Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP3/443-1439/14/UH
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2015-03-23
Teza: Brak możliwości odliczenia podatku naliczonego w związku z realizacją projektu pn. „…”.
Słowa kluczowe: jednostka-jednostka budżetowa; odliczenia-brak prawa do odliczenia; projekt; zadania-zadania własne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z 28 listopada 2014 r. (data wpływu 11 grudnia 2014 r.), uzupełnionym pismem z 4 marca 2015 r. (data wpływu 10 marca 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku możliwości odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług w ramach projektu pn. „…”, w sytuacji poniesienia części kosztów inwestycji przez Inwestora – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 11 grudnia 2014 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku możliwości odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług w ramach projektu pn. „…”, w sytuacji poniesienia części kosztów inwestycji przez Inwestora. Ww. wniosek został uzupełniony pismem z 4 marca 2015 r., będącym odpowiedzią na wezwanie organu z 20 lutego 2015 r. znak: IBPP3/443-1439/14/UH.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Miasto … (Wnioskodawca) zrealizowało zadanie pn. „..”. Dla ww. zadania Wnioskodawca uzyskał już interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w … znak: IBPP3/443-594/14/AŚ z 28 sierpnia 2014 r. W poprzednim wniosku nie uwzględniono faktu, że Miasto podpisało porozumienie ze spółką … S.A. z …, na mocy którego ww. Spółka zobowiązała się partycypować w kosztach realizowanej inwestycji.

Zgodnie z ww. porozumieniem z 7 lutego 2012 r. § 4 pkt 1: inwestor zobowiązuje się do poniesienia kosztów inwestycji Miasta pn. „…” w wysokości 560.000 zł, w związku z czym Miasto wystawiło fakturę VAT nr xxxx (455 284,55 zł netto + 104.715,45 zł VAT). Podatek z faktury w wysokości 104 715,45 zł został odprowadzony do Urzędu Skarbowego.

Spółka … częściowo wywiązała się z zobowiązania, dokonując wpłaty kwoty 455 284,55 zł. Pozostała kwota tj. 104 715,45 zł na mocy sądowego nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym, sprawę skierowano do egzekucji komorniczej. Na wniosek … S.A. Sąd Rejonowy w … wydał postanowienie o ogłoszenie upadłości, w związku z czym na obecną chwilę nie można określić terminu ani wysokości kwoty, jaką Miasto ostatecznie uzyska w toczącym się postępowaniu upadłościowym.

W związku z realizacją powyższego projektu Miasto poniosło wydatki na zakup towarów i usług udokumentowane fakturami VAT wystawionymi na Miasto.

Realizacja ww. projektu wynika z zadań statutowych Miasta, zgodnie z art. 6 oraz 7 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.).

Drogi, o których mowa są drogami publicznymi, ogólnodostępnymi i nieodpłatnymi dla wszystkich uczestników ruchu. Drogi przebudowane w ramach ww. projektu są zaliczane do kategorii dróg wojewódzkich, w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz.U z 2013 poz. 260).

Przedmiotem porozumienia zawartego przez Miasto ze spółką … jest częściowe współfinansowanie projektu realizowanego przez Miasto. Zgodnie z porozumieniem Miasto zobowiązało się do realizacji ww. projektu a spółka do partycypowania w kosztach w kwocie 560.000,00 zł. Spółka zobowiązała się do poniesienia kosztów, w związku z realizacją dwóch inwestycji zlokalizowanych w rejonie przebudowywanych przez Miasto ulic. Zgodnie z § 4 porozumienia faktura VAT nr xxxx stanowi refundację kosztów za roboty budowlane, poniesionych przy realizacji inwestycji Miasta.

Na pytanie organu (nr 10) o treści: „Proszę wskazać nazwę (rodzaj) towaru lub usługi na wystawionej przez Miasto fakturze VAT nr xxxx dla ww. spółki?” Wnioskodawca wskazał: „Refundacja kosztów za roboty budowlane (bez wskazywania konkretnego zakresu prac).”

Przebudowa ulic objętych ww. projektem nie była uwarunkowana potrzebami Spółki X lecz potrzebami lokalnej społeczności. Zakres prac został ustalony wcześniej – dokumentacja projektowa przebudowy przedmiotowych dróg została opracowana w 2011 r.

Na pytanie organu (nr 12) o treści: „Czy obowiązek udziału spółki … S.A w przebudowie ulic, o których mowa we wniosku, wynika z art. 16 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych tj. (Dz.U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.)? W myśl tego przepisu budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia. Stosownie do art. 16 ust. 2 ustawy o drogach publicznych szczegółowe warunki budowy lub przebudowy dróg, o których mowa w ust. 1, określa umowa między zarządcą drogi a inwestorem inwestycji niedrogowej.” Wnioskodawca odpowiedział: „Spółka nie miała obowiązku partycypowania w kosztach. Miasto zawarło porozumienie zgodnie z art. 9.1. ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Porozumienie nie wynika z art. 6 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.”

