Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/1/415-1383/14/ZK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2015-02-12
Teza: Czy właściwe będzie określenie wartości środków trwałych wchodzących w skład darowanej nieruchomości w oparciu o operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego? Czy tak określona wartość będzie podstawą ustalenia wartości początkowej środków trwałych otrzymanych w ramach darowizny oraz stanowić będzie podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych
Słowa kluczowe: darowizna; działalność-działalność gospodarcza; koszt-koszty uzyskania przychodów; wartość-wartość początkowa; środek-środek trwały
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 7 listopada 2014 r. (data wpływu do tut. Biura 13 listopada 2014 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie sposobu ustalenia wartości początkowej nabytych w drodze darowizny środków trwałych oraz możliwości zaliczenia do kosztów podatkowych, dokonywanych od ich wartości początkowej odpisów amortyzacyjnych **\- jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 13 listopada 2014 r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, m.in. w zakresie sposobu ustalenia wartości początkowej nabytych w drodze darowizny środków trwałych oraz możliwości zaliczenia do kosztów podatkowych, dokonywanych od ich wartości początkowej odpisów amortyzacyjnych.

We wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą na podstawie wpisu do działalności gospodarczej działalność gospodarczą w zakresie wynajmu nieruchomości. Jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT, a uzyskiwane dochody opodatkowuje tzw. podatkiem liniowym. W celach ewidencyjnych prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów oraz wymagane ewidencje.

Matka Wnioskodawcy również prowadzi analogiczną działalność, w pełnym zakresie opisanym powyżej, w nieruchomości nabytej w wyniku zniesienia w 2003 r. wspólności majątkowej ze swoim mężem. Ze względów osobistych zamierza przekazać w drodze darowizny jedną z posiadanych nieruchomości - nieruchomość zabudowaną budynkiem usługowo-handlowym. Budynek ten jest częściowo wynajmowany podmiotowi trzeciemu na podstawie stosownej umowy cywilnoprawnej (umowy najmu). Na moment darowizny budynek będzie całkowicie zamortyzowany. Budynek był używany od 1920 r., w związku z czym na potrzeby amortyzacji uznany był za „używany” i amortyzowany w stawce indywidualnej. Wnioskodawca zamierza kontynuować dotychczasową działalność, będąc aktywnym podatnikiem podatku od towarów i usług oraz podatnikiem podatku dochodowego. Zamierza dokonać także potrzebnych napraw i modernizacji budynku wynikających ze znacznego stopnia zużycia. Rozpocznie użytkowanie nieruchomości w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, wprowadzi ją do ewidencji środków trwałych i rozpocznie jej amortyzację.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytania:

Czy właściwe będzie określenie wartości początkowej środków trwałych wchodzących w skład darowanej nieruchomości w oparciu o operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego?

Czy tak określona wartość będzie podstawą ustalenia wartości początkowej środków trwałych otrzymanych w ramach darowizny oraz stanowić będzie podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 22g ust. l pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób stanowi wartość rynkowa z dnia nabycia, chyba że umowa darowizny albo umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości. Aby określić rynkową wartość najlepiej powołać niezależnego rzeczoznawcę majątkowego, który wykona odpowiedni operat szacunkowy.

Ustalona w ten sposób wartość będzie określała wartość początkową środka trwałego i stanowić będzie podstawę do dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Środki trwałe powinny zostać wprowadzone do ewidencji środków trwałych w wartości takiej jak w operacie szacunkowym, bądź niższym. Otrzymany w ramach darowizny budynek będzie więc środkiem trwałym podlegającym amortyzacji podatkowej. Co więcej, art. 23 ust.1 pkt 45a lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mówi, że środki trwałe nabyte w drodze spadku lub darowizn nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.

W myśl art. 22 ust. 8 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

W myśl art. 22c pkt 1 w ww. ustawy, amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów.

