Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.832.2025.1.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-10
Teza: Obowiązki płatnika; wystawienie PIT; 11 w sytuacji umorzenia
kredytu zaciągniętego na zakup obiektu o charakterze
rekreacyjnym (letniskowym) lub o charakterze gospodarczym.
Słowa kluczowe: banki
budynek-budynek gospodarczy
dom-dom letniskowy
kredyt
obowiązek-obowiązek płatnika
umorzenie
zaniechanie
Zagadnienia: Ordynacja podatkowa-Dział III Zobowiązania podatkowe-
Rozdział 1 Powstawanie zobowiąznia podatkowego-
Zaniechanie poboru podatku
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.
1

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 42a-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Bank (...) (dalej „Bank” lub „Wnioskodawca”) jest bankiem krajowym prowadzącym
    działalność na podstawie ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. jedn. Dz. U. z
    2020 r., poz. 1896; dalej: „Prawo bankowe”).
    Bank udziela kredytów i pożyczek osobom fizycznym, w tym m.in. na zaspokojenie
    potrzeb mieszkaniowych takich jak: nabycie domu lub mieszkania (w tym wraz z gruntem
    lub udziałem w gruncie), nabycie gruntu pod budowę, rozbudowę, modernizację domu
    lub mieszkania, przeprowadzenie modernizacji lub remontu domu lub mieszkania
    należącego do kredytobiorcy, w tym adaptację obiektu niemieszkalnego na cele
    mieszkaniowe.
    Bank jest też następcą prawnym innych banków, które udzieliły takich kredytów i pożyczek.
    W dalszej części wniosku kredyty i pożyczki określane są łącznie jako kredyty.
    W powyżej opisanych sytuacjach może dojść do umorzenia kredytu lub pożyczki (zawarcia
    umowy zwolnienia z długu).
    W takich wypadkach Bank musi ustalić, czy znajduje zastosowanie rozporządzenie
    Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 102, t.j., z późn. zm.,
    dalej Rozporządzenie), wydane na podstawie art. 22 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r.
    Ordynacja podatkowa.
    Jeśli bowiem zaniechanie poboru nie znajduje zastosowania, to wówczas Bank będzie
    zobowiązany zastosować normę z art. 42a ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, tj. złożyć informację PIT-11 (część F, „informacja o
    wysokości przychodów, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy”).
    Umorzenie dokonywane jest (lub będzie) w czasie obowiązywania Rozporządzenia.

    Zgodnie z Rozporządzeniem korzystanie z zaniechania poboru podatku uzależnione jest m.
    in. od warunku, iż kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
    mieszkaniowej, w rozumieniu przepisów Rozporządzenia (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit a w zw. z § 1
    ust. 5 Rozporządzenia).
    W związku z m.in. tym warunkiem, jednocześnie z dokonaniem umorzenia (lub po jego
    dokonaniu), Bank odbiera od kredytobiorców (pożyczkobiorców) oświadczenie, w którym
    potwierdzają oni, że przychód uzyskany w związku z dokonywanym umorzeniem korzysta
    z zaniechania poboru z Rozporządzenia w całości albo w określonej części, oraz że
    spełniony jest m.in. warunek, że kredyt (lub kredyty) jest zaciągnięty na jedną inwestycję
    mieszkaniową w rozumieniu przepisów Rozporządzenia (Oświadczenie).
    W praktyce Banku zdarzają się sytuacje w których Podatnicy (tj. kredytobiorcy,
    pożyczkobiorcy) składają ww. Oświadczenie lub wyrażają gotowość złożenia Oświadczenia,
    natomiast pewne wątpliwości budzi rodzaj obiektu (nieruchomości), którego dotyczy
    zaciągnięty kredyt.
    Chodzi tu o dwa możliwe przypadki, co do których Bank powziął wątpliwość, czy ma do
    nich zastosowanie Rozporządzenie.
    Przypadek 1
    Składane przez Podatników Oświadczenie (lub wyrażenie gotowości złożenia
    Oświadczenia) dotyczy obiektów o charakterze rekreacyjnym (letniskowym), przy czym
    niezależnie od takiego statusu obiektu Podatnicy deklarują, iż obiekt jest (lub będzie)
    wykorzystywany do zaspokojenia ich potrzeb mieszkaniowych.
    Przypadek 2
    Składane przez Podatników Oświadczenie (lub wyrażenie gotowości złożenia
    Oświadczenia) dotyczy obiektów o charakterze gospodarczym – np. Podatnik chce nabyć
    budynek gospodarczy, który nadaje się do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych,
    deklarując, że obiekt ten jest (lub będzie) wykorzystywany do zaspokojenia jego potrzeb
    mieszkaniowych.
    Pytania
    1. Czy w opisanym Przypadku 1 Bank, po odebraniu Oświadczenia, może zastosować
      zaniechanie poboru na podstawie Rozporządzenia, i w konsekwencji nie wystawiać
      informacji PIT-11 ?
    2. Czy w opisanym Przypadku 2 Bank, po odebraniu Oświadczenia, może zastosować
      zaniechanie poboru na podstawie Rozporządzenia, i w konsekwencji nie wystawiać
      informacji PIT-11 ?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, w obu opisanych przypadkach po odebraniu Oświadczenia,
    może on zastosować zaniechanie poboru na podstawie Rozporządzenia i w konsekwencji
    nie wystawiać informacji PIT-11.
    Uzasadnienie
    Rozporządzenie wprowadza zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób
    fizycznych, które zależy od spełnienia przez podatników tego podatku wskazanych w
    Rozporządzeniu warunków.
    Warunki te dotyczą m.in. okoliczności związanych z realizowaniem przez nich potrzeb
    mieszkaniowych.
    Zgodnie z par. 1 pkt 5 Rozporządzenia:
    Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
    inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:

