Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.630.2024.2.SP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-14
Teza: Ustalenie momentu powstania przychodu z tytułu naliczenia kary umownej za wypowiedzenie umowy o świadczenie usług zawartej na czas określony oraz sposobu dokonania ewentualnej korekty w przychodach i podstawie opodatkowania.
Słowa kluczowe: faktura-korekta faktury; korekta-korekta przychodu; przychód-moment powstania przychodów; umowa-rozwiązanie umowy; świadczenie-świadczenie usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2. Przychody-Data powstania przychodu-Ogólna zasada; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2. Przychody-Korekta przychodu
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12-ust. 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12-ust. 3; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12-ust. 3a; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12-ust. 3e; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 5-art. 18f-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 listopada 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej w zakresie ustalenia momentu powstania przychodu z tytułu
    naliczenia kary umownej za wypowiedzenie umowy o świadczenie usług zawartej na czas
    określony oraz sposobu dokonania ewentualnej korekty w przychodach i podstawie
    opodatkowania. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A. sp. z o.o. (dalej jako: Wnioskodawca, Spółka) jest podatnikiem podatku dochodowego
    od osób prawnych i podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na
    terytorium Polski. Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług,
    świadczącym na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą (dalej jako:
    „Klienci”) m.in. usługi z zakresu szeroko rozumianego IT (wdrażanie i instalowanie
    oprogramowania informatycznego, aplikacji i modułów), usługi związane z budowaniem,
    rozwojem i modyfikowaniem stron internetowych, usługi wdrażania oprogramowania do
    obsługi poczty elektronicznej z zarządzaniem kont e-mail, usługi serwisowe dla
    wdrożonych systemów informatycznych, usługi backup'u obejmującego oprogramowanie i
    licencję na korzystanie z oprogramowania, niezbędnego do zapewnienia kopii zapasowych
    online i poufnego przywracania danych informatycznych za pośrednictwem dostępu
    telekomunikacyjnego lub innych dostawców, czy wsparcia informatycznego pozwalającego
    na obsługę informatyczną w maksymalnej liczbie godzin miesięcznie w dostępie zdalnym.
    Szczegółowe zestawienie zamawianych usług jest ustalane każdorazowo z klientem w
    umowie.
    Przedmiotowe usługi są świadczone na rzecz podmiotów niepowiązanych. Standardowo
    Spółka zawierała umowy na czas określony wynoszący 60 miesięcy. Klient zobowiązany
    jest zgodnie z zawartą umową do uiszczenia jednorazowej opłaty administracyjnej oraz
    opłaty abonamentowej kalkulowanej indywidualnie na cały czas trwania umowy.
    Natomiast po upływie okresu, na który zawierana jest umowa, ulega ona
    automatycznemu przedłużeniu na kolejne 12 miesięcy, chyba że Klient lub Spółka złożą
    oświadczenie o rozwiązaniu umowy, listem poleconym ze zwrotnym potwierdzeniem
    odbioru, nie później niż 3 miesiące przed terminem wygaśnięcia umowy.
    Zgodnie z umową, Spółka zobowiązuje się, po uiszczeniu przez Klienta opłaty
    administracyjnej w wysokości i terminie ustalonym z Klientem, do terminowego
    dostarczenia, zainstalowania, oddania do użytkowania usługi oraz do podejmowania
    wszelkich czynności niezbędnych do prawidłowego wykonania swych obowiązków
    wynikających z umowy, w tym zobowiązuje się do zapewnienia bieżącej administracji
    usługami przez cały okres obowiązywania umowy.
    W przypadku wypowiedzenia umowy przez Klienta w okresie jej obowiązywania, Klient
    zobowiązany jest do zapłaty na rzecz Spółki kary umownej w wysokości wynagrodzenia,
    które Spółka otrzymałaby w przypadku realizowania umowy do końca okresu jej
    obowiązywania.

    Wycena usług opiera się na dwóch elementach - wstępnej, jednorazowej opłacie
    administracyjnej oraz stałej opłacie abonamentowej (miesięczne wynagrodzenie
    ryczałtowe). Opłata administracyjna płatna jest zazwyczaj po wykonaniu instalacji, dostawy
    oraz ustawień. Opłata administracyjna dokumentowana jest odrębną fakturą VAT. Stała
    opłata abonamentowa płatna jest przez cały okres trwania Umowy, to jest standardowo
    przez 60 miesięcy.
