Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.380.2025.1.BD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-21
Teza: Ustalenie, czy wynagrodzenie otrzymywane przez Spółkę od
polskich kontrahentów z tytułu dostarczenia im pasów i wałów
do maszyn na podstawie Umów podlega/będzie podlegało
opodatkowaniu podatkiem u źródła w Polsce na podstawie
art. 21 ust. 1 pkt 1 i art. 26 ust. 1 ustawy o CIT
Słowa kluczowe: Niemcy
kontrahent-kontrahent zagraniczny
pobór-pobór podatku u źródła
podatek-podatek pobierany u źródła
urządzenie-urządzenie przemysłowe
wynagrodzenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    podatku dochodowego od osób prawnych. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    (...) GmbH (dalej: Spółka lub Wnioskodawca) posiada siedzibę działalności gospodarczej na
    terytorium Niemiec. Spółka jest członkiem międzynarodowej Grupy (...). Grupa (...) jest (...).
    Zasadniczym zakresem działalności Grupy (...) jest sprzedaż urządzeń dla tego typu
    branży, jak również świadczenie usług serwisu tych urządzeń oraz sprzedaż części
    zamiennych.
    Spółka jest niemieckim rezydentem podatkowym i podlega w Republice Federalnej
    Niemiec opodatkowaniu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich
    osiągania. Działalność gospodarcza Spółki koncentruje się na następujących obszarach:
    produkcja, rozwój i dystrybucja maszyn wytwarzających (...), produkcja i sprzedaż wałów
    (...), części zamiennych, świadczenie usług posprzedażowych, szkolenia klientów, usługi
    serwisowe, usługi konserwacyjne, usługi M2P (from Maintenance to Productivity).
    W ramach segmentu wytwórstwa maszyn produkcyjnych Spółka oferuje swoim odbiorcom
    dostarczanie kompletnej infrastruktury produkcyjnej zaprojektowanej zgodnie z
    oczekiwanymi parametrami produkcyjnymi klientów. Wśród produktów tego segmentu
    można wymienić m.in. linie produkcyjne: (...). Spółka sprzedaje również maszyny
    indywidualne będące komponentami produkcyjnymi, które mogą zostać zintegrowane z
    już istniejącą infrastrukturą wytwórczą, wśród nich: (...). Świadczone przez Spółkę usługi
    (...) dotyczą bieżącej konserwacji oraz serwisowania urządzeń produkcyjnych mających na
    celu przedłużenie ich gospodarczej użyteczności. Podobny zakres prac mają również
    usługi M2P, jednakże w ramach tego segmentu czynności serwisowe służą przede
    wszystkim zwiększeniu produktywności parku maszynowego klientów.
    W ramach prowadzonej działalności Spółka dostarcza swoim klientom m.in. pasy (...) (w
    ramach programu A) oraz wały (...) (w ramach programu B) do maszyn (...). Zarówno pasy,
    jak i wały są niezbędnym elementem do użytkowania (...). Bez tych elementów nie jest
    możliwe prowadzenie produkcji przy wykorzystaniu (...).
    Klienci wykorzystują pasy (...) oraz wały (...) do produkcji (...). W wyniku wykorzystania
    pasów (...) oraz wałów (...) w procesie produkcyjnym może dojść do ich ostatecznego
    zużycia. Po zużyciu pasy (...) są przez klientów utylizowane, natomiast wały (...) wracają do
    Spółki w Niemczech, gdzie następnie są regenerowane. Klienci nie ponoszą żadnych
    dodatkowych kosztów z tytułu użytkowania tych produktów. Dodatkowe koszty mogą
    pojawić się jedynie w sytuacji, gdy z winy klienta produkt zostałby uszkodzony. Zasady
    obciążenia klientów dodatkowymi kosztami z tego tytułu zostały uregulowane w
    poszczególnych umowach zawartych przez Spółkę z klientami.
    Pasy (...) do maszyn (...) (program A).
    Pasy (...) stanowią jednoelementowe przedmioty o prostej konstrukcji, niezawierające w
    sobie żadnych mechanizmów czy też zespołów mechanizmów, ani też współpracujących
    ze sobą części lub złożonych elementów konstrukcyjnych. Pasy (...) w praktyce składają się
    wyłącznie z samych pasów, które są nakładane na elementy w maszynie (...). Pasy (...) są
    nawijane na napędzane rolki prowadzące i napinające pas w maszynie (...), niemniej
    jednak proces ten odbywa się już na etapie montażu pasów na maszyny należące do
    klientów Spółki. Same pasy (...), które są udostępniane przez Spółkę klientom, składają się
    wyłącznie z pojedynczych elementów, tj. pasów.

    Udostępniane przez Spółkę na rzecz polskich kontrahentów pasy (...) do maszyn (...) nie
    zawierają elementów takich jak mechanizmy, przekładnie, dźwignie, napędy lub inne
    ruchome, współpracujące ze sobą części.
    Dostarczanie pasów (...) do maszyn (...) przez Spółkę na rzecz klientów odbywa się na
    podstawie umów (dalej: Umowy A).
    Umowa A obejmuje dostarczanie pasów (...) do maszyn (...) klientów.
    Wynagrodzenie Spółki za dostarczenie pasów (...) uzależnione jest od osiągniętej
    wydajności (tzw. „performance-related invoicing”), tj. wynagrodzenie z tytułu dostarczenia
    pasów jest uzależnione od ilości (...) wyprodukowanej przez klientów przy użyciu
    dostarczonych przez Spółkę pasów (...), w szczególności:
    - wynagrodzenie to jest kalkulowane jako iloczyn stawki określonej w umowie i miliona
      metrów bieżących (...) wyprodukowanego z użyciem przedmiotowych pasów,
    - wynagrodzenie naliczane w modelu krokowym z malejącymi stawkami, tj. wraz ze
      wzrostem ilości metrów bieżących (...) wyprodukowanych przy użyciu pasów (...)
      maleje stawka za każdy kolejny milion metrów bieżących wyprodukowanej (...),
    - po osiągnięciu najniższej stawki kwota ta będzie obowiązywać do momentu, gdy pas
      (...) będzie musiał zostać wymieniony z powodu zwykłego zużycia,
    - kolejny nowo zainstalowany pas (...) jest fakturowany począwszy od pierwszej stawki, a
      następnie malejąco wraz ze wzrostem ilości wyprodukowanej (...), jak wyżej.
    Spółka wystawia faktury na rzecz klientów z tytułu dostarczenia pasów (...) według
    zgłoszonego przebiegu danego pasa (...) każdorazowo bezpośrednio po demontażu tego
    pasa. W miejsce zdemontowanego pasa od razu zlecana jest wysyłka nowego.
    Umowy A są zawierane na czas określony, z możliwością ich przedłużenia i wchodzą w
    życie z chwilą montażu pierwszego pasa (...) u klienta.
    W Umowach A przewidziano, że wszelka odpowiedzialność Spółki za szkody następcze
    spowodowane wadami, utracony zysk i szkody pośrednie, z wyjątkiem przypadków
    umyślnego działania lub rażącego niedbalstwa, jest wyłączona.
    Umowy A regulują także warunki uzupełniające dotyczące realizacji tych umów,
    obejmujące:
    - warunki ogólne,
    - kwestie własności pasów (...),
    - kwestię wymiany pasów (...),
    - zasady konserwacji i montażu pasów (...),
    - obciążenie kosztami w przypadku niewłaściwego użytkowania,
    - systemów przekazania danych dotyczących stosownych pasów (...),
    - ograniczenia i odpowiedzialność.
    W Umowach A wskazano, iż klienci pozostają operatorami maszyn do produkcji (...).
    W Umowach A przewidziano, że w ustalonych terminach klienci muszą zapewnić Spółce
    dostęp do kompletnej (...) w celu wykonania Umowy A, tj. montażu pasów (...), natomiast w
    praktyce pasy (...) są montowane przez samych klientów Spółki. Zmiany konstrukcyjne
    dokonane przez klientów, które mają wpływ na funkcjonalność pasów (...), muszą zostać
    zgłoszone Spółce w odpowiednim czasie. Klienci mają również obowiązek niezwłocznie
    informować Spółkę o wszelkich awariach, uszkodzeniach oraz zmianach warunków
    eksploatacji pasów.
    Spółka pozostaje właścicielem pasów (...) do momentu wyrażenia przez Spółkę zgody na
    ich zutylizowanie przez klienta po zakończeniu okresu użytkowania pasów.

    W przypadku konieczności wymiany pasów (...), klient ma obowiązek zgłoszenia tego faktu
    niezwłocznie Spółce. Spółka wysyła klientowi nowy pas (...) po otrzymaniu informacji od
    klienta o konieczności jego zamontowania. Wymienione pasy mogą być zutylizowane
    najwcześniej po zatwierdzeniu przez Spółkę. Zgłoszenie demontażu pasa odbywa się
    wyłącznie poprzez formularz umieszczony na stronie sklepu online. W przypadku
    poprawnie dokonanego zgłoszenia o demontażu pasa poprzez sklep internetowy, system
    generuje w SAP zamówienie, do którego wystawiana jest faktura. Dane w zamówieniu są
    automatycznie zaciągane z danych podanych przez klienta w formularzu zgłoszeniowym
    (numer seryjny pasa, jego przebieg, daty montażu i demontażu, a także ewentualne
    uwagi).
    Umowy A zobowiązują klientów do ścisłego przestrzegania instrukcji czyszczenia i
    konserwacji pasów (...). Klienci ponoszą odpowiedzialność za szkody spowodowane
    niewłaściwymi metodami czyszczenia i konserwacji. W Umowach A zobowiązano również
    klientów do przeprowadzenia montażu pasów (...) zgodnie z załączoną do umowy
    instrukcją wymiany pasa.
    W Umowach A przewidziano także obciążenie klientów kosztami w przypadku
    niewłaściwego użytkowania pasów. W tym zakresie przewidziano, że Spółka nie ponosi
    kosztów związanych z uszkodzeniem pasów (...) spowodowanym niewłaściwym
    użytkowaniem, np. wgniecenia spowodowane nadepnięciem itp. W każdym przypadku
    uszkodzenia spowodowanego przez klienta w wyniku niewłaściwej obsługi, różnica między
    osiągniętymi metrami bieżącymi w momencie uszkodzenia a umowną, minimalną ilością
    metrów bieżących zostanie zafakturowana niezwłocznie.
    Na podstawie Umów A klienci są również zobowiązani do dostarczenia Spółce wszystkich
    niezbędnych danych do realizacji Umowy A, takich jak: metry bieżące wałów (...), metry
    bieżące pasów (...), numery pasów, docisk pasa oraz potrzebna do tego siła. Klient ma
    obowiązek udostępnienia Spółce danych w celu oceny tych parametrów lub też umożliwić
    Spółce instalację własnego oprogramowania w celu automatycznej oceny niezbędnych dla
    Spółki danych.
    Pasy (...) do maszyn (...) mogą być również dostarczane przez Spółkę do klientów w ramach
    umów innych niż Umowa A (dalej: Umowy C).
    Zakresem Umów C objęte jest zapewnienie przez Spółkę kompleksowego dostarczenia i
    magazynowania wszystkich części zamiennych i zużywalnych wymaganych dla
    zainstalowanych urządzeń do produkcji (...). Umowy C obejmują kilka modułów, takich jak
    m.in. dostarczanie części zamiennych i zużywalnych, wsparcie Helpdesk dla części
    zamiennych, rozwiązania inwentaryzacyjne, zarządzanie przestarzałymi częściami,
    rozszerzenie gwarancji, usługi transportowe, rozwiązania (...).
    W ramach poszczególnych modułów możliwe jest także dostarczanie pasów (...) do
    maszyn (...) dla klientów. O wyborze zakresu poszczególnych modułów w ramach Umów C
    decydują poszczególni kontrahenci decydujący o skorzystaniu z oferty Spółki. Zakres
    umowy jest uzależniony oraz obejmuje uzgodniony wybór spośród dostępnych modułów,
    o których mowa wyżej.
    Dostarczanie pasów (...) do maszyn (...) odbywa się w ramach „Modułu 8: (...)”.
    Umowy C zawierają następujące elementy:
    - przedmiot Umowy C, w ramach którego opisane są poszczególne moduły oferowane
      przez Spółkę,
    - warunki płatności, wraz z postanowieniem przewidującym możliwość przyznania
      kontrahentom rabatu po spełnieniu określonych warunków,
    - warunki umowne, tj. okres obowiązywania (termin wejścia w życie i data wygaśnięcia),
      możliwość przedłużenia obowiązywania, a także zasady i terminy wypowiedzenia
      Umowy C,

