Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.884.2024.2.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-22
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem w związku z
zaciągniętym kredytem hipotecznym.
Słowa kluczowe: banki-bank hipoteczny
kredyt-kredyt hipoteczny
kredyt-kredyt mieszkaniowy
opodatkowanie-obowiązek opodatkowania
przychód
ugody
zwrot-zwrot należności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 listopada 2024 r. wpłynął Pani wniosek z 14 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W ramach rozliczeń dotyczących kredytu we frankach podpisała Pani ugodę z bankiem.
    Kredyt został zaciągnięty przez Pani syna i jego żonę na budowę domu i w całości został na
    to przeznaczony co podlegało kontroli banku.
    Pani i Pani mąż byliście współkredytobiorcami ze względu na to, że syn nie miałby
    zdolności kredytowej. Mąż zmarł w 2020 roku. Ugodę podpisał syn, synowa i Pani. Bank
    zwrócił Państwu kwotę wynikającą z zawyżenia kursu franka.
      1. Roszczenia wobec banku było wynikiem zakwestionowania ważności umowy
        kredytowej.
      2. Ugoda z bankiem została już podpisana i z jej zapisów wynika co następuje:
        - wyliczone zostały wszystkie koszty jakie ponieśli Państwo z tytułu spłaty kredytu
          tj. rat kapitałowo-odsetkowych, ubezpieczenia niskiego wkładu własnego,
          składek na poczet ubezpieczenia, kwot z tytułu opłat prowizji związanych z
          kredytem, kwot z tytułu odsetek ustawowych;
        - bank odliczył swoje roszczenia z tytułu wypłaty kredytu, tj. kwotę na którą
          opiewała umowa kredytowa, w ten sposób umowa stała się nieważna.
      3. Cytat zapisu zawartego w ugodzie „strony niniejszym dokonują potrącenia roszczeń
        klienta z roszczeniem banku, wobec czego wierzytelności te umarzają się nawzajem
        do wysokości niższej z tych wierzytelności, a więc do wysokości kwoty z umowy
        kredytowej”. Ta różnica stanowi kwotę, którą wypłaci bank.
      4. Nie zostały ustalone inne zasady przeliczania świadczeń niż wynikające z pierwotnej
        części umowy.
      5. Z zapisów tych wynika że bank zwraca nam wpłacone im nienależne środki.
      6. W ugodzie nie ma żadnych zapisów o dodatkowych kwotach za odstąpienie od
        roszczeń.
      7. Kredyt został zaciągnięty w 2006 roku i spłacony w 2022 r.
      8. Bank w którym zawarli Państwo umowę kredytową podlega nadzorowi
        państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym.
      9. Nigdy nie korzystała Pani z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
        wierzytelności z tytułu innego kredytu mieszkaniowego.
    Cała kwota wynikająca z ugody wpłynęła na konto syna i synowej ponieważ to oni w
    całości spłacili kredyt.
    W uzupełnieniu wniosku udzieliła Pani odpowiedzi na pytania.

    Czy zgodnie z umową kredytową była Pani solidarnie (tj. do pełnej wysokości) wraz z
    pozostałymi kredytobiorcami zobowiązana do spłaty tego kredytu?
    Odpowiedź: Zgodnie z umową kredytową była Pani zobowiązana do spłaty kredytu. Kredyt
    ten obciążał Panią w całości. Bank informował Panią o wszelkich zmianach dotyczących
    oprocentowania, zmianach kursu oraz innych zmianach jakie pojawiały się w trakcie
    spłaty. Była Pani także stroną w sprawie przeciwko Bankowi.
    Czy z zapisów zawartych w ugodzie wynika, że kwota zwrócona przez Bank należy się
    również Pani, czy może w ugodzie tej stwierdzono, że kwota ta w całości należna jest
    wyłącznie Pani synowi i synowej?
    Odpowiedź: W ugodzie występuje Pani z synem i synową zdefiniowana jako klient. Kwota
    którą podano w umowie jest podana całościowo bez żadnych podziałów.
    Czy przelanie przez Bank ww. kwoty na konto Pani syna i synowej wynika z zawartej w
    ugodzie dyspozycji Banku w tej kwestii i jest wynikiem tego, że wyłącznie syn i synowa
    spłacali kredyt, czy może przelanie kwoty wynikającej z ugody na konto syna i synowej jest
    wynikiem zawartego przez Panią i pozostałe Strony porozumienia w tej kwestii?
    Odpowiedź: Numer konta został zawarty w ugodzie. Bank zażądał podania numeru konta
    na który miał przekazać wyliczoną kwotę. Oczywiście zostało podane konto z którego
    dokonywano spłaty kredytu.

