Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB3/423-352/10-4/JG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2010-07-13
Teza: Czy prawidłowym jest stosowanie przez Spółkę do wyżej wymienionych używanych budynków wraz z parkingami je obsługującymi – podwyższonej stawki amortyzacji wynoszącej 33,33% rocznie.
Słowa kluczowe: amortyzacja; budynek; budynek-budynek używany; ewidencja-ewidencja środków trwałych; nieruchomości-nabycie nieruchomości; obiekt; stawka-stawka amortyzacyjna; stawka-stawka indywidualna
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16i

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością reprezentowanej przez Pełnomocnika, przedstawione we wniosku z dnia 19 kwietnia 2010 r. (data wpływu 22 kwietnia 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 22 kwietnia 2010 r. został złożony ww. wniosek – uzupełniony pismem z dnia 29 czerwca 2010 r. (data wpływu 02 lipca 2010 r.) – o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka w październiku 2009 r. nabyła następujące Nieruchomości podlegające amortyzacji:

1.  działkę zabudowaną budynkiem handlowym oraz parkingiem w x,
2.  działkę zabudowaną budynkiem handlowym oraz parkingiem w x,
3.  działkę zabudowaną budynkiem handlowym oraz parkingiem w x,
4.  działkę zabudowaną budynkiem handlowym oraz parkingiem w x.

Powyższe obiekty:

1.  były przed wprowadzeniem do ewidencji Spółki używane przez okres co najmniej 60 miesięcy przez poprzedniego właściciela,
2.  są samodzielnymi budynkami, trwale związane z gruntem, przystosowanymi do prowadzenia działalność handlowej,
3.  są wynajmowane przez Spółkę jako samodzielne domy towarowe lub pawilony handlowe, sklepy, etc.,
4.  jest w nich prowadzona działalność handlowa przez najemców,
5.  parkingi obsługują wyłącznie jeden budynek poszczególnych czterech pawilonów handlowych.

W marcu 2010 r. Spółka wystąpiła z wnioskiem do Ośrodka Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego o potwierdzenie prawidłowości zaklasyfikowania ww. obiektów do rodzaju 103 Klasyfikacji Środków Trwałych.

W dniu x 2010 r. Spółka otrzymała z ww. Ośrodka pismo potwierdzające, iż wymienione w Jej wniosku budynki handlowe wraz z obsługującymi je wyłącznie parkingami należy zaliczać do rodzaju 103 KŚT.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy prawidłowym jest stosowanie przez Spółkę do wyżej wymienionych używanych budynków wraz z parkingami je obsługującymi – podwyższonej stawki amortyzacji wynoszącej 33,33% rocznie.

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z zapisem art. 16j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podatnik może indywidualnie ustalić stawkę amortyzacyjną, podwyższoną do 33,33% w stosunku rocznym, dla:

*   używanych i
*   trwale związanych z gruntem budynków handlowo - usługowych, wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji Środków Trwałych (dalej w skrócie jako „KŚT”).

Zgodnie z art. 16j ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, budynki, o których mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za używane, jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy.

Natomiast zgodnie z KŚT, rodzaj 103 obejmuje: centra handlowe, domy towarowe, samodzielne sklepy i butiki, hale używane do targów, aukcji i wystaw, targowiska pod dachem, stacje paliw, stacje obsługi, itp. oraz apteki.

W oparciu o szczegółowe dokumenty przedłożone przez Spółkę do Ośrodka Standardów Klasyfikacyjnych, organy statystyczne potwierdziły, iż przedmiotowe budynki Spółki wraz z parkingami, jeśli parkingi obsługują wyłącznie jeden budynek – Spółka może zaliczać do rodzaju 103 KŚT.

Spółka dysponuje również kopiami dokumentów, które potwierdzają wcześniejsze użytkowanie wspomnianych budynków wraz z budowlami – parkingami (tj. x od dnia x 2000 r., x od dnia x 1999 r., x od dnia x 2000 r., x od dnia x 2002 r.).

W związku z powyższym, zdaniem Spółki, ma Ona prawo do amortyzowania wyżej wspomnianych budynków według stawki 33,33% rocznie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. u. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

\- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Z powyższej regulacji wynika m.in., iż aby składnik majątku mógł zostać zaliczony do środków trwałych podatnika musi stanowić jego własność lub współwłasność. Zatem podatnik może amortyzować dla celów podatkowych wyłącznie te środki trwałe, do których przysługuje mu prawo własności. Przeniesienie praw własności na podatnika może nastąpić w drodze kupna danego środka trwałego lub wniesienia go w formie wkładu niepieniężnego.

Stosownie do art. 16j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż - dla budynków (lokali) i budowli, innych niż wymienione w pkt 4 - 10 lat, z wyjątkiem:

1.  trwale związanych z gruntem budynków handlowo - usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji trwale związanych z gruntem,
2.  kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m3, domków kempingowych i budynków zastępczych

\- dla których okres amortyzacji nie może być krótszy niż 3 lata.

Natomiast na podstawie art. 16j ust. 3 pkt 1 ww. ustawy, środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za używane, jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy.

Wobec powyższego, stwierdzić należy, że indywidualne stawki amortyzacji mogą być zastosowane przez podatnika w przypadku, gdy spełnione są następujące warunki, i tak:

*   budynki handlowo - usługowe wymienione w rodzaju 103 Klasyfikacji muszą być po raz pierwszy wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych danego podmiotu,
*   budynki te muszą spełniać kryteria uznania ich za używane.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Spółka nabyła obiekty handlowe zaliczane do rodzaju 103 Klasyfikacji Środków Trwałych. Ponadto Wnioskodawca wskazał, iż nabyte przez Niego obiekty handlowe spełniają warunki dla uznania ich za budynki używane w rozumieniu ww. art. 16j ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Reasumując, Wnioskodawca może – stosownie do art. 16j ust. 1 pkt 3 w związku z art. 16j ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – ustalić indywidualny okres amortyzacji dla przedmiotowych obiektów, jako okres nie krótszy niż 3 lata i zastosować indywidualną stawką amortyzacyjną wynoszącą 33,33% rocznie.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.