Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.89.2025.2.JO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-02
Teza: Uznanie za świadczenie kompleksowe usług cyfrowej
dystrybucji twórczości muzycznej Artystów oraz dostępu do
narzędzi z zakresu AI jako usług elektronicznych oraz ustalenie
miejsca świadczenia tych usług, ustalenie miejsca
opodatkowania usług promocji i reklamy twórczości Artystów
na podstawie art. 28l pkt 2 ustawy, obowiązek rozliczenia
nabywanych licencji do twórczości muzycznej Artystów jako
importu usług zwolnionego na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33
lit. b ustawy, moment powstania obowiązku podatkowego z
tytułu importu licencji, rozpoznanie odbiorcy usług Spółki oraz
ustalenie podstawy opodatkowania dla świadczonych usług
udostępniania utworów Twórców.
Słowa kluczowe: import-import usług
licencja
obowiązek-obowiązek podatkowy-moment powstania
obowiązku podatkowego
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
platforma
reklama
usługi-usługi elektroniczne
usługi-usługi kulturalne
świadczenie-świadczenie kompleksowe
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 17-ust. 1-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 1
1
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług przez
pośredników na rzecz podmiotów niebędących
podatnikami
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług
wymienionych w art. 28l na rzecz podmiotów
niebędących podatnikami, mających siedzibę, miejsce
zamieszkania poza terytorium UE
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Obniżenie podstawy opodatkowania
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi kulturalne świadczone
przez indywidualnych twórców i artystów wykonawców
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 5-pkt 4-lit. b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 8
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28k-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28k-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28l-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 10
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 7
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 33-lit. b
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Inni podatnicy-Inni podatnicy -
importu usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - najem, dzierżawa, leasing i
umowy o podobnym charakterze
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - zasada ogólna
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług
elektronicznych na rzecz podmiotów niebędących
podatnikami
2

## Pytanie

nr 1),
        prawidłowe w zakresie ustalenia miejsca opodatkowania usług promocji i reklamy
        twórczości Artystów na podstawie art. 28l pkt 2 ustawy (pytanie nr 3),

        prawidłowe w zakresie obowiązku rozliczenia nabywanych licencji do twórczości
        muzycznej Artystów jako importu usług zwolnionego na podstawie art. 43 ust. 1 pkt
        33 lit. b ustawy (pytanie nr 4),
        nieprawidłowe w zakresie ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego
        z tytułu importu licencji na podstawie art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b tiret 3 ustawy o VAT
        (pytanie nr 5),
        prawidłowe w zakresie rozpoznania odbiorcy usług Spółki oraz ustalenia podstawy
        opodatkowania dla świadczonych usług udostępniania utworów Twórców (pytanie
        nr 6 i 7).

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej,  który  dotyczy  skutków  podatkowych  w  związku  z  zawarciem  umów  z
    Artystami oraz z Pośrednikiem. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie –
    pismem, które wpłynęło 7 maja 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Ogólne informacje o działalności prowadzonej przez A. sp. z o.o.
    Wnioskodawca jest spółką prawa handlowego, wpisaną do Rejestru Przedsiębiorców 16
    stycznia 2025 r., będącą polskim rezydentem podatkowym. Wnioskodawca działa pod
    firmą A. sp. z o.o. (dalej: „Spółka”). Spółka dokona rejestracji jako czynny podatnik VAT.
    Spółka, zgodnie z zamierzeniami biznesowymi, korzystając z prowadzonej platformy self-
    publishingowej pod nazwą B. (dalej: „Platforma”), będzie zawierać umowy licencyjne z
    twórcami (muzykami) będącymi osobami fizycznymi (dalej: „Artyści”, „Twórcy”).
    Udostępnianie twórczości muzycznej będzie odbywać się w ramach umów licencyjnych
    zawieranych pomiędzy Spółką a Twórcami, na podstawie której Twórcy będą przekazywać
    prawo do korzystania z twórczości muzycznej na ustalonych polach eksploatacji. Twórcy
    są osobami fizycznymi mającymi miejsce zamieszkania w Polsce (polscy rezydenci
    podatkowi), jak i poza nią. Twórcy są zasadniczo osobami fizycznymi nieprowadzącymi
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT (tj. nieposiadający numeru
    VAT/VAT-UE), niemniej jednak mogą wystąpić przypadki, w których Twórcy będą działać
    jako osoby / podmioty prowadzące działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ustawy
    o VAT (i będą w związku z tym posiadać numer VAT/VAT-UE/inny numer nadany dla celów
    podatkowych w kraju ich miejsca zamieszkania). Spółka planuje, że z Platformy będą mogli
    skorzystać również Artyści mający miejsce zamieszkania na terytorium Azji i Stanów
    Zjednoczonych.
    Końcowymi odbiorcami twórczości Artystów będą osoby fizyczne (dalej: „Użytkownicy”)
    korzystający z usług strumieniowania muzyki zapewnianych przez serwisy strumieniowe
    oferujące dostęp do muzyki (dalej: „Platformy Streamingowe”). Spółka nie będzie
    zawierała umów z Użytkownikami.
    Jako, że Spółka jest na początkowym etapie rozwijania prowadzonej przez siebie
    działalności, nie będzie mogła podpisywać bezpośrednio umów z Platformami
    Streamingowymi, w związku z tym Spółka będzie korzystała z usług pośrednika
    działającego pod nazwą C. (dalej: „Pośrednik”), który będzie zawierać umowy
    bezpośrednio z Platformami Streamingowymi. W tym celu Spółka zawrze z Pośrednikiem
    umowę dystrybucji cyfrowej (dalej: „Umowa Dystrybucyjna”), na podstawie której Spółka
    będzie udostępniać Pośrednikowi utwory muzyczne Twórców, z którymi zawarła umowy
    licencyjne, a Pośrednik będzie przekazywał te utwory do podmiotów operujących

    Platformami Streamingowymi w ramach świadczonych na rzecz Spółki usług dystrybucji
    cyfrowej.
    Jak wskazano powyżej, Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej będzie
    zawierała umowy licencyjne z Artystami oraz zawrze Umowę Dystrybucyjną z
    Pośrednikiem. Poniżej Wnioskodawca przedstawia najistotniejsze prawa i obowiązki stron
    tych umów oraz istotne szczegóły związane z rozliczeniami dokonywanymi na podstawie
    obu wspominanych rodzajów umów.
    Umowa i rozliczenia Spółki z Pośrednikiem
    Zgodnie z przekazanym Spółce wzorem Umowy Dystrybucyjnej, która zostanie zawarta
    przez Spółkę z Pośrednikiem:
        Spółka będzie udzielać Pośrednikowi niewyłącznego prawa do dystrybuowania
        nagrań muzycznych Artystów za pośrednictwem świadczonych przez Pośrednika
        usług dystrybucji cyfrowej oraz upoważnia Pośrednika do pobierania dochodów
        należnych Twórcom uzyskanych w związku ze świadczeniem przez Pośrednika
        usług dystrybucji cyfrowej;
        Spółka będzie udzielać Pośrednikowi niewyłącznej i podlegającej
        sublicencjonowaniu sublicencji do dystrybuowania twórczości muzycznej Artystów
        (lub ich części) oraz powielania, reklamowania i rozpowszechniania materiałów
        Artystów, które są powiązane z nagraniami muzycznymi Artystów (takich jak np.
        materiały reklamowe, promocyjne);
        Spółka upoważni Pośrednika do dokonywania w okresie obowiązywania Umowy
        Dystrybucyjnej wszelkich czynności służących dystrybucji twórczości muzycznej
        Artystów;
        Z kolei Pośrednik będzie wykonywać na rzecz Spółki następujące usługi:
        gromadzenie i dystrybucja dochodów Artystów;
        hosting i wsparcie usług strumieniowania muzyki;
        funkcje interfejsu klienta;
        funkcje obsługi klienta w zakresie pytań dotyczących konta i płatności;
        W zamian za usługi świadczone przez Pośrednika na rzecz Spółki, Spółka będzie
        płacić na rzecz Pośrednika wynagrodzenie składające się z następujących
        elementów:
        Opłaty wstępnej, mającej charakter jednorazowy;
        Opłaty administracyjnej, płatnej miesięcznie;
        Opłaty za usługi monitorowania, która jest naliczana rocznie i jest pobierana
        tylko wtedy, gdy dany utwór nie wygeneruje przychodu na odpowiednim
        poziomie;
        W związku ze świadczeniem usług przez Pośrednika, jest on również uprawniony
        do otrzymania kwoty prowizji, która jest pobierana od części dochodów Artystów
        wygenerowanych w związku ze świadczeniem usług dystrybucji cyfrowej
        twórczości Artystów przez Pośrednika w wysokości części należności
        otrzymanych przez Pośrednika od Platform Streamingowych.
    Usługi Pośrednika będą wykonywane z wykorzystaniem internetowych aplikacji, platform
    lub stron internetowych.

    Umowy i rozliczenia Spółki z Artystami
    Jak wskazano powyżej, Spółka będzie stroną umów licencyjnych, na podstawie których
    Artyści będą udzielać Spółce licencji na korzystanie z twórczości muzycznej wraz z prawem
    do udzielania sublicencji. W zamian za świadczenie tych usług, Spółka będzie przekazywać
    Twórcom wynagrodzenie równe całości wypłat otrzymanych od Pośrednika, tj. Spółka ma
    zamiar wypłacać Artystom 100% środków, które otrzyma od Pośrednika, przy czym w
    rzeczywistości będzie to jedynie część tego, co wypłaciły Platformy Streamingowe
    Pośrednikowi (ponieważ jak wskazano powyżej, część należności to prowizyjne
    wynagrodzenie Pośrednika).
    Spółka nie będzie związana z Twórcami relacjami, które będą zbliżone do umowy o pracę,
    tj. kreującymi stosunek podporządkowania co do warunków pracy, wynagrodzenia i braku
    odpowiedzialności wobec osób trzecich. Twórcy nie będą również pracownikami Spółki,
    których zadaniem służbowym byłaby produkcja utworów muzycznych.
    Jednocześnie, na podstawie odrębnych umów, Spółka będzie świadczyła następujące
    usługi na rzecz Twórców:
      a) dystrybucji cyfrowej polegającej na udostępnianiu twórczości muzycznej Twórców
        Platformom Streamingowym i tym samym użytkownikom końcowym (przy udziale
        Pośrednika);
      b) zapewnieniu dostępu do narzędzi z zakresu sztucznej inteligencji (AI), dzięki którym
        Twórca będzie uprawniony do wygenerowania grafik i animacji za pomocą
        sztucznej inteligencji służących promocji twórczości muzycznej Artystów do
        pewnego limitu (np. 10 grafik). W przypadku przekroczenia ustalonego limitu,
        Artysta będzie miał możliwość zakupienia dodatkowych grafik/animacji.
    Ww. usługi będą świadczone w zmian za roczną opłatę subskrypcyjną płatną przez
    Artystów na rzecz Spółki.
    Należy wskazać, że kluczowe z perspektywy Artystów będzie świadczenie usług cyfrowej
    dystrybucji. To właśnie dzięki realizacji tych usług będzie dochodzić do osiągania
    przychodów realizowanych przekazywanych danemu Artyście. Natomiast usługi w
    zakresie zapewnienia dostępu do narzędzi z zakresu sztucznej inteligencji będą służyć
    realizacji zasadniczego celu usług świadczonych przez Spółkę, tj. dystrybucji cyfrowej
    twórczości muzycznej Artystów.
    Niezależnie od powyższego, na podstawie odrębnych umów, Spółka będzie świadczyła na
    rzecz Artystów usługi marketingowe, które będą miały na celu promocję i reklamę
    twórczości muzycznej Artystów i które będą wykorzystywane z użyciem narzędzi
    marketingowych takich jak (...), (...) i (...). Świadczenie usług marketingowo-reklamowych
    nie będzie uzależnione od wykonywania ww. usług dystrybucji cyfrowej. Wynagrodzenie za
    te usługi będzie ustalone jako procent od wydatków poniesionych przez danego Artystę
    na kampanię reklamową. Przykładowo, jeśli dany artysta zamówi obsługę kampanii
    reklamowej z budżetem wynoszącym 500 PLN miesięcznie, Spółka w zamian za obsługę
    kampanii reklamowej będzie uprawniona do pobrania od danego Artysty procentowego
    wynagrodzenia od kwoty budżetu (np. 30%).
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego.
    W odpowiedzi na zadane pytania wskazali Państwo następująco:
      1) czy Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, które
        uczestniczy w świadczeniu usług na rzecz Artystów, jeśli tak prosiłem wskazać w
        jakim kraju
    Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej w Polsce. Spółka nie posiada w żadnym
    innym kraju stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
      2) z jakich konkretnie krajów będą pochodzić Artyści, o których mowa we wniosku,
        gdzie będą posiadali siedzibę, stałe miejsce zamieszkana lub zwykłe miejsce pobytu

    Wnioskodawca nie jest w stanie przewidzieć, ani wskazać wszystkich krajów, z których
    będą pochodzić Artyści, o których mowa we wniosku, oraz gdzie będą posiadali siedzibę,
    stałe miejsce zamieszkana lub zwykłe miejsce pobytu. Twórcy są osobami fizycznymi
    mającymi miejsce zamieszkania w Polsce (polscy rezydenci podatkowi), jak i poza nią.
    Twórcy są zasadniczo osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ustawy o VAT (tj. nieposiadający numeru VAT/VAT-UE), niemniej jednak
    mogą wystąpić przypadki, w których Twórcy będą działać jako osoby / podmioty
    prowadzące działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT (i będą w związku
    z tym posiadać numer VAT/VAT-UE/inny numer nadany dla celów podatkowych w kraju ich
    miejsca zamieszkania). Spółka planuje, że z Platformy będą mogli skorzystać również
    Artyści mający miejsce zamieszkania na terytorium Azji i Stanów Zjednoczonych.
      3) czy suma całkowitej wartości usług elektronicznych (telekomunikacyjnych lub
        nadawczych jeśli będą świadczone), świadczonych na rzecz Artystów, podmiotów
        niebędących podatnikami w kraju członkowskim, w których posiadają stałe miejsce
        zamieszkania oraz całkowitej wartości dostaw towarów, o których mowa w art. 22a
        ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, pomniejszona o kwotę podatku lub podatku od wartości
        dodanej, nie przekroczy w trakcie roku podatkowego ani w poprzednim roku
        podatkowym kwoty 10 000 euro lub jej równowartości wyrażonej w złotych kwoty
        wynoszącej 42 000 zł
    Wnioskodawca przewiduje, że suma całkowitej wartości usług świadczonych na rzecz
    Artystów, podmiotów niebędących podatnikami w kraju członkowskim, w których
    posiadają stałe miejsce zamieszkania, pomniejszona o kwotę podatku lub podatku od
    wartości dodanej, przekroczy w trakcie roku podatkowego kwotę 10 000 euro lub jej
    równowartości wyrażonej w złotych kwotę wynoszącą 42 000 zł.
      4) czy Państwa usługi polegające na cyfrowej dystrybucji twórczości muzycznej
        Artystów, zapewnieniu dostępu do narzędzi sztucznej inteligencji (AI), usługi
        reklamowe będą:
          odbywać się za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej,
          zasadniczo zautomatyzowane,
          wymagać minimalnego udziału człowieka,
          bez wykorzystania technologii informacyjnej niemożliwe do wyświadczenia,
        (należało opisać oddzielnie dla każdej z tych usług)
    Usługi polegające na cyfrowej dystrybucji twórczości muzycznej Artystów będą:
        odbywać się za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej,
        zasadniczo zautomatyzowane,
        wymagać minimalnego udziału człowieka,
        bez wykorzystania technologii informacyjnej niemożliwe do wyświadczenia.
    Zapewnienie dostępu do narzędzi sztucznej inteligencji (AI) będą:
        odbywać się za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej,
        w pełni zautomatyzowane,
        wymagać minimalnego udziału człowieka,
        bez wykorzystania technologii informacyjnej niemożliwe do wyświadczenia.
    Usługi reklamowe będą:

        odbywać się za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej,
        zasadniczo zautomatyzowane,
        wymagać minimalnego udziału człowieka,
        bez wykorzystania technologii informacyjnej niemożliwe do wyświadczenia.
      5) czy poszczególne czynności wchodzące w zakres czynności polegających na
        cyfrowej dystrybucji twórczości muzycznej Artystów oraz zapewnieniu dostępu do
        narzędzi sztucznej inteligencji (AI), są ze sobą tak ściśle powiązane, że w aspekcie
        gospodarczym tworzą obiektywnie jedną całość sprzedawaną nierozłącznie?
        Należało precyzyjnie, w sposób niebudzący wątpliwości opisać/wykazać zależności
        /powiązania lub brak zależności/powiązań pomiędzy czynnościami wchodzącymi w
        skład świadczenia będącego przedmiotem wniosku powodujące, że czynności te
        mogą lub nie mogą być świadczone odrębnie
    W ocenie Wnioskodawcy, poszczególne czynności wchodzące w zakres czynności
    polegających na cyfrowej dystrybucji twórczości muzycznej Artystów oraz zapewnieniu
    dostępu do narzędzi sztucznej inteligencji (AI), są ze sobą tak ściśle powiązane, że w
    aspekcie gospodarczym tworzą obiektywnie jedną całość. Zapewnienie dostępu do
    narzędzi sztucznej inteligencji (AI), dzięki którym Twórca będzie uprawniony do
    wygenerowania grafik i animacji, przyczyni się do promocji twórczości muzycznej Twórcy.
    Współcześnie, nowoczesna promocja muzyki opiera się na synergii treści audio i
    wizualnych – grafiki i animacje generowane przez AI są niezbędnym elementem kampanii
    promocyjnych, przyciągając uwagę odbiorców i zwiększając zasięg utworów muzycznych
    Twórcy. Skuteczność promocji muzyki w środowisku cyfrowym zależy od spójności i
    szybkości działań – rozdzielenie usług cyfrowych dystrybucji twórczości muzycznej
    Artystów i zapewnienia dostępu do narzędzi sztucznej inteligencji byłby nieefektywne i
    nieodpowiadające oczekiwaniom rynku, gdzie liczy się kompleksowość i automatyzacja
    procesu. W aspekcie gospodarczym i funkcjonalnym, cyfrowa dystrybucja muzyki oraz
    zapewnienie dostępu do narzędzi AI do generowania grafik i animacji są ze sobą związane
    – razem tworzą usługę, która umożliwia skuteczną promocję i generowanie przychodów z
    twórczości Artystów w cyfrowej rzeczywistości.
      6) na podstawie jakich przesłanek, warunków, współzależności występujących między
        poszczególnymi usługami będących przedmiotem wątpliwości (pytanie oznaczone
        we wniosku nr 1) Państwo wywiedliście, że jest to świadczenia kompleksowe i jakie
        elementy przesądzają o tym, że opisane usługi powinny być traktowane jako jedno
        świadczenie kompleksowe
    Świadczenia polegające na cyfrowej dystrybucji twórczości muzycznej Artystów oraz
    zapewnieniu dostępu do narzędzi AI do generowania grafik i animacji należy traktować
    jako świadczenie kompleksowe, ponieważ przemawiają za tym poniższe przesłanki i
    współzależności:
      a) ekonomiczna jedność usługi: poszczególne czynności są ze sobą powiązane,
        przyczyniają się do osiągniecia jednolitego celu gospodarczego;
      b) istnienie świadczenia głównego i pomocniczego: dystrybucja twórczości
        muzycznej Artystów stanowi świadczenie główne, natomiast narzędzia AI do
        tworzenia grafik i animacji pełnią funkcję pomocniczą umożliwiającą
        skuteczniejszą promocję i lepsze wykorzystanie usługi głównej;
      c) komplementarność usług: narzędzia AI są bardzo pomocne do pełnego
        wykorzystania potencjału dystrybucji muzyki, np. poprzez tworzenie materiałów
        promocyjnych, co sprawia, że obie usługi tworzą funkcjonalną całość;
      d) perspektywa nabywcy: z punktu widzenia Artysty (nabywcy) usługi te są
        oferowane jako pakiet, którego elementy nie mają tak pewnej wartości użytkowej
        bez pozostałych;

      e) fakturowanie świadczonych usług: świadczenia polegające na cyfrowej dystrybucji
        muzyki oraz zapewnieniu dostępu do narzędzi AI do generowania grafik i
        animacji są świadczone i rozliczane łącznie, co potwierdza ich integralny
        charakter. Należy jednak wskazać, że w sytuacji, w której Twórca zdecyduje się
        wybrać pakiet usług uwzględniających świadczenie usług cyfrowej dystrybucji
        oraz zapewnienie dostępu do narzędzi z zakresu sztucznej inteligencji, w takiej
        sytuacji cena za usługi świadczone przez Wnioskodawcę na rzecz Twórców jest
        wyższa w porównaniu do pakietu, w ramach którego Spółka świadczy jedynie
        usługi cyfrowej dystrybucji.
      f) jednolity cel gospodarczy: celem jest kompleksowe wsparcie Artysty/Twórcy w
        promocji i dystrybucji muzyki w środowisku cyfrowym, co wymaga połączenia
        obu elementów w jedną usługę.
    Ww. przesłanki i współzależności przesadzają o tym, że opisane usługi powinny być
    traktowane jako jedno świadczenie kompleksowe, a nie odrębne, niezależne usługi.
      7) na czym konkretnie polega (należało szczegółowo i precyzyjnie opisać) zależność
        między czynnościami wchodzącymi w skład ww. świadczenia, powodująca, że
        czynności te nie mogą być wykonywane odrębnie
    Zależność między czynnościami wchodzącymi w skład świadczenia polegającego na
    cyfrowej dystrybucji muzyki oraz zapewnieniu dostępu do narzędzi AI do generowania
    grafik i animacji polega na ich funkcjonalnym i gospodarczym powiązaniu.
        a) Funkcjonalna integracja procesu tworzenia i promocji: narzędzia AI generujące
        grafiki i animacje są bezpośrednio wykorzystywane do tworzenia materiałów
        wizualnych niezbędnych do efektownej promocji muzyki cyfrowo
        dystrybuowanej,
        b) Komplementarność usług: cyfrowa dystrybucji muzyki wymaga użycia wsparcia
        wizualnego, które AI dostarcza w sposób zautomatyzowany i szybki,
        umożliwiając Artystom tworzenie spójnego wizerunku i kampanii promocyjnych.
        Te elementy razem tworzą jednolity proces dostarczania wartości Artystom i
        odbiorcom.
        c) Ekonomiczna jedność: z punktu widzenia Artysty i rynku, usługi te są oferowane
        jako pakiet, gdzie narzędzia AI i dystrybucja muzyki wzajemnie się uzupełniają, a
        rozdzielenie ich oznaczałoby utratę wartości dodanej i efektywności promocji, co
        jest nieopłacalne i niepraktyczne.
        d) Brak samodzielnej wartości użytkowej: narzędzia AI do generowania grafik i
        animacji bez powiązanej dystrybucji muzyki nie realizują pełnego celu
        gospodarczego usługi – są nieskuteczne. To powoduje, że jednocześnie
        wykonywanie obu usług przyczynia się do osiągnięcia zamierzonego efektu i celu
        gospodarczego.
    Podsumowując, czynności te są ze sobą powiązane poprzez funkcjonalną integrację,
    komplementarność oraz ekonomiczną jedność, co powoduje, ze ich odrębne świadczenie
    mogłoby przyczynić się do utraty efektywności i wartości usługi jako całości.
      8) czy wykonywane przez Państwa czynności prowadzą do realizacji określonego celu?
        Jeśli tak, należało wskazać i opisać ten cel
    Tak, wykonywane przez Spółkę czynności prowadzą do realizacji jednolitego celu
    gospodarczego. Celem jest kompleksowe wsparcie Artysty/Twórcy w promocji i dystrybucji
    muzyki w środowisku cyfrowym, co implikuje połączenie obu elementów w jedną usługę.
  9) czy w Państwa ocenie, aby uzyskać cel świadczenia wskazany w odpowiedzi na ww.
    pytanie nr 8, niezbędne jest wykonanie wszystkich czynności
    wykonywanych w ramach świadczenia będącego przedmiotem wniosku? Jeśli tak, to
    należało opisać na czym ta niezbędność polega dla każdej z wykonywanych czynności

