Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-2.4012.380.2025.1.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-06
Teza: Brak uznania uzyskanego dofinansowania na realizację
przedsięwzięcia za wynagrodzenie za czynność podlegającą
opodatkowaniu podatkiem VAT, którą należałoby
udokumentować fakturą VAT.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
faktura-faktura VAT
gmina
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w kwestii braku uznania
    uzyskanego dofinansowania na realizację przedsięwzięcia za wynagrodzenie za czynność
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, którą należałoby udokumentować fakturą
    VAT.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina T. (dalej: Gmina lub Wnioskodawca) jest jednostką samorządu terytorialnego,
    posiadającą osobowość prawną na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o
    samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465, dalej: ustawa o samorządzie gminnym).
    Gmina jest zarejestrowana na potrzeby podatku od towarów i usług (dalej: VAT), jako
    podatnik VAT czynny.
    Gmina wykonuje zadania własne w celu zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty,
    które obejmują sprawy w szczególności wskazane w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca
    1990 r. o samorządzie gminnym.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, Gmina wykonuje zadania
    publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Jednocześnie, w myśl art. 6
    ust. 1 cytowanej ustawy, do zakresu działania Gminy należą wszystkie sprawy publiczne o
    znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy o samorządzie gminnym zaspokajanie zbiorowych
    potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy, które obejmują m.in. sprawy
    porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli oraz ochrony przeciwpożarowej i
    przeciwpowodziowej, w tym wyposażenia i utrzymania gminnego magazynu
    przeciwpowodziowego.
    Stosownie do treści art. 10 ust. pkt 1 ustawy dnia 17 grudnia 2021 r. o ochotniczych
    strażach pożarnych w ramach realizacji zadania własnego w zakresie ochrony
    przeciwpożarowej gmina zapewnia, stosownie do posiadanych sił i środków, ochotniczym
    strażom pożarnym obiekty, tereny, pojazdy i sprzęt specjalistyczny, środki ochrony
    indywidualnej, umundurowanie, w tym umundurowanie wyjściowe, i środki łączności oraz
    ich utrzymanie.
    Natomiast do zadań ochotniczych straży pożarnych zgodnie z treścią art. 3 ustawy o
    ochotniczych strażach pożarnych należy w szczególności podejmowanie działań w celu
    ochrony życia, zdrowia, mienia lub środowiska przez podejmowanie czynności
    szczegółowo wyszczególnionych w tym przepisie.
    W celu wykonania wyżej opisanych zadań własnych, Gmina nieodpłatnie udostępnia
    będący jej własnością budynek w T. na rzecz Ochotniczej Straży Pożarnej w P. (dalej: OSP
    P.) z przeznaczeniem na jej siedzibę.
    W 2024 r. Gmina realizowała przedsięwzięcie pn. „xxx” (dalej: Przedsięwzięcie). W ramach
    Przedsięwzięcia na budynku stanowiącym siedzibę OSP P. zostały zamontowane:
    instalacja fotowoltaiczna, kaskada dwóch pomp ciepła oraz magazyn energii. Celem
    Inwestycji było uzyskanie oszczędności związanych z wydatkami na energię niezbędną do
    funkcjonowania budynku stanowiącego siedzibę OSP.

