Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.418.2020.12.S/JC/MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-23
Teza: Ustalenie, czy przychodem podlegającym opodatkowaniu w
Polsce podatkiem dochodowym od osób prawnych po 1
stycznia 2021 r. jest kwota zawierająca należny w Wielkiej
Brytanii podatek od wartości dodanej (VAT), wynikający z
faktur wystawionych za sprzedaż towarów na terytorium
Wielkiej Brytanii oraz czy do kosztów uzyskania przychodów
po 1 stycznia 2021 r. należy zaliczyć kwotę brutto, tj.
powiększoną o brytyjski podatek VAT z faktur kosztowych za
usługi nabywane przez Spółkę na terytorium Wielkiej Brytanii.
Słowa kluczowe: Wielka Brytania
koszt-koszty uzyskania przychodów
podatek-podatek od towarów i usług
przychód
wartość-wartość brutto
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód-Pieniądze i wartości pieniężne
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód-Podatek od towarów i usług (VAT)
1

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 listopada 2020 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 listopada 2020 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca.

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (Spółka) jest polskim rezydentem podatkowym, który podlega w Polsce
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób
    prawnych.
    Wnioskodawca jest podmiotem zarejestrowanym do celów VAT w Polsce, w tym też do
    celów transakcji wewnątrzwspólnotowych.
    Ponadto, Spółka zarejestrowana jest do celów rozliczania VAT m.in. na terytorium Wielkiej
    Brytanii.
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży produktów (...). W
    związku z prowadzoną działalnością Spółka dokonuje sprzedaży towarów na rzecz
    podmiotów z siedzibą w Wielkiej Brytanii. Sprzedaż ta organizowana jest w dwóch
    scenariuszach.
    W pierwszym scenariuszu, Spółka dokonuje wysyłki towarów z Polski bezpośrednio na
    rzecz podmiotów brytyjskich - zarówno podatników jak i nie podatników VAT. Transakcja
    taka, do dnia 31 grudnia 2020 r., może stanowić wewnątrzwspólnotową dostawę towarów

    (w przypadku sprzedaży na rzecz podatnika VAT), lub sprzedaż wysyłkową z terytorium
    kraju, która po przekroczeniu określonego limitu sprzedaży traktowana jest jako lokalna
    dostawa towarów na rzecz brytyjskiego konsumenta opodatkowana na terytorium
    Wielkiej Brytanii lokalnym podatkiem od wartości dodanej (VAT).
    Po 31 grudnia 2020 r., z uwagi na zakończenie okresu przejściowego, Spółka będzie
    traktowała sprzedaż w tym scenariuszu jako eksport towarów.
    W drugim natomiast modelu, Spółka dokonuje sprzedaży za pośrednictwem platformy
    sprzedażowej (...), w ramach której dokonuje przesunięcia towarów własnych do
    magazynu (...) znajdującego się na terenie Niemiec. Następnie (...) (tę decyzję podejmuje
    sam (...), Spółka nie ma na to żadnego wpływu) transportuje towar do magazynu
    znajdującego się na terenie jednego z sześciu innych krajów europejskich w których
    Spółka jest zarejestrowana na potrzeby rozliczania podatku VAT (w tym na terytorium
    Wielkiej Brytanii). Następnie Spółka dokonuje sprzedaży towaru na rzecz ostatecznego
    klienta. Zaznaczyć należy, że (...) nie jest w żadnym momencie właścicielem towarów,
    odpowiada tylko za jego magazynowanie i logistykę. Do dnia 31 grudnia 2020 r. towar dla
    nabywców z Wielkiej Brytanii, może być więc wysłany z magazynów (...) znajdujących się w
    dowolnym kraju spośród wszystkich krajów Unii Europejskiej, w których Spółka jest
    zarejestrowana dla potrzeb VAT.
    Natomiast po dniu 1 stycznia 2021 roku sprzedaż na rzecz nabywców z Wielkiej Brytanii
    odbywać się będzie wyłącznie z magazynu (...) położonego na terenie Wielkiej Brytanii. W
    konsekwencji towar zostanie wysłany przez Spółkę do magazynu (...) znajdującego się na
    terytorium Wielkiej Brytanii, a następnie zostanie dokonana dostawa krajowa (zarówno na
    rzecz konsumentów niebędących podatnikami oraz podatników z siedzibą w Wielkiej
    Brytanii) opodatkowana lokalnym brytyjskim podatkiem od wartości dodanej.
    Pytania
    1) Czy przychodem podlegającym opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym od
      osób prawnych po 1 stycznia 2021 r. jest kwota zawierająca należny w Wielkiej Brytanii
      podatek od wartości dodanej (VAT), wynikający z faktur wystawionych za sprzedaż
      towarów na terytorium Wielkiej Brytanii?
    2) Czy do kosztów uzyskania przychodów po 1 stycznia 2021 r. należy zaliczyć kwotę
      brutto, tj. powiększoną o brytyjski podatek VAT z faktur kosztowych za usługi
      nabywane przez Spółkę na terytorium Wielkiej Brytanii?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1406 ze zm., dalej jako: „ustawa o CIT”), podatnicy, jeżeli
    mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi
    podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz
    art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również
    różnice kursowe.
    Do przychodów, zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 9 ustawy o CIT nie zalicza się należnego
    podatku od towarów i usług.
    Stosownie do art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, za przychody związane z działalnością
    gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a
    także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o
    których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie
    zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów,
    udzielonych bonifikat i skont.
    Jak wynika z powyższych regulacji, ustawa o CIT nie definiuje ściśle pojęcia przychodu
    podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1

