Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.217.2021.2.JK2
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2021-05-31
Teza: W zakresie ustalenia obowiązku podatkowego – Wielka Brytania (Szkocja)
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; obowiązek-obowiązek podatkowy; Wielka Brytania
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 2a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 26 lutego 2021 r. (data wpływu 26 lutego 2021 r.) uzupełnionym pismem z 6 maja 2021 r. (data nadania 6 maja 2021 r., data wpływu 6 maja 2021 r.) stanowiącym odpowiedź na wezwanie z 30 kwietnia 2021 r. Nr 0114-KDIP3-2.4011.217.2021.1.JK2 (data nadania 30 kwietnia 2021 r., data doręczenia 1 maja 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia obowiązku podatkowego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 26 lutego 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia obowiązku podatkowego.

Z uwagi na braki formalne, pismem z 30 kwietnia 2021 r. Nr 0114-KDIP3-2.4011.217.2021.1.JK2 (data nadania 30 kwietnia 2021 r., data doręczenia 1 maja 2021 r.), tut. organ wezwał Wnioskodawczynię do uzupełnienia braków formalnych.

Pismem z 6 maja 2021 r. (data nadania 6 maja 2021 r., data wpływu 6 maja 2021 r.) Wnioskodawczyni uzupełniła wniosek w terminie.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawczyni wraz z mężem i dziećmi mieszka w Szkocji od ponad 12 lat, tutaj prowadzą działalność gospodarczą, Ich dzieci chodzą do szkoły. Wnioskodawczyni i Jej mąż posiadają dom (zakupiony w 2016 roku) oraz mieszkanie, które wynajmują i czerpią z tego dochód. Nie mają żadnych dochodów w Polsce i nie są polskimi rezydentami podatkowymi. Wnioskodawczyni i mąż zastanawiają się nad sprzedażą domu w Szkocji i powrocie do Polski. Chcieliby przed wyjazdem do Polski sprzedać dom, w którym obecnie mieszkają. Mieszkanie, które aktualnie wynajmują zamierzają pozostawić bez zmian tzn. czerpać dochód z wynajmu. Działalność gospodarcza, którą prowadzą będzie ciągle działała na terenie Wielkiej Brytanii, będzie tylko obsługiwana zdalnie, ale źródło dochodu pozostaje w Wielkiej Brytanii. Nie mają zamiaru podejmowania zatrudnienia ani czerpania żadnych dochodów w Polsce w tym roku kalendarzowym. Nie zamierzają również korzystać z żadnych świadczeń ani opieki zdrowotnej w Polsce w 2021. Zależałoby Im jednak aby Ich córka poszła we wrześniu bieżącego roku do szkoły w Polsce.

W uzupełnieniu z 6 maja 2021 r. Wnioskodawczyni wskazała, że zgodnie z przepisami obowiązującymi w Wielkiej Brytanii prowadzony przez Nią obecnie wynajem mieszkania nie stanowi działalności gospodarczej. Wynajem będzie kontynuowany po przyjeździe do Polski. Obecnie w Wielkiej Brytanii Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usług fotografii ślubnej. Po powrocie do Polski będzie kontynuowała powyższą dotychczasową działalność gospodarczą.

W Polsce w roku bieżącym Wnioskodawczyni nie będzie prowadziła działalności gospodarczej. Jedynym dochodem Wnioskodawczyni będą środki z wynajmu mieszkania w Wielkiej Brytanii oraz dochody z działalności gospodarczej w zakresie fotografii ślubnej na terenie Wielkiej Brytanii.

Obecnie cała aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska umiejscowiona jest w Wielkiej Brytanii. W Wielkiej Brytanii Wnioskodawczyni mieszka z mężem i dwójką dzieci, posiada dom, dzieci uczęszczają do szkoły i przedszkola, posiada działalność gospodarczą, inwestycje, polisy ubezpieczeniowe, uczestniczy w wyborach lokalnych i do parlamentu, płaci podatki. Wnioskodawczyni posiada brytyjski status osoby osiedlonej, dający prawo pozostania na terenie Wielkiej Brytanii oraz potwierdzający, że mieszkała i pracowała, płaciła składki na ubezpieczenie zdrowotne na terenie Wielkiej Brytanii przez ponad 5 lat (przebywa na terenie Wielkiej Brytanii od grudnia 2008 roku). Młodsza córka posiada podwójne obywatelstwo: brytyjskie i polskie.

Wnioskodawczyni zakłada powrót do Polski w połowie lipca tego roku i wówczas aktywność swą w części przeniesie do kraju, np. dzieci będą uczęszczały do szkoły i przedszkola w Polsce.

