Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.786.2025.2.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-12
Teza: Skutki podatkowe wyroku sądu w związku z kredytem
hipotecznym.
Słowa kluczowe: banki
cel-cele mieszkaniowe
kredyt-kredyt hipoteczny
odsetki
sądy
unieważnienie
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odsetki z tytułu nieterminowych wypłat.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 95b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    9 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 23 listopada 2025 r .– w odpowiedzi na wezwanie. Treść
    wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania: A.C.;
    2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania: B.C., ul. E1, D.
    Opis stanu faktycznego
    26 października 2007r. Wnioskodawcy zawarli z X Spółką Akcyjną umowę o kredyt
    mieszkaniowy (...). Przedmiotem zawartej umowy było sfinansowanie kosztów budowy
    domu jednorodzinnego zlokalizowanego w D., (...), działka nr (...). Kredyt został udzielony
    jako denominowany, udzielony w złotych w kwocie stanowiącej równowartość 318.156,58
    CHF. Umowa została zawarta na okres do 28 września 2037 r. Z tytułu zaciągniętego
    kredytu Wnioskodawcom została przez Bank wypłacona kwota 669.943,60 zł. Stroną
    umowy w wyniku przejęcia banku X stał się Bank Y. Kredyt powyższy Wnioskodawcy,
    będący w związku małżeńskim, zaciągnęli jako osoby fizyczne na cele mieszkaniowe.
    Pismem z 21 grudnia 2022 r. Wnioskodawcy zakomunikowali bankowi, że uznają umowę
    za nieważną i wezwali bank do zapłaty kwoty 626.379,22 zł w terminie do 15 stycznia 2023
    r.
    Z dniem 15 stycznia 2023 r. wierzytelność Wnioskodawców o zapłatę ww. kwoty stała się
    wymagalna. W związku z brakiem zapłaty Wnioskodawcy 24 marca 2023 r. złożyli pozew
    przeciwko bankowi. Pomiędzy stronami toczyła się przed Sądem Okręgowym (...) pod
    sygnaturą (...) sprawa z powództwa Wnioskodawców o ustalenie nieistnienia stosunku
    prawnego wynikającego z ww. umowy z uwagi na jej nieważność w związku z zawartymi w
    umowie klauzulami abuzywnymi i o zapłatę (zwrot) na rzecz powodów kwoty 683.101,25 zł
    uiszczonej na rzecz Banku jako świadczenia nienależnie spełnionego w związku z
    nieważnością umowy.
    Na kwotę tę składał się spłacony na rzecz Banku kapitał – 669.943,60 zł i spłacona tytułem
    kredytu nadwyżka ponad kapitał w wysokości 13.157,65 zł, bowiem Wnioskodawcy uiścili
    na rzecz Banku kwotę przewyższającą kwotę pożyczonego kapitału.
    Kwota dochodzona pozwem była powiększona w stosunku do kwoty wskazanej w piśmie z
    21 grudnia 2022 r. o wpłaty dokonane pomiędzy datą tego pisma a datą złożenia pozwu.
    26 listopada 2024 r. Wnioskodawcy rozszerzyli powództwo o kwotę 56.722,03 zł, tj. o sumę
    spłaconych kwot po dniu złożenia pozwu.
    (...) 2025 r. Sąd Okręgowy (...) wydał wyrok, w którym ustalił nieistnienie stosunku
    prawnego wynikającego z umowy nr (...) o kredyt mieszkaniowy i zasądził na rzecz
    Wnioskodawców od Banku łącznie kwotę 683.101,25 zł z ustawowymi odsetkami za
    opóźnienie liczonymi:
    • od kwoty 623.379,22 zł od 16 stycznia 2023 roku do dnia zapłaty (dzień następny po
      wyznaczonym pismem z 21 grudnia 2022 r. terminie zapłaty),

