Zmiana interpretacji indywidualnej
Sygnatura: DOP7.8101.30.2024.FMLM
Organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-04
Teza: Zwolnienie z obowiązku ewidencjonowania opłat dodatkowych, których zapłata będzie przekazywana przekazem pocztowym lub na rachunek bankowy, dokumentowanie dla celów ewidencji JPK_VAT opłat dodatkowych za parkowanie, obowiązek wystawienia faktur VAT dokumentujących nałożenie opłat dodatkowych za parkowanie oraz moment powstania obowiązku podatkowego z tytułu tych opłat.
Słowa kluczowe: czynności; czynności-czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług; dokumentowanie; ewidencjonowanie; opodatkowanie; opodatkowanie-obowiązek opodatkowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Świadczenie usług; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV. Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X. Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące. Zapłata podatku -Rozdział 2. Deklaracje  -Deklaracje podatkowe; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI. Dokumentacja  -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek wystawienia faktury 
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 1-art. 19a-ust. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-Rozdział 2-art. 99; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 3-art. 111-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 sierpnia 2023 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek z 26 lipca
    2023 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług,
    który dotyczy zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania opłat dodatkowych, których

    zapłata będzie przekazywana przekazem pocztowym lub na rachunek bankowy,
    dokumentowania dla celów ewidencji JPK_VAT opłat dodatkowych za parkowanie,
    obowiązku wystawienia faktur VAT dokumentujących nałożenie opłat dodatkowych za
    parkowanie oraz momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu tych opłat.
    Wniosek uzupełniono pismem z 28 września 2023 r. (wpływ 29 września 2023 r.) oraz
    pismem z 6 listopada 2023 r. – w odpowiedzi na wezwanie (wpływ tego samego dnia).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (dalej również: Spółka) czynny podatnik VAT, prowadzi działalność
    gospodarczą w zakresie zarządzania parkingami. Zleceniodawcami Spółki są duże sieci
    handlowe np. (...) właściciele obiektów handlowych oraz powierzchni parkingowych
    zlokalizowanych na terenie całego kraju. Sieci handlowe i właściciele parkingów
    (Zleceniodawcy) zawierają ze Spółką (zwaną w umowach Zarządzającym lub
    Wynajmującym) umowy o zarządzanie parkingiem dla aut osobowych, stanowiącym
    własność Zleceniodawcy.
    W umowie o zarządzaniu parkingiem określone są między innymi obowiązki
    Zarządzającego (Wynajmującego) oraz jest określone miesięczne wynagrodzenie za
    zarządzanie.
    Spółka po zamontowaniu niezbędnego oprzyrządowania tj. parkomatów i tablic
    informacyjnych, ma obowiązek dbania o stan techniczny urządzeń i parkingu oraz ma
    obowiązek przeprowadzania okresowej kontroli nad prawidłowością korzystania z
    parkingów. Zleceniodawcom zależy na dużej przepustowości parkingów zlokalizowanych
    przeważnie w atrakcyjnych lokalizacjach miejskich, tak aby kierowcy - potencjalni klienci
    sklepów mogli bez problemów zaparkować samochód, zrobić zakupy a w przyszłości
    chcieli ponownie odwiedzić sklep. Obowiązkiem Zarządzającego parkingiem tj. Spółki jest
    wywieszenie na parkingu w widocznym miejscu „Regulaminu Parkingu Niestrzeżonego” i
    „Cennika parkowania” a także egzekwowania przestrzegania zasad korzystania z parkingu,
    określonych w regulaminie.
    Regulaminy parkingów mają na wszystkich obiektach jednolitą treść, zaakceptowaną przez
    Zleceniodawców - właścicieli parkingów.
    Poprzez wjazd na parking klient korzystający z parkingu zawiera z Zarządzającym umowę
    najmu miejsca parkingowego na określonych w regulaminie warunkach. Opłata
    parkingowa stanowi czynsz należny Zarządzającemu z tytułu zawarcia umowy najmu.
    Wysokość czynszu zależna jest od czasu postoju pojazdu na parkingu i umieszczona jest
    na parkomacie i cenniku parkowania. Przykładowy cennik parkowania (stanowiący
    integralną część Regulaminu) określa, że pierwsze 90 minut parkowania jest bezpłatne,
    kolejne 60 minut kosztuje 2 zł, a po tym czasie każde kolejne rozpoczęte 60 minut kosztuje
    4 zł. Wartości te na różnych parkingach nieznacznie się różnią. Klient powinien przewidzieć
    czas pobytu na parkingu już z chwilą wjazdu na parking. W każdym przypadku
    niezwłocznie po zaparkowaniu samochodu na parkingu, klient powinien zgodnie z
    regulaminem pobrać z parkomatu bilet na cały czas postoju tj. od momentu zaparkowania
    do momentu zwolnienia miejsca parkingowego i powinien umieścić bilet w widocznym
    miejscu za przednią szybą wewnątrz pojazdu. Przy założeniu, że pobyt na parkingu będzie
    dłuższy niż 90 minut, klient po wjeździe na parking powinien uiścić w parkomacie opłatę
    za parking, gotówką bądź przy użyciu karty kredytowej. Spółka nie zatrudnia
    parkingowych i nie pobiera żadnych opłat gotówkowych poza systemem parkomatu.
    Przy założeniu, że wszyscy klienci przestrzegają „Regulaminu Parkingu Niestrzeżonego”
    przychodem Spółki za świadczone usługi zarządzania jest należność od Zleceniodawcy
    określona w umowie oraz opłaty wniesione do parkomatu.
    Spółka zatrudnia w ramach umów cywilnoprawnych zleceniobiorców pełniących funkcję
    kontrolerów, którzy kilka razy dziennie, w godzinach funkcjonowania sklepu, sprawdzają

    przestrzeganie przez parkujących, zasad określonych w „Regulaminie Parkingu
    Niestrzeżonego”. W przypadku stwierdzenia braku biletu za szybą pojazdu lub
    przekroczenia czasu parkowania, kontrolerzy wystawiają „Wezwanie do wniesienia opłaty
    dodatkowej” - na wezwaniu podaje się numer wezwania, numer rejestracyjny pojazdu,
    lokalizację parkingu, datę i czas stwierdzenia naruszenia reguł regulaminu, numer
    kontrolera oraz pouczenie o możliwości wniesienia odwołania.
    W „Regulaminie Parkingu Niestrzeżonego” w paragrafie [..] „kary umowne i
    odszkodowania” Zarządzający parkingami określił, że za brak ważnego biletu
    parkingowego należy się Spółce kara umowna (zwana również opłatą dodatkową) w
    wysokości 150 zł (w zależności od parkingu). Kwota ta ulega obniżeniu do 90 zł (w
    zależności od parkingu) w przypadku uiszczenia opłaty przelewem bankowym w ciągu 7
    dni od daty wystawienia wezwania. Oryginał wezwania do uiszczenia kary, kontroler
    pozostawia na pojeździe w miarę możliwości na przedniej szybie pojazdu. Kopię
    potwierdzenia naliczenia opłaty dodatkowej zachowuje Zarządzający. W momencie
    wystawienia dowodu naliczenia opłaty dodatkowej, zarządzającemu - Spółce nieznana jest
    osoba fizyczna do której kierowane jest wezwanie - nie jest więc jednoznacznie określony
    nabywca świadczenia ani nie ma pewności, że kara zostanie uregulowana. Kara umowna
    nałożona na korzystającego z parkingu w sposób niezgodny z regulaminem, jest
    odszkodowaniem za nieuprawnione zajęcie miejsca parkingowego dla innego kierowcy,
    który chciałby zostać klientem sklepu czy parkingu i zastosować się do regulaminu
    parkowania. Wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej wskazuje również numer
    rachunku bankowego na który powinna być uiszczona oraz termin od którego zależna jest
    też jej wysokość. Jeżeli opłacona zostanie we wskazanym terminie to opłata jest niższa a w
    przypadku opłacenia w terminie późniejszym jest wyższa.
    Opłaty dodatkowe są traktowane przez Spółkę jako nie podlegające opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług VAT, czego prawidłowość została potwierdzona uzyskaniem
    interpretacji indywidualnej z dnia XX 2022 r. (Znak pisma: XXX).
    W dniu XX Spółka otrzymała zmianę ww. interpretacji (Znak sprawy: XXX), zgodnie z którą
    opłaty dodatkowe (kary) o których mowa wyżej powinny zostać opodatkowane podatkiem
    od towarów i usług. Oznacza to, że po upływie terminu mocy ochronnej interpretacji
    indywidualnej z dnia XX 2022 (w przypadku Spółki będzie to 31.12.2023 r.) Spółka będzie
    zobowiązana do (zdarzenie przyszłe) opodatkowywania opłat dodatkowych, ujęcia i
    udokumentowania tych transakcji w ewidencji JPK zarówno w części ewidencyjnej jak i
    deklaracyjnej.
    Uzupełnienie wniosku:
    Pytanie 1: Czy zapłata za opłaty dodatkowe nakładane na klientów za złamanie
    Regulaminu parkowania w całości następuje wyłącznie za pośrednictwem poczty lub
    banku na Państwa rachunek bankowy?
    Odpowiedź: Tak, dla klientów jest dostępna tylko opcja uregulowania opłat dodatkowych
    poprzez korzystanie z usług pocztowych lub dokonanie przelewu na nasz rachunek
    bankowy.
    Pytanie 2: Czy z ewidencji i dowodów dokumentujących ww. transakcje jednoznacznie
    wynika, jakiej konkretnie transakcji zapłata dotyczy?
    Odpowiedź: Tak, podczas wystawiania wezwania na parkingu generowany jest unikalny
    numer rachunku bankowego identyfikujący konkretny przypadek. Późniejsza wpłata
    pozwala jednoznacznie zidentyfikować wezwanie, którego ona dotyczy.
    Pytanie 3: Czy z indywidualnego numeru wezwania do uiszczenia opłaty dodatkowej,
    zostawianego klientowi za wycieraczką samochodu jednoznacznie wynika, jakiej
    konkretnie czynności zapłata dotyczy?
    Odpowiedź: tak, każde wezwanie jest opatrzone unikalnym numerem, a podczas jego
    wystawiania osoba kontrolująca uzupełnia konkretny powód wystawienia wezwania.