Obecnie inwestycje (wynajem mieszkania) Wnioskodawczyni posiada tylko w Wielkiej Brytanii.

Po powrocie do Polski jedyną inwestycją będzie wynajem mieszkania w Wielkiej Brytanii;

Obecnie w Wielkiej Brytanii oraz w Polsce Wnioskodawczyni nie ma kredytów. Po powrocie do kraju nie będzie zaciągała kredytu.

Obecnie Wnioskodawczyni posiada konta bankowe w Wielkiej Brytanii oraz konto bankowe w Polsce. Po powrocie do kraju nadal będzie utrzymywała konto w Wielkiej Brytanii i w Polsce.

Obecnie Wnioskodawczyni posiada dwie nieruchomości w Wielkiej Brytanii – mieszkanie (które wynajmuje) oraz dom, w którym mieszka wraz ze swoją rodziną (który zamierza sprzedać przed powrotem do Polski). W Polsce obecnie Wnioskodawczyni posiada – grunty rolne. Majątek ruchomy – samochód, meble Wnioskodawczyni posiada obecnie tylko w Wielkiej Brytanii.

Po powrocie do Polski, w Wielkiej Brytanii ciągle Wnioskodawczyni będzie posiadać nieruchomość w postaci mieszkania, natomiast majątek ruchomy z Wielkiej Brytanii przeniesie do kraju.

Obecnie w Polsce Wnioskodawczyni posiada majątek nieruchomy – grunty rolne i nie posiadam majątku ruchomego.

Po powrocie do kraju Wnioskodawczyni będzie posiadała w Polsce majątek nieruchomy – grunty rolne oraz majątek ruchomy – samochód, meble.

Obecnie Wnioskodawczyni posiada polisy ubezpieczeniowe w Wielkiej Brytanii i nie posiada żadnych polis ubezpieczeniowych w Polsce. Po powrocie do kraju Wnioskodawczyni będzie miała polisy ubezpieczeniowe zarówno w Polsce jak i w Wielkiej Brytanii.

Powrót do kraju Wnioskodawczyni zaplanowała w połowie lipca br. na terenie Wielkiej Brytanii Wnioskodawczyni będzie przebywać więcej niż 183 dni.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy dochody uzyskane na terytorium Wielkiej Brytanii (do momentu powrotu do Polski) podlegają opodatkowaniu w Polsce?)?

Zdaniem Wnioskodawczyni, zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z 26 lipca 1991 r. ( Dz. U Nr 80 poz. 350 ze zm. ), który mówi, że nieograniczony obowiązek podatkowy na terenie Rzeczypospolitej Polskiej dotyczy osób, które:

*   posiadają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
*   przebywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Wnioskodawczyni nie podlega obowiązkowi podatkowemu od dochodów uzyskanych w Wielkiej Brytanii osiągniętych z wynajmu mieszkania, prowadzenia działalności gospodarczej (fotografia ślubna), brytyjskich świadczeń socjalnych oraz sprzedaży domu do czasu wyjazdu.

Do czasu wyjazdu do Polski Wnioskodawczyni nie opuszczała i nie będzie opuszczała Wielkiej Brytanii. W ten sposób pobyt w Polsce w br. będzie krótszy niż 183 dni. Centrum interesów życiowych będzie w Wielkiej Brytanii do czasu wyjazdu, czyli przekroczy 183 dni.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1426 ze zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1.  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2.  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że osoby fizyczne, jeżeli nie posiadające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Powołany przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.

Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych”to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Ocena, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a cyt. ustawy).

Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia Wnioskodawczyni od ponad 12 lat mieszka w Wielkiej Brytanii. W lipcu 2021 r. planuje powrót do Polski.

Zatem w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, podpisanej w Londynie 20 lipca 2006 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 250 poz. 1840).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. Konwencji, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsce utworzenia albo inne kryterium o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz jakąkolwiek jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże, określenie to nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko dlatego, że osiąga ona dochód lub zyski majątkowe ze źródeł w nim położonych.

Na podstawie art. 4 ust. 2 ww. Konwencji, jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status określa się zgodnie z następującymi zasadami:

1.  osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);
2.  jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym zwykle przebywa;
3.  jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Umawiających się Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, którego jest obywatelem;
4.  jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Umawiających się Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną tę sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.

Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza Modelowej Konwencji OECD. Przedtem, jednak wyjaśnienia wymaga, że głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne (światowe) uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów. Wiele umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami została sporządzona w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji OECD, w tym Konwencja zawarta między Polską i Wielką Brytanią.

Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przy czym wskazać należy, że zarówno Polska, jak i Wielka Brytania notyfikowały ww. Konwencję polsko – brytyjską do objęcia Konwencją wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzoną w Paryżu 24 listopada 2016 r., podpisaną w Paryżu 7 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1369). Konwencja MLI, której celem było jednorazowe zmodyfikowanie sieci umów o unikaniu podwójnego opodatkowania bez konieczności czasochłonnych negocjacji bilateralnych, została ratyfikowana przez Polskę w dniu 23 stycznia 2018 r., a przez Wielką Brytanię w dniu 29 czerwca 2018 r. Dniem wejścia w życie postanowień Konwencji MLI dla Polski jest dzień 1 lipca 2018 r., natomiast dla Wielkiej Brytanii dzień 1 października 2018 r.

Przepisy Konwencji MLI stosowane są równolegle z przepisami umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (Konwencja MLI nie działa, jak protokół zmieniający). W praktyce przepisy Konwencji MLI mają pierwszeństwo przed regulacjami umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (tzn. jeśli przepisy umowy będą sprzeczne z przepisami Konwencji MLI, to przepisy Konwencji MLI będą miały zastosowanie jako akt późniejszy).

Dla celów stosowania prawa, postanowienia Konwencji MLI muszą być interpretowane równolegle z Konwencją między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z uwzględnieniem stanowisk Umawiających się Państw w zakresie przyjęcia Konwencji MLI. Stanowisko Polski zostało przedstawione w oświadczeniu rządowym z 6 czerwca 2018 r. w sprawie mocy obowiązującej Konwencji wielostronnej implementującej środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzonej w Paryżu 24 listopada 2016 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 1370), natomiast wspólne stanowisko Polski i Wielkiej Brytanii zostało przedstawione w oświadczeniu rządowym z 11 października 2018 r. w sprawie mocy obowiązującej w relacjach między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej Konwencji wielostronnej implementującej środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzonej w Paryżu 24 listopada 2016 r., oraz jej zastosowanie w realizacji postanowień Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, podpisanej w Londynie 20 lipca 2006 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 2253).

Konwencja wchodzi w życie z pierwszym dniem miesiąca następującego po upływie terminu trzech miesięcy kalendarzowych, następujących po dacie zdeponowania piątego instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia (art. 34 ust. 1 Konwencji MLI).

Dla każdego Sygnatariusza, który dokonuje ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia niniejszej Konwencji po zdeponowaniu piątego instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, niniejsza Konwencja wejdzie w życie z pierwszym dniem miesiąca następującego po upływie terminu trzech miesięcy kalendarzowych, rozpoczynającego bieg z datą zdeponowania przez tego Sygnatariusza jego instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia (art. 34 ust. 2 ww. Konwencji).

Z kolei, zasady stosowania jej postanowień w odniesieniu do danej Umowy Podatkowej wynikają z art. 35 ww. Konwencji.

Zgodnie z zasadami ogólnymi określonymi w art. 35 ust. 1 Konwencji MLI, przepisy niniejszej Konwencji będą stosowane przez każdą Umawiającą się Jurysdykcję w odniesieniu do Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja:

1.  w odniesieniu do podatków pobieranych u źródła od kwot wypłacanych lub zaliczanych na rzecz osób niemających miejsca zamieszkania lub siedziby na terytorium Umawiającej się Jurysdykcji, gdy zdarzenie dające prawo do pobrania takiego podatku wystąpi w pierwszym dniu lub po pierwszym dniu kolejnego roku kalendarzowego, który rozpoczyna się w dniu lub po dniu późniejszej z dat, z którą niniejsza Konwencja wchodzi w życie w każdej z Umawiających się Jurysdykcji, która jest stroną Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja; oraz
2.  w odniesieniu do pozostałych podatków nakładanych przez tę Umawiającą się Jurysdykcję, w zakresie podatków nakładanych w okresach podatkowych rozpoczynających się w dniu lub po dniu, w którym upłynął termin sześciu miesięcy kalendarzowych (lub krótszy termin, w przypadku gdy wszystkie Umawiające się Jurysdykcje notyfikowały Depozytariuszowi, że ich zamiarem jest stosowanie takiego krótszego terminu), rozpoczynający bieg z późniejszą z dat, z którą niniejsza Konwencja wchodzi w życie w każdej z Umawiających się Jurysdykcji, która jest stroną Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

Postanowienia Konwencji MLI będą miały zastosowanie w odniesieniu do Umowy podatkowej począwszy od innych dat niż data wejścia w życie. Przy tym, poszczególne postanowienia Konwencji MLI mogą być stosowane w różnych datach, zależnie od rodzaju podatków (podatki pobierane u źródła lub inne podatki) oraz od wyborów dokonanych przez Umawiające się Państwa w ich stanowiskach w zakresie przyjęcia Konwencji MLI.

