Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB3/423-494/13-2/KS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2014-01-14
Teza: Czy w związku z całkowitą spłatą zobowiązania z tytułu kupna zorganizowanej części przedsiębiorstwa środkami z udzielonej przez sprzedawcę pożyczki – art. 15b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie miałby zastosowania – jeżeli spłata zobowiązania miałaby miejsce przed upływem wskazanych w tych przepisach terminów?
Słowa kluczowe: forma; koszt-koszty uzyskania przychodów; wydatek; zapłata; zatory płatnicze
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, przedstawione we wniosku z 10 października 2013 r. (data wpływu 15 października 2013 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie stosowania regulacji zawartej w art. 15b ustawy – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 15 października 2013 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie stosowania regulacji zawartej w art. 15b ustawy.

We wniosku przedstawiono następujący opis zdarzenia przyszłego.

Przedsiębiorstwo zamierza nabyć zorganizowaną część przedsiębiorstwa od innego podmiotu prawa handlowego. Uzgodniono, że płatność pomiędzy podmiotami za powyższą transakcję zostanie rozłożona na 10 lat płatną w ratach miesięcznych.

Jednakże transakcja w takiej formie naruszy art. 15b ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych: „Jeżeli termin płatności jest dłuższy niż 60 dni, zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę wynikającą z dokumentów, o których mowa w ust. 1, dokonuje się z upływem 90 dni od daty zaliczenia tej kwoty do kosztów uzyskania przychodów, o ile nie została ona uregulowana w tym terminie”.

Wobec powyższego, podatnik będzie zmuszony do korygowania kosztów uzyskania przychodów m.in. kosztów amortyzacji od nabytych środków trwałych oraz kosztów zużytego surowca do produkcji nabytego w wyniku kupna zorganizowanej części przedsiębiorstwa, w części będącej niespłaconym zobowiązaniem wobec sprzedającego (powyżej 90 dni). Z czasem po spłacie kolejnych rat zobowiązania rozliczenie kosztów np.: związanych z rozchodem surowca staje się praktycznie niemożliwe.

W związku z powyższym, Spółka zamierza zawrzeć dodatkową umowę pożyczki ze sprzedającym na mocy, której sprzedawca zobowiązałby się do udzielania pożyczki, której wartość odpowiadałaby ustalonej cenie transakcji sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Jednocześnie udzielona pożyczka zostałaby w całości przeznaczona na całkowitą spłatę zobowiązania wynikającego ze sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa. W efekcie po stronie kupującego wciąż istniałoby zobowiązanie, ale nie z tytułu umowy sprzedaży, lecz z tytułu umowy pożyczki. W takiej sytuacji art. 15b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie miałby zastosowania?

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w związku z całkowitą spłatą zobowiązania z tytułu kupna zorganizowanej części przedsiębiorstwa środkami z udzielonej przez sprzedawcę pożyczki – art. 15b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie miałby zastosowania – jeżeli spłata zobowiązania miałaby miejsce przed upływem wskazanych w tych przepisach terminów?

Zdaniem Wnioskodawcy, nie ma zastosowania art. 15b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w przypadku zawarcia dodatkowej umowy pożyczki, w efekcie której po stronie kupującego wciąż istniałoby zobowiązanie, ale nie z tytułu umowy sprzedaży, lecz z tytułu umowy pożyczki. Pod warunkiem spłaty zobowiązań z tytułu kupna zorganizowanej części przedsiębiorstwa przed upływem wskazanych w tych przepisach terminów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (…).

Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź zabezpieczeniu źródła przychodów. Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w tym celu, nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.

Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

*   został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
*   jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
*   pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
*   poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
*   został właściwie udokumentowany, nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy, stanowić mogą koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.

Z dniem 1 stycznia 2013 r. zaczął obowiązywać art. 15b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Artykuł ten został dodany na mocy art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 16 listopada 2012 r. o redukcji niektórych obciążeń administracyjnych w gospodarce (Dz.U. z 2012 r., poz. 1342).

Zgodnie z art. 15b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty wynikającej z faktury (rachunku), a jeżeli nie istniał obowiązek wystawienia faktury (rachunku) - kwoty wynikającej z umowy albo innego dokumentu, i nieuregulowania tej kwoty w terminie 30 dni od daty upływu terminu płatności, podatnik jest obowiązany do zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę wynikającą z tych dokumentów.

Jeżeli termin płatności jest dłuższy niż 60 dni, zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę wynikającą z dokumentów, o których mowa w ust. 1, dokonuje się z upływem 90 dni od daty zaliczenia tej kwoty do kosztów uzyskania przychodów, o ile nie została ona uregulowana w tym terminie (art. 15b ust. 2 ww. ustawy).

W myśl art. 15b ust. 3 ustawy, zmniejszenia, o którym mowa w ust. 1 lub 2, dokonuje się w miesiącu, w którym upływa termin określony w tych przepisach.

Powyższe przepisy regulują zasady stosowania, w odniesieniu do dłużników nieterminowo regulujących swoje zobowiązania handlowe, represji podatkowych w postaci niemożności uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu albo konieczności zwiększenia kwoty przychodów. Efektem obydwu działań jest zwiększenie obciążenia podatkiem dochodowym od osób prawnych.