    W związku z Przedsięwzięciem Gmina zawarła z V.Sp. z o. o. (dalej: V.) umowę o
    dofinansowanie przedsięwzięcia służącego poprawie efektywności energetycznej (dalej:
    Umowa). W ramach Umowy Gmina pozyskała od V. dofinansowanie w formie środków
    pieniężnych na realizację odnośnego Przedsięwzięcia.
    Dofinansowanie zostało udzielone w oparciu o zasady określone ustawą z dnia 20 maja
    2016 r. o efektywności energetycznej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1047 t. j. ze zm.), w tym w
    szczególności na zasadach przewidzianych w art. 15a wspomnianej ustawy.
    Zgodnie z treścią art. 15a ust. 1 odnośnej ustawy podmioty, o których mowa w art. 10 ust.
    2 i art. 15 ust. 1, lub podmioty przez nie upoważnione mogą realizować programy
    bezzwrotnych dofinansowań, w celu współfinansowania przedsięwzięć służących
    poprawie efektywności energetycznej, polegających na:
    1) wymianie urządzeń lub instalacji służących do celów ogrzewania lub przygotowania
      ciepłej wody użytkowej na urządzenia lub instalacje służące do celów ogrzewania lub
      przygotowania ciepłej wody użytkowej charakteryzujące się wyższą klasą
      efektywności energetycznej, o której mowa w aktach delegowanych w rozumieniu art.
      2 ust. 1 ustawy z dnia 14 września 2012 r. o etykietowaniu energetycznym produktów
      związanych z energią, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu
      Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 z dnia 4 lipca 2017 r. ustanawiającego ramy
      etykietowania energetycznego i uchylającego dyrektywę 2010/30/UE (Dz. Urz. UE L
      198 z 28.07.2017, str. 1),
    2) przyłączeniu do sieci ciepłowniczej
        - zwane dalej „programami dofinansowań”, na podstawie umów zawieranych z
          odbiorcami końcowym.
    Kwota dofinansowania została obliczona jako 50% iloczynu Oszczędności oraz średniej
    ceny PMEF_F (świadectwa efektywności energetycznej o charakterze bezterminowym)
    ustalonej na podstawie ostatnich 6 sesji giełdowych na Rynku Praw Majątkowych
    prowadzonych przez Towarową Giełdę Energi S.A. bezpośrednio poprzedzających
    zawarcie Umowy. Przez Oszczędności zgodnie Regulaminem Programu dofinansowań
    przedsięwzięć służących poprawie efektywności energetycznej stanowiącym załącznik do
    Umowy rozumie się ilość energii finalnej zaoszczędzonej w wyniku realizacji
    Przedsięwzięcia w roku kalendarzowym, wyrażonej w tonach oleju ekwiwalentnego,
    ustalonych na podstawie wartości referencyjnych określonych przez Ministra Klimatu i
    Środowiska na podstawie art. 15a ust. 5 ustawy o efektywności energetycznej.
    Warunkiem przekazania dofinansowania było zatwierdzenie przez V. wniosku o płatność i
    raportu końcowego sporządzonego przez Gminę. Zgodnie z Umową raport końcowy
    powinien potwierdzać osiągnięcie przez Gminę Oszczędności w ilości określonej w
    Umowie.
    Umowa nie przewidywała realizacji przez Gminę na rzecz V. jakichkolwiek świadczeń
    polegających na dostawie towarów czy realizacji usług w zamian za przekazanie
    dofinansowania. W szczególności Umowa nie przewidywała korzystania przez V. z
    budynku stanowiącego siedzibę OSP P., czy też z zamontowanych w wyniku
    Przedsięwzięcia instalacji technicznych w jakimkolwiek zakresie.
    Umowa przewidywała zobowiązanie Gminy do niepozyskiwania dla Przedsięwzięcia
    innego dofinansowania w ramach programu bezzwrotnych dofinansowań w celu
    współfinansowania przedsięwzięć służących poprawie efektywności energetycznych. W
    przypadku naruszenia tego postanowienia Umowa nakładała na Gminę obowiązek zwrotu
    uzyskanego od V. dofinansowania. Umowa nie przewidywała przy tym wynagrodzenia dla

    Gminy w związku z powstrzymaniem się od pozyskiwania dla Przedsięwzięcia innego
    dofinansowania niż to uzyskane od V.. W ramach Umowy Gmina otrzymała od V. jedynie
    środki pieniężne tytułem dofinansowania Przedsięwzięcia.

## Pytanie

Czy dofinansowanie uzyskane przez Gminę od V. na realizację Przedsięwzięcia stanowi
    wynagrodzenie za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT, którą należałoby
    udokumentować fakturą VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Dofinansowanie uzyskane przez Gminę od V. na realizację Przedsięwzięcia nie stanowi
    wynagrodzenia za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT, którą należałoby
    udokumentować fakturą VAT.
    Uzasadnienie Państwa stanowiska
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Z art. 7 ust. 1 cyt. ustawy wynika, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT - przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
    - przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    - zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    - świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy o VAT.
    Zauważyć również należy, iż usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego
    istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze
    majątkowym.
    W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Stosownie natomiast do art. 15 ust. 1 ustawy o VAT za podatników uznaje się osoby
    prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne,
    wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu
    na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza - jak stanowi art. 15 ust. 2
    ustawy o VAT - obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także