    • od kwoty 56.722,03 zł od 28 marca 2025 roku do dnia zapłaty (dzień następny po
      doręczeniu pisma o rozszerzeniu powództwa bankowi).
    Jak wynika z uzasadnienia wyroku, Sąd podzielił stanowisko Wnioskodawców. Uznał, że
    roszczenie ustalenia nieistnienia stosunku prawnego w związku z nieważnością umowy
    kredytu oraz wywodzone z nieważności umowy roszczenie o zapłatę zasługiwały na
    uwzględnienie praktycznie w całości, a zebrany w sprawie materiał dowodowy
    jednoznacznie wskazał, iż Wnioskodawcom jako kredytobiorcom nie wyjaśniono, jakie
    skutki dla wysokości ich zobowiązania wystąpią w sytuacji, gdy dojdzie do znacznej zmiany
    kursu franka szwajcarskiego.
    Jak wskazał Sąd, brak jest podstaw do przyjęcia, aby bank obowiązkowi informacyjnemu w
    zakresie uświadomienia powodów o grożącym im ryzyku kursowym sprostał. W ocenie
    Sądu orzekającego bank w sposób nieprawidłowy wypełnił obowiązek informacyjny
    względem powodów konsumentów w zakresie ryzyka kursowego jakie wprost wiązało się
    zarówno z klauzulą walutową, jak i z klauzulą spreadową, czego konsekwencją jest
    uznanie, że też z tej przyczyny postanowienia te – wprowadzające mechanizm waloryzacji i
    spreadu – powinny zostać uznane za abuzywne.
    Ponadto Sąd podkreślił, iż bezskuteczność postanowień tyczących się samego
    mechanizmu denominacji prowadzi do zniesienia tego właśnie mechanizmu oraz do
    zaniknięcia ryzyka kursowego, stanowiącego o istocie łączącego strony stosunku
    prawnego. W ocenie Sądu kwestionowane postanowienia, w zakresie klauzul
    waloryzacyjnych, nie zostały sformułowane w sposób jednoznaczny – zrozumiałym,
    prostym i jasnym językiem. Również ryzyko kursowe wprowadzone do umowy poprzez
    zastosowanie mechanizmu denominacji nie zostało przedstawione i wyrażone jasnym i
    zrozumiałym językiem umożliwiającym powodom ocenę i objęcie świadomością
    obciążającego ich zakresu tego ryzyka.
    Jak wskazał Sąd, wszystkie przesłanki uznania postanowień umownych za niedozwolone
    określone w art. 385 1 § 1 kc zostały spełnione. Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu
    zaistniały wszystkie przesłanki uznania kwestionowanej przez Wnioskodawców umowy za
    nieważną. Wobec powyższego Sąd ustalił, że nie istnieje stosunek prawny wynikający z
    kwestionowanej przez powodów w powyższym postępowaniu umowy, o czym orzeczono
    w punkcie I sentencji wyroku. Również żądanie zapłaty wywodzone z przepisu art. 410 k.c.
    Sąd uznał za zasadne. Sąd powołał się na orzecznictwo Sądu Najwyższego odnoszące się
    do rozliczenia świadczeń i wskazał, że umowa, która nie może wiązać bez niedozwolonego
    postanowienia – o czym decydują obiektywne kryteria wynikające z prawa krajowego –
    jest w całości bezskuteczna, a w konsekwencji konsument i kredytodawca mogą żądać
    zwrotu świadczeń spełnionych na jej podstawie jako nienależnych (art. 410 § 1 k.c.).
    Roszczenia stron mają charakter odrębny (niezależny), co oznacza, że nie ulegają
    automatycznie wzajemnej kompensacji i konsument może żądać zwrotu w całości
    spłaconych rat kredytu niezależnie od tego, czy i w jakim zakresie jest dłużnikiem banku z
    tytułu zwrotu nienależnie otrzymanej kwoty kredytu. Sąd potwierdził tym samym
    stanowisko wyrażone już wcześniej w uchwale Sądu Najwyższego z 16 lutego 2021 roku
    wydanej w sprawie III CZP 11/20. W tej sytuacji również roszczenie o zapłatę Sąd
    rozpoznający sprawę wnioskodawców uwzględnił w całości i zasądził od pozwanej na ich
    rzecz, do ich majątku wspólnego, kwotę dochodzoną pozwem (pkt II wyroku).
    Żądanie zapłaty odsetek ustawowych za opóźnienie w płatności znajdowało w ocenie Sądu
    podstawę w art. 455 k.c. i 481 k.c. Zgodnie z art. 455 k.c. jeżeli termin spełnienia
    świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie
    powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do jego wykonania. Z kolei z
    art. 481 k.c. wynika, że jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego,
    wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i
    chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności
    nie ponosi.