Przekazanie przez spółkę środków pieniężnych nie stanowi zapłaty za jakiekolwiek świadczenia Gminy na rzecz spółki.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy fakt, że inwestor zobowiązał się do poniesienia kosztów inwestycji Miasta pn. „…”, co skutkowało wystawieniem faktury VAT nr xxxx w kwocie 560 000 zł (455 284,55 zł netto + 104 715,45 zł VAT), wpływa na zmianę w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków inwestycyjnych ponoszonych w ramach przedmiotowego zadania; ściślej: czy Wnioskodawca ma prawo do odliczenia podatku naliczonego w ramach wydatków związanych z realizowanym projektem?

Stanowisko Wnioskodawcy:

Realizowane zadanie inwestycyjne pn. „…” nie służy działalności opodatkowanej miasta, więc Wnioskodawca nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z realizacją powołanego zadania inwestycyjnego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT. W myśl tego przepisu, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. umowy

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2013 r. – kwotę podatku naliczonego stanowi, suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4.

Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2014 r., kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w określonych terminach, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, tj. zakupy będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.

Z treści cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest bezpośredni lub pośredni związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.

Katalog czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT zawarty jest w art. 5 ustawy. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Zakres tych czynności został zdefiniowany odpowiednio w art. 7 i art. 8 ustawy. Przepis art. 7 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast stosownie do postanowień art. 8 ust. 1 ww. ustawy o VAT przez świadczenie usług, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

Ze świadczeniem usługi mamy do czynienia również w sytuacji gdy podatnik dokonuje czynności działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej. Wówczas przyjmuje się, że dla celów podatku od towarów i usług podatnik sam nabył usługę od faktycznego wykonawcy, a następnie wyświadczył tę usługę. Powyższe wynika wprost z przepisu art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, zgodnie z którym w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.

Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy. Pojęcie usługi według ustawy o podatku od towarów i usług jest szersze od definicji usługi w rozumieniu klasyfikacji statystycznych. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

Na zakres prawa do odliczeń w sposób bezpośredni wpływa pojmowanie statusu danego podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług wykonującego czynności opodatkowane. Tylko podatnik w rozumieniu art. 15 ustawy, ma prawo do odliczenia podatku naliczonego. Co do zasady status podatnika związany jest z prowadzeniem przez dany podmiot działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Należy zauważyć, że art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, nie uznaje za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1, ze. zm.), zgodnie z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.

Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji. W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych działań sprawia, że mogą być one pominięte.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy) czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itd., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych).

O publicznym charakterze działania gminy przesądza to, że wykonywanie zadań publicznych odbywa się na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących i że przez te działania zaspokajane są zbiorowe potrzeby wspólnoty samorządowej.

Należy ponadto zwrócić uwagę na treść przepisów Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE L Nr 347, str. 1 ze zm.). Mianowicie zgodnie z art. 9 Dyrektywy, podatnikiem jest każda osoba wykonująca samodzielnie i niezależnie od miejsca zamieszkania działalność gospodarczą bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Powyższe przepisy wskazują, że niezależnie od częstotliwości wykonania danej czynności, czynność ta podlega opodatkowaniu jeśli podmiot wykorzystuje w sposób ciągły w celach zarobkowych swój majątek.

Wobec powyższego, za podatnika podatku VAT będzie uznany tylko taki podmiot, który dokonuje czynności zmierzających do wykorzystania nabytych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.

Art. 7. ust. 1 ww. ustawy o samorządzie gminnym stanowi, że zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego (art. 7 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o samorządzie gminnym).

W świetle art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.

Z treści wniosku wynika, że Miasto w okresie od 2011 r. – 16 września 2013 r. zrealizowało zadanie pn. „…”. Drogi, o których mowa są drogami publicznymi, ogólnodostępnymi i nieodpłatnymi dla wszystkich uczestników ruchu. Drogi przebudowane w ramach ww. projektu są zaliczane do kategorii dróg wojewódzkich, w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz.U z 2013 poz. 260). Realizacja ww. projektu wynika z zadań statutowych Miasta, zgodnie z art. 6 oraz 7 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.).

