Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/2/423-1652/12/PP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2013-03-25
Teza: Czy prawidłowy jest sposób wyliczenia udziału dofinansowania Unii Europejskiej w przyjętych środkach trwałych w celu ustalenia jaka część amortyzacji każdego środka trwałego nie będzie kosztem podatkowym, polegający na dokonaniu rozliczenia udziału procentowego Unii Europejskiej w każdym zadaniu, odpowiednio do źródeł finansowania? Czy należałoby zastosować udział dofinansowania wynikający z Decyzji Komisji Europejskiej równy 84%?
Słowa kluczowe: dotacja; wydatek; środek-środek trwały
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 3 lipca 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 21 grudnia 2012 r. (data wpływu do tut. BKIP 28 grudnia 2012 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 28 grudnia 2012 r. wpłynął do tut. Biura wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca zrealizował Projekt. Był on współfinansowany ze środków Unii Europejskiej, z Funduszu Spójności, w ramach którego zostały wytworzone środki trwałe. Zgodnie z Decyzją Komisji Europejskiej, przyznano udział Funduszu Spójności w wysokości 84% poniesionych wydatków kwalifikowanych, ale nie więcej niż 28.472.209 EUR (co stanowiło 84% kwoty 33.895.486 EUR). Projekt został zakończony w dniu 31 grudnia 2010 r. Komisja Europejska uznała poniesione wydatki jako kwalifikowane w kwocie 33.906.459,53 EUR i osiągnięto maksymalną kwotę dofinansowania. W trakcie realizacji Projektu ponoszono również wydatki niekwalifikowane. Całość realizowanego Projektu wyniosła 139.877.902,81 PLN, kwota dofinansowania w PLN wyniosła 109.652.054,28 zł. Wartość wytworzonych i przyjętych środków trwałych wyniosła w sumie 139.877.902,81 zł. Zatem ogólny średni procent dofinansowania UE we wszystkich wytworzonych i przyjętych środkach trwałych wyniósł 78,39%.

Finansowanie wydatków kwalifikowanych Projektu dokonywane było z kilku źródeł finansowania: częściowo ze środków własnych, częściowo z pożyczek z Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, oraz częściowo ze środków Unii Europejskiej (z otrzymanej zaliczki oraz na zasadzie refundacji). Na etapie realizacji Projektu, zgodnie z wytycznymi jednostki nadzorującej, którą był Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Warszawie, każdy wydatek kwalifikowany, udokumentowany konkretną fakturą, mógł być opłacany z różnych źródeł finansowania i w różnych proporcjach. Mógł być opłacany w 100% ze środków Unii Europejskiej lub w 100% ze środków własnych. Wydatki kwalifikowane (faktury) mogły też być refundowane do 100% ze środków Unii Europejskiej. We wszystkich przypadkach i za każdym razem dokonując płatności lub refundacji za poszczególny wydatek kwalifikowany (fakturę), należało zachować zasadę, by kwota dofinansowania z Unii Europejskiej nie przekroczyła 84% wszystkich wydatków kwalifikowanych poniesionych na dany moment Po dokonaniu płatności nie wolno już było zmienić udziału źródeł finansowania w danym wydatku kwalifikowanym (fakturze), poza wyjątkiem refundacji, która polegała na refundacji środków własnych zwróconymi środkami z Funduszu Spójności.

Realizowany Projekt podzielony został na poszczególne zadania, w ramach których wytworzono i przyjęto do użytkowania środki trwałe. Wyliczono faktyczny udział procentowy dofinansowania przez Unię Europejską w przyjętych środkach trwałych, w celu ustalenia jaka część amortyzacji każdego środka trwałego nie będzie kosztem podatkowym. Dokonano rozliczenia udziału procentowego Unii Europejskiej w każdym zadaniu, odpowiednio do źródeł finansowania. Udział ten w rozliczeniu na poszczególne zadania, a zatem na poszczególne środki trwałe wyniósł od 70,18% do 99,86%. W żadnym przypadku udział ten nie wyniósł 100%, ponieważ w każdym zadaniu wystąpiły również wydatki niekwalifikowane.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy prawidłowy jest sposób wyliczenia udziału dofinansowania Unii Europejskiej w przyjętych środkach trwałych w celu ustalenia jaka część amortyzacji każdego środka trwałego nie będzie kosztem podatkowym, polegający na dokonaniu rozliczenia udziału procentowego Unii Europejskiej w każdym zadaniu, odpowiednio do źródeł finansowania? Czy należałoby zastosować udział dofinansowania wynikający z Decyzji Komisji Europejskiej równy 84%?

Zdaniem Wnioskodawcy, postąpił On prawidłowo rozliczając udział dofinansowania z Funduszu Spójności w poszczególnych zadaniach według rzeczywiście otrzymanych na nie środków, a nie według procentu dofinansowania, jaki wynika z Decyzji Komisji Europejskiej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm. – zwanej dalej „updop”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.1. Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź zabezpieczeniu źródła przychodów. Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w tym celu, nawet wówczas gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.

Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym.

Katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku z przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą zawarty został w art. 16 ust. 1 updop. Należy jednak pamiętać, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, iż wszelkie pozostałe koszty, które nie są zamieszczone w art. 16 updop, zostaną ex lege uznane za koszty uzyskania przychodów.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 6 updop, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne), dokonane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 48 updop, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad określonych w art. 16a-16m, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że Wnioskodawca zrealizował Projekt w ramach którego wytworzono środki trwałe. Projekt został dofinansowany ze środków unijnych. Rozliczenie dofinansowania na poszczególne środki trwałe wyniosło od 70,18% do 99,86%.

Biorąc pod uwagę stan faktyczny przedstawiony we wniosku oraz przytoczone powyżej przepisy, wskazać należy, że otrzymane przez Wnioskodawcę dofinansowanie w wysokości od 70,18% do 99,86% wartości początkowej będzie stanowiło podstawę wyliczenia tej części odpisów amortyzacyjnych, dot. poszczególnych środków trwałych, która nie będzie mogła zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów na podstawie ww. art. 16 ust. 1 pkt 48 updop.

Stanowisko Spółki jest zatem prawidłowe.

Wskazać jednocześnie należy, że w niniejszej interpretacji nie dokonano oceny prawidłowości wyliczenia dofinansowania z funduszy unijnych. Przepisy prawa podatkowego nie regulują bowiem kwestii związanych z dofinansowaniem z funduszy unijnych. Prawo podatkowe wskazuje jedynie jakie skutki podatkowe wystąpią odnośnie uzyskania takiego dofinansowania.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z dnia 14 marca 2012r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.