Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB5/423-892/14-2/MK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2014-12-10
Teza: Należy uznać za prawidłowe stanowisko Wnioskodawcy, że opłaty o których mowa w przedstawionym stanie faktycznym nie powinny być opodatkowane w sposób zryczałtowany, jednakże nie z tego względu, że środki transportu nie mieszczą się w kategorii pojęcia urządzeń przemysłowych oraz, że płatności z nimi związane nie mają związku z terytorium Polski. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma fakt, że Wnioskodawca nie jest użytkownikiem ww. pojazdów, a podmiotem świadczącym usługi wynajmu. Natomiast obowiązki płatnika w podatku dochodowym od osób prawnych powstają m.in. po stronie osób prawnych w sytuacji gdy osoby te dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz w art. 22 ust.1 (tj. m.in. z tytułu użytkowania środka transportu) i w dniu dokonania wypłaty (za użytkowanie) powinny pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2b, zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat (art. 26 ust. 1 updop). Zatem wszelkie dochody (opłaty, należności) związane ze świadczonymi usługami wynajmu ww. pojazdów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej powinny być opodatkowane na zasadach ogólnych.
Słowa kluczowe: podatek-podatek dochodowy-zryczałtowany podatek dochodowy; transport-środek transportu
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 5-art. 21

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 18 września 2014 r. (data wpływu 22 września 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie opodatkowania u źródła opłat za użytkowanie środka transportu przez kontrahenta poza granicami Polski – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 22 września 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie opodatkowania u źródła opłat za użytkowanie środka transportu przez kontrahenta poza granicami Polski.

We wniosku przedstawiono następujące stan faktyczny.

Spółka z o.o (zwana dalej spółka „M.”), posiadająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedzibę, świadczy usługi krótkoterminowego wynajmu samochodów, działając jako licencjobiorca w światowym systemie H.. Spółka „M” nie posiada zagranicznych zakładów, oddziałów ani biur. System H. - oznacza plan, metody, know-how oraz informacje obejmujące system przeznaczony do prowadzenia Przedsiębiorstwa. Wynajem Pojazdów obejmujący między innymi wszelkie procedury, podręczniki operacyjne, dodatki, formularze, umowy najmu, biuletyny, materiały reklamowe wykorzystywane każdorazowo jako część systemu, w związku z nim lub obowiązujące w systemie. Wynajem krótkoterminowy (Przedsiębiorstwo Franczyzowe) tj. wynajem na okres poniżej jednego roku, dokonywany na mocy standardowych krótkoterminowych umów najmu i fakturowany jako wynajem krótkoterminowy zgodnie z praktyką cenową przyjętą w branży wynajmu pojazdów (\`(...)\`).

Realizację świadczonych przez spółkę „M” usług wynajmu samochodów można przedstawić na konkretnych przykładach w określonych stanach faktycznych:

1.  Polski kontrahent - osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą oraz osoby prawne:
    1.  Klient przychodzi bezpośrednio do punktu po uprzednim zarezerwowaniu samochodu lub bez rezerwacji, wynajmuje samochód, płaci kartą, gotówką lub przelewem.
    2.  Klient dokonuje rezerwacji przez stronę rezerwacyjną H. wybierając opcję przedpłaconego wcześniej wynajmu, otrzymuje wraz z potwierdzeniem rezerwacji tzw. voucher na określoną kwotę, wpłata ze strony osoby rezerwującej wpływa na konto H. X. z siedzibą w Irlandii. Klient przychodząc do punktu powołuje się na rezerwację, okazuje dokumenty oraz swoją kartę kredytową na ewentualne opłaty powyżej wartości vouchera, wynajmuje samochód, a po zakończeniu wynajmu H. X. w Irlandii przekazuje spółce „M” należność za wynajem w wysokości kwoty vouchera.
    3.  Klient rezerwuje samochód przez stronę internetową pośrednika - wybierając opcję przedpłaty za wynajem i otrzymując w potwierdzeniu rezerwacji. Należność za wynajem wpłaca za pośrednictwem Internetowej strony rezerwacyjnej. Informacja o rezerwacji pokazuje się w systemie. Klient przychodząc do punktu powołuje się na rezerwację, okazuje dokumenty oraz swoją kartę kredytową na ewentualne opłaty powyżej wartości voucheru i wynajmuje samochód.
2.  Zagraniczny kontrahent (różne podmioty - osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne). Pkt 1-3 j.w, i dodatkowo:
    1.  Klient dokonuje rezerwacji poprzez system rezerwacyjny H., formą płatności są wewnętrzne instrumenty płatnicze obowiązujące w systemie H.: H. Y. Card i H. voucher. Klient wynajmuje samochód na podstawie rezerwacji systemowej H., Spółka „M” otrzymuje zapłatę przelewem za pośrednictwem H. X. w Irlandii.
3.  Kontrahent (jest to z reguły rezydent Polski) dokonuje rezerwacji na wynajem za granicą na podstawie vouchera H.. Usługa wynajmu jest realizowana za granicą przez firmę H. w danym kraju. Faktura za usługę jest wystawiana przez przedstawiciela H. w danym kraju (np. H. Niemcy).
    1.  W przypadku, gdy voucher jest wystawiony przez biuro podróży (firmę X), biuro podróży dokonuje zapłaty na konto spółki „M”, która przekazuje należność do Z. w ramach wzajemnych rozliczeń.
    2.  W przypadku, gdy voucher H. jest wystawiony przez Dział rezerwacji, faktura wystawiona jest na spółkę „M”. Taka faktura z notą księgową wysyłana jest przez spółkę „M” do firmy X. Oni płacą spółce „M”, która zwraca do Z. w ramach wzajemnych rozliczeń. Taka faktura nie jest księgowana przez spółkę „M”. Nie jest kosztem spółki „M” i nie jest wystawiana refaktura.
4.  Kontrahent (rezydent Polski) dokonuje rezerwacji za pośrednictwem Działu Rezerwacji spółki ,,M” lub polskiego Biura Podróży współpracującego ze spółką „M” na wynajem zagraniczny, bez wystawiania vouchera. Usługa wynajmu jest świadczona za granicą, wynajem jest opłacany karta kredytową klienta (najemcy) bezpośrednio u usługodawcy, w kraju wynajmu. Faktura za wynajem jest wystawiana przez firmę H. w kraju, w którym jest realizowany wynajem.

Przychody spółki „M” obejmują opłaty lub równoważniki opłat za czas, przebieg i używanie, opłatę za Obsługę Lotniskową, opłaty za „Wynajem tu - Zwrot tam” (Rent it Here-Leave it Ttiere”); opłaty za zwrot pojazdu w miejscu innym niż miejsce wynajmu lub opłaty podobne, a także wszelkie inne opłaty, niezależnie od ich charakteru, dokonywane w związku z wynajmem (ale pomniejszone o zniżki), niezależnie od tego, czy kwoty te są wnoszone w gotówce lub na kredyt, fakturowane lub pobierane przez Franczyzobiorcę oraz niezależnie od tego, czy powyższe zostały później opłacone lub pobrane. Przychód nie obejmuje Ubezpieczenia od Następstw Nieszczęśliwych Wypadków (Personal Accident Insurance - „PAL”) lub jego równoważnika. Płatności i opłaty - przez okres działania jako członek Systemu H. Franczyzobiorca będzie wnosił na rzecz International Opłatę za Przedłużenie Umowy na podstawie otrzymanej faktury oraz Opłaty Miesięczne płatne od Przychodu uzyskanego ze wszystkich transakcji dokonanych przez Franczyzobiorcę niezależnie od prawa własności do pojazdu. Opłaty Miesięczne zawierają między innymi opłaty licencyjne za korzystanie przez Franczyzobiorcę ze znaków handlowych oraz ogólne korzystanie z Systemu H..

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy od wypłacanych opłat (należności) z tytułu wynajmu samochodów dokonywanych poza Polską Spółka „M” powinna opłaty te opodatkować w sposób zryczałtowany?

Zdaniem Wnioskodawcy, opłaty te nie powinny być opodatkowane w sposób zryczałtowany są to bowiem zyski przedsiębiorstw opodatkowane według zasad ogólnych. W ramach tzw. nieograniczonego obowiązku podatkowego, podatnik, który ma siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (spółka „M”), podlega obowiązkowi podatkowemu od całości dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania - art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (updop). W takim przypadku w świetle art. 7 updop przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód bez względu na rodzaj źródeł przychodów, z jakich dochód ten został osiągnięty. W odniesieniu natomiast do opodatkowania dochodów podatników, którzy nie mają na terytorium Polski zarządu lub siedziby - art. 3 ust. 2 updop - w ramach tzw. ograniczonego obowiązku podatkowego, opodatkowaniu podlega tylko część dochodów, osiąganych na terytorium Polski.