    1) jednego gospodarstwa domowego albo
    2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające
    zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z
    każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w
    rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i
    darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
    Zatem przepisy Rozporządzenia wskazują, iż za inwestycję mieszkaniową uznaje się
    obiekt, który służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych.
    Z kolei ustawa z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 725 z
    późn. zm.) zawiera definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zgodnie z którą:
    Ilekroć w ustawie jest mowa o budynku mieszkalnym jednorodzinnym - należy przez to
    rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub
    grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie
    samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali
    mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni
    całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.
    Ponadto przepisy dotyczące prawa budowlanego ani ustawa podatkowa nie zawierają
    definicji "domu letniego/weekendowego". Z wykładni systemowej można wywieść, że w
    pojęciu budynku mieszkalnego mieści się także pojęcie budynku mieszkalnego
    letniskowego (czy też rekreacyjnego, weekendowego etc.). Co do zasady o tym czy dom
    można uznać za letniskowy/rekreacyjny, czy też za budynek mieszkalny, decyduje jego
    przeznaczenie, a więc funkcja, której ma służyć.
    Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 stycznia 2003 r. sygn. akt
    I SA/Łd 1519/01 wskazał, że:
    Budynek letniskowy będzie się mieścił w pojęciu budynku mieszkalnego, (...) gdy będzie
    przeznaczony na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych (nie rekreacyjnych,
    wypoczynkowych bądź w celu lokaty kapitału) podatnika i jego bliskich, a w szczególności
    jego parametry techniczne umożliwiają zamieszkiwanie w nim przez cały rok.
    Natomiast w wyroku z 19 lutego 2008 r. sygn. akt II FSK 1726/06 (wydanym w zakresie
    podatku od nieruchomości) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że:
    Kryterium decydującym o zaliczeniu budynku do poszczególnych kategorii budynków, o
    których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jest kryterium
    zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich.
    Budynek letniskowy będzie się mieścił w pojęciu budynku mieszkalnego tylko wówczas,
    gdy będzie użytkowany faktycznie przez właściciela (jego bliskich), służąc tym samym
    zaspokajaniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych (nie rekreacyjnych,
    wypoczynkowych bądź w celu lokaty kapitału).
    Wobec powyższego wydatki poniesione na zakup nieruchomości mającej status
    „letniskowy” czy „rekreacyjny”, lecz która nadaje się do zamieszkiwania przez cały rok,
    dzięki której podatnik zaspokaja (lub zamierza zaspokajać) potrzeby mieszkaniowe,
    stanowią wydatki na cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym w takich wypadkach spełnione jest kryterium z § 1 ust. 1 pkt 1 lit a) w zw. z § 1
    ust. 5 Rozporządzenia, tj. kredyt mieszkaniowy zaciągnięty jest na realizację inwestycji
    mieszkaniowej w rozumieniu Rozporządzenia.
    Powyżej przedstawione rozumienie przepisów zostało potwierdzone w interpretacjach
    indywidualnych, np. w następujących pismach Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej:
        z 25 sierpnia 2025 r. 0112-KDIL2-1.4011.549.2025.2.KP;

