Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.536.2025.3.JM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-13
Teza: Skutki podatkowe wykorzystania udostępnionych przez
pracodawcę rowerów i rowerów elektrycznych.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
odpowiedzialność-odpowiedzialność płatnika
pracownik
płatnik
rower
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z wykonywanej pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 2a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 2b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo – na wezwanie – pismem z 9 lipca 2025 r. (data wpływu 15 lipca
    2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka planuje w najbliższym czasie zawrzeć umowę najmu długoterminowego rowerów i
    rowerów ze wspomaganiem elektrycznym (dalej również „Rowery”), które następnie
    zostaną udostępnione pracownikom do celów zarówno służbowych jak i prywatnych. W
    związku z tym, Spółka zamierza uzgodnić z każdym zainteresowanym pracownikiem, że
    pracownikowi zostanie pomniejszone wynagrodzenie z tytułu korzystania z roweru.
    Formalnie zostanie to uregulowane m.in. poprzez podpisanie stosownego aneksu do
    umowy o pracę. W rezultacie pracownik de facto partycypuje w kosztach udostępnienia
    roweru poprzez rezygnację z części wynagrodzenia.
    Rowerami będą pojazdy należące do zewnętrznej formy leasingowej – Spółka nie będzie
    ich właścicielem przez cały okres trwania umowy. Rowery te będą standardowymi
    modelami ze wspomaganiem elektrycznym ograniczonym do prędkości 25 km/h oraz bez
    wspomagania elektrycznego.
    Spółka zamierza zapewnić pracownikom ten benefit, aby ułatwić im dojazd do pracy oraz
    przemieszczanie się w obrębie zabudowy miejskiej w ramach obowiązków służbowych.
    Dodatkowo celem jest zwiększenie motywacji pracowników, poprawa ich kondycji
    zdrowotnej co przyczyni się do ograniczenia absencji chorobowych wynikających z
    korzystania z komunikacji miejskiej oraz promowania ekologicznych form transportu.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Odpłatność za najem rowerów oraz rowerów elektrycznych udostępnianych pracownikom
    będzie w całości finansowana ze środków obrotowych Spółki.
    Zawarcie umów najmu długoterminowego z zewnętrznym podmiotem leasingującym
    rowery ma na celu zapewnienie pracownikom dodatkowego benefitu – środka transportu
    służącego zarówno do celów służbowych, jak i prywatnych. Koszty związane z tym
    programem pracowniczym nie będą pokrywane z Zakładowego Funduszu Świadczeń
    Socjalnych (ZFŚS), ponieważ nie spełniają przesłanek wydatkowania środków z tego
    funduszu.
    W niniejszym przypadku program najmu rowerów ma charakter świadczenia o
    jednakowej wartości dla wszystkich zainteresowanych, niezależnie od ich sytuacji osobistej
    czy finansowej i jest realizowany w interesie pracodawcy – jako element strategii poprawy
    mobilności, zdrowia i motywacji pracowników oraz usprawnienia realizacji obowiązków
    służbowych.
    W związku z tym wszelkie koszty związane z najmem rowerów będą ponoszone z
    bieżących środków obrotowych Spółki jako część działalności operacyjnej, a nie z zasobów
    ZFŚS.
    Pracownik, decydując się na udział w programie udostępnienia rowerów lub rowerów
    elektrycznych będzie w pełni pokrywał koszt związany z ich użytkowaniem poprzez

    rezygnację z części swojego wynagrodzenia. Oznacza to, że opłata z tytułu korzystania z
    roweru będzie przez pracownika ponoszona w całości – tj. w wysokości odpowiadającej
    całkowitemu kosztowi najmu roweru przypadającemu na danego pracownika.
    Potrącana pracownikowi część wynagrodzenia – odpowiadająca pełnej wysokości opłaty
    za wynajem roweru – będzie w całości przekazywana firmie leasingowej (wynajmującej
    rowery) jako zapłata należności wynikającej z zawartej przez Spółkę umowy najmu
    długoterminowego.
    Spółka będzie prowadzić imienne listy pracowników, którym udostępniane są rowery i
    rowery elektryczne.
    Prowadzenie takich list jest niezbędne z kilku względów praktycznych i organizacyjnych.
