Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.8.2025.1.DB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-26
Teza: Skutki podatkowe otrzymania z banku kwoty wynikającej z ugody.
Słowa kluczowe: banki; kredyt-kredyt hipoteczny; nadpłata-zwrot nadpłaty
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie braku obowiązku zapłaty podatku
    dochodowego od otrzymanej przez bank kwoty wynikającej z opisanej ugody jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 stycznia 2024 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    12 czerwca 2007 r. A. A (dalej zwany „Kredytobiorca” lub "Wnioskodawca”) zawarł z X S.A.
    (obecnie Y S.A.) (dalej „Bank”) umowę kredytu budowlanego w walucie wymienialnej o nr
    (...) (dalej „Umowa”). Kredyt walutowy w całości został wykorzystany na budowę przez
    dewelopera lokalu mieszkalnego wraz z garażem. Kredyt walutowy został zabezpieczony w
    postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości stanowiącej własność A. A i B. A małż. A,
    położonej w B, dla której prowadzona jest księga wieczysta KW nr (...) przez Sąd Rejonowy
    w B, Wydział ksiąg wieczystych.
    Łącznie Bank wypłacił w PLN tytułem Umowy kwotę 287.006,76 zł stanowiącą
    równowartość 128.463,93 CHF stosując kurs kupna obowiązujący w Banku w chwili
    uruchomienia transz kredytu.
    W związku z realizacją Umowy od daty jej zawarcia do 20 września 2022 r. Kredytobiorca
    uiścił na rzecz Banku kwotę 49.486,37 zł i 72.756,70 CHF (tj. 72.756,70 zł przeliczone wg
    średniego kursu NBP z 26 listopada 2024 r.), łącznie kwotę 386.793,71 zł. Różnica między
    kwotą wpłaconą na rzecz Banku z tytułu Umowy a kwotą rzeczywiście wypłaconą przez
    Bank wyniosła 99.786,95 zł, która odzwierciedlała rzeczywistą wysokość roszczenia
    Kredytobiorcy z tytułu Umowy.
    5 stycznia 2023 r. Kredytobiorca wniósł do Sądu Okręgowego w C pozew o zapłatę kwoty
    49.486,37 zł oraz 72.756,70 CHF wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi
    od dnia 5 stycznia 2023 r. do dnia zapłaty. W pozwie Kredytobiorca wskazywał na
    nieważność bezwzględną Umowy oraz niedozwolony charakter postanowień (art. 385 (1) §
    1 k.c.), których usunięcie z Umowy skutkowało upadkiem (nieważnością) Umowy.
    Przedmiotem żądania pozwu w zakresie zapłaty był zwrot nienależnie uiszczonych rat
    kredytu oraz innych kosztów za okres od dnia zawarcia Umowy do dnia 20 września 2022
    r. Z ostrożności procesowej sformułowano również w pozwie roszczenie ewentualne (tzw.
    roszczenie o „odfrankowienie”) o zasądzenie kwoty 112.995,28 zł wraz z odsetkami
    ustawowymi za opóźnienie od 5 stycznia 2023 r. do dnia zapłaty, pobranej przez Bank
    nienależnie, tytułem rat kredytu, zawyżonych w wyniku bezpodstawnego ustalenia przez
    Bank salda kredytu w CHF, podczas gdy kredyt został wypłacony w złotych oraz w wyniku
    stosowania przez Bank niedozwolonej klauzuli dot. przeliczania rat kapitałowo-
    odsetkowych. Sąd Okręgowy w C rozpoznawał sprawę pod. sygn. (...). Dążeniem
    Wnioskodawcy, wobec naruszenia przez Bank przepisów prawa, było odzyskanie
    nienależnie uiszczonych przez Niego kwot przewyższających kwotę wypłaconego kapitału
    kredytu.
    W trakcie postępowania sądowego Bank wystąpił z propozycją zawarcia ugody, która
    zakończyłaby spór dotyczący kwestionowanej Umowy. Propozycję ugody z Bankiem należy
    traktować jako zwrot przez Bank środków, które w wyniku ugody zostaną uznane za
    nienależnie wpłacone do Banku tytułem kredytu i odsetek od kredytu oraz spowodują
    odstąpienie przez Kredytobiorcę od dochodzenia dalszych roszczeń wobec Banku z tytułu
    Umowy.
    1 października 2024 r. Strony zawarły ugodę pozasądową, w oparciu o którą zakończono
    spór dotyczący skuteczności poszczególnych postanowień umownych i całej Umowy (oraz
    jej ważności). Zawarcie ugody skutkowało cofnięciem powództwa ze zrzeczeniem się
    roszczenia przez Kredytobiorcę (Wnioskodawcę). Bank i Kredytobiorca zawarli ugodę z
    zamiarem polubownego rozstrzygnięcia sporu dotyczącego ważności oraz skuteczności
    Umowy lub niedozwolonego charakteru jej postanowień, a tym samym uchylenia
    niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy lub z wykonania świadczeń z Umowy
    przez przyjęcie przewidzianych w Ugodzie rozwiązań. Za podstawę ustalenia wysokości
    zadłużenia Strony przyjęły, iż kredyt udzielony na podstawie Umowy został rozliczony tak,
    jakby od daty zawarcia Umowy, tj. 12 czerwca 2007 r., stanowił kredyt złotowy udzielony
    na warunkach określonych w ugodzie.