        z 26 czerwca 2025 r. 0112-KDIL2-1.4011.525.2025.2.MB;
        z 5 grudnia 2024 r., 0113-KDIPT2-2.4011.727.2024.3.ACZ;
        z 2 września 2024 r. 0115-KDIT1.4011.440.2024.2.MK.
    W ocenie Wnioskodawcy, powyższe rozumowanie można też zastosować dla Przypadku 2.
    Jak bowiem wynika z przytoczonego orzecznictwa, kluczowe znaczenie ma spełnienie
    kryterium zaspokajania potrzeb mieszkaniowych.
    Również w przytoczonych interpretacjach zwraca się na to uwagę.
    Ponadto wskazać można, że zgodnie z Rozporządzeniem zaniechanie poboru przysługuje
    w odniesieniu do „jednej inwestycji mieszkaniowej”. Zatem ulga w postaci zaniechania
    przysługuje również z uwagi na kryterium wykorzystywania na potrzeby mieszkaniowe, a
    ponadto przysługuje tylko jednorazowo, w związku z tylko jednym obiektem, co do
    którego Podatnik podjął decyzję o przeznaczeniu go na zaspokajanie potrzeb
    mieszkaniowych.
    Dodać należy, że chodzi o pojedyncze sytuacje, w których Podatnik znalazł się w
    specyficznych uwarunkowaniach, które np. uniemożliwiają mu nadanie formalnego
    statusu mieszkalnego obiektowi wykorzystywanemu do zamieszkiwania. Niemniej nie
    zmienia to faktu, iż obiekt ten pozwala mu zaspokoić potrzeby mieszkaniowe. Jeśli zatem
    Podatnik w związku z tymi specyficznymi uwarunkowaniami podejmuje decyzję, iż taki
    obiekt jest jego inwestycją mieszkaniową, to nie powinno się odmawiać Podatnikowi
    prawa do jednorazowej ulgi w postaci zaniechania poboru przewidzianego w
    Rozporządzeniu.
    Należy dodać, że Bank ma dane dot. tylko kredytów (lub pożyczek) udzielonych przez
    siebie, względnie udzielonych przez poprzedników prawnych Banku, lecz nie ma wiedzy o
    wszystkich ww. aspektach dot. podatników oraz stanie technicznym, czy też faktycznym
    przeznaczeniu finansowanej nieruchomości.
    Rola Banku sprowadza się jedynie do zweryfikowania posiadanych informacji (tj. o tym,
    jakich kredytów czy pożyczek Bank w przeszłości udzielił) oraz do pozyskania od
    podatników oświadczenia dot. spełnienia warunków co do korzystania z zaniechania
    poboru podatku (w tym dotyczących zaspokajania potrzeb mieszkaniowych z
    wykorzystaniem danej inwestycji mieszkaniowej).
    Wobec powyższego należy przyjąć, że przedstawione powyżej stanowisko Banku jest
    słuszne, tj. że w opisanej sytuacji Bank, po odebraniu Oświadczenia, może zastosować
    zaniechanie poboru na podstawie Rozporządzenia, i w konsekwencji nie wystawiać
    informacji PIT-11.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku

      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Źródła przychodów
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Obowiązki płatnika
    Zasadą jest, że obowiązek prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania, obliczenia i
    zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych ciąży na podatnikach. Niemniej jednak,
    w odniesieniu do licznych sytuacji zasada ta została wyłączona przez ustawodawcę,
    poprzez nałożenie obowiązków płatnika na podmioty wypłacające podatnikowi (stawiające
    do dyspozycji podatnika) należności stanowiące jego dochody (przychody).
    Zgodnie z art. 8 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 111 ze zm.):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Z uwagi na powyższe, na płatniku ciążą trzy podstawowe obowiązki podatkowe, tj.:

    1) obliczenie,
    2) pobranie,
    3) wpłacenie
    – podatku, zaliczki lub raty.
    Na podmiotach dokonujących świadczeń z innych źródeł ciążą natomiast obowiązki
    informacyjne wynikające z art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c
      oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na
      podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić
      informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
      podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Przedstawili Państwo informacje, z których wynika, że:
    1. udzielają Państwo kredytów i pożyczek, w tym na zaspokojenie potrzeb
      mieszkaniowych;
    2. w odniesieniu do tych kredytów lub pożyczek może dojść do umorzenia (zawarcia
      umowy zwolnienia z długu);
    3. w takich przypadkach muszą Państwo ustalić, czy zastosowanie znajdzie
      Rozporządzenie Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
      podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
      hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe;
    Powzięli Państwo wątpliwość, czy umarzając zadłużenie w sytuacji, gdy klienci zaciągnęli
    kredyty i pożyczki na obiekty o charakterze rekreacyjnym (letniskowym) lub budynki
    gospodarcze nadające się do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, będą Państwo
    zobowiązani do wystawienia informacji PIT-11.
    Umorzenie wierzytelności
    Instytucja kredytu została uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo
    bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).

    Umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się
    przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika.
    Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie
    wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    W wyniku umorzenia wierzytelności po stronie dłużnika pojawia się rzeczywista korzyść,
    nie musi bowiem wydatkować środków, które byłby zobowiązany przeznaczyć na
    uregulowanie wierzytelności.
    Zatem umorzenie wierzytelności – co do zasady – skutkuje powstaniem przychodu w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Kwotę
    umorzenia należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zaniechanie poboru podatku
    Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania
    poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z
    kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 102) w
    aktualnie obowiązującym brzmieniu zmienionym Rozporządzeniem Ministra Finansów z
    20 grudnia 2024 r. (Dz. U. 2024 poz. 1912):
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
        kwot:
      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
        mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
        mieszkaniowej;
      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
        niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku

        dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.),
        zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
        zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do
        całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
        lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
        którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
        wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
        się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      1) jednego gospodarstwa domowego albo
      2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
        gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
        albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z
        innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
        inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
        osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
        zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Stosownie do § 4a tego rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w §
      3 ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
      2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia:
      1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
        rozumieć kredyt, który został:
      1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
      2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
      3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

      2. Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki
        określone w ust. 1.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
        udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
        również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu
        lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
        prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
        przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Stosownie do art. 21 ust. 28 ww. ustawy:
      Za wydatki, o których mowa w ust. 25, nie uważa się wydatków poniesionych na:
      1) nabycie gruntu lub udziału w gruncie, prawa wieczystego użytkowania gruntu lub
      udziału w takim prawie, budynku, jego części lub udziału w budynku, lub
      2) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę, adaptację lub remont budynku
      albo jego części
      - przeznaczonych na cele rekreacyjne.
    Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie
    następujące przesłanki:
    1. kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;
    2. kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;
    3. kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
    4. kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego
      kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.
    Państwa obowiązki jako płatnika