    Po pierwsze, tylko konkretni pracownicy, którzy wyrażą chęć uczestnictwa w programie i
    podpiszą stosowny aneks do umowy o pracę, będą korzystać z rowerów. Z tytułu tego
    świadczenia będą oni ponosić pełną odpłatność – poprzez potrącenie z wynagrodzenia
    kwoty odpowiadającej kosztowi najmu przypisanego im roweru.
    Po drugie, każdy rower (w tym różne modele i warianty – zarówno klasyczne, jak i
    elektryczne) będzie przypisany do konkretnego pracownika. Koszty najmu mogą się różnić
    w zależności od rodzaju roweru, dlatego Spółka musi ewidencjonować, który pracownik
    korzysta z którego pojazdu, aby prawidłowo przypisać wysokość potrącenia z
    wynagrodzenia.
    W związku z powyższym, Spółka w sposób systemowy i imienny będzie prowadzić rejestr
    pracowników korzystających z rowerów oraz przypisanych im konkretnych egzemplarzy.
    Opłaty za najem rowerów i rowerów elektrycznych będą uzależnione od rzeczywistej liczby
    pojazdów wypożyczonych przez Spółkę. Oznacza to, że nie będą one miały charakteru
    ryczałtowego.
    Spółka zawrze umowę z firmą leasingową (lub wynajmującą), w której ustalona zostanie
    jednostkowa stawka za każdy wynajęty rower. Koszt całkowity ponoszony przez Spółkę w
    danym okresie rozliczeniowym będzie zatem wynikał z liczby rowerów przypisanych
    konkretnym pracownikom w danym miesiącu.
    Spółka nie zawarła jeszcze umowy najmu, ani nie przystąpiła do negocjacji jej warunków.
    Intencją Spółki jest uprzednie poznanie potencjalnych skutków podatkowych
    planowanego rozwiązania, zanim podejmie ostateczne decyzje organizacyjne i finansowe.
    Niemniej jednak, na obecnym etapie zaawansowania projektu, Spółka zakłada, że warunki
    przyszłej umowy najmu długoterminowego będą obejmowały:
        okres obowiązywania umowy wynoszący 3 lata,
        możliwość sukcesywnego przypisywania poszczególnych rowerów do konkretnych
        pracowników,
        prawo pierwszeństwa wykupu roweru po zakończeniu okresu najmu, które będzie
        przysługiwało pracownikowi korzystającemu z danego roweru w trakcie trwania
        umowy.
    Spółka dopuszcza również, że przedmiotem umowy będą różne modele rowerów – w tym
    również rowery ze wspomaganiem elektrycznym – co może mieć wpływ na zróżnicowanie
    opłat.
    Na moment składania niniejszego wniosku Spółka planuje ponosić wyłącznie podstawowe
    opłaty wynikające z tytułu najmu rowerów lub rowerów elektrycznych od zewnętrznego
    podmiotu finansującego (leasingodawcy). Będą to regularne opłaty miesięczne, naliczane
    za każdy wynajmowany rower zgodnie z warunkami umowy. Spółka nie przewiduje
    obecnie konieczności ponoszenia żadnych dodatkowych opłat związanych z najmem.