    ustawy o CIT przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii. Jednakże z treści
    art. 12 ustawy o CIT wynika, że pojęcie "przychodu" jest bardzo szerokie i obejmuje m.in.
    wszystkie otrzymane pieniądze z zastrzeżeniem wyjątków wskazanych w przepisach.
    Wyjątkiem takim jest m.in. kwota należnego podatku od towarów i usług.
    Z kolei, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1.
    Definicja kosztów uzyskania przychodów sformułowana przez ustawodawcę ma charakter
    ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien
    podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Dla
    kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony.
    Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego
    poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu
    istnieje związek przyczynowy.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty
        uzyskania przychodów.
    Katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku z
    przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą zawarty został w art. 16 ust. 1
    ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a i b ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów podatku od towarów i usług, z tym że jest kosztem uzyskania przychodów:
    a) podatek naliczony:
        jeżeli podatnik zwolniony jest od podatku od towarów i usług lub nabył towary i
        usługi w celu wytworzenia albo odprzedaży towarów lub świadczenia usług
        zwolnionych od podatku od towarów i usług,
        w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług
        podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od
        towarów i usług - jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa
        wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej,
    b) podatek należny:

        w przypadku importu usług oraz wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów,
        jeżeli nie stanowi on podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od
        towarów i usług; kosztem uzyskania przychodów nie jest jednak podatek należny
        w części przekraczającej kwotę podatku od nabycia tych towarów i usług, która
        mogłaby stanowić podatek naliczony w rozumieniu przepisów o podatku od
        towarów i usług,
        w przypadku przekazania lub zużycia przez podatnika towarów lub świadczenia
        usług na potrzeby reprezentacji i reklamy, obliczony zgodnie z odrębnymi
        przepisami,
        od nieodpłatnie przekazanych towarów, obliczony zgodnie z odrębnymi
        przepisami, w przypadku gdy wyłącznym warunkiem ich przekazania jest
        uprzednie nabycie przez otrzymującego towarów lub usług od przekazującego w
        określonej ilości lub wartości.
    Wskazać należy, że istota podatku od towarów i usług o którym mowa w powyższych
    przepisach polega na tym, że powinien on pozostawać neutralny dla przedsiębiorcy, co
    oznacza, że przedsiębiorca nie może ponosić ciężaru tego podatku. Założenie zasady
    neutralności na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oznacza, że
    podatek od towarów i usług nie stanowi z reguły ani przychodu, ani kosztu uzyskania
    przychodu - taki stan rzeczy ma miejsce zarówno w przypadku podatku należnego, jak i
    naliczonego. Co istotne, ustawa o CIT w kontekście przychodu i kosztów jego uzyskania
    odnosi się w swojej treści do „podatku od towarów i usług”.
    Przepisy ustawy nie definiują jednakże tego pojęcia. Odnieść w tym zakresie można się
    jedynie do art. 4a pkt 7 ustawy o CIT, zgodnie z którym, ilekroć mowa jest o "ustawie o
    podatku od towarów i usług" rozumie się przez to ustawę z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r. poz. 106, 568, 1065 i 1106).
    Tym samym, przytoczone wyżej art. 12 ust. 4 pkt 9 oraz art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a i b ustawy
    o CIT, powinny być analizowane razem z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, ustawa reguluje
    opodatkowanie podatkiem od towarów i usług.
    Natomiast, zgodnie z art. 2 pkt 11 tej ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa podatku od
    wartości dodanej to rozumie się przez to podatek od wartości dodanej nakładany na
    terytorium państwa członkowskiego, z wyjątkiem podatku od towarów i usług
    nakładanego tą ustawą. Przy czym, zgodnie z art. 2 pkt 4 ww. ustawy o podatku od
    towarów i usług, przez terytorium państwa członkowskiego należy rozumieć terytorium
    państwa wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a. Zgodnie
    z art. 2 pkt 3 ww. ustawy, jako terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw
    członkowskich Unii Europejskiej. Zgodnie natomiast z art. 2 pkt 5 cyt. ustawy, przez
    terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa nie wchodzące w skład
    terytorium Wspólnoty.
    Wskazać należy, że sformułowanie "podatek od towarów i usług" jest określeniem
    podatku pośredniego funkcjonującego na terytorium Polski, który w przypadku innych
    państw funkcjonuje pod innymi nazwami. W przypadku państw członkowskich Unii
    Europejskiej funkcjonuje on pod pojęciem podatku od wartości dodanej. W konsekwencji
    termin „podatku od wartości dodanej” jest różnoznaczny „podatkowi od towarów i usług”,
    różnicę stanowi w tym przypadku jedynie zakres terytorialny obowiązywania tych danin.
    Podatek od towarów i usług jest bowiem podatkiem zharmonizowanym, a w konsekwencji
    stosowania wobec niego prawa unijnego powinien on podlegać nie tylko wykładni
    językowej, lecz również celowościowej. Konsekwencją harmonizacji tego podatku na

