Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.87.2018.2.MPŁ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2018-04-25
Teza: Czy w przestawionym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca (komandytariusz) jako osoba prywatna, która wynajmie nieruchomość gruntowną wraz z wybudowaną na niej halą spółce z o.o. spółce komandytowej (najem prywatny – nie związany z prowadzoną działalnością gospodarczą), będzie mógł dochód z tego najmu rozliczać zaliczkami na podatek dochodowy w zryczałtowanej wysokości 8,5%, a zatem czy podatek od wyżej wskazanego dochodu wyniesie 8,5 %?
Słowa kluczowe: najem; ryczałt-ryczałt ewidencjonowany
Przepisy: [ZPDOF] Ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne-Rozdział 1-art. 2; [ZPDOF] Ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne-Rozdział 2-art. 12

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 30 stycznia 2018 r. (data wpływu 6 lutego 2018 r.) uzupełnionym pismem z dnia 11 kwietnia 2018 r. (data wpływu 20 kwietnia 2018 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w zakresie formy opodatkowania przychodów z najmu nieruchomości – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 6 lutego 2018 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w zakresie formy opodatkowania przychodów z najmu nieruchomości. Wniosek uzupełniono dnia 20 kwietnia 2018 r.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka cywilna prowadziła działalność gospodarczą w zakresie produkcji konstrukcji metalowych i ich części. Wspólnikami spółki byli członkowie rodziny – trzej bracia (jednym z nich jest Wnioskodawca). Na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej spółka wybudowała halę na nieruchomości gruntowej stanowiącej współwłasność braci w częściach ułamkowych – każdy z nich ma udział w wysokości 1/3.

Nieruchomość gruntowa wchodziła w skład majątku osobistego wspólników – otrzymali oni ją w darowiźnie od swoich rodziców. Wspólnicy nigdy nie dokonali żadnej czynności, na podstawie której przedmiotowa nieruchomość gruntowa zostałaby przekazana do majątku spółki cywilnej. Spółka rozliczyła koszt budowy hali w zakresie podatku VAT. Nieruchomość, na której spółka wybudowała halę należała i nadal należy do majątku osobistego wspólników – po wybudowaniu hali nie została ona również nigdy przekazana do majątku spółki cywilnej. Wybudowana hala jest na stałe związana z gruntem.

W lutym 2017 r. Spółka cywilna przekształciła się w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością spółkę komandytową, w której komplementariuszem jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, a komandytariuszami są bracia – właściciele nieruchomości gruntowej, na której wybudowana została hala (jednym z nich jest Wnioskodawca).

Zgodnie z powyższym nieruchomość gruntowa wraz z zabudową należy do majątku osobistego komandytariuszy (w tym do Wnioskodawcy), a nie do spółki. Obecnie komandytariusze jako osoby prywatne i jako właściciele nieruchomości gruntowej wraz z posadowioną na niej halą (w tym Wnioskodawca) chcieliby zawrzeć umowę najmu nieruchomości gruntowej wraz z wybudowaną na niej halą z przekształconą spółką z o.o. sp. k., w której są komandytariuszami.

Umowa najmu nie będzie zawierana przez właścicieli w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Podatek dochodowy z tytułu wynagrodzenia za najem rozliczany byłby na poziomie 8,5 % na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

Ponadto, w uzupełnieniu Wnioskodawca wskazał, iż czynności wynajmu nieruchomości gruntowej wraz z wybudowaną na niej halą nie będą przez Wnioskodawcę wykonywane w celu zarobkowym we własnym imieniu bez względu na rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły.

Czynności wynajmu nieruchomości gruntowej wraz z wybudowaną na niej halą nie będą przez Wnioskodawcę wykonywane w celu zarobkowym we własnym imieniu bez względu na rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły ponieważ, nieruchomość powyższa w ocenie Wnioskodawcy należy do jego majątku prywatnego. Ponadto Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą jedynie w formie spółki komandytowej (jest jej komandytariuszem), a to właśnie tej spółce miałaby być wynajmowana przedmiotowa nieruchomość.

Mając na uwadze, że poza spółką Wnioskodawca nie prowadzi innej działalności gospodarczej, uznaje On, że jest to najem prywatny, gdzie stronami umowy najmu z jednej strony będzie Wnioskodawca jako osoba prywatna nie prowadząca działalności gospodarczej, a z drugiej przedsiębiorstwo — spółka komandytowa.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w przestawionym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca (komandytariusz) jako osoba prywatna, która wynajmie nieruchomość gruntowną wraz z wybudowaną na niej halą spółce z o.o. spółce komandytowej (najem prywatny – nie związany z prowadzoną działalnością gospodarczą), będzie mógł dochód z tego najmu rozliczać zaliczkami na podatek dochodowy w zryczałtowanej wysokości 8,5%, a zatem czy podatek od wyżej wskazanego dochodu wyniesie 8,5 %?