W myśl art. 21 ust. 1 pkt 1 updop przychody uzyskiwane przez podatników niemających w RP siedziby ani zarządu, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, opodatkowane są zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych. Pojęcie użytkowania, w rozumieniu ograniczonego prawa rzeczowego, nie może mieć zastosowania do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego czy naukowego, gdyż urządzenia takie z natury rzeczy nie przynoszą pożytków, o których mowa w art. 252 k.c. Użytkowanie w prawie podatkowym oznacza więc to samo, co używanie, bez względu na to, na jakim tytule prawnym używanie jest oparte”.

Zauważyć należy, iż zarówno przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jak również postanowienia międzynarodowych umów nie zawierają definicji urządzenia przemysłowego. Zatem aby wyjaśnić sens tego pojęcia należy sięgnąć do definicji słownikowych. I tak, według „Słownika Języka Polskiego” (PWN Warszawa 1996 r. tom III, str. 575) urządzenie jest rodzajem mechanizmu lub zespołem elementów, przyrządów, służącym do wykonywania określonych czynności, ułatwiającym pracę; urządzenie przeładunkowe, transportowe. Przymiotnik „przemysłowy” dotyczący przemysłu, związany z przemysłem, stosowany w przemyśle (Mały słownik języka polskiego; PWN Warszawa 1995 r.). Z przytoczonej definicji wynika, iż urządzenie ma służyć do wykonywania danej czynność, ułatwiać pracę. Samochód niewątpliwie stanowi mechanizm lub zespół elementów służący do wykonywania przez wynajmującego czynności w przemyśle, a zatem zdaniem organów podatkowych jest urządzeniem przemysłowym.

W tym temacie istnieją również kontrowersje. Organ podatkowy uznał, że należności wynikające z użytkowania urządzenia przemysłowego mieszczą się w definicji należności licencyjnych. Wobec tego, że umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania nie zawierają definicji urządzenia przemysłowego, organ przyjął, że przeważające znaczenie ma tutaj definicja słownikowa, zgodnie z którą urządzenie przemysłowe (w maksymalnie szerokim rozumieniu) powinno ułatwiać pracę i dotyczyć przemysłu. Z takim stanowiskiem nie zgodził się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 października 2012 r. (sygn. III SA/Wa 2973/11), do którego spółka wniosła skargę na interpretację. W uzasadnieniu ustnym Sąd stwierdził, że gdyby przyjąć stanowisko organu podatkowego, urządzenia wykorzystywane przez spółkę w procesie budowlanym powinny podlegać postanowieniom umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Tymczasem, zdaniem Sądu, definicje urządzeń przemysłowych w szerokim rozumieniu funkcjonują tylko w rozumieniu potocznym. Wobec tego, jak stwierdził WSA, nawet jeśli przepisy umów o unikaniu podwójnego opodatkowania nie zawierają definicji legalnej urządzeń przemysłowych, nie można szeroko i dowolnie interpretować tego pojęcia, w szczególności należy zwrócić uwagę, czy dzierżawione urządzenia rzeczywiście są wykorzystywane w działalności przemysłowej.

W odniesieniu do tych uregulowań w literaturze podatkowej i przeważającej części orzecznictwa wyrażany jest pogląd, iż przy zastosowaniu tzw, „podatku u źródła” konieczne jest, aby nie tylko zapłata była dokonana przez polskiego podatnika ale również to, aby przychód był uzyskany na terytorium Polski i wówczas można ewentualnie zastosować formę ryczałtu. Z kolei o uzyskaniu przychodu w Polsce można mówić jedynie wówczas gdy świadczenie jest wykonane w kraju. W konsekwencji, jeżeli w analizowanej sytuacji najem ma miejsce za granicą i samochód jest też tam używany to wynajmujący nie uzyskuje w Polsce przychodu, a co za tym idzie nie ma zastosowania „podatek u źródła”.

W interpretacjach niektórych organów podatkowych funkcjonuje natomiast pogląd, iż chociaż usługa najmu samochodów nie była fizycznie wykonana w naszym kraju, to „podatek u źródła” należy pobrać, ponieważ skorzystała spółka krajowa. Odrzucając te argumenty Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 3 października 2013 r. (sygn. akt I SA/Kr 1371/13) orzekł, że sam fakt, iż wynagrodzenie wypłacił polski przedsiębiorca i że to on będzie korzystał z usługi, to zbyt mało, aby uznać, że u jego zagranicznego kontrahenta powstał ograniczony obowiązek podatkowy. Powołał się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 listopada 2009 r. (sygn. akt II FSK 2194/08).