    Omawiane powyżej Rozporządzenie wprowadza zaniechanie poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych, które zależy od spełnienia przez podatników tego
    podatku wskazanych w Rozporządzeniu warunków. Spełnienie tych warunków jest
    okolicznością dotyczącą wyłącznie tych podatników.
    Co istotne, zaniechanie poboru podatku dochodowego na podstawie omawianego
    Rozporządzenia następuje – przy spełnieniu określonych warunków – z mocy prawa. Jak
    bowiem wskazał Minister Finansów w piśmie z 28 października 2024 r. znak DOP2.
    054.1.2024.BBFF w odpowiedzi na interpelację poselską:
      W sytuacji spełnienia przesłanek warunkujących zastosowanie powyższego
      rozporządzenia, przychód z tytułu umorzenia określonego w tym rozporządzeniu
      kredytu, nie podlega opodatkowaniu. Co istotne, przy spełnieniu wszystkich
      warunków określonych w tym rozporządzeniu, zaniechanie poboru podatku
      następuje z mocy prawa (na podstawie rozporządzenia wydanego na mocy art. 22 §
      1 pkt 1 Ordynacji podatkowej).
    Z wniosku wynika, że mają Państwo dane dotyczące tylko kredytów (lub pożyczek)
    udzielonych przez siebie, względnie udzielonych przez Państwa poprzedników prawnych,
    lecz nie mają Państwo wiedzy o wszystkich ww. aspektach dot. podatników. Jednocześnie
    z dokonaniem umorzenia (lub po jego dokonaniu), Bank odbiera od kredytobiorców
    (pożyczkobiorców) oświadczenie, w którym potwierdzają oni, że przychód uzyskany w
    związku z dokonywanym umorzeniem korzysta z zaniechania poboru z Rozporządzenia w
    całości albo w określonej części, oraz że spełniony jest m.in. warunek, że kredyt (lub
    kredyty) jest zaciągnięty na jedną inwestycję mieszkaniową w rozumieniu przepisów
    Rozporządzenia (Oświadczenie).
    Odnosząc się do Przypadku 1 wskazuję, że cytowany wcześniej art. 21 ust. 28 wyłącza z
    wydatków na własne cele mieszkaniowe wydatki poniesione na nieruchomości
    przeznaczone na cele rekreacyjne. Jednakże co do zasady, o tym czy budynek można
    uznać za letniskowy/rekreacyjny, czy też za budynek mieszkalny – decyduje jego
    przeznaczenie, a więc funkcja, której ma służyć. Z wykładni systemowej prawa
    budowlanego można wywieść, że w pojęciu budynku mieszkalnego mieści się także
    pojęcie budynku mieszkalnego letniskowego. Wydatki poniesione na zakup budynku
    mieszkalnego, który zaspokaja potrzeby mieszkaniowe jednego gospodarstwa domowego
    i nie służy tylko do potrzeb wypoczynkowych, rekreacyjnych, sezonowo – stanowią wydatki
    na cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W związku z tym, jeżeli posiadają Państwo oświadczenie, że obiekt o charakterze
    rekreacyjnym (letniskowym) jest wykorzystywany do zaspokojenia potrzeb
    mieszkaniowych – można wówczas zastosować zaniechanie poboru na podstawie
    Rozporządzenia i w konsekwencji nie wystawiać informacji PIT-11.
    W tym zakresie Państwa stanowisko jest prawidłowe.
    Natomiast w Przypadku 2, gdy składane przez Podatników Oświadczenie dotyczy
    obiektów o charakterze gospodarczym (np. podatnik chce nabyć budynek gospodarczy,
    który nadaje się do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, deklarując, że obiekt ten jest
    (lub będzie) wykorzystywany do zaspokojenia jego potrzeb mieszkaniowych) – nie ma
    zastosowania zaniechanie poboru na podstawie Rozporządzenia i w konsekwencji
    Wnioskodawca powinien wystawić informację PIT-11.
    W art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zostały
    wymienione wydatki na nabycie budynku gospodarczego (niemieszkalnego) – nawet, jeśli
    podatnik wykorzystuje go do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. Art. 21 ust. 25 pkt 1
    lit. e) wskazuje, że wydatkami na cele mieszkaniowe są wydatki poniesione na

    „rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
    budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego
    pomieszczenia niemieszkalnego” – ale nie na nabycie takiego budynku.
    W związku z tym, w przypadku umarzania kredytów, których celem było nabycie
    budynków gospodarczych (niemieszkalnych), pomimo złożonego przez Podatnika
    Oświadczenia, powinni Państwo wystawić informację PIT-11 – ponieważ tego typu kredyt
    mieszkaniowy nie został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i zaniechanie wskazane w
    Rozporządzeniu nie ma zastosowania.
    W tym zakresie Państwa stanowisko należy więc uznać za nieprawidłowe.
    Końcowo należy wyjaśnić, że zaniechanie poboru podatku następuje z mocy prawa na
    podstawie Rozporządzenia. Zatem to nie Państwo stosują takie zaniechanie poboru
    podatku.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnej wskazuję, że
    zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.