    Od kwoty objętej pierwotnym żądaniem pozwu odsetki zostały zasądzone zgodnie z
    żądaniem pozwu od dnia następnego po wyznaczonym terminie zapłaty. Od kwoty objętej
    rozszerzonym żądaniem pozwu Sąd zasądził odsetki od dnia następnego po upływie 7 dni
    od dnia doręczenia pozwanemu odpisu pisma zawierającego modyfikację powództwa. Za
    okres wcześniejszy zaś – od dnia doręczenia pozwu – roszczenie odsetkowe od kwoty, o
    którą rozszerzono żądanie zapłaty zostało oddalone.
    Od powyższego wyroku bank nie wniósł apelacji i 6 sierpnia 2025 r. przelał na rachunek
    bankowy należność zasądzoną przez Sąd, tj. 683.101,25 zł tytułem należności głównej
    wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w kwocie 181.660,06 zł, czyli łącznie kwotę
    864.761,31 zł.
    Jednocześnie toczy się przed Sądem Okręgowym (...) pod sygnaturą (...) sprawa z
    powództwa Banku Y o zapłatę kwoty 669.943,60 zł (jako zwrot pożyczonego kapitału) wraz
    z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, którą Bank wniósł na wypadek przegrania sprawy
    wytoczonej przez Wnioskodawców opisanej powyżej.
    Wnioskodawcy rozliczyli się z bankiem z kwoty pożyczonego kapitału objętego
    postępowaniem sądowym z powództwa Banku i przelali na rzecz Banku kwotę 669.943,60
    zł 16 września 2025 r.

## Pytanie

Czy zapłacona przez Bank na rzecz Wnioskodawców kwota wynikająca z prawomocnego
    wyroku Sądu Okręgowego (...) z (...) 2025 r. w sprawie o sygnaturze (...), którym Sąd ustalił,
    że nie istnieje pomiędzy Wnioskodawcami a Bankiem stosunek prawny wynikający z
    umowy nr (...) o kredyt mieszkaniowy (...) z 26 października 2007 roku, obejmująca
    równowartość uiszczonej na rzecz banku kwoty kredytu oraz odsetki za opóźnienie,
    podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, cała zapłacona przez Bank na rzecz Wnioskodawców kwota wynikająca
    z prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego (...) z (...) 2025 r. w sprawie o sygnaturze (...),
    którym Sąd ustalił, że nie istnieje pomiędzy Wnioskodawcami a Bankiem stosunek prawny
    wynikający z umowy nr (...) o kredyt mieszkaniowy (...) z 26 października 2007 roku,
    obejmująca równowartość uiszczonej na rzecz banku kwoty kredytu oraz odsetki za
    opóźnienie, nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodami, z
    zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających
    z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i
    art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
    • pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie;
    • pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone
      pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie

    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Kwota, którą Wnioskodawcy otrzymali od banku, nie stanowi przysporzenia ponad kwoty
    uiszczane tytułem spłaty kredytu hipotecznego. Sąd bowiem uznał, że zawarta umowa
    kredytu bankowego umowy kredytowej (...) jest nieważna, w efekcie czego ustalił
    nieistnienie pomiędzy stronami ww. umowy.
    Wskazać należy, że stosownie do art. 410 § 2 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.): Świadczenie jest nienależne, jeżeli ten, kto je spełnił,
    nie był w ogóle zobowiązany lub nie był zobowiązany względem osoby, której świadczył,
    albo jeżeli podstawa świadczenia odpadła lub zamierzony cel świadczenia nie został
    osiągnięty, albo jeżeli czynność prawna zobowiązująca do świadczenia była nieważna i nie
    stała się ważna po spełnieniu świadczenia. Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe: Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się
    oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków
    pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do
    korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego
    kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od
    udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Skoro zatem mamy do czynienia ze zwrotem nienależnie pobranych świadczeń, to należy
    uznać, że zwrot ten nie stanowi dla Wnioskodawców przychodu, zwłaszcza, że otrzymana
    od Banku w wyniku realizacji ww. wyroku kwota stanowiąca wartość kapitału została
    bankowi zwrócona niezwłocznie po jej otrzymaniu od banku, a zatem Wnioskodawcy nie
    są wzbogaceni tą wartością.
    W przypadku zwrotu świadczenia na podstawie nieważnej umowy kredytowej klient
    otrzymuje bowiem z powrotem swój kapitał – zwrot zapłaconych bankowi kwot. Nie ma
    zatem podstaw, aby zwrócone kwoty uznać za dochód podlegający opodatkowaniu. Dla
    celów podatkowych zwrot taki jest obojętny podatkowo.
    Z kolei zgodnie z art. 481 § 1 i § 2 ustawy Kodeks cywilny: § 1. Jeżeli dłużnik opóźnia się ze
    spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia,
    chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem
    okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. § 2. Jeżeli stopa odsetek za
    opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości
    równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów
    procentowych. Jednakże, gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej,
    wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy.
    Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach w odniesieniu do odsetek możliwość
    zwolnienia od podatku dochodowego. Ustawą z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych oraz niektórych innych ustaw do ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wprowadzono art. 21 ust. 1 pkt 95b, który ma zastosowanie do dochodów
    (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2021 r. Zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 pkt 95b