    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Z kolei, zgodnie z ust. 6 przedmiotowej regulacji, nie uznaje się za podatnika organów
    władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    W ocenie Gminy, w opisanym stanie faktycznym w związku z realizacją Umowy Gmina nie
    wykonała na rzecz V., w zamian za otrzymane dofinansowanie, jakiejkolwiek czynności
    opodatkowanej VAT. W szczególności Umowa nie obejmowała realizacji przez Gminę
    dostawy bądź innego świadczenia stanowiącego usługę na gruncie ustawy o VAT.
    Ustalenie, że w danym stanie faktycznym mamy do czynienia z podlegającą
    opodatkowaniu VAT świadczeniem polegającym na wykonaniu jakiejkolwiek odpłatnej
    usługi wymaga bowiem zaistnienia zdarzenia wypełniającego znamiona działania, bądź
    zaniechania, które może przybrać charakter zobowiązania się do powstrzymania od
    dokonania czynności lub do znoszenia określonych czynności lub sytuacji (por. wyrok WSA
    w Gliwicach z 23 stycznia 2009 r., sygn. III SA/Gl 1377/08, LEX nr 487281). Jednakże
    zdaniem Gminy nie sposób dopatrzeć się w ramach treści Umowy zaistnienia takiego
    zdarzenia.
    W konsekwencji nie sposób przyjąć, że przekazane przez V. dofinansowanie stanowiło
    wynagrodzenie za realizację przez Gminę świadczenia na jej rzecz, a w konsekwencji, że
    Gmina jest zobowiązana do wystawienia faktury VAT i odprowadzenia podatku od
    uzyskanej kwoty dofinansowania.
    Zdaniem Gminy bez znaczenia dla oceny charakteru dofinansowania pozostaje
    zobowiązanie Gminy do niepozyskiwania dla Przedsięwzięcia innego dofinansowania w
    ramach programu bezzwrotnych dofinansowań w celu współfinansowania przedsięwzięć
    służących poprawie efektywności energetycznych. Zaniechania pozyskania przez Gminę
    dofinansowania z innego źródła nie sposób uznać za usługę na gruncie ustawy o VAT.
    Nawet gdyby teoretycznie występowała możliwość uznania takiego zachowania za usługę,
    to mając na względzie, że Umowa nie przewidywała wynagrodzenia dla Gminy za
    powstrzymanie się od pozyskiwania dla Przedsięwzięcia innego dofinansowania, to usługa
    ta - jeśli uznać ją za usługę - została zrealizowana nieodpłatnie.
    Odnosząc się natomiast ściśle do kwestii odprowadzenia VAT należnego od otrzymanej
    dotacji, należy zauważyć, że stosownie do treści art. 29a ust. 1 ustawy, podstawą
    opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i
    5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy lub usługodawca otrzymał
    lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie
    z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze
    mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych
    przez podatnika.
    W myśl ust. 6 tego artykułu, podstawa opodatkowania obejmuje:
      - podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
    - koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia,
      pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub
      usługobiorcy.
    Z powołanego wyżej przepisu art. 29a ustawy o VAT wynika, że do podstawy
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług wlicza się tylko takie dotacje, subwencje i
    inne dopłaty o podobnym charakterze, które mają bezpośredni wpływ na kwotę należną
    (cenę) z tytułu dostawy lub świadczenia usługi. Elementem zasadniczym wpływającym na
    objęcie uzyskanej przez podatnika dotacji definicją podstawy opodatkowania jest
    stwierdzenie, czy dotacja udzielana jest w celu sfinansowania, czy też dofinansowania

    dostawy konkretnych towarów lub świadczenia konkretnych usług. Oznacza to, że
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają dotacje o charakterze
    przedmiotowym, wpływające bezpośrednio na cenę usług, a nie te które mają charakter
    zakupowy (ogólny). Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o
    podobnym charakterze) są, czy też nie są opodatkowane istotne są szczegółowe warunki
    ich przyznawania, określające cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.
    Kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem
    stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje niedające
    się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a
    ust. 1 ustawy.
    Zatem podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie
    dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów
    lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje,
    dofinansowanie ogólne - na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy
    opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.
    W rozpatrywanej sprawie nie występuje dofinansowanie w sposób bezpośredni związane
    z dostawą towarów lub świadczeniem usług. Jak wskazano powyżej, budynek objęty
    Przedsięwzięciem jest udostępniany OSP P. nieodpłatnie. Wobec tego uzyskane
    dofinansowanie nie stanowi dopłaty do ceny świadczonych przez Gminę jakichkolwiek
    usług.
    Tym samym w opinii Gminy dofinansowanie uzyskane przez Gminę od V. na realizację
    Przedsięwzięcia nie stanowi wynagrodzenia za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT.
    Gmina nie ma prawa udokumentowania otrzymania tych środków fakturą VAT, na której
    wykazana zostałaby kwota podatku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:

      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Jak wynika z art. 8 ust. 2a ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
      trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam
      otrzymał i wyświadczył te usługi.
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego. Stronami tego
    stosunku są:
    - odbiorca (nabywca) usługi, oraz
    - podmiot świadczący usługę.
    Świadczenie to podlega opodatkowaniu, gdy jest odpłatne. Oznacza to, że istnieje
    stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie
    usługi wypłacane jest wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy
    świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Ze stosunku prawnego, na
    podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść
    na rzecz świadczącego usługę.
    Jeżeli nie istnieje podmiot, który odnosi lub powinien odnosić konkretne korzyści o
    charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, to świadczenie nie jest
    czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Przepisy dotyczące funkcjonowania podatku VAT w krajach członkowskich Unii
    Europejskiej podlegają harmonizacji na zasadach określonych Dyrektywą Rady 2006/112
    /WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1 ze zm.), zwaną dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady.
    Uszczegółowieniem zasad obowiązywania i funkcjonowania podatku VAT określonych w
    Dyrektywie 2006/112/WE są wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE).
    W przytoczonych przepisach została zrealizowana zasada powszechności opodatkowania
    wyrażona w art. 1 Dyrektywy 2006/112/WE. Definicja świadczenia usług stanowi
    dopełnienie definicji dostawy towarów. To pozwala stwierdzić, że opodatkowaniu
    podatkiem VAT podlegają wszystkie czynności odpłatnego obrotu profesjonalnego.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o
    charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników,
    natomiast czynności
    o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników

    podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i
    świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług
    jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny. Będą to
    zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy) czynności w sferze ich
    aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i
    ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i
    nienazwanych) - tylko w tym zakresie ich czynności mają charakter działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Jak wynika z art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Organy władzy publicznej mają na gruncie podatku od towarów i usług szczególny status.
    Są uznawane za podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności:
    - inne niż te, które mieszczą się w ramach ich zadań, oraz
    - mieszczące się w ramach ich zadań, ale wykonywane na podstawie umów
      cywilnoprawnych.
    Jeśli zaś organ władzy publicznej podejmuje realizację zadań jako podmiot prawa
    publicznego, wówczas nie jest podatnikiem VAT, nawet jeśli pobiera należności, opłaty lub
    składki.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności - czy są to czynności
    publicznoprawne czy cywilnoprawne.
    Stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.):
    Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.

    Jak stanowi art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
    Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
    niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy o samorządzie gminnym:
    Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
    szczególności zadania własne obejmują sprawy m.in. porządku publicznego i
    bezpieczeństwa obywateli oraz ochrony przeciwpożarowej i przeciwpowodziowej, w
    tym wyposażenia i utrzymania gminnego magazynu przeciwpowodziowego
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy:
    Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
    oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
    towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
    usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
    innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
    towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    W myśl art. 29a ust. 6 ustawy:
    Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Na podstawie art. 29a ust. 7 ustawy:
    Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
        momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
        wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
        ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na
        potrzeby podatku.
    Aby określić, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są, czy
    też nie są opodatkowane, należy przeanalizować szczegółowe warunki ich przyznawania,
    określające cele dofinansowania.

    Samo otrzymanie dofinansowania (dotacji, dopłaty) nie stanowi żadnej czynności ani
    zdarzenia opodatkowanego. Dotacje (dopłaty) podlegają opodatkowaniu jako składnik
    ceny czynności, z którą są związane. Dotacje, które stanowią dopłatę do ceny
    sprzedawanych towarów, czy świadczonych usług, są ściśle związane z daną usługą lub
    towarem i podlegają opodatkowaniu.
    Dotacja stanowi podstawę opodatkowania, gdy jest dokonywana w celu sfinansowania
    konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Natomiast dotacje, których nie można powiązać z konkretnymi czynnościami
    podlegającymi opodatkowaniu podatkiem VAT, nie stanowią podstawy opodatkowania w
    rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy.
    Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i
    innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wtedy, gdy jest to dotacja,
    subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi. Nie jest więc podstawą opodatkowania ogólna dotacja
    (subwencja, inna dopłata o podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika,
    niezwiązana z dostawą towaru lub świadczeniem usługi. Dofinansowanie będzie zaliczane
    do podstawy opodatkowania, gdy płatność taka będzie związana z dostawą lub
    świadczeniem usług jako:
    - pokrycie części lub całości ceny konkretnego świadczenia,
    - rekompensata z tytułu wykonania określonego świadczenia po obniżonych cenach.
    Zatem podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie
    dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów
    lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje,
    dofinansowanie ogólne - na pokrycie kosztów działalności - nie zwiększa podstawy
    opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.
    Przepis art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady,
    na mocy którego:
    (...) podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą
    dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług
    od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi
    bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
    Opodatkowanie subwencji (dotacji) stanowi wyjątek od zasad ogólnych wspólnego
    systemu VAT. Nie wszystkie dotacje stanowią element podstawy opodatkowania VAT.
    Jedynie takie, które są dotacjami związanymi bezpośrednio z ceną dostawy towarów czy

