Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.537.2025.3.MR1
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-14
Teza: Rozpoznanie jako koszt podatkowy niezamortyzowanej
wartości zlikwidowanego środka trwałego/części środka
trwałego.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
środek-środek trwały-część środka trwałego
środek-środek trwały-likwidacja środka trwałego
środek-środek trwały-nieumorzona część środka trwałego
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Środki trwałe
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4d
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4e
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 6
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 6
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16g-ust. 16
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 września 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w
    zakresie rozpoznania jako koszt podatkowy niezamortyzowanej wartości zlikwidowanego
    środka trwałego/części środka trwałego.
    Uzupełnili go Państwo w odpowiedzi na wezwanie pismem z 20 października 2025 r. (data
    wpływu 20 października 2025 r.)
    Treść wniosku jest następująca :
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A. (dalej jako A. lub Spółka) jako (...).
    W związku z prowadzoną działalnością A. przeprowadza również likwidację środków
    trwałych np. (...).
    Z chwilą podjęcia decyzji o zaprzestaniu korzystania z konkretnego/-ych środka/-ów
    trwałego/ych np. (...) rozpoczyna się proces całkowitej lub częściowej likwidacji środka/-ów
    trwałego/-ych (dalej jako proces likwidacji), w toku którego następuje:
        wystawienie dokumentów wewnętrznych (PST postawienie składnika majątku w
        stan likwidacji), na podstawie których następuje przeksięgowanie środka/-ów
        trwałego/-ych (składnika/-ów majątku) do ewidencji pozabilansowej a jego/ich
        amortyzacja w całości lub części postawionej w stan likwidacji zostaje wstrzymana;
        zaprzestanie dokonywania odpisów amortyzacyjnych następuje w następnym
        miesiącu, po miesiącu w którym zaprzestano użytkowania tego/tych środka/-ów
        trwałego/-ych lub jego części;
        definitywne pozbycie się środka/-ów trwałego/-ych (wykreślenie z ewidencji
        pozabilansowej) np. poprzez jego/ich fizyczne unicestwienie lub przekazanie
        innemu podmiotowi);
        sporządzenie dokumentu LT (likwidacja składnika majątku - fizyczna)
        potwierdzającego zakończenie procesu fizycznej likwidacji.

    Proces likwidacji środków trwałych w Spółce (np. (...)) jest procesem długotrwałym
    składającym się z szeregu czynności i może trwać dłużej niż okres jednego roku
    podatkowego. A. rozpoznaje koszt podatkowy odpowiadający niezamortyzowanej części
    składnika majątku (wartości netto) zlikwidowanego środka trwałego, w okresie
    rozliczeniowym, w którym zakończono proces likwidacji. Od tego momentu Spółka nie ma
    już bowiem możliwości dalszego używania tego środka trwałego.
    Taki tryb postępowania A. stosuje również w przypadku częściowej fizycznej likwidacji
    środka trwałego np. (...), w trakcie całego procesu likwidacji.
    Likwidowane składniki majątku bądź części składników majątku fizycznie przekazywane są
    do jednostek zajmujących się utylizacją odpadów, w tym skupem złomu. Znaczna ilość
    odpadów, w tym złomu, powstających w procesie likwidacji środka/-ów trwałego/-ych
    powoduje konieczność etapowego ich zagospodarowania np.: podlegająca demontażowi
    (...) fizycznie demontowana jest etapami tzn. w pierwszej kolejności demontowane są (...)
    np. na odcinku 2 km następnie na tym samym odcinku demontowane są (...).
    Zdemontowane elementy mogą być składowane w wyznaczonych miejscach, w zależności
    od umowy z wykonawcą zadania inwestycyjnego, a następnie są fizycznie likwidowane
    poprzez przekazywanie do punktów skupu złomu (powstają karty przekazania odpadu,
    faktury) lub utylizację (również powstają karty przekazania odpadu). Etapów w procesie
    likwidacji może być kilka/kilkanaście, a złożoność procesu powoduje, że fizyczna likwidacja
    może trwać dłużej niż rok podatkowy.
    Jeszcze większym stopniem komplikacji odznacza się likwidacja (...) bądź ich części i innych
    środków trwałych, z których zbudowane są (...).
    Jako przykład może posłużyć likwidacja (...), które składają się zarówno z okablowania,
    części chłodniczej, oleju transformatorowego, części stalowej oraz części miedzianej. Masy
    całkowite takich jednostek osiągają setki ton. Dla przykładu najnowsze jednostki (...)mogą
    osiągać masę całkowitą tj. (...) kompletnie zmontowanego i napełnionego olejem 350 000
    kg, zaś sama masa oleju może sięgać do 110 000 kg, masa rdzenia wraz z uzbrojeniem ,
    uzwojeniami, układem izolacyjnym i pozostałym osprzętem może sięgać do 170 000 kg.
    Likwidacja (...) wymaga więc spuszczenia z niego oleju na odpowiednio przygotowanym
    stanowisku – taki olej jest przekazywany do zagospodarowania czy to w formie
    odsprzedaży czy utylizacji. Następnie (...) jest dzielony na części, niektóre z jego układów
    mogą być poddane sprawdzeniom lub badaniom aby zidentyfikować ich dalszą
    przydatność dla A. (decyzja o ich zagospodarowaniu może być podejmowana czasem
    dopiero po dokonaniu tych badań), następnie urządzenie jest demontowane, cięte na
    mniejsze elementy które są składowane wg. rodzaju odpadu jaki stanowią i przekazywane
    partiami do ważenia i dalszego zagospodarowania w formie odsprzedaży złomu bądź
    utylizacji.
    Może się zdarzyć, że zagospodarowanie części elementów będzie oczekiwać na dokonanie
    demontażu i segregacji innych równolegle likwidowanych środków trwałych (np. (...)).
    Ponadto prace związane z likwidacjami – demontażami – na obiektach A. często
    prowadzone są w pobliżu urządzeń pod napięciem co powoduje konieczność uzyskiwania
    dopuszczeń do prac lub prac jedynie na wyłączonych elementach sąsiednich – wyłączenia
    te mogą następować w różnych okresach czasu, być przerywane w trakcie i udzielane
    ponownie dopiero po dłuższym okresie – może się zdarzyć, że udzielenie trudnych i
    długotrwałych wyłączeń jest możliwe jedynie w okresach świątecznych i około
    świątecznych przy spełnieniu warunków (...) – takie wymogi mogą sprawić, że wyłączenia
    są dostępne w pojedyncze okresy każdego roku i prace rozpoczęte w związku z
    demontażami w roku n mogą zostać zakończone dopiero w roku n+1.
