Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.747.2025.2.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-09
Teza: Skutki podatkowe otrzymania zwrotu nadpłaconego kapitału
w ramach ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: kapitał
odsetki
przychód
zwrot
środek-środki pieniężne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 2 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 6 października 2025 r. (wpływ 6 października
    2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

W listopadzie 2005 r. zawarła Pani z umowę o kredyt hipoteczny z (...) wysokości (...) CHF
    (podniesiony aneksem do kwoty (...) franków szwajcarskich) na zakup mieszkania.
    Faktyczna wypłata kwoty kredytu nastąpiła w walucie polskiej w wysokości nie wyższej niż
    (...) zł. Kredyt posłużył Pani do zakupu mieszkania, został zawarty na 20 lat. Kredyt w
    dalszym ciągu jest spłacany.
    W skutek zawarcia w umowie klauzul niedozwolonych oraz z uwagi na znaczne wahania
    kursowe franka szwajcarskiego, kapitał został w znacznym w stopniu nadpłacony.
    Z uwagi na powyższe po prowadzonych rozmowach z bankiem przed wystąpieniem na
    drogę sądową zmierzającą do unieważnienia kredytu oraz zwrotu nadpłaconego kredytu,
    bank złożył propozycję ugodową, zgodnie z którą; kwota aktualnego zadłużenia zostanie
    przewalutowana na PLN oraz umorzona w wysokości ok. (...) zł oraz zostanie wypłacona
    Pani kwota ok. (...) zł (stan na dzień 1 sierpnia 2025 r.).
    Bank poinformował Panią, iż kwota jaka zostanie wypłacona stanowi Pani przychód, zatem
    wystawiony będzie PIT-11.
    Bank wystawił Pani zaświadczenie, iż w wyniku spłaty rat kapitałowych i odsetkowych na
    dzień 29 kwietnia 2025 r. dokonała Pani operacji z rachunku prowadzonego w walucie PLN
    na kwotę (...) oraz z rachunków prowadzonych w walucie CHF w kwocie (...).
    Bank proponując ugodę nie chce w niej ująć i nazwać klauzul nieuczciwych - klauzulami
    abuzywnymi pomimo, iż w umowie one występują.
    W uzupełnieniu wniosku podała Pani, że w wyniku zawarcia ugody Bank zwróci Pani środki
    pieniężne uprzednio wpłacone przez Panią.
    Zgodnie z zaświadczeniem uzyskanym z banku w ramach wykonywania umowy o kredyt
    hipoteczny (podniesiony aneksem) wpłaciła Pani (na dzień 29 kwietnia 2025 r.) w walucie
    CHF - (...) (przy kursie NBP z dnia 3 października 2025 r. - 4,5527) stanowi to kwotę (...) zł
    oraz (...) PLN.
    Nadmienia Pani, iż kredyt jest nadal spłacany, w związku z powyższym kwota ta również
    na chwilę obecną wzrosła. Kwota wpłaty do banku jest wyższa ((...) PLN - (...) PLN kwota
    kredytu = (...) PLN nadpłaty). Suma dokonanych wpłat do banku przewyższa kwotę, którą
    bank Pani wypłaci przy podpisaniu ugody, mianowicie suma wpłat do banku jak wskazano
    wyżej wynosi (...) PLN, natomiast bank wypłaci Pani (...) PLN. Kwota wpłat przewyższa więc
    wypłatę o (...) PLN.
    Kwota zwrotu środków będzie stanowiła spłaty raty kapitału i spłata odsetek. Na mocy
    ugody proponowanej przez Bank wskazano w opisie zdarzenie przyszłego dochodu dla
    przewalutowania kredytu na złotówki. Zgodnie z projektem ugody w związku z
    rozliczeniem umowy bank wypłaci Pani kwotę (...) zł (stan na dzień 1 sierpnia 2025 r.).

    Na mocy umowy kredytowej (aneksowanej) Bank wypłacił Pani kwotę kredytu w wysokości
    (...) zł. Podczas wykonywania umowy wpłaciła Pani zgodnie z zaświadczeniem kwotę - (...)
    CHF oraz (...) PLN (rat kapitałowych wraz z ratami odsetkowymi).
    Wobec powyższego kredyt został nadpłacony ponad kapitał, środki wypłacone na mocy
    ugody będą mniejsze od kwoty nadpłaconego kapitału. Należy podkreślić, iż aktualnie w
    związku z faktem, iż kredyt jest w dalszym ciągu wykonywany kwoty mogą ulec zmianie, co
    w Pani ocenie nie ma wpływu na końcowe rozliczenia, bowiem kwota która zostanie
    wypłacona (urealniona o spłacane nadal raty) nie przekroczy nadpłaty jaką wykonała Pani
    ponad kapitał.
    Zgodnie z zaświadczeniem uzyskanym z banku w ramach wykonywania umowy o kredyt
    hipoteczny (podniesiony aneksem) wpłaciła Pani (na dzień 29 kwietnia 2025 r.) w walucie
    CHF (...) (przy kursie NBP z dnia 3 października 2025 r. - 4,5527) stanowi to kwotę (...) zł
    oraz (...) PLN, w sumie (...) PLN. Oznacza to, że kapitał ((...) PLN) został nadpłacony o (...)
    PLN. Kwota wypłacona na mocy ugody w wysokości (...) PLN jest mniejsza niż kwota
    nadpłaty o (...) PLN.

## Pytanie

Czy w związku z przedstawioną sytuacją zwrot nadpłaconego kapitału podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie, kwota proponowana przez bank - jako wypłata na rzecz Kredytobiorcy -
    stanowi jedynie część nadpłaconego kapitału i nie stanowi przychodu, w związku z czym
    nie powinna podlegać opodatkowaniu, natomiast kwota którą ma Pani otrzymać będzie
    ekwiwalentem poniesionych wydatków związanych ze spłatą kredytu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
      dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i
      52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
      oraz
      dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia
      ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22
      ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w
      przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem
      podatników).
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-

      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej
      określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłem
    przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu

      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Jak stanowi art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1071):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z
    którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć
    strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze
    wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu
    istniejącego lub mogącego powstać.
    Z kolei instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy

    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.
    Wskazała Pani, że bank zwróci Pani środki pieniężne uprzednio wpłacone przez Panią do
    banku. Suma dokonanych wpłat do banku przewyższa kwotę, którą bank wypłaci Pani przy
    podpisaniu ugody, mianowicie suma wpłat do banku jak wskazano wyżej wynosi (...) PLN,
    natomiast bank wypłaci Pani (...) PLN. Kwota wpłaty do banku jest wyższa (( ...) PLN
    nadpłaty). Kwota zwrotu środków będzie stanowiła kwoty spłaty raty kapitału i spłaty
    odsetek. Kredyt został nadpłacony ponad kapitał, środki wypłacone na mocy ugody będą
    mniejsze od kwoty nadpłaconego kapitału.
    Wobec powyższego, skoro kwota, która bank Pani wypłaci będzie stanowić zwrot
    nadpłaconego ponad to co przysługiwało bankowi, kredytu – środków pieniężnych, które
    wcześniej, przekazała Pani na rzecz banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych,
    to stwierdzam, że zwrot ten nie będzie stanowił dla Pani przychodu. Czynność ta nie
    spowoduje uzyskania przez Panią przysporzenia majątkowego, wzrostu Pani majątku.
    Zatem, uzyskane w ramach ugody ww. środki pieniężne nie będą Pani przychodem w
    rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym
    do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie będą
    podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Tym samym, nie
    będzie miała Pani obowiązku rozliczenia tych środków pieniężnych dla celów
    podatkowych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.