    Tak, aby uzyskać cel świadczenia wskazany w odpowiedzi na ww. pytanie nr 8, niezbędne
    jest wykonanie wszystkich czynności wykonywanych w ramach świadczenia będącego
    przedmiotem wniosku. Niezbędność poszczególnych czynności polega na tym, że:
        cyfrowa dystrybucja muzyki jest świadczeniem głównym, które umożliwia Artystom
        udostępniania ich twórczości odbiorcom w środowisku cyfrowym. Bez niej muzyka
        nie dociera do rynku i słuchaczy;
        zapewnienie dostępu do narzędzia AI do generowania grafik i animacji pełnią jest
        świadczeniem pomocniczym, które wspiera promocję muzyki, zwiększając jej
        atrakcyjność i zasięg. Bez tych narzędzi skuteczność dystrybucji byłaby ograniczona;
        czynności te są funkcjonalnie powiązane i wzajemnie się uzupełniają – narzędzia AI
        generują materiały wizualne niezbędne do efektywnej promocji utworów, co jest
        integralne z procesem dystrybucji;
        W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, brak wykonania którejkolwiek z tych
        czynności powoduje, że cel świadczenia (skuteczna dystrybucja i promocja muzyki)
        może zostać ograniczony.
  10) czy z punktu widzenia nabywców (Twórców), są oni zainteresowany nabyciem od
    Państwa jednego (złożonego) świadczenia, czy też kilku poszczególnych odrębnych
    czynności
    Artyści są zainteresowany nabyciem jednego (złożonego) świadczenia. Twórcy oczekują
    usługi, która umożliwi im nie tylko udostępnianie muzyki, ale także wsparcie w tworzeniu
    spójnych materiałów promocyjnych wizualnych generowanych przez AI, co znacząco
    zwiększa widoczność i promocje ich twórczości. Rozdzielnie tych usług na odrębne
    czynności byłoby dla Twórców mniej wygodne i efektywne, ponieważ integracja AI i
    dystrybucji tworzy wartość dodaną, której samodzielnie usługi nie zapewniają. W efekcie, z
    perspektywy Twórców, oferta jednego złożonego świadczenia jest bardziej atrakcyjna i
    odpowiada potrzebom rynkowym oraz oczekiwaniom dotyczącym efektywnej promocji i
    dystrybucji ich twórczości muzycznej w erze cyfrowej.
    Wnioskodawca wskazuje przy tym, ze jego usługi są oferowane w różnych pakietach
    cenowych, które są dopasowane do różnych potrzeb Twórców.
    11) która, Państwa zdaniem, z czynności składających się na świadczenia polegające na
        cyfrowej dystrybucji twórczości muzycznej Artystów oraz zapewnieniu dostępu do
        narzędzi sztucznej inteligencji (AI)– stanowi element dominujący – nadający
        charakter świadczeniu? Jakie okoliczności przesądzają o tym, że dany element
        świadczenia ma charakter dominujący
    Elementem dominującym świadczenia polegającego na cyfrowej dystrybucji twórczości
    muzycznej Artystów oraz zapewnieniu dostępu do narzędzi sztucznej inteligencji (AI) jest
    cyfrowa dystrybucja muzyki.
    Okoliczności przesadzające o dominującym charakterze dystrybucji muzyki:
        dystrybucja muzyki stanowi podstawowy cel świadczenia – umożliwia Artystom
        udostępnienie ich twórczości globalnej publiczności, co jest kluczowe dla
        osiągnięcia sukcesu rynkowego;
        bez dystrybucji muzyki narzędzia AI do generowania grafik nie realizują celu
        gospodarczego usługi, ponieważ nie dochodzi do faktycznego udostępnienia i
        promocji utworów Użytkownikom;

        narzędzia AI pełnią funkcję wspomagającą i uzupełniającą, optymalizując proces
        tworzenia i promocji, ale same w sobie są elementem pomocniczym wobec
        dystrybucji.
      12) w jaki sposób będzie następowało rozliczanie/fakturowanie wykonanych świadczeń
        (tj. usługi polegające na cyfrowej dystrybucji twórczości muzycznej Artystów oraz
        zapewnienie dostępu do narzędzi sztucznej inteligencji (AI) przez Państwa na rzecz
        Twórców, tj. jakie konkretnie świadczenie/świadczenia będą wymienione w pozycji
        faktury „nazwa (rodzaj) towaru lub usługi”
    W pozycji faktury „nazwa (rodzaj) towaru lub usługi” będzie wymienione następujące
    świadczenie: „Opłata subskrypcyjna za roczny dostęp do serwisu B. w ramach planu
    (nazwa planu)”.
      13) czy Twórcy wykonując czynności, o których mowa w opisie zdarzenia przyszłego,
        działają jako indywidualni twórcy lub artyści wykonawcy w rozumieniu przepisów
        ustawy z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z
        2025 r. poz. 24 ze zm.), jeżeli tak, to w jaki sposób
    Tak, Twórcy wykonując czynności, o których mowa w opisie zdarzenia przyszłego, działają
    jako indywidualni twórcy w rozumieniu przepisów ustawy z 4 lutego 1994 r. o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.). Twórcą jest każda
    osoba, która stworzyła utwór, czyli przejaw działalności twórczej o indywidualnym
    charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci. Twórcy działają jako indywidualni twórcy,
    ponieważ tworzą utwory chronione prawem autorskim i prawami pokrewnymi, co nadaje
    im określone prawa majątkowe i osobiste wynikające z ustawy.
      14) czy świadczone przez Twórców usługi będą przyczyniać się do tworzenia i
        upowszechniania dorobku kulturalnego, jeśli tak, to w czym to się będzie przejawiać
    Świadczone przez Twórców usługi będą przyczyniać się do tworzenia i upowszechniania
    dorobku kulturalnego. Przejawia się to w:
        promowaniu nowych artystów i różnorodności muzycznej;
        zapewnieniu ochrony praw autorskich i wynagrodzenia Twórcom, co motywuje ich
        do dalszej działalności twórczej i wpływa na rozwój kultury;
        umożliwieniu szerokiego, legalnego dostępu do różnorodnej muzyki dla
        Użytkowników na całym świecie, co wspiera rozwój kultury i popularyzację
        twórczości artystycznej.
      15) czy w wyniku zrealizowania ww. usług Twórców powstaje/powstanie „utwór” w
        rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych
    Artyści w ramach umów licencyjnych zawieranych pomiędzy Spółką a Twórcami, będą
    przekazywać prawo do korzystania z utworów na ustalonych polach eksploatacji. W
    konsekwencji, w wyniku zrealizowania ww. usług Twórców nie powstanie nowy „utwór” w
    rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Samo świadczenie ww.
    usług Twórców spowoduje rozpowszechnienie utworów już ustalonych i chronionych
    prawem autorskim.
  16) czy wynagrodzenie otrzymywane od Państwa na rzecz Twórców za świadczone usługi ma
    formę honorarium
    Wynagrodzenie otrzymywane od Wnioskodawcy na rzecz Twórców ma formę honorarium.
      17) na jaki okres będą zawarte umowy licencyjne z Twórcami, i czy po tym okresie
        licencja automatycznie wygasa lub będzie przedłużana (prosiłem opisać
        okoliczności)

    W ramach opłaty subskrypcyjnej Twórca udziela Wnioskodawcy licencji na 12 miesięcy. W
    przypadku przedłużenia subskrypcji, licencja jest przedłużana o kolejne 12 miesięcy. W
    przypadku nieuiszczenia opłaty w terminie licencja wygasa.
      18) jak będą wyglądały rozliczenia między Spółką a Twórcami w związku z nabywaniem
        licencji do twórczości muzycznej, czy będą określone terminy płatności, jeśli tak to
        za jakie okresy czasu
    Wypłata należności do Twórców będzie następować na żądanie danego Twórcy o ile
    zostanie osiągnięty minimalny próg wypłat (50 PLN).
      19) kiedy udzielane będą licencje przez Twórców, tj. czy w momencie podpisania
        umowy licencyjnej, w dniu dokonania zapłaty czy w innym momencie, spełnienie
        jakich przesłanek warunkuje udzielenie tej licencji, w tym jakie istnieją
        współzależności między udzielaną licencją a dokonywanymi płatnościami (prosiłem
        opisać okoliczności zdarzenia)
    Proces udzielenia licencji wygląda następująco:
        a) Artysta opłaca subskrypcję i podaje dane niezbędne do zawarcia umowy;
        b) Umowa jest generowana automatycznie po opłaceniu i podaniu danych do
        umowy;
        c) Przed uiszczeniem opłaty subskrypcyjnej Artysta może zapoznać się z projektem
        umowy;
        d) Dochodzi do zwarcia umowy licencjo. Zgodnie z umową, Artysta udziela licencji
        na swoją twórczość w momencie zawarcia umowy.
      20) czy wskazany w opisie sprawy Pośrednik, za pośrednictwem którego będziecie
        udostępniali utwory muzyczne Twórców na podstawie zawartej Umowy
        Dystrybucyjnej, będzie działał w imieniu własnym, tj. nabywał prawo do
        dystrybuowania nagrań i przekazywania tych utworów do platform
        streamingowych, aby użytkownicy mieli możliwość dostępu do muzyki
    Nie, zgodnie z umową licencyjną zawieraną przez Spółkę z danym Twórcą, prawa te będą
    przekazywane do Pośrednika przez Wnioskodawcę.
      21) czy Pośrednik w związku z zawartą Umową Dystrybucyjną ma decydujący wpływ na
        ustalenie ogólnych warunków dostępu do utworów muzycznych, terminy tego
        dostępu, ceny (prosiłem opisać okoliczności zdarzenia)
    Ceny, daty premiery i ustalenie serwisów streamingowych, na których będzie publikowana
    twórczość Artystów, są ustalane przez danego Twórcę. Pośrednik przekazuje jedynie
    technologię umożliwiającą przekazanie utworów w konkretnej formie i w określonym
    porządku oraz umożliwiającą spełnienie wymogów technicznych Platform
    Streamingowych.
      22) który z podmiotów i na kogo w związku z zawartą Umową Dystrybucyjną będzie
        wystawiał lub udostępniał rachunki/dokumenty/faktury/paragony i czy te
        dokumenty będą zawierały Państwa dane jako podmiotu zapewniającego dostęp do
        utworów muzycznych Twórców na rzecz końcowych użytkowników, tj. czy końcowi
        użytkownicy wiedzą, że to Spółka jest podmiotem dokonującym sprzedaży prawa
        do nagrań muzycznych Artystów
    Faktury będą wystawiane przez Dystrybutora na Spółkę za dostęp do technologii
    polegającej na udostępnieniu API (Interfejsu Oprogramowania Aplikacji). Na fakturach
    będą zamieszczone dane Wnioskodawcy.
      23) czy końcowi użytkownicy ponoszą jakieś opłaty za możliwość odsłuchania muzyki,
        jeśli tak, to na czyją rzecz ponoszą te opłaty,

    Końcowi użytkownicy mogą ponosić opłaty za możliwość odsłuchania muzyki. Ta kwestia
    jest zależna od konkretnej Platformy Streamingowej i jej modelu biznesowego. Końcowi
    użytkownicy mogą ponosić opłaty na rzecz Platform Streamingowych.
      24) gdzie Pośrednik, posiada siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej czy Pośrednik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej w Polsce, które uczestniczy w udostępnianiu od Państwa utworów
        muzycznych w celu ich dystrybucji.
    Pośrednik posiada siedzibę działalności gospodarczej w Australii. Pośrednik nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.
    Pytania (ostatecznie sformułowane w piśmie z 7 maja 2025 r.):
      1. Czy usługi świadczone przez Spółkę, o których mowa w opisie zdarzenia przyszłego,
        polegające na cyfrowej dystrybucji twórczości muzycznej Artystów oraz
        zapewnieniu dostępu do narzędzi z zakresu sztucznej inteligencji (AI), które będą
        wykonywane w zamian za roczną opłatę subskrypcyjną, należy traktować dla celów
        VAT jako świadczenie kompleksowe (złożone), którym zasadniczym (dominującym)
        elementem są usługi elektroniczne, w konsekwencji czego miejscem świadczenia
        tych usług w przypadku ich świadczenia przez Wnioskodawcę na rzecz podmiotów
        niebędących podatnikami powinno być ustalane zgodnie z art. 28k ustawy o VAT, a
        na rzecz podatników – zgodnie z art. 28b ustawy o VAT?
      2. Jeśli odpowiedź na pytanie 1 jest nieprawidłowa, to czy usługi świadczone przez
        Spółkę, o których mowa w opisie zdarzenia przyszłego, polegające na cyfrowej
        dystrybucji twórczości muzycznej Artystów oraz zapewnieniu dostępu do narzędzi z
        zakresu sztucznej inteligencji (AI), które są wykonywane w zamian za roczną opłatę
        subskrypcyjną, są usługami elektronicznymi w rozumieniu ustawy o VAT, w
        konsekwencji czego miejscem świadczenia tych usług w przypadku ich świadczenia
        przez Wnioskodawcę na rzecz podmiotów niebędących podatnikami powinno być
        ustalane zgodnie z art. 28k ustawy o VAT, a na rzecz podatników – zgodnie z art.
        28b ustawy o VAT?
      3. Czy usługi świadczone przez Spółkę, o których mowa w opisie zdarzenia przyszłego,
        polegające na promocji i reklamie twórczości muzycznej Artystów i które będą
        wykorzystywane z użyciem narzędzi marketingowych takich jak (...), (...) i (...), należy
        traktować jako usługi reklamy, o których mowa w art. 28l pkt 2 ustawy o VAT, w
        sytuacji, gdy będą świadczone na rzecz podmiotów niebędących podatnikami,
        posiadających siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsc pobytu poza
        terytorium Unii Europejskiej, a konsekwencji czego Wnioskodawca powinien
        przyjąć, że miejscem świadczenia tych usług wykonywanych przez Wnioskodawcę
        jest miejsce, w którym Artyści mają siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe
        miejsce pobytu?
      4. Czy czynności wykonywane przez Twórców, o których mowa w opisie zdarzenia
        przyszłego, będących podatnikami, polegające na udzieleniu licencji do twórczości
        muzycznej, stanowiące na gruncie ustawy o VAT świadczenie usług, Spółka powinna
        zaklasyfikować jako import usług zwolnionych na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit.
        b ustawy o VAT, w sytuacji gdy Spółka będzie podatnikiem z tytułu nabycia tych
        usług na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT?
      5. Czy obowiązek podatkowy w zakresie świadczenia usług polegających na udzieleniu
        licencji do twórczości muzycznej, w sytuacji gdy Spółka będzie podatnikiem z tytułu
        nabycia tych usług na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, powstaje z chwilą
        wystawienia faktury zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b tiret 3 ustawy o VAT?

      6. Czy Spółka świadczy usługi na rzecz końcowych Użytkowników, o których mowa w
        opisie zdarzenia przyszłego, czy tylko na rzecz Pośrednika, z którym zawrze Umowę
        Dystrybucyjną?
      7. Czy Spółka świadcząc usługi na rzecz Pośrednika, powinna je zaklasyfikować jako
        eksport usług, a jako podstawę opodatkowania z tytułu świadczenia usług poza
        terytorium kraju, Spółka powinna wykazać należne od właścicieli Platform
        Streamingowych wynagrodzenie, pomniejszone o kwotę prowizji, przysługującą
        Pośrednikowi?
    Państwa stanowisko (ostatecznie sformułowane w piśmie z 7 maja 2025 r.):
      1. Zdaniem Wnioskodawcy, usługi świadczone przez Spółkę, o których mowa w opisie
        zdarzenia przyszłego, polegające na cyfrowej dystrybucji twórczości muzycznej
        Artystów oraz zapewnieniu dostępu do narzędzi z zakresu sztucznej inteligencji (AI),
        które będą wykonywane w zamian za roczną opłatę subskrypcyjną, należy
        traktować dla celów VAT jako świadczenie kompleksowe (złożone), którym
        zasadniczym (dominującym) elementem są usługi elektroniczne, w konsekwencji
        czego miejscem świadczenia tych usług w przypadku ich świadczenia przez
        Wnioskodawcę na rzecz podmiotów niebędących podatnikami powinno być
        ustalane zgodnie z art. 28k ustawy o VAT, a na rzecz podatników – zgodnie z art.
        28b ustawy o VAT.
      2. Zdaniem Wnioskodawcy, jeśli odpowiedź na pytanie 1 jest nieprawidłowa, to usługi
        świadczone przez Spółkę, o których mowa w opisie zdarzenia przyszłego,
        polegające na cyfrowej dystrybucji twórczości muzycznej Artystów oraz
        zapewnieniu dostępu do narzędzi z zakresu sztucznej inteligencji (AI), które są
        wykonywane w zamian za roczną opłatę subskrypcyjną, są usługami
        elektronicznymi w rozumieniu ustawy o VAT, w konsekwencji czego miejscem
        świadczenia tych usług w przypadku ich świadczenia przez Wnioskodawcę na rzecz
        podmiotów niebędących podatnikami powinno być ustalane zgodnie z art. 28k
        ustawy o VAT, a na rzecz podatników – zgodnie z art. 28b ustawy o VAT.
      3. Zdaniem Wnioskodawcy, usługi świadczone przez Spółkę, o których mowa w opisie
        zdarzenia przyszłego, polegające na promocji i reklamie twórczości muzycznej
        Artystów i które będą wykorzystywane z użyciem narzędzi marketingowych takich
        jak (...), (...) i (...), należy traktować jako usługi reklamy, o których mowa w art. 28l pkt
        2 ustawy o VAT, w sytuacji, gdy będą świadczone na rzecz podmiotów niebędących
        podatnikami, posiadających siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsc
        pobytu poza terytorium Unii Europejskiej, a konsekwencji czego Wnioskodawca
        powinien przyjąć, że miejscem świadczenia tych usług wykonywanych przez
        Wnioskodawcę jest miejsce, w którym Artyści mają siedzibę, stałe miejsce
        zamieszkania lub zwykłe miejsc pobytu.
      4. Zdaniem Wnioskodawcy, czynności wykonywane przez Twórców, o których mowa w
        opisie zdarzenia przyszłego, będących podatnikami, polegające na udzieleniu
        licencji do twórczości muzycznej, stanowiące na gruncie ustawy o VAT świadczenie
        usług, Spółka powinna zaklasyfikować jako import usług zwolnionych na podstawie
        art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT, w sytuacji gdy Spółka będzie podatnikiem z
        tytułu nabycia tych usług na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT.
      5. Zdaniem Wnioskodawcy, obowiązek podatkowy w zakresie świadczenia usług
        polegających na udzieleniu licencji do twórczości muzycznej, w sytuacji gdy Spółka

        będzie podatnikiem z tytułu nabycia tych usług na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4
        ustawy o VAT, powstaje z chwilą wystawienia faktury, zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4
        lit. b tiret 3 ustawy o VAT.
      6. Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka nie świadczy usług na rzecz końcowych
        Użytkowników, tylko na rzecz Pośrednika, z którym zawrze Umowę Dystrybucyjną.
      7. Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka świadcząc usługi na rzecz Pośrednika, powinna je
        zaklasyfikować jako eksport usług, a jako podstawę opodatkowania z tytułu
        świadczenia usług poza terytorium kraju, Spółka powinna wykazać należne od
        właścicieli Platform Streamingowych wynagrodzenie, niepomniejszone o kwotę
        prowizji, przysługującą Pośrednikowi.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Ad 1
    Usługi świadczone przez Spółkę w ramach rocznej opłaty subskrypcyjnej jako usługi
    elektroniczne
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju. Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast zgodnie z art. 8
    ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, rozumie się każde świadczenie na rzecz
    osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
    prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.
    Należy wskazać, że w myśl art. 2 pkt 26 ustawy o VAT - przez usługi elektroniczne rozumie
    się usługi świadczone drogą elektroniczną, o których mowa w art. 7 rozporządzenia 282
    /2011.
    Art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z 15 marca 2011 r.
    ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (dalej: „rozporządzenie 282/2011”) stanowi, że do
    „usług świadczonych drogą elektroniczną”, o których mowa w dyrektywie 2006/112/WE,
    należą usługi świadczone za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej, których
    świadczenie - ze względu na ich charakter - jest zasadniczo zautomatyzowane i wymaga
    minimalnego udziału człowieka, a ich wykonanie bez wykorzystania technologii
    informacyjnej jest niemożliwe.
    W myśl art. 7 ust. 2 rozporządzenia 282/2011 za usługi elektronicznie uważa się w
    szczególności:
      a) ogólnie dostawy produktów w formie cyfrowej, łącznie z oprogramowaniem, jego
        modyfikacjami lub nowszymi wersjami;
      b) usługi umożliwiające lub wspomagające obecność przedsiębiorstw lub osób w sieci
        elektronicznej, takich jak witryna lub strona internetowa;
      c) usługi generowane automatycznie przez komputer i przesyłane poprzez Internet lub
        sieć elektroniczną w odpowiedzi na określone dane wprowadzone przez
        usługobiorcę;
      d) odpłatne przekazywanie prawa do wystawiania na aukcji towarów lub usług za
        pośrednictwem witryny internetowej działającej jako rynek online, na którym
        potencjalni kupujący przedstawiają swoje oferty przy wykorzystaniu
        automatycznych procedur oraz na którym strony są informowane o dokonaniu
        sprzedaży za pomocą poczty elektronicznej generowanej automatycznie przez
        komputer;

      e) pakiety usług internetowych oferujące dostęp do informacji, w których element
        telekomunikacyjny ma charakter pomocniczy i drugorzędny (to znaczy pakiety
        wykraczające poza oferowanie samego dostępu do Internetu i obejmujące inne
        elementy, takie jak strony, które umożliwiają dostęp do aktualnych wiadomości,
        informacji meteorologicznych lub turystycznych, gier, umożliwiają hosting witryn
        internetowych, dostęp do grup dyskusyjnych; itp.);
      f) usługi wyszczególnione w załączniku I.
    Z kolei w art. 7 ust. 3 rozporządzenia 282/2011 wskazane są usługi, które nie stanowią
    usług elektronicznych.
    Dotyczy to:
      a) usług nadawczych radiowych i telewizyjnych;
      b) usług telekomunikacyjnych;
      c) towarów, w przypadku których zamawianie i obsługa zamówienia odbywają się
        elektronicznie;
      d) płyt CD-ROM, dyskietek i podobnych nośników fizycznych;
      e) materiałów drukowanych, takich jak książki, biuletyny, gazety lub czasopisma;
      f) płyt CD i kaset magnetofonowych;
      g) kaset wideo i płyt DVD;
      h) gier na płytach CD-ROM;
      i) usług świadczonych przez specjalistów, takich jak prawnicy i doradcy finansowi,
        którzy udzielają swym klientom porad za pomocą poczty elektronicznej;
      j) usług edukacyjnych, w ramach których treść kursu przekazywana jest przez
        nauczyciela za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej (tzn. przez zdalne
        połączenie);
      k) usług fizycznych off-line naprawy sprzętu komputerowego;
      l) hurtowni danych off-line;
      m) usług reklamowych, w szczególności w gazetach, na plakatach i w telewizji;
      n) usług centrum wsparcia telefonicznego;
      o) usług edukacyjnych obejmujących wyłącznie kursy korespondencyjne, takie jak kursy
        za pośrednictwem poczty;
      p) konwencjonalnych usług aukcyjnych, przy których niezbędny jest bezpośredni udział,
        niezależnie od sposobu składania ofert;
      q) usług telefonicznych z elementami wideo, znanych też pod nazwą usług
        wideofonicznych;
      r) dostępu do Internetu i stron World Wide Web;
      s) usług telefonicznych świadczonych przez Internet.
    W konsekwencji, jak wynika z powyższego, w celu uznania danej usługi za usługę
    elektroniczną dla celów przepisów o VAT, konieczne jest łączne spełnienie poniższych
    warunków:
      1) Usługa jest świadczona za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej;
      2) Świadczenie usług jest zasadniczo zautomatyzowane i wymaga niewielkiego udziału
        człowieka;
      3) Wykonanie danych usług bez wykorzystania technologii informacyjnej jest
        niemożliwe;