    terytorium Unii Europejskiej jest konieczność jednolitego rozumienia pojęć podatku od
    wartości dodanej na całym obszarze państw członkowskich. Należy zwrócić uwagę, że
    podatki dochodowe zostały zharmonizowane jedynie w ograniczonym zakresie. Niemniej
    jednak państwa członkowskie dokonując opodatkowania zobowiązane są powstrzymywać
    się od wszelkiej dyskryminacji opartej na przynależności państwowej.
    Przyjąć zatem należy, że definicja legalna zawarta w art. 2 pkt 11 ustawy o VAT pełni tylko
    funkcję porządkującą pojęcia języka prawnego, nie jest natomiast przepisem materialnym,
    który obok podatku od towarów i usług konstytuuje nową formę opodatkowania -
    podatek od wartości dodanej. Zważywszy na harmonizację przepisów podatku VAT oraz
    zakaz dyskryminacji nie może zasadnie stawiać podatnika w gorszej sytuacji dlatego, że
    poniósł on koszt w tym samym istotowo podatku a jedynie inaczej określanym.
    Mechanizm i konstrukcja prawna podatku określanego na gruncie prawa krajowego jako
    "podatek od towarów i usług", a na gruncie prawa unijnego jako "podatek od wartości
    dodanej" są zatem identyczne. Z uwagi na brak rozróżnienia pomiędzy podatkiem od
    wartości dodanej, a podatkiem od towarów i usług, dla celów podatku dochodowego od
    osób prawnych - podatek ten powinien podlegać tym samym regulacjom podatkowym
    przewidzianym w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, co podatek od
    towarów i usług obowiązujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Oznacza to zatem, że rozwiązania zawarte w przepisach ustawy o podatku dochodowym
    od osób prawnych, dotyczące zarówno przychodów, jak i kosztów uzyskania przychodów,
    odnoszące się do podatku od towarów i usług należy odnosić również do podatku od
    wartości dodanej. Stanowisko takie zostało przedstawione w szeregu orzeczeń sądów
    administracyjnych oraz stanowiskach organów podatkowych, kreując jednorodną linię
    orzeczniczą.
    Przykładowo, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2013 r. sygn.
    akt II FSK 1545/11, sąd wskazał: "mechanizm i konstrukcja prawna podatku określanego
    na gruncie prawa krajowego jako "podatek od towarów i usług", a na gruncie prawa
    unijnego jako "podatek od wartości dodanej" są identyczne. (...) Tym samym, wbrew
    poglądom Spółki, należy przyjąć, że wyłączenia uregulowane w art. 12 ust. 4 oraz w art. 16
    ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.p. odnoszą się do podatku od towarów i usług, którego adekwatną
    nazwą w zakresie obrotu unijnego na gruncie u.p.t.u., w myśl art. 2 pkt 11 tej ustawy, jest
    określenie "podatek od wartości dodanej" (...)".
    Analogiczne stanowisko zajął również NSA w wyroku z 8 maja 2018 r. sygn. akt 926/16, w
    którym stwierdzono, że : "definicja legalna zawarta w art. 2 pkt 11 ustawy o VAT pełni tylko
    funkcję porządkującą pojęcia języka prawnego, nie jest natomiast przepisem materialnym,
    który obok podatku od towarów i usług konstytuuje nową formę opodatkowania -
    podatek od wartości dodanej. (...) skład orzekający orzekł, że brak jest argumentów by
    możliwość pomniejszenia przychodu należnego, jak i skorzystania z wyłączenia z kosztów
    uzyskania przychodu, przewidzianą tymi przepisami, uzależniać od funkcjonującego na
    gruncie ustawy o VAT rozróżnienia dwóch ww. pojęć. To, że omawiane określenia nie są
    literalnie tożsame, nie może zasadnie stawiać podatnika w gorszej sytuacji dlatego, że
    mimo, iż poniósł on koszt w tym samym istotowo podatku, to jednak inaczej określanym".
    W wyroku NSA z dnia 11 stycznia 2018 r. sygn. akt II FSK 3371/15 sąd przyjął natomiast, że:
    "nie ma powodu, by występujące w art. 2 pkt 11 ustawy o VAT terminy "podatek od
    towarów i usług" oraz "podatek od wartości dodanej" nie mogły być traktowane jako
    równoważne znaczeniowo. W tym ujęciu, podobnie jak stwierdził to NSA w przytaczanym
    już wyroku z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 1545/11, sformułowania te traktować
    należy jako synonimy, opisujące ten sam podatek. (...) Dążenie do tej swoistej unifikacji
    sprzyja temu, by ów podatek, w obu ujęciach, traktować jako ten sam, jak długo nie okaże
    się zasadne wzięcie pod uwagę odrębności wyznaczonej art. 2 pkt 11 ustawy o VAT".
    Stanowisko to zostało również powtórzone w licznych indywidualnych interpretacjach
    prawa podatkowego, np.:

        interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 maja 2020 r., sygn.
        0111-KDIB2-1.4010.70.2020.1.AM;
        interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 6 maja 2020 r., sygn.
        0111-KDIB2-1.4010.45.2020.1.AT;
        interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 kwietnia 2020 r.,
        0111-KDIB2-1.4010.48.2020.1.AM;
        interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 grudnia 2019 r.,
        sygn. 0111-KDIB1-1.4010.413.2019.2.SG;
        interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 grudnia 2019 r.,
        sygn. 0111-KDIB1-1.4010.412.2019.2.AB;
        interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 grudnia 2019 r.,
        sygn. 0111-KDIB1-1.4010.552.2019.1.SG;
        interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 października 2019
        r., sygn. 0114-KDIP2-2.4010.356.2019.1.AM.
    Wskazać ponadto należy, że do 31 grudnia 2020 r. Wielka Brytania, w związku z okresem
    przejściowym, uznawana jest za członka Unii Europejskiej. Natomiast z dniem 1 stycznia
    2021 r. w wyniku zakończenia procesu opuszczania przez Wielką Brytanię struktur Unii
    Europejskiej (tzw. Brexit), stanie się krajem nie należącym do Unii Europejskiej. W
    rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług Wielką Brytanie będzie się traktować
    jako terytorium państwa trzeciego. Niemniej jednak, ze względu na tożsamość regulacji
    podatkowych funkcjonujących na terytorium Wielkiej Brytanii zarówno przed jak i po
    Brexicie wskazać należy, że lokalny brytyjski podatek VAT w dalszym ciągu stanowić będzie
    podatek od wartości dodanej, z tym że jedynie nie będzie podlegał już regulacjom
    unijnym. Biorąc pod uwagę powyższe uznać należy, że pojęcia podatku od wartości
    dodanej oraz podatku od towarów i usług są tożsame.
    Oznacza to, że podatek od wartości dodanej jest odpowiednikiem polskiego podatku od
    towarów i usług, w związku z czym podatek od wartości dodanej obowiązujący na terenie
    krajów Unii Europejskiej, a w przypadku Brexitu, również lokalny podatek VAT
    obowiązujący na terytorium Wielkiej Brytanii powinien podlegać tym samym regulacjom
    podatkowym przewidzianym w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, co
    podatek od towarów i usług obowiązujący na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.
    W konsekwencji dla celów podatku dochodowego od osób prawnych, Spółka powinna
    uwzględniać w kosztach uzyskania przychodów wartość faktur dokumentujących
    poniesione koszty w kwocie netto, gdyż ustawa o podatku dochodowym od osób
    prawnych wyklucza możliwość zaliczania do kosztu uzyskania przychodów podatku od
    towarów i usług oraz tożsamego z nim podatku od wartości dodanej nakładanego na
    terenie innych państw członkowskich Unii Europejskiej.
    Zaznaczyć przy tym należy, iż w myśl ugruntowanej linii orzeczniczej, jak też zgodnie z
    poglądami doktryny, cechą charakterystyczną kosztu uzyskania przychodu jest jego
    definitywność. W przypadku zaś modelu podatku od wartości dodanej, podatek płacony
    przez Spółkę, w cenie nabywanych w Wielkiej Brytanii towarów i usług, zostanie przez nią
    uwzględniony w składanej w Wielkiej Brytanii deklaracji obniży jej lokalne zobowiązanie
    podatkowe z tytułu VAT. Tym samym, wydatek na kwotę VAT nie może zostać uznany za
    poniesiony definitywnie. Analogicznie rozwiązanie znajduje zastosowanie w przypadku
    przychodów podatkowych. Jedną z cech charakterystycznych przychodów podlegających
    opodatkowaniu jest definitywne zwiększenie aktywów podatnika lub zmniejszenie jego
    pasywów (tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 lutego 2015 r., sygn.
    akt II FSK 1780/13).