    Powód ten może dotyczyć np. braku uregulowanej opłaty parkingowej,
    przeterminowanego biletu parkingowego lub nieprawidłowego parkowania.
    Pytanie 4: W jaki sposób kierowcy są informowani o Regulaminie, a także o egzekwowaniu
    nieprzestrzegania zasad korzystania z parkingu?
    Odpowiedź: Regulamin parkingu jest widoczny przy wszystkich wjazdach na parking oraz
    przy każdym z dostępnych parkomatów. Dodatkowo w widocznych miejscach na terenie
    parkingu znajdują się tablice informacyjne, które informują Klienta o konieczności
    pobrania biletu parkingowego niezwłocznie po zaparkowaniu pojazdu oraz umieszczeniu
    go w widocznym miejscu, za przednią szybą w pojeździe. Na tablicach znajduje się także
    informacja o opłacie dodatkowej w przypadku braku takiego biletu.
    Oznakowanie parkingu jak i Regulamin są uzgadniane z właścicielem/zarządcą terenu.
    Sposób wprowadzenia tych regulacji i oznakowania zostaje zweryfikowany przez
    Ministerstwo Cyfryzacji (jest to konieczne w celu udostępnienia danych z CEPiK). Został też
    wielokrotnie skontrolowany przez UOKiK oraz rzeczników konsumentów.
    Pytanie 5: Jak dokumentowane będą opłaty dodatkowe, po uregulowaniu przez klienta
    kary umownej?
    Odpowiedź: W systemie księgowym będą zaksięgowane wszystkie wpłaty z rachunku
    bankowego. Oprócz tego na koniec miesiąca wystawiony będzie dowód wewnętrzny na
    wszystkie wpłaty w danym miesiącu.
    W systemie windykacyjnym będą dostępne wszystkie wezwania do zapłaty wraz z
    dokumentacją zdjęciową.
    Pytanie 6: Czy są Państwo małym podatnikiem w rozumieniu art. 2 pkt 25 ustawy z 11
    marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2023, poz. 1570 ze zm.)?
    Odpowiedź: W roku obrachunkowym 2023 Spółka utraci status małego podatnika zgodnie
    z definicją zawartą w art. 2 pkt 25 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t.j. Dz. U. z 2023r., poz.1570 ze zm.)
    Pytanie 7: Czy spełniają Państwo wszystkie warunki do stosowania „metody kasowej” w
    odniesieniu do dokonywanych przez Państwa dostaw towarów i świadczenia usług?
    Odpowiedź: od czasu sformułowania pytania pytanie stało się nieaktualne – w roku
    obrachunkowym 2023 Spółka utraci status małego podatnika zgodnie z definicją zawartą
    w art. 2 pkt 25 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z
    2023r., poz.1570 ze zm.) w związku z czym nie będzie już mogła stosować „metody
    kasowej”.
    Pytanie 8: Czy zawiadomią Państwo na piśmie naczelnika urzędu skarbowego w terminie
    do końca miesiąca poprzedzającego okres, za który zamierzają Państwo zastosować
    „metodą kasową”?
    Odpowiedź: od czasu sformułowania pytania pytanie stało się nieaktualne – w roku
    obrachunkowym 2023 Spółka utraci status małego podatnika zgodnie z definicją zawartą
    w art. 2 pkt 25 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z
    2023r., poz.1570 ze zm.) w związku z czym nie będzie już mogła stosować „metody
    kasowej”.
    Pytanie 9: Czy mają miejsce przypadki, w których dane użytkownika pojazdu są
    obiektywnie niemożliwe do pozyskania z wykorzystaniem środków i metod, które są
    dostępne dla Państwa, i w takiej sytuacji opłaty dodatkowe nie są egzekwowane przez
    Państwa z uwagi na okoliczności uniemożliwiające ich skuteczny pobór?
    Odpowiedź: Firma pozyskuje dane za pośrednictwem Centralnej Ewidencji Pojazdów i
    Kierowców (CEPiK). W celu zapewnienia poprawności danych, każde wystawione wezwanie
    jest dokładnie weryfikowane przez pracownika firmy. Jeśli wezwanie nie spełnia
    określonych kryteriów, które umożliwiają uzyskanie danych z CEPiK (np. błąd w

    wykonywaniu fotografii, błędnie wskazana marka pojazdu), to zostaje ono po pewnym
    czasie anulowane.
    Ponadto zdarzają się sytuacje, kiedy CEPiK nie posiada informacji o właścicielu pojazdu,
    nie jest w stanie jednoznacznie określić właściciela na dzień wystawienia wezwania lub
    dostarcza dane osób zagranicznych. W każdym z tych przypadków, wezwanie również
    zostaje anulowane.
    W takich przypadkach opłata dodatkowa może zostać uregulowana dobrowolnie przez
    użytkownika. Jeśli jednak nie ureguluje on jej dobrowolnie, firma nie ma możliwości
    pozyskania danych użytkownika pojazdu i kontynuowanie procedury windykacji jest
    niemożliwe.
    Wskazali Państwo, że sformułowane we wniosku pytanie „Czy Spółka ma prawo do
    zastosowania metody kasowej (po spełnieniu wymaganych ustawą warunków) dla celów
    ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego?” oznaczone nr 4 „stało się
    nieaktualne, ponieważ w roku obrachunkowym 2023 Spółka utraci status małego
    podatnika zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 25 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku
    od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1570 ze zm.) w związku z czym nie będzie już
    mogła stosować „metody kasowej”.”
    Pytania (oznaczone jak we wniosku)
    1. Czy w związku z obowiązkiem opodatkowania opłat dodatkowych za parkowanie
      spółka zobowiązana będzie do ewidencjonowania tych opłat za pomocą kasy
      rejestrującej, mając na względzie fakt, że w momencie wystawienia wezwania nie jest
      jej znany odbiorca usługi a potencjalne uregulowanie opłaty dodatkowej następuje w
      odroczonym terminie (tj. nie jest płatne gotówką lub w formie bezgotówkowej w
      momencie wykonania usługi)?
    2. Czy wystarczającym jest udokumentowanie dla celów ewidencji JPK_VAT opłat
      dodatkowych za parkowanie na podstawie zbiorczego dokumentu wewnętrznego
      agregującego naliczone opłaty dodatkowe za parkowanie wobec ewentualnego nie
      stosowania kasy rejestrującej?
    3. W związku z faktem braku wiedzy co do podmiotu, któremu naliczana jest opłata
      dodatkowa za parkowanie w momencie jej naliczenia czy prawidłowym będzie
      podejście Spółki do kwestii obowiązku wystawienia faktury w momencie stwierdzenia,
      że opłata dodatkowa została naliczona dla podmiotu będącego podatnikiem VAT
      czynnym oraz braku wystawienia faktury w sytuacji niezwłocznego opłacenia przez
      klienta opłaty dodatkowej, kiedy to jego dane pozostają bez identyfikacji przez Spółkę?
    4. Kiedy powstaje obowiązek podatkowy w podatku VAT z tytułu opłat dodatkowych za
      parkowanie?
    Stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku
    Ad.1
    Zdaniem Spółki nie jest ona zobowiązana do ewidencjonowania opłat dodatkowych
    nakładanych na klientów za złamanie regulaminu parkowania za pomocą kasy
    rejestrującej. W ocenie Spółki jest ona zwolniona z tego obowiązku na podstawie
    paragrafu 2.1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2021r. w sprawie
    zwolnień z prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz.U. z
    dnia 8 grudnia 2021r., poz. 2442, zmiany: z 2022r, poz. 724, poz. 1368, poz. 2029, poz.
    2242) z uwzględnieniem pkt 37 załącznika do rozporządzenia, który wskazuje na
    zwolnienie świadczenia usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności
    gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, jeżeli świadczący usługę otrzyma w całości
    zapłatę za wykonywaną czynność za pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy
    oszczędnościowo - kredytowej (odpowiednio na rachunek bankowy podatnika lub na
    rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo - kredytowej, której jest

