Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.265.2020.1.IZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2020-08-14
Teza: czy otrzymana wartość zwróconego odszkodowania w wysokości 66% kwoty A nie stanowi w Spółce przychodu podatkowego
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; odszkodowania; przychód; towar-dostarczenie towarów; towar-wady towaru; ugody; wynagrodzenia
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1325), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 18 czerwca 2020 r. (data wpływu 23 czerwca 2020 r.), uzupełnionym 31 lipca 2020 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy otrzymana wartość zwróconego odszkodowania w wysokości 66% kwoty A nie stanowi w Spółce przychodu podatkowego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 23 czerwca 2020 r. wpłynął do Organu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy otrzymana wartość zwróconego odszkodowania w wysokości 66% kwoty A nie stanowi w Spółce przychodu podatkowego.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Spółka z o.o. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) prowadzi działalność gospodarczą polegającą na handlu towarami: listwami przypodłogowymi, obrzeżami meblowymi, akcesoriami oraz oświetleniem LED. Zasadniczym dochodem podatkowym Spółki jest marża handlowa generowana jako nadwyżka wartości przychodu ze sprzedaży towarów nad kosztem własnym sprzedanych towarów.

W związku z reklamacją złożoną przez Klienta K, który zakupił i zamontował wadliwej jakości obrzeża meblowe na swoich produktach Spółka na własny koszt dostarczyła Klientowi K nowy wolny od wad towar. Za wadliwość towarów w żaden sposób nie ponosi odpowiedzialności Spółka, gdyż wada powstała na etapie produkcji towaru.

Dodatkowo Klient K zażądał odszkodowania związanego z poniesionymi kosztami realizacji zlecenia: m.in. ponownego montażu, robocizny, transportu itd. Mając na uwadze dobry wizerunek firmy i chęć pozasądowego ugodowego porozumienia się, tudzież utrzymania dobrych relacji handlowych z Klientem K, zarząd Spółki podjął decyzję o wypłacie odszkodowania dla Klienta K w zaakceptowanej obustronnie kwocie A. Odszkodowanie to nosi wszelkie znamiona wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 22 Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Mając na uwadze fakt, że wadliwość towarów dostarczonych Klientowi K, powstała już na etapie produkcji u Dostawcy D, zarząd Spółki zwrócił się do Dostawcy D o częściowy zwrot kosztów wypłaconego odszkodowania. W drodze negocjacji ustalono, że Dostawca D zwróci Spółce część wypłaconego Klientowi K odszkodowania. Poziom partycypacji Dostawcy D w tym konkretnym przypadku został ustalony na 66% kwoty A. Zgodnie z powyższymi ustaleniami Dostawca D zwrócił Spółce 66% kwoty A.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy wobec powyższego otrzymana wartość zwróconego odszkodowania w wysokości 66% kwoty A nie stanowi w Spółce przychodu podatkowego?

Zdaniem Wnioskodawcy, mając na uwadze art. 12 ust. 4 pkt 6a Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, do przychodów podatkowych nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. Zdaniem Spółki, otrzymana wartość zwróconego odszkodowania w wysokości 66% kwoty A nie stanowi w Spółce przychodu podatkowego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 865 ze zm; dalej: „updop”), nie zawiera definicji przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii. Zgodnie z ww. przepisem, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, wartość otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw, wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń (art. 12 ust. 1 pkt 1-2 powołanej ustawy).

Literalna wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że do przychodów podatkowych zalicza się takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne i bezwarunkowe. Do przychodów podatkowych podatnik winien zaliczyć tylko takie przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe. W piśmiennictwie i judykaturze przychód podatkowy identyfikowany jest z trwałym przysporzeniem majątkowym zwiększającym wartość aktywów (zob. P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT. Podatki i rachunkowość – Komentarz do art. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. LEX 2014). Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1248/11 stwierdzając, że z istoty podatku dochodowego wynika, że jest on ciężarem publicznoprawnym od przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem jest ta wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa. Przychodem jest zatem takie przysporzenie majątkowe o charakterze trwałym, które definitywnie powiększa aktywa osoby prawnej.

