Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB3/423-604/09-3/DS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2009-10-28
Teza: Czy Spółka postępuje prawidłowo określając przychód zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 roku Nr 54 poz. 654 ze zm.), czy też powinna określać przychód z ostatnim dniem za jaki prowadziła księgi (czyli wprowadzając dokumenty za maj pomimo, że usługę Spółka realizuje w czerwcu jej przychód określić w miesiącu maju, zgodnie z art. 12 ust. 3c ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 roku Nr 54 poz. 654 ze zm.)?
Słowa kluczowe: okres-okres rozliczeniowy; przychód; przychód-moment powstania przychodów; przychód-powstanie przychodu
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, przedstawione we wniosku z dnia 28 lipca 2009 r. (data wpływu 06 sierpnia 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie określenia momentu powstania przychodu podatkowego **– jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 06 sierpnia 2009 r. został złożony ww. wniosek – uzupełniony pismem z dnia 15 października 2009 r. (data wpływu 21.10.2009 r.) – o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie określenia momentu powstania przychodu podatkowego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka prowadzi działalność polegającą na prowadzeniu ksiąg rachunkowych i podatkowych ksiąg przychodów i rozchodów zaklasyfikowaną pod PKD 6920Z.

Prowadząc działalność, Spółka podpisuje bezterminowe umowy o świadczenie usług z osobami prawnymi i fizycznymi prowadzącymi działalność gospodarczą. Po upływie każdego miesiąca, bądź kwartału klienci Spółki dostarczają dokumentację za miniony okres rozliczeniowy, a Spółka przedłożone dokumenty księgowe wprowadza do ksiąg.

Po wykonaniu usługi, Spółka wystawia dokument sprzedaży i we własnych księgach określa przychód z dniem wykonania usługi.

Przykład: za wprowadzenie dokumentów księgowych za maj, które Spółka wprowadza po zakończeniu tego miesiąca (po uzyskaniu dokumentacji), a więc w czerwcu wykonana jest usługa i określany moment powstania przychodu.

W piśmie uzupełniającym z dnia 15 października 2009 r. Wnioskodawca wskazał, iż:

1.  Umowy zawarte przez Spółkę zawierają postanowienia o cenie usługi określonej dla zadeklarowanej przez klienta liczbie dokumentów.
2.  W umowie zawarto postanowienia, że usługi świadczone są co kwartał bądź co miesiąc (w zależności od rozliczenia klienta w zakresie podatków).
3.  Płatność za usługi ustalono po zakończeniu okresu za jaki prowadzona jest księga podatkowa.
4.  Umowy nie zawierają postanowień o rozliczeniu za okres, za który usługi nie będą świadczone, np. w sytuacji kiedy klient nie dostarczy żadnego dokumentu.

W ocenie Wnioskodawcy, w takiej sytuacji, kiedy Spółka nie świadczy usługi, nie ma podstawy do naliczenia wynagrodzenia za ten okres. Przedmiotem umów jest bowiem: prowadzenie ksiąg rachunkowych, naliczanie podatków i przygotowanie deklaracji podatkowych i ZUS, przechowywanie dokumentacji, reprezentowanie przed urzędami i zachowanie tajemnicy przedsiębiorcy. Tak sformułowany zakres czynności stanowi kompleksowo świadczoną usługę. W sytuacji, kiedy klient nie dostarczy dokumentów, nie występują wymienione czynności poza przechowywaniem dokumentacji. Z tym, że przechowywana dokumentacja, to wcześniej złożone w Spółce dokumenty, za które pobrano już opłatę. Wystąpienie czynności objętych umową powoduje świadczenie usługi ze strony Wnioskodawcy, natomiast w sytuacji kiedy żaden z zakresów czynności nie występuje, usługa nie jest świadczona i zdaniem Spółki, umowa nie zobowiązuje wówczas klienta do dokonania zapłaty za okres nie objęty świadczeniem usługi.