    Praktyka Spółki podyktowana rozpoznaniem kosztu podatkowego odpowiadającego
    niezamortyzowanej wartości składnika majątku (wartości netto) zlikwidowanego środka
    trwałego, w okresie rozliczeniowym w którym zakończono proces likwidacji wynika z faktu,
    że fizyczna likwidacja może trwać powyżej jednego roku podatkowego w takim przypadku

    ustalenie wartości netto częściowo zlikwidowanego środka nie jest możliwe w sposób inny
    niż szacunkowy.
    Jeżeli więc likwidacja środka trwałego przekracza okres roku podatkowego, to Spółka
    rozpoznaje odpowiadający niezamortyzowanej wartości (wartości netto) tego
    zlikwidowanego składnika majątku (środka trwałego) koszt podatkowy, w okresie
    rozliczeniowym w którym zakończono proces likwidacji i znana jest faktyczna wartość
    zlikwidowanego środka trwałego odpowiadająca wartości netto likwidowanego środka
    trwałego.
    Z tego względu Spółka w przypadku fizycznej likwidacji środka trwałego wartość netto
    likwidowanych składników majątku zalicza do kosztów podatkowych w miesiącu
    przekazania do utylizacji ostatnich elementów likwidowanego składnika majątku.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Pismem z 20 października 2025 r. doprecyzowali Państwo wniosek w następującym
    zakresie:
    1. Przeprowadzane przez A. likwidacje środków trwałych np.(...) nie są spowodowane
      utratą przydatności tych składników majątkowych w związku ze zmianą rodzaju
      działalności przez A., natomiast wynikają one z konieczności dostosowania (...) do
      wymogów technicznych, wymogów prawnych, poprawy bezpieczeństwa, ciągłości
      funkcjonowania oraz zwiększenia jego funkcjonalności i efektywności. Powody te
      mogą występować niezależnie od siebie lub łącznie.
      Z powyższych względów proces likwidacji środków trwałych w A. jest bardzo złożony i
      rozłożony (rozciągnięty w czasie) i składa się on z szeregu czynności faktycznych, np.
      (...) rozciągnięte są na obszarze kilku lub kilkunastu kilometrów i ze względów
      technicznych, bezpieczeństwa a także ze względu na ich masę, rozmiary (gabaryty),
      rozłożenie w terenie oraz różnorodność odpadów i złomu z którego się składają nie
      jest możliwe zezłomowanie tych elementów w jednym momencie.
      W trakcie tego procesu dopiero z chwilą całkowitej częściowej likwidacji środka
      trwałego, polegającej na fizycznym zlikwidowaniu konkretnych elementów tego
      środka trwałego, A. rozpoznaje koszt podatkowy odpowiadający niezamortyzowanej
      części składnika majątku (wartości netto) częściowo zlikwidowanego środka trwałego,
      w okresie rozliczeniowym, w którym ostatecznie/całkowicie zakończono proces
      częściowej likwidacji tego środka trwałego np. poprzez zezłomowanie wszystkich
      elementów stanowiących likwidowaną część środka trwałego. Od tego momentu
      Spółka nie ma już bowiem możliwości dalszego używania tej zlikwidowanej części
      środka trwałego.
    2. likwidowane składniki majątkowe stanowiące odrębne środki trwałe, np. (...)
      zaklasyfikowane są do rodzaju 210 Klasyfikacji Środków Trwałych (dalej jako KŚT) -
      Rurociągi, linie telekomunikacyjne i elektroenergetyczne, przesyłowe.
    Rodzaj ten obejmuje:
    - rurociągi przesyłowe (naziemne, podziemne lub podwodne) do transportu ropy
      naftowej, innych produktów pochodzących z rafinacji ropy naftowej, gazu lub innych
      produktów chemicznych oraz stacje pomp,
    - rurociągi przesyłowe (naziemne, podziemne lub podwodne) do transportu wody i
      ścieków oraz stacje pomp, stacje filtrów lub ujęć wody,
    - linie telekomunikacyjne (nadziemne, podziemne lub podwodne), systemy
      przekaźnikowe, sieci radiowe, telewizyjne lub kablowe, stacje przekaźnikowe, radary,
      maszty, wieże i słupy telekomunikacyjne oraz infrastrukturę radiokomunikacyjną,
    - linie elektroenergetyczne przesyłowe nadziemne lub podziemne,
    - słupowe stacje transformatorowe (bez transformatorów) i rozdzielcze

    Rodzaj ten nie obejmuje:
    - terminali ropy i ropopochodnych, sklasyfikowanych w rodzaju 202,
    - sieci telekomunikacyjnych na terenach miejskich, sklasyfikowanych w rodzaju 211,
    - rozdzielczych sieci wodociągowych, sklasyfikowanych w rodzaju 211,
    - sieci gazowych rozdzielczych na terenach miejskich, sklasyfikowanych w rodzaju 211,
    - linii elektroenergetycznych rozdzielczych łącznie z instalacjami pomocniczymi,
      sklasyfikowanych w rodzaju 211,
    - instalacji oświetleniowych dróg i ulic, sklasyfikowanych w rodzaju 220,
    - kanałów irygacyjnych i akweduktów, sklasyfikowanych w rodzaju 225 i 226
    Natomiast (...) należą do podgrupy 61 KŚT - Urządzenia i aparatura energii elektrycznej,
    rodzaju 610 KŚT - Urządzenia rozdzielcze prądu zmiennego. Rodzaj ten obejmuje:
    - urządzenia (zespoły) składające się z aparatury rozdzielczej, pomiarowej,
      zabezpieczającej, odgromowej, łącznie z konstrukcjami, ściankami działowymi,
      obudową, połączeniami wewnętrznymi, oszynowaniem, sprzętem, fundamentami,
      kanałami kablowymi, uziemieniami, siecią sprężonego powietrza, lecz bez budynku
      Urządzenia sprężarkowe wraz z silnikami napędowymi i przewodami zasilającymi
      stanowią element wyposażenia (...), które zasilają. Natomiast urządzenia
      sprężarkowe obsługujące kilka rozdzielni zaliczyć należy w skład rozdzielni o
      najwyższym napięciu. W przypadku istnienia nastawni lub wyodrębnionych urządzeń
      nastawczych - połączenia urządzeń sterowniczych, zabezpieczających, pomiarowych i
      sygnalizacyjnych między rozdzielniami a nastawniami zalicza się do obiektu nastawni.