Co do zasady więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika lub zmniejszenie jego zobowiązania w sposób trwały, a nie tymczasowy. Owa definitywność w zakresie środków pieniężnych definiowana powinna być przez pryzmat możliwości swobodnego nimi dysponowania. W ocenie Organu, przysporzenie w postaci otrzymania przez podatnika środków pieniężnych zostać może uznane za przychód w podatku dochodowym od osób prawnych, o ile łącznie zostaną spełnione poniższe warunki:

*   przysporzenie to ma charakter definitywny, powodujący w sposób trwały zwiększenie wartości aktywów podatnika lub też zmniejszenie wysokości jego zobowiązań oraz
*   podatnik może rozporządzać otrzymanymi środkami jak własnymi.

Przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, o ile nie została wyłączona z przychodów podatkowych, na podstawie art. 12 ust. 4 updop (brak w nim jednakże przychodu pochodzącego z odszkodowania).

Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a updop, do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.

Należy przy tym podkreślić, że cytowany przepis odnosi się wyłącznie do poniesionych i zwróconych podatnikowi wydatków niezaliczonych z mocy art. 16 tej ustawy do kosztów uzyskania przychodów. Aby dany wydatek mógł być zaliczony do kategorii „innych wydatków”, o których mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a updop, konieczne jest, by „wydatek ten nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów” w rozumieniu przepisu art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz by wydatek został wcześniej przez podatnika poniesiony, a następnie zwrócony podatnikowi. Przy czym, wydatek poniesiony powinien być odpowiednikiem wydatku zwróconego. Tak więc „wydatek zwrócony” to ten sam, a nie taki sam wydatek, który został poniesiony.

Zgodnie z opisem stanu faktycznego, w związku z reklamacją złożoną przez Klienta K, który zakupił i zamontował wadliwej jakości obrzeża meblowe na swoich produktach Spółka na własny koszt dostarczyła klientowi K nowy wolny od wad towar. Za wadliwość towarów w żaden sposób nie ponosi odpowiedzialności Spółka, gdyż wada powstała na etapie produkcji towaru. Dodatkowo Klient K zażądał odszkodowania związanego z poniesionymi kosztami realizacji zlecenia: m.in. ponownego montażu, robocizny, transportu itd. Mając na uwadze dobry wizerunek firmy i chęć pozasądowego ugodowego porozumienia się, tudzież utrzymania dobrych relacji handlowych z Klientem K, zarząd Spółki podjął decyzję o wypłacie odszkodowania dla Klienta K w zaakceptowanej obustronnie kwocie A. Odszkodowanie to nosi wszelkie znamiona wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 22 updop.

Mając na uwadze fakt, że wadliwość towarów dostarczonych Klientowi K, powstała już na etapie produkcji u Dostawcy D, zarząd Spółki zwrócił się do Dostawcy D o częściowy zwrot kosztów wypłaconego odszkodowania. W drodze negocjacji ustalono, że Dostawca D zwróci Spółce część wypłaconego Klientowi K odszkodowania. Poziom partycypacji Dostawcy D w tym konkretnym przypadku został ustalony na 66% kwoty A. Zgodnie z powyższymi ustaleniami Dostawca D zwrócił Spółce 66% kwoty A.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii ustalenia, czy otrzymana wartość zwróconego odszkodowania w wysokości 66 % kwoty A nie stanowi dla Spółki przychodu podatkowego.

W świetle powyższych wyjaśnień, jeżeli w istocie otrzymana od Dostawcy D wartość 66% kwoty A stanowi zwrot wydatków poniesionych przez Wnioskodawcę na zapłatę odszkodowania na rzecz Klientowi K, która nie stanowiła (bo nie mogła) kosztów podatkowych, to zastosowanie w sprawie znajdzie wyłączenie z przychodów podatkowych, o którym mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a updop. W konsekwencji, otrzymana przez Wnioskodawcę wartość 66% kwoty A stanowiąca zwrot wydatków poniesionych przez niego na zapłatę odszkodowania (które nie zostały zaliczone do kosztów podatkowych), nie stanowi przychodu podatkowego, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 updop.

Zatem, stanowisko Wnioskodawcy stwierdzające, że otrzymana wartość zwróconego odszkodowania w wysokości 66% kwoty A nie stanowi w Spółce przychodu podatkowego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w …, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).

Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.

Zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.