    Spółka wycenia usługi biorąc pod uwagę estymowane wydatki oraz czas pracy konieczny
    do jej wykonania, wdrożenia i utrzymywania, a także mając na względzie wartość rynkową
    utworu, który powstanie w ramach świadczenia usług i założony zysk. Spółka wyceniając
    usługi bierze pod uwagę proponowany okres trwania umowy i określa ryczałtowo
    wynagrodzenie, na które składa się opłata administracyjna oraz stałe równe
    wynagrodzenie w całym okresie trwania umowy. Oznacza to, że niezależnie od faktycznie
    ekonomicznie poniesionych w danym okresie trwania umowy ciężarów związanych z
    zaangażowaniem pracowników Spółki oraz poniesionymi wydatkami operacyjnymi w celu
    realizacji usług, wynagrodzenie jest określone w stałej wysokości. Rozwiązanie to
    uwzględnia ekonomiczne zużywanie się pod względem technicznym i koncepcyjnym
    opracowanego i wdrożonego projektu informatycznego. Z perspektywy klienta pozwala na
    równomierne rozłożenie kosztów usługi w okresie trwania umowy i ekonomicznego
    zużycia projektu, natomiast Spółce pozwala na zapewnienie stałego wpływu, niezależnie
    od zaangażowania w obsługę projektu w danym momencie. Co naturalne, zaangażowanie
    Spółki w projekt jest największe w początkowej jego fazie. Biorąc powyższe pod uwagę,
    niezwykle istotnym parametrem dla Spółki jest okres trwania umowy, ponieważ dopiero
    wynagrodzenie otrzymane w całym okresie trwania umowy pozwala Spółce pokryć
    poniesione nakłady oraz zrealizować założony zysk. Innymi słowy, gdyby nie został
    określony stały i nierozerwalny okres trwania Umowy, Spółka nie podjęłaby się realizacji
    projektu bazując jedynie na wstępnej opłacie administracyjnej i uiszczonej jedynie w części
    opłacie abonamentowej. Konieczne byłoby określenie ceny, która dyskontowałaby do
    wartości bieżącej wartość całego projektu. W celu zabezpieczenia Spółki przed
    negatywnymi skutkami rozwiązania umowy przed upływem założonego okresu jej trwania,
    w umowie zawarto odpowiednie postanowienie, które pozwala Spółce na otrzymanie
    należnego jej wynagrodzenia. Jak wskazano, w umowie uzgodniono, że w przypadku
    wypowiedzenia Umowy przez Klienta w okresie jej obowiązywania, Klient zobowiązany jest
    do zapłaty na rzecz Spółki kary umownej w wysokości wynagrodzenia, które Spółka
    otrzymałby w przypadku realizowania Umowy do końca okresu jej obowiązywania. Dzięki
    przywołanemu postanowieniu umowy, Spółka może określać miesięczne wynagrodzenie
    abonamentowe w stałej ryczałtowej wysokości, ponieważ postanowienie to chroni ją
    przed negatywnymi skutkami przedterminowego rozwiązania umowy i w konsekwencji
    utratą części należnego wynagrodzenia.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w przypadku wypowiedzenia umowy przed terminem przez
    Klienta, należną karę umowną Spółka traktuje jako resztę należnego wynagrodzenia w
    związku z wykonaniem umowy, które nie zostało dotychczas opłacone. Wypowiedzenie
    umowy przez Klienta kończy bowiem umowę przed terminem, stąd zobowiązanie wobec
    Spółki dotyczące wypłaty wynagrodzenia w równych częściach w drodze opłaty
    abonamentowej nie może być utrzymane i ulega zmianie na „karę umowną” obejmującą
    całą pozostałą wartość wynagrodzenia abonamentowego. W konsekwencji, Spółka
    traktuje tę karę jako w istocie wynagrodzenie za wyświadczoną usługę i z tego powodu
    dokumentują ją fakturą jako wykonanie usługi, od której oblicza VAT należny. W ocenie
    Spółki, kary umownej nie można traktować jako odszkodowanie, jej istota sprowadza się
    bowiem do jednorazowego, wcześniejszego naliczenia pozostałego wynagrodzenia za
    wyświadczoną usługę w przypadku zerwania umowy, aniżeli poszukiwania rekompensaty
    za wyrządzone szkody.
    W przypadku gdy wierzytelność nie zostanie uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie
    w ciągu 90 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego na fakturze obejmującej
    powyższą karę umowną, Spółka jako wierzyciel korzysta z mechanizmu ulgi na złe długi w

    VAT i CIT, o ile zostały spełnione warunki określone odpowiednio w art. 89a ustawy o VAT i
    art. 18f ustawy o CIT.
