Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.937.2024.2.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-06
Teza: Skutki podatkowe umorzenia pożyczki hipotecznej (zaniechanie poboru podatku).
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt hipoteczny; kredyt-kredyt mieszkaniowy; pożyczka; umorzenie; zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 grudnia 2024 r. wpłynął Pani wniosek z 23 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 2 lutego 2025 r. (wpływ 2 lutego 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W dniu 23 lutego 2023 r. w (...) wspólnie z małżonkiem podpisała Pani ugodę z (...)
    dotyczącą kredytu hipotecznego na cele mieszkaniowe zaciągniętego we frankach
    szwajcarskich.
    Ugoda dotyczyła umowy o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych (...) waloryzowany
    kursem CHF, zawartej w dniu (...) 2009 r. w (...), pomiędzy A. i B., a (...) oddziałem
    bankowości detalicznej (...). Umowa kredytu na budownictwo mieszkaniowe zawarta była
    na kwotę (...) zł. Waloryzowana kursem CHF.
    Podpisując ugodę oświadczyliście Państwo, że zaciągnięty przez Państwa kredyt
    hipoteczny został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z
    dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (zgodnie z § 3 pkt 3
    rozporządzenia), w związku z tym podatek nie będzie pobierany od podpisanej ugody.
    Jednak mimo Państwa oświadczenia (...) do części umorzonej kwoty wystawił Państwu
    informację PIT-11. Pracownik banku poinformował Państwa, że ma wątpliwości co do
    jednego zapisu w umowie dotyczącego przeznaczenia środków z kredytu.
    W umowie o kredyt hipoteczny przeznaczeniem środków kredytu jest finansowanie
    przedpłat na poczet budowy i nabycia od dewelopera lokalu mieszkalnego,
    refinansowanie nakładów poniesionych w związku z nabyciem lokalu od developera oraz
    na refinansowanie pożyczki hipotecznej przyznanej przez (...) zwany dalej (...) na podstawie
    umowy kredytowej.
    Pożyczka hipoteczna nr (...), o której mowa i od części której bank naliczył podatek i
    wystawił informacje PIT-11 zawarta była w dniu (...) 2009 r. pomiędzy (...), a A. i B. Umowa
    o pożyczkę hipoteczną dla osób fizycznych (...) na kwotę (...) zł waloryzowana kursem CHF,
    zawarta była w związku z koniecznością wpłaty transz na rzecz dewelopera. Jak
    tłumaczyliście Państwo prawnikom (...), pożyczka została udzielona przez (...) (w chwili
    podpisywania umowy (...)), w związku z opieszałością pracowników centrali w wydaniu
    decyzji na podpisanie umowy kredytowej na zakup mieszkania w wysokości (...) zł.
    waloryzowaną kursem CHF. Rozpatrzenie wniosku o kredyt trwało dłużej niż
    przewidywano i w związku z faktem, iż konieczne było wpłacenie kolejnych wpłat do
    dewelopera, pracownik (...) zaproponował Państwu podpisanie pożyczki hipotecznej w
    wysokości (...) zł waloryzowanej kursem CHF na ich wpłatę. Podpisaliście Państwo umowę
    o pożyczkę hipoteczną dla osób fizycznych waloryzowaną kursem CHF na cele
    mieszkaniowe. Zostaliście Państwo poinformowani, że w chwili kiedy centrala (...) wyrazi
    zgodę na zawarcie kredytu na cele mieszkaniowe w wysokości (...) zł waloryzowaną
    kursem CHF, natychmiast zostanie spłacona pożyczka na poczet wkładów wniesionych do
    dewelopera, a pozostała kwota kredytu, będzie przekazywana na konto dewelopera w
    terminach określonych harmonogramem przedstawionym w banku. Bank udzielił
    Państwu kredytu we frankach szwajcarskich i całą kwotę zgodnie z wcześniejszymi
    ustaleniami i zgodnie umową przelewu wierzytelności przeznaczył na: finansowanie
    przedpłat na poczet budowy i nabycia od dewelopera lokalu mieszkalnego, na
    refinansowanie wcześniej zaciągniętej pożyczki na cele mieszkaniowe i refinansowanie
    nakładów poniesionych w związku z nabyciem lokalu mieszkalnego.
    Jednocześnie w akcie notarialnym na zakup mieszkania z dnia (...) 2010 r., widnieje zapis,
    że: „jako małżonkowie oświadczamy, że w celu sfinansowania budowy lokalu
    mieszkalnego uzyskaliśmy w (...) kredyt hipoteczny waloryzowany kursem CHF w
    wysokości (...) zł, a na dowód powyższego okazano notariuszowi oświadczenie banku
    wydane w dniu (...) 2010 roku, że cała kwota kredytu dotyczy umowy w celu sfinansowania
    budowy lokalu mieszkalnego”.

