Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP3-443-72/08-2/JF
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2009-01-06
Teza: W przypadku świadczenia usługi dozoru i przechowywania na parkingu strzeżonym pojazdu usuniętego z drogi, zgodnie z przepisem art. 19 ust. 13 pkt 4 ustawy, obowiązek podatkowy powstaje w momencie otrzymania całości lub części zapłaty za świadczoną usługę, jednak nie później niż z upływem terminu płatności, jeżeli taki został określony.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek podatkowy-moment powstania obowiązku podatkowego; parking; podatek-podatek od towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 1-art. 19 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 1-art. 19a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 13.10.2008 r. (data wpływu 21.10.2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu wykonania usługi parkingu strzeżonego - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 21.10.2008 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu wykonania usługi parkingu strzeżonego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Sp. z o.o. na podstawie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. nr 108, poz. 908) jest jednostką prowadzącą parking strzeżony, na którym umieszcza się usunięty w trybie ustawy pojazd do czasu między innymi przejścia takiego pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Na podstawie art. 102 par. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954) po orzeczeniu wydanym na podstawie § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. z 2007 r. nr 191, poz. 1377) Spółka otrzymuje wynagrodzenie na wykonany dozór przyznane postanowieniem organu egzekucyjnego (właściwego Naczelnika Urzędu Skarbowego). Warunkiem otrzymania jest zatem orzeczenie o przejściu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, a w ślad za tym wydanie przedmiotowego pojazdu przedstawicielowi Skarbu Państwa.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy zgodnie z treścią art. 19 w zw. z art. 8 ust. pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 z późn. zm.) obowiązek podatkowy, a w ślad za nim obowiązek wystawienia faktury VAT powstaje z chwilą wydania pojazdu przedstawicielowi Skarbu Państwa, z chwilą uostatecznienia się orzeczenia o przejściu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa czy też dopiero z chwilą uostatecznienia się postanowienia wydanego na podstawie art. 102 par. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954).

Zdaniem Wnioskodawcy zgodnie z treścią art. 19 w zw. z art. 8 ust. pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 z późn. zm.) obowiązek podatkowy, a w ślad za nim obowiązek wystawienia faktury VAT, powstaje dopiero z chwilą uostatecznienia się postanowienia wydanego na podstawie art. 102 par. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954). Do tej chwili nie jest znana ani wysokość wynagrodzenia ani okres za jaki zostało przyznane ani sama zasadność roszczenia o wynagrodzenie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) zwanej dalej ustawą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi. Jeżeli dostawa towaru lub wykonanie usługi winno być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7 dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi (art. 19 ust. 4 ustawy o VAT).

Przepisy ustawy w dalszych ustępach przewidują inne zasady powstania obowiązku podatkowego. I tak, w przypadku usług dozoru i przechowywania mienia na terytorium kraju, na podstawie art. 19 ust. 13 pkt 4 ustawy, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z upływem terminu płatności określonego w umowie lub fakturze.

Jak wynika z powyższego przepisu obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia usługi parkingu strzeżonego powstaje z chwilą otrzymania zapłaty – całości lub części. Jednakże nie później niż wynika to z umowy lub faktury.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą świadcząc usługi parkingu strzeżonego. W ramach prowadzonej działalności jest zarazem podmiotem wyznaczonym przez Starostę w trybie art. 130a ust. 5c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. z 2005 r. Dz. U. Nr 108, poz. 908 ze zm.) do przechowywania na parkingu strzeżonym pojazdów usuniętych z drogi do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie.

Na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy Prawa o ruchu drogowym pojazd usunięty z drogi i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten z mocy ustawy przechodzi na rzecz Skarbu Państwa. Zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu (dz. U. z 2005 r. Nr 191, poz. 1377) w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. Stosownie do § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa orzeka naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego. Przed wydaniem orzeczenia należy powiadomić właściciela pojazdu o wszczęciu postępowania w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa.

Za świadczoną usługę Spółka otrzymuje wynagrodzenie. Wysokość opłaty za usunięcie pojazdu z drogi oraz jego parkowanie w okresie 6 miesięcy od dnia usunięcia ustala rada powiatu na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Z powyższego wynika, iż usunięty pojazd i nieodebrany w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia przechodzi na rzecz Skarbu Państwa po orzeczeniu naczelnika właściwego urzędu skarbowego. Wydanie pojazdu następuje po orzeczeniu organu egzekucyjnego na podstawie § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. z 2007 r. Nr 191, poz. 1377). Wykonanie usługi jest potwierdzone fakturą VAT.

Z powyższego wynika, iż Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności świadczy usługę dozoru i przechowywania na parkingu strzeżonym pojazdu usuniętego z drogi. Zatem, zgodnie z przepisem art. 19 ust. 13 pkt 4 ustawy, obowiązek podatkowy powstaje w momencie otrzymania całości lub części zapłaty za świadczoną usługę, jednak nie później niż z upływem terminu płatności, jeżeli taki został określony. W omawianym przypadku termin płatności wynikać może z postanowienia wydanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego lub wystawienia faktury VAT.

Mając na uwadze powyższe uznaje się stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.