W konsekwencji, jeżeli również w ww. stanowiskach nie wskazano inaczej, to zgodnie z art. 35 ust. 1 Konwencji MLI, postanowienia art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 6, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 11 ust. 1 Konwencji MLI będą miały zastosowanie w zakresie stosowania Konwencji polsko – brytyjskiej przez Polskę:

*   w odniesieniu do podatków pobieranych u źródła od kwot wypłacanych lub zaliczanych na rzecz osób niemających miejsca zamieszkania lub siedziby w Polsce, gdy zdarzenie dające prawo do pobrania takiego podatku wystąpi w dniu lub po dniu 1 stycznia 2019 r.; oraz

*   w odniesieniu do pozostałych podatków nakładanych przez Polskę, do podatków nakładanych w okresach podatkowych rozpoczynających się w dniu lub po dniu 1 kwietnia 2019 r.

Biorąc zatem powyższe pod uwagę, na tle przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego stwierdzić bowiem należy, że w okresie do momentu powrotu do Polski, Wnioskodawczyni nie spełnia przesłanki wskazanej w art. 3 ust. 1a pkt a) ustawy, pozwalającej uznać ją za osobę posiadającą ośrodek interesów życiowych w Polsce. Wnioskodawczyni wraz z mężem i dziećmi mieszka w Szkocji od ponad 12 lat, tutaj prowadzi działalność gospodarczą, dzieci chodzą do szkoły. Wnioskodawczyni posiada dom (zakupiony w 2016 roku) oraz mieszkanie, które wynajmują i czerpią z tego dochód. Wynajem będzie kontynuowany po przyjeździe do Polski. Obecnie w Wielkiej Brytanii Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usług fotografii ślubnej. Obecnie cała aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska umiejscowiona jest w Wielkiej Brytanii. W Wielkiej Brytanii Wnioskodawczyni mieszka z mężem i dwójką dzieci, posiada dom, dzieci uczęszczają do szkoły i przedszkola, posiada działalność gospodarczą, inwestycje, polisy ubezpieczeniowe, uczestniczy w wyborach lokalnych i do parlamentu, płaci podatki. Wnioskodawczyni posiada brytyjski status osoby osiedlonej, dający prawo pozostania na terenie Wielkiej Brytanii oraz potwierdzający, że mieszkała i pracowała, płaciła składki na ubezpieczenie zdrowotne na terenie Wielkiej Brytanii przez ponad 5 lat (przebywa na terenie Wielkiej Brytanii od grudnia 2008 roku). Młodsza córka posiada podwójne obywatelstwo: brytyjskie i polskie. Wnioskodawczyni zakłada powrót do Polski w połowie lipca tego roku i wówczas aktywność swą w części przeniesie do kraju, np. dzieci będą uczęszczały do szkoły i przedszkola w Polsce. Obecnie inwestycje (wynajem mieszkania) Wnioskodawczyni posiada tylko w Wielkiej Brytanii. W Wielkiej Brytanii nie ma kredytów, posiada konta bankowe w Wielkiej Brytanii oraz konto bankowe w Polsce. Ponadto posiada dwie nieruchomości w Wielkiej Brytanii – mieszkanie (które wynajmuje) oraz dom, w którym mieszka wraz ze swoją rodziną (który zamierza sprzedać przed powrotem do Polski). Majątek ruchomy – samochód, meble Wnioskodawczyni posiada tylko w Wielkiej Brytanii. Wnioskodawczyni posiada polisy ubezpieczeniowe w Wielkiej Brytanii. Do czasu wyjazdu do Polski Wnioskodawczyni nie opuszczała i nie będzie opuszczała Wielkiej Brytanii.

Analizując zatem stopień powiązań osobistych i gospodarczych Wnioskodawczyni, należy uznać, że do momentu powrotu do Polski, Wnioskodawczyni ma ściślejsze związki osobiste i gospodarcze z Wielką Brytanią. Zatem do tego momentu Wnioskodawczyni podlegać będzie w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Biorąc powyższe pod uwagę, dochody (przychody) uzyskane na terytorium Wielkiej Brytanii, do momentu powrotu do Polski, nie podlegają opodatkowaniu w Polsce.

Podsumowując, stanowisko Wnioskodawczyni uznano za prawidłowe.

Jednocześnie zaznacza się, że niniejsza interpretacja indywidualna skierowana jest wyłącznie do Wnioskodawczyni i skutki prawne wywołuje tylko w stosunku do niej, zatem nie dotyczy męża Wnioskodawczyni. Zatem jeżeli mąż oczekuje wydania interpretacji indywidualnej, to powinien złożyć odrębny wniosek i uiścić stosowną opłatę.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawczynię w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy).

W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.