    Wszystko to, co zostało przedstawione powyżej, wskazuje, że zawarta przez Państwa
    ugoda do umowy kredytu z (...), zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 11
    marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych
    dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
    mieszkaniowe, zwolniona jest z zapłaty podatku dochodowego w związku z podpisaną
    ugodą, także w części dotyczącej refinansowania pożyczki hipotecznej, która zawarta była
    właśnie na cele mieszkaniowe w walucie CHF, gdyż umorzona kwota w całości dotyczy
    kredytu zaciągniętego przez jedno gospodarstwo domowe, na realizację jednej inwestycji
    mieszkaniowej, jak również wcześniej nie korzystaliście Państwo już wcześniej z takiego
    rozwiązania. Warto też wspomnieć, że umorzonej części kredytu frankowego,
    zaciągniętego na zakup mieszkania, nie należy uwzględniać w rocznym zeznaniu PIT, a na
    banku nie ciąży obowiązek sporządzenia i przekazania do urzędu skarbowego i do
    podatnika rocznej informacji PIT-11.
    W związku z powyższym, uważa Pani że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów
    dotyczącym kredytów hipotecznych udzielonych na cele mieszkaniowe, od podpisanej
    ugody z (...), podatek nie powinien być naliczony i pobrany od umorzonej części kredytu
    dotyczącej: „pożyczki zawartej w CHF na własne cele mieszkaniowe”, jak również (...) nie
    powinien wystawiać informacji PIT-11 dla Pani i dla Pani małżonka.
    W uzupełnieniu wniosku doprecyzowała Pani opis stanu faktycznego wskazując co
    następuje.
    Na pytanie czy zgodnie z umową kredytową była Pani solidarnie zobowiązana (a więc do
    pełnej wysokości) do spłaty ww. kredytu, udzieliła Pani odpowiedzi tak.
    Na pytanie czy umorzenie części zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu przez bank
    dotyczyło wszystkich współkredytobiorców, udzieliła Pani odpowiedzi: tak.
    Wskazała Pani również, że bank umorzył zadłużenie kredytobiorców z tytułu kapitału
    kredytu oraz dodatkowo bank zwolnił kredytobiorców z długu o kwotę zapłaconą przez
    kredytobiorców bankowi tytułem kosztów ubezpieczenia niskiego wkładu.
    Zaznaczyła Pani, że (...) jest podmiotem, którego działalność podlega nadzorowi
    państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnionym do udzielania
    kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich
    podmiotów.
    Na pytanie czy kredyt został zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na
    nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu
    lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu
    mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w
    spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, udzieliła Pani odpowiedzi tak,
    hipoteka na nieruchomości wpisana do KW nr (...) - własnościowe prawo do lokalu
    mieszkalnego - współwłasność z małżonkiem.
    Wskazała Pani również, że nieruchomość na którą zostały wydatkowane środki kredytu
    położona jest w Polsce.
    Pytania
    Czy od umorzonej kwoty kredytu w części dotyczącej pożyczki zaciągniętej na cele
    mieszkaniowe należy naliczyć i odprowadzić podatek dochodowy od osób fizycznych?
    Czy (...) powinien wystawić informację PIT-11 dla Pani i Pani męża w części dotyczącej
    pożyczki zawartej na cele mieszkaniowe?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe

    uważa Pani, że (...) nie powinien naliczyć podatku dochodowego od umorzonej części
    kredytu dotyczącej spłaty pożyczki na cele mieszkaniowe kredytem hipotecznym oraz nie
    powinien wystawić informacji PIT-11 od podpisanej ugody, gdyż nie był to przychód
    podlegający opodatkowaniu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób
    fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek
    otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w
    naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego
    zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów –
    uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
    Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, przysporzeniem majątkowym i przychodem w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych są nie tylko
    aktywa, które ulegają zwiększeniu u podatnika, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się
    przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika.
    Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie
    wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.