Stąd, w opinii Wnioskodawcy, nie jest to usługa ciągła, więc dokument sprzedaży powinien być wystawiony po wykonaniu usługi i przychód ustalony po wykonaniu usługi.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Spółka postępuje prawidłowo określając przychód zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), czy też powinna określać przychód z ostatnim dniem za jaki prowadziła księgi (czyli wprowadzając dokumenty za maj pomimo, że usługę Spółka realizuje w czerwcu Jej przychód określić w miesiącu maju, zgodnie z art. 12 ust. 3c ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54 poz. 654 ze zm.)?

Zdaniem Wnioskodawcy, postępuje On prawidłowo, gdyż stosując ogólne zasady określa przychód w miesiącu, w którym faktycznie wykonał usługę. W tym też miesiącu Spółka wystawia dokument sprzedaży i otrzymuje zapłatę po wykonaniu usługi. W umowie z klientem Spółka określa bowiem, że dokumenty za np. miesiąc maj klient ma obowiązek dostarczyć do 5 czerwca, a zapłatę zrealizować po wykonaniu usługi. Nie stanowi to, zdaniem Spółki, określenia, iż usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, ze zm.), przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.

Stosownie do art. 12 ust. 3 ww. ustawy, za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Ogólną zasadę ustalania momentu uzyskania przychodu związanego z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej określa przepis art. 12 ust. 3a ustawy. Stanowi on, że za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3e, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:

1.  wystawienia faktury albo
2.  uregulowania należności.

Odnosząc powyższe unormowanie do sytuacji świadczenia usług, należy stwierdzić, że przychód osiągany przez Spółkę w związku z działalnością gospodarczą powstaje w dacie zaistnienia najwcześniejszego z wymienionych zdarzeń:

1.  wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi,
2.  wystawienia faktury,
3.  uregulowania należności przez usługobiorcę.

Ustawodawca przewidział także szczególną sytuację, gdy strony ustalą, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych. Zastosowanie ma wówczas przepis art. 12 ust. 3c ustawy, zgodnie z którym za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku. Przepis ten ma zastosowanie w przypadku usług o charakterze ciągłym, gdy strony uzgodnią, że regulowanie wzajemnych należności i zobowiązań między stronami będzie obejmować kolejne wyodrębnione umownie okresy świadczenia tych usług w czasie trwania umowy.

Powyższa regulacja dotyczy wszystkich usług, które strony rozliczają cyklicznie. Mogą to być również usługi prowadzenia księgowości, bowiem ustawodawca w żaden sposób nie zawęził katalogu tych usług. Jednakże to, czy usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych wynikać winno z zawartej między stronami umowy.

Ponadto, w przypadku otrzymania przychodu, o którym mowa w ust. 3, do którego nie stosuje się ust. 3a, 3c i 3d – zgodnie z art. 12 ust. 3e ustawy – za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty.

Jak wynika z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, Wnioskodawca w ramach prowadzenia działalności, świadczy usługi polegające na prowadzeniu rachunkowych i podatkowych ksiąg przychodów i rozchodów. Zgodnie z zawieranymi z usługobiorcami umowami, po upływie każdego miesiąca, bądź kwartału, klienci Spółki dostarczają dokumentację za miniony okres rozliczeniowy. Spółka wskazała również, iż wystąpienie czynności objętych umową powoduje świadczenie usługi ze strony Wnioskodawcy, natomiast w sytuacji kiedy żaden z zakresów czynności nie występuje, usługa nie jest świadczona. Wobec tego, umowa nie zobowiązuje wówczas klienta do dokonania zapłaty za okres nie objęty świadczeniem usługi. Ponadto Spółka wskazała, iż po wykonaniu usługi, wystawia Ona dokument sprzedaży i we własnych księgach określa przychód z dniem wykonania usługi.

Zatem w przedmiotowym przypadku mamy do czynienia z usługami, które zgodnie z postanowieniami umów zawieranych przez Spółkę, są rozliczane po wykonaniu każdej pojedynczej usługi. Wobec tego, zastosowanie znajdzie przepis art. 12 ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Reasumując, należy stwierdzić, iż w przedstawionym stanie faktycznym przychód Spółki powstaje w dacie wykonania usługi. Tym samym, Wnioskodawca postępuje prawidłowo rozpoznając moment powstania przychodu w miesiącu, w którym faktycznie wykonał usługę.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.