    - załączniki, stanowiące integralną część Umowy C,
    - pozostałe postanowienia umowne.
    Umowy C są zawierane na czas określony, z możliwością ich przedłużenia.
      W Umowach C przewidziano, że wyłączona jest odpowiedzialność Spółki za szkody
      pośrednie i następcze spowodowane wadami, jak również za utracony zysk, z
      wyjątkiem przypadków działania umyślnego, w złej wierze lub rażącego niedbalstwa.
    Załączniki do Umów C regulują także warunki uzupełniające dotyczące realizacji tych
    umów, obejmujące:
    - opis poszczególnych modułów oferowanych w ramach Umowy C,
    - arkusz kalkulacyjny,
    - zalecenia dotyczące pierwszego wypełnienia,
    - wyjaśnienia dotyczące metod płatności,
    - warunki serwisu i części zamiennych.
    W ramach Załącznika do Umowy C, zawierającego opis poszczególnych modułów
    oferowanych w ramach Umowy C, omówione zostały m.in. szczegóły dotyczące „Modułu 8:
    (...)”, w ramach którego Spółka dostarcza swoim kontrahentom pasy (...) do maszyn (...).
    Załącznik do Umowy C, w odniesieniu do Modułu 8 (...) zawiera następujące elementy:
    - zakres oferty w ramach modułu,
    - warunki płatności,
    - warunki ogólne,
    - dodatkowe, kluczowe punkty (postanowienia),
    - zasady wymiany pasów (...).
    W opisie „Modułu 8: (...)” wskazano, że pozwala on uniknąć konieczności utrzymywania
    dużych zapasów, ryzyka starzenia się części zamiennych oraz problemów z planowaniem i
    prognozowaniem budżetu w związku z wahaniami zużycia części zużywających się w ciągu
    roku.
    W ramach Rozwiązań (...) klienci otrzymują określone części zużywające się po
    gwarantowanych i przewidywalnych cenach opartych na okresie eksploatacji. W zależności
    od posiadanego wyposażenia można wybrać model płatności obejmujący jeden lub więcej
    poszczególnych komponentów maszyny (...).
    „Moduł 8: (...)” przewiduje dostarczanie przez Spółkę na rzecz kontrahentów części
    zużywających się, czyli m.in. pasów (...), wraz z możliwością udostępnienia zapasowego
    pasa (...) na wypadek awarii.
    Wynagrodzenie Spółki za dostarczenie pasów (...) na podstawie Umów C, w ramach
    „Modułu 8: (...)”, podobnie jak w przypadku Umów A, uzależnione jest od osiągniętej
    wydajności, tj. wynagrodzenie z tytułu dostarczenia pasów jest uzależnione od ilości (...)
    wyprodukowanej przez klientów przy użyciu dostarczonych przez Spółkę pasów (...), w
    szczególności:
    - wynagrodzenie to jest kalkulowane jako iloczyn stawki określonej w umowie i miliona
      metrów bieżących (...) wyprodukowanego z użyciem przedmiotowych pasów,
    - wynagrodzenie naliczane w modelu krokowym z malejącymi stawkami, tj. wraz ze
      wzrostem ilości metrów bieżących (...) wyprodukowanych przy użyciu pasów (...)
      maleje stawka za każdy kolejny milion metrów bieżących wyprodukowanej (...),

    - po osiągnięciu najniższej stawki kwota ta będzie obowiązywać do momentu, gdy pas (...)
      będzie musiał zostać wymieniony z powodu zwykłego zużycia,
    - kolejny nowo zainstalowany pas (...) jest fakturowany począwszy od pierwszej stawki, a
      następnie malejąco wraz ze wzrostem ilości wyprodukowanej (...), jak wyżej.
    Faktury z tytułu dostarczania pasów (...) na rzecz klientów na podstawie Umów C są
    wystawiane na takich samych zasadach, jak w przypadku dostarczania pasów (...) w
    ramach Umów A, tj. Spółka wystawia faktury na rzecz klientów z tytułu dostarczenia
    pasów (...) według zgłoszonego przebiegu danego pasa (...) każdorazowo bezpośrednio po
    demontażu tego pasa. W miejsce zdemontowanego pasa od razu zlecana jest wysyłka
    nowego.
    W Załączniku do Umowy C w ramach opisu „Modułu 8: (...)” przewidziano, że klient ma
    obowiązek udostępnienia Spółce danych w celu oceny parametrów wpływających na
    podwyższony poziom zużycia pasów (...) lub też umożliwić Spółce instalację własnego
    oprogramowania w celu automatycznej oceny niezbędnych dla Spółki danych.
    W ramach opisu „Modułu 8: (...)” zawartego w Załączniku do Umowy C przewidziano m.in.
    postanowienia, z których wynika, że klienci mają obowiązek przestrzegania przepisów
    bezpieczeństwa oraz ponoszą odpowiedzialność za ich zobowiązania prawne.
    W ramach ww. postanowień przewidziano także, iż produkty objęte Umową C (w tym pasy
    (...) do maszyn (...)) pozostają własnością Spółki. Klienci otrzymują prawo do korzystania z
    dostarczonych towarów na zasadzie najmu.
    Postanowienia umowne w ramach „Modułu 8: (...)” w Umowach C przewidują także m.in.,
    iż:
    - klienci ponoszą koszty wynikające z niewłaściwej obsługi, usterek i niewłaściwego
      użytkowania,
    - obsługa, konserwacja i czyszczenie pasów (...) muszą być wykonywane przez klienta
      zgodnie z instrukcjami zawartymi w instrukcji obsługi,
    - konieczność wymiany pasa (...) zostanie ustalona w porozumieniu ze Spółką.
    W ramach „Modułu 8: (...)” w Umowach C przewidziano również postanowienia dotyczące
    zasad wymiany pasów (...). Z postanowień tych wynika m.in., że:
    - w przypadku wymiany pasa (...) klient musi dokonać stosownego zgłoszenia w tym
      zakresie (podobnie jak w przypadku Umowy A),
    - nowy pas (...) zostanie wysłany po otrzymaniu tego zgłoszenia,
    - pod koniec roku Spółka sprawdza roczny przebieg pasa (...) za pośrednictwem
      ustalonego kanału przekazywania informacji, w odniesieniu do wszystkich metrów
      bieżących wyprodukowanych przy użyciu pasa (...). W przypadku wyższego przebiegu
      niż ustalony, klient musi zapłacić różnicę.
    Wały (...) do maszyn (...) (program B).
    Wały (...) to przedmioty o prostej konstrukcji, które nie posiadają żadnych mechanizmów
    czy też zespołów mechanizmów, ani też współpracujących ze sobą części lub złożonych
    elementów konstrukcyjnych. Wały (...) stanowią toczone i nawiercane walce. W dużym
    uproszczeniu można je określić jako rury z fakturą na powierzchni. Nie stanowią więc one
    przedmiotów o złożonej konstrukcji. Wały nie posiadają żadnych mechanizmów, zespołów
    mechanizmów, ani też połączonych ze sobą, współpracujących części/elementów,
    natomiast są dostarczane do klientów z zamontowanymi na nich łożyskami.
    Udostępniane przez Spółkę na rzecz polskich kontrahentów wały (...) do maszyn (...) nie
    zawierają elementów takich jak mechanizmy, przekładnie, dźwignie, napędy lub inne
    ruchome, współpracujące ze sobą części (poza zamontowanymi na nich łożyskami).

    Dostarczanie wałów (...) do maszyn (...) przez Spółkę na rzecz klientów odbywa się na
    podstawie umów (dalej: Umowy B), które stanowią umowy na dostarczanie wałów (...) do
    maszyn (...) wraz z dodatkowymi indywidualnymi modułami serwisowymi.
    Umowy B, oprócz dostarczania wałów (...), mogą zawierać również wybrane moduły
    serwisowe, takie jak np. moduł serwisu, konserwacji i przeglądów, badania jakości i
    analiza (...), usługa awaryjnej wymiany wałów (...), wsparcie (...).
    Na podstawie Umów B Spółka jest zobowiązana, na zasadzie najmu, do pełnego
    zaopatrzenia maszyn (...) klientów w wały (...), zgodnie z załącznikiem przewidującym
    szczegółowe zasady konfiguracji maszyn, a także do serwisowania i montażu wałów (...) do
    (...).
    Zakresem Umów B objęte jest co do zasady dostarczanie wałów (...) do maszyn (...) (plus
    opcjonalnie dodatkowe usługi - w zależności od wybranego przez klienta modułu).
    Umowy B przewidują, że zestawy wałów (...) do wymiany są dostarczane wyłącznie przez
    Spółkę. Zużyte zestawy wałów (...) są przez klientów zwracane do Spółki, gdzie podlegają
    następnie regeneracji.
    Wynagrodzenie za dostarczanie wałów (...) jest obliczane jako iloczyn każdego miliona
    metrów bieżących (...) wyprodukowanej przez klienta przy użyciu wałów (...) do maszyn (...)
    dostarczanych przez Spółkę oraz stawki określonej w Umowie B.
    Umowy B przewidują minimalną wielkość produkcji, jaka zostanie zrealizowana w trakcie
    roku przy wykorzystaniu dostarczonych wałów (...) do (...). Minimalna roczna wielkość
    produkcji jest wartością zadeklarowaną przez klienta z góry. Wynagrodzenie za
    uzgodnioną, minimalną wielkość produkcji musi zostać zapłacone nawet, jeżeli
    rzeczywista wielkość produkcji będzie niższa niż uzgodnione minimum.
    Spółka wystawia faktury na rzecz klientów z tytułu dostarczenia wałów (...) na podstawie
    ustalonej w Umowie B, zadeklarowanej przez klienta minimalnej rocznej wielkości
    produkcji przy użyciu wałów (...) do (...).
    Przykładowo, minimalna roczna wartość produkcji wynosi x milionów metrów bieżących w
    danym roku i x+10 milionów metrów bieżących w kolejnych latach. Faktury są wówczas
    wystawiane z góry za każdy rok kalendarzowy na określoną minimalną wielkość produkcji.
    Na początku kolejnego roku dokonywane jest szczegółowe rozliczenie, uwzględniające
    rzeczywistą wielkość produkcji. W tym zakresie klient podaje Spółce faktyczną roczną
    wielkość produkcji i na podstawie tej wartości otrzymuje następnie fakturę. W zależności
    od tego, czy zaistnieje różnica w stosunku do wcześniej deklarowanej wielkości produkcji,
    klient może otrzymać fakturę uzupełniającą lub korektę faktury.
    Faktury obejmują okresy roczne lub kwartalne, w równych ratach.
    Jeżeli rzeczywista wysokość produkcji przy użyciu wałów (...) przekracza minimalny,
    ustalony roczny limit wielkości produkcji, w oparciu o który kalkulowane jest
    wynagrodzenie za dostarczone wały (...), wówczas wynagrodzenie jest ustalane w oparciu
    o rzeczywiście zrealizowaną wielkość produkcji oraz jest fakturowane corocznie z dołu.
    Faktura jest wówczas płatna niezwłocznie, bez rabatów.
    Korekta wynagrodzenia może nastąpić także w przypadku zmiany asortymentu produkcji
    oraz negatywnych odchyleń w specyfikacji jakości (...) wykorzystywanego do produkcji (...).
    W takich przypadkach może zostać ustalona nowa wartość wynagrodzenia za
    wyprodukowany metr bieżący (...).
    W zależności od wybranych modułów, na podstawie Umów B Spółka może również
    świadczyć na rzecz klientów usługi serwisowe, konserwacji, przeglądów i napraw wałów
    (...), analizy jakości materiałów wykorzystywanych do produkcji (...) oraz ich wpływu
    ściernego na wały (...), rozszerzonej gwarancji na dostarczane wały (...), wsparcia hotdesk,
    a także informacji o dokonywanych w przyszłości modernizacjach i ulepszeniach w
    zakresie bezpieczeństwa.