    ceną świadczenia usług. Wyjątek ten należy interpretować w sposób ścisły. Wykładnia
    ścisła prowadzi do wniosku, że tylko dotacje bezpośrednio wpływające na cenę transakcji
    podlegają opodatkowaniu. Natomiast inne dotacje nie wchodzą do podstawy
    opodatkowania, a w konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu VAT. Jednocześnie nie ma
    znaczenia status podmiotu wypłacającego dofinansowanie ani pochodzenie środków, z
    których dofinansowanie jest wypłacane.
    Dla wykładni art. 29a ust. 1 ustawy niezbędne jest zatem wyjaśnienie pojęcia „dotacja
    bezpośrednio związana z ceną”.
    Wskazówki znaleźć można w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej, w szczególności wyroki w sprawach:
      - C-184/00 (Office des produits wallons ASBL v. Belgian State),
      - C-353/00 (Keeping Newcastle Warm Ltd. v. Commisioners od Customs and Excise, w
        skrócie KNW).
    W wyroku z 22 listopada 2001 r. w sprawie C-184/00 Trybunał stwierdził, że pojęcie
    subwencji (dotacji) bezpośrednio związanych z ceną należy interpretować jako obejmujące
    wyłącznie subwencje, które stanowią całość lub część wynagrodzenia za dostawę towarów
    lub świadczenie usług, a które są wypłacane przez podmiot trzeci w stosunku do
    sprzedawcy lub świadczącego. Trybunał argumentował, że w celu ustalenia, czy dotacja
    stanowi wynagrodzenie, cena towarów i usług musi, co do zasady, być ustalana nie
    później, niż w momencie zdarzenia podlegającego opodatkowaniu. Zobowiązanie do
    zapłaty dotacji dokonane przez osobę, która jej udziela, rodzi korelat, jakim jest prawo
    beneficjenta do jej otrzymania, ponieważ dokonał on dostawy podlegającej
    opodatkowaniu. Ten związek pomiędzy dotacją a ceną musi być jednoznacznie widoczny
    na podstawie indywidualnej analizy okoliczności stanowiących podstawę wypłaty tego
    wynagrodzenia. Z drugiej strony nie jest konieczne, aby cena towarów lub usług bądź
    część tej ceny została ustalona. Wystarczy by możliwe było jej ustalenie. Cena, jaką płaci
    nabywca, musi być ustalana w taki sposób, że zmniejsza się ona w proporcji do dotacji
    przyznanej sprzedawcy towarów lub świadczącemu usługi, co zatem stanowi element
    ustalenia ceny, jakiej żąda ten ostatni. Trybunał w sprawie będącej przedmiotem
    rozpoznania wskazał sądowi odsyłającemu szereg wskazówek, stwierdzając, że sąd
    krajowy musi zbadać obiektywnie, czy fakt, iż dotacja jest wypłacana sprzedawcy lub
    świadczącemu pozwala mu sprzedawać towary lub świadczyć usługi po cenie niższej, niż
    musiałby on żądać w braku takiej dotacji. Nie jest konieczne, by dotacja odpowiadała
    bezpośrednio zmniejszeniu ceny dostarczanych towarów, wystarczy by relacja pomiędzy
    zmniejszeniem ceny a dotacją, która może być wyrażona ryczałtowo, była istotna.
    W wyroku z 13 czerwca 2002 r. w sprawie C-353/00 Trybunał wyraził pogląd, że niezależnie
    od tego, czy dofinansowanie spełnia warunek bezpośredniego związku z ceną, czy też nie
    spełnia takiego warunku, zwiększać będzie podstawę opodatkowania, jeśli osoba trzecia