      4) Dane usługi nie mieszczą się w włączeniu wskazanym w art. 7 ust. 3 rozporządzenia
        282/2011.
    Zdaniem Spółki, wskazane powyżej wymogi uznania danego świadczenia za usług
    elektroniczną są spełnione w odniesieniu do usług świadczonych przez Spółkę w ramach
    rocznej opłaty subskrypcyjnej. Przemawiają za tym następujące argumenty:
        W pierwszej kolejności należy zauważyć, że usługi cyfrowej dystrybucji twórczości
        Artystów niewątpliwie są świadczone za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej.
        Jak wskazano bowiem w opisie zdarzenia przyszłego, usługi cyfrowej dystrybucji
        wykonywane przez Pośrednika będą realizowane z wykorzystaniem internetowych
        aplikacji, platform lub stron internetowych.
        Usługi dystrybucji cyfrowej będą wykonywane przez całą dobę i siedem dni w
        tygodniu i będą realizowane w sposób automatyczny, jako że odsłuchiwanie
        twórczości muzycznej będzie odbywać się za pośrednictwem i dzięki wykorzystaniu
        oprogramowania/interfejsu zapewnianego przez Platformy Streamingowe.
        Również usługi zapewniania dostępu do narzędzi z zakresu sztucznej inteligencji
        będą realizowane przez cały czas i w sposób automatyczny, jako że dany Twórca
        zainteresowany wygenerowaniem grafik i animacji służących promocji twórczości
        muzycznej będzie mógł to zrobić na własne żądanie dzięki udostępnionemu przez
        Spółkę oprogramowaniu/interfejsowi.
        Zarówno usługi dystrybucji cyfrowej, jak i zapewnienie dostępu do narzędzi z
        zakresu sztucznej inteligencji będą oparte o technologię informatyczną a ich
        wykonanie bez wykorzystania technologii informacyjnej będzie niemożliwe.
        Usługi dystrybucji cyfrowej, nie stanowią w ocenie Wnioskodawcy, usług objętych
        treścią wyłączeń wskazanych w art. 7 ust. 3 rozporządzenia 282/2011.
        W ocenie Wnioskodawcy, możliwe jest ponadto uznanie, że przedmiotowe usługi
        objęte są treścią załącznika nr I rozporządzenia 282/2011. Należy bowiem wskazać,
        że w załączniku tym są wskazane usługi uzyskiwania dostępu i pobierania obrazów,
        fotografii i wygaszaczy ekranów (pkt 3 załącznika nr I) oraz uzyskiwania dostępu i
        pobierania muzyki na komputery i telefony komórkowe (pkt 4 załącznika nr I).
        W konsekwencji, uzasadniony jest wniosek, że usługi dystrybucji cyfrowej i
        zapewniania dostępu do narzędzi z zakresu sztucznej inteligencji są świadczone w
        sposób zautomatyzowany i wymagają niewielkiego udziału człowieka, a ich
        wykonanie bez wykorzystania technologii informacyjnej jest niemożliwe.
    Usługi świadczone przez Spółkę jako kompleksowe usługi elektroniczne, których
    zasadniczym elementem są usługi dystrybucji cyfrowej
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju. Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast zgodnie z art. 8
    ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, rozumie się każde świadczenie na rzecz
    osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
    prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.

    W obrocie gospodarczym spotykane są świadczenia składające się z kilku usług. Przy czym
    świadczenia te są ze sobą tak ściśle połączone, że finalnie powstaje jeden produkt złożony
    (usługa złożona). Jest to tzw. świadczenie kompleksowe.
    Praktyka orzecznicza sądów i organów podatkowych w zakresie świadczeń
    kompleksowych opiera się na orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    (dalej: „TSUE”). Według wykładni TSUE, świadczenie, które składa się ze świadczeń
    jednostkowych, ale z ekonomicznego punktu widzenia stanowi całość, nie powinno być
    sztucznie dzielone, aby nie zakłócać funkcjonowania systemu podatku od wartości
    dodanej.
    Jak wskazał TSUE w orzeczeniu z dnia 27 października 2005 r. (sygn. C-41/04): „(...) mamy
    do czynienia z jednym świadczeniem, jeżeli jeden lub kilka elementów należy uznać za
    świadczenie główne, natomiast pozostałe elementy stanowią świadczenie lub świadczenia
    dodatkowe, traktowane z punktu widzenia podatkowego tak jak świadczenie główne. W
    szczególności, świadczenie należy uznać za dodatkowe w stosunku do świadczenia
    głównego, jeżeli nie stanowi ono dla klienta celu samego w sobie, lecz służy skorzystaniu
    w jak najlepszy sposób ze świadczenia głównego.” Zdaniem TSUE, wyrażonym w tym
    samym wyroku „jeżeli dwa lub więcej świadczenia (lub czynności) dokonane przez
    podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako konsumenta przeciętnego, są tak
    ściśle związane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość, której
    rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie świadczenia lub czynności stanowią
    jedno świadczenie do celów stosowania podatku od wartości dodanej.”
    Analogiczne stanowisko, co do traktowania świadczeń złożonych jako jednego świadczenia
    (lub jednej dostawy) dla celów podatku VAT, TSUE zajmował m.in. w orzeczeniach: z dnia
    25 lutego
    1999 r. w sprawie C-349/96, z dnia 15 maja 2001 r. w sprawie C-34/99 oraz z dnia 9 marca
    2006 r. w sprawie C-114/05. W orzeczeniu z dnia 5 października 2023 r. sygn. C-505/22,
    TSUE podkreślił, iż:
      (i) „transakcji, która stanowi jedno świadczenie w aspekcie gospodarczym nie należy
        sztucznie rozdzielać, by nie pogarszać funkcjonalności systemu podatku VAT.
        Należy uznać, że ma miejsce jedna transakcja, gdy dwa lub więcej elementów
        albo dwie lub więcej czynności dokonane przez podatnika na rzecz klienta są ze
        sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie jedno niepodzielne świadczenie
        gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny”;
      (ii) „transakcja gospodarcza stanowi jedno świadczenie, gdy należy uznać, że co
        najmniej jeden element stanowi świadczenie główne, natomiast inne elementy
        należy uważać za świadczenie lub świadczenia pomocnicze, z punktu widzenia
        podatkowego traktowane tak samo jak świadczenie główne”;
      (iii) „Z orzecznictwa Trybunału wynika, że pierwszym kryterium, które należy wziąć pod
        uwagę w tym względzie, jest brak samodzielnego celu świadczenia z punktu
        widzenia przeciętnego konsumenta. W szczególności świadczenie należy uznać
        za dodatkowe w stosunku do świadczenia głównego, jeżeli nie stanowi ono dla
        klienta celu samego w sobie, lecz służy skorzystaniu w jak najlepszy sposób ze
        świadczenia głównego”;
      (iv) „Drugie kryterium, które stanowi w rzeczywistości wskazówkę istnienia pierwszego,
        dotyczy uwzględnienia wartości każdego ze świadczeń składających się na
        transakcję gospodarczą, przy czym jedna z nich jest minimalna, a nawet
        marginalna w stosunku do drugiej”.
    Pomocniczą okolicznością przemawiającą za kompleksowym, charakterem danej usługi
    jest również jej taryfikacja. Tak uznano przykładowo w wyroku TSUE z 17 stycznia 2013 r.,
    sygn. C-224/11: „(...) należy przypomnieć, że sposoby fakturowania i taryfikacji mogą
    dostarczać wskazówek w odniesieniu do jednolitego charakteru świadczenia (zob.
    podobnie ww. wyrok w sprawie CPP, pkt 31). Zatem oddzielne fakturowanie, jak również

    odrębna taryfikacja świadczeń przemawiają za istnieniem niezależnych świadczeń,
    jednakże nie przybierają przy tym rozstrzygającego znaczenia (zob. podobnie ww.
    postanowienie w sprawie Purple Parking i Airparks Services, pkt 34 i przytoczone tam
    orzecznictwo).”
    Zdaniem Wnioskodawcy, należy uznać, że opisana w zdarzeniu przyszłym usługa cyfrowej
    dystrybucji stanowi dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług świadczenie
    główne, natomiast usługa zapewnienia dostępu do narzędzi z zakresu sztucznej
    inteligencji stanowi świadczenie pomocnicze. Przemawiają za tym następujące argumenty:
        Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Twórca podejmuje decyzję o
        nawiązaniu współpracy ze Spółką, będzie przede wszystkim zainteresowany
        świadczonymi przez Spółkę usługami cyfrowej dystrybucji jego utworów. To właśnie
        dzięki realizacji tych usług będzie dochodzić do osiągania przychodów
        przekazywanych danemu Artyście. Natomiast usługi w zakresie zapewnienia
        dostępu do narzędzi z zakresu sztucznej inteligencji będą służyć realizacji
        zasadniczego celu usług świadczonych przez Spółkę, tj. dystrybucji cyfrowej
        twórczości muzycznej Artystów, i z tego względu będą miały charakter pomocniczy.
        Należy również zwrócić uwagę, że zgodnie z opisem zdarzenia przyszłego, materiały
        promocyjne wygenerowane dzięki narzędziom z zakresu sztucznej inteligencji będą
        służyć promocji i reklamie utworów muzycznych Twórców w ramach usług cyfrowej
        dystrybucji. W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy należy uznać, że zapewnienie
        dostępu do narzędzi z zakresu sztucznej inteligencji (AI) służy stworzeniu Twórcom
        jak najlepszych warunków do korzystania ze świadczenia głównego (tj. usług
        cyfrowej dystrybucji).
        W ocenie Wnioskodawcy możliwe jest ponadto uznanie, że przedmiotowe usługi
        objęte są treścią załącznika nr I rozporządzenia 282/2011. Należy bowiem wskazać,
        że w załączniku tym są wskazane usługi uzyskiwania dostępu i pobierania obrazów,
        fotografii i wygaszaczy ekranów (pkt 3 załącznika nr I) oraz uzyskiwania dostępu i
        pobierania muzyki na komputery i telefony komórkowe (pkt 4 załącznika nr I).
        Ponadto, należy mieć na uwadze, że jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego,
        Spółka w zamian za świadczenie obu rodzajów usług, tj. cyfrowej dystrybucji
        twórczości muzycznej Artystów oraz udostępniania narzędzi z zakresu sztucznej
        inteligencji będzie pobierać tylko jedno wynagrodzenie. tj. roczną opłatę
        subskrypcyjną.
    W świetle powyższego, za prawidłowe należy uznać stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z
    którym usługi świadczone przez Spółkę, o których mowa w opisie zdarzenia przyszłego,
    polegające na cyfrowej dystrybucji twórczości muzycznej Artystów oraz zapewnieniu
    dostępu do narzędzi z zakresu sztucznej inteligencji (AI), które są wykonywane w zamian
    za roczną opłatę subskrypcyjną, należy traktować dla celów VAT jako świadczenie
    kompleksowe (złożone), którym zasadniczym (dominującym) elementem są usługi
    elektroniczne, w konsekwencji czego miejscem świadczenia tych usług w przypadku ich
    świadczenia przez Wnioskodawcę na rzecz podmiotów niebędących podatnikami powinno
    być ustalane zgodnie z art. 28k ustawy o VAT, a na rzecz podatników – zgodnie z art. 28b
    ustawy o VAT.
    Ad 2

    Jak wskazano powyżej, w ocenie Wnioskodawcy, wskazane w opisie zdarzenia przyszłego
    usługi stanowią usługi kompleksowe dla celów podatku od towarów i usług, w przypadku
    których za dominujące świadczenie należy uznać usługi cyfrowej dystrybucji.
    Jednakże, w przypadku, w którym zdaniem organu wydającego interpretację usługi te nie
    stanowią usług kompleksowych, świadczenia te należy oceniać oddzielnie dla celów
    podatku od towarów i usług, tj. jako samoistne i niezależne świadczenia. Jednakże, w takiej
    sytuacji, w ocenie Wnioskodawcy, przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego usługi
    świadczone przez Spółkę polegające na cyfrowej dystrybucji twórczości muzycznej
    Artystów oraz zapewnieniu dostępu do narzędzi z zakresu sztucznej inteligencji (AI), które
    są wykonywane w zamian za roczną opłatę subskrypcyjną, również należy potraktować
    jako usługi elektroniczne w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Przemawiają za tym
    okoliczności wskazane powyżej, tj.:
        W pierwszej kolejności należy zauważyć, że usługi cyfrowej dystrybucji twórczości
        Artystów niewątpliwie są świadczone za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej.
        Jak wskazano bowiem w stanie faktycznym, usługi cyfrowej dystrybucji
        wykonywane przez Pośrednika będą realizowane z wykorzystaniem internetowych
        aplikacji, platform lub stron internetowych.
        Usługi dystrybucji cyfrowej będą wykonywane przez całą dobę i siedem dni w
        tygodniu i będą realizowane w sposób automatyczny, jako że odsłuchiwanie
        twórczości muzycznej będzie odbywać się za pośrednictwem i dzięki wykorzystaniu
        oprogramowania/interfejsu zapewnianego przez Platformy Streamingowe.
        Również usługi zapewniania dostępu do narzędzi z zakresu sztucznej inteligencji
        będą realizowane przez cały czas i w sposób automatyczny, jako że dany Twórca
        zainteresowany wygenerowaniem grafik i animacji służących promocji twórczości
        muzycznej będzie mógł to zrobić na własne żądanie dzięki udostępnionemu przez
        Spółkę oprogramowaniu/interfejsowi.
        Zarówno usługi dystrybucji cyfrowej, jak i zapewnienie dostępu do narzędzi z
        zakresu sztucznej inteligencji będą oparte o technologię informatyczną a ich
        wykonanie bez wykorzystania technologii informacyjnej będzie niemożliwe.
        Usługi dystrybucji cyfrowej, nie stanowią w ocenie Wnioskodawcy, usług objętych
        treścią wyłączeń wskazanych w art. 7 ust. 3 rozporządzenia 282/2011.
        W ocenie Wnioskodawcy, możliwe jest ponadto uznanie, że przedmiotowe usługi
        objęte są treścią załącznika nr I rozporządzenia 282/2011. Należy bowiem wskazać,
        że w załączniku tym są wskazane usługi uzyskiwania dostępu i pobierania obrazów,
        fotografii i wygaszaczy ekranów (pkt 3 załącznika nr I) oraz uzyskiwania dostępu i
        pobierania muzyki na komputery i telefony komórkowe (pkt 4 załącznika nr I).
        W konsekwencji, uzasadniony jest wniosek, że usługi dystrybucji cyfrowej i
        zapewniania dostępu do narzędzi z zakresu sztucznej inteligencji są świadczone w
        sposób zautomatyzowany i wymagają niewielkiego udziału człowieka, a ich
        wykonanie bez wykorzystania technologii informacyjnej jest niemożliwe.
    W konsekwencji, za prawidłowe należy uznać stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z
    którym jeżeli odpowiedź na pytanie 1 jest nieprawidłowa, usługi świadczone przez Spółkę,
    o których mowa w opisie zdarzenia przyszłego, polegające na cyfrowej dystrybucji
    twórczości muzycznej Artystów oraz zapewnieniu dostępu do narzędzi z zakresu sztucznej

    inteligencji (AI), które są wykonywane w zamian za roczną opłatę subskrypcyjną, są
    usługami elektronicznymi w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, w konsekwencji czego
    miejscem świadczenia tych usług w przypadku ich świadczenia przez Wnioskodawcę na
    rzecz podmiotów niebędących podatnikami powinno być ustalane zgodnie z art. 28k
    ustawy o VAT, a na rzecz podatników – zgodnie z art. 28b ustawy o VAT.
    Ad 3
    Zgodnie z art. 28l pkt 2 ustawy o VAT, w przypadku świadczenia na rzecz podmiotów
    niebędących podatnikami, posiadającymi siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe
    miejsce pobytu poza terytorium Unii Europejskiej, usług reklamy - miejscem świadczenia
    usług jest miejsce, gdzie podmioty te posiadają siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub
    zwykłe miejsce pobytu.
    W doktrynie podkreśla się, że „Jedną z kategorii usług, do których stosuje się
    komentowaną regułę ustalania miejsca świadczenia, są usługi reklamowe. Jak wynika z
    orzecznictwa ETS, usługi reklamowe należy rozumieć maksymalnie szeroko, włączając w to
    również wszelkiego rodzaju czynności o charakterze promocyjnym, taki jak np. sprzedaż
    promocyjna czy organizowanie wszelkiego rodzaju imprez o charakterze promocyjnym”
    (A. Bartosiewicz, VAT. Komentarz, wyd. XVIII).
    Wnioskodawca podziela stanowisko TSUE, który w wyroku z dnia17 listopada 1993 r.,
    sygn. C-68/92 zaznaczył, że „Pojęcie „usługi reklamowe” obejmuje działalność promocyjną
    taką jak sprzedaż towarów po obniżonych cenach, wręczanie klientom ruchomego
    majątku trwałego sprzedanego odbiorcy przez agencję reklamową, świadczenie usług po
    niższych cenach lub bezpłatnie, organizację przyjęć lub bankietów, jeśli działalność ta
    obejmuje przekazywanie odbiorcom informacji o istnieniu firmy oraz jakości oferowanych
    produktów lub usług będących przedmiotem tej działalności w celu zwiększenia sprzedaży
    produktu lub usługi. To samo dotyczy również wszelkich czynności, które stanowią
    integralną część kampanii reklamowej i które przyczyniają się w ten sposób do
    rozpowszechnienia przekazu reklamowego, jak to ma miejsce w przypadku promowania
    artykułów wykorzystywanych w konkretnej reklamie.”
    W ocenie Wnioskodawcy, przedstawione w opisie stanu faktycznego usługi polegające na
    promocji i reklamie twórczości muzycznej Artystów, które będą wykorzystywane z użyciem
    narzędzi marketingowych takich jak (...), (...), kampanie (...) w sytuacji, w której będą
    świadczone na rzecz osób fizycznych niebędących podatnikami, posiadających siedzibę,
    stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu poza terytorium Unii Europejskiej
    należy uznać za usługi reklamowe, o których mowa w art. 28l pkt 2 ustawy o VAT. Jak
    wskazano bowiem w opisie zdarzenia przyszłego, zasadniczym celem tych usług jest
    promocja i reklama twórczości muzycznej Artystów. Ponadto, usługi te będą
    wykorzystywane z użyciem narzędzi marketingowych takich jak (...), (...), kampanie (...).
    Jednocześnie, zdaniem Wnioskodawcy, usług polegających na promocji i reklamie
    twórczości muzycznej Artystów, o których mowa powyżej, nie należy klasyfikować jako
    usług elektronicznych. Wprawdzie usługi te będą świadczone przez Spółkę za pomocą
    Internetu, a ich wykonanie bez wykorzystania technologii informacyjnej będzie
    niemożliwe, jednakże, nie będą one świadczone w pełni zautomatyzowany sposób, a
    udział człowieka w procesie świadczenia tych usług będzie istotny. Kampanie reklamowe
    tworzone z pomocą narzędzi reklamowych takich jak (...), (...) czy (...) każdorazowo
    wymagają bowiem indywidualnego konfigurowania i wybrania określonych parametrów.
    W przeciwnym bowiem razie kampanie reklamowe mogą okazać się nieskuteczne.
    Ponadto, należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 7 ust. 3 lit. m rozporządzenia 282/2011,
    za usługi elektroniczne nie uważa się usług reklamowych, w szczególności w gazetach, na
    plakatach i w telewizji.
    W świetle powyższego, za prawidłowe należy uznać stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z
    którym usługi świadczone przez Spółkę, o których mowa w opisie zdarzenia przyszłego,
    polegające na promocji i reklamie twórczości muzycznej Artystów i które będą

    wykorzystywane z użyciem narzędzi marketingowych takich jak (...), (...) i (...), należy
    traktować jako usługi reklamy, o których mowa w art. 28l pkt 2 ustawy o VAT, w sytuacji,
    gdy będą świadczone na rzecz podmiotów niebędących podatnikami, posiadających
    siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu poza terytorium Unii
    Europejskiej, a konsekwencji czego Wnioskodawca powinien przyjąć, że miejscem
    świadczenia tych usług wykonywanych przez Wnioskodawcę jest miejsce, w którym Artyści
    mają siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
    Ad 4
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju. Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast zgodnie z art. 8
    ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, rozumie się każde świadczenie na rzecz
    osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
    prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Wnioskodawca podziela stanowisko zawarte w interpretacji indywidualnej z dnia 28
    października 2020 r. sygn. 0111-KDIB3-3.4012.382.2020.7.MS: „Pojęcie świadczenia usług
    ma bardzo szeroki zakres. Przez świadczenie usług należy rozumieć każde zachowanie, na
    które składać się może zarówno działanie (czynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej
    osoby), jak i zaniechanie, powstrzymywanie się od działania (nieczynienie bądź
    tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na wzdęcie, że
    ustawa o podatku od towarów i usług zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie
    jest dostawą towarów w myśl art. 7 tej ustawy.”
    Jednakże, aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana
    przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i
    usług.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza, zgodnie z ust. 2 powołanego wyżej artykułu, obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Z kolei, art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT stanowi, że za wykonywaną samodzielnie
    działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 1, nie uznaje się czynności, z tytułu których
    przychody zostały wymienione w art. 13 pkt 2-9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (dalej: „ustawa o PIT”), jeżeli z tytułu wykonania tych
    czynności osoby te są związane ze zlecającym wykonanie tych czynności prawnymi
    więzami tworzącymi stosunek prawny pomiędzy zlecającym wykonanie czynności i
    wykonującym zlecane czynności co do warunków wykonywania tych czynności,
    wynagrodzenia i odpowiedzialności zlecającego wykonanie tych czynności wobec osób
    trzecich.