Według poglądu niektórych organów podatkowych podatek u źródła jest wymagany, jeżeli z Polski jest dokonywana płatność. Konsekwentnie sądy nie podzielają tego stanowiska fiskusa w wydanych w ostatnim czasie orzeczeniach. NSA w wyroku z 4 lipca 2013 r. (sygn. II FSK 2200/11) uznał, iż fiskus nie miał racji, domagając się daniny, gdyż usługa była wykonywana poza terytorium Polski i nie służyła prowadzeniu działalności i osiąganiu dochodów w naszym kraju. WSA w wyroku z 3 października 2013 r. (sygn. akt I SA/Kr 1371/13) stanął w nim po stronie polskiej spółki, która wynajmowała w Niemczech maszyny budowlane potrzebne jej do świadczenia tam swoich usług. Fiskus uznał, że niemiecki kontrahent osiągnął dochód na terytorium Polski, gdyż to z naszego kraju była dokonywana wypłata wynagrodzenia. Sąd nie dostrzegł takiego związku.

Dokonując na rzecz podmiotu zagranicznego wypłat należności z tytułu świadczeń o charakterze niematerialnym, polski płatnik pobiera, w dniu dokonania wypłaty, zryczałtowany podatek. Z komentarza do Modelowej Konwencji OECD o unikaniu podwójnego opodatkowania, wynika natomiast, iż „podatek u źródła” może być pobierany od dochodów biernych: dywidend, odsetek i należności licencyjnych. Kategoria tych ostatnich nie obejmują płatności za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, która w poprzednich wersjach komentarza uważana była za opodatkowaną należność licencyjną. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania nie należy traktować jako wyłącznie obowiązujących Polskę norm międzynarodowego prawa publicznego, gdyż z uwagi na ich szczególny charakter, są one przede wszystkim powszechnie obowiązującymi normami naszego wewnętrznego ustawodawstwa podatkowego, których prawidłowe stosowanie wymaga również odniesienia do ustalonych w międzynarodowej pragmatyce zasad, wyrażonych w Komentarzu do Modelowej Konwencji OECD. Państwa, które nie zgadzają się z tezami postawionymi w Komentarzu, mogą złożyć zastrzeżenie do artykułu lub uwagi do Komentarza, w których zastrzegają sobie prawo odmiennego stosowania danego artykułu. W celu uniknięcia ewentualnych wątpliwości Polska złożyła zastrzeżenie, zgodnie z którym zastrzega sobie prawo dodania do art. 12 ust. 2 słów „za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzeń przemysłowych, handlowych lub naukowych” (zob. pkt 40 Komentarza OECD do art. 12).

Powołany przepis w zakresie opodatkowania ryczałtem przychodów z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Polska. W tym przypadku opodatkowane powinny być świadczenia niemające wymiernego kryterium miernika finansowego, to znaczy niestandardowe.

Celem natomiast usług transportowych jest fizyczne przeniesienie produktu ze sfery produkcji do sfery konsumpcji lub rzeczywisty transport osób. Stanowią one jeden z elementów sfery produkcji materialnej, mają rzeczywisty charakter i standardowe kryteria oceny, nie powinny zatem podlegać opodatkowaniu w sposób zryczałtowany. Dlatego od takich płatności, które nie są wymienione w umowie międzynarodowej, możliwość opodatkowania powinna mieć miejsce wówczas gdyby zagraniczna firma miałaby w naszym kraju tzw. zakład.

Jeżeli zatem przychody z tytułu wynajmu samochodów dokonywanych poza Polską nie są opodatkowane w sposób zryczałtowany na gruncie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania są wówczas zwykłym zyskiem przedsiębiorstwa opodatkowanym w miejscu jego siedziby.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 851, z późn. zm. dalej także updop) podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl art. 21 ust. pkt 1 powołanej ustawy podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) - ustala się w wysokości 20% przychodów.

Koncepcja opodatkowania u źródła przychodów z tytułu użytkowania lub nabycia praw do użytkowania określonych urządzeń w polskich ustawach o podatkach dochodowych stanowi odzwierciedlenie Konwencji Modelowej OECD w wersji z 1977 r. Podkreślić przy tym należy, iż zgodnie z uzasadnieniem do ustawy zmieniającej (Dz. U. z 1995 r., Nr 5, poz. 25), zmiana treści art. 21 miała jedynie charakter porządkujący i uściślający, a przez dodanie wyrazów „a także środka transportu” nowelizacja miała na celu eliminację ewentualnych sporów co do kwalifikacji środka transportu do urządzenia przemysłowego.