    Umowy B są zawierane na czas określony, z możliwością ich przedłużenia i wchodzą w
    życie z chwilą montażu wałów (...) u klienta.
    W Umowach B przewidziano, że wszelka odpowiedzialność Spółki za szkody następcze
    spowodowane wadami, utracony zysk i szkody pośrednie, z wyjątkiem przypadków
    umyślnego działania lub rażącego niedbalstwa, jest wyłączona.
    Umowy B regulują także warunki uzupełniające dotyczące realizacji tych umów,
    obejmujące:
    - opis uzgodnionych modułów serwisowych,
    - ogólne warunki realizacji usług,
    - usługi dodatkowe,
    - wyłączenia serwisowe,
    - zasady gwarancji,
    - kwestie praw do systemów transmisji danych i oprogramowania serwisowego,
    - obowiązki klientów,
    - kwestie własności wałów (...),
    - kwestię wymiany wałów (...),
    - zasady konserwacji i montażu wałów (...),
    - obciążenie kosztami w przypadku niewłaściwego użytkowania,
    - ograniczenia i odpowiedzialność,
    - zasady wypłaty wynagrodzenia.
    W Umowach B wskazano, iż klienci pozostają operatorami maszyn do produkcji (...).
    Umowy B zobowiązują klientów do zapewnienia Spółce dostępu do wszystkich części
    zakładu (zakładów) w uzgodnionych godzinach pracy w celu wykonania usług, tj. montażu
    wałów (...) do (...). Wały (...) są montowane w maszynach (...) klientów przez techników
    Spółki.
    Klienci mają obowiązek informowania Spółki z odpowiednim wyprzedzeniem o wszelkich
    zmianach konstrukcyjnych, które mogą mieć negatywny wpływ na działanie wałów (...).
    Klienci mają również obowiązek niezwłocznie powiadamiać Spółkę o wszelkich usterkach i
    uszkodzeniach, a także o zmianach warunków pracy wałów (...).
    Umowy B przewidują, że wały (...), materiały montażowe i łożyska pozostają własnością
    Spółki. Klienci otrzymują prawo do korzystania z dostarczonych wałów (...) na zasadzie
    najmu.
    W przypadku odsprzedaży maszyny przez klienta, zostanie ustalona cena odkupu lub cena
    wykupu wałów (...) zainstalowanych w maszynach. Cena odkupu lub opłata za wykup jest
    obliczana na podstawie cen katalogowych Spółki obowiązujących w danym czasie.
    Kalkulacja opiera się na proporcjonalnym stopniu zużycia. Kwestia ta nie jest objęta
    zakresem wniosku.
    Umowy B określają także m.in. kryteria wymiany dostarczonych wałów (...), sposób ich
    montażu i konserwacji, terminy realizacji itp. W umowach tych uregulowano również
    obciążenie klientów kosztami w przypadku niewłaściwego użytkowania wałów (...). W tym
    zakresie wskazano, że klient ponosi koszty uszkodzeń wałów spowodowanych niewłaściwą
    obsługą lub błędami personelu obsługującego.
    Pytania
    1. Czy wynagrodzenie otrzymywane przez Spółkę od polskich kontrahentów z tytułu
      dostarczenia im pasów (...) do maszyn (...) na podstawie Umów A podlega/będzie
      podlegało opodatkowaniu podatkiem u źródła w Polsce na podstawie art. 21 ust. 1 pkt
      1 ustawy o CIT?

    2. Czy od wynagrodzenia wypłacanego Spółce przez polskich kontrahentów z tytułu
      dostarczenia im pasów (...) do maszyn (...) na podstawie Umów A powinien być
      potrącany podatek u źródła na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT?
    3. Czy wynagrodzenie otrzymywane przez Spółkę od polskich kontrahentów z tytułu
      dostarczenia im pasów (...) do maszyn (...) na podstawie Umów C podlega/będzie
      podlegało opodatkowaniu podatkiem u źródła w Polsce na podstawie art. 21 ust. 1 pkt
      1 ustawy o CIT?
    4. Czy od wynagrodzenia wypłacanego Spółce przez polskich kontrahentów z tytułu
      dostarczenia im pasów (...) do maszyn (...) na podstawie Umów C powinien być
      potrącany podatek u źródła na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT?
    5. Czy wynagrodzenie otrzymywane przez Spółkę od polskich kontrahentów z tytułu
      dostarczenia im wałów (...) do maszyn (...) na podstawie Umów B podlega/będzie
      podlegało opodatkowaniu podatkiem u źródła w Polsce na podstawie art. 21 ust. 1 pkt
      1 ustawy o CIT?
    6. Czy od wynagrodzenia wypłacanego Spółce przez polskich kontrahentów z tytułu
      dostarczenia im wałów (...) do maszyn (...) na podstawie Umów B powinien być
      potrącany podatek u źródła na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Zdaniem Wnioskodawcy, wynagrodzenie otrzymywane przez Spółkę od polskich
    kontrahentów z tytułu dostarczenia im pasów (...) do maszyn (...) na podstawie Umów A
    nie podlega oraz nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem u źródła w Polsce na
    podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Ad 2.
    Zdaniem Wnioskodawcy, od wynagrodzenia wypłacanego Spółce przez polskich
    kontrahentów z tytułu dostarczenia im pasów (...) do maszyn (...) na podstawie A nie
    powinien być potrącany podatek u źródła na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.
    Ad 3.
    Zdaniem Wnioskodawcy, wynagrodzenie otrzymywane przez Spółkę od polskich
    kontrahentów z tytułu dostarczenia im pasów (...) do maszyn (...) na podstawie C nie
    podlega oraz nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem u źródła w Polsce na
    podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Ad 4.
    Zdaniem Wnioskodawcy, od wynagrodzenia wypłacanego Spółce przez polskich
    kontrahentów z tytułu dostarczenia im pasów (...) do maszyn (...) na podstawie Umów C
    nie powinien być potrącany podatek u źródła na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.
    Ad 5.
    Zdaniem Wnioskodawcy, wynagrodzenie otrzymywane przez Spółkę od polskich
    kontrahentów z tytułu dostarczenia im wałów (...) do maszyn (...) na podstawie Umów B
    nie podlega oraz nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem u źródła w Polsce na
    podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Ad 6.
    Zdaniem Wnioskodawcy, od wynagrodzenia wypłacanego Spółce przez polskich
    kontrahentów z tytułu dostarczenia im wałów (...) do maszyn (...) na podstawie Umów B
    nie powinien być potrącany podatek u źródła na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.

    Zakres podmiotowy ustawy o CIT jest ściśle związany z instytucją nieograniczonego i
    ograniczonego obowiązku podatkowego. Powstanie obowiązku podatkowego wyznacza
    siedziba lub zarząd usytuowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (zasada
    rezydencji), bądź też osiąganie dochodów na tym terytorium (zasada źródła). Zasada
    ograniczonego obowiązku podatkowego wynika z zasady źródła, która wiąże się z
    opodatkowaniem dochodu powstałego na terytorium Polski bez względu na miejsce (kraj),
    w którym podatnik ma swoją siedzibę lub zarząd, co oznacza opodatkowanie dochodu
    uzyskanego w Polsce.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o CIT, podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu
    tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT:
    Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
    podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody (przychody) z
    (...) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
    potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
    nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania
    świadczenia”.
    Z kolei na podstawie art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:
    „Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody wymienione
    w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których
    mowa w ust. 3 pkt 1-4”.
    Katalog należności podlegających opodatkowaniu podatkiem u źródła został określony m.
    in. w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
    „Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
    podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów: z odsetek, z praw autorskich
    lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i
    wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za
    udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub
    prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu,
    urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym
    doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how)
    - ustala się w wysokości 20% przychodów”.
    Stosownie natomiast do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:
    „Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu
    opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska”.
    Na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:
    „Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
    fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
    wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
    zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek
    dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-
    1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod
    warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od
    podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki

    podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków
    niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu
    podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej
    staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę
    działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt
    5 płatnika z podatnikiem”.
    Tym samym, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT przychody osiągane przez
    nierezydentów m.in. z należności za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
    przemysłowego, w tym urządzenia handlowego, są opodatkowane 20% stawką
    zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych pobieranego u źródła (dalej:
    WHT lub podatek u źródła), chyba że mająca zastosowanie w sprawie umowa o unikaniu
    podwójnego opodatkowania (dalej: UPO), której stroną jest Polska, stanowi inaczej, zaś
    płatnicy, w dniu dokonywania płatności z tytułów określonych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy
    o CIT, są obowiązani pobierać podatek u źródła od dokonywanych wypłat.
    Należy wskazać, że przepisy ustawy o CIT nie definiują pojęcia „urządzenia
    przemysłowego”, ani też „urządzenia handlowego”. Przepisy ustawy o CIT nie definiuję
    również samego pojęcia „urządzenie”, jak i pojęcia „przemysłowe”. Jednocześnie, jak
    wynika z literalnego brzmienia przepisu, aby pojawił się obowiązek w zakresie podatku u
    źródła przedmiotem analizowanej transakcji musi być po pierwsze przedmiot, który jest
    urządzeniem, a po drugie musi on mieć charakter przemysłowy. Tym samym, wobec
    braku istnienia definicji legalnych tych pojęć na gruncie ustawy o CIT, przy dokonywaniu
    wykładni wskazanych wyżej pojęć, w celu ustalenia ich zakresu pojęciowego, zasadne jest
    odwołanie się do językowego znaczenia tych pojęć, a więc dokonanie wykładni językowej.
    Zgodnie z definicją pojęcia „urządzenie”, zawartą w Słowniku Języka Polskiego PWN,
    pojęcie to oznacza „mechanizm lub zespół mechanizmów, służący do wykonania
    określonych czynności” (https://sjp.pwn.pl/slowniki/urządzenie.html, data dostępu: 23
    lipca 2025 r.).
    W myśl Wielkiego Słownika Języka Polskiego PAN przez „urządzenie” należy rozumieć
    „przedmiot o złożonej konstrukcji, wykonujący lub ułatwiający określoną pracę”
    (https://wsjp.pl/haslo/podglad/4610/urzadzenie, data dostępu: 23 lipca 2025 r.).
    Z kolei zgodnie z definicją zawartą w Wikisłowniku „urządzenie” stanowi „mechanizm
    służący do wykonywania określonych zadań/czynności” (https://pl.wiktionary.org/wiki
    /urządzenie, data dostępu: 23 lipca 2025 r.).
    Termin „urządzenie” występuje również w znaczeniu „mechanizmu bądź zespołu
    mechanizmów, niekiedy bardzo skomplikowanych technicznie, służących do wykonywania
    określonych czynności, pełniących jakąś funkcję; przyrządu” (Nowy Słownik Języka
    Polskiego, pod red. B. Dunaja, s. 749)
    Stosownie natomiast do definicji pojęcia „mechanizm” zawartej w Słowniku Języka
    Polskiego PWN, jest to „zespół współpracujących ze sobą części maszyny lub przyrządu,
    wykonujących jakąś pracę” (https://sjp.pwn.pl/slowniki/mechanizm.html, data dostępu: 23
    lipca 2025 r.).
    W Wielkim Słowniku Języka Polskiego PWN „mechanizm” (przykładowo w kontekście
    zegarka) został określony jako „układ połączonych ze sobą elementów, który pełni
    określoną funkcję podczas działania całości” (https://wsjp.pl/haslo/podglad/20225
    /mechanizm/4904200/zegarka, data dostępu: 23 lipca 2025 r.).
    Wikisłownik definiuje zaś „mechanizm” jako „zespół pracujących elementów maszyny
    /urządzenia mających wykonywać określoną czynność” (https://pl.wiktionary.org/wiki
    /mechanizm, data dostępu: 23 lipca 2025 r.).
    Jeżeli chodzi natomiast o definicję „przemysłu”, według Encyklopedii PWN pod tym
    pojęciem należy rozumieć „dział nierolniczej produkcji materialnej, w którym
    wydobywanie zasobów przyrody oraz ich przetwarzanie w dobra zaspokajające potrzeby