    członkiem), a z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie wynika,
    jakiej konkretnie czynności dotyczyła.
    Spółka spełnia warunki do zwolnienia określone w pkt 37 załącznika, gdyż nałożone opłaty
    dodatkowe wpłacane są wyłącznie na wskazany rachunek bankowy podatnika i są ściśle
    identyfikowane na podstawie indywidualnego numeru wezwania do uiszczenia opłaty
    dodatkowej, które zostawiane jest klientowi za wycieraczką samochodu w sytuacji
    złamania zasad wynikających z regulaminu parkowania.
    Ad. 2
    Zdaniem Spółki w sytuacji zwolnienia z obowiązku stosowania kasy rejestrującej
    wystarczającym jest udokumentowanie dla celów ewidencji JPK VAT opłat dodatkowych, o
    których mowa wyżej za pomocą zbiorczego dokumentu wewnętrznego (powiązanego z
    analitycznym wykazem nałożonych opłat dodatkowych) i wykazanie w ewidencji JPK na
    jego podstawie wysokości podstawy opodatkowania i podatku należnego w kwotach
    zbiorczych (stosownie do Rozporządzenia Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia
    15 października 2019r., w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w
    deklaracjach podatkowych i ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług (Dz.U. z 18
    października 2019 poz. 1988 z późn. zmianami) paragraf 10 ust. 1 pkt 9 lit. c), a także
    oznaczenie tej pozycji sprzedaży w ewidencji JPK symbolem „WEW” dowód wewnętrzny
    (stosownie do paragrafu 10 ust. 5 rozporządzenia, o którym mowa wyżej).
    Ad. 3.
    Zdaniem Spółki prawidłowym jest podejście, że w przypadku naliczenia opłaty dodatkowej
    podmiotowi będącemu czynnym podatnikiem VAT wystawienie faktury nastąpi dopiero po
    zidentyfikowaniu tego podmiotu. W sytuacji takiej data sprzedaży figurująca na fakturze
    będzie pochodzić z dnia naliczenia opłaty dodatkowej natomiast data wystawienia będzie
    momentem faktycznego wystawienia faktury, niezwłocznie po identyfikacji klienta, na
    którego nałożona została opłata dodatkowa. Spółka wypełni tym samym obowiązek
    wystawienia faktury wynikający z art. 106b ust. 1 pkt 1 Ustawy z dnia 11 marca 2004r. o
    podatku od towarów i usług Dz. U. z dnia 29 kwietnia 2004r. poz. 931 z późniejszymi
    zmianami. Czas potrzebny na identyfikację w CEPIK danych właściciela pojazdu, któremu
    naliczana jest opłata dodatkowa za parkowanie to 3 miesiące. W przypadku zatem
    zidentyfikowania właściciela pojazdu będącego podatnikiem VAT czynnym wystawienie
    faktury możliwe jest po upływie określonego wyżej czasu potrzebnego na identyfikację
    danych. Zdaniem Spółki prawidłowym jest również brak wystawienia faktury w sytuacji
    gdy opłata dodatkowa jest opłacona niezwłocznie i Spółka nie identyfikuje danych klienta
    a ten nie występuje z prośbą o wystawienie faktury. Takie opłaty traktowane są jakby
    zostały naliczone podmiotom nie będącym podatnikiem VAT czynnym. Dopiero w sytuacji
    gdy osoba obciążona opłatą dodatkową zwróci się z prośbą o fakturę, zostanie ona przez
    Spółkę wystawiona na podstawie danych uzyskanych od klienta (art. 106b ust. 3 pkt 1
    Ustawy z dnia 11 marca 2004r o podatku od towarów i usług Dz.U. z 29 kwietnia 2004r.
    poz. 931 z późniejszymi zmianami).
    Ad. 5.
    Zdaniem Spółki obowiązek podatkowy powstaje na zasadach ogólnych wynikających z art.
    19a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług z chwilą wykonania usługi, co w
    przedstawionych okolicznościach jest równoznaczne z momentem uiszczenia opłaty
    parkingowej.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1570), zwanej dalej ustawą:
    „Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

    Zdaniem Spółki każde świadczenie niebędące dostawą towarów, polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi usługę w rozumieniu ustawy.
    Przy czym muszą być spełnione następujące warunki:
    – w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
      strona jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    – świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby określona
    czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako odpłatne
    świadczenie usług.
    W związku z otrzymaną w dniu XX zmianą interpretacji (Znak sprawy: XXX), zgodnie z którą
    opłaty dodatkowe (kary) powinny zostać opodatkowane podatkiem od towarów i usług, z
    uwagi na to że powinny być traktowane jako usługa, Wnioskodawca twierdzi, że
    momentem powstania obowiązku podatkowego jest chwila opłacenia opłaty dodatkowej.
    Dopóki bowiem nie zostanie ona opłacona, mamy sytuację kiedy kierowca:
    – skorzystał z parkingu (w sposób naruszający jego regulamin)
    – otrzymał wezwanie do wniesienia opłaty dodatkowej, ale go nie uregulował – usługa nie
      została więc opłacona.
    Chwila opłacenia wezwania jest momentem, kiedy następuje odpłatne wyświadczenie
    usługi tj. realizacja świadczenia wzajemnego zatem wg Spółki to moment wykazania
    przychodu pod kątem podatku od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

dokonana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 20 listopada 2023
    r. Nr 0111-KDIB3-1.4012.596.2023.3.WN uznał stanowisko Wnioskodawcy przedstawione
    we wniosku za:
    – prawidłowe – w zakresie zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania opłat
      dodatkowych, których zapłata będzie przekazywana przekazem pocztowym lub na
      rachunek bankowy;
    – prawidłowe – w zakresie udokumentowania dla celów ewidencji JPK_VAT opłat
      dodatkowych za parkowanie;
    – nieprawidłowe – w zakresie obowiązku wystawienia faktur VAT dokumentujących
      nałożenie opłat podatkowych za parkowanie;
    – nieprawidłowe – w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu
      opłat dodatkowych za parkowanie.
    Uzasadnienie zmiany interpretacji indywidualnej
    Po zapoznaniu się z aktami sprawy Szef KAS stwierdza, że interpretacja indywidualna z 20
    listopada 2023 r. Nr 0111-KDIB3-1.4012.596.2023.3.WN wydana przez Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej jest nieprawidłowa.
                                  [3]Zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług określają przepisy ustawy z dnia
                              [4]11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT:
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Zakres tych czynności sformułowany został odpowiednio w art. 7 i w art. 8 ustawy o VAT.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ww. ustawy:

      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust.1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl natomiast art. 8 ust. 1 ustawy o VAT:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik przedmiotowy –
    opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług, ale
    także czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane przez podatnika.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy o VAT:
      podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu,
      działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Wnioskodawca wskazał, że opłaty dodatkowe są traktowane przez Spółkę jako
    niepodlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, czego prawidłowość została potwierdzona
    uzyskaniem interpretacji indywidualnej z XX 2022 r. (znak pisma: XXX).
    Kolejno wskazano, że w dniu XXX Spółka otrzymała zmianę ww. interpretacji (znak sprawy:
    XXX), zgodnie z którą opłaty dodatkowe (kary) o których mowa we wniosku powinny zostać
    opodatkowane podatkiem VAT. Wnioskodawca wskazał, że oznacza to, że po upływie
    terminu mocy ochronnej interpretacji indywidualnej z XX 2022 (w przypadku Spółki będzie
    to 31.12.2023 r.) Spółka będzie zobowiązana do (zdarzenie przyszłe) opodatkowania opłat
    dodatkowych, ujęcia i udokumentowania tych transakcji w ewidencji JPK zarówno w części
    ewidencyjnej jak i deklaracyjnej.
    W konsekwencji - mając na uwadze, wynikające z ww. zmiany interpretacji indywidualnej
    zobowiązanie Spółki do opodatkowania podatkiem VAT opłat dodatkowych,
    Wnioskodawca powziął wątpliwości dotyczące zasadniczo:
    • obowiązku ewidencjonowania ww. opłat za pomocą kasy rejestrującej,
    • sposobu dokumentowania ww. opłat w ewidencji JPK_VAT
    • obowiązku dokumentowania ww. opłat fakturami VAT
    • określenia momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu ww. opłat.
    Szef KAS wskazuje co następuje.
    Chcąc zadośćuczynić racjonalności i przejrzystości przedstawionej poniżej oceny
    stanowiska Wnioskodawcy, zdaniem Szefa KAS, zasadnym jest w pierwszej kolejności
    udzielenie odpowiedzi na pytanie oznaczone we wniosku nr 5.