    Pytania
    1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym, obciążanie Klientów karą umowną za
      wypowiedzenie umowy o świadczenie usług zawartej na czas określony, jest
      czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i w związku z
      tym, czy prawidłową formą dokumentu księgowego wystawianego przez
      Wnioskodawcę na taką karę umowną jest faktura?
    2. Czy w przedstawionym stanie faktycznym, przychód z tytułu naliczenia kary umownej
      za wypowiedzenie umowy o świadczenie usług zawartej na czas określony, należy
      rozpoznać w momencie określonym w art. 12 ust. 3a ustawy o CIT, to jest w momencie
      wykonania usługi, nie później niż z dniem wystawienia faktury?
    a w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytań 1 lub 2 za
      nieprawidłowe:
    3. Czy jeśli Spółka wystawiła na Klienta faktury, z wykazanym na nich podatkiem VAT,
      opiewające na wartość kary umownej za wypowiedzenie umowy o świadczenie usług
      zawartej na czas określony, to w przypadku uznania, że czynność ta nie podlegała VAT,
      czy Spółce przysługuje prawo do wystawienia faktur korygujących do tych faktur i
      pomniejszenia podatku VAT należnego w terminach wynikających z art. 29a ust. 13
      ustawy o VAT?
    4. Czy jeśli w przypadku braku zapłaty należności wynikających z faktury pierwotnej przez
      Klienta i skorygowania na podstawie art. 89a ust. 1 ustawy o VAT, podstawy
      opodatkowania oraz podatku należnego z tytułu świadczenia usług, wystawiona
      zostanie powyższa faktura korygująca, skorygowane powinno zostać także odliczenie
      dokonane na podstawie art. 89a ust. 1 ustawy o VAT za okres rozliczeniowy, w którym
      podatnik wystawił fakturę korygującą?
    5. Czy w przypadku wystawienia powyższych faktur korygujących i zapłaty należności
      wynikających z tych faktur przez Klienta, Spółka powinna dokonać korekty poprzez
      zmniejszenie przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w którym przychód
      został rozpoznany na podstawie art. 12 ust. 3a ustawy o CIT oraz zwiększenie
      przychodów w okresie rozliczeniowym, w którym nastąpiła zapłata, to jest na
      podstawie art. 12 ust. 3e ustawy o CIT?
    6. Czy w przypadku wystawienia powyższych faktur korygujących i braku zapłaty
      należności wynikających z tych faktur przez Klienta, Spółka powinna dokonać korekty
      poprzez zmniejszenie przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w którym
      przychód został rozpoznany na podstawie art. 12 ust. 3a ustawy o CIT oraz
      skorygowanie zmniejszenia podstawy opodatkowania dokonanego na podstawie art.
      18f ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT?
    Poniższa interpretacja dotyczy wyłącznie pytań z zakresu podatku dochodowego od osób
    prawnych. W pozostałym zakresie zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 2
    W przedstawionym stanie faktycznym, przychód z tytułu naliczenia kary umownej za
    wypowiedzenie umowy o świadczenie usług zawartej na czas określony, należy rozpoznać
    w momencie określonym w art. 12 ust. 3a ustawy o CIT, to jest w momencie wykonania
    usługi, nie później niż z dniem wystawienia faktury.
    Ad 5
    W przypadku wystawienia powyższych faktur korygujących i zapłaty należności
    wynikających z tych faktur przez Klienta, Spółka powinna dokonać korekty poprzez

    zmniejszenie przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w którym przychód
    został rozpoznany na podstawie art. 12 ust. 3a ustawy o CIT oraz zwiększenie przychodów
    w okresie rozliczeniowym, w którym nastąpiła zapłata, to jest na podstawie art. 12 ust. 3e
    ustawy o CIT.