    (także organ władzy publicznej) wpłaca pewną kwotę pieniędzy na poczet usług
    świadczonych na rzecz osoby fizycznej. Orzeczenie to dotyczyło dopłat wypłacanych firmie
    zajmującej się usługami związanymi z doradztwem w dziedzinie energetyki. Związek
    dotacji z ceną nie został szczegółowo przeanalizowany w tym wyroku. Szersze uwagi na
    ten temat znalazły się natomiast w opinii rzecznika generalnego oraz pisemnym
    stanowisku rządu Wielkiej Brytanii, które zaaprobował Trybunał. Jak wskazuje rzecznik,
    dotacje mogą mieć różną formę i charakter. Zwykle przez dotacje (subwencje) rozumie się
    sumy wypłacane danemu podmiotowi z funduszy publicznych w interesie ogólnym. W
    praktyce dotacje mogą mieć postać dopłat ogólnych do działalności przedsiębiorstwa (i
    wówczas nie podlegają opodatkowaniu) albo też stanowić subsydia do konkretnych
    dostaw lub usług, umożliwiając nabycie ich ostatecznemu odbiorcy po niższej cenie (lub w
    ogóle bez odpłatności z jego strony). W tym ostatnim przypadku podlegają podatkowi VAT.
    Tego rodzaju dotacje występowały w przypadku KNW. Istniał bezpośredni związek
    pomiędzy usługami podatnika a otrzymywanymi dotacjami (dotacje były korelatem usług i
    wypłacano je tylko w razie ich świadczenia; również kwotowo zależały od liczby usług).
    Wpływ na cenę również był oczywisty: ostateczny odbiorca nie musiał płacić za usługę
    właśnie z powodu pokrycia jej dotacją. Mimo, że dotacje oczywiście wpływały na
    działalność przedsiębiorstwa i w sensie ekonomicznym pokrywały część kosztów jego
    funkcjonowania, przede wszystkim były one związane z ceną. Dlatego też nie można było
    ich traktować jako pozostających poza podatkiem VAT.
    Jeżeli otrzymywane dofinansowanie (dotacja) jest w sposób zindywidualizowany i
    policzalny związany z ceną danego świadczenia/danej dostawy (tj. świadczenie/dostawa
    dzięki dotacji ma cenę niższą o konkretną kwotę lub świadczeniobiorca otrzymuje je za
    darmo), takie dofinansowanie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Jeżeli natomiast
    związek tego rodzaju nie występuje i równocześnie dofinansowanie nie jest elementem
    wynagrodzenia związanego z danymi dostawami towarów lub usług, wówczas można - i
    należy - potraktować je jako płatność niepodlegającą podatkowi VAT.
    Bezpośrednio z art. 29a ust. 1 ustawy wynika, że nie ma znaczenia od kogo dostawca
    towaru lub świadczący usługę otrzymuje zapłatę - czy od nabywcy, czy od osoby trzeciej.
    Ważne jest, aby było to wynagrodzenie za dane konkretne świadczenie lub za daną
    konkretną dostawę.
    W myśl art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 711):
      Podmioty, o których mowa w ust. 2, zwane dalej „podmiotami zobowiązanymi”, są
      obowiązane:
      1) zrealizować przedsięwzięcie lub przedsięwzięcia służące poprawie efektywności
        energetycznej u odbiorcy końcowego, w wyniku których uzyskuje się oszczędności
        energii finalnej w wysokości określonej w art. 14 ust. 1, potwierdzone audytem
        efektywności energetycznej, o którym mowa w art. 25, lub
      2) uzyskać i przedstawić do umorzenia Prezesowi URE świadectwo efektywności
        energetycznej, o którym mowa w art. 20 ust. 1, lub

      3) zrealizować przedsięwzięcie lub przedsięwzięcia służące poprawie efektywności
        energetycznej, o których mowa w art. 15a ust. 1
        - z zastrzeżeniem art. 11.
    Zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy efektywności energetycznej:
      Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, realizują:
      1) przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w zakresie
        wytwarzania lub obrotu energią elektryczną, ciepłem lub gazem ziemnym i
        sprzedające energię elektryczną, ciepło lub gaz ziemny odbiorcom końcowym
        przyłączonym do sieci na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
      2) odbiorca końcowy przyłączony do sieci na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
        będący członkiem giełdy w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o
        giełdach towarowych (Dz.U. z 2023 r. poz. 380 i 1723) lub członkiem rynku
        organizowanego przez podmiot prowadzący na terytorium Rzeczypospolitej
        Polskiej rynek regulowany, w odniesieniu do transakcji zawieranych we własnym
        imieniu na giełdzie towarowej lub na rynku organizowanym przez ten podmiot;
      3) odbiorca końcowy przyłączony do sieci na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
        będący członkiem giełdowej izby rozrachunkowej w rozumieniu ustawy z dnia 26
        października 2000 r. o giełdach towarowych, w odniesieniu do transakcji
        zawieranych przez niego poza giełdą towarową lub rynkiem, o których mowa w
        pkt 2, będących przedmiotem rozliczeń prowadzonych w ramach tej izby przez
        spółkę prowadzącą giełdową izbę rozrachunkową, przez Krajowy Depozyt
        Papierów Wartościowych S.A. lub przez spółkę, której Krajowy Depozyt Papierów
        Wartościowych S.A. przekazał wykonywanie czynności z zakresu zadań, o których
        mowa w art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami
        finansowymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 722);
      4) odbiorca końcowy przyłączony do sieci na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
        sprowadzający gaz ziemny w ramach nabycia wewnątrzwspólnotowego lub
        importu w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, w odniesieniu do ilości
        tego gazu zużytego na własny użytek;
      5) towarowy dom maklerski lub dom maklerski w rozumieniu ustawy z dnia 26
        października 2000 r. o giełdach towarowych, w odniesieniu do transakcji
        realizowanych na giełdzie towarowej lub na rynku organizowanym przez podmiot
        prowadzący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rynek regulowany, na zlecenie
        odbiorców końcowych przyłączonych do sieci na terytorium Rzeczypospolitej
        Polskiej;
      6) podmiot paliwowy wprowadzający do obrotu paliwa ciekłe.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o efektywności energetycznej:
      Odbiorca końcowy, który:
      1) w roku poprzedzającym rok realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 10 ust. 1,
        zużył nie mniej niż 100 GWh energii elektrycznej i który wykonuje działalność
        gospodarczą oznaczoną następującymi kodami Polskiej Klasyfikacji Działalności
        (PKD): 0510, 0729, 0811, 0891, 0893, 0899, 1032, 1039, 1041, 1062, 1104, 1106,
        1310, 1320, 1394, 1395, 1411, 1610, 1621, 1711, 1712, 1722, 1920, 2012, 2013,
        2014, 2015, 2016, 2017, 2060, 2110, 2221, 2222, 2311, 2312, 2313, 2314, 2319,
        2320, 2331, 2342, 2343, 2349, 2399, 2410, 2420, 2431, 2432, 2434, 2441, 2442,
        2443, 2444, 2445, 2446, 2720, 3299, 2011, 2332, 2351, 2352, 2451, 2452, 2453,
        2454, 2611, 2680, 3832 oraz
      2) zakończył, nie wcześniej niż w dniu 1 stycznia 2014 r., przedsięwzięcie lub
        przedsięwzięcia tego samego rodzaju służące poprawie efektywności