    Intencją Spółki było uzyskanie odpowiedzi na pytanie kiedy powstaje obowiązek
    podatkowy w podatku VAT z tytułu opłat dodatkowych za parkowanie (pytanie oznaczone
    nr 5)
    Zdaniem Wnioskodawcy obowiązek podatkowy powstaje na zasadach ogólnych
    wynikających z art. 19a ust. 1 ustawy o VAT z chwilą wykonania usługi, co w
    przedstawionych okolicznościach jest równoznaczne z momentem uiszczenia opłaty
    parkingowej. Chwila opłacenia wezwania jest momentem, kiedy następuje odpłatne
    wyświadczenie usługi tj. realizacja świadczenia wzajemnego zatem wg Spółki to moment
    przychodu pod kątem podatku VAT.
    Odnosząc się do powyższego Szef KAS wskazuje, że zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w
    art. 19a ust. 1 ustawy o VAT:
    Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania
    usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f.
    Generalna zasada wynikająca z brzmienia powołanego powyżej przepisu wskazuje, że
    obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania
    usługi.
    Zauważyć jednak należy, że w art. 19a ust. 5 ustawy o VAT, ustawodawca w sposób
    szczególny uregulował powstanie obowiązku podatkowego dla niektórych usług.
    Na mocy art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b ww. ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury z tytułu świadczenia
      usług:
        – telekomunikacyjnych,
        – wymienionych w poz. 24-37, 50 i 51 załącznika nr 3 do ustawy,
        – najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze,
        – ochrony osób oraz usług ochrony, dozoru i przechowywania mienia,
        – stałej obsługi prawnej i biurowej,
        – dystrybucji energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu przewodowego,
        – z wyjątkiem usług, do których stosuje się art. 28b, stanowiących import usług.
    W opisie sprawy wskazano m.in., że Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT i
    prowadzi działalność gospodarczą w zakresie zarządzania parkingami. Zleceniodawcami
    Spółki są duże sieci handlowe, właściciele obiektów handlowych oraz powierzchni
    parkingowych zlokalizowanych na terenie całego kraju. Sieci handlowe i właściciele
    parkingów (Zleceniodawcy) zawierają z Wnioskodawcą umowy o zarządzanie parkingiem
    dla aut osobowych, stanowiącym własność Zleceniodawcy. Wnioskodawca ma obowiązek
    dbania o stan techniczny urządzeń i parkingu oraz obowiązek przeprowadzania okresowej
    kontroli nad prawidłowością korzystania z parkingów. Obowiązkiem Spółki jako
    Zarządzającego parkingiem jest wywieszenie na parkingu w widocznym miejscu
    „Regulaminu Parkingu Niestrzeżonego” i „Cennika parkowania” a także egzekwowania
    przestrzegania zasad korzystania z parkingu, określonych w regulaminie. Regulaminy
    parkingów mają na wszystkich obiektach jednolitą treść, zaakceptowaną przez
    Zleceniodawców - właścicieli parkingów. Poprzez wjazd na parking klient korzystający z
    parkingu zawiera z Zarządzającym umowę najmu miejsca parkingowego na określonych w
    regulaminie warunkach. Opłata parkingowa stanowi czynsz należny Zarządzającemu z
    tytułu zawarcia umowy najmu.
    Odnosząc się do usługi parkingowej, należy zauważyć, że charakter tego rodzaju usługi,
    polegającej na udostępnieniu miejsca parkingowego, pozostaje zbieżny z charakterem
    usług najmu czy usług o podobnym do najmu charakterze. Nie ma przy tym znaczenia
    czas tego parkowania, ani to, z jakiego powodu nałożono opłatę dodatkową.

    Wskazać w tym miejscu należy, że dyrektywa VAT wprost posługuje się pojęciem
    „wynajmu miejsc parkingowych dla pojazdów”.
    W art. 135 ust. 2 lit. b dyrektywy VAT, w Rozdziale 3 „Zwolnienia dotyczące innych
    czynności” wskazano:
      Zwolnienie przewidziane w ust. 1 lit. l) nie obejmuje:
      (...) b) wynajmu miejsc parkingowych dla pojazdów;
    Powyższe potwierdza zatem, że analizowaną czynność - udostępnianie miejsc
    parkingowych – należy traktować jako usługę najmu czy usług o podobnym charakterze.
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, poprzez wjazd na parking klient korzystający
    z parkingu zawiera z Zarządzającym umowę najmu miejsca parkingowego na określonych
    w regulaminie warunkach.
    Zgodnie z art. 19a ust. 7 ustawy o VAT:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 3 i 4, gdy podatnik nie wystawił faktury
      lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu
      terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4, a w przypadku gdy nie
      określono takiego terminu - z chwilą upływu terminu płatności.
    W świetle art. 19a ust. 8 ustawy o VAT:
      Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub
      część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład budowlany lub
      mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub
      lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania
      w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z wyjątkiem:
        1) dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w
        sposób, o którym mowa w ust. 1b;
        2) dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek
        podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4.
    Jak wynika z powołanych wyżej przepisów dla dostaw towarów i usług wymienionych w
    art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy o VAT obowiązek podatkowy powstaje w momencie
    wystawienia faktury z tytułu tych świadczeń. Natomiast, stosownie do art. 19a ust. 7
    ustawy, gdy podatnik nie wystawił faktury lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek
    podatkowy powstaje z chwilą upływu terminów wystawienia faktury określonych w art.
    106i ust. 3 i 4, a w przypadku gdy nie określono takiego terminu – z chwilą upływu terminu
    płatności.
    Zgodnie natomiast z art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy o VAT:
      Fakturę wystawia się nie później niż:
        (...)
        4) z upływem terminu płatności - w przypadku, o którym mowa w art. 19a ust. 5 pkt
        4.
    W świetle powołanych powyżej regulacji dotyczących obowiązku podatkowego w podatku
    VAT, obowiązek ten w przypadku nieregulaminowego parkowania, skutkującego
    nałożeniem opłat dodatkowych za przekroczenie czasu parkowania, będzie powstawał na
    zasadach określonych dla usług najmu lub usług o podobnym charakterze.
    Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, że w analizowanej sprawie, w
    związku z nieregulaminowym korzystaniem z miejsca parkingowego, mogą wystąpić dwie
    zasadnicze sytuacje, tj.:
    1. po wjeździe na parking podatnik pobiera bilet parkingowy, a następnie przekracza czas
      parkowania (darmowego albo wcześniej opłaconego),

    2. po wjeździe na parking podatnik nie pobiera biletu parkingowego.
    Uwzględniając zatem powyższe, zasadniczo obowiązek podatkowy dla czynności
    opisanych we wniosku (udostępnianie/najem miejsc parkingowych) powinien powstawać
    w dacie wystawienia faktury – co wskazano powyżej.
    Przy czym, jeżeli świadczenie będzie miało miejsce na rzecz podmiotów niebędących
    podatnikami podatku VAT, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym
    charakterze, obowiązek podatkowy będzie powstawał z chwilą:
    • upływu terminu płatności, lub
    • wystawienia faktury – jeżeli podatnik zdecyduje się na wystawienie faktury takiemu
      podmiotowi (pomimo braku takiego obowiązku na gruncie przepisów o podatku VAT) i
      faktura ta zostanie wystawiona przed upływem terminu płatności. Wystawienie faktury
      po terminie płatności nie powoduje „ponownego” powstania obowiązku podatkowego.
    Upływ terminu płatności powinien zostać przy tym określony zgodnie z przyjętymi przez
    podatnika zasadami dostępnymi dla nabywcy, np. określony regulamin parkowania
    pojazdu, który nabywca akceptuje, korzystając z usługi parkowania.
    Jak wynika z opisu sprawy w „Regulaminie Parkingu Niestrzeżonego” w paragrafie [..] „kary
    umowne i odszkodowania” Wnioskodawca określił, że za brak ważnego biletu
    parkingowego należy się Spółce kara umowna (zwana również opłatą dodatkową) w
    wysokości 150 zł (w zależności od parkingu). Kwota ta ulega obniżeniu do 90 zł (w
    zależności od parkingu) w przypadku uiszczenia opłaty przelewem bankowym w ciągu 7
    dni od daty wystawienia wezwania.
    Podsumowując, w przypadku usług najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym
    charakterze obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z dyspozycją art. 19a ust. 5 pkt 4
    ustawy o VAT, tj. w dacie wystawienia faktury.
    Natomiast zgodnie z treścią art. 19a ust. 7 ustawy o VAT w przypadkach, o których mowa
    w ust. 5 pkt 3 i 4, gdy podatnik nie wystawił faktury lub wystawił ją z opóźnieniem,
    obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu terminów wystawienia faktury
    określonych w art. 106i ust. 3 i 4, a w przypadku, gdy nie określono takiego terminu - z
    chwilą upływu terminu płatności.
    W konsekwencji, odpowiadając na pytanie oznaczone nr 5 - stwierdzić należy, że
    obowiązek podatkowy z tytułu opłat dodatkowych za parkowanie, Wnioskodawca
    powinien rozpoznać zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b tiret trzecie w zw. z art. 19a ust. 7
    ustawy o VAT.
    Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego nr 5
    należy uznać za nieprawidłowe.
    Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą również tego czy w związku z faktem braku wiedzy co
    do podmiotu, któremu naliczana jest opłata dodatkowa za parkowanie w momencie jej
    naliczenia czy prawidłowym będzie podejście Spółki do kwestii obowiązku wystawienia
    faktury w momencie stwierdzenia, że opłata dodatkowa została naliczona dla podmiotu
    będącego podatnikiem VAT czynnym oraz braku wystawienia faktury w sytuacji
    niezwłocznego opłacenia przez klienta opłaty dodatkowej , kiedy to jego dane pozostają
    bez identyfikacji przez Spółkę (pytanie oznaczone nr 3).
    Zdaniem Wnioskodawcy prawidłowym jest podejście, że w przypadku naliczenia opłaty
    dodatkowej podmiotowi będącemu czynnym podatnikiem VAT wystawienie faktury
    nastąpi dopiero po zidentyfikowaniu tego podmiotu. W sytuacji takiej data sprzedaży
    figurująca na fakturze będzie pochodzić z dnia naliczenia opłaty dodatkowej natomiast
    data wystawienia będzie momentem faktycznego wystawienia faktury, niezwłocznie po
    identyfikacji klienta, na którego nałożona została opłata dodatkowa. Spółka wypełni tym
    samym obowiązek wystawienia faktury wynikający z art. 106b ust. 1 pkt 1 Ustawy z dnia
    11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług Dz. U. z dnia 29 kwietnia 2004r. poz. 931 z