Składnik majątku może zostać zaliczony do środków trwałych, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki:

*   stanowi on własność lub współwłasność podatnika,
*   został nabyty lub wytworzony we własnym zakresie,
*   jest kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania,
*   przewidywany okres używania tego składnika na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej jest dłuższy niż rok (decyzja w tym względzie należy do podatnika),
*   składnik ten jest wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo został oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1 ww. ustawy.

Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a ww. ustawy, za koszty uzyskania przychodu nie uznaje się odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, nabytych nieodpłatnie z wyjątkiem nabytych w drodze spadku i darowizny, jeżeli:

*   nabycie to nie stanowi przychodu z tytułu nieodpłatnego otrzymania rzeczy lub praw lub
*   dochód z tego tytułu jest zwolniony od podatku dochodowego, lub
*   nabycie to stanowi dochód, od którego na podstawie odrębnych przepisów zaniechano poboru podatku.

Z ww. przepisu wynika więc, że nabycie składników majątkowych w formie darowizny nie stanowi przeszkody do ich amortyzacji i zaliczania odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów, pod warunkiem, że składniki te są środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Zgodnie z art. 22f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość obejmującą likwidację majątku nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.

Podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych stanowi wartość początkowa środków trwałych, ustalona zgodnie z zasadami określonymi w art. 22g ww. ustawy. Sposób ustalenia wartości początkowej środków trwałych jest zróżnicowany m.in. z uwagi na sposób ich nabycia. Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 3 tej ustawy, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, w razie nabycia w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób uważa się wartość rynkową z dnia nabycia, chyba że umowa darowizny albo umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości.

Zgodnie z art. 22g ust. 16 ww. ustawy, przy ustalaniu wartości początkowej poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, zgodnie z ust. 1 pkt 3-5 oraz ust. 2, 8, 9, 14 i 15, przepis art. 19 stosuje się odpowiednio.

Przy czym, w myśl art. 19 ust. 3 powołanej ustawy, wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika m.in., że Wnioskodawca prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie wynajmu nieruchomości. Jego matka, prowadząca również działalność gospodarcza w ww. zakresie, zamierza w drodze darowizny przekazać Wnioskodawcy jedną z posiadanych nieruchomości - nieruchomość zabudowaną budynkiem usługowo-handlowym. Budynek ten jest częściowo wynajmowany. Na moment darowizny budynek będzie całkowicie zamortyzowany. Wnioskodawca zamierza dokonać potrzebnych napraw i modernizacji budynku wynikających ze znacznego stopnia zużycia. Rozpocznie użytkowanie ww. nieruchomości budynkowej w prowadzonej działalności gospodarczej, wprowadzi ją do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i rozpocznie jej amortyzację.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że jeżeli otrzymane w drodze darowizny składniki majątku (grunt i budynek), będą spełniały warunki określone w art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (zwłaszcza te dot. okresu ich wykorzystania na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej), to Wnioskodawca będzie mógł uznać je za środki trwałe w prowadzonej działalności gospodarczej, ustalić ich wartości początkowe w wartościach nie wyższych niż wartości rynkowe (w tym celu może skorzystać z opinii biegłego rzeczoznawcy) chyba, że umowa darowizny określa je w niższych wartościach. Od tak ustalonej wartości początkowej budynku (grunt nie podlega amortyzacji) będzie mógł dokonywać odpisów amortyzacyjnych, stanowiących koszty uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Zaznaczyć także należy, że uprawniony organ podatkowy może w toku ewentualnego postępowania podatkowego zweryfikować, czy wskazane we wniosku składniki majątku spełniają kryteria podatkowe do uznania ich za środki trwałe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Nadmienić należy, że w zakresie sposobu ustalenia wartości początkowej wskazanych we wniosku składników majątku wniesionych aportem do spółki jawnej, wydano odrębne rozstrzygnięcie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Kraszewskiego 4a, 35-016 Rzeszów, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.