    Podstawową działalnością Spółki jest organizacja, przygotowywanie i prowadzenie
    konferencji, spotkań, wydarzeń korporacyjnych, warsztatów, wyjazdów oraz imprez
    integracyjnych dla klientów biznesowych. Charakter tej działalności wymaga od Spółki
    utrzymania wysokiego poziomu mobilności, terminowości oraz efektywności działań,
    które zależą przede wszystkim od zaangażowania i sprawności jej pracowników. W tym
    kontekście, wydatki związane z najmem oraz udostępnianiem rowerów i rowerów
    elektrycznych dla pracowników mają wyraźny i bezpośredni związek zarówno z
    możliwością uzyskiwania przychodów, jak również z ich zabezpieczeniem i zachowaniem
    na przyszłość. Celem wdrożenia programu najmu rowerów jest przede wszystkim:
        zwiększenie efektywności pracy poprzez ułatwienie pracownikom codziennych
        dojazdów do biura oraz sprawnego przemieszczania się między klientami i
        miejscami organizacji wydarzeń, co pozwoli na lepszą realizację usług świadczonych
        przez Spółkę;
        ograniczenie absencji chorobowych pracowników, które mogą być związane z
        korzystaniem z publicznej komunikacji miejskiej lub przemieszczaniem się
        samochodami, co przełoży się na stabilność i ciągłość działania Spółki;
        poprawa ogólnej kondycji zdrowotnej i samopoczucia pracowników, co przekłada
        się na ich większą produktywność oraz satysfakcję z wykonywanych obowiązków;
        zwiększenie atrakcyjności Spółki jako pracodawcy, co pomaga zarówno w
        utrzymaniu obecnych, jak i pozyskiwaniu nowych, wykwalifikowanych
        pracowników. Stanowi to istotny element wynagrodzenia pozapłacowego, co może
        ograniczyć rotację kadry i wynikające z tego dodatkowe koszty rekrutacyjne;
        budowanie pozytywnego wizerunku przedsiębiorstwa jako nowoczesnego i
        proekologicznego podmiotu, promującego zdrowy tryb życia oraz ekologiczne
        formy transportu. Takie podejście korzystnie wpływa na relacje z obecnymi oraz
        potencjalnymi kontrahentami, którzy dostrzegają zaangażowanie Spółki w
        nowoczesne, odpowiedzialne społecznie inicjatywy.
    Pytania
    1. Czy w przedstawionym powyżej stanie faktycznym, pracownicy uzyskują przychód w
      rozumieniu art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych z tytułu korzystania z udostępnionych im rowerów ze wspomaganiem
      elektrycznym do prędkości 25 km/h w celach prywatnych i czy na Spółce ciąży w tym
      zakresie obowiązek obliczania i pobierania zaliczek na podatek dochodowy od osób
      fizycznych?
    2. Czy czynsze oraz ewentualne inne wydatki ponoszone przez Spółkę w związku z najmem
      długoterminowym i udostępnianiem pracownikom rowerów i rowerów ze
      wspomaganiem elektrycznym do prędkości 25 km/h będą mogły zostać w całości
      zaliczone do kosztów uzyskania przychodów Spółki dla celów podatku CIT?
    Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie numer 1 dotyczące
    podatku dochodowego od osób fizycznych. W zakresie podatku dochodowego od osób
    prawnych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    W przedstawionym powyżej stanie faktycznym, pracownicy nie uzyskują przychodu w
    rozumieniu art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób

    fizycznych z tytułu korzystania z udostępnionych im rowerów elektrycznych w celach
    prywatnych i na Spółce nie ciąży w tym zakresie obowiązek obliczania i pobierania zaliczek
    na podatek dochodowy od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 updof, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy,
    pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju
    wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez
    względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności:
    wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju
    dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie
    od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne
    ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub
    świadczeń częściowo odpłatnych.
    W konsekwencji, za przychody ze stosunku pracy należy uznać każdą formę przysporzenia
    majątkowego, zarówno w formie pieniężnej jak i niepieniężnej, w tym nieodpłatne
    świadczenia otrzymane przez podatnika.
    Na podstawie art. 11 ust. 2a pkt 1 updof, jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi
    wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia, ich wartość
    ustala się według cen stosowanych wobec innych odbiorców.
    Podstawowym kryterium, które powinno być stosowane przy ustalaniu czy dane
    nieodpłatne świadczenie ze strony pracodawcy stanowi przychód ze stosunku pracy, jest
    wystąpienie u pracownika przysporzenia w postaci nabycia wymiernej korzyści
    majątkowej lub wymiernego zaoszczędzenia wydatku.
    Podkreślenia wymaga także fakt, że - co wynika z orzecznictwa - pojęcie nieodpłatnego
    świadczenia należy zawsze interpretować w konkretnym kontekście, a me w oderwaniu od
    mego z pominięciem okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i
    zdarzeń prawnych. Przy wykładni tego pojęcia nie można również pominąć wyroku
    Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13. w którym Trybunał
    stwierdził, że za przychód pracownika mogą być uznane nieodpłatne świadczenia, jeżeli:
      1. zostały spełnione za zgodą pracownika (pracownik skorzystał z nich w pełni
        dobrowolnie);
      2. zostały spełnione w interesie pracownika (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
        mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który
        musiałby ponieść.