    W myśl art. 15 ust. 3a ustawy o VAT, przepis ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio do usług
    twórców i artystów wykonawców w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych, wynagradzanych w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji
    do praw autorskich lub praw artystycznego wykonania albo ich wykonanie, w tym również
    wynagradzanych za pośrednictwem organizacji zbiorowego zarządzania prawami
    autorskimi lub prawami pokrewnymi.
    Z cytowanego przepisu art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT wynika, że dla uznania, że
    określone czynności wykonywane przez osobę fizyczną nie stanowią samodzielnie
    wykonywanej działalności gospodarczej i tym samym pozostają poza regulacjami ustawy o
    VAT, istotne jest łączne spełnienie wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie,
    tj. związanie zleceniobiorcy ze zlecającym wykonanie tych czynności prawnymi więzami
    tworzącymi stosunek prawny pomiędzy zlecającym, a wykonującym zlecane czynności co
    do warunków:
      (i) wykonywania tych czynności,
      (ii) wynagrodzenia, oraz
      (iii) odpowiedzialności zlecającego wykonanie tych czynności wobec osób trzecich.
    Należy zauważyć, że sformułowanie art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT, odnoszące się do
    odpowiedzialności należy rozumieć jako odpowiedzialność zleceniodawcy w stosunku do
    osób trzecich, za czynności realizowane przez zleceniobiorcę w ramach wykonywania
    zlecenia. Tylko w takim przypadku ryzyko wykonania czynności zleconych przechodzi z
    faktycznego wykonawcy na osobę zlecającą ich wykonanie, co wyklucza samodzielny
    charakter działalności zleceniobiorcy.
    Z powołanych przepisów wynika, że dla uznania, że określone czynności wykonywane
    przez osobę fizyczną nie stanowią samodzielnie wykonywanej działalności gospodarczej i
    tym samym pozostają poza regulacjami ustawy o VAT, istotne jest spełnienie wszystkich
    elementów wymienionych w art. 15 ust. 3 pkt 3 i ust. 3a ustawy o VAT, które muszą
    wystąpić łącznie. Oznacza to, że przychody z tytułu wykonywanych czynności nie tylko
    powinny być wymienione we właściwych przepisach podatkowych, lecz także spełnione
    muszą zostać pozostałe kryteria przedmiotowe określające m.in. czy działalnie
    usługodawcy odbywa się na warunkach ryzyka gospodarczego, a tym samym kto ponosi
    odpowiedzialność za wykonanie usługi.
    Tak rozumiana odpowiedzialność za wykonanie czynności określa, kto ponosi ryzyko
    prowadzonej działalności, a tym samym wskazuje na wyłączenie ze sfery samodzielności (i
    z grona podatników podatku od towarów i usług) tego podmiotu, który nie odpowiada za
    efekt wykonywanej pracy wobec osób trzecich. Nie będzie więc podatnikiem w rozumieniu
    ustawy o VAT osoba, która w ramach podpisanej umowy, tworzyć będzie ze zlecającym
    więzi analogiczne ze stosunkiem pracy, nie ponosząc tym samym ryzyka ekonomicznego
    w związku z wykonywanymi czynnościami. Tylko spełnienie wymogów wyłączających
    samodzielność działania poprzez zawarcie więzi prawnej między zleceniodawcą a
    zleceniobiorcą co do warunków wykonywania zleconych czynności, wynagrodzenia i
    odpowiedzialności zlecającego wykonanie tych czynności wobec osób trzecich, pozwala
    jednocześnie wyłączyć wykonywanie czynności z opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług.
    Mając na uwadze przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego okoliczności wykonywania
    czynności przez Twórców, polegające na udzieleniu Spółce licencji do cyfrowej dystrybucji
    utworów autorstwa Twórców, w ocenie Wnioskodawcy, należy uznać, że nie korzystają
    one z wyłączenia z zakresu przepisów ustawy o VAT z uwagi na brak prowadzenia
    działalności gospodarczej przez Twórców w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT. Nie są
    bowiem w tym zakresie spełnione warunki określone w powołanym wyżej art. 15 ust. 3 pkt
    3 ustawy o VAT – który zgodnie z ust. 3a stosuje się odpowiednio do usług twórców i
    artystów wykonawców – dotyczące warunków wykonywania tych czynności oraz
    odpowiedzialności zlecającego wykonanie czynności za ich wykonanie przez

    zleceniobiorcę. Jak wskazano bowiem w opisie zdarzenia przyszłego, Spółka nie będzie
    związana z Twórcami relacjami, które w swej istocie zbliżone są do umowy o pracę,
    kreującymi stosunek podporządkowania co do warunków pracy, wynagrodzenia i
    odpowiedzialności wobec osób trzecich. Przeciwnie, Spółka będzie związana z Twórcami
    wiązami prawnymi wynikającymi z umów licencji i nie będzie związana z Twórcami innymi
    relacjami prawnymi niż wynikającymi z tych umów. Zatem należy uznać, że czynności
    Twórców wykonywane osobiście, stanowią czynności podlegające opodatkowaniu z art. 8
    ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Twórców należy bowiem uznać za
    podatników VAT prowadzących działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1
    ustawy o VAT.
    Wnioskodawca podkreśla, że czynności wykonywane przez Twórców, o których mowa w
    opisie zdarzenia przyszłego, polegające na udzieleniu licencji do twórczości muzycznej,
    należy klasyfikować na gruncie podatku od towarów i usług jako świadczenie usług.
    Zgodnie z art. 2 pkt 9 ustawy o VAT, przez import usług rozumie się świadczenie usług, z
    tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art. 17 ust. 1
    pkt 4.
    Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, podatnikami są również osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające
    usługi, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:
      a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w
        przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest
        zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,
      b) usługobiorcą jest:
          w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b - podatnik, o którym mowa
          w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art.
          15, zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4,
          w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku których
          miejscem świadczenia usług, których te bony dotyczą, jest terytorium kraju -
          podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca
          podatnikiem, o którym mowa w art. 15,
          w pozostałych przypadkach - podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający
          siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności
          gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem,
          o którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i
          zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.
    Wnioskodawca zauważa, że w przytoczonych wyżej regulacjach prawnych, ustawodawca
    uzależnia reguły rozpoznania importu od rodzaju usług. Import usług co do zasady
    powinien zostać rozpoznany, gdy usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby
    działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy o VAT, w przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4 i 5,
    usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego.
    Podatnikiem zobowiązanym do rozliczenia nabywanych usług staje się takiej sytuacji
    nabywca tych usług.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT, zwalnia się od podatku usługi
    kulturalne świadczone przez indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w

    rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w
    formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub
    praw do artystycznego wykonania utworów.
    Warunkiem zastosowania ww. zwolnienia jest zatem spełnienie przesłanki o charakterze
    przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług (kulturalnych), ale także
    przesłanki podmiotowej odnoszącej się do usługodawcy.
    W skład grupy podmiotów uprawnionych do zwolnienia weszli m.in. indywidualni twórcy i
    artyści wykonawcy, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych,
    wynagradzani w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw
    autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów.
    Ustawa oraz przepisy wykonawcze nie definiują pojęć „kultura” i „usługa kulturalna”.
    Zatem przy dokonywaniu interpretacji przepisu art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy posłużyć
    się należy wykładnią literalną, odwołując się do językowego znaczenia tych pojęć.
    Zgodnie z jej regułami, odnosząc się do znaczenia terminu „usługi kulturalne” w języku
    potocznym możemy stwierdzić, że pod pojęciem tym kryją się usługi odnoszące się do
    kultury, w zakresie kultury itp. Natomiast kultura to „całokształt materialnego i
    duchowego dorobku ludzkości, a także ogół wartości, zasad i norm współżycia przyjętych
    przez dane zbiorowości; wszystko to co powstaje dzięki pracy człowieka, co jest wytworem
    jego myśli i działalności. Kultura dzieli się na materialną, której zakres pokrywa się z
    pojęciem cywilizacja, i duchowym – ogół wytworów i osiągnięć z dziedziny sztuki, nauki,
    moralności funkcjonujących w postaci dzieł artystycznych, wierzeń, obyczajów, a także
    uznanych wartości, takich jak: prawda, sprawiedliwość, wolność, równość, itp.” (Roman
    Smolski, Marek Smolski, Elżbieta Helena Stadtmuller „Słownik Encyklopedyczny Edukacja
    Obywatelska” Wydawnictwo Europa, Warszawa 1999). Encyklopedia Popularna w haśle
    „kultura” podaje, że jest to „całokształt materialnego i duchowego dorobku ludzkości
    gromadzony, utrwalany i wzbogacany w ciągu jej dziejów, przekazywany z pokolenia na
    pokolenie; w skład tak pojętej kultury wchodzą nie tylko wytwory materialne i instytucje
    społeczne, ale także zasady współżycia społecznego, sposoby postępowania, wzory,
    kryteria ocen estetycznych i moralnych przyjęte w danej zbiorowości i wyznaczające
    obowiązujące zachowania” (Encyklopedia Popularna PWN, Wydanie XV, Państwowe
    Wydawnictwo Naukowe, Warszaw 1982).
    Przez potoczne rozumienie pojęcia „kultura” możemy zatem uznać całokształt wytworów
    materialnych i umysłowych społeczności.
    W sytuacji, gdy wykładnia językowa nie przynosi oczekiwanych rezultatów, wskazanym jest
    sięgnięcie do wykładni systemowej oraz funkcjonalnej. W tym celu należy sięgnąć do
    ustaw wprost lub pośrednio odnoszących się do działalności prowadzonej w sferze
    kulturalnej, np. ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i
    prowadzenia działalności kulturalnej (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 87):
    Działalność kulturalna w rozumieniu niniejszej ustawy polega na tworzeniu,
    upowszechnianiu i ochronie kultury.
    W myśl art. 2 ustawy o organizowaniu i prowadzenia działalności kulturalnej:
    Formami organizacyjnymi działalności kulturalnej są w szczególności: teatry, opery,
    operetki, filharmonie, orkiestry, instytucje filmowe, kina, muzea, biblioteki, domy kultury,
    ogniska artystyczne, galerie sztuki oraz ośrodki badań i dokumentacji w różnych
    dziedzinach kultury.
    Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy:
    Działalność kulturalną mogą prowadzić osoby prawne, osoby fizyczne oraz jednostki
    organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej.

    Art. 43 ust. 19 ustawy o VAT stanowi, że zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 33, nie
    ma zastosowania do:
      1) usług związanych z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach;
      2) wstępu:
      a) na spektakle, koncerty, przedstawienia i imprezy w zakresie twórczości i
        wykonawstwa artystycznego i literackiego,
      b) do wesołych miasteczek, parków rozrywki, cyrków, dyskotek, sal balowych,
      c) do parków rekreacyjnych, na plaże i do innych miejsc o charakterze kulturalnym;
      3) wstępu oraz wypożyczania wydawnictw w zakresie usług świadczonych przez
        biblioteki, archiwa, muzea i innych usług związanych z kulturą;
      4) usług związanych z produkcją filmów i nagrań na wszelkich nośnikach;
      5) działalności agencji informacyjnych;
      6) usług wydawniczych;
      7) usług radia i telewizji, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 34;
      8) usług ochrony praw.
    Warunkiem zastosowania ww. zwolnienia jest zatem spełnienie przesłanki o charakterze
    przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług (kulturalnych), ale także
    przesłanki podmiotowej odnoszącej się do usługodawcy.
    Wnioskodawca podziela stanowisko zawarte w interpretacji indywidualnej z dnia 14 marca
    2024 r. sygn. 0112-KDIL1-2.4012.666.2023.2.ID, zgodnie z którym „W skład grupy
    podmiotów uprawnionych do zwolnienia (z art. 43 ust. 1 pkt 33) weszli m.in. indywidualni
    twórcy i artyści wykonawcy, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych, wynagradzani w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie
    licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów. Ustawa oraz
    przepisy wykonawcze nie definiują pojęć „kultura” i „usługa kulturalna”. Zatem przy
    dokonywaniu interpretacji przepisu art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy posłużyć się należy
    wykładnią literalną, odwołując się do językowego znaczenia tych pojęć.”
    Analizując możliwość zwolnienia świadczonych usług na gruncie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b
    ustawy o VAT, na wstępnie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego
    1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (dalej: „ustawa o prawie autorskim”), do
    której odwołuje się ustawodawca w treści art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT,
    przedmiotem prawa autorskiego jest przejaw działalności twórczej o indywidualnym
    charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i
    sposobu wyrażenia (utwór).
    Na podstawie art. 1 ust. 2 pkt 1, 7-9 ustawie o prawie autorskim:
    W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory:
      1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie,
        publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);
      7) muzyczne i słowno-muzyczne;
      8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;
      9) audiowizualne (w tym filmowe).
    Stosownie do art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim:
    Domniemywa się, że twórca jest osobą, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono
    na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w
    jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.

    Ponadto zgodnie z ww. interpretacją „(...) usługi polegające na udzieleniu licencji do praw
    autorskich w celu udostępnienia (...) twórczości na (...) platformach muzycznych, w ramach
    których działa (...) w charakterze indywidualnego twórcy lub artysty wykonawcy w
    rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych i za nie otrzymuje (...)
    wynagrodzenie w formie honorarium. Zatem te usługi również stanowią usługi kulturalne.
    W konsekwencji świadczone (...) usługi w postaci uczestnictwa w koncertach
    orgaznizowanych dla dzieci oraz usługi polegające na udzieleniu licencji do praw
    autorskich w celu udostępnienia (...) twórczości na (...) platformach muzycznych są objęte
    zwolnieniem od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy.”
    Mając na uwadze powołany przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, należy wskazać, że
    Spółka będzie zarejestrowanym w Polsce, czynnym podatnikiem VAT, natomiast niektórzy
    Twórcy będący podatnikami zawierający ze Spółką umowy licencyjne nie będą mieli
    miejsca zamieszkania na terytorium kraju i nie będą posiadać w Polsce siedziby ani
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym, w tego typu
    przypadkach usługi świadczone przez Twórców, powinny być dla celów polskiego VAT co
    do zasady rozliczone przez Spółkę (jako import usług). Jednocześnie, usługi te w takiej
    sytuacji w ocenie Wnioskodawcy powinny podlegać zwolnieniu z VAT w oparciu o art. 43
    ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT. Przemawiają za tym następujące argumenty:
        Jak przedstawiono w opisie zdarzenia przyszłego, usługi udzielania licencji będą
        świadczone przez Artystów będących osobami fizycznymi, którzy będą
        indywidualnymi twórcami wynagradzanymi w formie honorariów w postaci opłat
        licencyjnych za udostępnienie licencji do własnej twórczości muzycznej. W
        konsekwencji, należy uznać, że spełniona jest podmiotowa przesłanka zwolnienia
        podatkowego określonego w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT.
        Przedmiotem przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego umów licencyjnych,
        które będą zawierana przez Spółkę z Artystami jest ich twórczość muzyczna. Nie
        ulega wątpliwości, że jest ona wytworem myśli i działalności człowieka. Ponadto, w
        ocenie Wnioskodawcy możliwe jest uznanie, że wspomniana twórczość muzyczna
        stanowi element całokształtu materialnego i duchowego ludzkości. Jednocześnie, z
        uwagi na to, że Twórcy są osobami fizycznymi mogą one zostać uznane za osoby
        prowadzące działalność kulturalną w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o
        organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. W konsekwencji, w ocenie
        Wnioskodawcy, w niniejszym przypadku, spełniona jest przedmiotowa przesłanka
        zwolnienia podatkowego określonego w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT.
        Usługi wykonywane w ramach umów licencyjnych przedstawionych w opisie
        zdarzenia przyszłego nie są usługami wskazanymi w art. 43 ust. 19 ustawy o VAT, a
        zatem nie są usługami, które są wyłączone z możliwości zastosowania zwolnienia
        przedmiotowego określonego w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT.
    W świetle powyższego, za prawidłowe należy uznać stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z
    którym czynności wykonywane przez Twórców, o których mowa w opisie zdarzenia
    przyszłego, będących podatnikami, polegające na udzieleniu licencji do twórczości
    muzycznej, stanowiące na gruncie ustawy o VAT świadczenie usług, Spółka powinna
    zaklasyfikować jako import usług zwolnionych na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b
    ustawy o VAT, w sytuacji gdy Spółka będzie podatnikiem z tytułu nabycia tych usług na
    podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT.
    Ad 5

    Zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 tiret trzecie ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z
    chwilą wystawienia faktury z tytułu świadczenia usług najmu, dzierżawy, leasingu lub usług
    o podobnym charakterze.
    Stosownie do art. 19a ust. 7 ustawy o VAT, w przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 3 i
    4, gdy podatnik nie wystawił faktury lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy
    powstaje z chwilą upływu terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4,
    a w przypadku gdy nie określono takiego terminu - z chwilą upływu terminu płatności.
    W myśl art. 19a ust. 8 ustawy o VAT, jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub
    wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, w szczególności przedpłatę,
    zaliczkę, zadatek, ratę, wkład budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem
    spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu,
    obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej
    kwoty, z zastrzeżeniem ust. 5 pkt 4.
    W tym miejscu należy wskazać, że zdaniem Wnioskodawcy powołany powyżej przepis art.
    19a ust. 8 ustawy o VAT nie będzie miał zastosowania. Przepis ten bowiem stanowi, że
    jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub
    część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład budowlany lub
    mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub
    lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w
    odniesieniu do otrzymanej kwoty, z zastrzeżeniem ust. 5 pkt 4. Tym samym, w sytuacji,
    gdy powstanie obowiązku podatkowego dotyczy świadczenia usług, w odniesieniu do
    których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b ustawy o VAT,
    przepis art. 19a ust. 8 ustawy o VAT nie ma zastosowania.
    W przypadku świadczenia usług najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym
    charakterze ustawodawca przewidział szczególny moment powstania obowiązku
    podatkowego, który został określony w art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b ustawy o VAT. Wedle tej
    regulacji, obowiązek podatkowy powstaje co do zasady z chwilą wystawienia faktury.
    Z powyższych przepisów wynika, że w przypadkach wskazanych w art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b
    ustawy o VAT, rozpoznanie momentu powstania obowiązku podatkowego przez
    podatnika podatku od towarów i usług powinno nastąpić z chwilą wystawienia faktury,
    natomiast w sytuacji, gdy faktura ta nie zostanie wystawiona bądź nie zostanie
    wystawiona w terminie przewidzianym przepisami ustawy, obowiązek podatkowy
    powstaje z chwilą upływu terminu płatności.
    Zdaniem Wnioskodawcy, zwrot użyty w art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b tiret 3 ustawy o VAT –
    „usług o podobnym charakterze” – odnosi się do szerokiego pojęcia, które ma na celu
    objęcie różnorodnych usług, które nie są bezpośrednio wymienione w przepisie, ale mają
    cechy wspólne z tymi, które zostały wymienione takie jak najem, dzierżawa czy leasing. W
    konsekwencji zwrot „usług o podobnym charakterze” jest używany w przepisach
    podatkowych w celu objęcia różnorodnych świadczeń, które choć nie są bezpośrednio
    wymienione w treści przepisu, to jednak wykazują cechy wspólne z usługami najmu,
    dzierżawy czy leasingu. Interpretacja tego zwrotu wymaga starannej analizy konkretnego
    kontekstu i oraz charakterystyki świadczonych usług.
    W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, w celu ustalenia, czy dana usługa mieści się w
    pojęciu „usług o podobnym charakterze” do usług wskazanych w art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b
    tiret 3 ustawy o VAT, w pierwszej kolejności należy odwołać się do przedmiotu umowy
    dzierżawy i usług najmu oraz wynikających z tych stosunków prawnych praw i
    obowiązków obu stron umowy.
    Zgodnie z Kodeksem cywilnym, przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się
    oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub
    nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.