    późniejszymi zmianami. Czas potrzebny na identyfikację w CEPIK danych właściciela
    pojazdu, któremu naliczana jest opłata dodatkowa za parkowanie to 3 miesiące. W
    przypadku zatem zidentyfikowania właściciela pojazdu będącego podatnikiem VAT
    czynnym wystawienie faktury możliwe jest po upływie określonego wyżej czasu
    potrzebnego na identyfikację danych. Zdaniem Spółki prawidłowym jest również brak
    wystawienia faktury w sytuacji gdy opłata dodatkowa jest opłacona niezwłocznie i Spółka
    nie identyfikuje danych klienta a ten nie występuje z prośbą o wystawienie faktury. Takie
    opłaty traktowane są jakby zostały naliczone podmiotom nie będącym podatnikiem VAT
    czynnym. Dopiero w sytuacji gdy osoba obciążona opłatą dodatkową zwróci się z prośbą o
    fakturę, zostanie ona przez Spółkę wystawiona na podstawie danych uzyskanych od
    klienta (art. 106b ust. 3 pkt 1 Ustawy z dnia 11 marca 2004r o podatku od towarów i usług
    Dz.U. z 29 kwietnia 2004r. poz. 931 z późniejszymi zmianami).
    Odnosząc się do powyższego Szef KAS wskazuje co następuje.
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
        1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art.
        106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku,
        podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz
        osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
    Wnioskodawca jako podatnik VAT jest zobowiązany wystawić fakturę dokumentującą
    sprzedaż towarów i usług na rzecz innego podatnika.
    Z powyższego wynika, że ustawodawca nie nakłada na podatników obowiązku
    wystawiania faktur dokumentujących sprzedaż realizowaną na rzecz podmiotów
    niebędących podatnikami VAT.
    Niemniej jednak, stosownie do art. 106b ust. 3 ustawy o VAT:
    na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
    dokumentującą:
        1) czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury
        nie wynika z ust. 1, z wyjątkiem:
          a) czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4,
          b) czynności, o których mowa w art. 106a pkt 3 i 4,
      1a) otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem czynności, o których
        mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z
        wyjątkiem:
          a) przypadku, gdy zapłata dotyczy czynności, o których mowa w art. 19a ust. 1b
            i ust. 5 pkt 4 oraz art. 106a pkt 3 i 4,
          b) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
        2) sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117 pkt 1 i art.

        – jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od
        końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź
        otrzymano całość lub część zapłaty.
    Zgodnie z powyższym, na zgłoszone w odpowiednim terminie żądanie nabywcy
    (niebędącego podatnikiem), podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą
    sprzedaż. Należy mieć jednak na uwadze, że obowiązek wystawienia faktury na zgłoszone
    w odpowiednim terminie żądanie nabywcy (niebędącego podatnikiem) nie dotyczy m.in.
    czynności o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy o VAT – usług najmu, dzierżawy,
    leasingu lub usług o podobnym charakterze.

    Przy czym brak obowiązku wystawienia faktury na zgłoszone w odpowiednim terminie
    żądanie nabywcy (niebędącego podatnikiem VAT) nie oznacza zakazu wystawienia takiej
    faktury.
    Należy mieć jednak na uwadze przepisy dotyczące terminów wystawiania faktur.
    Na podstawie art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy o VAT:
      Fakturę wystawia się nie później niż z upływem terminu płatności – w przypadku, o
      którym mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4.
    Stosownie do art. 106g ust. 1 ustawy o VAT:
      faktury wystawia się co najmniej w dwóch egzemplarzach, z których jeden otrzymuje
      nabywca, a drugi zachowuje w swojej dokumentacji podatnik dokonujący sprzedaży.
    Informacje jakie powinna zawierać faktura wymienione są w art. 106e ust. 1 ustawy o VAT,
    i tak:
      faktura powinna zawierać m.in.:
        1) datę wystawienia;
        2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób
        jednoznaczny identyfikuje fakturę;
        3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
        adresy;
        4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z
        zastrzeżeniem pkt 24 lit. a;
        5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
        potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on
        towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;
        6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę
        otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest
        określona i różni się od daty wystawienia faktury;
        7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
        8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
        9) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
      10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu
        wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej
        netto;
      11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez
        kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
      12) stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku
        korzystania z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach
        6a, 7 i 9;
      13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
        stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
      14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty
        dotyczące poszczególnych stawek podatku;
      15) kwotę należności ogółem [...].
    W świetle przedstawionych okoliczności sprawy należy uznać, że skoro ustawodawca nie
    nakłada na podatników obowiązku wystawiania faktur dokumentujących sprzedaż
    realizowaną na rzecz podmiotów niebędących podatnikami VAT, Wnioskodawca będzie

    zobowiązany do wystawienia faktury VAT wyłącznie w sytuacji gdy opłata dodatkowa
    została naliczona dla podmiotu będącego podatnikiem podatku VAT.
    Natomiast, gdy opłata dodatkowa została naliczona dla podmiotu nie będącego
    podatnikiem VAT, to Wnioskodawca nie ma obowiązku do wystawienia faktury, jednak
    może ją wystawić w przypadku, gdy nabywca w odpowiednim terminie zwróci się z
    żądaniem jej wystawienia.
    Łączna analiza powołanych powyżej norm prawnych – dotyczących zarówno obowiązku
    podatkowego (odp. na pyt. oznaczone nr 5) oraz dokumentowania sprzedaży - prowadzi
    do wniosku, że obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia m.in. usług najmu lub usług o
    podobnych charakterze powstaje z chwilą wystawienia faktury. Natomiast w sytuacji, gdy
    podatnik nie wystawił faktury lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy
    powstaje nie później niż z chwilą upływu terminu płatności.
    Wystawienie faktury po upływie terminu płatności nie powoduje „ponownego” powstania
    obowiązku podatkowego.
    Natomiast w przypadku, gdy podatnik przed terminem zapłaty za usługę najmu wystawi
    fakturę VAT, obowiązek podatkowy powstaje w terminie wystawienia faktury.
    Innymi słowy o tym, kiedy ma być rozliczony podatek należny z tytułu świadczenia przez
    Wnioskodawcę m.in. usług najmu decyduje moment wystawienia faktury, jednak
    nieprzekraczalnym terminem jest termin płatności za świadczoną usługę.
    W analizowanej sprawie, jak wynika z opisu, zasady korzystania z usługi parkingowej
    zostały określone w regulaminie parkingu. W przypadku nieregulaminowego korzystania z
    miejsca parkingowego (stwierdzenia braku biletu za szybą pojazdu lub przekroczenia
    czasu parkowania) nakładana jest opłata dodatkowa. Informację o nałożonej opłacie
    dodatkowej korzystający z parkingu uzyskuje z pozostawionego „na pojeździe w miarę
    możliwości na przedniej szybie pojazdu” wezwania do uiszczenia (kary) opłaty dodatkowej.
    Poza numerem rachunku bankowego, na który należy dokonać wpłaty, wezwanie
    wskazuje także terminy płatności opłaty (od tego w jakim terminie opłata zostanie
    dokonana zależy jej ostateczna wysokość).
    Odnosząc się zatem do wątpliwości przedstawionych w pytaniu oznaczonym nr 3,
    stwierdzić należy, że jeżeli po procedurze „poszukiwania” opisanej we wniosku,
    Wnioskodawca ustali, że opłata dodatkowa została naliczona dla podmiotu będącego
    podatnikiem VAT – obowiązany jest/będzie do wystawienia faktury, przy czym:
    • jeżeli wystawienie faktury dla nabywcy usługi (podatnika VAT) nastąpi przed upływem
      terminu płatności za usługę, wówczas datą sprzedaży usługi będzie data wystawienia
      faktury
    • gdy wystawienie faktury dla nabywcy usługi (podatnika VAT) nastąpi po upływie terminu
      płatności za usługę, wówczas datą sprzedaży usługi będzie data upływu terminu
      płatności za usługę.
    Prawidłowym będzie natomiast brak wystawienia faktury w sytuacji gdy opłata dodatkowa
    będzie opłacona niezwłocznie i Wnioskodawca nie identyfikuje danych klienta a ten nie
    występuje z prośbą o wystawienie faktury.
    Natomiast gdy opłata dodatkowa zostanie opłacona niezwłocznie, Wnioskodawca nie
    identyfikuje nabywcy usługi i nie wystawia faktury ale z żądaniem jej wystawienia wystąpi:
    • podatnik - Wnioskodawca ma obowiązek wystawienia faktury zgodnie z art. 106b ust. 1
      pkt 1 w zw. z art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy o VAT
    • osoba nie będąca podatnikiem VAT – Wnioskodawca nie ma obowiązku wystawienia
      faktury przy czym może ją wystawić po spełnieniu warunków określonych art. 106b
      ust. 3 ustawy o VAT.