        energetycznej, ograniczając zużycie energii elektrycznej, ciepła lub gazu ziemnego,
        a w wyniku ich realizacji uzyskana została oszczędność energii finalnej w ilości nie
        mniejszej niż 10 ton oleju ekwiwalentnego średnio w ciągu roku
          - przedkłada przedsiębiorstwu energetycznemu sprzedającemu temu odbiorcy
          energię elektryczną, ciepło lub gaz ziemny informację, o której mowa w ust.
          2, oraz oświadczenie następującej treści:
      „Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia
      wynikającej z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny
      oświadczam, że zrealizowane zostało przedsięwzięcie lub przedsięwzięcia tego
      samego rodzaju służące poprawie efektywności energetycznej i uzyskana została
      oszczędność energii finalnej, wyrażona w tonach oleju ekwiwalentnego,
      potwierdzona w audycie efektywności energetycznej w rozumieniu ustawy z dnia 20
      maja 2016 r. o efektywności energetycznej (Dz. U. z 2025 r. poz. 711)”; klauzula ta
      zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych
      oświadczeń.
    Zgodnie z art. 15a ust. 1 ustawy o efektywności energetycznej:
      Podmioty, o których mowa w art. 10 ust. 2 i art. 15 ust. 1, lub podmioty przez nie
      upoważnione mogą realizować programy bezzwrotnych dofinansowań, w celu
      współfinansowania przedsięwzięć służących poprawie efektywności energetycznej,
      polegających na:
      1) wymianie urządzeń lub instalacji służących do celów ogrzewania lub
        przygotowania ciepłej wody użytkowej na urządzenia lub instalacje służące do
        celów ogrzewania lub przygotowania ciepłej wody użytkowej charakteryzujące się
        wyższą klasą efektywności energetycznej, o której mowa w aktach delegowanych
        w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 14 września 2012 r. o etykietowaniu
        energetycznym produktów związanych z energią, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 2
        rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 z dnia 4 lipca
        2017 r. ustanawiającego ramy etykietowania energetycznego i uchylającego
        dyrektywę 2010/30/UE (Dz. Urz. UE L 198 z 28.07.2017, str. 1),
      2) przyłączeniu do sieci ciepłowniczej
      - zwane dalej „programami dofinansowań”, na podstawie umów zawieranych z
        odbiorcami końcowymi.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że:
    - Gmina jest zarejestrowana na potrzeby podatku od towarów i usług (dalej: VAT), jako
      podatnik VAT czynny;
    - w celu wykonania zadań własnych, Gmina nieodpłatnie udostępnia będący jej własnością
      budynek w T. na rzecz Ochotniczej Straży Pożarnej w P. z przeznaczeniem na jej
      siedzibę;
    - w 2024 r. Gmina realizowała przedsięwzięcie pn. „xxx”;
    - w związku z przedsięwzięciem Gmina zawarła z V.Sp. z o. o. umowę o dofinansowanie
      przedsięwzięcia służącego poprawie efektywności energetycznej;

