymagalny
    w momencie otrzymania płatności i od jej wysokości.
    W powyższym wyroku TSUE podkreślił, że „(...) w przypadku dokonania płatności
    zaliczkowej obowiązek podatkowy w podatku VAT powstaje zanim dostawa towarów lub
    świadczenie usług zostaną wykonane. Aby obowiązek podatkowy powstał w takiej sytuacji,
    wszelkie okoliczności mające znaczenie dla zaistnienia zdarzenia podatkowego, tzn.
    przyszła dostawa lub przyszłe świadczenie usług muszą już być znane, a zatem w
    szczególności, (...) w momencie dokonania takiej zapłaty, towary i usługi powinny być
    szczegółowo określone”.
    Należy wskazać, że powyższy wyrok TSUE zachowuje swoją aktualność na gruncie obecnie
    obowiązującej Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.).
    Zatem na podstawie powyższego wyroku TSUE można wysnuć wniosek, że aby zapłatę na
    poczet przyszłych transakcji uznać za zaliczkę, muszą zostać spełnione następujące
    przesłanki:
        zapłata musi zostać dokonana na poczet konkretnej transakcji, tj. przyszłe
        świadczenie powinno być określone co do rodzaju w sposób jednoznaczny
        (określone powinny być cechy identyfikujące rodzaj towaru bądź usługi),
        konkretyzacja przyszłego świadczenia powinna być wystarczająco dokładna dla
        określenia zasad opodatkowania świadczenia, tj. w szczególności należy móc
        określić miejsce świadczenia i stawkę opodatkowania,
        w momencie dokonania zaliczki strony nie mają intencji zmiany świadczenia w
        przyszłości.
    Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że uiszczane przez
    Panią środki pieniężne na poczet wyświetlenia reklamy na portalu (...) stanowią zaliczki
    /przedpłaty, o których mowa w art. 19a ust. 8 ustawy, ponieważ są związane z konkretną
    usługą, a zatem stanowią przedpłaty/zaliczki z tytułu konkretnej usługi.
    Słuszność tego stanowiska wynika z tego, że aby uruchomić reklamę, loguje się Pani do
    swojego konta (...), gdzie wpłaca Pani określoną kwotę na saldo przedpłacone i ustawia
    Pani w jakich dniach oraz za jaką kwotę ma się wyświetlić reklama. Po każdym dniu
    wyświetlania reklamy A. pobiera należną kwotę z konta przedpłaconego. Firma A.
    (właściciel portalu (...)) wystawia Pani dwa rodzaje faktur: w momencie wpłaty środków na
    saldo przedpłacone oraz po każdym dniu wyświetlania reklamy. Tym samym na podstawie
    operacji przypisanych do salda firma A. jest w stanie określić jaka kwota powinna znaleźć
    się na fakturze, którą wystawiła dla Pani. Co istotne, jak wynika z opisu sprawy, wpłata
    dokonywana na saldo przedpłacone jest na określony rodzaj usługi, bowiem można
    zakupić tylko konkretne usługi wyświetlania reklamy na portalu (...). Z powyższego wynika,
    że dokonuje Pani wpłaty na poczet tej konkretnej usługi tj. usługi wyświetlania reklamy.
    Nie sposób więc uznać w przedmiotowym przypadku, że nie jest skonkretyzowany
    przedmiot zamówienia. Przedpłaty dotyczą bowiem tylko tego konkretnego świadczenia
    oferowanego przez firmę A. A zatem należy uznać, że wpłacona przez Panią przedpłata w
    związku z wyświetlaniem reklamy na portalu (...) została dokonywana na poczet
    sprecyzowanego świadczenia (usługi wyświetlania reklamy), które były znane stronom w
    momencie dokonania przedpłaty.
    Wobec tego należy uznać, że w omawianej sprawie wpłacona przez Panią przedpłata na
    poczet przyszłego wyświetlenia reklamy rodzi obowiązek podatkowy już w momencie
    dokonania przedpłaty, tj. przed wykonaniem świadczenia czyli przed wyświadczeniem
    usługi wyświetlenia reklamy. Wszelkie bowiem okoliczności mające znaczenie dla

    zaistnienia obowiązku podatkowego, tzn. przyszła usługa reklamy jest już szczegółowo
    znana w momencie dokonywania przedpłaty na saldo przedpłacone kontrahenta przez
    Panią.
    Mając zatem na uwadze przedstawiony stan prawny oraz opis sprawy należy stwierdzić, że
    dokonanie zapłaty należy uznać jako płatności przed wykonaniem usługi przez firmę A.
    Zatem obowiązek podatkowy z tytułu importu usług wyświetlenia reklamy na portalu (...)
    powstał stosownie do art. 19a ust. 8 ustawy z chwilą przekazania przez Panią środków na
    saldo przedpłacone, bowiem przedpłaty te zostały wpłacone w związku z konkretną usługą
    (w przedmiotowym przypadku usługą wyświetlania reklamy).
    W konsekwencji Pani stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym
    przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze
        zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.