    Ad 6
    W przypadku wystawienia powyższych faktur korygujących i braku zapłaty należności
    wynikających z tych faktur przez Klienta, Spółka powinna dokonać korekty poprzez
    zmniejszenie przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w którym przychód
    został rozpoznany na podstawie art. 12 ust. 3a ustawy o CIT oraz skorygowanie
    zmniejszenia podstawy opodatkowania dokonanego na podstawie art. 18f ust. 1 pkt 1
    ustawy o CIT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Skutki w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych
    Ustawa o CIT nie zawiera definicji przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w
    tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 ustawy o CIT przykładowych przysporzeń,
    zaliczanych do tej kategorii. I tak, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, przychodami, z
    zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości
    pieniężne, w tym również różnice kursowe. Użycie w powyższym przepisie sformułowania
    "otrzymane" oznacza, że momentem powstania przychodu pieniężnego jest moment
    otrzymania, czyli wpływu bezpośrednio do majątku podatnika, względnie na jego
    rachunek, wymienionych środków, skutkującego powstaniem po stronie podatnika
    możliwości dysponowania tymi środkami. W obrocie bezgotówkowym będzie to dzień
    uznania rachunku bankowego podatnika jako rachunku wierzyciela. Co do zasady więc, o
    zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej
    decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny
    faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, a więc takie, którymi Wnioskodawca może
    rozporządzać jak właściciel.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych podlegają zatem wszelkie
    wpływy majątkowe powstałe przy prowadzeniu działalności gospodarczej, a także z innych
    tytułów. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wskazują, że
    przychód podatkowy rozpoznawany jest według zasady kasowej. Wyjątek od tej zasady
    wprowadza art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, który stanowi, że za przychody związane z
    działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku
    podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie
    otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.
    Moment powstania przychodu związanego z działalnością gospodarczą reguluje art. 12
    ust. 3a ustawy o CIT, w myśl którego za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust.
    3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3e, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego
    lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień
    wystawienia faktury albo uregulowania należności.
    Jeżeli strony ustalą, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę
    powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w
    umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku - art. 12 ust. 3c ustawy o
    CIT.
    Natomiast, w przypadku otrzymania przychodu, o którym mowa w ust. 3, do którego nie
    stosuje się ust. 3a, 3c, 3d i 3f, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania
    zapłaty - art. 12 ust. 3e ustawy o CIT.
    Niewątpliwie przychody związane z otrzymaniem kary umownej za wcześniejsze
    rozwiązanie umowy są związane z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością
    gospodarczą. Jak już wykazano w zakresie opodatkowania VAT, we wskazanym przypadku,
    także na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych należy rozpoznać przychód,

    który związany jest z wykonaniem usługi, to jest w momencie jej wykonania. Nie ulega
    wątpliwości, że przychodem jest zarówno wynagrodzenie za wykonywane usługi, ale także
    kara umowna otrzymana na podstawie zawartej Umowy. Otrzymanie kary umownej za
    przedwczesne rozwiązanie Umowy pełni jednak rolę wynagrodzenia za wykonanie usługi,
    zatem w tym przypadku znajdzie zastosowanie art. 12 ust. 3a oraz ust. 3c i 3d ustawy o
    CIT. Zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy o CIT za datę powstania przychodu, o którym mowa w
    art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, uważa się (z zastrzeżeniem art. 12 ust. 3c-3g oraz 3j-3m ustawy
    o CIT) dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo
    częściowego wykonania usługi nie później niż na dzień wystawienia faktury, albo
    uregulowania należności. W związku z powyższym prawidłowym postępowaniem w ocenie
    Spółki jest wykazanie przychodu należnego z tytułu należnej kary umownej za
    przedterminowe zerwanie Umowy, nawet w przypadku braku opłacenia faktury przez
    Klienta.
    Zastosowanie ulgi na złe długi
    Zgodnie z art. 89a ustawy o VAT, podatnik może skorygować podstawę opodatkowania
    oraz podatek należny z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju
    w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona. Korekta
    dotyczy również podstawy opodatkowania i kwoty podatku przypadającej na część kwoty
    wierzytelności, której nieściągalność została uprawdopodobniona. Nieściągalność
    wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną, w przypadku gdy wierzytelność nie
    została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 90 dni od dnia upływu
    terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze. W celu skorzystania z ulgi na
    złe długi na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której dokonuje
    się korekty, wierzyciel musi być podatnikiem zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny,
    a od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie powinny upłynąć 3 lata,
    licząc od końca roku, w którym została wystawiona. Korekta, z tytułu ulgi na złe długi,
    może nastąpić w rozliczeniu za okres, w którym nieściągalność wierzytelności uznaje się za
    uprawdopodobnioną, pod warunkiem że do dnia złożenia przez wierzyciela deklaracji
    podatkowej za ten okres wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek
    formie. W przypadku gdy po złożeniu deklaracji podatkowej, w której dokonano korekty,
    należność została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie, wierzyciel obowiązany
    jest do zwiększenia podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego w rozliczeniu
    za okres, w którym należność została uregulowana lub zbyta. W przypadku częściowego
    uregulowania należności, podstawę opodatkowania oraz kwotę podatku należnego
    zwiększa się w odniesieniu do tej części.