    ludzi jest prowadzone w dużych rozmiarach, przy zastosowaniu podziału pracy i przy
    użyciu maszyn (do przemysłu nie zalicza się rzemiosła i budownictwa)”, a także „zespół
    zabiegów związanych z obróbką określonego typu surowca naturalnego”
    (https://encyklopedia.pwn.pl/szukaj/przemysł.html, data dostępu: 23 lipca 2025 r.).
    Z kolei według Słownika Języka Polskiego PWN „przemysł” jest to „produkcja materialna
    polegająca na wydobywaniu z ziemi bogactw naturalnych i wytwarzaniu produktów w
    sposób masowy przy użyciu urządzeń mechanicznych” (https://sjp.pwn.pl/slowniki
    /przemysł.html, data dostępu: 23 lipca 2025 r.).
    Wielki Słownik Języka Polskiego PAN definiuje pojęcie „przemysł” jako „działalność
    polegająca na wytwarzaniu produktów określonego rodzaju na dużą skalę, przy użyciu
    maszyn i innych urządzeń technicznych” (https://wsjp.pl/haslo/podglad/8663/przemysl,
    data dostępu: 23 lipca 2025 r.).
    Według Słownika Języka Polskiego (PWN Warszawa 1996 r. tom III, str. 575), urządzenie
    jest rodzajem mechanizmu lub zespołem elementów, przyrządów, służącym do
    wykonywania określonych czynności, ułatwiającym pracę; urządzenie przeładunkowe,
    transportowe.
    W innych źródłach pojęcie „przemysł” określane jest również jako „podstawowy dział
    gospodarki, obejmujący masowe wytwarzanie za pomocą środków technicznych
    określonej grupy wyrobów” (por. Nowy Słownik Języka Polskiego, pod red. B. Dunaja, s.
    543).
    Jeżeli zaś chodzi o pojęcie „handel”, to według Encyklopedii PWN pod tym pojęciem należy
    rozumieć „dział gospodarki narodowej wyodrębniony w społecznym podziale pracy,
    którego zadaniem jest dokonywanie ruchu dóbr materialnych między podmiotami w
    sferze produkcji oraz ze sfery produkcji do sfery konsumpcji za pomocą wymiany
    towarowej, realizowanej przez akty kupna-sprzedaży” (https://encyklopedia.pwn.pl/szukaj
    /handel.html, data dostępu: 23 lipca 2025 r.).
    Zgodnie natomiast z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego PWN „handel” to
    „działalność polegająca na kupnie, sprzedaży lub wymianie towarów i usług” (https://sjp.
    pwn.pl/slowniki/handel.html, data dostępu: 23 lipca 2025 r.).
    Według Wielkiego Słownika Języka Polskiego PAN pod pojęciem „handlu” powinna być
    rozumiana „działalność polegająca na kupowaniu towaru od kogoś i sprzedawaniu go
    następnie z zyskiem komuś innemu” (https://wsjp.pl/haslo/podglad/18211/handel, data
    dostępu: 23 lipca 2025 r.).
    Z kolei, termin „przemysłowy”, jako przymiotnik relacyjny do słowa „przemysł”, określany
    jest natomiast w różnych źródłach jako dotyczący przemysłu, związany z przemysłem,
    mający zastosowanie w przemyśle (Słownik Języka Polskiego pod red. W. Doroszewskiego;
    https://doroszewski.pwn.pl/haslo/przemyslowy), a także będący efektem przemysłu,
    stosowany w przemyśle, zaś termin „handlowy” rozumiany jest jako związany z handlem,
    odnoszący się do handlu.
    Podsumowując, pojęcie „urządzenie przemysłowe” lub „urządzenie handlowe” należy
    rozumieć jako rodzaj mechanizmu lub zespół elementów, przyrządów, służący do
    wykonywania określonych czynności zarobkowych w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej, ułatwiający szeroko rozumiane prace materialne lub proces sprzedaży
    towarów i usług.
    a) Spełnienie warunku istnienia „urządzenia”
    W definicji pojęcia „urządzenia” kluczowe znaczenie ma fakt istnienia „mechanizmu”, przez
    który należy rozumieć zespół współpracujących ze sobą części maszyny lub przyrządu, a
    także układ połączonych ze sobą elementów, wykonujących określoną pracę i mających
    przypisaną funkcję podczas działania całości urządzenia.

    Jeżeli chodzi o pierwszy z opisywanych przedmiotów, tj. pasy (...), to same pasy (...), które
    są udostępniane przez Spółkę klientom, składają się wyłącznie z pojedynczych elementów,
    tj. pasów. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, pasy (...)
    stanowią jednoelementowe przedmioty o prostej konstrukcji, które nie zawierają w sobie
    żadnych mechanizmów czy też zespołów mechanizmów, ani też współpracujących ze sobą
    części lub elementów konstrukcyjnych. Pasy (...) w praktyce składają się wyłącznie z
    samych pasów, które są nakładane na elementy w maszynie (...). Pasy (...) są nawijane na
    napędzane rolki prowadzące i napinające pas w maszynie (...), niemniej jednak proces ten
    odbywa się już na etapie montażu pasów na maszyny należące do klientów Spółki. Same
    pasy (...), które są udostępniane przez Spółkę klientom, składają się wyłącznie z
    pojedynczych elementów, tj. pasów.
    Z kolei wały (...) są to również przedmioty o prostej konstrukcji, które nie posiadają
    żadnych mechanizmów czy też zespołów mechanizmów, ani też nie stanowią układu
    połączonych ze sobą, pracujących elementów. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego
    /zdarzenia przyszłego, wały (...) stanowią toczone i nawiercane walce, które w dużym
    uproszczeniu można określić jako rury z fakturą na powierzchni. Z całą pewnością nie
    stanowią więc one przedmiotów o złożonej konstrukcji. Wały nie posiadają żadnych
    mechanizmów, zespołów mechanizmów, ani też połączonych ze sobą, współpracujących
    części/elementów. Fakt, że wały (...) są dostarczane do klientów z zamontowanymi na nich
    łożyskami, nie przesądza w żadnej mierze, że w analizowanym przypadku można mówić o
    istnieniu mechanizmu lub zespołu mechanizmów.
    Tym samym, zarówno pasy (...), jak też wały (...) do maszyn (...), które są przez Spółkę
    udostępniane na rzecz polskich kontrahentów, nie zawierają elementów takich jak
    mechanizmy, przekładnie, dźwignie, napędy lub inne ruchome, współpracujące ze sobą
    części (poza łożyskami zamontowanymi na wałach (...)).
    Nie sposób jest więc, zarówno w przypadku pasa (...), jak i wału (...), określić tych
    przedmiotów mianem „urządzeń”, w rozumieniu mechanizmu lub zespołu mechanizmów,
    przedmiotów o złożonej konstrukcji, czy też powiązanych i współpracujących ze sobą
    elementów, części, służących do wykonywania określonych zadań. W konsekwencji nie
    można uznać pasów (...) oraz wałów (...) za „urządzenia przemysłowe”, w tym „urządzenia
    handlowe” w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Stanowisko Wnioskodawcy w tym zakresie znajduje potwierdzenie m.in. w interpretacji
    indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 24 listopada 2023 r. znak: 0111-KDIB1-
    2.4010.501.2023.1.MC, dotyczącej najmu pojemników. W interpretacji tej Dyrektor KIS
    uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym:
    „W kontekście powyższego, w opinii Spółki, należy stwierdzić, że najmowane od
    Wynajmującego Pojemniki nie mogą zostać uznane za urządzenia. Jak wskazują
    przywołane definicje - urządzenie jest bowiem zespołem elementów tworzących bardziej
    skomplikowaną całość niż ma to miejsce w przypadku Pojemników. Dodać również należy,
    że najmowane Pojemniki nie zawierają elementów takich jak mechanizmy, przekładnie,
    dźwignie, napędy lub inne ruchome współpracujące ze sobą części. Biorąc pod uwagę
    powyższe, aby uznać dany obiekt:
    - za urządzenie przemysłowe, musi spełniać on łącznie następujące warunki: stanowić
      mechanizm lub zespół mechanizmów, przeznaczony do wykonywania określonych
      czynności, oraz być wykorzystywany w produkcji materialnej polegającej na
      wydobywaniu bogactw naturalnych lub wytwarzaniu produktów w sposób masowy
      przy użyciu urządzeń przemysłowych,

    - za urządzenie handlowe, musi spełniać on łącznie następujące warunki: stanowić
      mechanizm lub zespół mechanizmów, przeznaczony do wykonywania określonych
      czynności, oraz być wykorzystywany w działalności polegającej na kupnie i sprzedaży
      lub wymianie towarów i usług.
    Biorąc pod uwagę powyższe należy przede wszystkim stwierdzić, że Pojemniki nie
    mieszczą się w pojęciu „urządzenia”. „Urządzenie” to zespół elementów (tj. mechanizm a
    więc zespół współpracujących ze sobą części maszyny lub przyrządu) lub zespół
    mechanizmów tworzący bardziej skomplikowaną całość niż ma to miejsce w przypadku
    Pojemników. Pojemniki nie zawierają takich elementów jak: mechanizmy, przekładnie,
    dźwignie, napędy lub inne ruchome współpracujące ze sobą części. Jedynymi ruchomymi
    częściami mogą być zamki albo zatrzaski zabezpieczające Pojemniki przed otwarciem
    podczas transportu oraz zawiasy służące złożeniu Pojemników, gdy nie jest w nich
    przechowywany towar. Cel stosowania rzeczonych Pojemników nie polega na
    wytwarzaniu produktów i wydobycia bogactw naturalnych na masową skale, jego
    zastosowanie nie łączy się z przemysłem. Nie są więc one bezpośrednio związane z
    procesem produkcji, nie uczestniczą w tym procesie. Ich jedynym celem jest
    przechowywanie i zapewnienie bezpiecznego transportu wyprodukowanych przez Spółkę
    towarów. Jak zostało wykazane pojemniki będące przedmiotem wniosku nie posiadają
    żadnej z cech wymienionych w definicjach, wobec czego nie powinny być zakwalifikowane
    jako urządzenia przemysłowe. Odnosząc się z kolei do pojęcia „urządzenie handlowe”,
    powinno ono charakteryzować się kumulatywnie: złożoną konstrukcją, części urządzenia
    muszą współpracować ze sobą, ma ono być związane ze sprzedażą lub zakupem w celu
    osiągnięcia zysku.
    Jak wskazywał wcześniej Wnioskodawca, przedmiotowe pojemniki charakteryzują się
    bardzo prostą konstrukcją, nie posiadają mechanizmów. Motywacją Wnioskodawcy jest
    zapewnienie właściwych warunków do przechowywania i transportu towaru. Wobec
    powyższego, zdaniem Wnioskodawcy przedmiotowe pojemniki nie mogą być uznane za
    urządzenie handlowe, bowiem nie posiadają cech określonych w definicji urządzenia
    handlowego.
    Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy poprzez dokonanie wykładni językowej zasadne jest
    stwierdzenie, że rzeczone pojemniki będące przedmiotem umowy najmu zawartej z
    niemieckim kontrahentem nie wchodzą w zakres pojęciowy zarówno urządzenia
    przemysłowego, jak i urządzenia handlowego”.
    Podobne stanowisko wnioskodawcy zostało również zaakceptowane i uznane za
    prawidłowe przez Dyrektora KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 9 grudnia 2022 r.
    znak: 0111-KDIB1- 2.4010.711.2022.1.ANK, w której wnioskodawca wskazał, że:
    „W kontekście powyższego, w opinii Spółki, należy stwierdzić, że najmowane od
    Kontrahentów Pojemniki nie mogą zostać uznane za urządzenia. Jak wskazują przywołane
    definicje - urządzenie jest bowiem zespołem elementów tworzących bardziej
    skomplikowaną całość niż ma to miejsce w przypadku Pojemników. Dodać również należy,
    że najmowane Pojemniki nie zawierają elementów takich jak mechanizmy, przekładnie,
    dźwignie, napędy lub inne ruchome współpracujące ze sobą części.
    Co więcej, zdaniem Wnioskodawcy, również określenie „przemysłowy” nie może być
    przypisane najmowanym przez Spółkę Pojemnikom. Zgodnie bowiem ze Słownikiem
    Języka Polskiego pod red. W. Doroszewskiego https://doroszewski.pwn.pl/haslo
    /przemyslowy „przemysłowy” - oznacza dotyczący przemysłu, związany z przemysłem,
    mający zastosowanie w przemyśle. Natomiast przez przemysł należy rozumieć:
    - produkcję materialną polegającą na wydobywaniu z ziemi bogactw naturalnych i
      wytwarzaniu produktów w sposób masowy przy użyciu urządzeń mechanicznych
      (Słownik Języka Polskiego PWN https://sjp.pwn.pI/sjp/przemysl;2510703),