    Istotą umowy dzierżawy jest zatem korzystanie z rzeczy lub prawa oraz czerpanie z niej
    pożytków przez dzierżawcę w zamian za obowiązek płacenia czynszu na rzecz
    wydzierżawiającego.
    Natomiast przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do
    używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
    wynajmującemu umówiony czynsz. Istotą umowy najmu jest zatem używanie rzeczy w
    sposób ciągły przez najemcę w określony w umowie sposób w zamian za obowiązek
    płacenia czynszu na rzecz wynajmującego.
    Z kolei istotą umowy licencyjnej jest ustalenie prawa do korzystania z utworów (dobra
    niematerialnego) licencjobiorcy w określonym zakresie w zamian za opłaty licencyjne. W
    konsekwencji, możliwe jest uznanie, że dzierżawa, najem i licencje są stosunkami
    prawnymi, które cechuje daleko idące podobieństwo, jako, że istotą każdego z tych relacji
    prawnych jest korzystanie z określonej rzeczy lub prawa za wynagrodzeniem wyrażonym
    w pieniądzu.
    Powyższe stanowisko jest szeroko akceptowane w piśmiennictwie:
        „Licencje mają spełniać tę samą funkcję co umowy z kodeksu cywilnego na
        odpłatne korzystanie z cudzej rzeczy (najem, dzierżawa, leasing), Jednak najbliższą
        umowie licencyjnej będzie umowa dzierżawy, ponieważ jej przedmiotem mogą być
        prawa, a nie rzeczy. Cechą wspólną wszystkich tych umów jest uzyskanie przez
        jedną ze stron tytułu prawnego do korzystania z przedmiotu umowy”. Ponadto,
        „umowy dzierżawy i licencji realizują podobne funkcje. W przypadku, gdy istnieje
        możliwość pobierania pożytków, umowy te mogą być stosowane alternatywnie.” (B.
        Baliga, M. Kućka, Korzystanie z praw autorskich. Użytkowanie i dzierżawa a licencje,
        Kraków 2008);
        „Umowy licencyjne można z kolei porównać do analogicznych, jeżeli chodzi o obrót
        rzeczami, umów, np. najmu, dzierżawy czy użyczenia. Dzięki nim licencjobiorca ma
        bowiem możliwość korzystania z dobra niematerialnego w określonym zakresie,
        np. drukując utwór literacki czy stosując konkretny wynalazek w produkcji
        przemysłowej.” (P. Małecki, M. Mazurkiewicz [w:] P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT.
        Podatki i rachunkowość. Komentarz. Tom II. Art. 15-42, wyd. XIII, Warszawa 2022,
        art. 16(b);
        „Umowa licencyjna rozumiana jako umowa na korzystanie z utworu, została wprost
        unormowana w art. 41 u.p.a.p.p. Korzystanie z utworu czy innego prawa
        majątkowego na podstawie umowy licencyjnej przez analogię porównać można do
        korzystania z rzeczy na podstawie umowy najmu czy dzierżawy (licencjobiorca,
        podobnie jak najemca czy dzierżawca dysponuje jedynie częścią uprawnień do
        prawa oraz odpowiednio do rzeczy, na zasadach wyznaczonych przez umowę z
        podmiotem uprawnionym), podczas gdy umowa o przeniesienie praw autorskich
        odpowiada co do charakteru prawnego umowie sprzedaży.” (M. Wilk [w:] A.
        Krajewska, A. Mariański, A. Nowak-Piechota, J. Żurawiński, M. Wilk, Podatek
        dochodowy od osób prawnych. Komentarz, wyd. IV, Warszaw 2016, art. 16(b).
    W świetle powyższego, za prawidłowe należy uznać stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z
    którym obowiązek podatkowy w zakresie świadczenia usług polegających na udzieleniu
    licencji do twórczości muzycznej, w sytuacji gdy Spółka będzie podatnikiem z tytułu

    nabycia tych usług na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, powstaje z chwilą
    wystawienia faktury zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b tiret 3 ustawy o VAT.
    Ad 6
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Spółka w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej będzie zawierać zarówno umowy licencyjne z Artystami oraz zawrze Umowę
    Dystrybucyjną z Pośrednikiem. Końcowymi odbiorcami twórczości Artystów będą
    Użytkownicy – osoby fizyczne, które korzystają z usług strumieniowania muzyki
    zapewnianych prze Platformy Streamingowe i które tym samym uzyskują dostęp do
    twórczości Artystów z dowolnego kraju na świcie (w tym z Polski). Spółka nie będzie
    zawierała umów z Użytkownikami.
    Ogólna zasada dotycząca określenia miejsca świadczenia usług na rzecz podatników
    zawarta została w art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym, miejscem świadczenia
    usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik
    będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4
    oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Według art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym
    miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest
    to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z powyższych przepisów wynika, że miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika w
    rozumieniu art. 28a ustawy o VAT jest miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę
    swojej działalności gospodarczej.
    Natomiast, na podstawie art. 28k ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług
    telekomunikacyjnych, usług nadawczych i usług elektronicznych na rzecz podmiotów
    niebędących podatnikami jest miejsce, w którym podmioty te posiadają siedzibę, stałe
    miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
    Należy podkreślić, że odnośnie usług świadczonych drogą elektroniczną na rzecz
    podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT, ustawodawca nie przewidział wyjątku od
    zasady ogólnej.
    Natomiast, art. 28k ust. 1 ustawy o VAT, ma zastosowanie do usług świadczonych drogą
    elektroniczną na rzecz podmiotów niebędących podatnikami.
    Wobec powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, miejscem świadczenia przez Spółkę usług
    elektronicznych na rzecz Pośrednika jest miejsce, w którym Pośrednik posiada siedzibę
    swojej działalności gospodarczej.
    Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka nie jest podatnikiem świadczącym usługi elektroniczne na
    rzecz Użytkowników końcowych. Spółka świadczy natomiast usługę elektroniczna na rzecz
    Pośrednika, z którym zawarła umowę, który dla celów podatku VAT jest nabywcą
    przedmiotowej usługi, a następnie jej dostawcą na rzecz Platform Streamingowych, a
    Platformy te, są następnie dostawcami na rzecz Użytkowników.
    Zatem miejscem świadczenia, a tym samym opodatkowania usług świadczonych przez
    Spółkę na rzecz Pośrednika jest miejsce, w którym Pośrednik ten posiada siedzibę swojej
    działalności gospodarczej, tym samym, miejscem opodatkowania ww. usług nie jest
    terytorium Polski.
    W konsekwencji transakcje dokonywane w związku z udostępnieniem utworów przez
    Spółkę na rzecz Pośrednika, należy traktować jako świadczenie usług poza terytorium
    kraju (tzw. eksport usług), niepodlegający opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    w Polsce.
    W świetle powyższego, za prawidłowe należy uznać stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z
    którym Spółka nie świadczy usług na rzecz końcowych Użytkowników, tylko na rzecz
    Pośrednika, z którym zawrze Umowę Dystrybucyjną.

    Ad 7
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3
    i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę,
    którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu
    sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika.
    Stosownie do art. 29a ust. 6 ustawy o VAT, podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Natomiast według art. 29a ust. 7 ustawy o VAT, podstawa opodatkowania nie obejmuje
    kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
        momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
        wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
        ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na
        potrzeby podatku.
    Jak stanowi art. 29a ust. 10 ustawy o VAT, podstawę opodatkowania obniża się o:
      1) kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen;
      2) wartość zwróconych towarów i opakowań;
      3) zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem sprzedaży,
        jeżeli do niej nie doszło;
      4) wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
        charakterze, o których mowa w ust. 1.
    Z powyższych przepisów wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od towarów i
    usług stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać
    z tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość
    rzeczywiście otrzymaną (lub którą ma być otrzymana) w konkretnym przypadku.
    Przepisy art. 29a ust. 1 i ust. 6 pkt 1 stanowią implementację odpowiednio art. 73 i art. 78
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (dalej: „Dyrektywa VAT”).
    Zgodnie z art. 73 Dyrektywy VAT, w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług
    innych niż te, o których mowa w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko,
    co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za
    dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej,
    włącznie subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
    W myśl natomiast art. 78 Dyrektywy VAT: do podstawy opodatkowania wlicza się
    następujące elementy:
      a) podatki, cła, opłaty i inne należności, z wyjątkiem samego VAT;
      b) koszty dodatkowe, takie jak koszty prowizji, opakowania, transportu i ubezpieczenia,
        pobierane przez dostawcę lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.

    Do celów akapitu pierwszego lit. b, państwa członkowskie mogą uznać koszty objęte
    odrębną umową za koszty dodatkowe.
    Zgodnie z interpretacją indywidualną z dnia 23 lutego 2024 r. sygn. 0112-KDIL1-
    3.4012.605.2023.1.KK: „Przepis ten określa, jakie elementy uwzględnia się przy ustalaniu
    wynagrodzenia, stanowiącego podstawę opodatkowania i wymienia przykładowo kilka
    rodzajów kosztów mieszczących się w pojęciu podstawy opodatkowania. Dotyczy on
    kosztów bezpośrednio związanych z zasadniczą dostawą towarów lub usług, które
    zwiększają łączną kwotę należną z tytułu transakcji. Zgodnie z tą regulacją, każdy koszt
    bezpośrednio związany z dostawą towarów lub świadczeniem usług, którym dostawca
    obciążył nabywcę lub klienta, powinien być włączony do podstawy opodatkowania. Zasada
    włączenia tych świadczeń do podstawy opodatkowania oznacza, że wartości tego typu
    kosztów, których ciężar przerzucany jest na nabywcę, nie wykazuje się jako odrębnego
    świadczenia, lecz traktuje, jako element świadczenia zasadniczego, z zastosowaniem
    stawki podatku właściwej dla świadczenia zasadniczego.”
    W przedstawionym zdarzeniu przyszłym, podstawa opodatkowania z tytułu udostępniania
    utworów Twórców na Platformach Streamingowych stanowi wynagrodzenie należne od
    właścicieli Platform Streamingowych, na których udostępniono utwory Spółki, które nie
    powinno być pomniejszone o prowizje, jeśli takie będą przypadały Pośrednikowi –
    niezależnie od tego w jaki sposób Pośrednik rozlicza się ze swoimi kontrahentami
    (Platformami Streamingowymi). W przypadku Umowy Dystrybucyjnej z Pośrednikiem,
    należy zwrócić uwagę, że Spółka udziela Pośrednikowi niewyłącznego prawa do
    dystrybuowania nagrań muzycznych Artystów za pośrednictwem świadczonych przez
    Pośrednika usług dystrybucji cyfrowej oraz upoważnia Pośrednika do pobierania
    dochodów należnych Twórcom uzyskanych w związku ze świadczeniem przez Pośrednika
    usług dystrybucji cyfrowej. Ponadto, Spółka udziela Pośrednikowi niewyłącznej
    podlegającej sublicencjonowaniu sublicencji w okresie trwania Umowy Dystrybucyjnej do
    dystrybuowania twórczości muzycznej Artystów (lub ich części) oraz powielania,
    reklamowania i rozpowszechniania materiałów Artystów, które są powiązane z nagraniami
    muzycznymi Artystów. W konsekwencji, w ocenie Spółki, należy uznać, że podstawą
    opodatkowania z tytułu usług wykonywanych przez Spółkę na rzecz Pośrednika stanowi
    całość wynagrodzenia, jakie Spółka otrzymuje z tytułu udzielania sublicencji należnego od
    nabywcy, tj. od Pośrednika.
    Wnioskodawca wskazuje ponadto, że powyższe stanowisko zostało potwierdzone m.in. w:
        interpretacji Dyrektora krajowej Informacji Skarbowej z 23 lutego 2024 r., sygn.
        0112-KDIL1-3.4012.605.2023.1.KK, oraz
        wyroku NSA z dnia 14 marca 2016 r. (sygn. I FSK 1542/14), w którym stwierdzono,
        że w sytuacji, gdy podatnik wyświadczył usługę, czy też dostarczył towary i w
        ramach odpłatności za to świadczenie otrzymał pewną kwotę pieniężną oraz inne
        świadczenia – kwotą należną jest wartość całego świadczenia, które jest należne od
        nabywcy.
    W świetle powyższego, za prawidłowe należy uznać stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z
    którym Spółka świadcząc usługi na rzecz Pośrednika, powinna je zaklasyfikować jako
    eksport usług, a jako podstawę opodatkowania z tytułu świadczenia usług poza terytorium
    kraju, Spółka powinna wykazać należne od właścicieli Platform Streamingowych
    wynagrodzenie, niepomniejszone o kwotę prowizji, przysługującą Pośrednikowi.

## Ocena stanowiska

Stanowisko,  które  przedstawili  Państwo  we  wniosku  jest  w  części prawidłowe  oraz  w
    części nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1, 2 i 5 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
      1) terytorium kraju - rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
        zastrzeżeniem art. 2a;
      2) państwie członkowskim - rozumie się przez to państwo członkowskie Unii
        Europejskiej, a także Irlandię Północną w zakresie określonym w Protokole w
        sprawie Irlandii / Irlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego
        Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej
        Wspólnoty Energii Atomowej (Dz. Urz. UE L 29 z 31.01.2020, str. 7, z późn. zm.);
      5) terytorium państwa trzeciego - rozumie się przez to terytorium państwa
        niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1
        i 3.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      a) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      b) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      c) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy zwrócić uwagę na to, że usługą jest
    tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca
    świadczenia odnoszący z niego korzyść. Wskazać należy bowiem, że czynnikiem
    wyróżniającym określoną czynność jako czynność usługową (usługę) jest przede wszystkim
    to, że świadczenie tej czynności zmierza do bezpośredniego zaspokojenia określonej
    potrzeby zamawiającego.
    W przypadku świadczenia usług, bardzo istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku
    od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności

    określenia miejsca świadczenia zależeć będzie, czy dana usługa podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    I tak, stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
      1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Wskazany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta
    ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem
    według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą.
    Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w
    art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące
    działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw
    trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jak stanowi ust. 2 art. 28b ustawy:
      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu

    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Jednocześnie ogólna zasada dotycząca miejsca świadczenia usług na rzecz podmiotów
    niebędących podatnikami została określona w art. 28c ustawy, zgodnie z którym:
      1. Miejscem świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest
        miejsce, w którym usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej, z
        zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 28d, art. 28e, art. 28f ust. 1, 2 i 3, art. 28g ust. 2 i
        art. 28h-28n.
      2. W przypadku, gdy usługi są świadczone ze stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej usługodawcy znajdującego się w innym miejscu niż jego
        siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe
        miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
      3. W przypadku gdy usługodawca nie posiada siedziby działalności gospodarczej lub
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w ust. 2,
        miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym posiada on stałe miejsce
        zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
    Ponadto, w odniesieniu do pewnych kategorii usług, przepisy dotyczące podatku od
    towarów i usług wprowadzają szczególne regulacje dotyczące miejsca świadczenia.
    I tak, na podstawie art. 28k ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług telekomunikacyjnych, usług nadawczych i usług
      elektronicznych na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest miejsce, w
      którym podmioty te posiadają siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe
      miejsce pobytu.
    Przepis ust. 1 nie ma zastosowania – zgodnie z art. 28k ust. 2 ustawy – w przypadku gdy
    łącznie są spełnione następujące warunki:
      1) usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej, a w razie braku takiej
        siedziby - stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu, tylko na
        terytorium jednego państwa członkowskiego;
      2) usługi, o których mowa w ust. 1, są świadczone na rzecz podmiotów niebędących
        podatnikami, posiadających siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe
        miejsce pobytu na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium
        państwa członkowskiego, o którym mowa w pkt 1;
      3) całkowita wartość usług, o których mowa w ust. 1, świadczonych na rzecz
        podmiotów, o których mowa w pkt 2, pomniejszona o kwotę podatku, nie
        przekroczyła w trakcie roku podatkowego ani w poprzednim roku podatkowym
        kwoty 10 000 euro lub jej równowartości wyrażonej w walucie krajowej państwa
        członkowskiego, o którym mowa w pkt 1, przy czym w przypadku usługodawcy
        posiadającego siedzibę działalności gospodarczej, a w razie braku takiej siedziby -
        stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu, tylko na terytorium kraju
        wyrażona w złotych równowartość kwoty w euro wynosi 42 000 zł.
    Jak wynika z art. 28k ust. 1 ustawy, ustawodawca określił szczegółowe zasady ustalania
    miejsca świadczenia m.in. usług elektronicznych na rzecz podmiotów niebędących
    podatnikami, wiążąc to miejsce z miejscem siedziby, stałego miejsca zamieszkania lub
    zwykłym miejscem pobytu usługobiorcy. Jednocześnie w sytuacji spełnienia przesłanek z
    art. 28k ust. 2 ustawy, podatnik ma możliwość wyboru miejsca opodatkowania zgodnie z
    art. 28k ust. 1 ustawy o VAT.

    Jak stanowi bowiem art. 28k ust. 4 ustawy:
      Podatnik, do którego ma zastosowanie przepis ust. 2, może wskazać jako miejsce
      świadczenia usług miejsce, o którym mowa w ust. 1. Podatnik posiadający siedzibę
      działalności gospodarczej, a w razie braku takiej siedziby - stałe miejsce
      zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu, tylko na terytorium kraju, wskazuje miejsce
      świadczenia usług przez złożenie zawiadomienia o takim wyborze w terminie do 10.
      dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano tego wyboru, na
      zasadach określonych w art. 28p.
    W razie spełnienia przesłanek wynikających z art. 28k ust. 2 ustawy (które wyłączają
    stosowanie art. 28k ust. 1 ustawy) należy odwołać się do zasad ogólnych dotyczących
    miejsca świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami i określić
    miejsce świadczenia zgodnie z art. 28c ustawy, tj. opodatkowanie będzie przypadać w
    kraju siedziby usługodawcy. Powyższe znajdzie zastosowanie tylko w odniesieniu do usług
    świadczonych na rzecz podmiotów niebędących podatnikami z krajów członkowskich UE
    innych niż Polska (przy spełnieniu pozostałych przesłanek z art. 28k ust. 2 ustawy).
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka korzystając z prowadzonej platformy self-publishingowej
    pod nazwą B. („Platforma”) , będzie zawierać umowy licencyjne z twórcami (muzykami)
    będącymi osobami fizycznymi („Artyści”, „Twórcy”). Udostępnianie twórczości muzycznej
    będzie odbywać się w ramach umów licencyjnych zawieranych pomiędzy Spółką a
    Twórcami, na podstawie której Twórcy będą przekazywać prawo do korzystania z
    twórczości muzycznej na ustalonych polach eksploatacji. Artyści będą udzielać Spółce
    licencji na korzystanie z twórczości muzycznej wraz z prawem do udzielania sublicencji.
    Końcowymi odbiorcami twórczości Artystów będą osoby fizyczne („Użytkownicy”)
    korzystający z usług strumieniowania muzyki zapewnianych przez serwisy strumieniowe
    oferujące dostęp do muzyki (dalej: „Platformy Streamingowe”). Spółka nie będzie
    zawierała umów z Użytkownikami.
    Spółka jest na początkowym etapie rozwijania prowadzonej przez siebie działalności, więc
    nie będzie mogła podpisywać bezpośrednio umów z Platformami Streamingowymi, i
    będzie w tym celu korzystała z usług Pośrednika, który będzie zawierać umowy
    bezpośrednio z Platformami Streamingowymi. W tym celu Spółka zawrze z Pośrednikiem
    umowę dystrybucji cyfrowej („Umowa Dystrybucyjna”), na podstawie której Spółka będzie
    udostępniać Pośrednikowi utwory muzyczne Twórców, z którymi zawarła umowy
    licencyjne, a Pośrednik będzie przekazywał te utwory do podmiotów operujących
    Platformami Streamingowymi w ramach świadczonych na rzecz Spółki usług dystrybucji
    cyfrowej.
    Ponadto, na podstawie odrębnych umów, Spółka będzie świadczyła na rzecz Twórców
    usługi (a) dystrybucji cyfrowej polegającej na udostępnianiu twórczości muzycznej
    Twórców Platformom Streamingowym i tym samym użytkownikom końcowym (przy
    udziale Pośrednika) oraz (b) zapewnienia dostępu do narzędzi z zakresu sztucznej
    inteligencji (AI), dzięki którym Twórca będzie uprawniony do wygenerowania grafik i
    animacji za pomocą sztucznej inteligencji służących promocji twórczości muzycznej
    Artystów do pewnego limitu (np. 10 grafik). W przypadku przekroczenia ustalonego limitu,
    Artysta będzie miał możliwość zakupienia dodatkowych grafik/animacji. Ww. usługi będą
    świadczone w zmian za roczną opłatę subskrypcyjną płatną przez Artystów na rzecz Spółki.
    Również na podstawie odrębnych umów, Spółka będzie świadczyła na rzecz Artystów
    usługi marketingowe, które będą miały na celu promocję i reklamę twórczości muzycznej
    Artystów i które będą wykorzystywane z użyciem narzędzi marketingowych takich jak (...),
    (...) i (...). Świadczenie usług marketingowo-reklamowych nie będzie uzależnione od
    wykonywania ww. usług dystrybucji cyfrowej.
    W pierwszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy usługi świadczone
    przez Spółkę polegające na cyfrowej dystrybucji twórczości muzycznej Artystów oraz
    zapewnieniu dostępu do narzędzi z zakresu sztucznej inteligencji (AI), które będą

    wykonywane w zamian za roczną opłatę subskrypcyjną, należy traktować dla celów VAT
    jako świadczenie kompleksowe (złożone), w którym zasadniczym (dominującym)
    elementem są usługi elektroniczne, w konsekwencji czego miejscem świadczenia tych
    usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami powinno być ustalane zgodnie z art.
    28k ustawy o VAT, a na rzecz podatników – zgodnie z art. 28b ustawy o VAT.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy podkreślić, że co do zasady każde
    świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być
    uznawane za odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy kilka świadczeń obejmuje z
    ekonomicznego punktu widzenia jedną usługę lub jedną dostawę, usługa ta (dostawa) nie
    powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Jeżeli zatem dwa lub więcej niż
    dwa świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz nabywcy są tak ściśle
    związane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość, której
    rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności
    stanowią jednolite świadczenie do celów stosowania przepisów ustawy o podatku od
    towarów i usług.
    Jednocześnie usługę należy uznać za pomocniczą w stosunku do świadczenia
    zasadniczego, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem w
    skutecznym wykorzystaniu świadczenia zasadniczego. Ważne jest, czy świadczenia są ze
    sobą ściśle powiązane w taki sposób, że samodzielnie nie przynoszą wymaganej
    praktycznej korzyści z punktu widzenia przeciętnego konsumenta. Nie ma znaczenia
    subiektywny punkt widzenia dostawcy lub odbiorcy świadczenia. Istnienie jednego
    świadczenia złożonego nie jest wykluczone z tego powodu, że do poszczególnych
    elementów wykazane są odrębnie ceny. Jeżeli jednak w skład świadczonej usługi wchodzić
    będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz
    mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich
    jako elementu usługi kompleksowej.
    Ponadto należy wskazać, że w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE wskazuje się
    na konieczność traktowania, dla celów podatkowych, złożonego działania podatnika, jako
    jednolitej całości bez sztucznych podziałów. Oznacza to, że jeżeli podatnik dokonuje więcej
    niż jedno świadczenie na rzecz klienta i są one ze sobą powiązane tak, że obiektywnie
    rzecz biorąc tworzą z ekonomicznego punktu widzenia jedną całość, którą jedynie
    sztucznie można byłoby podzielić, to te elementy lub świadczenia - dla celów podatku od
    towarów i usług - stanowią jedną całość lub jedną usługę.
    Kwestia kompleksowości usług była rozstrzygana przez Trybunał Sprawiedliwości UE, który
    wypowiedział się w tym zakresie m.in. w sprawach C-349/96 CPP, C-41/04 Levob, C-111/05
    Aktiebolaget NN.
    W orzeczeniu z 25 lutego 1999 r. w sprawie Card Protection Plan Ltd v Commissioners of
    Customs and Excise (C-349/96), Trybunał stwierdził, że „W celu ustalenia, dla celów VAT,
    czy świadczenie usług obejmujące kilka części składowych, które należy traktować jako
    jedno świadczenie, czy też jako dwa lub więcej świadczeń wycenianych odrębnie, należy
    przede wszystkim wziąć pod uwagę treść przepisu art. 2 (1) VI Dyrektywy, zgodnie z
    którym każde świadczenie usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne oraz
    fakt, że świadczenie obejmujące z ekonomicznego punktu widzenia jedną usługę nie
    powinno być sztucznie dzielone, co mogłoby prowadzić do nieprawidłowości w
    funkcjonowaniu systemu podatku VAT”. Trybunał wskazał, że „pojedyncze świadczenie ma
    miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę
    zasadniczą, podczas, gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do
    których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę
    należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeżeli nie stanowi
    ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi
    zasadniczej”.
    Trybunał zaakcentował „ekonomiczny punkt widzenia” oraz ocenę z perspektywy
    nabywcy. Z treści powołanego wyroku wynika, że TSUE położył duży nacisk na