    Z perspektywy dłużnika natomiast, zgodnie z art. 89b ustawy o VAT w przypadku
    nieuregulowania należności wynikającej z faktury dokumentującej dostawę towarów lub
    świadczenie usług na terytorium kraju w terminie 90 dni od dnia upływu terminu jej
    płatności określonego w umowie lub na fakturze, dłużnik jest obowiązany do korekty
    odliczonej kwoty podatku wynikającej z tej faktury, w rozliczeniu za okres, w którym
    upłynął 90 dzień od dnia upływu terminu płatności określonego w umowie lub na
    fakturze. Korekty nie wykonuje się, jeżeli dłużnik uregulował należność najpóźniej w
    ostatnim dniu okresu rozliczeniowego, w którym upłynął 90 dzień od dnia upływu terminu
    płatności tej należności. W przypadku częściowego uregulowania należności w terminie 90
    dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze, korekta
    dotyczy podatku naliczonego przypadającego na nieuregulowaną część należności.
    Natomiast w przypadku uregulowania należności po dokonaniu wskazanej korekty
    podatnik ma prawo do zwiększenia kwoty podatku naliczonego w rozliczeniu za okres, w
    którym należność uregulowano, o kwotę odliczonego podatku. W przypadku częściowego
    uregulowania należności podatek naliczony może zostać zwiększony w odniesieniu do tej
    części.
    Ulga na złe długi w CIT regulowana jest w art. 18f ustawy CIT. Zgodnie z art. 18f ust. 1
    ustawy CIT podstawa opodatkowania może być zmniejszona przez wierzyciela o zaliczaną

    do przychodów należnych wartość wierzytelności o zapłatę świadczenia pieniężnego w
    rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, która nie
    została uregulowana lub zbyta, przy czym zmniejszenia dokonuje się w zeznaniu
    podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu
    terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie.
    W przypadku dłużnika podstawa opodatkowania podlega natomiast obowiązkowo
    zwiększeniu o zaliczaną do kosztów uzyskania przychodów wartość zobowiązania do
    zapłaty świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu
    nadmiernym opóźnieniom, które nie zostało uregulowane, przy czym zwiększenia
    dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło
    90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie.
    Kolejne przepisy regulują warunki zastosowania ulgi na złe długi oraz poszczególne
    sytuacje szczególne związane z jej stosowanie.
    W konsekwencji, w przypadku nieotrzymania zapłaty od klienta, Spółka uprawniona
    będzie do zastosowania tzw. ulgi na złe długi w VAT oraz w podatku dochodowym od osób
    prawnych.
    Zgodnie z art. 89a ustawy o VAT, Spółka może skorygować podstawę opodatkowania oraz
    podatek należny z tytułu wierzytelności z naliczonej kary umownej, której nieściągalność
    została uprawdopodobniona, w związku z jej nieuregulowaniem w jakiejkolwiek formie w
    ciągu 90 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze.
    Na poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której Spółka dokonuje korekty,
    jest podatnikiem zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny, a od daty wystawienia
    faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 3 lata, licząc od końca roku, w którym
    została wystawiona, spełnione są więc warunki zastosowania ulgi. Korekta, z tytułu ulgi na
    złe długi, może nastąpić w rozliczeniu za okres, w którym nieściągalność wierzytelności
    uznaje się za uprawdopodobnioną, pod warunkiem że do dnia złożenia przez wierzyciela
    deklaracji podatkowej za ten okres wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w
    jakiejkolwiek formie. Warunkiem zastosowania ulgi na złe długi nie jest w żadnym
    przypadku bezsporność danej wierzytelności.
    W zakresie podatku dochodowego, podstawa opodatkowania może być zmniejszona
    przez Spółkę o zaliczaną do przychodów należnych wartość wierzytelności o zapłatę
    świadczenia pieniężnego związanego z naliczeniem kary umownej, która nie została
    uregulowana lub zbyta, przy czym zmniejszenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym
    składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty
    określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie, przy zachowaniu pozostałych
    warunków skorzystania z tej ulgi.
    Korekta przychodów w CIT
    W przypadku uznania, że stanowisko Wnioskodawcy w zakresie podlegania pod VAT
    wynagrodzenia wypłacanego w związku z zapłatą kary umownej jest nieprawidłowe, także
    w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych należałoby uznać, że zastosowanie
    znajdzie art. 12 ust. 3e ustawy o CIT, zgodnie z którym w przypadku otrzymania
    przychodu, o którym mowa w ust. 3, do którego nie stosuje się ust. 3a, 3c, 3d i 3f, za datę
    powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty.