    - działalność polegającą na wytwarzaniu produktów określonego rodzaju na dużą skalę
      przy użyciu maszyn i innych urządzeń technicznych (Wielki Słownik Języka Polskiego
      https://wsjp.pl/haslo/podglad/8663/przemysl).
      W związku z powyższym, zauważyć należy, że określenie „przemysłowy” nie odnosi się
      do Pojemników najmowanych od Kontrahentów, gdyż Wnioskodawca nie
      wykorzystuje ich do produkcji (przemysłu) - a jedynie do odpowiedniego
      zabezpieczenia Wyrobów Gotowych podczas ich przechowywania i transportu.
      Pojemniki nie są więc bezpośrednio związane z produkcją dokonywaną przez Spółkę.
      Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Spółki Pojemniki najmowane od Kontrahentów
      nie powinny zostać uznane za mieszczące się w określeniu „urządzenie przemysłowe”.
      W konsekwencji, Wnioskodawca nie jest zobowiązany do poboru tzw. podatku u
      źródła od płatności za najem Pojemników, gdyż nie mieszczą się one w
      przedstawionym w ustawie o CIT katalogu należności podlegających poborowi
      podatku u źródła”.
    Stanowisko Wnioskodawcy w omawianym zakresie znajduje potwierdzenie także m.in. w
    następujących interpretacjach indywidualnych Dyrektora KIS dotyczących najmu
    opakowań, palet i pojemników służących do przechowywania i transportu:
    - interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 11 grudnia 2019 r. znak: 0111-KDIB2-
      3.4010.324.2019.2.AZE, w której wskazano m.in., że:
      „Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że Pojemniki, o których mowa we
      wniosku nie zawierają takich elementów jak mechanizmy, przekładnie, dźwignie,
      napędy lub inne ruchome współpracujące ze sobą części, niektóre w zależności od
      modelu mogą posiadać proste elementy ruchome takie np. jak uchylne burty
      ułatwiające załadunek.
    Reasumując, wykładnia językowa art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, potwierdza, iż pojemników będących przedmiotem wniosku nie należy
    traktować jako urządzeń przemysłowych, urządzeń handlowych, ani urządzeń naukowych
    o których mowa w ust. 1 pkt 1 ww. przepisu.
    W związku z powyższym, wydatki ponoszone przez Spółkę z tytułu najmu Pojemników nie
    stanowią zapłaty za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, o
    których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a co za tym idzie Spółka nie jest
    zobowiązana do poboru tzw. podatku u źródła od ww. płatności”;
    - interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 14 listopada 2019 r. znak: 0111-KDIB1-
    2.4010.391.2019.1.SK, w której Dyrektor KIS potwierdził prawidłowość stanowiska
    wnioskodawcy, w myśl którego:
    „Jak już zostało opisane wcześniej, wynajmowane pojemniki charakteryzują się bardzo
    prostą konstrukcją (składają się z podstawy - palety, samego pojemnika oraz wieka).
    Brak w nich jakichkolwiek mechanizmów, które musiałyby współpracować ze sobą, aby
    urządzenie było zdatne do użycia, czy też skomplikowanych części wymagających
    specjalnej konserwacji ze względu na ich złożoną budowę.
    Urządzenie przemysłowe będzie skomplikowaną całością złożoną z całego zespołu
    elementów, a rzeczony pojemnik nie wpisuje się w ten opis, ponieważ jego główną
    cechą jest prosta i nieskomplikowana konstrukcja. Jego przeznaczenie również jest
    inne, bowiem nie dotyczy przemysłu.
    Cel stosowania rzeczonych pojemników nie polega również na ułatwianiu pracy, czy
    wytwarzaniu produktów i wydobycia bogactw naturalnych na masową skale, jego

    zastosowanie nie łączy się z przemysłem. Nie są więc one bezpośrednio związane z
    procesem produkcji, nie uczestniczą w tym procesie. Ich jedynym celem jest
    przechowywanie i zapewnienie bezpiecznego transportu wyprodukowanych przez
    Spółkę towarów. Spółka nie stosuje ich również na masową skalę.
    Jak zostało wykazane pojemniki będące przedmiotem niniejszego wniosku me
    posiadają żadnej z cech wymienionych w definicjach, wobec czego nie powinny być
    zakwalifikowane jako urządzenia przemysłowe.
    (...) Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy poprzez dokonanie wykładni językowej zasadne
    jest stwierdzenie, że rzeczone pojemniki będące przedmiotem umowy najmu zawartej z
    niemieckim kontrahentem nie wchodzą w zakres pojęciowy zarówno urządzenia
    przemysłowego, jak i urządzenia handlowego. Stanowisko Wnioskodawcy potwierdzone
    jest także w orzecznictwie i interpretacjach podatkowych. W rezultacie należności
    wypłacane przez Wnioskodawcę na rzecz Podmiotu A, będącego nierezydentem, nie są
    objęte dyspozycją art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, w odniesieniu do należności
    wypłacanej Podmiotowi A z tytułu użytkowania na podstawie umowy najmu pojemników
    będących przedmiotem niniejszego wniosku, nie znajdzie zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 1
    u.p.d.o. p. niezależnie od posiadania przez Wnioskodawcę certyfikatu rezydencji Podmiotu
    A.”;
    - interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 21 października 2019 r. znak: 0111-
    KDIB1- 2.4010.344.2019.1.MS, w której potwierdzenie znalazło następujące stanowisko
    wnioskodawcy:
    „Zatem pojęcie „urządzenie przemysłowe”, „handlowe” lub „naukowe” należy rozumieć
    jako rodzaj mechanizmu lub zespół elementów, przyrządów, służący do wykonywania
    określonych czynności zarobkowych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej,
    ułatwiający szeroko rozumiane prace materialne lub proces sprzedaży towarów i usług.
    Nie ulega wątpliwości, że wszelka działalność gospodarcza, tj. budowlana,
    przemysłowa, handlowa, naukowa to działalność komercyjna, nastawiona na
    osiągnięcie zysku.
    Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, że pojemniki, o których mowa we
    wniosku nie zawierają takich elementów jak: mechanizmy, przekładnie, dźwignie,
    napędy lub inne ruchome współpracujące ze sobą części. Jedynymi ruchomymi
    częściami są w ich przypadku zamki albo zatrzaski zabezpieczające pojemniki przed
    otwarciem.
    Reasumując: wykładnia językowa art. 21 u.p.d.o.p. potwierdza, iż opisanych wyżej
    pojemników nie należy traktować jako urządzeń przemysłowych, urządzeń handlowych
    ani urządzeń naukowych, o których mowa w ust. 1 pkt 1 ww. przepisu.
    W związku z powyższym, przychody z tytułu płatności za wynajmowane pojemniki nie
    mieszczą się w kategorii przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym
    podatkiem dochodowym na podstawie art. 21 u.p.d.o.p. W efekcie - Spółka nie jest
    zobowiązana jako płatnik do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego z tytułu
    dokonania na rzecz Kontrahenta płatności za wynajmowane pojemniki”;

    - interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 30 sierpnia 2019 r. znak: 0111-KDIB2-
    1.4010.301.2019.2.MJ, w której Dyrektor KIS uznał za prawidłowe stanowisko
    wnioskodawcy, zgodnie z którym:
    „Pojemniki będące przedmiotem opisanej transakcji nie mieszczą się w pojęciu
    urządzenia. Urządzenie jest to bowiem zespół elementów tworzących bardziej
    skomplikowaną całość niż ma to miejsce w przypadku Pojemników. (...) W związku z
    tym, w opinii Wnioskodawcy, „przemysłowy” nie odnosi się do Pojemników będących
    przedmiotem najmu. Spółka nie wykorzystuje Pojemników do produkcji (przemysłu), a
    jedynie do przechowywania i transportu części do produkcji samochodów i
    komponentów. Pojemniki nie będą zatem związane bezpośrednio z produkcją wyrobów
    przemysłowych przez Wnioskodawcę.
    Biorąc przytoczone powyżej argumenty pod uwagę, zdaniem Wnioskodawcy, Pojemniki,
    które Spółka najmuje od Spółki niemieckiej, nie mieszczą się w definicji pojęcia
    „urządzenia przemysłowego”. W związku z tym, Spółka nie jest zobowiązana do pobierania
    zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodu uzyskiwanego przez Spółkę
    niemiecką z tytułu wynagrodzenia za najem Pojemników”;
    - interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 16 lipca 2019 r. znak: 0111-KDIB1-
    1.4010.200.2019.2.NL, w której Dyrektor KIS wskazał, że:
    „Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że palety oraz pojemniki, o których
    mowa we wniosku nie zawierają takich elementów jak: mechanizmy, przekładnie,
    dźwignie, napędy lub inne ruchome współpracujące ze sobą części. W przypadku palet
    nie mamy do czynienia z częściami ruchomymi, natomiast w przypadku pojemników
    jedynymi ruchomymi częściami mogą być zamki albo zatrzaski zabezpieczające
    pojemniki przed otwarciem oraz zawiasy służące złożeniu pojemników.
    Reasumując, wykładnia językowa art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, potwierdza, iż palet oraz pojemników nie należy traktować jako urządzeń
    przemysłowych ani urządzeń handlowych, o których mowa w ust. 1 pkt 1 ww. przepisu.
    W związku z powyższym, przychody z tytułu płatności za wynajmowane palety oraz
    pojemniki nie mieszczą się w kategorii przychodów podlegających opodatkowaniu
    zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie art. 21 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych. W efekcie, Wnioskodawca nie jest zobowiązany jako
    płatnik do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego z tytułu dokonania płatności
    za wynajmowane palety oraz pojemniki”;
    - interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 4 września 2019 r. znak: 0111-KDIB2-
      1.4010.297.2019.2.AP;
    - interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 1 sierpnia 2019 r. znak: 0111-KDIB1-
      2.4010.268.2019.1.BG;
    - interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 18 czerwca 2019 r. znak: 0111-KDIB2-
      1.4010.129.2019.1.BKD;
    - interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 30 maja 2019 r. znak: 0111-KDIB1-
      3.4010.133.2019.1.BM;
    - interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 22 marca 2019 r. znak: 0111-KDIB2-
      1.4010.26.2019.1.BKD;
    - interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 7 lutego 2019 r. znak: 0111-KDIB1-
      2.4010.13.2019.1.BG;

    - interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 9 lutego 2018 r. znak: 0111-KDIB1-
      2.4010.13.2018.1.BG.
    W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że analizowane pasy (...) oraz wały (...) nie
    stanowią „urządzenia”, gdyż nie zawierają w sobie mechanizmu lub zespołu
    mechanizmów, wieloskładnikowych elementów służących do wykonywania określonych
    czynności, czy też zadań. Pasy (...) i wały (...) nie posiadają złożonej, wieloelementowej
    konstrukcji. Są to bowiem proste, nieskomplikowane przedmioty składające się z
    pojedynczych elementów. Przedmioty te nie zawierają również elementów takich jak
    przekładnie, dźwignie, napędy lub inne ruchome, współpracujące ze sobą części.
    Jednocześnie, nie można uznać, że fakt, iż wały (...) są dostarczane z zamontowanymi na
    nich łożyskami, powoduje, że mamy do czynienia z mechanizmem, czy też urządzeniem.
    Jak zostało wskazane, powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w utrwalonej od wielu
    lat praktyce Dyrektora KIS.
    b) Spełnienie warunku istnienia charakteru „przemysłowego”
    Niezależnie od faktu, iż pasy (...) oraz wały (...) nie spełniają definicji „urządzenia
    przemysłowego” z uwagi na fakt, iż nie stanowią one „urządzeń”, to nie spełniają one
    również drugiego z wymaganych warunków dla objęcia podatkiem u źródła, tj. nie
    posiadają cechy „przemysłowej”.
    Przepisu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT nie stosuje się również do wynajmu rzeczy lub
    urządzeń, jeżeli one same nie stanowią urządzenia przemysłowego, tzn. że wynajmowany
    przedmiot sam w sobie nie daje możliwości wykonywania działalności przemysłowej. W
    analizowanym przypadku zarówno pasy (...), jak też wały (...) stanowią jedynie części
    zamienne do urządzeń posiadanych przez kontrahentów Spółki, tj. maszyn (...) i same w
    sobie nie są urządzeniami przemysłowymi. Innymi słowy, sam pas (...), jak również wał (...),
    nie daje możliwości wykonywania działalności przemysłowej (prowadzenia produkcji). W
    tym celu niezbędne jest zamontowanie tych elementów wewnątrz urządzenia
    przemysłowego, tj. maszyny (...) i dopiero wówczas, w następstwie zainstalowania tych
    elementów w maszynie, jako jednych z wielu elementów towarzyszących, możliwe jest
    prowadzenie produkcji przy użyciu maszyny (...). Tym samym, pasów (...) oraz wałów (...)
    również z tej przyczyny nie można uznać za urządzenia przemysłowe - stanowią one
    jedynie części zamienne do takich urządzeń.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w licznych interpretacjach indywidualnych,
    w których Dyrektor KIS jednoznacznie potwierdził, że odpłatne użytkowanie (w tym
    wynajem) urządzeń, które samodzielnie nie stanowią urządzeń przemysłowych, nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła.
    Spółka zwraca w tym kontekście uwagę na interpretację indywidualną Dyrektora KIS z
    dnia 28 listopada 2024 r. znak: 0111-KDIB2-1.4010.551.2024.1.BJ, dotyczącą najmu
    defibrylatorów, z której wynika, że nawet samo uznanie danego przedmiotu za
    spełniającego definicję „urządzenia” nie jest przesądzające dla możliwości
    zakwalifikowania takiego urządzenia jako „urządzenia przemysłowego”. W tym celu
    konieczne jest bowiem kumulatywne spełnienie tych dwóch przesłanek, tj. możliwości
    uznania danego przedmiotu za „urządzenie”, a następnie także możliwości
    zakwalifikowania danego urządzenia jako „urządzenia przemysłowego”. W interpretacji tej
    Dyrektor KIS przychylił się do stanowiska wnioskodawcy, zgodnie z którym, pomimo iż
    defibrylator spełnia definicję „urządzenia”, to jednak nie może zostać uznany za
    „urządzenie przemysłowe”. W tym kontekście Dyrektor KIS potwierdził prawidłowość
    stanowiska wnioskodawcy, w myśl którego:
    „Zdaniem Spółki defibrylator spełnia definicję urządzenia, ponieważ jest to zaawansowany
    zespół współpracujących mechanizmów wykonujących określone funkcje. Niemniej,
    defibrylator nie jest urządzeniem przemysłowym, handlowym lub naukowym, ponieważ
    urządzenie to nie zawiera cech ściśle wiążących go z takimi procesami i które nadawałyby
    mu istotne znaczenie w tego rodzaju działalności.

    Defibrylator ma własne specyficzne funkcje, tj. analiza pracy układu krążenia i jego
    stymulacja z wykorzystaniem prądu. Funkcje te nie odpowiadają specyfice:
    1) działalności przemysłowej - urządzenie służy ratowaniu życia, a nie wytwarzaniu dóbr
      jako element linii produkcyjnej,
    2) działalności handlowej - urządzenie nie ma wpływu na przebieg procesów handlowych
      w grupie, tj. niezależnie od tego, czy Spółka użytkuje defibrylatory, procesy handlowe
      toczyłyby się w ten sam sposób; defibrylator pozytywnie wpływa na poczucie
      bezpieczeństwa osób będących w jego pobliżu, niemniej żaden etap łańcucha
      logistycznego i sprzedażowego nie jest zależny od posiadania defibrylatora,
    3) działalności naukowej - niewątpliwie efekty działalności naukowej są wykorzystywane
      w procesie projektowania i produkcji defibrylatorów, niemniej funkcja defibrylatora
      jest odmienna od funkcji urządzeń wykorzystywanych w procesach naukowych;
      urządzenie służy wykorzystaniu przez dowolną osobę w celu ratowania życia, a nie
      pracom badawczym prowadzonym przez naukowców, jak ma to miejsce przykładowo
      w przypadku aparatury laboratoryjnej.
    Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Spółki, defibrylator nie może zostać uznany za
    urządzenie przemysłowe, handlowe lub naukowe. W związku z tym wypłata
    wynagrodzenia na rzecz X z tytułu najmu defibrylatorów nie stanowi należności wskazanej
    w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT i jednocześnie nie podlega zryczałtowanemu podatkowi
    dochodowemu na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o CIT”.
    Tożsame stanowisko zostało wyrażone również w interpretacji indywidualnej Dyrektora
    KIS z dnia 28 listopada 2024 r. znak: 0111-KDIB2-1.4010.550.2024.1.BJ.
    Z kolei w interpretacji indywidualnej z dnia 23 października 2024 r. znak: 0111-KDIB1-
    2.4010.463.2024.2.END Dyrektor KIS potwierdził stanowisko wnioskodawcy, że płatności z
    tytułu wynajmu m.in. wyposażenia wystawienniczego, w tym sprzętu elektronicznego
    niezbędnego do obsługi stoiska wystawienniczego na targach (np. stacji roboczej PC,
    monitorów, przedłużaczy) nie stanowią przychodów z tytułu użytkowania lub prawa do
    używania urządzenia handlowego, a tym samym płatności te nie podlegają
    opodatkowaniu podatkiem u źródła.
    W tym kontekście Dyrektor KIS wskazał m.in., że:
    „W realiach niniejszej sprawy należy także dokonać analizy, czy spółka nie ponosi opłat za
    użytkowanie urządzenia przemysłowego, gdyż opodatkowaniu podatkiem u źródła
    podlegają m.in. należności z tego tytułu. W ustawie podatkowej brak jest definicji legalnej
    słowa „urządzenie handlowe”. Niezbędnym jest zatem w tym zakresie odwołanie do języka
    potocznego albowiem regułom języka normatywnego odpowiadają określone dyrektywy
    wykładni językowej, w myśl których (...) przy tłumaczeniu znaczenia normy należy jej
    przypisać takie znaczenie, jakie ma ona w języku potocznym, chyba, że ważne względy
    przemawiają za odstępstwem od tego znaczenia (por. L. Morawski, Zasady wykładni
    prawa, Toruń 2010, s. 99). Za punkt wyjścia przy interpretacji znaczenia wyrazów
    „urządzenie” i „handlowe” należy przyjąć ich znaczenie słownikowe. Otóż, wyraz
    „urządzenie” występuje w znaczeniu: „przedmiotu o złożonej konstrukcji, wykonującego
    lub ułatwiającego określoną pracę” (Wielki Słownik Języka Polskiego, http://www.wsjp.pl);
    „mechanizmu bądź zespołu mechanizmów, niekiedy bardzo skomplikowanych
    technicznie, służących do wykonywania określonych czynności, pełniących jakąś funkcję;
    przyrządu” (Nowy Słownik Języka Polskiego, pod red. B. Dunaja, s. 749); „mechanizmu lub
    zespołu mechanizmów, służącego do wykonania określonych czynności” (Słownik Języka
    Polskiego PWN, http://sjp.pwn.pl). Przymiotnik „handlowy” oznacza natomiast „odnoszący
    się do handlu jako obrotu towarami, podlegający na kupnie - sprzedaży” Mały Słownik
    Języka Polskiego (PWN Warszawa 1994 r. str. 247).

    W świetle powyższego należy stwierdzić, że uzyskiwane od Wnioskodawcy przez podmioty
    zagraniczne przychody z tytułu uczestnictwa w targach branżowych obejmujące
    należności za przykładowo wynajem powierzchni wystawienniczej (przestrzeni w hali
    wystawienniczej), korzystanie za odpłatnością w okresie trwania targów z udostępnionego
    stoiska lub wyposażenia wystawienniczego - kompletnego stoiska lub jego niektórych
    tylko elementów, takich jak np. meble, oświetlenie, lodówka, gaśnica, dystrybutor wody,
    wykładzina, sprzęt elektroniczny niezbędny do obsługi stoiska (np. stacja robocza PC,
    monitory, przedłużacze), wynajem sali konferencyjnej (na potrzeby spotkania z
    potencjalnymi klientami) - nie są przychodami z tytułu użytkowania lub prawa do
    używania urządzenia handlowego”.
    Tożsame stanowisko Dyrektor KIS zajął również w interpretacji indywidualnej z dnia 21
    października 2024 r. znak: 0111-KDIB1-1.4010.458.2024.2.SH.
    Podobny pogląd Dyrektor KIS wyraził także w interpretacji indywidualnej z dnia 17
    listopada 2023 r. znak: 0111-KDIB1-2.4010.494.2023.1.ANK, w której zaakceptował
    stanowisko wnioskodawcy, że wynajem monitora lub wyświetlacza nie stanowi
    użytkowania lub prawa do użytkowania urządzenia przemysłowego, a w konsekwencji
    transakcja ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła, wskazując, że:
    „Przepisy ustawy o CIT nie zawierają definicji ani urządzenia przemysłowego, handlowego
    lub naukowego.
    Według słownika języka polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl) słowo „urządzenie” oznacza
    „mechanizm lub zespół mechanizmów, służący do wykonania określonych czynności”.
    Podobnie według Słownika Języka Polskiego (PWN Warszawa 1996 r. tom III, str. 575)
    urządzenie jest rodzajem mechanizmu lub zespołem elementów, przyrządów, służącym
    do wykonywania określonych czynności, ułatwiającym pracę; urządzenie przeładunkowe,
    transportowe.
    Zgodnie z internetowym słownikiem języka polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl) pojęcie
    „naukowy” to: 1. «ogół wiedzy ludzkiej ułożonej w system zagadnień; też: dyscyplina
    badawcza odnosząca się do pewnej dziedziny rzeczywistości»
    2. «zespół poglądów stanowiących usystematyzowaną całość i wchodzących w skład
        określonej dyscypliny badawczej»
    3. «uczenie się lub uczenie kogoś»
    4. «pouczenie, wskazówka».
    Zatem wynajem monitora lub wyświetlacza, na których Wnioskodawca będzie się
    prezentował (i w tej kwestii zgodzić należy się z Wnioskodawcą) nie jest użytkowaniem lub
    prawem do użytkowania urządzenia przemysłowego”.
    Z kolei w interpretacji indywidualnej z dnia 22 grudnia 2022 r. znak: IPPB5/423-295/11-29/S
    /PS/SP, wydanej po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z dnia 25
    marca 2015 r. o sygn. akt II FSK 337/13, Dyrektor KIS, po przeprowadzeniu bardziej
    szczegółowej analizy poszczególnych przedmiotów pod kątem ich cech i charakterystyki -
    do której przeprowadzenia został zobowiązany przez NSA - dokonał rozróżnienia
    pomiędzy urządzeniami typowo budowlanymi oraz urządzeniami pełniącymi funkcje
    przemysłowe. Następnie, w odniesieniu do pierwszej z tych kategorii, mimo uznania
    danych przedmiotów za „urządzenia”, Dyrektor KIS wskazał, że nie stanowią one
    „urządzeń przemysłowych” w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, bowiem są to
    urządzenia budowlane, a w konsekwencji należności za ich udostępnienie nie stanowią
    należności za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym
    handlowego, a tym samym również nie podlegają opodatkowaniu podatkiem u źródła.
    W rezultacie, mimo iż urządzenia takie jak sprzęt i system do nasuwu, urządzenia służące
    do nasuwania, awanbek, urządzenia geodezyjne, instrumenty pomiarowe, spełniają