    subiektywne kryteria, przy ocenie danego świadczenia jako złożonego, jednakże wnioski,
    co do kwalifikacji danego kompleksu zdarzeń gospodarczych jako świadczenia złożonego,
    nie mogą być pozbawione waloru obiektywnego albowiem zakres i sposób
    opodatkowania świadczenia nie może być zależny jedynie od woli stron transakcji. Stąd w
    pierwszym rzędzie Trybunał odwołał się do art. 2(1) VI Dyrektywy, wedle którego każde
    świadczenie usług powinno być zwykle uznawane za odrębne i niezależne a świadczenie
    złożone w aspekcie gospodarczym nie powinno być sztucznie rozdzielane, by nie
    pogarszać funkcjonalności systemu VAT. Sąd wskazał, że jeśli dana transakcja składa się z
    szeregu świadczeń i czynności należy uwzględnić wszystkie okoliczności, w jakich jest
    dokonywana rozpatrywana transakcja.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy stwierdzić, że świadczenie na rzecz Twórców
    czynności polegających na cyfrowej dystrybucji twórczości muzycznej Artystów oraz
    zapewnieniu dostępu do narzędzi sztucznej inteligencji (AI) można uznać za świadczenie
    złożone (kompleksowe). Przedstawione okoliczności wskazują, że ww. czynności nie
    sposób uznać jako odrębnych, niezależnych świadczeń. Realizowane przez Spółkę na rzecz
    Twórców usługi cyfrowej dystrybucji twórczości muzycznej oraz dostępu do narzędzi AI są
    ze sobą ściśle powiązane i w aspekcie gospodarczym tworzą jedną całość, której
    rozdzielenie, miałoby sztuczny charakter. Jak Państwo wskazaliście, zapewnienie dostępu
    do narzędzi sztucznej inteligencji (AI), dzięki którym Twórca będzie uprawniony do
    wygenerowania grafik i animacji, przyczyni się do promocji twórczości muzycznej Twórcy.
    Współcześnie, nowoczesna promocja muzyki opiera się na synergii treści audio i
    wizualnych – grafiki i animacje generowane przez AI są niezbędnym elementem kampanii
    promocyjnych, przyciągając uwagę odbiorców i zwiększając zasięg utworów muzycznych
    Twórcy. Skuteczność promocji muzyki w środowisku cyfrowym zależy od spójności i
    szybkości działań – rozdzielenie usług cyfrowych dystrybucji twórczości muzycznej
    Artystów i zapewnienia dostępu do narzędzi sztucznej inteligencji byłyby nieefektywne i
    nieodpowiadające oczekiwaniom rynku, gdzie liczy się kompleksowość i automatyzacja
    procesu. Ponadto narzędzia AI generujące grafiki i animacje są bezpośrednio
    wykorzystywane do tworzenia materiałów wizualnych niezbędnych do efektownej
    promocji muzyki cyfrowo dystrybuowanej, zaś cyfrowa dystrybucja muzyki wymaga użycia
    wsparcia wizualnego, które AI dostarcza w sposób zautomatyzowany i szybki,
    umożliwiając Artystom tworzenie spójnego wizerunku i kampanii promocyjnych. Te
    elementy razem tworzą jednolity proces dostarczania wartości Artystom i odbiorcom.
    Zatem poszczególne elementy tego świadczenia złożonego są niezbędne do wykonania
    świadczenia podstawowego. W przedmiotowej sprawie usługi dystrybucji cyfrowej mają
    charakter dominujący (świadczenie główne), natomiast dostęp do narzędzi AI są
    świadczeniami pomocniczymi. Ponadto, jak Państwo wskazaliście Twórcy oczekują usługi,
    która umożliwi im nie tylko udostępnianie muzyki, ale także wsparcie w tworzeniu
    spójnych materiałów promocyjnych wizualnych generowanych przez AI, co znacząco
    zwiększa widoczność i promocje ich twórczości. Państwa zdaniem, rozdzielnie tych usług
    na odrębne czynności byłoby dla Twórców mniej wygodne i efektywne, ponieważ
    integracja AI i dystrybucja tworzy wartość dodaną, której samodzielnie usługi nie
    zapewniają. Zatem wymienione świadczenia są ze sobą tak blisko związane, że tworzą w
    obiektywny sposób jedno niepodzielne świadczenie, a ich podział byłby sztuczny i
    nieuzasadniony. Jak wynika bowiem z okoliczności sprawy czynności te prowadzą do
    jednolitego celu gospodarczego, jakim jest kompleksowe wsparcie Artysty/Twórcy w
    promocji i dystrybucji muzyki w środowisku cyfrowym.
    W kwestii ustalenia czy ww. kompleksowe usługi stanowią usługi elektroniczne należy
    wskazać na treść art. 2 pkt 26 ustawy. W myśl tego przepisu:
      Przez usługi elektroniczne rozumie się usługi świadczone drogą elektroniczną, o
      których mowa w art. 7 rozporządzenia 282/2011.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 282/2011 z 15 marca 2011 r.
    ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego

    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1, z późn. zm.) –
    zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”:
      Do „usług świadczonych drogą elektroniczną”, o których mowa w dyrektywie 2006
      /112/WE, należą usługi świadczone za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej,
      których świadczenie - ze względu na ich charakter - jest zasadniczo
      zautomatyzowane i wymaga minimalnego udziału człowieka, a ich wykonanie bez
      wykorzystania technologii informacyjnej jest niemożliwe.
    Stosownie do art. 7 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Ust. 1 obejmuje w szczególności:
      a) ogólnie dostawy produktów w formie cyfrowej, łącznie z oprogramowaniem, jego
        modyfikacjami lub nowszymi wersjami;
      b) usługi umożliwiające lub wspomagające obecność przedsiębiorstw lub osób w
        sieci elektronicznej, takich jak witryna lub strona internetowa;
      c) usługi generowane automatycznie przez komputer i przesyłane poprzez Internet
        lub sieć elektroniczną w odpowiedzi na określone dane wprowadzone przez
        usługobiorcę;
      d) odpłatne przekazywanie prawa do wystawiania na aukcji towarów lub usług za
        pośrednictwem witryny internetowej działającej jako rynek online, na którym
        potencjalni kupujący przedstawiają swoje oferty przy wykorzystaniu
        automatycznych procedur oraz na którym strony są informowane o dokonaniu
        sprzedaży za pomocą poczty elektronicznej generowanej automatycznie przez
        komputer;
      e) pakiety usług internetowych oferujące dostęp do informacji, w których element
        telekomunikacyjny ma charakter pomocniczy i drugorzędny (to znaczy pakiety
        wykraczające poza oferowanie samego dostępu do Internetu i obejmujące inne
        elementy, takie jak strony, które umożliwiają dostęp do aktualnych wiadomości,
        informacji meteorologicznych lub turystycznych, gier, umożliwiają hosting witryn
        internetowych, dostęp do grup dyskusyjnych; itp.);
      f) usługi wyszczególnione w załączniku I.
    Załącznik I zawiera następujące usługi:
      1. Punkt 1 załącznika II do dyrektywy 2006/112/WE:
      a) tworzenie i hosting witryn internetowych;
      b) automatyczna konserwacja oprogramowania, zdalnie i online;
      c) zdalne zarządzanie systemami;
      d) hurtownie danych online, umożliwiające elektroniczne przechowywanie i
        wyszukiwanie konkretnych danych;
      e) dostarczanie online przestrzeni na dysku na żądanie.
      2. Punkt 2 załącznika II do dyrektywy 2006/112/WE:
      a) uzyskiwanie dostępu online i pobieranie oprogramowania (w szczególności
        programy w zakresie zamówień publicznych/księgowości, programy
        antywirusowe) oraz jego uaktualnień;
      b) oprogramowanie blokujące pojawianie się banerów reklamowych;
      c) sterowniki do pobierania, takie jak programy ustawiające interfejsy komputera i
        urządzeń peryferyjnych (np. drukarek);
      d) automatyczna instalacja online filtrów na witrynach internetowych;
      e) automatyczna instalacja online zabezpieczeń typu firewall.

      3. Punkt 3 załącznika II do dyrektywy 2006/112/WE:
      a) uzyskiwanie dostępu i pobieranie motywów pulpitów;
      b) uzyskiwanie dostępu i pobieranie obrazów, fotografii i wygaszaczy ekranu;
      c) zawartość książek w formie cyfrowej i innych publikacji elektronicznych;
      d) prenumerata gazet i czasopism publikowanych online;
      e) dzienniki logowania i statystyki odwiedzania stron internetowych;
      f) wiadomości, informacje o sytuacji na drogach oraz prognozy pogody online;
      g) informacje generowane automatycznie online przez oprogramowanie po
        wprowadzeniu przez klienta określonych danych, takich jak dane prawne lub
        finansowe (w szczególności stale uaktualniane kursy giełdowe);
      h) dostarczanie przestrzeni reklamowej, szczególnie banerów reklamowych na
        stronach lub witrynach internetowych;
      i) korzystanie z wyszukiwarek i katalogów internetowych.
      4. Punkt 4 załącznika II do dyrektywy 2006/112/WE:
      a) uzyskiwanie dostępu i pobieranie muzyki na komputery i telefony komórkowe;
      b) uzyskiwanie dostępu i pobieranie sygnałów dźwiękowych, urywków nagrań,
        dzwonków i innych dźwięków;
      c) uzyskiwanie dostępu do filmów i ich pobieranie;
      d) pobieranie gier na komputery i telefony komórkowe;
      e) uzyskiwanie dostępu do automatycznych gier online, które wymagają użycia
        Internetu lub innych podobnych sieci elektronicznych, gdy gracze są od siebie
        oddaleni
      f) odbieranie programów radiowych lub telewizyjnych rozpowszechnianych za
        pomocą sieci radiowej lub telewizyjnej, internetu lub podobnej sieci
        elektronicznej, tj. słuchanie lub oglądanie programów w momencie wybranym
        przez użytkownika, na jego indywidualne życzenie, na podstawie katalogu
        programów wybranych przez dostawcę usług medialnych, np. telewizja lub wideo
        na życzenie;
      g) odbieranie programów radiowych lub telewizyjnych rozpowszechnianych za
        pomocą internetu lub podobnej sieci elektronicznej (streaming IP), chyba że są
        one nadawane jednocześnie z ich transmisją lub retransmisją za pomocą sieci
        radiowych lub telewizyjnych;
      h) dostawa treści audio i audiowizualnych za pomocą sieci komunikacyjnych, które to
        treści nie są udostępniane przez dostawcę usług medialnych i nie są objęte jego
        odpowiedzialnością redakcyjną;
      i) dalsza dostawa treści audio i audiowizualnych należących do dostawcy usług
        medialnych, lecz dostarczanych przez inny podmiot za pomocą sieci
        komunikacyjnych.
      5. Punkt 5 załącznika II do dyrektywy 2006/112/WE:
      a) automatyczne nauczanie na odległość, którego funkcjonowanie wymaga użycia
        Internetu lub podobnej sieci elektronicznej, wymagające niewielkiego bądź
        niewymagające żadnego udziału człowieka, łącznie z klasami wirtualnymi, z
        wyjątkiem sytuacji, gdzie Internet lub podobna sieć elektroniczna
        wykorzystywana jest jako proste narzędzie służące komunikowaniu się
        nauczyciela z uczniem;

      b) ćwiczenia wypełniane przez ucznia online i sprawdzane automatycznie, bez
        udziału człowieka.
    Natomiast z art. 7 ust. 3 rozporządzenia 282/2011 wynika, że:
      Ust. 1 nie ma zastosowania do:
      a) usług nadawczych;
      b) usług telekomunikacyjnych;
      c) towarów, w przypadku których zamawianie i obsługa zamówienia odbywają się
        elektronicznie;
      d) płyt CD-ROM, dyskietek i podobnych nośników fizycznych;
      e) materiałów drukowanych, takich jak książki, biuletyny, gazety lub czasopisma;
      f) płyt CD i kaset magnetofonowych;
      g) kaset wideo i płyt DVD;
      h) gier na płytach CD-ROM;
      i) usług świadczonych przez specjalistów, takich jak prawnicy i doradcy finansowi,
        którzy udzielają swym klientom porad za pomocą poczty elektronicznej;
      j) usług edukacyjnych, w ramach których treść kursu przekazywana jest przez
        nauczyciela za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej (tzn. przez zdalne
        połączenie);
      k) usług fizycznych off-line naprawy sprzętu komputerowego;
      l) hurtowni danych off-line;
      m) usług reklamowych, w szczególności w gazetach, na plakatach i w telewizji;
      n) usług centrum wsparcia telefonicznego;
      o) usług edukacyjnych obejmujących wyłącznie kursy korespondencyjne, takie jak
        kursy za pośrednictwem poczty;
      p) konwencjonalnych usług aukcyjnych, przy których niezbędny jest bezpośredni
        udział, niezależnie od sposobu składania ofert;
      q-s) (uchylone);
      t) biletów wstępu na imprezy kulturalne, artystyczne, sportowe, naukowe,
        edukacyjne, rozrywkowe lub podobne, zarezerwowanych online;
      u) zakwaterowania, wynajmu samochodów, usług restauracyjnych, przewozu osób
        lub podobnych usług zarezerwowanych online.
    Z powołanych przepisów wynika, że warunkiem koniecznym uznania usługi, za usługę
    elektroniczną jest to, aby była ona świadczona za pomocą Internetu lub podobnej sieci
    elektronicznej. Warunek ten jednak nie jest wystarczający do uznania usługi za usługę
    elektroniczną w rozumieniu powołanych powyżej przepisów. Istotne jest wystąpienie
    następujących cech świadczonych usług:
  - realizacja za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej,
        świadczenie jest zautomatyzowane, a udział człowieka jest niewielki,
        wykonanie bez wykorzystania technologii informacyjnej jest niemożliwe,
        nie jest objęta włączeniami zawartymi w art. 7 ust. 3 rozporządzenia 282/2011.

    Jak wynika z art. 7 ust. 2 rozporządzenia 282/2011 do usług świadczonych drogą
    elektroniczną wlicza się m.in. dostawy produktów w formie cyfrowej, łącznie z
    oprogramowaniem, jego modyfikacjami lub nowszymi wersjami.
    Mając na uwadze okoliczności sprawy należy zgodzić się z Państwem, że kompleksowe
    usługi cyfrowej dystrybucji twórczości muzycznej Artystów oraz dostępu do narzędzi AI,
    stanowią usługi świadczone za pomocą komunikacji elektronicznej, o których mowa w art.
    2 pkt 26 ustawy. Wskazaliście Państwo, że są to usługi świadczone za pośrednictwem
    środków komunikacji elektronicznej, których świadczenie, ze względu na ich charakter –
    jest zasadniczo zautomatyzowane i wymaga minimalnego udziału człowieka, a ich
    wykonanie bez wykorzystania technologii informacyjnej jest niemożliwe. Ponadto, usługi
    te nie są objęte wyłączeniami zawartymi w art. 7 ust. 3 rozporządzenia 282/2011.
    Wskazali Państwo, że ww. usługi będą świadczone na rzecz Artystów, osób fizycznych
    zarówno prowadzących działalność, jak i nieprowadzących działalności gospodarczej
    mających siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu w Polsce,
    krajach Unii Europejskiej oraz w krajach poza Unia Europejską (m.in. w Azji, Stanach
    Zjednoczonych).
    Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy
    należy uznać, że w przypadku świadczenia usług na rzecz osób fizycznych
    nieprowadzących działalności gospodarczej posiadających siedzibę, stałe miejsce
    zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu w Polsce lub w kraju trzecim, znajduje
    zastosowanie art. 28k ust. 1 ustawy. Oznacza to, że miejscem świadczenia, a tym samym
    opodatkowania przedmiotowych usług - zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28k ust. 1
    ustawy - jest odpowiednio - terytorium Polski oraz państw trzecich, w których klienci
    (osoby fizyczne niebędące podatnikami, w rozumieniu art. 28a ustawy) mają siedzibę,
    stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
    Również w przypadku świadczenia usług elektronicznych na rzecz klientów niebędących
    podatnikami posiadających siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce
    pobytu na terytorium państwa członkowskiego innego niż Polska, znajduje zastosowanie
    art. 28k ust. 1 ustawy. Wskazali Państwo bowiem, że sprzedaż na rzecz Artystów z UE
    przekracza w ciągu roku kwotę 42 000 zł. Oznacza to, że nie są spełnione łącznie warunki
    wskazane w art. 28k ust. 2 ustawy. Jak wskazano, przepisu art. 28k ust. 1 ustawy nie
    stosuje się w przypadku łącznego spełnienia przesłanek wynikających z art. 28k ust. 2
    ustawy. W konsekwencji miejscem opodatkowania ww. usług jest terytorium innego niż
    Polska państwa członkowskiego UE.
    Natomiast odnośnie Artystów będących podatnikami choć usługa ta ma charakter usługi
    elektronicznej, to przepisy dotyczące ustalania miejsca świadczenia usług elektronicznych
    na podstawie art. 28k ust. 1 ustawy nie będą miały zastosowania. W tej sytuacji miejsce
    świadczenia usług na rzecz Artystów (z siedzibą zarówno w innym niż Polska kraju UE jak i
    z siedzibą w kraju trzecim) należy ustalić na podstawie art. 28b ust. 1 ustawy, z którego
    wynika, że miejscem świadczenia i opodatkowania jest miejsce, w którym usługobiorcy
    (Artyści) posiadają siedzibę działalności gospodarczej. Tym samym, usługi te nie będą
    podlegać opodatkowaniu w Polsce.
    Odnośnie zaś świadczenia tych usług na rzecz polskich Artystów znajdą zasady ogólne, o
    których mowa w ustawie o podatku od towarów i usług. Oznacza to, że Spółka jako
    świadczący usługę w związku z transakcją realizowaną na rzecz polskiego podatnika
    będzie zobowiązana do wykazania i rozliczenia podatku należnego w Polsce.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Tym samym, skoro uznałem, że Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest
    prawidłowe, wskazać należy, że nie wydaje się interpretacji w zakresie pytania nr 2, gdyż
    interpretacji w tym zakresie oczekiwaliście Państwo w przypadku uznania stanowiska w
    zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe, tj. uznania, że usługi cyfrowej dystrybucji

    twórczości muzycznej Artystów oraz zapewnieniu dostępu do narzędzi z zakresu sztucznej
    inteligencji (AI), nie należy traktować dla celów VAT jako świadczenie kompleksowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również tego, czy świadczone przez Spółkę usługi promocji i
    reklamy twórczości muzycznej Artystów, które będą wykorzystywane z użyciem narzędzi
    marketingowych takich jak (...), (...) i (...), należy traktować jako usługi reklamy, o których
    mowa w art. 28l pkt 2 ustawy o VAT, w sytuacji, gdy będą świadczone na rzecz podmiotów
    niebędących podatnikami, posiadających siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe
    miejsc pobytu poza terytorium Unii Europejskiej, w konsekwencji czego miejscem ich
    świadczenia jest miejsce, w którym Artyści mają siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub
    zwykłe miejsce pobytu.
    Stosownie do art. 28l pkt 2 ustawy:
      W  przypadku  świadczenia  na  rzecz  podmiotów  niebędących  podatnikami,
      posiadających siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu poza
      terytorium  Unii  Europejskiej,  usług  reklamy  -  miejscem  świadczenia  usług  jest
      miejsce, gdzie podmioty te posiadają siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe
      miejsce pobytu.
    W kwestii kwalifikowania usług jako reklamy należy wskazać na orzeczenie z 17 listopada
    1993 r. w sprawie C-69/12, gdzie ETS stwierdził, że: „Koncepcja reklamy ściśle pociąga za
    sobą rozpowszechnianie treści mających na celu informowanie konsumentów o istnieniu i
    cechach produktu lub usługi, z zamiarem zwiększenia sprzedaży. Chociaż treści te z reguły
    są rozpowszechniane za pomocą słowa mówionego lub pisanego i/lub obrazów, za
    pomocą prasy, radia i/lub telewizji, może to także być realizowane za pomocą
    częściowego lub wyłącznego wykorzystania innych środków. W celu ustalenia, w
    przypadku gdy stosowane są wyłącznie inne środki, czy przedmiotowa transakcja stanowi
    usługę reklamową w rozumieniu art. 9(2)(e) VI Dyrektywy, konieczne jest w każdym
    przypadku uwzględnienie wszystkich okoliczności z otoczenia danej usługi. Jedna z takich
    okoliczności, umożliwiająca scharakteryzowanie usługi jako „reklamowej”, występuje w
    przypadku, gdy zastosowane środki zostały pozyskane za pomocą agencji reklamowej.
    Jednakże, aby scharakteryzować usługę w ten sposób, nie jest warunkiem koniecznym, by
    jej dostawcą była agencja reklamowa. Zawsze możliwe jest, by usługa reklamowa była
    świadczona przez przedsiębiorstwo, którego wyłącznym ani nawet głównym przedmiotem
    działalności nie jest reklama, chociaż jest to mało prawdopodobna ewentualność.
    Wystarczy zatem, aby transakcja, taka jak sprzedaż nabywcy przez dostawcę, w ramach
    kampanii reklamowej, rzeczy ruchomych dystrybuowanych nieodpłatnie klientom lub
    sprzedawanych im po obniżonej cenie, bądź organizacja koktajlu, konferencji prasowej,
    seminarium, imprezy rekreacyjnej, lub innych postaci public relations, obejmowała
    przekaz treści mających na celu informowanie ogółu ludności o istnieniu i cechach
    produktu lub usługi będącego przedmiotem działalności, w celu zwiększenia sprzedaży
    tego produktu lub usługi, aby działalność taka została scharakteryzowana jako usługa
    reklamowa w rozumieniu art. 9(2)(e) VI Dyrektywy. Powyższe dotyczy również wszelkiej
    działalności stanowiącej nieodłączną część kampanii reklamowej, a która w ten sposób
    przyczynia się do przekazywania treści reklamowych. Dotyczy to również sprzedaży, w
    ramach kampanii reklamowej, przez dostawcę odbiorcy rzeczy ruchomych lub usług
    świadczonych w toku różnych imprez public relations, nawet jeżeli towary te i usługi,
    rozważane odrębnie, nie wiązałyby się z przekazywaniem treści reklamowych”. (pkt 17-20
    wyroku).
    Na konieczność szerokiego rozumienia pojęcia usług reklamy zwrócił również uwagę ETS
    w wyroku z 17 listopada 1993 r. w sprawie C-68/92 Komisja Europejska przeciwko Francji
    gdzie wskazał m.in., że: „wystarczy zatem, by działalność promocyjna, taka jak sprzedaż
    towarów po cenach obniżonych, wydawanie konsumentom towarów sprzedanych osobie
    je rozprowadzającej przez agencję reklamową, świadczenie usług po cenach obniżonych
    lub nieodpłatnie bądź organizacja koktajlu lub bankietu obejmowały rozpowszechnianie
    treści mających na celu informowanie ogółu o istnieniu i cechach produktu lub usługi