      Granicę obiektu stanowią zaciski przewodów doprowadzających na listwach,
      aparatach, mufach, izolatorach lub transformatorach po stronie zasilania rozdzielni,
      w zakresie sprężonego powietrza - łączniki na magistrali sprężonego powietrza
    3. częściowa likwidacja środków trwałych polega na fizycznej likwidacji elementów (części
      składowych) środków trwałych, o których mowa w pytaniu nr 2.
    4. W przypadku częściowej całkowitej likwidacji środka trwałego tylko ta część podlega
      /będzie podlegała likwidacji, a pozostała część tego środka trwałego (składnika
      majątku) będzie nadal wykorzystywana przez A. pod warunkiem, że będzie mieściła się
      w pojęciu/definicji środka trwałego. Jeżeli ta pozostała część tego środka trwałego
      (składnika majątku) nie będzie mogła zostać zaklasyfikowana jako środek trwały to ten
      składnik majątkowy zostanie zlikwidowany w całości.
    Pytania
    1. Czy prawidłowe jest stanowisko A. rozpoznania jako kosztu podatkowego
      niezamortyzowanej wartości netto zlikwidowanego środka trwałego w okresie
      rozliczeniowym w którym zakończono proces likwidacji?
    2. Czy w przypadku likwidacji środka trwałego np. (...) trwającej na przestrzeni co
      najmniej dwóch lat podatkowych A. może rozpoznać w całości koszt podatkowy
      niezamortyzowanej wartości netto tego zlikwidowanego środka trwałego w okresie
      rozliczeniowym w którym zakończono proces likwidacji, mimo iż w procesie likwidacji
      w trakcie danego roku podatkowego nastąpiła częściowa fizyczna likwidacja tego
      środka trwałego?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Niezamortyzowana wartość netto zlikwidowanego środka trwałego może zostać
      rozpoznana jako koszt podatkowy w okresie rozliczeniowym, w którym zakończono
      proces likwidacji.

    2. W przypadku likwidacji środka trwałego np. (...) trwającej na przestrzeni co najmniej
      dwóch lat podatkowych A. może rozpoznać w całości koszt podatkowy
      niezamortyzowanej wartości netto tego zlikwidowanego środka trwałego w okresie
      rozliczeniowym, w którym zakończono proces likwidacji, mimo iż w procesie likwidacji
      w trakcie danego roku podatkowego nastąpiła częściowa fizyczna likwidacja tego
      środka trwałego.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 278 z późn. zm.) – dalej jako uCIT - kosztami
    uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła
    przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
    kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 uCIT.
    Wydatek będzie więc stanowił koszt uzyskania przychodów, w sytuacji gdy:
    · został poniesiony przez podatnika,
    · jest konkretny, rzeczywisty i definitywny,
    · pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    · poniesiony został w celu uzyskania, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    · został właściwie udokumentowany,
    · nie należy do kategorii wydatków, wymienionych w art. 16 ust. 1 uCIT.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 16a ust. 1 uCIT wydatki na nabycie lub
    wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych nie mogą zostać zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, w inny sposób niż
    poprzez odpisy amortyzacyjne. Stosownie bowiem do art. 15 ust. 6 uCIT kosztem
    uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m
    uCIT.
    Zgodnie natomiast z art. 16h ust. 1 pkt 1 uCIT odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od
    wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z
    zastrzeżeniem art. 16k uCIT, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po
    miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem
    art. 16e uCIT, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów
    amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji,
    zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również
    odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1 uCIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Z kategorii kosztów uzyskania przychodu wykluczone zostały też straty powstałe w wyniku
    likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność
    gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności – art. 16 ust. 1 pkt 6 uCIT, co prowadzi
    do wniosku, że jeżeli powodem likwidacji środków trwałych nie jest zmiana rodzaju
    prowadzonej przez podatnika działalności, to koszty związane ze stratą powstałą w wyniku
    likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, co do zasady stanowią koszty
    podatkowe (wnioskowanie a contrario).
    Jeżeli zatem dopuszczalne jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów straty z
    całkowitej likwidacji nie w pełni umorzonego środka trwałego, to należy przyjąć, z użyciem
    reguły wnioskowania a maiori ad minus, iż ustawodawca dopuścił także możliwość
    likwidacji części nie w pełni umorzonego środka trwałego i zaliczenie nieumorzonej
    wartości tej części środka trwałego w ciężar kosztów uzyskania przychodów.
    W myśl art. 15 ust. 4d uCIT, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio
    związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą
    okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część

    dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
    przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Natomiast stosownie do art. 15 ust. 4e uCIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania
    przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w
    księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo
    dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury
    (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo
    biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.
    Likwidacja środka trwałego nie jest związana bezpośrednio z żadnym przychodem, tym
    samym zgodnie z regulacją art. 15 ust. 4d uCIT, wartość netto likwidowanego środka
    trwałego powinna zostać, rozpoznana w kosztach uzyskania przychodu Wnioskodawcy w
    momencie dokonania likwidacji.
    Pojęcie "likwidacja" nie zostało zdefiniowane w prawie podatkowym w związku z
    powyższym należy odnieść się do rozumienia tego znaczenia w języku potocznym, które
    jest wieloznaczne i oznacza zniesienie, usunięcie, rozwiązanie czegoś (internetowy Słownik
    języka polskiego https://sjp.pwn.pl/sjp/). Zatem likwidacja środka trwałego to także
    usunięcie z ewidencji, definitywne zaprzestanie korzystania, czy też pozostawienie w
    dyspozycji innego podmiotu. Likwidacja to nie tylko fizyczne unicestwienie środka
    trwałego, ale także przekazanie środka trwałego innemu podmiotowi czy to poprzez
    darowiznę czy sprzedaż, zmianę metody prowadzenia działalności gospodarczej,
    likwidację środka trwałego w związku z jego zużyciem technicznym, technologicznym lub
    "moralnym", wycofanie go z ewidencji środków trwałych. W związku z takim rozumieniem
    tego pojęcia - likwidacją będzie definitywne pozbycie się środka trwałego (wykreślenie z
    ewidencji), np. poprzez jego zniszczenie, usunięcie, czy sprzedaż.