    definicję „urządzenia” i w praktyce posiadają dużo bardziej złożoną i skomplikowaną,
    wieloelementową budowę, niż ma to miejsce w przypadku pasów (...) oraz wałów (...) do
    maszyn (...), a także składają się z mechanizmów lub zespołów mechanizmów, to jednak
    Dyrektor KIS uznał, że nie stanowią one „urządzeń przemysłowych”. W konsekwencji nie
    podlegają one również opodatkowaniu podatkiem u źródła. W tym zakresie Dyrektor KIS
    wskazał m.in., że:
    „Organ po dokonaniu analizy każdego z opisanych we wniosku urządzeń z osobna z uwagi
    na swoistą charakterystykę pod względem możliwości zastosowania w przemyśle
    stwierdza, że:
      - sprzęt i system do nasuwu;
      - urządzenia służące do nasuwania (urządzenia do podnoszenia i przesuwania) oraz
      awanbeka - służące do nasuwania podłużnego konstrukcji mostowych;
      - urządzenia geodezyjne - wykorzystywane do pracy z systemem 3D przy prowadzeniu
      (pozycjonowaniu) rozściełaczy do asfaltu i kruszywa oraz inwentaryzacji (pomiarów)
      kontrolnych tych warstw, przy prowadzeniu (pozycjonowaniu) równiarek
      rozkładających kruszywo oraz służące do innych wytyczeń i inwentaryzacji pozycji
      oraz wysokości takich elementów jak krawężniki, ścieki przykrawędziowe, ekrany
      akustyczne itp.;
      - instrumenty pomiarowe - wykorzystywane do określania wytrzymałości betonu na
      podstawie odczytu z wprowadzonych do betonu sond
    - stanowią urządzenia budowlane, nie stanowią zaś urządzeń przemysłowych.
    Mając na uwadze stanowisko zawarte w wyroku WSA w Warszawie z 8 października 2012
    r. sygn. akt III SA/Wa 2973/11 oraz w wyroku NSA z 25 marca 2015 r. sygn. akt II FSK 337
    /13, należy stwierdzić, że urządzenia, które są dedykowane i mogą być wykorzystywane
    wyłącznie w budownictwie nie stanowią „urządzeń przemysłowych”, o których mowa w
    art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. A zatem, sprzęt i systemy do nasuwu, urządzenia służące do
    nasuwania oraz awanbeka, urządzenia geodezyjne i instrumenty pomiarowe są wyłączone
    ze stosowania ww. przepisu”.
    Wnioski:
    - Jednym z rodzajów należności podlegających opodatkowaniu podatkiem u źródła,
      stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, są należności za użytkowanie lub prawo
      do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym urządzenia handlowego.
    - Zarówno „urządzenie przemysłowe”, jak też „urządzenie handlowe” nie posiadają
      definicji legalnych na gruncie ustawy o CIT, w związku z czym, zgodnie z zasadami
      wykładni, w celu odkodowania znaczenia tych pojęć zasadne jest odwołanie się do ich
      rozumienia w języku potocznym, tj. ich rozumienia językowego, słownikowego, a więc
      dokonanie wykładni językowej tych pojęć.
    - W definicji „urządzenia przemysłowego” kluczowe znaczenie ma fakt istnienia
      „mechanizmu”, przez który należy rozumieć zespół współpracujących ze sobą części
      maszyny lub przyrządu, a także układ połączonych ze sobą elementów, wykonujących
      określoną pracę i mających przypisaną funkcję podczas działania całości urządzenia.
    - Zarówno pasy (...), jak i wały (...) do maszyn (...) nie spełniają definicji „urządzenia”,
      rozumianego jako mechanizm lub zespół mechanizmów, wieloskładnikowych
      elementów służących do wykonywania określonych czynności, czy też zadań. W

      szczególności nie sposób uznać pasów (...) oraz wałów (...) za przedmioty o złożonej,
      wieloelementowej konstrukcji. Są to bowiem proste, nieskomplikowane przedmioty
      składające się z pojedynczych elementów.
    - Rezultaty wykładni językowej pojęć „urządzenie przemysłowe” oraz „urządzenie
      handlowe” nie pozwalają na uznanie za takie „urządzenia” pasów (...) oraz wałów (...)
      do maszyn (...), udostępnianych przez Spółkę polskim kontrahentom, a w
      konsekwencji należy przyjąć, że należności otrzymywane przez Spółkę z tytułu
      dostarczania ww. przedmiotów polskim kontrahentom nie stanowią należności za
      użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym urządzenia
      handlowego, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    - W konsekwencji, wynagrodzenie otrzymywane przez Spółkę od polskich kontrahentów z
      tytułu dostarczenia im pasów (...) oraz wałów (...) do maszyn (...) nie podlega oraz nie
      będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem u źródła w Polsce na podstawie art. 21
      ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    - Tym samym, od wynagrodzenia wypłacanego Spółce przez polskich kontrahentów z
      tytułu dostarczenia im pasów (...) oraz wałów (...) do maszyn (...) nie powinien być
      potrącany podatek u źródła na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.
    - Prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy we wskazanym zakresie znajduje
      potwierdzenie w szeregu interpretacji indywidualnych wydawanych przez Dyrektora
      KIS, m.in. w odniesieniu do braku opodatkowania podatkiem u źródła płatności z
      tytułu udostępniania takich przedmiotów, jak np.: opakowania, palety i pojemniki
      służące do przechowywania i transportu, defibrylatory, wyposażenie wystawiennicze,
      w tym sprzęt elektroniczny niezbędny do obsługi stoiska wystawienniczego na targach
      (np. stacja robocza PC, monitory, przedłużacze), monitor lub wyświetlacz.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: ustawa o CIT):
      Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji,
      wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki
      organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania,
      siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca
      zawarcia umowy i wykonania świadczenia.
    Jak stanowi art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:

      Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
      wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów
      (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    Zasada ograniczonego obowiązku podatkowego stanowi, że Polska, na terytorium której
    znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma suwerenne prawo do opodatkowania
    podmiotów niebędących jej rezydentami podatkowymi w zakresie dochodów
    uzyskiwanych z takiego źródła. Podmioty podlegające ograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu w Polsce są zobowiązane do wykazania jedynie tych dochodów, których
    źródło położone jest na terytorium Polski.
    Wskazać należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z odsetek, z praw
      autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków
      towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z
      należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za
      użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także
      środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane
      ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej
      (know-how)
      - ustala się w wysokości 20% przychodów.
    Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:
      Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
      podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    W art. 21 ustawy o CIT, wymienione zostały określone rodzaje należności wypłacane przez
    podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku uzyskania których, podmiot
    zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a obowiązanym
    do jego naliczenia, potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego jest podmiot
    polski. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób
    jego poboru, który dokonywany jest przez polski podmiot wypłacający określone
    należności na rzecz nierezydenta, w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o
    CIT.
    W myśl art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:
      Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
      pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
      przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
      właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
      zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby
      podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.
      Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21
      ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających
      z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik
      jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania
      należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez
      płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy wynagrodzenie otrzymywane przez Spółkę od
    polskich kontrahentów z tytułu dostarczenia im pasów (...) do maszyn (...) na podstawie
    Umów A oraz Umów C, a także wałów (...) do maszyn (...) na podstawie Umów B podlega

    /będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem u źródła w Polsce na podstawie art. 21 ust. 1
    pkt 1 ustawy o CIT.
    Przedmiotem wątpliwości jest również ustalenie, czy od ww. wynagrodzenia wypłacanego
    Spółce przez polskich kontrahentów powinien być potrącany podatek u źródła na
    podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.
    Kluczowym dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest rozumienie użytego w art. 21
    ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT zwrotu „użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
    przemysłowego, w tym także środka transportu”, a w szczególności pojęcia „urządzenie
    przemysłowe”. W ustawie podatkowej brak jest definicji legalnej słowa „urządzenie
    przemysłowe”. Niezbędnym jest zatem odwołanie do języka potocznego albowiem
    regułom języka normatywnego odpowiadają określone dyrektywy wykładni językowej, w
    myśl których (...) przy tłumaczeniu znaczenia normy należy jej przypisać takie znaczenie,
    jakie ma ona w języku potocznym, chyba, że ważne względy przemawiają za odstępstwem
    od tego znaczenia (L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 99). Za punkt
    wyjścia przy interpretacji znaczenia wyrazów „urządzenie” i „przemysłowe” należy przyjąć
    ich znaczenie słownikowe. Otóż, wyraz „urządzenie” występuje w znaczeniu „przedmiotu o
    złożonej konstrukcji, wykonującego lub ułatwiającego określoną pracę” (Wielki Słownik
    Języka Polskiego, http://www.wsjp.pl); „mechanizmu bądź zespołu mechanizmów, niekiedy
    bardzo skomplikowanych technicznie, służących do wykonywania określonych czynności,
    pełniących jakąś funkcję; przyrządu” (Nowy Słownik Języka Polskiego, pod red. B. Dunaja,
    s. 749); „mechanizmu lub zespołu mechanizmów, służącego do wykonania określonych
    czynności” (Słownik Języka Polskiego PWN, http://sjp.pwn.pl). Zaś wyraz „przemysłowy”
    oznacza „związany z przemysłem, używany, stosowany w przemyśle” (Nowy Słownik Języka
    Polskiego, por red. B. Dunaja, s. 543). Z kolei wyraz „przemysł” oznacza „działalność
    polegającą na produkcji towarów określonego rodzaju na dużą skalę, przy użyciu maszyn”
    (Wielki Słownik Języka Polskiego, http://www.wsjp.pl); „podstawowy dział gospodarki,
    obejmujący masowe wytwarzanie za pomocą środków technicznych określonej grupy
    wyrobów” (Nowy Słownik Języka Polskiego, pod red. B. Dunaja, s. 543).
    W świetle powyższych definicji oraz zgodnie z ugruntowanym w doktrynie i orzecznictwie
    stanowiskiem przyjąć należy, że pojęcie „urządzenie przemysłowe” (podobnie jak
    handlowe lub naukowe), ma charakter sformułowania ogólnego, mieszczącego w sobie
    wszelkie możliwe urządzenia, stanowiące pewien zespół mechanizmów, elementów
    technicznych, które mogą mieć zastosowanie w działalności podmiotów o określonej
    specyfice - przemysłowej, handlowej lub naukowej.
    Zgodnie z internetowym Słownikiem języka polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl), pojęcie
    „przemysł” oznacza produkcję materialną polegającą na wydobywaniu z ziemi bogactw
    naturalnych i wytwarzaniu produktów w sposób masowy przy użyciu urządzeń
    mechanicznych. Natomiast słowo „handel” oznacza działalność polegającą na kupnie,
    sprzedaży lub wymianie towarów i usług (Słownik języka polskiego www.sjp.pwn.pl). W
    zakresie pojęcia „przemysł” mieści się także przemysł paliwowo-energetyczny rozumiany
    jako „dział gospodarki zajmujący się wydobywaniem surowców energetycznych takich jak:
    węgiel, ropa naftowa i gaz ziemny oraz przetwarzaniem ich w elektrowniach i rafineriach”
    (por. serwis internetowy wikipedia.org).
    Pojęcia przemysłowy, handlowy oznaczają odpowiednio - związany z przemysłem,
    handlem, mający zastosowanie w przemyśle, handlu (w tym w usługach) itp.
    Zatem, pojęcie „urządzenie przemysłowe, naukowe lub handlowe” oznacza rodzaj
    mechanizmu lub zespół elementów, przyrządów, służący do wykonywania określonych
    czynności lub ułatwiający pracę, związany z produkcją materialną lub procesem sprzedaży
    towarów i usług oraz nauką, czyli szeroko rozumianą działalnością komercyjną.
    Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok z 6 czerwca 2018 r. w sprawie o
    sygn. akt II FSK 1773/16 oraz z 5 czerwca 2018 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 1540/16):