      3. odniesiona korzyść jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (me
        jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Dla uznania że nieodpłatne świadczenie stanowi przychód podatkowy powyższe kryteria
    powinny być spełnione łącznie. Oznacza to, że niespełnienie przynajmniej jednego z nich
    powoduje, że dane świadczenie me jest świadczeniem podlegającym opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Planowane udostępnienie pracownikom Rowerów wynika z decyzji Spółki, która chce
    poprawić warunki dojazdu pracowników w środowisku miejskim. Głównym celem tej
    inicjatywy jest umożliwienie pracownikom wygodnego dotarcia do miejsca pracy oraz do
    klientów Spółki, niezależnie od utrudnień komunikacyjnych, takich jak korki lub awarie
    transportu publicznego.
    Pracownicy nie będą zobowiązani do korzystania z tych rowerów w celach prywatnych
    jednak Spółka przewiduje możliwość ich prywatnego użytkowania. Decyzja ta
    podyktowana jest względami praktycznymi – trudno bowiem założyć, że żaden pracownik
    nie skorzysta z roweru do celów osobistych, mając go do dyspozycji także poza godzinami

    pracy. Ewentualny zakaz używania rowerów do celów prywatnych byłby trudny do
    wyegzekwowania, szczególnie ze ich podstawowym przeznaczeniem jest dojazd między
    miejscem zamieszkania a miejscem pracy.
    W związku z tym, zgoda na ich prywatne użytkowanie jest nie tylko korzystna dla
    pracowników, ale również leży w interesie samej Spółki. Pozwala to uniknąć konieczności
    angażowania dodatkowych środków oraz zasobów do egzekwowania nierealnego zakazu.
    Jak wynika z orzecznictwa, dla powstania zobowiązania podatkowego konieczne jest jego
    skonkretyzowanie. Kwota podlegająca opodatkowaniu, jako czynnik determinujący
    wysokość podatku, musi być zatem ściśle określona. W uzasadnieniu przywołanego
    powyżej wyroku, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że (...) w odniesieniu do pieniędzy
    (wartości pieniężnych) owo skonkretyzowanie i przypisanie ich jako przychodu będącego
    podstawą opodatkowania jest możliwe bez elementu realnego, tj. wydania sumy
    podatnikowi: wystarczy, że określona kwota pojawi się na liście płac i będzie do dyspozycji
    pracownika. Jest oczywiste, że kwota ta stanowi korzyść pracownika. Natomiast – w
    odniesieniu do innych nieodpłatnych świadczeń – bez elementu realnego w postaci
    otrzymania korzyści przez pracownika nie uzyskuje on przychodu; nie występuje
    zdarzenie, z którym ustawa wiąże powstanie obowiązku podatkowego. Tym bardziej, bez
    skonkretyzowanego i indywidualnie przypisanego świadczenia, brak podstaw do
    określenia jego wysokości.
    Mając na względzie powyższe, Spółka nie byłaby w stanie stwierdzić jakie świadczenia
    pracownicy rzeczywiście otrzymali w wyniku korzystania z udostępnionych im Rowerów
    do celów prywatnych, ani jaka jest ich wartość. W konsekwencji, nie są w stanie obliczyć
    wysokości przychodu uzyskanego przez pracowników z tego tytułu. Tym samym nie jest
    spełniona przesłanka nr 3 określona w przywołanym powyżej wyroku Trybunału
    Konstytucyjnego.
    W uzupełnieniu podkreślili Państwo, że niniejszy wniosek dotyczy zdarzenia przyszłego, a
    nie zaistniałego stanu faktycznego. Oznacza to, że w momencie składania wniosku Spółka
    nie rozpoczęła się realizacji opisanego programu udostępniania rowerów i rowerów
    elektrycznych pracownikom.