W przypadku, gdy podatnik zaliczył do kosztów uzyskania przychodów kwotę wynikającą z faktury (rachunku), wystawionej na jego rzecz przez dostawcę towarów lub usług, albo z umowy, która została zawarta pomiędzy podatnikiem a dostawcą towarów lub usług, nie przekazał tej kwoty wierzycielowi (dostawcy towarów lub usług) w terminie 30 dni od daty upływu terminu płatności wynikającego z faktury (rachunku) lub wspomnianej umowy, podatnik ten jest zobowiązany do zmniejszenia kwoty kosztów uzyskania przychodów, wykazanych w rozliczeniu za miesiąc, w którym upływa ten 30-dniowy termin, o kwotę wynikającą z tych dokumentów.

Jeżeli termin płatności wynikający z faktury (rachunku) lub umowy, która została zawarta pomiędzy podatnikiem a dostawcą towarów lub usług, w przypadku, gdy podmiot ten nie był zobowiązany do wystawienia faktury (rachunku), jest dłuższy niż 60 dni, podatnik jest zobowiązany do zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę nieuregulowanego długu wynikającego z danej faktury (rachunku) lub umowy z upływem 90 dni od daty zaliczenia tej kwoty do kosztów uzyskania przychodów.

Kwestią będącą przedmiotem zapytania jest ustalenie, czy w związku z całkowitą spłatą zobowiązania z tytułu kupna zorganizowanej części przedsiębiorstwa środkami z udzielonej przez sprzedawcę pożyczki – art. 15b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie miałby zastosowania – jeżeli spłata zobowiązania miałaby miejsce przed upływem wskazanych w tych przepisach terminów.

Spółka wskazała, że zamierza uregulować zobowiązanie z tytułu nabycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa z pożyczki otrzymanej od sprzedającego. Wartość pożyczki ma odpowiadać ustalonej cenie transakcji sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Otrzymana pożyczka ma w całości zostać przeznaczona na całkowitą spłatę zobowiązania wynikającego ze sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

Odnosząc się do wskazanej przez Spółkę sytuacji spłaty zobowiązania z tytułu nabycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa z otrzymanej od jej zbywcy pożyczki przed upływem wskazanych w przepisach art. 15b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych terminach, należy stwierdzić, że uregulowania wskazanego przepisu nie będą miały zastosowania. Spółka bowiem zobowiązanie z tytułu nabycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa ureguluje z otrzymanej pożyczki przeznaczonej w całości na spłatę przedmiotowego zobowiązania. W opisanej przez Spółkę sytuacji należy stwierdzić, że dotychczasowe zobowiązanie z tytułu nabycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa wygaśnie i powstanie nowe zobowiązanie z tytułu umowy pożyczki. Wygaśnięcie dotychczasowego zobowiązania należy traktować na równi z jego uregulowaniem.

Podsumowując, w związku z całkowitą spłatą zobowiązania z tytułu nabycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa środkami z udzielonej przez sprzedawcę pożyczki – art. 15b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie będzie miał zastosowania, przy założeniu, że spłata zobowiązania będzie miała miejsce przed upływem wskazanych w tych przepisach terminów.

Zauważyć przy tym należy, że jak wskazano powyżej, brak obowiązku dokonywania korekty kosztów, o której mowa w art. 15b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest ściśle uzależniony od prawnie skutecznego wygaśnięcia zobowiązania Spółki z tytułu nabycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa, a tym samym od prawnej skuteczności wszystkich (wskazanych we wniosku) zawieranych przez Spółkę umów. Jednakże postępowanie o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego jest postępowaniem szczególnym, w którym nie przeprowadza się postępowania dowodowego. Wydając przedmiotową interpretację Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działający w imieniu Ministra Finansów, jest związany wyłącznie opisem zdarzenia przyszłego oraz własnym stanowiskiem przedstawionym przez Wnioskodawcę. Natomiast kwestia prawnej skuteczności wszystkich dokonywanych przez Spółkę czynności prawnych, w tym zawieranych umów może być zweryfikowana (także pod kątem pozorności dokonywanych czynności) przez właściwe organy podatkowe w toku prowadzonego ewentualnego postępowania. Oceniając skutki prawne dokonywanych przez Spółkę czynności prawnych należy bowiem pamiętać, że zgodnie z art. 83 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), nieważne jest oświadczenie woli złożone drugiej stronie za jej zgodą dla pozoru. Jeżeli oświadczenie takie zostało złożone dla ukrycia innej czynności prawnej, ważność oświadczenia ocenia się według właściwości tej czynności. W myśl zaś art. 199a § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy dokonując ustalenia treści czynności prawnej, uwzględnia zgodny zamiar stron i cel czynności, a nie tylko dosłowne brzmienie oświadczeń woli złożonych przez strony czynności. Jeżeli pod pozorem dokonania czynności prawnej dokonano innej czynności prawnej, skutki podatkowe wywodzi się z tej ukrytej czynności prawnej (art. 199a § 2 Ordynacji podatkowej).

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.