    W A. z chwilą podjęcia decyzji o zaprzestaniu korzystania z konkretnego/-ych środka/-ów
    trwałego/-ych np. (...) rozpoczyna się proces likwidacji, w toku którego następuje:
        wystawienie dokumentów wewnętrznych (PST), na podstawie których następuje
        przeksięgowanie środka/-ów trwałego/-ych (składnika/-ów majątku) do ewidencji
        pozabilansowej a jego/ich amortyzacja w całości lub części postawionej w stan
        likwidacji zostaje wstrzymana;
        zaprzestanie dokonywania odpisów amortyzacyjnych następuje w następnym
        miesiącu, po miesiącu w którym zaprzestano użytkowania tego/tych środka/-ów
        trwałego/-ych lub jego części;
        definitywne pozbycie się środka/-ów trwałego/-ych (wykreślenie z ewidencji
        pozabilansowej) np. poprzez jego fizyczne unicestwienie lub przekazanie innemu
        podmiotowi;
        sporządzenie dokumentu LT potwierdzającego zakończenie procesu fizycznej
        likwidacji.
    Proces likwidacji środków trwałych w Spółce (np. (...)) jest procesem długotrwałym i może
    trwać dłużej niż okres jednego roku podatkowego. A. rozpoznaje koszt podatkowy
    odpowiadający niezamortyzowanej części składnika majątku (wartości netto)
    zlikwidowanego środka trwałego, w okresie rozliczeniowym w którym zakończono proces
    likwidacji. Od tego momentu Spółka nie ma już bowiem możliwości dalszego używania
    tego środka trwałego.
    Taki tryb postępowania A. stosuje również w przypadku częściowej likwidacji środka
    trwałego (...), w trakcie całego procesu likwidacji.

    Praktyka Spółki podyktowana rozpoznaniem kosztu podatkowego odpowiadającego
    niezamortyzowanej wartości składnika majątku (wartości netto) zlikwidowanego środka
    trwałego, w okresie rozliczeniowym w którym zakończono proces likwidacji wynika z faktu,
    że w przypadku częściowej likwidacji ustalenie wartości netto częściowo zlikwidowanego
    środka trwałego w pewnych przypadkach nie jest możliwe w sposób inny niż szacunkowy.
    Jeżeli więc likwidacja środka trwałego przekracza okres roku podatkowego, to Spółka
    rozpoznaje odpowiadający niezamortyzowanej wartości (wartości netto) tego
    zlikwidowanego składnika majątku (środka trwałego) koszt podatkowy, w okresie
    rozliczeniowym w którym zakończono proces likwidacji, mimo iż w procesie likwidacji w
    trakcie danego roku podatkowego nastąpiła częściowa likwidacja tego środka trwałego.
    Likwidowane składniki majątku bądź części składników majątku fizycznie przekazywane są
    do jednostek zajmujących się utylizacją odpadów, w tym skupem złomu. Znaczna ilość
    wytwarzanego złomu w procesie likwidacji powoduje konieczność, zagospodarowania
    likwidowanych składników etapami, np. podlegająca demontażowi (...) fizycznie
    demontowana jest etapami tzn. w pierwszej kolejności demontowane są przewody
    robocze oraz przewody (...) np. na odcinku 2 km następnie na tym samym odcinku
    demontowane są konstrukcje (...) – zdemontowane elementy mogą być składowane są w
    wyznaczonych miejscach, w zależności od umowy z wykonawcą zadania inwestycyjnego a
    następnie są likwidowane poprzez przekazywanie do punktów skupu złomu (powstają
    karty przekazania odpadu, faktury) lub utylizację (również powstają karty przekazania
    odpadu). Powyżej opisanych etapów w procesie likwidacji może być kilka/kilkanaście –
    złożoność procesu powoduje, że fizyczna likwidacja może trwać dłużej niż rok podatkowy.
    Podobnie jest w przypadku likwidacji (...) bądź jej części, która również odbywa się
    etapowo, z uwagi, że (...) składa się z zarówno z wielu pól rozdzielczych, które z kolei do
    pracy potrzebują wielu elementów i urządzeń mogących stanowić odrębne środki trwałe.
    Likwidacja takich obiektów jest zakończona wraz z rozliczeniem ostatnich elementów i/lub
    urządzeń z każdego z pól.
    Z tego względu Spółka wartość netto likwidowanych środków trwałych zalicza do kosztów
    podatkowych w miesiącu przekazania do utylizacji ostatnich elementów likwidowanego
    środka trwałego.
    Koszt podatkowy stanowiący niezamortyzowaną wartość netto zlikwidowanego środka
    trwałego może zostać rozpoznawany w okresie rozliczeniowym w którym zakończono
    proces likwidacji. Od tego momentu Spółka nie ma już bowiem możliwości dalszej
    eksploatacji, tego środka trwałego.
    Potwierdzenie powyższego znajdujemy w indywidualnych interpretacjach przepisów
    prawa podatkowego wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej
    jako DKIS) np. z dnia 14 października 2024 r. sygn. 0111-KDIB1-3.4010.469.2024.1.AN, z
    dnia 27 listopada 2024 r. sygn. 0111-KDIB1-2.4010.557.2024.1.AW.
    Reasumując Wnioskodawca stoi na stanowisku, że:
    Ad. 1 Niezamortyzowana wartość netto zlikwidowanego środka trwałego może zostać
    rozpoznana jako koszt podatkowy w okresie rozliczeniowym, w którym zakończono
    proces likwidacji.