    będących przedmiotem tej działalności w celu zwiększenia sprzedaży tego produktu lub
    usługi, aby działalność taka została scharakteryzowana jako usługa reklamowa w
    rozumieniu art. 9(2)(e) VI Dyrektywy. Powyższe dotyczy również dowolnej działalności
    stanowiącej niemożliwą do wyodrębnienia część kampanii reklamowej, które w ten
    sposób przyczynia się do przekazywania treści reklamowych. Ma to miejsce w przypadku
    produkcji artykułów pomocniczych wykorzystywanych w konkretnej reklamie”. (por. pkt 18-
    19 wyroku).
    Analogiczne stanowisko przedstawił Trybunał w orzeczeniu z 17 listopada 1993 r. w
    sprawie C-73/92 Komisja Europejska przeciwko Hiszpanii.
    Z powyższych wyroków wynika, że ETS interpretuje usługi reklamowe bardzo szeroko jako
    czynności powodujące rozprzestrzenianie się informacji o produkcie, jego jakości w celu
    zwiększenia wysokości sprzedaży. ETS podkreśla, że za usługi reklamowe uznawane są
    również czynności, które same w sobie trudno uznać za reklamowe, lecz stanowią
    nierozerwalną część przedsięwzięcia promocyjnego. Przykładowo sprzedaż towarów po
    obniżonej cenie przez agencję reklamową w ramach akcji promocyjnej uznana byłaby za
    część usługi reklamowej, mimo że sprzedaż towarów jako taka nie jest przecież usługą
    reklamową. Usługą reklamy w rozumieniu Dyrektywy VAT są również m.in. usługi wsparcia
    sprzedaży wykonywane przez przedstawicieli handlowych.
    Z opisu sprawy jednoznacznie wynika, że niezależnie od świadczonych usług cyfrowej
    dystrybucji  twórczości  muzycznej  Artystów  oraz  zapewnieniu  dostępu  do  narzędzi  z
    zakresu sztucznej inteligencji AI, na podstawie odrębnych umów, Spółka będzie świadczyła
    na rzecz Artystów usługi mające na celu promocję i reklamę ich twórczości muzycznej,
    które będą wykorzystywane z użyciem narzędzi marketingowych takich jak (...), (...) i (...).
    Wynagrodzenie  za  te  usługi  będzie  ustalone  jako  procent  od  wydatków  poniesionych
    przez danego Artystę na kampanię reklamową. Usługi te Spółka będzie świadczyła na
    rzecz osób  fizycznych  niebędących  podatnikami  posiadających  siedzibę,  stałe  miejsce
    zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu poza terytorium Unii Europejskiej.
    W rozpatrywanej sprawie należy stwierdzić, że świadczone przez Spółkę usługi mające na
    celu promocję i reklamę twórczości muzycznej Artystów, które będą wykorzystywane z
    użyciem narzędzi marketingowych takich jak (...), (...) i (...) – w świetle orzecznictwa TSUE –
    należy uznać za usługę reklamy. Zatem stosownie do art. 28l pkt 2 ustawy, miejsce ich
    świadczenia należy ustalić w miejscu siedziby, stałego miejsce zamieszkania lub zwykłego
    miejsca pobytu Artystów, które znajduje się poza terytorium Unii Europejskiej. Tym
    samym usługi te nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na
    terytorium Polski, lecz na terytorium państwa trzeciego.
    Przy czym należy zauważyć, że ww. usługi nie będą stanowiły usług elektronicznych, o
    których mowa w art. 2 pkt 26 ustawy, gdyż świadczenia te nie mogą zostać uznane jako
    wymagające minimalnego udziału człowieka, kampanie reklamowe tworzone z pomocą
    narzędzi reklamowych takich jak (...), (...) czy (...) każdorazowo bowiem wymagają
    indywidualnego konfigurowania i wybrania określonych parametrów.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 uznaję za prawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również kwestii rozliczenia przez Spółkę na podstawie art. 17
    ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT udzielanych przez Artystów, będących podatnikami, licencji do
    twórczości muzycznej jako importu usług zwolnionych na podstawie 43 ust. 1 pkt 33 lit. b
    ustawy o VAT.
    Odpowiadając na Państwa wątpliwości należy wskazać, że stosownie do art. 2 pkt 9
    ustawy:
      Przez import usług rozumie się świadczenie usług, z tytułu wykonania których
      podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4.
    W myśl art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy:

      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione
      są następujące warunki:
      a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w
        przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest
        zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,
      b) usługobiorcą jest:
            w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b - podatnik, o którym
            mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym
            mowa w art. 15, zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania
            zgodnie z art. 97 ust. 4,
            w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku
            których miejscem świadczenia usług, których te bony dotyczą, jest
            terytorium kraju - podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna
            niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15,
            w pozostałych przypadkach - podatnik, o którym mowa w art. 15,
            posiadający siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce
            prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju lub osoba
            prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, posiadająca
            siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana lub obowiązana do
            zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.
    Jak stanowi art. 17 ust. 2 ustawy:
      W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4 i 5, usługodawca lub dokonujący
      dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego.
    Powołany art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy wprowadza mechanizm tzw. odwrotnego obciążenia,
    który polega na opodatkowaniu usług przez usługobiorcę. Zastosowanie odwrotnego
    obciążenia na podstawie tego przepisu jest uzależnione od spełnienia warunków
    dotyczących usługodawcy i usługobiorcy. Jak wynika z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy
    warunkiem niezbędnym do tego, aby w przypadku nabycia usług podatnikiem stał się
    usługobiorca jest, aby dokonującym ich świadczenia na terytorium kraju był podatnik
    nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia
    działalności na terytorium kraju. Jednocześnie, aby wystąpił import usług musi wystąpić
    czynność stanowiąca usługę i miejscem świadczenia tej usługi musi być terytorium Polski.
    Ponadto należy zwrócić uwagę na treść powołanego art. 28a ustawy, który wprowadza
    odrębną definicję podatnika, która ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca
    świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest również osoba wykonująca
    samodzielnie działalność gospodarczą bez względu na cel czy rezultat takiej działalności.
    Przedmiotem Państwa wątpliwości jest sytuacja, gdy czynności polegające na udzieleniu
    licencji do twórczości muzycznej wykonywane są przez Twórców, będących podatnikami,
    tj. osoby / podmioty prowadzące działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ustawy o
    VAT. Jednocześnie Spółka dokona rejestracji jako czynny podatnik VAT.
    Zatem w niniejszej sprawie spełnione są więc warunki wynikające z art. 17 ust. 1 pkt 4
    ustawy o VAT. Zarówno Artyści jak i Spółka będą podatnikami w świetle art. 28a ustawy,
    przy czym Artyści z krajów Unii Europejskiej jaki z krajów trzecich nie mają siedziby ani
    stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski. W przedmiotowej sytuacji

    nie mają zastosowania zastrzeżenia wymienione w art. 28b ust. 1 ustawy, zatem miejscem
    świadczenia i opodatkowania nabycia licencji do twórczości muzycznej od Artystów z
    krajów Unii Europejskiej jaki z krajów trzecich, podatników posiadających siedzibę poza
    Polską – stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy – jest miejsce, w którym usługobiorca
    (Spółka) posiada siedzibę działalności gospodarczej, tj. terytorium Polski. W konsekwencji
    Spółka, stosownie do warunków wymienionych w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, z tytułu
    nabycia usługi od danego Artysty z krajów Unii Europejskiej jaki z krajów trzecich
    zobowiązana będzie do rozpoznania importu usług oraz opodatkowania nabywanych
    usług, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego na terytorium Polski.
    Należy również podkreślić, że ww. art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy nie będzie miał zastosowania
    w przypadku nabywania usług od polskich Artystów, tj. podatników posiadających siedzibę
    działalności na terytorium Polski. W tej sytuacji zastosowanie znajdą zasady ogólne, o
    których mowa w ustawie o podatku od towarów i usług. Oznacza to, że polski podmiot
    świadczący usługę na rzecz polskiego podatnika (Spółkę) będzie zobowiązany do
    wykazania i rozliczenia podatku należnego w Polsce.
    Ustawodawca zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej,
    przewiduje dla niektórych czynności obniżone stawki lub zwolnienie od podatku. Jako
    odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, zastosowanie obniżonej
    stawki podatku lub zwolnienia od podatku możliwe jest jedynie w przypadku
    wykonywania czynności ściśle określonych w ww. ustawie oraz w przepisach
    wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia.
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi kulturalne świadczone przez:
      a) podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane na podstawie odrębnych
        przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym lub wpisane do rejestru
        instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem
        tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i
        prowadzeniu działalności kulturalnej, oraz dostawę towarów ściśle z tymi
        usługami związaną,
      b) indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o
        prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów, w
        tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do
        artystycznego wykonania utworów.
    Na mocy art. 43 ust. 19 ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 33, nie ma zastosowania do:
      1) usług związanych z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach,
      2) wstępu:
      a) na spektakle, koncerty, przedstawienia i imprezy w zakresie twórczości i
        wykonawstwa artystycznego i literackiego,
      b) do wesołych miasteczek, parków rozrywki, cyrków, dyskotek, sal balowych,
      c) do parków rekreacyjnych, na plaże i do innych miejsc o charakterze kulturalnym,
      3) wstępu oraz wypożyczania wydawnictw w zakresie usług świadczonych przez
        biblioteki, archiwa, muzea i innych usług związanych z kulturą,
      4) usług związanych z produkcją filmów i nagrań na wszelkich nośnikach,
      5) działalności agencji informacyjnych,
      6) usług wydawniczych,
      7) usług radia i telewizji, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 34,

      8) usług ochrony praw.
    Warunkiem zastosowania zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy jest
    zatem spełnienie przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju
    świadczonych usług (kulturalnych), ale także przesłanki podmiotowej odnoszącej się do
    usługodawcy.
    W skład grupy podmiotów uprawnionych do zwolnienia weszli indywidualni twórcy i
    artyści wykonawcy, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych,
    wynagradzani w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw
    autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów.
    Ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze nie definiują pojęć
    „kultura” i „usługa kulturalna”. Zatem przy dokonywaniu interpretacji przepisu art. 43 ust.
    1 pkt 33 lit. b ustawy posłużyć się należy wykładnią literalną, odwołując się do językowego
    znaczenia tych pojęć.
    Zatem, kultura oznacza „materialną i umysłową działalność społeczeństw oraz jej
    wytwory”, zaś usługa to „pomoc okazana komuś”, „działalność gospodarcza służąca do
    zaspokajania potrzeb ludzi”. Natomiast określenie kulturalny oznacza „odnoszący się do
    tworzenia i upowszechniania kultury lub stanowiący jej składnik”.
    Właściwym więc wydaje się przyjęcie, że kultura to ogół wytworów i osiągnięć z dziedziny
    sztuki, funkcjonujących w postaci np. dzieł artystycznych, związanych z twórczością
    artystyczną (np. o charakterze literackim, naukowym, plastycznym, muzycznym).
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu
    działalności kulturalnej (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 87):
      Działalność kulturalna w rozumieniu niniejszej ustawy polega na tworzeniu,
      upowszechnianiu i ochronie kultury.
    Analizując możliwość zwolnienia świadczonych usług na gruncie przepisów art. 43 ust. 1
    pkt 33 lit. b ustawy, należy wskazać, że art. 1 ust. 1 ustawy z 4 lutego 1994 r. o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.), do której odwołuje
    się ustawodawca w treści art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy stanowi, że:
      Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
      indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
      wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
    W myśl art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory:
      1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie,
        publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);
      2) plastyczne;
      3) fotograficzne;
      4) lutnicze;
      5) wzornictwa przemysłowego;
      6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;
      7) muzyczne i słowno-muzyczne;
      8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;
      9) audiowizualne (w tym filmowe).
    Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

      Domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze
      uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej
      wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.
    Stosownie do art. 85 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Każde artystyczne wykonanie utworu lub dzieła sztuki ludowej pozostaje pod
      ochroną niezależnie od jego wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia.
    Zgodnie z art. 85 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Artystycznymi wykonaniami, w rozumieniu ust. 1, są w szczególności: działania
      aktorów, recytatorów, dyrygentów, instrumentalistów, wokalistów, tancerzy i mimów
      oraz innych osób w sposób twórczy przyczyniających się do powstania wykonania.
    Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Artyście wykonawcy przysługuje, w granicach określonych przepisami ustawy,
      wyłączne prawo do:
      1) ochrony dóbr osobistych, w szczególności w zakresie:
      a) wskazywania go jako wykonawcy, z wyłączeniem przypadków, gdy pominięcie jest
        zwyczajowo przyjęte,
      b) decydowania o sposobie oznaczenia wykonawcy, w tym zachowania
        anonimowości albo posłużenia się pseudonimem,
      c) sprzeciwiania się jakimkolwiek wypaczeniom, przeinaczeniom i innym zmianom
        wykonania, które mogłyby naruszać jego dobre imię;
      2) korzystania z artystycznego wykonania i rozporządzania prawami do niego na
        następujących polach eksploatacji:
      a) w zakresie utrwalania i zwielokrotniania - wytwarzania określoną techniką
        egzemplarzy artystycznego wykonania, w tym zapisu magnetycznego oraz
        techniką cyfrową,
      b) w zakresie obrotu egzemplarzami, na których artystyczne wykonanie utrwalono -
        wprowadzania do obrotu, użyczania lub najmu egzemplarzy,
      c) w zakresie rozpowszechniania artystycznego wykonania w sposób inny niż
        określony w lit. b - nadawania, reemitowania oraz odtwarzania, chyba że są one
        dokonywane za pomocą wprowadzonego do obrotu egzemplarza, a także
        publicznego udostępniania utrwalenia artystycznego wykonania w taki sposób,
        aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym.
    Przepis art. 41 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych
    określa, że:
      1. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej:
      1) autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia
        lub na podstawie umowy;
      2) nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba że
        umowa stanowi inaczej.
      2. Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z
        utworu, zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej
        wymienione.
    Z treści ww. przepisów można zatem wywieść, że twórcą w rozumieniu ustawy jest każda
    osoba prowadząca faktycznie działalność twórczą, czyli działalność, której efektem jest

    powstanie utworu w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych. Użyte w tym przepisie określenie „przejaw działalności twórczej”, należy
    rozumieć jako uzewnętrzniony rezultat działalności człowieka o charakterze kreacyjnym.
    W myśl art. 86 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Artyście wykonawcy służy prawo do wynagrodzenia za korzystanie z artystycznego
      wykonania lub za rozporządzanie prawami do takiego wykonania określone w
      umowie albo przyznane w przepisach ustawy.
    Wskazali Państwo, że Artyści (Twórcy) wykonując czynności, o których mowa w opisie
    zdarzenia przyszłego, działają jako indywidualni twórcy w rozumieniu przepisów ustawy o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych. Artyści działają jako indywidualni twórcy,
    ponieważ tworzą utwory chronione prawem autorskim i prawami pokrewnymi, co nadaje
    im określone prawa majątkowe i osobiste wynikające z ustawy. Świadczone przez nich
    usługi będą przyczyniać się do tworzenia i upowszechniania dorobku kulturalnego.
    Przejawia się to w: promowaniu nowych artystów i różnorodności muzycznej; zapewnieniu
    ochrony praw autorskich i wynagrodzenia Twórcom, co motywuje ich do dalszej
    działalności twórczej i wpływa na rozwój kultury; umożliwieniu szerokiego, legalnego
    dostępu do różnorodnej muzyki dla Użytkowników na całym świecie, co wspiera rozwój
    kultury i popularyzację twórczości artystycznej. Artyści w ramach umów licencyjnych
    zawieranych ze Spółką, będą przekazywać prawo do korzystania z utworów na ustalonych
    polach eksploatacji. W konsekwencji, w wyniku zrealizowania ww. usług nie powstanie
    nowy „utwór” w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Samo
    świadczenie ww. usług Twórców spowoduje rozpowszechnienie utworów już ustalonych i
    chronionych prawem autorskim. Wynagrodzenie od Spółki na rzecz Twórców za
    świadczone usługi ma formę honorarium.
    Mając zatem na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy prawa,
    stwierdzić należy, że skoro świadczone przez Twórców usługi w ramach udzielania licencji
    będą stanowiły usługi kulturalne, a które Twórcy będą świadczyli jako indywidualni twórcy
    i artyści wykonawcy, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych,
    otrzymując wynagrodzenie w formie honorarium, to usługi te będą korzystały ze
    zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy. Jednocześnie, co istotnie, z
    okoliczności sprawy nie wynika, aby Twórcy świadczyli w ramach usług udzielania licencji
    usługi wskazane w art. 43 ust. 19 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Wobec tego stwierdzić należy, że import usług w postaci udzielania licencji na twórczość
    muzyczną Artystów podlega zwolnieniu, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 4 jest prawidłowe.
    Państwa wątpliwości sformułowane w pytaniu nr 5 dotyczą momentu powstania
    obowiązku podatkowego w sytuacji, gdy Spółka będzie podmiotem zobowiązanym do
    rozliczenia importu usług udzielenia licencji do twórczości muzycznej, który Państwa
    zdaniem powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b tiret 3 ustawy o VAT, czyli na
    zasadach właściwych dla usług najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym
    charakterze.
    Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności
    podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną
    czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego. Odpowiednie
    zakwalifikowanie usługi pod kątem podatkowym zdecyduje o prawidłowym ustaleniu
    momentu powstania obowiązku podatkowego w VAT.
    Zgodnie z zasadą ogólną sformułowaną w art. 19a ust. 1 ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
      ust. 1 i art. 138f.

    W myśl art. 19a ust. 3 ustawy:
      Usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie
      terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego okresu,
      do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu zakończenia
      świadczenia tej usługi. Usługę świadczoną w sposób ciągły przez okres dłuższy niż
      rok, dla której w związku z jej świadczeniem w danym roku nie upływają terminy
      płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego roku
      podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi.
    Z kolei na podstawie art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury z tytułu świadczenia
      usług:
          telekomunikacyjnych,
          wymienionych w poz. 24-37, 50 i 51 załącznika nr 3 do ustawy,
          najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze,
          ochrony osób oraz usług ochrony, dozoru i przechowywania mienia,
          stałej obsługi prawnej i biurowej,
          dystrybucji energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu
          przewodowego
          z wyjątkiem usług, do których stosuje się art. 28b, stanowiących import usług.
    Jak wynika z treści art. 19a ust. 7 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 3 i 4, gdy podatnik nie wystawił faktury
      lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu
      terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4, a w przypadku gdy
      nie określono takiego terminu - z chwilą upływu terminu płatności.
    Z treści art. 19a ust. 8 ustawy wynika, że:
      Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość
      lub część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład
      budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu
      mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z
      chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z wyjątkiem:
      1) dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w
        sposób, o którym mowa w ust. 1b;
      2) dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek
        podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4.
    Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności
    podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną
    czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego. Powyższy przepis art. 19a ust.
    1 ustawy formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z
    chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się
    wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź
    świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres.
    Dla określonych w art. 19a ust. 3 ustawy usług, dla których w związku z ich świadczeniem
    ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, obowiązek podatkowy
    powstanie w momencie ich wykonania, a więc z upływem każdego okresu, do którego
    płatności lub rozliczenia odnoszą. Jednakże w sytuacji, gdy przed wykonaniem usługi
    podatnik otrzyma całość lub część zapłaty, obowiązek podatkowy powstanie z chwilą jej

    otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty. Natomiast w przypadku usług najmu,
    dzierżawy, leasingu bądź usług o podobnym charakterze, obowiązek podatkowy powstaje
    z chwilą wystawienia faktury dokumentującej te usługi.
    Przy czym podkreślić należy, że przepisy ustawy dotyczące powstania obowiązku
    podatkowego nie regulują odrębnie momentu powstania obowiązku podatkowego w
    przypadku importu usług, o którym mowa w art. 2 pkt 9 ustawy. Zatem obowiązek
    podatkowy w odniesieniu do usług nabywanych w ramach importu usług powstaje na
    zasadach właściwych dla tych usług.
    W tym miejscu wskazać, że zgodnie z art. 659 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks
    cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Z zapisów Kodeksu cywilnego wynika, że najem polega przede wszystkim na oddaniu
    najemcy rzeczy do używania bądź też do korzystania i pobierania z niej pożytków.
    W myśl natomiast art. 693 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz
      do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    W myśl natomiast art. 693 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego
      przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w
      tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania
      pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić
      finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej
      cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.
    W przedmiotowej sprawie, nabywanej przez Spółkę usługi udzielenia licencji do twórczości
    muzycznej nie można utożsamiać z klasycznym wynajmem, dzierżawą czy leasingiem.
    Umowy te mogą mieć pewne podobieństwa jednakże są to różne rodzaje umów, które
    dotyczą różnych przedmiotów i mają odmienne cele. Umowa najmu dotyczy korzystania z
    rzeczy materialnej i jej używania przez najemcę. Umowa dzierżawy również dotyczy rzeczy
    lub praw do użytkowania rzeczy, ale nie są to prawa autorskie. Natomiast umowa leasingu
    daje prawo do korzystania z rzeczy ruchomych jak i nieruchomości. Jak wynika z opisu
    sprawy, Spółka będzie stroną umów licencyjnych, na podstawie których Artyści będą
    udzielać Spółce licencji na korzystanie z twórczości muzycznej wraz z prawem do
    udzielania sublicencji.
    W tym miejscu należy wskazać, że moment powstania obowiązku podatkowego wymaga
    od wykonawcy danej usługi prawidłowego określenia momentu jej wykonania. Ustawa nie
    definiuje tego momentu ani w żaden sposób nie precyzuje, jakimi kryteriami należy
    posługiwać się dla jego określenia. Wskazać jednak należy, że o faktycznym wykonaniu
    usługi decyduje jej charakter. Z kolei o charakterze i o dacie wykonania tej usługi decydują
    strony umowy cywilnoprawnej, chyba że moment ten jest określany przez obowiązujący
    przepis prawa regulujący zasady wykonywania danego rodzaju usług.
                    1Ponadto, stosownie do art. 353 ustawy Kodeks cywilny:
      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.