    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3, oceniając je całościowo, jest
    nieprawidłowe.
    Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą również tego czy w związku z obowiązkiem
    opodatkowania opłat dodatkowych za parkowanie Spółka zobowiązana będzie do
    ewidencjonowania tych opłat za pomocą kasy rejestrującej, mając na względzie fakt, że w
    momencie wystawienia wezwania nie jest jej znany odbiorca usługi a potencjalne
    uregulowanie opłaty dodatkowej następuje w odroczonym terminie (tj. nie jest płatne
    gotówką lub w formie bezgotówkowej w momencie wykonania usługi) (pytanie oznaczone
    nr 1).
    Zdaniem Wnioskodawcy nie jest on zobowiązany do ewidencjonowania opłat
    dodatkowych nakładanych na klientów za złamanie regulaminu parkowania za pomocą
    kasy rejestrującej. Zwolnienie to przysługuje na podstawie paragrafu 2.1 Rozporządzenia
    Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2021r. w sprawie zwolnień z prowadzenia ewidencji
    sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz.U. z dnia 8 grudnia 2021r., poz. 2442,
    zmiany: z 2022r, poz. 724, poz. 1368, poz. 2029, poz. 2242) z uwzględnieniem pkt 37
    załącznika do rozporządzenia, który wskazuje na zwolnienie świadczenia usług na rzecz
    osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych,
    jeżeli świadczący usługę otrzyma w całości zapłatę za wykonywaną czynność za
    pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo - kredytowej
    (odpowiednio na rachunek bankowy podatnika lub na rachunek podatnika w spółdzielczej
    kasie oszczędnościowo - kredytowej, której jest członkiem), a z ewidencji i dowodów
    dokumentujących zapłatę jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności dotyczyła.
    W ocenie Spółki spełnia ona warunki do zwolnienia określone w pkt 37 załącznika, gdyż
    nałożone opłaty dodatkowe wpłacane są wyłącznie na wskazany rachunek bankowy
    podatnika i są ściśle identyfikowane na podstawie indywidualnego numeru wezwania do
    uiszczenia opłaty dodatkowej, które zostawiane jest klientowi za wycieraczką samochodu
    w sytuacji złamania zasad wynikających z regulaminu parkowania.
    Odnosząc się do powyższego Szef KAS wskazuje, że obowiązek stosowania kas
    rejestrujących wynika bezpośrednio z art. 111 ustawy o VAT.
    W myśl art. 111 ust. 1 ustawy o VAT
      podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących
      działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić
      ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących.
    Powyższy przepis określa generalną zasadę, z której wynika, że obowiązek prowadzenia
    ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy wszystkich podatników,
    którzy dokonują sprzedaży na rzecz określonych w nim odbiorców, tj. osób fizycznych
    nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Zatem,
    podstawowym kryterium decydującym o obowiązku stosowania ewidencji za pomocą kas
    rejestrujących jest status nabywcy wykonywanych przez podatnika świadczeń.
    W myśl art. 111 ust. 3a pkt 1 ustawy o VAT:
      podatnicy prowadzący ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących są
      obowiązani: wystawić i wydać nabywcy paragon fiskalny lub fakturę z każdej sprzedaży:
        a) w postaci papierowej lub
        b) za zgodą nabywcy, w postaci elektronicznej, przesyłając ten dokument w sposób z
        nim uzgodniony.
    Sposób prowadzenia przez podatników ewidencji oraz warunki używania kas
    rejestrujących określono w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 29 kwietnia 2019 r. w
                  [5]sprawie kas rejestrujących.
    Stosownie do § 2 pkt 16 rozporządzenia w sprawie kas:

      ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o paragonie fiskalnym albo fakturze - rozumie się
      przez to dokument fiskalny wystawiany przy użyciu kasy dla nabywcy, potwierdzający
      dokonanie sprzedaży.
    Na podstawie § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie kas:
      podatnicy, prowadząc ewidencję wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania,
      paragon fiskalny podczas dokonywania sprzedaży, nie później niż z chwilą przyjęcia
      należności, bez względu na formę płatności, z zastrzeżeniem § 12; zamiast paragonu
      fiskalnego podatnicy mogą wystawić fakturę przy użyciu kasy i wydać ją nabywcy.
    Z powyższego wynika, że w momencie dokonania sprzedaży rejestrowanej przy
    zastosowaniu kasy rejestrującej powstaje obowiązek wydania paragonu nabywcy. Zatem
    sprzedawca obowiązany jest dołożyć wszelkich starań aby przekazać do dyspozycji
    nabywcy wydrukowany z kasy rejestrującej dokument potwierdzający sprzedaż, w
    momencie dokonania tej sprzedaży.
    Powołane przepisy określają generalną zasadę, z której wynika, że w przypadku transakcji
    realizowanych na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej i
    rolników ryczałtowych, podatnik co do zasady zobowiązany jest do prowadzenia ewidencji
    sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej, a tym samym do dokumentowania każdej
    transakcji za pomocą paragonu fiskalnego, który musi wydać nabywcy towaru.
    Z kolei na podstawie art. 111 ust. 8 ww. ustawy,
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może zwolnić, w drodze
      rozporządzenia, na czas określony, niektóre grupy podatników oraz niektóre
      czynności z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, oraz określić warunki korzystania ze
      zwolnienia, mając na uwadze interes publiczny, w szczególności sytuację budżetu
      państwa. (...).
    Kwestie dotyczące zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy użyciu kas
    rejestrujących niektórych czynności i niektórych grup podatników oraz terminów
    rozpoczęcia prowadzenia tej ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących od 1 stycznia
    2022 r. reguluje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2021 r. w sprawie
    zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas
            [6]rejestrujących.
    Zwolnienie z obowiązku ewidencjonowania przy użyciu kas rejestrujących zostało
    określone m.in. w § 2 ww. rozporządzenia.
    Stosownie do § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia:
      zwalnia się z obowiązku ewidencjonowania w danym roku podatkowym, nie dłużej
      jednak niż do dnia 31 grudnia 2023 r., czynności wymienione w załączniku do
      rozporządzenia.
    W myśl § 2 ust. 2 rozporządzenia,
      w odniesieniu do niektórych czynności wymienionych w załączniku do rozporządzenia
      zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się zgodnie z warunkami określonymi w
      tym załączniku.
    Pod poz. 37 załącznika do ww. rozporządzenia, który stanowi wykaz czynności
    zwolnionych z obowiązku ewidencjonowania, zostały wymienione czynności takie jak:
    świadczenie usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej
    oraz rolników ryczałtowych,
    jeżeli świadczący usługę otrzyma w całości zapłatę za wykonaną czynność za
    pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej
    (odpowiednio na rachunek bankowy podatnika lub na rachunek podatnika w spółdzielczej
    kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem), a z ewidencji i dowodów
    dokumentujących zapłatę jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności dotyczyła.