    W związku z powyższym, w przypadku wykazania na podstawie pierwotnej faktury
    przychodu należnego z tytułu kary umownej za przedterminowe zerwanie Umowy na
    zasadzie art. 12 ust. 3a ustawy o CIT, a więc w momencie wykonania usługi, w razie
    skorygowania faktury VAT w związku z uznaniem, że przedmiotowa kara umowna nie
    podlegała pod VAT, skorygować należy także przychody należne w okresie rozliczeniowym,
    w którym przychód został rozliczony.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3j ustawy o CIT, jeżeli korekta przychodu nie jest spowodowana
    błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez
    zmniejszenie lub zwiększenie przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w

    którym została wystawiona faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny
    dokument potwierdzający przyczyny korekty. W konsekwencji więc, gdy rozpoznanie
    przychodu wynika z błędu co do momentu jego rozpoznania, korekty należy dokonać w
    okresie rozliczeniowym, w którym przychody te zostały wykazane. Korekta nie będzie
    konieczna, gdy moment powstania przychodu określony w art. 12 ust. 3a i 3j pokrywa się.
    Jednocześnie, w przypadku braku otrzymania przez wierzyciela zapłaty za fakturę
    wystawioną w związku z naliczoną karą umowną z tytułu przedwczesnego zerwania
    umowy i w konsekwencji skorzystania z mechanizmu ulgi na złe długi w CIT, skorygowane
    powinno zostać także dokonane na podstawie art. 18f ust. 1 ustawy o CIT zmniejszenie
    podstawy opodatkowania.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z
    2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawa o CIT” lub „udpop”) nie zawiera definicji przychodu
    podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1
    updop, przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii.:
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
      pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Użycie w przywołanym przepisie sformułowania „otrzymane” oznacza, że momentem
    powstania przychodu pieniężnego jest moment otrzymania, czyli wpływu bezpośrednio do
    majątku podatnika, względnie na jego rachunek, wymienionych środków, skutkującego
    powstaniem po stronie podatnika możliwości dysponowania tymi środkami. W obrocie
    bezgotówkowym będzie to dzień uznania rachunku bankowego podatnika jako rachunku
    wierzyciela. Co do zasady więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do
    przychodów danej osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w
    tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, a więc
    takie, którymi mogą Państwo rozporządzać jak właściciel.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych podlegają zatem wszelkie
    wpływy majątkowe powstałe przy prowadzeniu działalności gospodarczej, a także z innych
    tytułów. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wskazują, że
    przychód podatkowy rozpoznawany jest według zasady kasowej. Wyjątek od tej zasady
    wprowadza art. 12 ust. 3 updop, zgodnie z którym:
      Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi
      produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z
      zysków kapitałowych, w wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1
      pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie
      otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i
      skont.
    Moment powstania przychodu związanego z działalnością gospodarczą reguluje art. 12
    ust. 3a ustawy o CIT, w myśl którego:
      Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem
      ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub
      wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:
      1) wystawienia faktury albo
      2) uregulowania należności.
    Na podstawie art. 12 ust. 3c ustawy o CIT:

      Jeżeli strony ustalą, iż usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę
      powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w
      umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku.
    Zgodnie zaś z art. 12 ust. 3e updop:
      W przypadku otrzymania przychodu, o którym mowa w ust. 3, do którego nie stosuje
      się ust. 3a, 3c, 3d i 3f, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania
      zapłaty.
    Ustawa o CIT nie zawiera definicji pojęcia „wykonania usługi”. W takiej sytuacji można się
    posiłkować regulacjami zawartymi w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm., „ustawa VAT”).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy VAT:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Powyższe oznacza, że przez świadczenie usług należy rozumieć każde zachowanie
    niebędące dostawą towarów świadczone na rzecz innego podmiotu. Pojęcie świadczenia
    usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz
    również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do
    tolerowania czynności lub sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć
    każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie
    czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź tolerowanie, znoszenie określonych stanów
    rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy zwrócić uwagę na to, że
    usługą jest tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument,
    odbiorca świadczenia odnoszący z niego korzyść.