    Tak więc, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    W wyniku umorzenia wierzytelności po stronie dłużnika pojawia się rzeczywista korzyść,
    nie musi bowiem wydatkować środków, które byłby zobowiązany przeznaczyć na
    uregulowanie wierzytelności.
    Zatem umorzenie wierzytelności – co do zasady – skutkuje powstaniem przychodu w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 omawianej ustawy:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    W konsekwencji, kwotę umorzonej wierzytelności należy zakwalifikować do przychodu z
    innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Na podmiotach dokonujących świadczeń z innych źródeł ciążą natomiast obowiązki
    informacyjne wynikające z art. 42a ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c
      oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na
      podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić
      informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
      podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych nie podlegają jednak
    przychody, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.

    W tym miejscu należy wskazać na rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022
    r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz.
    U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.).
    Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów:
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
        kwot:
        1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego,
          w przypadku gdy:
          a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
            mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego
            - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie
            jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz
          b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
            korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
            wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
            innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
        2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
          udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
          indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
          zastosowania ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
        1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
        2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
        3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
          umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
          szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
        niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
                                                2dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.)),
        zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z
        tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
        zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje
        do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
        lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
        którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
        wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
        się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
        1) jednego gospodarstwa domowego albo
        2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
          mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna
          osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I
          grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca
          1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).

      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
        gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal
        mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub
        wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
        inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
        osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
        zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast z § 3 ww. rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym w 2023 r. wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
      1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
      2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
      3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
        lub udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej;

    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Podkreślenia wymaga, że prawo do zaniechania poboru podatku jest wyjątkiem od zasady
    powszechności opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających to
    prawo należy stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie
    przepisów. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 2 czerwca 2022 r.
    sygn. akt I SA/Gl 115/22:
      Wymaga bowiem przypomnienia, że co do zasady – przepisy o ulgach podatkowych,
      jako przewidujące wyjątki od zasady powszechnego opodatkowania, powinny być
      interpretowane ściśle, nie mogą być one przedmiotem wykładni rozszerzającej.
      Stanowisko to zgodne jest z wypracowanym przez orzecznictwo Naczelnego Sądu
      Administracyjnego i utrwalonym już poglądem, że przepisy dotyczące wszelkiego
      rodzaju ulg i zwolnień podatkowych – jako odstępstwo od sformułowanej w art. 84
      Konstytucji RP zasady równości i powszechności opodatkowania – powinny być
      interpretowane ściśle. Wykładnia przepisów zawierających takie normy winna być
      precyzyjna, aby mogła doprowadzić do prawidłowego jej odczytania, wykluczone jest
      dokonywanie wykładni rozszerzającej, czy zawężającej mogącej spowodować skutki o
      charakterze prawotwórczym, przy czym organy podatkowe obowiązane są do
      stosowania przepisów prawa, zaś sądy do badania poprawności realizowania tego
      procesu (zob. wyroki WSA w Gdańsku z dnia 8 lipca 2014 r. I SA/Gd 538/14; NSA z
      dnia 25 lutego 2014 r. II FSK 94/12).
    Odnosząc się do Pani wątpliwości wyjaśnić należy, że z literalnego brzmienia powołanego
    wyżej rozporządzenia Ministra Finansów wprost wynika, że dotyczy ono wyłącznie kredytu
    hipotecznego. Potocznie dosyć często pojęcia „kredyt” i „pożyczka” stosuje się jako
    synonimy. Choć mają wiele cech wspólnych, są to jednak dwa różne produkty finansowe.
    Na gruncie regulacji przepisów prawa kredyt i pożyczka to dwie odrębne instytucje
    różniące się podstawami prawnymi i zasadami ich zawierania, zatem nie są tożsame i nie
    mogą być używane zamiennie, jeśli chodzi o wykładnię przepisów prawa, które się do nich
    odnoszą.
    Umowa pożyczki została uregulowana w przepisach Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 720
    § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność
      biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a
      biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy
      tego samego gatunku i tej samej jakości.
    Stosownie do art. 720 § 2 ww. Kodeksu:
      Umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania
      formy dokumentowej.
    Kredyt został natomiast uregulowany przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo
    bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Następne przepisy rozdziału 5 ustawy Prawo bankowe szczegółowo określają: elementy
    umowy kredytu, w tym w szczególności cel, na który kredyt został udzielony, zasady
    udzielania kredytu i oceny zdolności kredytowej, obowiązek udzielania informacji
    dotyczących kontroli sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy oraz wykorzystania i
    spłaty kredytu, zabezpieczenie i wypowiadanie umów kredytu, ochronę kredytobiorcy czy