Zdaniem Wnioskodawcy, w przestawionym zdarzeniu przyszłym może On jako osoba prywatna, która wynajmie nieruchomość gruntową wraz z wybudowaną na niej halą spółce z o.o. spółce komandytowej (najem prywatny – nie związany z prowadzoną działalnością gospodarczą), dochód z tego najmu rozliczać zaliczkami na podatek dochodowy w zryczałtowanej wysokości 8,5%, a zatem podatek od wyżej wskazanego dochodu wyniesie 8,5%.

Art. 48 Kodeksu cywilnego stanowi, że z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania. Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy należy uznać, że hala wybudowana ze środków spółki cywilnej została wbudowana na gruncie należącym do wspólników spółki jako osób prywatnych, a co za tym idzie należy uznać, że nieruchomość budynkowa, która jest stale z gruntem związana należy do tego gruntu, czyli hala jest w tej chwili własnością wspólników (osób prywatnych – w tym wnioskodawcy), a nie spółki (spółki z o.o. sp. komandytowej po przekształceniu). Zgodnie z powyższym nieruchomość gruntowa wraz z zabudową należy do majątku osobistego komandytariuszy (w tym wnioskodawcy), a nie do spółki.

W myśl art. 2 ust. 1a ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne osoby fizyczne osiągające przychody z tytułu umów najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze, jeżeli umowy te nie są zawierane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, mogą opłacać ryczałt od przychodów ewidencjonowanych.

Mając powyższe na uwadze należy uznać, że wnioskodawca może dochód z wynajmowanej w ramach najmu prywatnego (nie związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością spółce komandytowej nieruchomości gruntowej wraz ze stojącą na tym gruncie i trwale z nim związaną halą rozliczać zaliczkami na podatek dochodowy w zryczałtowanej wysokości 8,5%, a zatem czy podatek od wyżej wskazanego dochodu wyniesie 8,5%.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

W myśl art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2017 r. poz. 459 ze zm.) – przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 200 z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie do przepisów tej ustawy, odrębnymi źródłami przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 3 i 6:

*   pozarolnicza działalność gospodarcza,
*   najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.

Pojęcie działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem za pozarolniczą działalność gospodarczą uważa się działalność zarobkową:

1.  wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
2.  polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
3.  polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych

*   prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 ustawy.

Zgodnie z art. 5b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z zakresu przedmiotowego pozarolniczej działalności gospodarczej wykluczone zostały czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:

1.  odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności;
2.  są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez zlecającego te czynności;
3.  wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością.

Z powyższych przepisów wynika, że aby dane przychody zostały zaliczone do źródła, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, muszą być łącznie spełnione trzy podstawowe warunki:

*   zaistniały przesłanki pozytywne, o których mowa w art. 5a pkt 6 powoływanej ustawy pozwalające na stwierdzenie, że mamy do czynienia z działalnością gospodarczą,
*   nie wystąpiły przesłanki negatywne, o których mowa w art. 5b ust. 1 ustawy oraz,
*   wykluczono, że uzyskane przychody są zaliczane do jednego z pozostałych źródeł przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 ustawy podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przy czym, przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, składników majątku związanych z działalnością gospodarczą (art. 14 ust. 2 pkt 11 ww. ustawy).

Przywołany powyżej przepis koreluje z brzmieniem art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dotyczącym źródła przychodu, jakim jest najem, wykluczając z tego katalogu składniki majątku związane z działalnością gospodarczą.

Na tle przedstawionych regulacji prawnych stwierdzić należy, że najem stanowi odrębne od działalności gospodarczej źródło przychodu (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), choć może także istnieć najem, który prowadzony jest w ramach działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy). Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają zakazu zaliczania przychodów z umów najmu zawieranych na krótkie okresy czasu, np. dzień, dwa, tydzień czy miesiąc do przychodów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie uzależniają bowiem kwalifikacji przychodów z najmu do określonego źródła przychodów wyłącznie od okresu na jaki umowy najmu są zawierane. Jednak w przypadku, gdy przedmiotem najmu są składniki majątku związane z działalnością gospodarczą, albo najem jest przedmiotem tej działalności, zgodnie z treścią cytowanego uprzednio art. 14 ust. 2 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wynajmowanie nieruchomości zaliczane jest do źródła przychodów jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

Ponadto jeżeli rozmiar, powtarzalność, zarobkowy charakter oraz sposób zorganizowania wskazują na znamiona działalności gospodarczej, to w takim przypadku wynajem nieruchomości również spełnia przesłanki uznania go za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i powinien zostać rozliczony na zasadach właściwych dla tej działalności. Bowiem ocena, czy Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, uzależniona jest od ustalenia czy dana działalność spełnia jednocześnie wszystkie przesłanki wymienione w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym oraz czy nie wystąpiły przesłanki negatywne wymienione w art. 5b ust. 1 tej ustawy.