    Jak wynika z treści wniosku prowadzą Państwo działalność gospodarczą z zakresu szeroko
    rozumianego IT (wdrażanie i instalowanie oprogramowania informatycznego, aplikacji i
    modułów), tzn. przykładowo: usługi związane z budowaniem, rozwojem i modyfikowaniem
    stron internetowych, wdrażanie oprogramowania do obsługi poczty elektronicznej z
    zarządzaniem kont e-mail, usługi serwisowe dla wdrożonych systemów informatycznych,
    zapewnienie dostępu do kopii zapasowych online i poufnego przywracania danych
    informatycznych. Świadczą Państwo usługi na rzecz podmiotów niepowiązanych.
    Standardowy czas obowiązywania umowy to 60 miesięcy. Jeśli Klient wypowie umowę w
    okresie jej obowiązywania, to jest zobowiązany do zapłaty na Państwa rzecz kary umownej
    w wysokości wynagrodzenia, które otrzymaliby Państwo w przypadku realizowania umowy
    do końca okresu jej obowiązywania. Wycena usług opiera się na dwóch elementach:
    jednorazowej opłacie administracyjnej oraz stałej opłacie abonamentowej. Takie działanie
    chroni Spółkę przed negatywnymi skutkami przedterminowego rozwiązania umowy i
    utraty części należnego wynagrodzenia. Spółka należną karę umowną traktuje jako resztę
    należnego wynagrodzenia w związku z wykonaniem umowy, które nie zostało dotychczas
    opłacone. Wypowiedzenie umowy przez Klienta kończy bowiem umowę przed terminem,
    stąd zobowiązanie wobec Spółki dotyczące wypłaty wynagrodzenia w równych częściach w
    drodze opłaty abonamentowej nie może być utrzymane i ulega zmianie na „karę umowną”

    obejmującą całą pozostałą wartość wynagrodzenia abonamentowego. W konsekwencji,
    Spółka traktuje tę karę jako w istocie wynagrodzenie za wyświadczoną usługę i z tego
    powodu dokumentują ją fakturą jako wykonanie usługi, od której oblicza VAT należny.
    Zasadą wynikającą z treści art. 12 ust. 3 updop jest to, że przychodem związanym z
    działalnością gospodarczą osiągniętym w roku podatkowym jest przychód należny, choćby
    nie został jeszcze faktycznie otrzymany. Niewątpliwie przychody związane z otrzymaniem
    swego rodzaju „odszkodowania” za wcześniejsze rozwiązanie umowy o świadczenie usług
    są związane z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą. Przepisy
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiują pojęcia „kary umownej”
    bądź „odszkodowania”.
    Zagadnienie kar umownych reguluje przepis art. 483 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm., „KC”), stosownie do którego:
      Można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę
      określonej sumy (kara umowna).
    Przepis wprowadzający karę umowną ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Kara
    umowna może obejmować trzy grupy zdarzeń, a mianowicie: niewykonanie zobowiązania,
    nienależyte wykonanie zobowiązania w ogólności oraz konkretne uchybienia w zakresie
    sposobu wykonania zobowiązania. Ma na celu „naprawienie szkody”, a więc należy uznać,
    że jest ona swoistą postacią odszkodowania.
    Według art. 361 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne
      następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.
      W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia
      umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz
      korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Na podstawie ww. przepisu odszkodowanie uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z
    którym przepisy łączą obowiązek naprawienia szkody. Ponadto, między zdarzeniem, a
    zaistniałą w jego wyniku szkodą musi istnieć związek przyczynowy.
    Na mocy art. 471 Kodeksu cywilnego:
      Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Na gruncie prawa cywilnego odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub
    niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą
    obowiązek naprawienia szkody. Ponadto pomiędzy zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku
    szkodą musi istnieć związek przyczynowy. Szkoda polega na nienależytym wykonaniu
    bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika, istnienia adekwatnego związku
    przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem a szkodą. Brak tych przesłanek
    powoduje, że nie mamy do czynienia ze szkodą, za powstanie której dłużnik zobowiązany
    jest do wypłaty odszkodowania.
    Istotą odszkodowań nie jest zatem płatność za świadczenie lecz rekompensata za szkodę.
    W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną – świadczenie w
    zamian za wynagrodzenie, co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z
    żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie jest też związana ze
    zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania
    się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.

    Jak stwierdzono w wyroku TSUE z dnia 22 listopada 2018 r., sygn. C-295/17 MEO – Serviços
    de Comunicações e Multimédia SA:
      „(...) kwota należna z tytułu niezachowania minimalnego okresu obowiązywania
      stanowi wynagrodzenie za usługi świadczone przez MEO, niezależnie od tego, czy
      klient realizuje prawo do korzystania z rzeczonych usług aż do końca minimalnego
      okresu obowiązywania (pkt 48).