    Ad. 2 W przypadku likwidacji środka trwałego np. (...) trwającej na przestrzeni co najmniej
    dwóch lat podatkowych A. może rozpoznać w całości koszt podatkowy niezamortyzowanej
    wartości netto tego zlikwidowanego środka trwałego w okresie rozliczeniowym, w którym
    zakończono proces likwidacji, mimo iż w procesie likwidacji w trakcie danego roku
    podatkowego nastąpiła częściowa likwidacja tego środka trwałego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy
    art. 15 oraz art. 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (...)
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu,
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W przepisie art. 16 ust. 1 ustawy o CIT ustawodawca określił katalog wydatków, które
    nawet pomimo poniesienia ich przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów, w
    rozumieniu przepisów podatkowych, nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów.
    I tak, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji
      nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność
      gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności;
    Ponadto, w myśl art. 15 ust. 6 updop:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów
    amortyzacyjnych) zamieszczone zostały w przepisach art. 16a - 16m updop.

    Stosownie do postanowień art. 16a ust. 1 updop:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1)budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2)maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3)inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Jak wynika z art. 16f ust. 1 ww. ustawy:
      Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.
    Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 1 dotyczą ustalenia czy niezamortyzowana
    wartość netto zlikwidowanego środka trwałego może zostać rozpoznana jako koszt
    podatkowy w okresie rozliczeniowym, w którym zakończono proces likwidacji.
    Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o
    CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w
      którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością
      początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich
      niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie
      z art. 16 ust. 1
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów;
    Jak wynika z powyższego odpisów amortyzacyjnych dokonuje się m.in. do końca miesiąca,
    w którym postawiono je w stan likwidacji.
    Pojęcie „likwidacja” nie zostało zdefiniowane w prawie podatkowym w związku z
    powyższym należy odnieść się do rozumienia tego znaczenia w języku potocznym, które
    jest wieloznaczne i oznacza zniesienie, usunięcie, rozwiązanie czegoś (internetowy Słownik
    języka polskiego https://sjp.pwn.pl/sjp/). Zatem likwidacja środka trwałego to także
    usunięcie z ewidencji, definitywne zaprzestanie korzystania, czy też pozostawienie w
    dyspozycji innego podmiotu. Likwidacja to nie tylko fizyczne unicestwienie środka
    trwałego, ale także przekazanie środka trwałego innemu podmiotowi czy to poprzez
    darowiznę czy sprzedaż, zmianę metody prowadzenia działalności gospodarczej,
    likwidację środka trwałego w związku z jego zużyciem technicznym, technologicznym lub
    „moralnym”, wycofanie go z ewidencji środków trwałych. W związku z takim rozumieniem
    tego pojęcia – likwidacją będzie definitywne pozbycie się środka trwałego (wykreślenie z
    ewidencji), np. poprzez jego zniszczenie, usunięcie, czy sprzedaż.
    Z kolei przez utratę przydatności gospodarczej środków trwałych należy rozumieć nie
    tylko ich fizyczne zużycie, np. w wyniku długotrwałej eksploatacji, a więc utratę cech
    zapewniających zdatność do użytku, lecz także brak opłacalności korzystania z nich.
    Odnosząc powyższe do okoliczności przedstawionych w opisie sprawy, stwierdzić należy,
    że – jak wskazano powyżej – zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, nie uważa się za

    koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni
    umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na
    skutek zmiany rodzaju działalności. Wnioskując a contrario, nie ma przeszkód dla
    zaliczenia do kategorii kosztów uzyskania przychodów straty powstałej w wyniku likwidacji
    nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli ich likwidacja nie jest związana z utratą
    przydatności gospodarczej na skutek zmiany rodzaju działalności, tj. niezamortyzowana
    wartość środków trwałych zlikwidowanych z innych powodów niż zmiana rodzaju
    prowadzonej działalności.
    Strata, o której mowa w tym przepisie odzwierciedla wartość nierozliczonych podatkowo
    wydatków poniesionych przez podatnika na nabycie lub wytworzenie likwidowanych
    składników majątku. Wydatki tego rodzaju – w braku likwidacji środków trwałych i
    wartości niematerialnych i prawnych – mieszczą się w kategorii kosztów uzyskania
    przychodów potrącalnych w momencie powstania przychodów ze zbycia tych składników
    majątku albo rozliczanych dla celów podatkowych poprzez odpisy amortyzacyjne.
    Natomiast likwidacja składników majątku uniemożliwia realizację bądź kontynuację ww.
    sposobów podatkowego rozliczenia wskazanych wydatków. Wartość tych – poniesionych
    w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością, w celu uzyskania przychodów lub
    zachowania albo zabezpieczenia ich źródła, nierozliczonych dla celów podatkowych
    wydatków (tj. wydatków, które stanowiłyby koszty uzyskania przychodu z odpłatnego
    zbycia składnika majątku lub zostałyby rozliczone podatkowo poprzez amortyzację, gdyby
    nie doszło do likwidacji składników majątku) – stanowi wartość straty, o której mowa w
    powołanych przepisach.
    Z powyższych przepisów wynika, że – co do zasady – wydatki poniesione na nabycie bądź
    wytworzenie składników majątku stanowiących środki trwałe, podlegają zaliczeniu do
    kosztów uzyskania przychodów pośrednio, poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od
    wartości początkowej tych środków trwałych. Natomiast w przypadku likwidacji nie w pełni
    zamortyzowanego środka trwałego, o ile likwidacja ta nie jest związana z utratą
    przydatności tego środka trwałego na skutek zmiany rodzaju prowadzonej działalności, do
    kosztów uzyskania przychodów można zaliczyć stratę w postaci niezamortyzowanej części
    wartości początkowej likwidowanego środka trwałego.
    Z treści art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT jednoznacznie wynika, że decydującą przesłanką
    dla niezaliczenia do kosztów uzyskania przychodów tego określonego rodzaju strat jest
    wystąpienie zmiany rodzaju działalności powodującej utratę przez likwidowane środki
    trwałe przydatności gospodarczej. Zatem dla podatkowej kwalifikacji strat powstałych w
    wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych decydującym pozostaje
    ustalenie, czy utrata przez te środki przydatności gospodarczej spowodowana została
    rezygnacją przez podatnika z prowadzenia określonego rodzaju działalności, w której to
    działalności wykorzystywany był likwidowany środek trwały.