Zauważyć przy tym należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależnia uznania danego działania za pozarolniczą działalność gospodarczą od faktu zarejestrowania (zgłoszenia do właściwego rejestru) tej działalności. Zatem każde działanie spełniające wskazane wyżej przesłanki, stanowi w rozumieniu przepisów ww. ustawy pozarolniczą działalność gospodarczą, niezależnie od tego czy podatnik dokonał jej rejestracji.

Stosownie do treści art. 9a ust. 6 ww. ustawy – dochody osiągane przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6, są opodatkowane na zasadach określonych w ustawie, chyba że podatnicy złożą właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym.

Zgodnie z art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 2017, poz. 2157 ze zm.), ustawa reguluje opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym niektórych przychodów (dochodów) osiąganych przez osoby fizyczne osiągające przychody z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze, jeżeli umowy te nie są zawierane w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. Osoby fizyczne osiągające przychody z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze, jeżeli umowy te nie są zawierane w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, mogą opłacać ryczałt od przychodów ewidencjonowanych – o czym stanowi art. 2 ust. 1a tej ustawy.

Jednocześnie w myśl art. 6 ust. 1a ww. ustawy, opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają również otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze.

Przy czym, warunkiem skorzystania z ryczałtowej formy opodatkowania jest, zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. ustawy, złożenie pisemnego oświadczenia o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych na dany rok podatkowy, które podatnik składa naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika, nie później niż do dnia 20 stycznia roku podatkowego. Jeżeli podatnik rozpoczyna prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej, w trakcie roku podatkowego pisemne oświadczenie składa naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika, nie później niż w dniu uzyskania pierwszego przychodu. Oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych na dany rok podatkowy podatnik może złożyć na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. Jeżeli do dnia 20 stycznia roku podatkowego podatnik nie zgłosił likwidacji działalności gospodarczej lub nie dokonał wyboru innej formy opodatkowania, uważa się, że nadal prowadzi działalność opodatkowaną w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.

Stosownie do treści art. 9 ust. 4 ww. ustawy, w przypadku osiągania przychodów, o których mowa w art. 6 ust. 1a, przepisy dotyczące oświadczenia o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych stosuje się odpowiednio, z tym że podatnik rozpoczynający osiąganie takich przychodów w trakcie roku podatkowego składa pisemne oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za dany rok podatkowy naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika nie później niż do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym osiągnął pierwszy przychód z tego tytułu, albo do końca roku podatkowego, jeżeli pierwszy taki przychód osiągnął w grudniu roku podatkowego.

Ustawą z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 2017, poz. 2175), zmieniony został przepis art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

W brzmieniu nadanym tą ustawą, obowiązującym od 1 stycznia 2018 r., przepis art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ww. ustawy stanowi, że ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 8,5% przychodów, o których mowa w art. 6 ust. 1a, do kwoty 100 000 zł; od nadwyżki ponad tę kwotę ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 12,5% przychodów.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego wynika, że Spółka cywilna prowadziła działalność gospodarczą w zakresie produkcji konstrukcji metalowych i ich części. Wspólnikami spółki byli członkowie rodziny – trzej bracia (jednym z nich jest Wnioskodawca). Na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej spółka wybudowała halę na nieruchomości gruntowej stanowiącej współwłasność braci w częściach ułamkowych – każdy z nich ma udział w wysokości 1/3.

Nieruchomość gruntowa wchodziła w skład majątku osobistego wspólników – otrzymali oni ją w darowiźnie od swoich rodziców. Wspólnicy nigdy nie dokonali żadnej czynności, na podstawie której przedmiotowa nieruchomość gruntowa zostałaby przekazana do majątku spółki cywilnej. Spółka rozliczyła koszt budowy hali w zakresie podatku VAT. Nieruchomość, na której spółka wybudowała halę należała i nadal należy do majątku osobistego wspólników – po wybudowaniu hali nie została ona również nigdy przekazana do majątku spółki cywilnej. Wybudowana hala jest na stałe związana z gruntem.

W lutym 2017 r. Spółka cywilna przekształciła się w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością spółkę komandytową, w której komplementariuszem jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, a komandytariuszami są bracia – właściciele nieruchomości gruntowej, na której wybudowana została hala (jednym z nich jest Wnioskodawca).