    - w ramach umowy Gmina pozyskała od V. dofinansowanie w formie środków pieniężnych
      na realizację odnośnego przedsięwzięcia. Dofinansowanie zostało udzielone w oparciu
      o zasady określone ustawą z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej (t. j.
      Dz. U. z 2025 r. poz. 711),
    - kwota dofinansowania została obliczona jako 50% iloczynu Oszczędności oraz średniej
      ceny PMEF_F (świadectwa efektywności energetycznej o charakterze bezterminowym)
      ustalonej na podstawie ostatnich 6 sesji giełdowych na Rynku Praw Majątkowych
      prowadzonych przez Towarową Giełdę Energi S.A. bezpośrednio poprzedzających
      zawarcie umowy;
    - warunkiem przekazania dofinansowania było zatwierdzenie przez V. wniosku o płatność i
      raportu końcowego sporządzonego przez Gminę. Zgodnie z Umową raport końcowy
      powinien potwierdzać osiągnięcie przez Gminę Oszczędności w ilości określonej w
      Umowie;
    - umowa nie przewidywała realizacji przez Gminę na rzecz V. jakichkolwiek świadczeń
      polegających na dostawie towarów czy realizacji usług w zamian za przekazanie
      dofinansowania. W szczególności umowa nie przewidywała korzystania przez V. z
      budynku stanowiącego siedzibę OSP P., czy też z zamontowanych w wyniku
      przedsięwzięcia instalacji technicznych w jakimkolwiek zakresie;
    - umowa przewidywała zobowiązanie Gminy do niepozyskiwania dla przedsięwzięcia
      innego dofinansowania w ramach programu bezzwrotnych dofinansowań w celu
      współfinansowania przedsięwzięć służących poprawie efektywności energetycznych. W
      przypadku naruszenia tego postanowienia Umowa nakładała na Gminę obowiązek
      zwrotu uzyskanego od V. dofinansowania. Umowa nie przewidywała przy tym
      wynagrodzenia dla Gminy w związku z powstrzymaniem się od pozyskiwania dla
      przedsięwzięcia innego dofinansowania niż to uzyskane od V.. W ramach umowy
      Gmina otrzymała od V. jedynie środki pieniężne tytułem dofinansowania
      przedsięwzięcia.
    Biorąc pod uwagę przepisy ustawy oraz treść przywołanych orzeczeń TSUE stwierdzić
    należy, że otrzymane przez Państwa dofnansowanie nie jest w sposób
    zindywidualizowany
    i policzalny związane z ceną danego świadczenia. Dla przyjęcia, że dofinansowanie ma
    bezpośredni związek z ceną, niezbędne jest, aby było ono przyznane konkretnemu
    podmiotowi w celu umożliwienia mu dostarczenia konkretnych dóbr i usług. Takiego
    charakteru nie ma otrzymane przez Państwa dofinansowanie. Tym samym,takie
    dofinansowanie nie jest elementem wynagrodzenia związanego z danymi dostawami
    towarów lub usług i w tym konkretnym przypadku należy potraktować go jako płatność
    niepodlegającą podatkowi VAT.
    Zatem, w analizowanym przypadku nie występuje bezpośredni związek pomiędzy
    otrzymaną przez Państwa dofiansowaniem na realizację ww. projektu, a ceną
    wykonywanych przez Państwa czynności. Przyznane dofinansowanie nie jest dopłatą do
    ceny dostawy lub usługi, ale ma postać dofinansowania kosztów realizowanego
    projektu. Środki finansowe przekazane Państwu na realizację projektu pn. „xxx” mają
    charakter wyłącznie kosztowy, tj. stanowią pokrycie określonych kosztów ponoszonych

    przez Państwa w trakcie jego realizacji. Natomiast sama realizacja omawianego
    projektu związana jest z zadaniami własnymi Gminy. Jak wynika bowiem z opisu sprawy,
    w celu wykonania zadań własnych wynikających z ustawy o samorządzie gminnym,
    Gmina nieodpłatnie udostępnia będący jej własnością budynek w T. na rzecz
    Ochotniczej Straży Pożarnej w P. z przeznaczeniem na jej siedzibę, natomiast celem
    inwestycji było uzyskanie oszczędności związanych z wydatkami na energię niezbędną
    do funkcjonowania budynku stanowiącego siedzibę OSP.
    W konsekwencji, w przedmiotowej sprawie, otrzymane przez Państwa dofinansowanie na
    realizację projektu pn. „xxx” nie stanowi podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a
    ust. 1 ustawy i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Odnosząc się natomiast do kwestii dotyczącej obowiązku wystawienia faktury, należy
    wskazać, że na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że faktura VAT dokumentuje dokonanie
    sprzedaży, przez którą rozumie się odpłatne wydanie towaru lub odpłatne świadczenie
    usług, czyli czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Natomiast w niniejszej sprawie - jak rozstrzygnięto powyżej - dofinansowanie na realizację
    projektu pn. „xxx” nie stanowi podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1
    ustawy i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zatem skoro ww.
    dofinansowanie nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, to nie ma
    podstaw dla udokumentowania jego otrzymania na zasadach określonych w art. 106b
    ustawy, czyli za pomocą faktury.
    Odpowiadając zatem na Państwa pytanie należy stwierdzić, że dofinansowanie uzyskane
    przez Gminę od V. na realizację opisanego we wniosku przedsięwzięcia nie stanowi
    wynagrodzenia za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT, którą należałoby
    udokumentować fakturą VAT.
    Tym samym Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Należy wskazać, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego
    podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku
    zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność.

    Ta interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy
    co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej,
    kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie
    wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
      dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP:
      /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia
    29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.