    Jak wskazali Państwo w uzupełnieniu wniosku, przeprowadzane przez A. likwidacje
    środków trwałych np. (...) nie są spowodowane utratą przydatności tych składników
    majątkowych w związku ze zmianą rodzaju działalności przez A., natomiast wynikają one z
    konieczności dostosowania Krajowego Systemu Przesyłowego do wymogów technicznych,
    wymogów prawnych, poprawy bezpieczeństwa, ciągłości funkcjonowania oraz zwiększenia
    jego funkcjonalności i efektywności. Powody te mogą występować niezależnie od siebie
    lub łącznie.
    W konsekwencji nie dojdzie do zmiany rodzaju prowadzonej działalności. Tym samym
    strata powstała w związku likwidacją nie w pełni zamortyzowanych wskazanych we
    wniosku środków trwałych nie jest spowodowana rezygnacją przez Spółkę z prowadzenia
    określonego rodzaju działalności.
    W świetle powyższego Spółce przysługuje prawo zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów straty związanej z likwidacją nie w pełni zamortyzowanych środków trwałych.

    A zatem strata z tego tytułu, w wysokości nieumorzonej wartości części środka trwałego,
    stanowi koszt uzyskania przychodów. Nie ma bowiem uzasadnienia do dalszej amortyzacji
    części środka trwałego po jego fizycznej likwidacji.
    Z kolei odnosząc się do momentu rozpoznania jako koszt podatkowy niezamortyzowanej
    wartości netto zlikwidowanego środka trwałego wskazać należy, że przepisy ustawy o CIT
    dokonują podziału kosztów na koszty bezpośrednio związane z przychodami i inne niż
    bezpośrednio związane z przychodami (tzw. koszty pośrednie).
    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio
    związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w
    sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe
    jest „zidentyfikowanie” wpływu danego kosztu na wielkość osiągniętych przychodów. Do
    tej kategorii należą głównie te koszty, które mogą być przydzielone, przypisane do
    określonych wyrobów bądź usług.
    Natomiast pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których nie da się
    przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
    prowadzące do ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi
    przysporzeniami podatnika – brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej
    wysokości powstał związany z nimi przychód. Wydatki te są związane z działalnością
    prowadzoną przez podatnika i przyczyniają się w sposób ogólny do osiągania przez niego
    przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany
    wydatek służy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w
      latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w
      tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z
      zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    W myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:
      Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
      przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Zgodnie natomiast art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:
      Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
      uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
      podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
      sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    Podkreślić ponadto należy, że z brzmienia art. 16a ust. 1 ustawy o CIT wskazującego
    składniki majątku podlegające amortyzacji i postanowień art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT
    określającego zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środka trwałego wynika,
    że amortyzacji podlegają środki trwałe wykorzystywane do prowadzonej działalności
    gospodarczej do chwili ich likwidacji, czyli daty definitywnego zaprzestania korzystania z
    danego środka trwałego do celu do jakiego był on wykorzystywany.
    W opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wskazaliście Państwo, że w związku z
    prowadzoną działalnością Spółka przeprowadza likwidację środków trwałych np. (...). Z
    chwilą podjęcia decyzji o zaprzestaniu korzystania z konkretnego/-ych środka/-ów trwałego
    /ych rozpoczyna się proces całkowitej lub częściowej likwidacji środka/-ów trwałego/-ych w
    toku którego następuje:

    · wystawienie dokumentów wewnętrznych (PST postawienie składnika majątku w stan
      likwidacji), na podstawie których następuje przeksięgowanie środka/-ów trwałego/-ych
      (składnika/-ów majątku) do ewidencji pozabilansowej a jego/ich amortyzacja w całości
      lub części postawionej w stan likwidacji zostaje wstrzymana;
    · zaprzestanie dokonywania odpisów amortyzacyjnych następuje w następnym miesiącu,
      po miesiącu w którym zaprzestano użytkowania tego/tych środka/-ów trwałego/-ych
      lub jego części;
    · definitywne pozbycie się środka/-ów trwałego/-ych (wykreślenie z ewidencji
      pozabilansowej) np. poprzez jego/ich fizyczne unicestwienie lub przekazanie innemu
      podmiotowi);
    · sporządzenie dokumentu LT (likwidacja składnika majątku - fizyczna) potwierdzającego
      zakończenie procesu fizycznej likwidacji.
    Proces likwidacji środków trwałych w Spółce (np. (...)) jest procesem długotrwałym
    składającym się z szeregu czynności i może trwać dłużej niż okres jednego roku
    podatkowego. A. rozpoznaje koszt podatkowy odpowiadający niezamortyzowanej części
    składnika majątku (wartości netto) zlikwidowanego środka trwałego, w okresie
    rozliczeniowym, w którym zakończono proces likwidacji. Od tego momentu Spółka nie ma
    już bowiem możliwości dalszego używania tego środka trwałego.
    Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że koszty podatkowe z tytułu likwidacji
    środka/-ów trwałego/-ych powinny więc być rozpoznane w dacie zakończenia procesu
    likwidacji tj. w miesiącu przekazania do utylizacji ostatnich elementów likwidowanego/-ych
    środka/-ów trwałego/-ych. Od tego momentu należy uznać, że te środki trwałe zostały
    zlikwidowane, gdyż Spółka nie miała możliwości dalszej ich eksploatacji.
    W związku z powyższym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1, zgodnie z którym
    niezamortyzowana wartość netto zlikwidowanego środka trwałego może zostać
    rozpoznana jako koszt podatkowy w okresie rozliczeniowym, w którym zakończono
    proces likwidacji, jest prawidłowe.
    Przedmiotem Państwa kolejnej wątpliwości jest ustalenie czy w przypadku likwidacji
    środka trwałego np.(...) trwającej na przestrzeni co najmniej dwóch lat podatkowych A.
    może rozpoznać w całości koszt podatkowy niezamortyzowanej wartości netto tego
    zlikwidowanego środka trwałego w okresie rozliczeniowym, w którym zakończono proces
    likwidacji, mimo iż w procesie likwidacji w trakcie danego roku podatkowego nastąpiła
    częściowa fizyczna likwidacja tego środka trwałego.