Zgodnie z powyższym nieruchomość gruntowa wraz z zabudową należy do majątku osobistego komandytariuszy (w tym do Wnioskodawcy), a nie do spółki. Obecnie komandytariusze jako osoby prywatne i jako właściciele nieruchomości gruntowej wraz z posadowioną na niej halą (w tym Wnioskodawca) chcieliby zawrzeć umowę najmu nieruchomości gruntowej wraz z wybudowaną na niej halą z przekształconą spółką z o.o. sp. k., w której są komandytariuszami.

Umowa najmu nie będzie zawierana przez właścicieli w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Podatek dochodowy z tytułu wynagrodzenia za najem rozliczany byłby na poziomie 8,5 % na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

Ponadto, Wnioskodawca wskazał, iż czynności wynajmu nieruchomości gruntowej wraz z wybudowaną na niej halą nie będą przez Wnioskodawcę wykonywane w celu zarobkowym we własnym imieniu bez względu na rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły.

Czynności wynajmu nieruchomości gruntowej wraz z wybudowaną na niej halą nie będą przez Wnioskodawcę wykonywane w celu zarobkowym we własnym imieniu bez względu na rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły ponieważ, nieruchomość powyższa w ocenie Wnioskodawcy należy do jego majątku prywatnego. Ponadto Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą jedynie w formie spółki komandytowej (jest jej komandytariuszem), a to właśnie tej spółce miałaby być wynajmowana przedmiotowa nieruchomość.

Mając na uwadze, że poza spółką Wnioskodawca nie prowadzi innej działalności gospodarczej, uznaje On, że jest to najem prywatny, gdzie stronami umowy najmu z jednej strony będzie Wnioskodawca jako osoba prywatna nie prowadząca działalności gospodarczej, a z drugiej przedsiębiorstwo — spółka komandytowa.

Raz jeszcze w tym miejscu należy zaakcentować, że decydujące znaczenie dla zakwalifikowania przychodów z najmu nieruchomości do właściwego źródła ma przede wszystkim to, czy najem spełnia przesłanki uznania za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a nie przekonanie i wybór podatnika w zakresie właściwej jego zdaniem kwalifikacji osiąganych przez niego przychodów, do określonego źródła przychodów.

Mając na uwadze powołane wyżej przepisy oraz opierając się na przedstawionym zdarzeniu przyszłym, należy wskazać, że skoro Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie najmu, jak również przedmiotowy najem nieruchomości gruntowej wraz z wybudowaną na niej halą nie będzie wykonywany w celu zarobkowym we własnym imieniu bez względu na rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły – to najem ten nie będzie realizowany w sposób, który wskazuje na spełnienie wszystkich przesłanek prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej wymienionych w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (nie będzie nosił znamion działalności gospodarczej). W przedstawionych okolicznościach przychód z najmu nieruchomości gruntowej wraz z wybudowaną na niej halą, który Wnioskodawca będzie prowadził, należy zatem zakwalifikować do źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako tzw. najem prywatny.

W związku z powyższym, przychody uzyskiwane z tego najmu będą mogły podlegać opodatkowaniu – zgodnie z wolą Wnioskodawcy – na zasadach określonych w art. 2 ust. 1a oraz art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, według stawki przewidzianej w przepisie art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a) ww. ustawy, tj. 8,5% przychodów do kwoty 100 000 zł oraz 12,5% przychodów od nadwyżki ponad kwotę 100 000 zł.

Przy czym warunkiem zastosowania tej formy opodatkowania jest złożenie w ustawowym terminie oświadczenia o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według miejsca zamieszkania.

Biorąc pod uwagę powyższe stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie tutejszy organ wyjaśnia, że rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest badanie i ustalanie czy najem wykonywany przez podatnika wypełnia znamiona prowadzenia działalności gospodarczej. Konieczna jest bowiem analiza całokształtu okoliczności faktycznych konkretnej sprawy, a to stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. Tutejszy organ nie jest uprawniony do dokonania takich ustaleń w ramach postępowania w przedmiocie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Wydając interpretacje indywidualne organ opiera swoje rozstrzygnięcie wyłącznie o przedstawiony przez podatnika we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) i przyjmuje fakty przedstawione przez Wnioskodawcę bez ich weryfikowania. Zatem skoro Wnioskodawca twierdzi, że opisany najem nieruchomości gruntowej wraz z wybudowaną na niej halą nie będzie spełniał przesłanek pozwalających uznać go za działalność gospodarczą, to na etapie wydawania interpretacji indywidualnej nie było podstaw do przyjmowania odmiennego zdarzenia przyszłego. Nie można jednak wykluczyć, że właściwy organ prowadząc w przyszłości ewentualne postępowanie podatkowe lub kontrolne, po przeanalizowaniu całokształtu zebranego materiału dowodowego będzie mógł poczynić ustalenia prowadzące do odmiennych wniosków niż zawarte w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu ul. Augustyna Kośnego 70, 45-372 Opole, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.