    W pkt 2.1 ugody z bankiem zawarte jest stwierdzenie, że strony dokonają rozliczenia w
    oparciu o założenie zmiany waluty zadłużenia określonej w Umowie na walutę polską. Na
    mocy ugody Bank zwrócił Kredytobiorcom poniższe kwoty, a także dokonał zwrotu
    kosztów procesu:
    a. kosztów zastępstwa prawnego w wysokości 10.800 PLN;
    b. połowę opłaty od pozwu w wysokości 500 PLN.
    W pkt 3.2 ugody wskazano, że Bank w terminie miesiąca od daty podpisania ugody
    wypłaci Kredytobiorcy kwotę dodatkową w wysokości 90.000 zł, a także poinformował
    Kredytobiorcę, że w związku z wypłatą ww. kwoty powstaje po stronie Kredytobiorców
    przychód, a na Banku ciąży wykonanie obowiązku informacyjnego (tj. sporządzenie PIT-
    11).
    W konsekwencji zawarcia ugody Bank zwrócił Kredytobiorcy łączną kwotę 90.000 zł
    tytułem zwrotu środków pieniężnych, które wcześniej na mocy Umowy Kredytobiorca
    przekazał na rzecz Banku w ramach spłaty udzielonego kredytu na podstawie Umowy.
    Ww. kwota została uzgodniona przez Strony w drodze negocjacji ugodowych, w toku
    których zarówno Bank, jak i Kredytobiorca dokonali wzajemnych ustępstw. Kwota, na
    którą składa się łączna suma wpłat dokonanych przez Kredytobiorcę na rzecz Banku z
    tytułu Umowy pomniejszona o łączny zwrot otrzymany z Banku nie jest niższa niż kwota
    uzyskanego przez Kredytobiorcę kapitału kredytu. Jak wskazano powyżej Kredytobiorca
    wpłacił na poczet Umowy co najmniej kwotę 99.786,95 zł przewyższającą wypłaconą mu
    przez Bank kwotę kapitału.