    Jak wynika z przytoczonego już opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego proces
    likwidacji środków trwałych w Spółce (np. (...)) jest procesem długotrwałym składającym się
    z szeregu czynności i może trwać dłużej niż okres jednego roku podatkowego. A.
    rozpoznaje koszt podatkowy odpowiadający niezamortyzowanej części składnika majątku
    (wartości netto) zlikwidowanego środka trwałego, w okresie rozliczeniowym, w którym
    zakończono proces likwidacji. Od tego momentu Spółka nie ma już bowiem możliwości
    dalszego używania tego środka trwałego.
    Taki tryb postępowania A. stosuje również w przypadku częściowej fizycznej likwidacji
    środka trwałego np. (...) najwyższych napięć, w trakcie całego procesu likwidacji.
    Praktyka Spółki podyktowana rozpoznaniem kosztu podatkowego odpowiadającego
    niezamortyzowanej wartości składnika majątku (wartości netto) zlikwidowanego środka
    trwałego, w okresie rozliczeniowym w którym zakończono proces likwidacji wynika z faktu,
    że fizyczna likwidacja może trwać powyżej jednego roku podatkowego w takim przypadku
    ustalenie wartości netto częściowo zlikwidowanego środka nie jest możliwe w sposób inny
    niż szacunkowy.
    Ponadto w uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że w przypadku częściowej całkowitej
    likwidacji środka trwałego tylko ta część podlega/będzie podlegała likwidacji, a pozostała

    część tego środka trwałego (składnika majątku) będzie nadal wykorzystywana przez A. pod
    warunkiem, że będzie mieściła się w pojęciu/definicji środka trwałego. Jeżeli ta pozostała
    część tego środka trwałego (składnika majątku) nie będzie mogła zostać zaklasyfikowana
    jako środek trwały to ten składnik majątkowy zostanie zlikwidowany w całości.
    Przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych nie określają pojęcia częściowej
    likwidacji środka trwałego. Jeśli częściowa likwidacja środka trwałego nie skutkuje tym, że
    środek przestał spełniać kryteria warunkujące zaliczeniem go do kategorii środków
    trwałych, tj. środek ten w dalszym ciągu jest kompletny i zdatny do użytku w działalności
    gospodarczej, to należy kontynuować amortyzację, ale od pomniejszonej wartości
    początkowej. W takich przypadkach ma zastosowanie art. 16g ust. 6 ustawy o CIT
    określający postępowanie w razie trwałego odłączenia od danego środka trwałego części
    składowej lub peryferyjnej.
    Zgodnie z art. 16g ust. 16 ustawy o CIT:
      W razie trwałego odłączenia od danego środka trwałego części składowej lub
      peryferyjnej wartość początkową tego środka zmniejsza się, od następnego miesiąca
      po odłączeniu, o różnicę między ceną nabycia (kosztem wytworzenia) odłączonej
      części a przypadającą na nią, w okresie połączenia, sumą odpisów amortyzacyjnych
      obliczoną przy zastosowaniu metody amortyzacji i stawki amortyzacyjnej stosowanej
      przy obliczaniu odpisów amortyzacyjnych tego środka trwałego.
    Jak wynika z tego przepisu, w sytuacji takiego trwałego odłączenia wartość początkową
    środka trwałego zmniejsza się, od następnego miesiąca po odłączeniu, o różnicę między
    ceną nabycia (kosztem wytworzenia) odłączonej części a przypadającą na nią , w okresie
    połączenia, sumą odpisów amortyzacyjnych obliczoną przy zastosowaniu metody
    amortyzacji i stawki amortyzacji stosowanej przy obliczaniu odpisów amortyzacyjnych od
    tego środka trwałego. Nieumorzona wartość początkowa przypadająca na zlikwidowaną
    część środka trwałego jest kosztem uzyskania przychodów pod warunkiem, że ten środek
    trwały nie utracił przydatności gospodarczej na skutek zmiany rodzaju działalności.
    W oparciu o pisany we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe oraz powołane przepisy
    prawa należy stwierdzić, że w przypadku fizycznej likwidacji części środka trwałego jeżeli
    pozostała część tego środka trwałego (składnika majątku) nie będzie mogła zostać
    zaklasyfikowana jako środek trwały i ten składnik majątkowy zostanie zlikwidowany w
    całości, Spółka może rozpoznać w całości koszt podatkowy niezamortyzowanej wartości
    netto tego zlikwidowanego środka trwałego w okresie rozliczeniowym, w którym
    zakończono proces likwidacji.
    Natomiast w przypadku częściowej likwidacji środka trwałego, jeżeli podlega/będzie
    podlegała likwidacji tylko ta część, a pozostała część tego środka trwałego (składnika
    majątku) będzie mieściła się w pojęciu/definicji środka trwałego i będzie nadal
    wykorzystywana przez Spółkę należy stwierdzić, że wartość tej likwidowanej części
    (wyodrębniona z wartości całego środka trwałego), powinna zostać zaliczona do kosztów
    uzyskania przychodów w momencie fizycznej likwidacji tej części.
    Podsumowując, w przypadku likwidacji środka trwałego np. (...) trwającej na przestrzeni co
    najmniej dwóch lat podatkowych A. może rozpoznać w całości koszt podatkowy
    niezamortyzowanej wartości netto tego zlikwidowanego środka trwałego w okresie
    rozliczeniowym, w którym zakończono proces likwidacji, mimo iż w procesie likwidacji w
    trakcie danego roku podatkowego nastąpiła częściowa fizyczna likwidacja tego środka
    trwałego tylko w przypadku gdy pozostała część tego środka trwałego (składnika majątku)
    nie będzie mogła zostać zaklasyfikowana jako środek trwały oraz środek ten zostanie
    zlikwidowany w całości.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 w tej części jest prawidłowe tj. Spółka
    może rozpoznać w całości koszt podatkowy niezamortyzowanej wartości netto tego
    zlikwidowanego środka trwałego w okresie rozliczeniowym, w którym zakończono proces
    likwidacji, mimo iż w procesie likwidacji w trakcie danego roku podatkowego nastąpiła

    częściowa fizyczna likwidacja tego środka trwałego, wyłącznie w sytuacji gdy pozostała
    część tego środka trwałego (składnika majątku) nie będzie mogła zostać zaklasyfikowana
    jako środek trwały oraz środek ten zostanie zlikwidowany w całości.