## Pytanie

Czy podlega Pani rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie, zgodnie z paragrafem 1 pkt 5 powyższego rozporządzenia kredyt został
    zaciągnięty na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego i
    zgodnie z paragrafem 1 ust. 1 pkt 1 b jako osoba będąca stroną umowy kredytowej nie
    korzystała Pani z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
    mieszkaniowej.
    Wobec powyższego spełnia Pani warunki powyższego rozporządzenia, a więc podlega Pani
    zaniechaniu poboru podatku od kwot wynikających z rozliczenia z bankiem w wyniku
    podpisanej ugody.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19
      , art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Powyższa definicja przychodów ma charakter ogólny i znajduje zastosowanie, o ile w
    przepisach szczególnych ustawodawca nie uregulował tej kwestii odmiennie. Zatem
    zgodnie z tą definicją, do przychodów zalicza się wszelkie przysporzenia o charakterze
    pieniężnym, jak i niepieniężnym, w tym wartość otrzymanych nieodpłatnych świadczeń.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób
    fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek
    otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w
    naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego
    zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów,
    uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że
    pojęcie nieodpłatnego świadczenia ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje
    ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem
    jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z
    kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające
    konkretny wymiar finansowy.
    Również, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, przysporzeniem majątkowym i
    przychodem, w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (art. 9 ust. 1), są nie tylko aktywa, które ulegają zwiększeniu u podatnika, ale
    także zmniejszenie jego pasywów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji
    pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za
    „nieodpłatne świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za
    które się nie płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem
    jest takie zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie
    majątku jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne
    świadczenie w znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w
    rozumieniu prawa cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w
    jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których
    następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie
    zdarzenia prawne oraz gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie
    majątku mające konkretny wymiar finansowy.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Należy podkreślić, że użyte w konstrukcji art. 20 ust. 1 ww. ustawy sformułowanie „w
    szczególności” świadczy o przykładowym katalogu przychodów z innych źródeł. Oznacza
    to, że przychodami z innych źródeł są także inne przychody, niewymienione wprost w
    tym przepisie. Tym samym uznaje się, że katalog ten nie jest katalogiem zamkniętym. O
    przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych zwrotu kwoty, na podstawie zawartej ugody
    wskazuję, że instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia
    1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.

    W opisie sprawy wskazała Pani, że w związku z tym, że Pani syn nie miał zdolności
    kredytowej była Pani wraz z mężem współkredytobiorcami kredytu zaciągniętego przez
    syna i synową na budowę domu. Zgodnie z umową kredytową była Pani zobowiązana
    do spłaty kredytu. Kredyt ten obciążał Panią w całości. Była Pani także stroną w sprawie
    przeciwko Bankowi w związku z zakwestionowaniem ważności zawartej umowy
    kredytowej. Zawarła Pani ugodę z Bankiem. Z zapisów ugody wynika, że Bank zwraca
    kredytobiorcom wpłacone nienależne do Banku środki. Cała kwota wynikająca z
    zawartej przez Panią oraz Pani syna i synową z Bankiem ugody wpłynęła na konto Pani
    syna i synowej, ponieważ to oni w całości spłacili kredyt.
    W tym miejscu wskazuję, że jeżeli kredytobiorcy ponoszą solidarną odpowiedzialność
    za zobowiązania wynikające z umowy kredytowej, czyli zgodnie z umową kredytobiorcy
    odpowiadają solidarnie za kredyt, to podatnik jako kredytobiorca solidarny za
    zadłużenie wynikające z tej umowy również odpowiada solidarnie, a więc do pełnej
    wysokości.
    Na podstawie przepisu art. 366 § 1 i § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks
    cywilny:
      Kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać
      całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od
      każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników
      zwalnia pozostałych (solidarność dłużników). Aż do zupełnego zaspokojenia
      wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani.
    Z istoty solidarnej odpowiedzialności dłużników wynika, że aż do zupełnego
    zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. Każdy z
    dłużników solidarnych odpowiada więc za całość długu a nie tylko część, jaką można by
    mu przypisać poprzez np. równy podział kwoty długu pomiędzy zobowiązanych.
    W sytuacji więc gdy strona zobowiązania solidarnego spłaca całość zadłużenia bez woli
    czynienia tego w celu uzyskania korzyści przez pozostałe strony zobowiązania, a jedynie
    w zamiarze zwolnienia się z długu, poprzez samą zapłatę całości, czy też części
    zobowiązania solidarnego, nie może dojść do powstania przychodu u któregokolwiek z
    pozostałych dłużników. Solidarny dłużnik spłaca bowiem własny dług a nie cudzy.
    Na podstawie art. 376 § 1 ww. Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli jeden z dłużników solidarnych spełnił świadczenie, treść istniejącego między
      współdłużnikami stosunku prawnego rozstrzyga o tym, czy i w jakich częściach może
      on żądać zwrotu od współdłużników. Jeżeli z treści tego stosunku nie wynika nic
      innego, dłużnik, który świadczenie spełnił, może żądać zwrotu w częściach równych.
    Treść powyższego przepisu wskazuje więc, że z chwilą spełnienia świadczenia przestaje
    istnieć jakikolwiek stosunek pomiędzy wierzycielem a współdłużnikami solidarnymi.
    Natomiast dłużnik, który spełnił świadczenie, przestaje być współdłużnikiem solidarnym
    i staje się wierzycielem dla pozostałych współdłużników.
    Dawni współdłużnicy są dalej dłużnikami - lecz wobec innego wierzyciela (dłużnika,
    który wierzyciela zaspokoił), w stosunku do którego odpowiadają każdy za przypadająca
    na niego część długu. Zatem kredytobiorca, który spłacił kredyt może żądać od
    kredytobiorcy niedokonującego spłat zwrotu części długu, który na niego przypadał.
    Z przytoczonej w niniejszej interpretacji definicji przychodu, zawartej w art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wywieść należy, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem

    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    W sytuacji takiej, jak przedstawiona we wniosku, nie uzyskała więc Pani faktycznie
    korzyści majątkowej, która mogłaby zostać potraktowana jak trwałe przysporzenie w
    Pani majątku, spełniając w ten sposób definicję przychodu podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W związku z wypłatą przez Bank kwoty wynikającej z ugody po Pani stronie nie
    powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych i w konsekwencji nie wystąpi również obowiązek zapłaty podatku z tego
    tytułu.
    Końcowo wskazuję, że ponieważ wypłata przez Bank kwoty wynikającej z zawartej
    ugody nie spowoduje powstania po Pani stronie przychodu, więc w tym zakresie nie
    będzie miało zastosowania rozporządzenie Ministra Finansów, o którym mowa we
    wniosku. Z tego względu, Pani stanowisko w sprawie uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.