      Przy interpretowaniu pojęcia „urządzenia przemysłowe” trzeba mieć także na
      uwadze, że jego źródłem jest umowa międzynarodowa. Przy interpretacji pojęć
      zawartych w treści aktu prawa międzynarodowego istotny jest przede wszystkim cel
      regulacji. W wersji anglojęzycznej Modelowej Konwencji w sprawie dochodu i
      majątku OECD, na bazie której sporządzane są umowy o unikaniu podwójnego
      opodatkowania, pojęciu „urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego”
      odpowiada zwrot „industrial, commercial, or scientific equipment”. Chodzi tu zatem
      o wykorzystywanie urządzeń w celach komercyjnych, profesjonalnych, a nie
      prywatnych, zarówno w działalności przemysłowej, handlowej i naukowej.
    Na powyższe wskazuje także NSA w wyroku z 17 lipca 2019 r., sygn. akt II FSK 1308/17:
      „(...) Pojęciem „urządzenie przemysłowe” posługuje się zarówno umowa w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania w art. 12 ust. 3, jak i ustawa o podatku
      dochodowym od osób prawnych w art. 21 ust. 1 pkt 1. (...) Poszukując znaczenia tego
      określenia trzeba mieć na względzie, że wykładnia językowa, korzystając ze znaczeń
      przypisywanych poszczególnym słowom i zwrotom, musi uwzględniać tę cechę
      języka, że określone znaczenie przypisywać można zarówno poszczególnym
      wyrazom, jak i zwrotom, zdaniom i zespołem zadań. Każdy wyraz tekstu prawnego
      może mieć jedno lub więcej znaczeń, a znaczenie zwrotu zbudowanego z kilku
      wyrazów nie zawsze jest sumą tych znaczeń tych wyrazów. Znaczenie określonego
      zwrotu użytego w treści przepisu może być ponadto zdeterminowane sposobem
      ulokowania go w treści zdania, w który został użyty (por. B. Brzeziński „Wykładnia
      prawa podatkowego”, Gdańsk 2013 r., s. 28). Przy wykładni określenia „urządzenie
      przemysłowe” trzeba mieć na uwadze cały zwrot odnoszący się do tego pojęcia i
      sposób jego ulokowania w treści zdania. Część przepisu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o
      CIT odnosząca się do urządzeń przemysłowych dotyczy wyodrębnionego zbioru
      rzeczy (urządzeń), których użytkowanie lub prawo użytkowania rodzi określone w
      tym przepisie konsekwencje podatkowe. Umieszczony między przecinkami zwrot
      normatywny „w tym również środka transportu”, mający charakter zwrotu
      wtrąconego, informuje adresata, że w zbiorze urządzeń przemysłowych zawarte są
      także środki transportu (por. NSA z 3 kwietnia 2012 r., II FSK 1933/10). W tej sytuacji,
      wyjaśniając sens określenia „urządzenie przemysłowe” nie można wprost odwołać
      się tylko do znaczenia słownikowego słów „urządzenie” oraz „przemysłowe”,
      rozumianych odrębnie od znaczenia zawartego w tekście ustawy o CIT, bowiem
      prowadzić to będzie do błędnych wniosków. Normatywne zaliczenie do urządzeń
      przemysłowych także środków transportu, i to bez żadnych ograniczeń, wskazuje, że
      określenie „urządzenia przemysłowe” należy rozumieć możliwe szeroko, jako
      wszelkie urządzenia, które racjonalnie rzecz biorąc mogą być wykorzystywane w
      przemyśle. Zaliczenie urządzenia do „urządzeń przemysłowych” w rozumieniu art. 21
      ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT zależy od obiektywnych cech konstrukcyjnych i użytkowych
      tego urządzenia, a nie od okoliczności, czy tego w jaki sposób urządzenie to jest w
      danym okresie wykorzystywane”.
    Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2016 r., sygn.
    akt II FSK 2416/14:
      „(...) Wyjaśniając sens tego pojęcia nie można wprost odwołać się tylko do znaczenia
      słownikowego pojęć: „urządzenie” oraz „przemysłowe”, rozumianych odrębnie od
      znaczenia zawartego w tekście Umowy i ustawy podatkowej. Zdaniem składu
      orzekającego odkodowanie znaczenia słownikowego tych wyrazów i to odrębnie
      każdego z nich, bez uwzględnienia całego fragmentu treści przepisu, prowadzi do
      błędnych wniosków. Skoro urządzeniami przemysłowymi są środki transportu,
      urządzenie handlowe czy też urządzenie naukowe, za chybione trzeba również uznać
      odwoływanie się przy poszukiwaniu pojęcia urządzenia przemysłowego do KŚT
      (Klasyfikacji Środków Trwałych). Przy interpretowaniu pojęcia „urządzenia
      przemysłowe” trzeba mieć także na uwadze, że jego źródłem jest umowa

      międzynarodowa. Przy interpretacji pojęć zawartych w treści aktu prawa
      międzynarodowego istotny jest przede wszystkim cel regulacji. Autor skargi
      kasacyjnej odwołując się do wersji anglojęzycznej Modelowej konwencji w sprawie
      dochodu i majątku OECD, na bazie której sporządzane są umowy o unikaniu
      podwójnego opodatkowania, zwrócił uwagę, że pojęciu „urządzenia przemysłowego,
      handlowego lub naukowego” odpowiada zwrot „industrial, commercial, or scientific
      equipment”. Chodzi tu zatem o wykorzystywanie urządzeń w celach komercyjnych,
      profesjonalnych a nie prywatnych, zarówno w działalności przemysłowej, handlowej i
      naukowej. Odpowiada temu definicja w polskiej ustawie podatkowej, w której do
      urządzeń przemysłowych zalicza się środki transportu oraz urządzenia naukowe i
      handlowe (...)”.
    Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 maja 2024 r. sygn. akt II FSK 1087
    /21:
      Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 18 maja 2018 r. sygn.
      akt II FSK 1394/16 i II FSK 1395/16, na gruncie Modelowej Konwencji OECD, sięga się
      do definicji „urządzenia” zawartej w Oxford Dictionaries. Pojęcie to rozumiane jest
      jako „przedmioty niezbędne do osiągnięcia konkretnego celu” (E/C.18/2015/CRP.7.
      page3). Jak wynika z interpretacji Komitetu Ekspertów ds. Współpracy
      Międzynarodowej w sprawach podatkowych (E/C.18/2016/CRP.8), pojęcie
      „urządzenie” może być używane na różne sposoby (pkt 32). Z logicznego punktu
      widzenia użytkowanie urządzenia powinno być zgodne z jego możliwościami i
      funkcjami (pkt 32 i pkt 35). W ten sposób zwraca się uwagę na funkcjonalny aspekt
      użytkowanego przedmiotu, ale z uwzględnieniem jego zdolności/specyfikacji. Należy
      także zwrócić uwagę, że oprócz występowania pojęcia „urządzenie przemysłowe” w
      umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania, jest ono wprost używane w
      krajowych ustawach o podatkach dochodowych, tak jak w art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.
      p.
      (...)
      Wobec powyższego, zarówno wykładnia językowa jak i wykładnia celowościowa
      prowadzą do wniosku, że pojęcie „urządzenie przemysłowe” obejmuje wszelkie
      urządzenia wykorzystywane w profesjonalnym obrocie, przy czym muszą one być
      związane z działalnością danego podmiotu. Nie muszą one jednak być
      wykorzystywane bezpośrednio w procesie produkcji.
    Tym samym, zarówno wykładnia językowa, jak i wykładnia celowościowa, prowadzą do
    wniosku, że pojęcie urządzenia przemysłowego obejmuje wszelkie urządzenia
    wykorzystywane w profesjonalnym obrocie, przy czym muszą one być związane z
    działalnością danego podmiotu. Nie muszą one jednak być wykorzystywane bezpośrednio
    w procesie produkcji, wąsko rozumianego handlu (hurtowego, detalicznego), czy nauki.
    W rozpatrywanej sprawie otrzymują Państwo wynagrodzenie od polskich kontrahentów z
    tytułu dostarczenia im pasów (...) oraz wałów (...) do maszyn (...).
    Pasy (...) stanowią jednoelementowe przedmioty o prostej konstrukcji, niezawierające w
    sobie żadnych mechanizmów czy też zespołów mechanizmów, ani też współpracujących
    ze sobą części lub złożonych elementów konstrukcyjnych. Pasy (...) w praktyce składają się
    wyłącznie z samych pasów, które są nakładane na elementy w maszynie (...).
    Z kolei, wały (...) to przedmioty o prostej konstrukcji, które nie posiadają żadnych
    mechanizmów czy też zespołów mechanizmów, ani też współpracujących ze sobą części
    lub złożonych elementów konstrukcyjnych. Wały (...) stanowią toczone i nawiercane walce,
    które nie posiadają złożonej konstrukcji. Wały nie są wyposażone w żadne mechanizmy,
    zespoły mechanizmów, ani też połączonych ze sobą, współpracujących części/elementów,
    natomiast są dostarczane do klientów z zamontowanymi na nich łożyskami.

    Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że pasy (...) oraz wały (...), o których mowa
    we wniosku nie zawierają takich elementów jak mechanizmy, przekładnie, dźwignie,
    napędy lub inne ruchome współpracujące ze sobą części, poza zamontowanymi na wałach
    łożyskami.
    Z powyższego wynika, że w istocie elementy te samodzielnie nie dają możliwości
    wykonywania działalności przemysłowej, a tym samym produkcji z ich pomocą (...). W
    rozpatrywanej sprawie zarówno pasy (...), jak i wały (...) stanowią części zamienne do
    maszyn (...). W celu prowadzenia działalności z ich wykorzystaniem niezbędne jest
    zamontowanie tych elementów wewnątrz urządzenia przemysłowego, tj. maszyny (...).
    Zatem, pasów (...) oraz wałów (...) nie można uznać za urządzenia przemysłowe, bowiem
    stanowią one jedynie części zamienne do takich urządzeń.
    Reasumując, wykładnia językowa art. 21 ustawy o CIT potwierdza, iż elementów będących
    przedmiotem wniosku nie należy traktować jako urządzeń przemysłowych, urządzeń
    handlowych, ani naukowych, o których mowa w ust. 1 pkt 1 ww. przepisu.
    W związku z powyższym, wynagrodzenie otrzymywane przez Spółkę od polskich
    kontrahentów z tytułu dostarczenia im ww. elementów na podstawie Umów A, C oraz B, o
    których mowa we wniosku nie stanowi zapłaty za użytkowanie lub prawo do użytkowania
    urządzenia przemysłowego, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    W konsekwencji, wynagrodzenie otrzymywane przez Spółkę od polskich kontrahentów z
    ww. tytułu nie podlega oraz nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem u źródła w
    Polsce na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Odnosząc się natomiast do kwestii ustalenia, czy od wynagrodzenia wypłacanego Spółce
    przez polskich kontrahentów powinien być potrącany podatek u źródła należy stwierdzić,
    że zgodnie z przywołaną wyżej wykładnią art. 26 ust. 1 ustawy o CIT obowiązek pobrania
    podatku ciąży na podmiotach, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych
    w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 ww. ustawy. Zatem, jeżeli płatności będące przedmiotem
    wniosku nie są objęte dyspozycją art. 21 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, to w konsekwencji, od
    wynagrodzenia wypłacanego Spółce przez polskich kontrahentów z tytułu dostarczenia im
    pasów (...) oraz wałów (...) do maszyn (...) na podstawie zawartych/zawieranych Umów A, C
    oraz B nie ma obowiązku potrącania podatku u źródła na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy
    o CIT.
    Zatem, Państwa stanowisko do pytań nr 1-6 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.