## Pytanie

Czy otrzymana przez Wnioskodawcę w wyniku ugody z Bankiem, tj. Y S.A., łączna kwota
    90.000 zł stanowić będzie przychód i czy w związku z tym powstanie po jego stronie
    obowiązek podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie przepisów ustawy z
    dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2022 r. poz.
    2647)?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, łączna kwota zwróconych środków pieniężnych przez Bank na
    podstawie ugody w wysokości 90.000 zł nie stanowi przychodu do opodatkowania.
    Ustawodawca w art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f. wymienia źródła przychodów, z których przychód
    (dochód) podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Nienależne świadczenie w podanym rozumieniu przyjętym w art. 410 w zw. z art. 405
    Kodeksu Cywilnego nie zostało wymienione jako odrębne źródło przychodów w art. 10
    ust. 1 pkt 1-8 u.p.d.o.f.
    Mając na uwadze fakt, iż w ugodzie nie została wskazana podstawa na jakiej Bank
    zobowiązany jest do zwrotu na rzecz Wnioskodawcy (Kredytobiorcy) łącznej kwoty 90.000
    zł, kwota ta tym bardziej nie powinna podlegać opodatkowaniu, jako że zgodnie z treścią
    ugody Wnioskodawca (Kredytobiorca) ma otrzymać zwrot tego, co w czasie trwania
    Umowy było świadczone. Zwrot tego, co świadczono nie stanowi przychodu. Bank na
    podstawie Umowy udzielił kredytu na łączną kwotę 287.006,76 zł. Tym samym Bank
    pobrał bezpodstawnie świadczenie nienależne w łącznej kwocie 377.006,76 zł, a
    otrzymana w wyniku ugody kwota stanowi zwrot części kosztu poniesionego w związku z
    zawarciem z Bankiem Umowy. Otrzymanie zwrotu nie stanowi żadnej dodatkowej
    korzyści, a jedynie prowadzi do stanu rozliczeń, który jest zgodny z prawem, tj. stanowi
    następstwo pozbawienia Umowy jej abuzywnych postanowień. Kwota przekazana przez
    Bank na podstawie ugody nie spowoduje faktycznego przyrostu majątku Wnioskodawcy
    (Kredytobiorcy).

    Ponadto u.p.d.o.f. określa dochód jako nadwyżkę przychodów nad kosztami ich uzyskania
    (art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f.). Przychód podatkowy warunkuje możliwość powstania dochodu
    podatkowego w tym znaczeniu, że dopóki nie mamy do czynienia z przychodem w sensie
    podatkowym, dopóty nie może powstać dochód podatkowy.
    Otrzymanego zwrotu nie można traktować w kategorii przychodu podatkowego w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z zasadami
    wynikającymi z art. 11 u.p.d.o.f., ponieważ w tej sytuacji nie następuje po stronie
    Wnioskodawcy (Kredytobiorcy) żadne przysporzenie majątkowe.
    W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 marca 2017 r., sygn. akt ll
    FSK 164/15 wskazano, że „(...) jak stanowi przepis art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., przychodami, z
    zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Przytoczona definicja przychodu wyprowadzona na podstawie tych przepisów
    ma charakter ogólny, a zatem będzie ona w użyciu wówczas, gdy zastosowania nie będą
    znajdować regulacje szczegółowe, inaczej opisujące danego rodzaju przychód. Należy
    również pamiętać, że przepisy art. 11 u.p.d.o.f. trzeba interpretować w powiązaniu z
    przepisami art. 10 oraz art. 12-20 u.p.d.o.f., co pozwala na ustalenie, czy dana kwota lub
    świadczenie przynależą do któregokolwiek ze źródeł przychodów podatkowych. Jeżeli nie
    będzie możliwe przyporządkowanie danego świadczenia do jakiegokolwiek źródła
    przychodu (w tym również do "innych źródeł przychodu" - art. 20 u.p.d.o.f.), to nie będzie
    ono mogło być uznane za przychód podatkowy, choćby nawet odpowiadało ogólnej
    definicji przychodu zawartej w przepisach art. 11 u.p.d.o.f. Mimo że nie wynika to wprost z
    art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia,
    które nie mają charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie określonym
    przyrostem majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Stąd
    też wszystkie kwoty otrzymywane "tytułem zwrotnym" nie są zaliczane do przychodów
    podatkowych. Podsumowując, zwrot otrzymanej kwoty tytułem bezpodstawnego
    wzbogacenia się na podstawie art. 405 i art. 410 Kodeksu cywilnego (nienależne
    świadczenie) nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 11
    ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f.”
    Dodatkowo Wnioskodawca wskazuje, że otrzymany kredyt na podstawie Umowy wypełnia
    przesłanki definicji zawartej w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca
    2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz.
    U. poz. 592 z późn. zm.) (dalej jako: "Rozporządzenie"), a kredyt był zaciągnięty na wydatki,
    o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 u.p.d.o.f., tj. wydatki na własne cele mieszkaniowe –
    na budowę lokalu mieszkalnego.
    Zgodnie z ugodą udzielony na mocy Umowy kredyt przewalutowano na kredyt
    złotówkowy. Jednocześnie nigdy wcześniej Wnioskodawca (Kredytobiorca) nie korzystał z
    zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego.
    W myśl § 1 ust. 2 Rozporządzenia kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1,
    obejmują: kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału); odsetki, w tym odsetki
    skapitalizowane, i prowizje; oraz opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było
    niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług
    dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.
    Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia zarządza się zaniechanie poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych od kwot: umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy:
    a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniową
      oraz