    Tak samo w przypadku częściowej likwidacji środka trwałego, jeżeli podlega/będzie
    podlegała likwidacji tylko ta część, a pozostała część tego środka trwałego (składnika
    majątku) będzie mieściła się w pojęciu/definicji środka trwałego i będzie nadal
    wykorzystywana przez Spółkę należy stwierdzić, że wartość tej likwidowanej części
    (wyodrębniona z wartości całego środka trwałego), powinna zostać zaliczona do kosztów
    uzyskania przychodów w momencie fizycznej likwidacji tej części.
    Jednakże nie można zgodzić się z Państwa stwierdzeniem, że w przypadku częściowej
    likwidacji ustalenie wartości netto częściowo zlikwidowanego środka trwałego w pewnych
    przypadkach nie jest możliwe w sposób inny niż szacunkowy.
    Należy podkreślić, iż wartość początkowa składników majątku nie jest kategorią
    niezmienną albowiem w okresie użytkowania może ona podlegać zmianom w
    szczególności na skutek odłączenia lub przyłączenia do składnika majątku części
    składowej lub peryferyjnej.
    Jak już wskazano wyżej w myśl art. 16 ust. 16 ustawy o CIT, w razie trwałego odłączenia od
    danego środka trwałego części składowej lub peryferyjnej wartość początkową tego
    środka zmniejsza się, od następnego miesiąca po odłączeniu, o różnicę między ceną
    nabycia (kosztem wytworzenia) odłączonej części a przypadającą na nią, w okresie
    połączenia, sumą odpisów amortyzacyjnych obliczoną przy zastosowaniu metody
    amortyzacji i stawki amortyzacyjnej stosowanej przy obliczaniu odpisów amortyzacyjnych
    tego środka trwałego, tj. kwotę równą wartości niezamortyzowanej środka trwałego
    przypadającą na odłączoną część.
    Trwałe odłączenie oznacza całkowite pozbawienie rzeczy części składowej lub peryferyjnej
    danego rodzaju, również wówczas gdy dana część przestanie spełniać swoje funkcje na
    skutek złego stanu technicznego, np. trwałe wyburzenie części budynku. Nietrwałe
    odłączenie to np. odłączenie części w celu konserwacji, czy naprawy, albo też odłączenie w
    celu połączenia. Takie odłączenie nie wywołuje skutków podatkowych.
    Zdaniem organu podatkowego, nie można wykładni przepisu art. 16g ust. 16 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych, traktować zawężająco tj. poprzez ograniczenie
    jej wyłącznie do środków trwałych nabytych odpłatnie lub wytworzonych we własnym
    zakresie, gdy wartość początkowa jest ustalana zgodnie z:
        art. 16g ust. 1 pkt 1) – w razie odpłatnego nabycia cena ich nabycia,
        art. 16g ust. 1 pkt 2) – w razie wytworzenia we własnym zakresie koszt wytworzenia,
        ponieważ taka wykładnia nie znajduje uzasadnienia w przepisach ustawy o podatku
        dochodowym od osób prawnych.
    W art. 16g ust. 16 ww. ustawy, ustawodawca nie dokonał jakichkolwiek ograniczeń zakresu
    przedmiotowego tego przepisu, w zależności od sposobu nabycia części składowej lub
    peryferyjnej. Zwłaszcza, że w przepisie art. 16g ust. 1 pkt 4 wyraźnie wskazał, iż za
    „wartość początkową środków trwałych (...), uważa się w razie nabycia w postaci wkładu
    niepieniężnego wniesionego do spółki (...) – ustaloną przez podatnika (...) na dzień
    wniesienia wkładu lub udziału wartość poszczególnych środków trwałych (...), nie wyższą
    jednak od ich wartości rynkowej”. Wartością nabycia w przedmiotowej sprawie jest
    wartość środków trwałych określona zgodnie z powołanym artykułem.
    Stosownie do uregulowań art. 16g ust. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, zmniejszenie podstawy dokonywania odpisów amortyzacyjnych należy

    dokonywać wówczas, gdy część składowa lub peryferyjna danego środka trwałego
    zostanie trwale od niego odłączona. Zmniejszenie wartości początkowej dotyczy każdego
    przypadku, w którym:
        dokonywane odłączenie ma charakter trwały, oraz
        trwale odłączana jest część składowa lub peryferyjna.
    Jeżeli trwale odłączona, nie w pełni umorzona część składowa lub peryferyjna zostanie
    postawiona w stan likwidacji, zbyta lub stwierdzi się jej niedobór, wobec braku
    stosownych regulacji normujących te kwestie, należy odpowiednio stosować przepisy
    ustawy dotyczące likwidacji środków trwałych w szczególności art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1
    pkt 6.
    W opisanym stanie faktycznym znajduje, więc zastosowanie art. 16g ust. 16 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych, tj. Spółka ma obowiązek pomniejszyć wartość
    początkową środka trwałego od następnego miesiąca po odłączeniu, o różnicę między
    ceną nabycia/ wytworzenia odłączonej części a przypadającą na nią, w okresie połączenia,
    sumą odpisów amortyzacyjnych obliczoną przy zastosowaniu metody amortyzacji i stawki
    amortyzacyjnej stosowanej przy obliczaniu odpisów amortyzacyjnych tego środka
    trwałego.
    Podsumowując należy więc ustalić wartość początkową oraz umorzenia częściowo
    likwidowanego składnika majątku. Do określenia wartości początkowej środka trwałego
    należy wykorzystać dane historyczne i na ich podstawie ustalić wartość początkową części
    składowych tego środka, a przede wszystkim jego likwidowanej części. W ten sposób
    można określić udział wartości części składowej w wartości początkowej całego środka
    trwałego. Ustalenie wartości początkowej likwidowanej części środka trwałego, który był
    amortyzowany wg jednej stawki amortyzacyjnej pozwala określić wartość umorzenia
    zlikwidowanej części składnika majątku.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 w tej części jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy
    stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla Organu
    wydającego przedmiotową interpretację. Powołane interpretacje nie stanowią źródła
    prawa, wiążą strony w konkretnej indywidualnej sprawie, więc zawartych w nich stanowisk
    organów podatkowych nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę
    tut. Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.

        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.