    Powyższe zwolnienie jest zwolnieniem przedmiotowym z obowiązku ewidencjonowania
    sprzedaży za pomocą kasy rejestrującej, tj. dotyczy przedmiotu działalności.
    Zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania o którym mowa m.in. w § 2 rozporządzenia nie
    stosuje się w przypadku dostawy towarów i usług, które zostały wymienione w § 4.
    Aby zatem przysługiwało prawo do skorzystania ze zwolnienia z obowiązku
    ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej na podstawie § 2 ust. 1
    ww. rozporządzenia w związku z poz. 37 załącznika do rozporządzenia, muszą łącznie
    zostać spełnione następujące warunki:
    • świadczący usługę na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej
      oraz rolników ryczałtowych otrzyma w całości zapłatę za wykonaną czynność za
      pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej
      (odpowiednio na rachunek bankowy podatnika lub na rachunek podatnika w
      spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem),
    • z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie wynika, jakiej
      konkretnie czynności dotyczyła,
    • przedmiotem świadczenia nie są usługi wymienione w § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia.
    Niespełnienie jednego z ww. warunków oznacza brak możliwości zastosowania zwolnienia
    z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej.
    W opisie sprawy Wnioskodawca wskazał, że :
    • z tytułu wniesienia opłaty dodatkowej dla klientów jest dostępna tylko opcja
      uregulowania jej poprzez korzystanie z usług pocztowych lub dokonanie przelewu na
      rachunek bankowy Spółki
    • podczas wystawiania wezwania na parkingu generowany jest unikalny numer rachunku
      bankowego identyfikujący konkretny przypadek. Późniejsza wpłata pozwala
      jednoznacznie zidentyfikować wezwanie, którego ona dotyczy
    • każde wezwanie jest opatrzone unikalnym numerem, a podczas jego wystawiania
      osoba kontrolująca uzupełnia konkretny powód wystawienia wezwania. Powód ten
      może dotyczyć np. braku uregulowanej opłaty parkingowej, przeterminowanego biletu
      parkingowego lub nieprawidłowego parkowania.
    Z powyższego wynika, że warunki wymienione w poz. 37 załącznika do ww.
    rozporządzenia są/zostaną spełnione.
    Odpowiadając zatem na pytanie oznaczone nr 1, stwierdzić należy, że - jeśli warunki
    wymienione w poz. 37 załącznika do ww. rozporządzenia są/zostaną spełnione - opłaty
    dodatkowe za parkowanie korzystają/ będą korzystać ze zwolnienia z obowiązku
    ewidencjonowania za pomocą kasy rejestrującej na podstawie § 2 ust. 1 ww.
    rozporządzenia w sprawie zwolnień w zw. z poz. 37 załącznika do tego rozporządzenia.
    Zatem stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego nr 1 należy uznać za
    prawidłowe.
    Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą również kwestii czy wystarczającym jest
    udokumentowanie dla celów ewidencji JPK_VAT opłat dodatkowych za parkowanie na
    podstawie zbiorczego dokumentu wewnętrznego agregującego naliczone opłaty
    dodatkowe za parkowanie wobec ewentualnego nie stosowania kasy rejestrującej (

## Pytanie

oznaczone nr 2).
    Zdaniem Wnioskodawcy, w sytuacji zwolnienia z obowiązku stosowania kasy rejestrującej
    wystarczającym jest udokumentowanie dla celów ewidencji JPK VAT opłat dodatkowych, o
    których mowa wyżej za pomocą zbiorczego dokumentu wewnętrznego (powiązanego z
    analitycznym wykazem nałożonych opłat dodatkowych) i wykazanie w ewidencji JPK na
    jego podstawie wysokości podstawy opodatkowania i podatku należnego w kwotach
    zbiorczych (stosownie do Rozporządzenia Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia

    15 października 2019r., w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w
    deklaracjach podatkowych i ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług (Dz.U. z 18
    października 2019 poz. 1988 z późń. zmianami) paragraf 10 ust. 1 pkt 9 lit. c), a także
    oznaczenie tej pozycji sprzedaży w ewidencji JPK symbolem „WEW” dowód wewnętrzny
    (stosownie do paragrafu 10 ust. 5 rozporządzenia, o którym mowa wyżej).
    Odnosząc się do powyższego, Szef KAS wskazuje co następuje.
    Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy o VAT:
      podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym
      deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca
      następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c, art.
      133 i art. 138g ust. 2.
    Jak stanowi art. 99 ust. 7c ustawy o VAT:
      deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, zawierają dane niezbędne do
      rozliczenia podatku, obliczenia jego wysokości, w tym wysokości podstawy
      opodatkowania, podatku należnego i podatku naliczonego, a także dane dotyczące
      podatnika.
    Stosownie do treści art. 99 ust. 11b ww. ustawy:
      Deklaracje, o których mowa w ust. 1-3, 3c-6, 8-9 i 11a, składa się wyłącznie za pomocą
      środków komunikacji elektronicznej.
    Natomiast zgodnie z art. 99 ust. 11c ww. ustawy:
      deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, są składane zgodnie z wzorem
      dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o
      informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2020 r.
      poz. 346, 568, 695, 1517 i 2320), który obejmuje deklarację i ewidencję, o której mowa
      w art. 109 ust. 3. Dokument elektroniczny, o którym mowa w zdaniu pierwszym, jest
      przesyłany w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3
      Ordynacji podatkowej i zgodnie z wymaganiami określonymi w tych przepisach.
    Na podstawie art. 109 ust. 3 ustawy o VAT:
      podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust.
      3 oraz podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art.
      113 ust. 1 lub 9, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą dane pozwalające na
      prawidłowe rozliczenie podatku i sporządzenie informacji podsumowującej, w
      szczególności dane dotyczące:
        1) rodzaju sprzedaży i podstawy opodatkowania, wysokości kwoty podatku
        należnego, w tym korekty podatku należnego, z podziałem na stawki podatku;
        2) kwoty podatku naliczonego obniżającego kwotę podatku należnego, w tym
        korekty podatku naliczonego;
        3) kontrahentów;
        4) dowodów sprzedaży i zakupów.
    Stosownie do art. 109 ust. 3b ustawy o VAT:
      podatnicy, o których mowa w art. 99 ust. 1, są obowiązani przesyłać, na zasadach
      określonych w art. 99 ust. 11c, za każdy miesiąc do urzędu skarbowego, za pomocą
      środków komunikacji elektronicznej, ewidencję, o której mowa w ust. 3, łącznie z
      deklaracją podatkową, w terminie do złożenia tej deklaracji.
    Art. 109 ust. 8a ww. ustawy,

      ewidencja, o której mowa w ust. 3, prowadzona jest w postaci elektronicznej przy
      użyciu programów komputerowych.
    Art. 109 ust. 14 ustawy o VAT stanowi, że:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
      szczegółowy zakres danych, o których mowa w ust. 3, oraz sposób wykazywania
      danych w ewidencji przesyłanej zgodnie z ust. 3b i 3c, uwzględniając konieczność
      zapewnienia prawidłowości rozliczeń podatników oraz kontroli obowiązków
      podatników przez organ podatkowy, identyfikowania obszarów, w których występują
      nadużycia w podatku lub narażonych na te nadużycia, oraz możliwości techniczno-
      organizacyjne prowadzenia przez podatników ewidencji.
    Na podstawie ww. delegacji ustawowej zostało wydane rozporządzenie Ministra Finansów,
    Inwestycji i Rozwoju z 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych
    zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i
    usług (Dz. U. z 2019 poz. 1988 ze zm.). W rozporządzeniu tym określony został
    szczegółowy zakres danych zawartych m.in. w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3
    ustawy o VAT.
    Zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia,
      ewidencja zawiera następujące dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku
      należnego: wysokość podstawy opodatkowania i wysokość podatku należnego
      wynikające z następujących czynności podlegających opodatkowaniu, w odniesieniu
      do których istnieje obowiązek wystawienia przez podatnika faktury na podstawie
      przepisów ustawy, z uwzględnieniem oraz oznaczeniem korekt dokonanych zgodnie z
      art. 89a ust. 1 i 4 ustawy, z wyłączeniem faktur ujętych w ewidencji zgodnie z pkt 8 i
      pkt 9 lit. a:
        a) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych
        stawką 5%,
        b) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych
        stawką 7% albo 8%,
        c) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych
        stawką 22% albo 23%.
    W myśl § 10 ust. 1 pkt 9 lit. c) ww. rozporządzenia,
      ewidencja zawiera następujące dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku
      należnego: wysokość podstawy opodatkowania i wysokość podatku należnego
      nieobjęte obowiązkiem prowadzenia ewidencji sprzedaży, o której mowa w art. 111
      ust. 1 ustawy, z wyłączeniem faktur ujętych w ewidencji zgodnie z pkt 1-7
      – wykazywane w wysokościach zbiorczych w podziale na stawki podatku oraz sprzedaż
      zwolnioną od podatku.
    Natomiast w myśl § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia,
        2. poza danymi, o których mowa w ust. 1, ewidencja zawiera następujące dane:
          1) z faktur dokumentujących dokonanie przez podatnika czynności
            podlegających opodatkowaniu, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2 i pkt 7 lit. a
            i b, oraz z faktur lub innych dokumentów związanych z czynnościami
            podlegającymi opodatkowaniu, o których mowa w ust. 1 pkt 3-5 i pkt 7 lit. c-
            e:
            a) numer, za pomocą którego nabywca, dostawca lub usługodawca jest
              zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości
              dodanej, zapisywany poprzez wyodrębnienie kodu kraju oraz kodu
              cyfrowo-literowego,