    ww. ustawy: Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty
    należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od
    podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku.
    Jak wynika z brzmienia tego przepisu zwolnienie to obejmuje odsetki, które spełniają
    równocześnie dwa warunki:
    1) są naliczane z tytułu nieterminowej wypłaty należności,
    2) świadczenia, od których są naliczane nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym, są wolne od podatku dochodowego lub na podstawie przepisów
      Ordynacji podatkowej zaniechano od nich poboru podatku.
    Skoro zatem zwrot nienależnie pobranych rat kredytu, które Wnioskodawcy otrzymali, nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to wypłacone od
    tego odsetki ustawowe za opóźnienie korzystają ze zwolnienia z opodatkowania na
    podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji cała uiszczona przez Bank kwota w związku z realizacją wyroku wydanego
    przez Sąd Okręgowy (...) sygn. akt: (...), w tym zasądzone wyrokiem sądu odsetki ustawowe
    za opóźnienie, nie będą podlegały opodatkowaniu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro przychód
    jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi
    mieć charakter definitywny.
    Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl pkt 9 tego artykułu, do źródeł przychodów zalicza się inne źródła.
    Jak stanowi art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,

      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej
    kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Każde świadczenie mające realną
    korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do
    jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla
    świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Zgodnie z art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 1646 ze zm.):
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Stwierdzenie nieważności powoduje usunięcie z obrotu prawnego wadliwej czynności
    prawnej polegającej na zawarciu umowy kredytu hipotecznego. Nieważność umowy
    kredytu oznacza, że zobowiązania stron umów, banku i klienta, nigdy nie powstały, a
    strony zobowiązane są zwrócić to, co świadczyły w związku z nieważną umową, jako
    świadczenia nienależne. Kredytodawca powinien zatem zwrócić wszystkie świadczenia
    pobrane od kredytobiorcy, a kredytobiorca powinien zwrócić kwotę faktycznie
    otrzymanego kredytu.
    W przypadku stwierdzenia nieważności umowy przez sąd skutki prawne na gruncie
    cywilnym występują ex tunc (wstecz), a więc od momentu zawarcia umowy dotkniętej
    wadliwością (przesłanką nieważności), co oznacza, że umowa kredytu jako nieważna już
    od chwili jej zawarcia nie wywołuje skutków prawnych. Mamy do czynienia z sytuacją jakby
    w ogóle nie doszło do jej zawarcia.
    Odnośnie odsetek należy wskazać, że instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art.
    481 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1016 ze
    zm.), zgodnie z którym:
      Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może
      żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby
      opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności
      niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku
      dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku.
    Przepis art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwalnia
    zatem z opodatkowania wszelkie odsetki za opóźnienie wypłacone w związku ze
    świadczeniami, które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych.
    W Państwa sytuacji opisanej we wniosku doszło do wykonania postanowień zapadłych w
    wyroku sądu. Sąd stwierdził nieważność umowy kredytowej i zasądził zwrot środków
    wpłaconych przez Państwa wraz z odsetkami. Kwota zwrotu nie powoduje faktycznego
    przyrostu w Państwa majątku, a jedynie „wyrównanie” wcześniejszego zmniejszenia w
    Państwa majątku. Wobec tego zwrot ten nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie

    majątku podatnika – ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego
    pasywów. Po Państwa stronie jako kredytobiorców nie powstał przychód w rozumieniu
    art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji wypłacone Państwu odsetki za opóźnienie zwrotu nienależnie pobranych
    świadczeń dotyczą świadczenia niepodlegającego opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym. Wobec tego ww. odsetki objęte są zwolnieniem od opodatkowania na
    podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w
    związku z ich wypłatą nie powstanie u Państwa zobowiązanie w podatku dochodowym od
    osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan A.C. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.