Przy czym należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 26 ust. 1 updop osoby prawne i jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz będące przedsiębiorcami osoby fizyczne, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz w art. 22 ust.1, są obowiązane, jako płatnicy, pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2b, w dniu dokonania wypłaty, zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat. Jednakże od należności z tytułu odsetek od papierów wartościowych wyemitowanych przez Skarb Państwa i zapisanych na rachunkach papierów wartościowych albo na rachunkach zbiorczych, wypłacanych na rzecz podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, zryczałtowany podatek dochodowy pobierają, jako płatnicy, podmioty prowadzące te rachunki, jeżeli wypłata należności następuje za ich pośrednictwem. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.

Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego Wnioskodawca posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedzibę, świadczy usługi krótkoterminowego wynajmu samochodów, działając jako licencjobiorca w światowym systemie H.. Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą obowiązku poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych od opłat (należności) z tytułu wynajmu samochodów dokonywanych poza Polską w sytuacjach, w których:

Kontrahent (jest to z reguły rezydent Polski) dokonuje rezerwacji na wynajem za granicą na podstawie vouchera H.. Usługa wynajmu jest realizowana za granicą przez firmę H. w danym kraju. Faktura za usługę jest wystawiana przez przedstawiciela H. w danym kraju (np. H. Niemcy).

1.  W przypadku, gdy voucher jest wystawiony przez biuro podróży (firmę X), biuro podróży dokonuje zapłaty na konto spółki „M”, która przekazuje należność do Z. w ramach wzajemnych rozliczeń.
2.  W przypadku, gdy voucher H. jest wystawiony przez Dział rezerwacji, faktura wystawiona jest na spółkę „M”. Taka faktura z notą księgową wysyłana jest przez spółkę „M” do firmy X. Oni płacą spółce „M”, która zwraca do Z. w ramach wzajemnych rozliczeń. Taka faktura nie jest księgowana przez spółkę „M”. Nie jest kosztem spółki „M” i nie jest wystawiana refaktura.

Kontrahent (rezydent Polski) dokonuje rezerwacji za pośrednictwem Działu Rezerwacji spółki ,,M” lub polskiego Biura Podróży współpracującego ze spółką „M” na wynajem zagraniczny, bez wystawiania vouchera. Usługa wynajmu jest świadczona za granicą, wynajem jest opłacany karta kredytową klienta (najemcy) bezpośrednio u usługodawcy, w kraju wynajmu. Faktura za wynajem jest wystawiana przez firmę H. w kraju, w którym jest realizowany wynajem.

W odniesieniu do przestawionego stanu faktycznego należy zauważyć, że:

*   podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, ma ustalenie, czy Wnioskodawca jest podmiotem wypłacającym należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 updop na rzecz kontrahenta/ów o których mowa w art. 3 ust. 2 updop, tj. posiadających ograniczony obowiązek podatkowy.

W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca nie jest podmiotem wypłacającym należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 updop na rzecz kontrahenta/ów o których mowa w art. 3 ust. 2 updop, ponieważ nie jest On podmiotem, który wynajmuje poza granicami Polski środki transportu od podmiotów posiadających ograniczony obowiązek podatkowy ( art. 3 ust. 2 updop). Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej pośredniczy jedynie, tj. przekazuje należność do Z. w ramach wzajemnych rozliczeń.

Podsumowując, należy uznać za prawidłowe stanowisko Wnioskodawcy, że opłaty o których mowa w przedstawionym stanie faktycznym nie powinny być opodatkowane w sposób zryczałtowany, jednakże nie z tego względu, że środki transportu nie mieszczą się w kategorii pojęcia urządzeń przemysłowych oraz, że płatności z nimi związane nie mają związku z terytorium Polski. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma fakt, że Wnioskodawca nie jest użytkownikiem ww. pojazdów, a podmiotem świadczącym usługi wynajmu. Natomiast obowiązki płatnika w podatku dochodowym od osób prawnych powstają m.in. po stronie osób prawnych w sytuacji gdy osoby te dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz w art. 22 ust.1 (tj. m.in. z tytułu użytkowania środka transportu) i w dniu dokonania wypłaty (za użytkowanie) powinny pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2b, zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat (art. 26 ust. 1 updop). Zatem wszelkie dochody (opłaty, należności) związane ze świadczonymi usługami wynajmu ww. pojazdów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej powinny być opodatkowane na zasadach ogólnych.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia przedstawionego w stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.