    W szczególności:
    o Spółka nie prowadzi jeszcze imiennych list pracowników, którym udostępniane są
      rowery – jednak planuje to robić w ramach wdrażanego programu. Takie listy będą
      tworzone w momencie przystąpienia konkretnych pracowników do programu oraz
      przypisania im poszczególnych pojazdów.
    o Spółka nie ponosi jeszcze opłat z tytułu najmu rowerów, ponieważ umowa leasingu
      /najmu nie została jeszcze zawarta. Opłaty będą naliczane i uiszczane dopiero po
      uruchomieniu programu, zgodnie z opisanym we wniosku mechanizmem.
    W związku z tym wszelkie informacje przekazane przez Spółkę w ramach niniejszego
    wniosku mają charakter planowanej, przyszłej działalności i opierają się na założeniach,
    które będą obowiązywać w momencie rozpoczęcia programu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Natomiast stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
      spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej w art. 12 ust. 1 ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione
    kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i
    stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u
    podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym
    pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy
    praktycznie wszystkie otrzymane przez niego od pracodawcy świadczenia. Są nimi bowiem
    nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę,
    ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty,
    jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.
    Według art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Z ogólnej definicji przychodów zawartej w art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wynika, że przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ponieważ za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego – zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika – to wskazać należy, że dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie
    rozumie się te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest
    nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie w
    majątku podatnika mające konkretny wymiar finansowy.
    Zatem do przychodu należy zaliczyć każdy rodzaj świadczenia, które dana osoba
    (podatnik) otrzymuje kosztem majątku innej osoby.

    Kwestia nieodpłatnych świadczeń dla pracowników została poruszona w wyroku
    Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K7/13.
    W wyżej wskazanym wyroku Trybunał Konstytucyjny (oceniając przepis art. 12 ust. 1 w
    związku z art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 3 w związku z art. 11 ust. 2-2b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, przez pryzmat ich zgodności z Konstytucją
    Rzeczypospolitej Polskiej) stwierdził, że za przychód pracownika mogą być uznane
    świadczenia, które:
        zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
        zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu
        korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
        ponieść,
        korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
        dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    W kontekście pierwszej przesłanki, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że
    rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej
    okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez
    pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem
    ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej,
    rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku
    świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji,
    przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Formułując drugą przesłankę Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy
    świadczenie leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne
    przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał
    Konstytucyjny – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia,
    jako przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała, opodatkowaniu, po
    stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa.
    Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co
    jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być
    następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi.
    W wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny
    dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy
    jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem
    majątku. Jako przykład Trybunał Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie pracownika z
    miejsca zamieszkania do pracy. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, zorganizowanie
    tego rodzaju transportu może oznaczać zaoszczędzenie wydatku po stronie pracownika i
    w konsekwencji może stanowić przysporzenie objęte podatkiem dochodowym. Taka
    ocena jest jednak poprawna tylko pod warunkiem, że świadczenia te pracodawca spełniał,
    dysponując uprzednią zgodą pracownika na ich przyjęcie. O ile bowiem pracownik
    decyduje się skorzystać z przewozu, niewątpliwie zaoszczędza sobie wydatku, który
    musiałby ponieść. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy
    nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem
    wykonania pracy – po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być
    objęta podatkiem dochodowym.

    Odnosząc się natomiast do trzeciej przesłanki, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne
    świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które
    zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem
    ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Dotyczy to między
    innymi zorganizowania przez pracodawcę dowozu do pracy, w sytuacji gdy pracodawca
    wie, kto będzie korzystał z tej formy transportu oraz zna odległości, którą każdy będzie
    pokonywał. W takim przypadku pracodawca jest w stanie precyzyjnie określić wartość
    świadczenia przypadającą indywidualnie na każdego przewożonego. Z kolei jako przykład
    świadczenia, które nie rodzi po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści)
    Trybunał Konstytucyjny wskazał sytuację, w której pracodawca proponuje pracownikom
    udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, choćby organizowanych poza
    miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy
    w spotkaniu (konferencji, szkoleniu) dobrowolnie, po jego stronie nie pojawia się korzyść,
    choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie sposób bowiem zakładać, że gdyby nie
    „kursokonferencja” organizowana przez pracodawcę, pracownik wydałby pieniądze na
    uczestnictwo w takim przedsięwzięciu. Trudno też poważnie utrzymywać, że przychodem
    pracownika z umowy o pracę czy stosunku służbowego jest możliwość okazjonalnego
    uczestnictwa w obiedzie czy kolacji, a wartość zjedzonych przez niego potraw i wypitych
    napojów wyznacza podstawę opodatkowania.