            b) imię i nazwisko lub nazwę nabywcy, dostawcy lub usługodawcy, z
              zastrzeżeniem ust. 1 pkt 7 lit. b,
            c) numer odpowiednio faktury lub dokumentu albo faktury korygującej,
            d) datę wystawienia odpowiednio faktury lub dokumentu albo faktury
              korygującej,
            e) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania
              usługi lub datę otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt
              4 ustawy, o ile taka data jest określona i różni się od daty wystawienia
              faktury,
            f) datę upływu terminu płatności w przypadku korekty dokonanej zgodnie
              z art. 89a ust. 1 ustawy lub datę uregulowania lub zbycia należności w
              przypadku korekty dokonanej zgodnie z art. 89a ust. 4 ustawy.
    Stosownie do przepisu § 10 ust. 5 ww. rozporządzenia:
      ewidencja zawiera następujące oznaczenia dowodów sprzedaży:
        1) „RO” – dokument zbiorczy wewnętrzny zawierający sprzedaż z kas rejestrujących;
        2) „WEW” – dokument wewnętrzny;
        3) „FP” – faktura, o której mowa w art. 109 ust. 3d ustawy.
    W przypadku braku obowiązku stosowania ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy
    rejestrującej na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej i
    rolników ryczałtowych, sprzedaż taką co do zasady wykazuje się na podstawie zapisu
    zbiorczego oznaczanego „WEW”.
    Jak wskazano w uzasadnieniu odpowiedzi na pytanie oznaczone nr 1, w analizowanej
    sprawie, przy spełnieniu określonych warunków, opłaty dodatkowe za parkowanie
    korzystają/będą korzystać ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania za pomocą kasy
    rejestrującej na podstawie § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie zwolnień w zw. z poz.
    37 załącznika do tego rozporządzenia.
    Zatem jeżeli sprzedaż (naliczone dodatkowe opłaty za parkowanie) na rzecz osób
    fizycznych i rolników ryczałtowych nie podlega fiskalizacji za pomocą kasy rejestrującej, to
    transakcje takie powinny zostać ujęte w ewidencji w wysokościach zbiorczych na
    podstawie dokumentu wewnętrznego. W JPK_VAT z deklaracją do takiego dokumentu ma
    zastosowanie oznaczenie „WEW”.
    Odpowiadając zatem na pytanie oznaczone nr 2, stwierdzić należy, że wystarczającym jest
    udokumentowanie dla celów ewidencji JPK_VAT opłat dodatkowych, za pomocą zbiorczego
    dokumentu wewnętrznego i wykazanie w ewidencji JPK_VAT na jego podstawie wysokości
    podstawy opodatkowania i podatku należnego w kwotach zbiorczych, a także oznaczenie
    tej pozycji sprzedaży w ewidencji JPK_VAT symbolem „WEW” stosownie do przepisu § 10
    ust. 5 ww. rozporządzenia Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października
    2019 r.
    Zatem stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego nr 2 należy uznać za
    prawidłowe.
    W konsekwencji dokonuję z urzędu zmiany pisemnej interpretacji indywidualnej z 20
    listopada 2023 r. Nr 0111-KDIB3-1.4012.596.2023.3.WN wydanej przez Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej, gdyż stwierdzam jej nieprawidłowość.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Zmieniona interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej i stanu prawnego obowiązującego na dzień wydania
    zmienianej interpretacji.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Szef Krajowej Administracji Skarbowej zgodnie z art. 14e § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej:
        może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej
        nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału
        Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    Przepis ten nie zawiera ograniczeń czasowych, co oznacza, że jeśli stwierdzona zostanie
    nieprawidłowość wydanej interpretacji indywidualnej, Szef Krajowej Administracji
    Skarbowej może, z urzędu, zmienić ją w dowolnym czasie.
    • Na podstawie art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
        składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
        wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
        przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem
        faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    • Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
      przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
      Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
      rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
      będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez
      Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
      któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź
      straci swą aktualność.
    • Wskazuję, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionych
      przez Wnioskodawcę we wniosku stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych, co
      oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
      podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie ustalony odmienny stan
      faktyczny, to interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    • Stosownie do art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej:
        zastosowanie się przez wnioskodawcę do otrzymanej interpretacji indywidualnej
        przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi
        podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego
        uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak
        również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.
    Przepis ustanawia tzw. zasadę nieszkodzenia, która pełni funkcję gwarancyjną (ochronną)
    interpretacji indywidualnej i której szczegółowa treść została uregulowana w art. 14k-14n
    Ordynacji podatkowej.
    • Skorzystanie z mocy ochronnej interpretacji indywidualnej oznacza: brak
      odpowiedzialności z kodeksu karnego skarbowego, brak naliczania odsetek za zwłokę,
      oraz w przypadku, gdy zobowiązanie nie zostało prawidłowo wykonane w wyniku
      zastosowania się Wnioskodawcy do interpretacji oraz skutki podatkowe związane ze
      zdarzeniem, któremu odpowiada zdarzenie przyszłe będące przedmiotem
      interpretacji, miały miejsce po doręczeniu interpretacji indywidualnej - zwolnienie z
      obowiązku zapłaty podatku w zakresie wynikającym ze zdarzenia będącego
      przedmiotem interpretacji.
    • Z mocy ochronnej interpretacji indywidualnej, która została zmieniona, Wnioskodawca
      może nadal korzystać w odniesieniu do rozliczeń podatkowych dokonywanych za
      okres do końca roku, kwartału następującego po kwartale lub miesiąca następującego
      po miesiącu (w zależności od okresu rozliczenia podatku), w którym doręczono Panu
      zmienioną interpretację indywidualną lub stwierdzono jej wygaśnięcie albo doręczono

      organowi podatkowemu odpis orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego
      interpretację indywidualną ze stwierdzeniem jego prawomocności (por. art. 14m § 2
      Ordynacja podatkowa).
    • Warunkiem skorzystania z ww. ochrony jest zastosowanie się Wnioskodawcy do
      interpretacji (art. 14k § 1 i art. 14m § 1 Ordynacji podatkowej) oraz złożenie przez
      Wnioskodawcę wniosku, o którym mowa w art. 14m § 3 Ordynacji podatkowej, w
      trakcie trwania postępowania podatkowego. Organy podatkowe bowiem nie
      uwzględniają z urzędu interpretacji prawa podatkowego.
    • Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej:
        przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
        będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
        będących przedmiotem decyzji wydanej:
          1) z zastosowaniem art. 119a;
          2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
            ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
          3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się przez Wnioskodawcę
      do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień
      podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacja podatkowa).
    • Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23
      października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
      ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa
                      [7]oraz niektórych innych ustaw wprowadzającymi regulacje intertemporalne.
    Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na zmianę interpretacji indywidualnej
    Wnioskodawca ma prawo do zaskarżenia tej zmiany interpretacji indywidualnej do
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013, Warszawa, w
    terminie 30 dni od dnia jej doręczenia (art. 3 § 2 pkt 4a, art. 13 § 1 i § 2 i art. 53 § 1 ustawy
                                                  [8]z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
    Skargę wnosi się za pośrednictwem Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (którego
    działanie jest przedmiotem skargi):
    • w dwóch egzemplarzach, na adres: Ministerstwo Finansów, ul. Świętokrzyska 12,
      00#916 Warszawa (art. 47 § 1 i art. 54 § 1 ww. ustawy)
    lub
    • w formie dokumentu elektronicznego bez dołączania odpisów, zawierającą adres
      elektroniczny oraz podpisaną kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem
      zaufanym albo podpisem osobistym, na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej
      Ministerstwa Finansów na platformie ePUAP: /bx1qpt265q/SkrytkaESP (art. 46 § 2a,
      art. 47 § 3 i art. 54 § 1a ww. ustawy). Datą wniesienia skargi w formie dokumentu
      elektronicznego jest określona w urzędowym poświadczeniu odbioru data jej
      wprowadzenia do systemu teleinformatycznego Ministerstwa Finansów (art. 83 § 5
      ww. ustawy).
    Skarga na pisemną interpretacji indywidualnej może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a ww. ustawy).

    [1] Dalej: Szef KAS
    [2] art. 13 § 2 pkt 4 oraz art. 14e § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z
    2023 r. poz. 2383), dalej: „Ordynacja podatkowa”.
    [3] Dalej: „podatek VAT”
    [4] Dz. U. z 2024 r., poz. 361 - w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania interpretacji indywidualnej: dalej:
    „ustawa o VAT”
    [5] Dz. U. z 2021 r. poz. 1625 ze zm.), dalej: rozporządzenie w sprawie kas
    [6] t. j. Dz. U. poz. 2442 ze zm.; dalej: rozporządzenie
    [7] Dz. U. poz. 2193.
    [8] Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.