    też zasady oprocentowania kredytu. Prawo bankowe rozróżnia więc udzielanie kredytów
    od udzielania pożyczek.
    Ponadto tym, co odróżnia pożyczkę hipoteczną i kredyt mieszkaniowy, to przeznaczenie
    środków. W przypadku pożyczki hipotecznej mogą być one wydane na dowolny cel. Kredyt
    mieszkaniowy/hipoteczny może być natomiast przeznaczony wyłącznie na realizację celów
    mieszkaniowych kredytobiorcy.
    Jak wynika z art. 3 ust. 1 ustawy o kredycie hipotecznym oraz o nadzorze nad
    pośrednikami kredytu hipotecznego i agentami (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2245 ze zm.):
      Przez umowę o kredyt hipoteczny rozumie się umowę, w ramach której
      kredytodawca udziela konsumentowi kredytu lub daje mu przyrzeczenie udzielenia
      kredytu zabezpieczonego hipoteką lub innym prawem związanym z nieruchomością
      mieszkalną lub przeznaczonego na sfinansowanie niezwiązanego z działalnością
      gospodarczą lub prowadzeniem gospodarstwa rolnego nabycia lub utrzymania:
      1) prawa własności budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego
        odrębną nieruchomość, a także ich budowy lub przebudowy w rozumieniu art. 3
        pkt 6 i 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz.
        2351 oraz z 2022 r. poz. 88, 1557, 1768, 1783 i 1846);
      2) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu;
      3) prawa własności nieruchomości gruntowej lub jej części;
      4) udziału we współwłasności budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego
        stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w nieruchomości gruntowej.
    Zatem kredyt mieszkaniowy/hipoteczny może być zaciągany wyłącznie na realizację
    celów mieszkaniowych kredytobiorcy, które jednocześnie nie są związane z
    działalnością gospodarczą lub prowadzeniem gospodarstwa rolnego.
    Mając na uwadze powyższe, pożyczki hipotecznej, którą Pani zaciągnęła w 2009 r., nie
    należy utożsamiać z kredytem mieszkaniowym/hipotecznym, o którym mowa w
    omawianym rozporządzeniu Ministra Finansów.
    W konsekwencji, nie można zgodzić się z Pani stanowiskiem, że bank nie powinien
    naliczyć podatku od umorzonej części kredytu hipotecznego dotyczącej spłaty pożyczki
    hipotecznej zaciągniętej na cele mieszkaniowe oraz nie powinien wystawić informacji
    PIT-11 w tym zakresie. Skoro pożyczka hipoteczna nie została przez ustawodawcę
    uwzględniona w ww. rozporządzeniu, to umorzenie kwoty wierzytelności z tytułu jej
    zaciągnięcia nie może korzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego.
    Zatem, umorzona w 2023 r. przez bank kwota kredytu hipotecznego w części dotyczącej
    spłaty pożyczki hipotecznej zaciągniętej przez Panią w 2009 r., stanowi dla Pani
    przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20
    ust. 1 ww. ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych.
    Na banku natomiast spoczywa obowiązek wystawienia dla Pani informacji PIT-11,
    wynikający z art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych od
    umorzonej kwoty kredytu hipotecznego w części dotyczącej pożyczki hipotecznej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

    Interpretacja została wydana wyłącznie w przedmiocie zakreślonym Pani pytaniem, tj. w
    przedmiocie naliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych od umorzonej kwoty
    kredytu hipotecznego w części dotyczącej spłaty pożyczki hipotecznej zaciągniętej w 2009
    r. Interpretacja nie odnosi się do kwestii opodatkowania umorzonej kwoty kredytu
    hipotecznego w pozostałej części wskazanej w opisie sprawy.
    Ponadto zwracam uwagę, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje interpretację
    indywidualną na wniosek podmiotu, który chce się dowiedzieć, czy w jego indywidualnej
    sprawie mają zastosowanie określone przepisy prawa podatkowego (podmiot taki jest
    nazywany „zainteresowanym”). Interpretacja wyjaśnia, czy w danej sytuacji dla
    wnioskodawcy powstają określone prawa lub obowiązki podatkowe.
    Z uwagi na to, że wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego,
    dotyczącej stosowania przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    został złożony przez Panią jako jednego ze współkredytobiorców, niniejsza interpretacja
    stanowi odpowiedź na pytanie w niej zawarte tylko w odniesieniu do Pani osoby. Nie
    wywiera ona skutku prawnego dla drugiego współkredytobiorcy (Pani męża).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.