    Tym samym zaznaczyć należy, iż w przypadku sprzedaży towarów na terytorium Wielkiej
    Brytanii, kwota brytyjskiego podatku od wartości dodanej, uwzględniona przez Spółkę w
    cenie sprzedaży, będzie rozliczona w składanej okresowo brytyjskiej deklaracji dla podatku
    od wartości dodanej. Następnie zaś, nadwyżka kwoty podatku należnego nad należnym
    zostanie przez Wnioskodawcę wpłacona do brytyjskiego urzędu skarbowego. Przez co
    uznać należy, że brytyjski podatek od wartości dodanej nie stanowi dla Spółki trwałego i
    definitywnego zwiększenia jej aktywów, czy też zmniejszenia pasywów. Stosownie do
    treści art. 12 ust. 4 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Spółka
    powinna rozpoznać przychody dla celów podatku dochodowego od osób prawnych ze
    sprzedaży na terytorium Wielkiej Brytanii w wysokości netto, bez podatku VAT, pomimo
    naliczania na fakturach sprzedaży lokalnego Brytyjskiego podatku od wartości dodanej
    (VAT), analogicznie jak w przypadku przychodów osiąganych w Polsce.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 28 kwietnia 2021 r. wydałem dla Państwa interpretację
    indywidualną znak 0114-KDIP2-1.4010.418.2020.2.JC, w której uznałem Państwa
    stanowisko za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 4 maja 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    Pismem z 13 maja 2021 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga wpłynęła do organu 18 maja 2021 r.
    Formułując zarzuty skargi wnieśli Państwo o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości.
    Pismem z 16 czerwca 2021 r. znak 0114-KDIP2-1.4010.418.2020.4.JC udzieliłem
    odpowiedzi na Państwa skargę.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 stycznia 2022 r. sygn. akt III
    SA/Wa 1471/21 uchylił interpretację indywidualną z 28 kwietnia 2021 r. znak 0114-KDIP2-
    1.4010.418.2020.2.JC.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 7 lutego 2025 r. sygn. II FSK 626/22 oddalił ww.
    skargę kasacyjną.
    Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął do
    organu 1 września 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 20 stycznia 2022 r. sygn.
        akt III SA/Wa 1471/21;
        ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych

        opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych w
        zakresie ustalenia, czy:
        przychodem podlegającym opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym
        od osób prawnych po 1 stycznia 2021 r. jest kwota niezawierająca należnego w
        Wielkiej Brytanii podatku od wartości dodanej (VAT), wynikającego z faktur
        wystawionych za sprzedaż towarów na terytorium Wielkiej Brytanii – jest
        prawidłowe;
        do kosztów uzyskania przychodów po 1 stycznia 2021 r. nie należy zaliczać kwoty
        brutto, tj. powiększonej o brytyjski podatek VAT z faktur kosztowych za usługi
        nabywane przez Spółkę na terytorium Wielkiej Brytanii – jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wydania pierwotnej interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje

    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.