    Z powyższej zasady wynika, że strony mogą dowolnie kształtować treść umowy w
    granicach wyznaczonych przez obowiązujące przepisy prawa, w tym także przepisy prawa
    podatkowego.
    W rozpatrywanej sprawie należy stwierdzić, że usługę udzielenia licencji do twórczości
    Artystów nie można uznać za usługę najmu, dzierżawy, leasingu czy usług o podobnym
    charakterze, i tym samym obowiązek podatkowy nie powstaje dla niej na zasadach
    szczególnych określonych w 19a ust. 5 pkt 4 lit. b tiret 3 ustawy, w związku z art. 19a ust.
    7, czyli na zasadach właściwych dla usług najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o
    podobnym charakterze. Zatem obowiązek podatkowy z tytułu udzielenia licencji co do
    zasady powstaje na zasadach ogólnych, określonych w art. 19a ust. 1 lub art. 19a ust. 3
    ustawy. W Państwa sytuacji obowiązek podatkowy z tytułu importu usług będzie
    powstawał na zasadach określonych w art. 19a ust. 8 ustawy z uwagi na to, że zapłata
    następuje przed wykonaniem usługi.
    Jak Państwo wskazali, w ramach opłaty subskrypcyjnej Artysta (Twórca) udziela Spółce
    licencji na 12 miesięcy. W przypadku przedłużenia subskrypcji, licencja jest przedłużana o
    kolejne 12 miesięcy, zaś w przypadku nieuiszczenia opłaty w terminie licencja wygasa.
    Proces udzielenia licencji przebiega następująco: Artysta opłaca subskrypcję i podaje dane
    niezbędne do zawarcia umowy, umowa jest generowana automatycznie po opłaceniu i
    podaniu danych do umowy, przed uiszczeniem opłaty subskrypcyjnej Artysta może
    zapoznać się z projektem umowy, dochodzi do zawarcia umowy licencji. Zgodnie z
    umową, Artysta udziela licencji na swoją twórczość w momencie zawarcia umowy.
    Tym samym obowiązek podatkowy będzie powstawał na podstawie art. 19a ust. 8 ustawy
    z tytułu otrzymania zapłaty przed wykonaniem usługi. Artysta udziela bowiem licencji na
    swoją twórczość w momencie zawarcia umowy, która jest generowana automatycznie po
    opłaceniu subskrypcji i podaniu danych do umowy. Ponadto w przypadku nieuiszczenia
    opłaty w terminie licencja wygasa. Zatem płatność jest warunkiem udzielenia licencji. Z
    chwilą zawarcia umowy, po dokonaniu płatności za licencję rozpoczyna się zatem
    świadczenie na rzecz Spółki usługi. Tym samym otrzymanie zapłaty należy uznać jako
    płatności przed wykonaniem usługi. Zatem obowiązek podatkowy z tytułu importu usług
    udzielania licencji do twórczości Artystów będzie powstawał stosownie do art. 19a ust. 8
    ustawy z chwilą jej otrzymania, w odniesieniu do otrzymanej kwoty.
    W związku z powyższym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 5 jest nieprawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również ustalenia czy Spółka świadczy usługi na rzecz
    końcowych Użytkowników, czy tylko na rzecz Pośrednika, z którym zawrze Umowę
    Dystrybucyjną oraz czy w podstawie opodatkowania z tytułu świadczenia na rzecz
    Pośrednika usług poza terytorium kraju, Spółka powinna wykazać należne od właścicieli
    Platform wynagrodzenie, pomniejszone o kwotę Prowizji, przysługującą Pośrednikowi.
    Jak Państwo wskazali, udostępnianie twórczości Artystów odbywać się będzie w ramach
    umów licencyjnych zawieranych pomiędzy Spółką a Artystami (Twórcami), na podstawie
    której Twórcy będą przekazywać prawo do korzystania z twórczości muzycznej na
    ustalonych polach eksploatacji. Końcowymi odbiorcami twórczości Artystów będą
    Użytkownicy korzystający z usług strumieniowania muzyki zapewnianych przez Platformy
    Streamingowe. Spółka nie będzie zawierała umów z Użytkownikami. Początkowo Spółka
    nie będzie mogła podpisywać bezpośrednio umów z Platformami Streamingowymi, i w
    tym celu będzie korzystała z usług Pośrednika, który będzie zawierać umowy
    bezpośrednio z Platformami Streamingowymi. Spółka zawrze z Pośrednikiem Umowę
    Dystrybucyjną, na podstawie której Spółka będzie udostępniać Pośrednikowi utwory
    muzyczne Twórców, z którymi zawarła umowy licencyjne, a Pośrednik będzie przekazywał
    te utwory do podmiotów operujących Platformami Streamingowymi w ramach
    świadczonych na rzecz Spółki usług dystrybucji cyfrowej.
    Analizując opisane we wniosku zdarzenie mającej charakter usługi opodatkowanej VAT
    należy wskazać, że czynność ta zakłada istnienie dwóch podmiotów, a więc tego, który

    świadczy usługę (usługodawcy) i tego, który świadczenie odbiera (usługobiorcy), czyli
    konsumenta usługi. W sytuacji odpłatnego świadczenia usług podlegającego
    opodatkowaniu istnieje stosunek prawny pomiędzy usługodawcą i usługobiorcą, którego
    rezultatem jest wzajemne działanie tych podmiotów. Działanie to polega na tym, że
    wynagrodzenie otrzymywane przez wykonawcę usługi następuje w zamian za wykonanie
    usługi na rzecz jej odbiorcy. Pomiędzy odpłatną czynnością podlegającą opodatkowaniu, a
    otrzymywanym z tytułu tej czynności wynagrodzeniem musi istnieć bezpośredni, czytelny i
    dostrzegalny związek.
    Mając na uwadze, że Spółka będzie korzystać z usług Pośrednika, który będzie zawierać
    umowy bezpośrednio z Platformami Streamingowymi należy wskazać również na treść
    art. 9a rozporządzenia wykonawczego 282/2011. Przepis ten stanowi, że:
      1. W przypadku gdy usługi świadczone drogą elektroniczną są świadczone za
        pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej, interfejsu lub portalu, np. sklepu z
        aplikacjami, przyjmuje się do celów stosowania art. 28 dyrektywy 2006/112/WE,
        że podatnik uczestniczący w świadczeniu tych usług działa w imieniu własnym,
        lecz na rzecz dostawcy tych usług, chyba że podatnik ten wyraźnie wskaże tego
        dostawcę jako podmiot świadczący usługę i jest to odzwierciedlone w
        uzgodnieniach umownych zawartych między stronami.
      Aby uznać dostawcę usług świadczonych drogą elektroniczną za wyraźnie
      wskazanego przez podatnika jako podmiot świadczący usługę, muszą zostać
      spełnione następujące warunki:
      a) na fakturze wystawionej lub udostępnionej przez każdego podatnika
        uczestniczącego w świadczeniu usług drogą elektroniczną należy wyszczególnić
        takie usługi i ich dostawcę;
      b) na rachunku lub paragonie wystawionym lub udostępnionym usługobiorcy należy
        wyszczególnić usługi świadczone drogą elektroniczną i ich dostawcę.
      Na użytek niniejszego ustępu podatnik, który w odniesieniu do usług świadczonych
      drogą elektroniczną zatwierdzi obciążenie usługobiorcy płatnością, zatwierdzi
      świadczenie usług lub ustali ogólne warunki świadczenia usług, nie może mieć
      możliwości wyraźnego wskazania innej osoby jako podmiotu świadczącego te usługi.
      2. Ustęp 1 ma zastosowanie również w przypadku gdy usługi świadczone
        telefoniczne przez Internet, łącznie z usługami telefonii internetowej (VoIP), są
        świadczone za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnych, interfejsu lub portalu,
        np. sklepu z aplikacjami, i na warunkach określonych w tym ustępie.
      3. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do podatnika, który jedynie przetwarza
        płatność za usługi świadczone drogą elektroniczną lub usługi telefoniczne
        świadczone przez Internet, łącznie z usługami telefonii internetowej (VoIP), i nie
        uczestniczy w świadczeniu tych usług świadczonych drogą elektroniczną ani usług
        telefonicznych.
    Z cytowanych powyżej przepisów rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) Nr 282/2011
    wynika więc, że w przypadku świadczenia usług drogą elektroniczną podatnik
    uczestniczący w świadczeniu tych usług działa w imieniu własnym, lecz na rzecz dostawcy
    tych usług. Oznacza to, że każdy pośrednik otrzymał i świadczył usługę dalej drogą
    elektroniczną. Jednakże w określonych okolicznościach należy przyjąć, że taki stan rzeczy
    nie ma miejsca, np. w sytuacji gdy podatnik wyraźnie wskaże dostawcę jako podmiot
    świadczący usługę, co oznacza, że:
      a) na fakturze wystawionej lub udostępnionej przez każdego podatnika
        uczestniczącego w świadczeniu usługi należy wyszczególnić (tj. wystarczająco jasno
        wskazać) przedmiotową usługę i jej dostawcę (w zwykłych transakcjach handlowych
        fakturę VAT wystawia się między dwoma podatnikami); oraz

      b) na rachunku lub paragonie należy wyszczególnić przedmiotową usługę i jej
        dostawcę (podatnik musi wystawić lub udostępnić odbiorcy końcowemu rachunek
        lub paragon, na którym wyszczególni przedmiot świadczonej usługi i informacje
        dotyczące usługodawcy, np. nazwę przedsiębiorstwa, numer identyfikacyjny VAT);
        oraz
      c) podatnik uczestniczący w świadczeniu usługi nie zatwierdza obciążenia usługobiorcy
        płatnością (oznacza to na przykład, że sklep z aplikacjami nie jest odpowiedzialny za
        płatność pomiędzy konsumentem końcowym a właścicielem treści aplikacji); oraz
      d) podatnik uczestniczący w świadczeniu usługi nie zatwierdza świadczenia usługi
        (oznacza to, że dostawa, na przykład aplikacji, od właściciela treści za
        pośrednictwem sklepu z aplikacjami nie jest zatwierdzana przez sklep z
        aplikacjami); oraz
      e) podatnik uczestniczący w świadczeniu usługi nie ustala ogólnych warunków
        świadczenia usługi (oznacza to, na przykład, że warunki sprzedaży aplikacji za
        pośrednictwem sklepu z aplikacjami nie są ustalane przez sklep z aplikacjami);
    oraz
    jest to odzwierciedlone w uzgodnieniach umownych (wszystkie punkty od a) do e) muszą
    być odzwierciedlone w uzgodnieniach umownych).
    Jeżeli podatnik będzie uczestniczył w świadczeniu usługi spełniającej wszystkie powyższe
    warunki należy domniemywać, że podatnik ten nie jest odbiorcą świadczącym dalej usługę.
    W Państwa sytuacji warunki wynikające z art. 9a rozporządzenia wykonawczego 282/2011
    nie będą mieć zastosowania. Jak Państwo wskazaliście Spółka będzie zawierać umowę
    bezpośrednio z Pośrednikiem, który następnie zawiera umowy z Platformami
    Streamingowymi. Spółka nie będzie zawierała również umów z Użytkownikami, będącymi
    końcowymi odbiorcami twórczości Artystów udostępnianej przez Platformy
    Streamingowe. Użytkownicy mogą ponosić opłaty na rzecz Platform Streamingowych za
    możliwość odsłuchania muzyki, co jest jednak zależne od konkretnej Platformy
    Streamingowej i jej modelu biznesowego. Spółka, za pośrednictwem Pośrednika, jedynie
    przekazuje licencję na używanie i dystrybucję utworów Twórców. Jednocześnie to dany
    Twórca ustala ceny, daty premiery i ustalenie serwisów streamingowych, na których
    będzie publikowana jego twórczość. Natomiast Pośrednik przekazuje jedynie technologię
    umożliwiającą przekazanie utworów w konkretnej formie i w określonym porządku oraz
    umożliwiającą spełnienie wymogów technicznych Platform Streamingowych. Powyższe
    okoliczności wskazują, że nie można uznać Spółki za podatnika świadczącego usługi
    elektroniczne na rzecz klientów docelowych - Użytkowników. Spółka natomiast w świetle
    przedstawionych okoliczności świadczy usługę elektroniczną na rzecz Pośrednika, z
    którym zawarła Umowę Dystrybucyjną.
    Ponadto w ramach Umowy Dystrybucyjnej Spółka będzie udzielać Pośrednikowi:
        niewyłącznego prawa do dystrybuowania nagrań muzycznych Artystów za
        pośrednictwem świadczonych przez Pośrednika usług dystrybucji cyfrowej oraz
        upoważnia Pośrednika do pobierania dochodów należnych Twórcom uzyskanych w
        związku ze świadczeniem przez Pośrednika usług dystrybucji cyfrowej;
        niewyłącznej i podlegającej sublicencjonowaniu sublicencji do dystrybuowania
        twórczości muzycznej Artystów (lub ich części) oraz powielania, reklamowania i
        rozpowszechniania materiałów Artystów, które są powiązane z nagraniami
        muzycznymi Artystów (takich jak np. materiały reklamowe, promocyjne).

    Spółka upoważni również Pośrednika do dokonywania w okresie obowiązywania Umowy
    Dystrybucyjnej wszelkich czynności służących dystrybucji twórczości muzycznej Artystów.
    Z kolei Pośrednik będzie wykonywać na rzecz Spółki: usługi gromadzenia i dystrybucji
    dochodów Artystów; hosting i wsparcie usług strumieniowania muzyki; funkcje interfejsu
    klienta; funkcje obsługi klienta w zakresie pytań dotyczących konta i płatności.
    W zamian za usługi Spółka będzie płacić na rzecz Pośrednika wynagrodzenie składające się
    z: opłaty wstępnej, mającej charakter jednorazowy; opłaty administracyjnej, płatnej
    miesięcznie; opłaty za usługi monitorowania, która jest naliczana rocznie i jest pobierana
    tylko wtedy, gdy dany utwór nie wygeneruje przychodu na odpowiednim poziomie.
    W związku ze świadczeniem usług przez Pośrednika, jest on również uprawniony do
    otrzymania kwoty prowizji, która jest pobierana od części dochodów Artystów
    wygenerowanych w związku ze świadczeniem usług dystrybucji cyfrowej twórczości
    Artystów przez Pośrednika w wysokości części należności otrzymanych przez Pośrednika
    od Platform Streamingowych.
    Tym samym na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, w tym
    konkretnym przypadku Użytkownik nie będzie występował jako bezpośredni beneficjent
    (nabywca) świadczonych przez Spółkę usług, gdyż – jak wskazali Państwo w opisie sprawy -
    to Pośrednik jest faktycznym nabywcą twórczości muzycznej Twórców w ramach zawartej
    Umowy Dystrybucji, który następnie przekazuje te utwory do podmiotów operujących
    Platformami Streamingowymi. To Pośrednik jest podmiotem, który faktycznie będzie
    nabywał od Spółki usługi w ramach zawartej Umowy Dystrybucyjnej, zaś otrzymywane
    przez Pośrednika kwoty wynikające z Umowy Dystrybucyjnej wypacane przez Spółkę będą
    natomiast stanowiły zapłatę za świadczenie tych usług przez Pośrednika.
    Co do zasady, zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Na podstawie art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Natomiast art. 29a ust. 7 ustawy stanowi, że:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
        momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
        wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
        ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji
        na potrzeby podatku.
    Jak stanowi art. 29a ust. 10 ustawy:

      Podstawę opodatkowania obniża się o:
      1) kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen;
      2) wartość zwróconych towarów i opakowań;
      3) zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem
        sprzedaży, jeżeli do niej nie doszło;
      4) wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
        charakterze, o których mowa w ust. 1.
    Z powyższych przepisów wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od towarów i
    usług stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać
    z tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość
    rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym przypadku.
    Przepisy art. 29a ust. 1 i ust. 6 pkt 1 stanowią implementację odpowiednio art. 73 i art. 78
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006 str. 1 ze zm. dalej jako
    „Dyrektywa 2006/112/WE Rady”).
    Zgodnie z art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      W odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa
      w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę
      otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę
      towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej,
      włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub
      świadczenia.
    W myśl natomiast art. 78 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Do podstawy opodatkowania wlicza się następujące elementy:
      a) podatki, cła, opłaty i inne należności, z wyjątkiem samego VAT;
      b) koszty dodatkowe, takie jak koszty prowizji, opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dostawcę lub usługodawcę od nabywcy lub
        usługobiorcy.
      Do celów akapitu pierwszego lit. b), państwa członkowskie mogą uznać koszty objęte
      odrębną umową za koszty dodatkowe.
    Przepis ten określa, jakie elementy uwzględnia się przy ustalaniu wynagrodzenia,
    stanowiącego podstawę opodatkowania i wymienia przykładowo kilka rodzajów kosztów
    mieszczących się w pojęciu podstawy opodatkowania. Dotyczy on kosztów bezpośrednio
    związanych z zasadniczą dostawą towarów lub usług, które zwiększają łączną kwotę
    należną z tytułu transakcji. Zgodnie z tą regulacją, każdy koszt bezpośrednio związany z
    dostawą towarów lub świadczeniem usług, którym dostawca obciążył nabywcę lub klienta,
    powinien być włączony do podstawy opodatkowania. Zasada włączenia tych świadczeń do
    podstawy opodatkowania oznacza, że wartości tego typu kosztów, których ciężar
    przerzucany jest na nabywcę, nie wykazuje się jako odrębnego świadczenia, lecz traktuje,
    jako element świadczenia zasadniczego, z zastosowaniem stawki podatku właściwej dla
    świadczenia zasadniczego.
    Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 marca 2016 r. (sygn. akt: I FSK
    1542/14) w sytuacji, gdy podatnik wyświadczył usługę, czy też dostarczył towary i w
    ramach odpłatności za to świadczenie otrzymał pewną kwotę pieniężną oraz inne
    świadczenie – kwotą należną jest wartość całego świadczenia, które jest należne od
    nabywcy. Należy zatem uznać, że podstawa opodatkowania obejmuje wartość transakcji
    niezależnie od sposobu jej rozliczenia pomiędzy stronami.

    W pierwszej kolejności należy wskazać, że miejscem świadczenia, a tym samym
    opodatkowania usług świadczonych przez Spółkę na rzecz Pośrednika, podmiotu
    posiadającego siedzibę w Australii i nieposiadającego stałego miejsca prowadzenia
    działalności w Polsce, stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy jest miejsce, w którym
    Pośrednik posiada siedzibę swojej działalności gospodarczej, tym samym, miejscem
    opodatkowania ww. usług nie jest terytorium Polski. Zatem, usługi świadczone w ramach
    Umowy Dystrybucyjnej przez Spółkę na rzecz Pośrednika, należy traktować jako
    świadczenie usług poza terytorium kraju (tzw. eksport usług), niepodlegający
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce.
    Jak wynika z opisu sprawy, w ramach Umowy Dystrybucyjnej Spółka będzie udzielać
    Pośrednikowi niewyłącznego prawa do dystrybuowania nagrań muzycznych Artystów za
    pośrednictwem świadczonych przez Pośrednika usług dystrybucji cyfrowej oraz
    upoważnia Pośrednika do pobierania dochodów należnych Twórcom uzyskanych w
    związku ze świadczeniem przez Pośrednika usług dystrybucji cyfrowej oraz niewyłącznej i
    podlegającej sublicencjonowaniu sublicencji do dystrybuowania twórczości muzycznej
    Artystów (lub ich części) oraz powielania, reklamowania i rozpowszechniania materiałów
    Artystów, które są powiązane z nagraniami muzycznymi Artystów (takich jak np. materiały
    reklamowe, promocyjne). Jednocześnie w związku ze świadczeniem usług przez
    Pośrednika, jest on również uprawniony do otrzymania kwoty prowizji, która jest
    pobierana od części dochodów Artystów wygenerowanych w związku ze świadczeniem
    usług dystrybucji cyfrowej twórczości Artystów przez Pośrednika w wysokości części
    należności otrzymanych przez Pośrednika od Platform Streamingowych.
    W Państwa sytuacji podstawę opodatkowania z tytułu udostępniania utworów Twórców
    na Platformach Streamingowych stanowi całość wynagrodzenia należnego od właścicieli
    Platform Streamingowych, na których udostępniono utwory Spółki. Wynagrodzenie to nie
    powinno być pomniejszone o prowizję przysługującą Pośrednikowi – niezależnie od tego w
    jaki sposób Pośrednik rozlicza się ze swoimi kontrahentami (Platformami
    Streamingowymi).
    W konsekwencji należy zgodzić się z Państwem, że Spółka świadcząc usługi na rzecz
    Pośrednika, w podstawie opodatkowania z tytułu świadczenia tych usług poza terytorium
    kraju, powinna wykazać należne od właścicieli Platform Streamingowych wynagrodzenie,
    niepomniejszone o kwotę prowizji, przysługującą Pośrednikowi.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 6 i 7 uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14f § 2b Ordynacji podatkowej:
      Opłata za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega zwrotowi wyłącznie
      w przypadku:
      1) wycofania wniosku - w całości;
      2) wycofania części wniosku w odniesieniu do przedstawionego w nim odrębnego
        stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego - w odpowiedniej części;
      3) uiszczenia jej w kwocie wyższej od należnej - w odpowiedniej części.
    12 lutego 2025 r. dokonali Państwo wpłaty w wysokości 289 zł tytułem wydania
    interpretacji indywidualnej. Wniosek dotyczy 7 zdarzeń przyszłych, należna opłata
    wynosi więc 280 zł. Zatem pozostała kwota w wysokości 9 zł stanowi nadpłatę i zgodnie
    z art. 14f § 2b pkt 3 Ordynacji podatkowej, zostanie zwrócona na rachunek bankowy
    wskazany we wniosku.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze
        zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.