Miasto podpisało porozumienie ze spółką … S.A., na mocy którego ww. Spółka zobowiązała się partycypować w kosztach realizowanej inwestycji. Zgodnie z ww. porozumieniem z 7 lutego 2012 r. § 4 pkt 1: inwestor zobowiązuje się do poniesienia kosztów inwestycji Miasta w wysokości 560.000 zł, w związku z czym Miasto wystawiło fakturę VAT nr xxxx (455 284,55 zł netto + 104.715,45 zł VAT). W związku z realizacją projektu Miasto poniosło wydatki na zakup towarów i usług udokumentowane fakturami VAT wystawionymi na Miasto. Spółka zobowiązała się do poniesienia kosztów (do częściowego współfinansowania projektu realizowanego przez Miasto), w związku z realizacją dwóch inwestycji zlokalizowanych w rejonie przebudowywanych przez Miasto ulic. Zgodnie z § 4 porozumienia faktura VAT nr xxxx stanowi refundację kosztów za roboty budowlane, poniesionych przy realizacji inwestycji Miasta. Przebudowa ulic objętych ww. projektem nie była uwarunkowana potrzebami Spółki … lecz potrzebami lokalnej społeczności. Zakres prac został ustalony wcześniej – dokumentacja projektowa przebudowy przedmiotowych dróg została opracowana w 2011 r. Spółka nie miała obowiązku partycypowania w kosztach. Miasto zawarło porozumienie zgodnie z art. 9 ust.1. ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Z treści uzupełnienia wniosku wynika również, że porozumienie nie zostało zawarte na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.). W myśl tego przepisu budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia. Stosownie do art. 16 ust. 2 ustawy o drogach publicznych szczegółowe warunki budowy lub przebudowy dróg, o których mowa w ust. 1, określa umowa między zarządcą drogi a inwestorem inwestycji niedrogowej.

Wnioskodawca jednoznacznie wskazał, że przekazanie przez spółkę środków pieniężnych nie stanowi zapłaty za jakiekolwiek świadczenia Miasta na rzecz spółki.

Przedstawiony opis zdarzenia przyszłego wskazuje, że w przedmiotowej sprawie projekt ma charakter publiczny i niekomercyjny. Przebudowa ulic objętych ww. projektem nie była uwarunkowana potrzebami Spółki lecz potrzebami lokalnej społeczności. Zakres prac został ustalony wcześniej – dokumentacja projektowa przebudowy przedmiotowych dróg została opracowana w 2011 r., natomiast porozumienie ze Spółką 7 lutego 2012 r.

Z całości unormowań zawartych w ustawie o samorządzie gminnym, w tym zwłaszcza z art. 2 ust. 1 („Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność”), art. 6 ust. 1 („Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów”) oraz art. 9 ust. 2 („Gmina oraz inna gminna osoba prawna może prowadzić działalność gospodarczą wykraczającą poza zadania o charakterze użyteczności publicznej wyłącznie w przypadkach określonych w odrębnej ustawie”) trzeba wyprowadzić wniosek, że w działalności gminy należy wyróżnić wykonywanie działań publicznych i wykraczającą poza te działania działalność gospodarczą.

O publicznym charakterze działania gminy przesądza to, że wykonywanie zadań publicznych odbywa się na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących i że przez te działania zaspokajane są zbiorowe potrzeby wspólnoty samorządowej.

Realizowana przez Miasto inwestycja należy do zakresu zadań publicznych. Tym samym realizowane przez Miasto czynności związane są wykonywaniem zadań publicznych. Czynności te wykonywane są w imieniu Miasta i na jej odpowiedzialność, a ich źródłem nie jest umowa cywilnoprawna.

Należy zatem przyjąć, że realizacja zadania nie miała charakteru, ani celu polegającego na prowadzeniu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT. W przedmiotowym przypadku trudno mówić o tym, że Miasto wykonuje czynności na rzecz Spółki dla celów zarobkowych. W omawianej sprawie nie można mówić o ekwiwalentności świadczeń. Drogi, o których mowa są drogami publicznymi, ogólnodostępnymi i nieodpłatnymi dla wszystkich uczestników ruchu. Nie pozwala to na stwierdzenie, że przebudowa dróg związana jest z prowadzoną przez Miasto działalnością w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT i kwalifikować ją należy, jako świadczenie usługi w rozumieniu przepisów ustawy o VAT na rzecz Spółki.

Wnioskodawca realizując przedstawione we wniosku zadania inwestycyjne w zakresie przebudowy dróg publicznych nie działał w charakterze podatnika VAT, a nabywanych towarów i usług niezbędnych do zrealizowania inwestycji celu publicznego (a taką niewątpliwie jest budowa dróg publicznych) nie będzie wykorzystywał do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Mając powyższe ustalenia na uwadze należy stwierdzić, że Wnioskodawca dokonując zakupów towarów i usług związanych z realizacją opisanego projektu, nie nabywał ich do działalności gospodarczej i nie działał w charakterze podatnika VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, a tym samym nie spełnił przesłanki z art. 86 ust. 1 ustawy. W konsekwencji, Wnioskodawcy, nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony związany z wydatkami na nabycie towarów i usług dotyczących realizacji przedmiotowego projektu.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym realizowane zadanie inwestycyjne pn. „…” nie służy działalności opodatkowanej Miasta, więc Wnioskodawca nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z realizacją powołanego zadania inwestycyjnego, jest prawidłowe.

Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w …, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.