      W odniesieniu do wymogu, aby zapłacone kwoty stanowiły rzeczywiste
      wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę, należy podkreślić, że usługa, która ma być
      świadczona, oraz kwota, na którą ma być wystawiony klientowi rachunek w
      przypadku przedterminowego rozwiązania umowy w trakcie minimalnego okresu
      obowiązywania, zostały określone już w momencie zawarcia umowy (pkt 49).
      Kwotę należną z tytułu niezachowania minimalnego okresu obowiązywania należy
      zatem postrzegać jako część łącznej ceny za świadczenie usług, podzielonej na
      miesięczne części, która w przypadku naruszenia obowiązku zapłaty staje się
      natychmiast wymagalna (pkt 50)”.
    Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że mamy do czynienia z wymianą
    świadczeń, bowiem pomiędzy stronami istnieje stosunek zobowiązaniowy (umowa), na
    podstawie którego jedna strona zobowiązuje się do świadczenia usług, zaś druga strona
    dokonuje zapłaty z tego tytułu na zasadach określonych w umowie.
    Z wniosku wynika, że zawierając z Klientem umowę, największy nadkład pracy jaki
    Państwo wykonują, ma miejsce w początkowej fazie trwania projektu. Czas trwania
    umowy jest istotnym parametrem, ponieważ gdyby nie doszło do porozumienia co do
    stałości i nierozerwalności okresy trwania umowy, nie podjęliby się Państwo realizacji
    takiego projektu bazując wyłącznie na wstępnej opłacie administracyjnej i uiszczonej w
    części opłacie abonamentowej. Dopiero wynagrodzenie otrzymane w całym okresie
    trwania umowy pozwala Państwu pokryć poniesione nakłady oraz zrealizować założony
    zysk. W celu zabezpieczenia Państwa przed negatywnymi skutkami rozwiązania umowy
    przed upływem założonego okresu trwania, Klient zobowiązany jest do zapłaty na rzecz
    Państwa tzw. „kary umownej” w wysokości wynagrodzenia, które otrzymaliby Państwo w
    przypadku zrealizowania umowy do końca okresu jej obowiązywania. Obowiązek zapłaty
    przez Klientów „kary umownej” za wcześniejsze rozwiązanie umowy wynika z zapisów
    zawieranych umów. Klient podpisując umowę ma świadomość, że w przypadku
    wcześniejszej rezygnacji z umowy będzie zobowiązany do zapłaty na rzecz Spółki
    ekwiwalentu stanowiącego równowartość wynagrodzenia, jaki otrzymałaby Spółka gdyby
    nadal świadczyła usługi na rzecz Klienta. Zatem w opisanej sytuacji mamy do czynienia z
    dobrowolnym wyrażeniem zgody przez Klienta (zapisy umowy) na zapłatę wynagrodzenia
    na rzecz Spółki, zaś ze strony Spółki występuje świadczenie w postaci wyrażenia zgody na
    wcześniejsze rozwiązanie umowy, za które otrzyma wynagrodzenia określone w umowie
    mianem „kary umownej”.
    Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie przychód
    związany z otrzymaniem „kary umownej” za wcześniejsze rozwiązanie umowy jest
    związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Przychodem z tytułu świadczenia usług
    jest zarówno wynagrodzenie za wykonywanie usługi dokumentowane poszczególnymi
    fakturami w okresie obowiązywania umowy, jak również udokumentowanie zakończenia
    obowiązywania umowy potwierdzone fakturą zawierającą „karę umowną”. W sprawie
    zastosowanie znajdzie art. 12 ust. 3 w zw. z ust. 3a u.p.d.o.p. i należy uznać za datę
    powstania przychodu dzień wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie
    późniejszy niż dzień wystawienia faktury albo uregulowania należności.
    Dlatego też Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.
    Ponieważ pytania nr 5 i 6 były warunkowe i ich ocena zależała od tego, czy w zakresie
    pytania nr 2 organ uzna zaprezentowane stanowisko za nieprawidłowe – a takie

    rozstrzygnięcie nie miało miejsca – nie jest uzasadnione merytoryczne odniesienie się do
    Państwa stanowiska w zakresie pytań nr 5 i 6.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego
        obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym
        oraz
        zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania
        interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia
    doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.