    b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej.
    Jak wynika z uzasadnienia do Rozporządzenia, za jego wydaniem stoi „szczególna
    potrzeba wyprowadzenia istotnej zachęty do zawierania przez kredytodawców i
    kredytobiorców ugód w celu restrukturyzacji tzw. kredytów frankowych, które ograniczą
    negatywne skutki wynikające ze zmiany kursu waluty szwajcarskiej na możliwość
    terminowej spłaty kredytów mieszkaniowych denominowanych w tej walucie przez
    polskich obywateli”. Jednocześnie w uzasadnieniu wskazano, że „nie bez znaczenia jest
    fakt, że część kredytobiorców toczy spory sądowe z bankami zarzucając abuzywność
    klauzul indeksacyjnych przy hipotecznych kredytach mieszkaniowych denominowanych
    lub indeksowanych do waluty obcej. Opodatkowanie umarzanych kredytobiorcom kwot w
    sytuacji, gdy dochodzą oni przed sądami nieważności zawartych przez nich umów
    (częściowej lub całkowitej), czyli podważają zasadność wymagalności tych kwot, budziłoby
    zatem istotne kontrowersje”. Ponadto nie sposób nie zgodzić się, że „uzyskane przez
    kredytobiorców umorzenie kredytu będzie stanowiło dla tej grupy realną, wymiernie
    poprawiającą położenie korzyść, wyłącznie w sytuacji, jeśli działania instytucji finansowych
    zmierzające do ułatwienia spłaty zadłużenia kredytobiorcom spotkają się z synergiczną
    reakcją ze strony państwa”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
    • dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz
    • dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra
      właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy
      Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach
      uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w

      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
    • pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
    • pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone
      pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Za
    przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę
    pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Źródła przychodów
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z pkt 9 tego przepisu, źródłami
    przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii

    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Skutki podatkowe otrzymanego zwrotu
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2488 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Wobec powyższego, skoro w konsekwencji zawarcia ugody bank zwrócił Panu kwotę
    90.000 zł tytułem zwrotu środków pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy przekazał
    Pan na rzecz banku w ramach spłaty udzielonego kredytu, to zwrot ten nie stanowi dla
    Pana przychodu. Czynność ta nie spowodowała uzyskania przez Pana przysporzenia
    majątkowego, wzrostu Pana majątku. Otrzymane przez Pana pieniądze nie są Pana
    przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a
    ich uzyskanie nie skutkuje po Pana stronie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego
    od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Ta interpretacja dotyczy tylko Pana sytuacji prawnopodatkowej i nie wywołuje skutków
    prawnych dla Pana żony.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.