    W świetle powyższego zauważam, że nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę
    na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem podlegającym
    podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju świadczenie jest
    wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym,
    jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny ze względu na otwarty i rozwijający się
    katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców – nie jest możliwe enumeratywne
    wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych przysporzeń, które zgodnie z
    zasadą powszechności przedmiotowej podatku dochodowego powinny być przez
    ustawodawcę uwzględnione.
    Z opisanego we wniosku zdarzenia wynika, że Spółka będzie udostępniać dla
    pracowników rowery oraz rowery elektryczne do celów zarówno służbowych jak i
    prywatnych. W tym celu Spółka planuje w najbliższym czasie zawrzeć umowę najmu
    długoterminowego rowerów od firmy zewnętrznej. Spółka nie będzie ich właścicielem
    przez cały okres trwania umowy. Rowery te będą standardowymi modelami ze
    wspomaganiem elektrycznym ograniczonym do prędkości 25 km/h oraz bez wspomagania
    elektrycznego. W związku z tym, Spółka zamierza uzgodnić z każdym zainteresowanym
    pracownikiem, że pracownikowi zostanie pomniejszone wynagrodzenie z tytułu
    korzystania z roweru. Formalnie zostanie to uregulowane m.in. poprzez podpisanie
    stosownego aneksu do umowy o pracę. Pracownik, decydując się na udział w programie
    udostępnienia rowerów lub rowerów elektrycznych będzie w pełni pokrywał koszt
    związany z ich użytkowaniem poprzez rezygnację z części swojego wynagrodzenia.
    Oznacza to, że opłata z tytułu korzystania z roweru będzie przez pracownika ponoszona w
    całości – tj. w wysokości odpowiadającej całkowitemu kosztowi najmu roweru
    przypadającemu na danego pracownika. Potrącana pracownikowi część wynagrodzenia –
    odpowiadająca pełnej wysokości opłaty za wynajem roweru – będzie w całości
    przekazywana firmie leasingowej (wynajmującej rowery) jako zapłata należności
    wynikającej z zawartej przez Spółkę umowy najmu długoterminowego. Spółka będzie
    prowadzić imienne listy pracowników, którym udostępniane są rowery i rowery
    elektryczne.
    Z powyższego wynika, że rowery zostaną udostępnione pracownikom za ich zgodą.
    Ponadto przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę leży w interesie
    pracownika, gdyż jest równoznaczne z uniknięciem przez niego wydatku, jaki musiałby

    ponieść w związku z dojazdem do pracy innymi środkami transportu (pracodawca nie jest
    zobowiązany do zapewnienia pracownikom dojazdu do pracy) lub zaoszczędzeniem czasu
    jaki pracownik musiałby przeznaczyć na dojście do pracy. Można również określić, jaką
    korzyść uzyskał dany pracownik.
    Udostępnienie rowerów pracownikom można rozpatrywać w kontekście przychodu, ale
    tylko w sytuacji, gdy pracownicy będą korzystali z nich nieodpłatnie lub częściowo
    odpłatnie. Natomiast w sytuacji, gdy pracownicy poniosą pełną odpłatność za użytkowanie
    tych rowerów, to nie uzyskają przychodu związanego z nieodpłatnym bądź częściowo
    odpłatnym użytkowaniem rowerów.
    Skoro – jak wynika z opisu sprawy – pracownik poniesie pełną odpłatność za używanie
    roweru bądź roweru elektrycznego do celów prywatnych i służbowych, w wysokości
    odpowiadającej całkowitemu kosztowi najmu roweru przypadającemu na danego
    pracownika, wówczas nie uzyska przychodu z tytułu użytkowania roweru bądź roweru
    elektrycznego. Na Państwu nie będą ciążyły z tego tytułu obowiązki płatnika, tj. obowiązek
    obliczenia i pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.
    Państwa stanowisko w ww. zakresie jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dacie wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) i zastosujecie się
    Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego.
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego.
    Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.