Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.921.2024.2.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-26
Teza: Możliwość skorzystania z ulgi na powrót.
Słowa kluczowe: ulga-ulga na powrót; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku dochodowego.-Ulga na powrót.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 152-lit. a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 listopada 2024 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania ze
    zwolnienia przedmiotowego. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem
    złożonym 29 stycznia 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca 10 marca 2020 r. wyjechał za granicę i zaczął pracować w Holandii do 30
    stycznia 2023 r.

    Wnioskodawca stracił pracę i skorzystał z zasiłku do osób bezrobotnych od 1 lutego 2023
    r. do 30 kwietnia 2023 r. Przez pierwszy miesiąc Wnioskodawca pobierał go w Holandii, po
    czym zrobił transfer U2 do Polski i był zarejestrowany w Urzędzie Pracy, jako osoba
    poszukująca pracę od marca do końca kwietnia. Po nieudanej próbie znalezienia pracy w
    Polsce, Wnioskodawca wrócił do Holandii i podjął pracę od 1 maja 2023 r. do 28 czerwca
    2024 r. Po czym została ponownie rozwiązana umowa i Wnioskodawca poszedł na zasiłek
    dla osób bezrobotnych od 1 lipca 2024 r. do 1 listopada 2024 r. Przez pierwszy miesiąc
    pobierał go w Holandii, a przez resztę miesięcy został zastosowany transfer do Polski U2 i
    zarejestrowanie w Urzędzie Pracy jako osoba poszukująca pracę. Wnioskodawca
    postanowił zostać i znaleźć pracę, podjął ją od 2 grudnia 2024 r. w Polsce.
    W Holandii Wnioskodawca przebywał cały czas przez okres zatrudnienia, pracował, żywił
    się, robił zakupy, mieszkał u brata bo posiada własny dom (od samego początku przyjazdu
    i zatrudnienia, przez pierwsze dwa lata bez meldunku, a w 2022 r. zameldowany) bez
    umowy najmu, do Polski przyjeżdżał na okres urlopowy, gdzie raptem w skali roku
    przebywał sumując 1,5 miesiąca. Wnioskodawca posiada wszystkie umowy podjęcia
    zatrudnienia w Holandii, ubezpieczenie, karty podatkowe (deklaracje podatkowe odnośnie
    podatku dochodowego, gdzie rozliczał się w Holandii), paski wypłat i zaświadczenie U1
    odnośnie przepracowanych lat, nie posiada zaświadczenia rezydencji podatkowej w
    Holandii. W Polsce nie zgłosił wyjazdu do żadnego organu. Posiadał tutaj jedynie
    meldunek u rodziców, konto bankowe w ... z rachunkiem w polskich złotówkach i
    walutowy w euro, na którym przychodziły wszystkie wypłaty z zagranicy. Wnioskodawca
    nie ma żadnej ziemi, domu i mieszkania zakupionych w Polsce. Nie ma żony oraz dziecka.
    Jedynie ma zaciągnięty kredyt gotówkowy w polskich złotówkach, który został zawarty
    przed wyjazdem za granicę.
    W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że:
      Nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych przed okresem pobytu za
      granicą posiadał miejsce zamieszkania w Polsce. Stałym adresem zamieszkania i
      zameldowania był adres: ... .
      Przebywał na terytorium Polski w okresach: 10 marca 2023 r. – 30 kwietnia 2023 r.
      oraz 3 sierpnia 2024 r. do dnia dzisiejszego.
      Po dokonaniu transferu U2 Wnioskodawca pobierał zasiłek dla bezrobotnych z
      Holandii i był jednocześnie zarejestrowany jako osoba poszukująca pracy w Polsce.
      Jest obywatelem Polski.
      Na pytanie Organu o treści cyt.: „Kiedy – proszę podać dokładną datę – powrócił Pan
      do Polski?”, Wnioskodawca odpowiedział: 3 sierpnia 2024 r.
      Od momentu powrotu do Polski Wnioskodawca posiada stałe zamieszkanie pod
      adresem: ... .
      W okresie od 1 stycznia 2024 r. do 2 sierpnia 2024 r. Wnioskodawca miał miejsce
      zamieszkania dla celów podatkowych w Holandii.
      Wnioskodawca pracował w Holandii i z nią wiązał swoje plany na przyszłość, tam też
      miał wszystkich znajomych. Do Polski przyjeżdżał tylko w odwiedziny do mamy na
      kilka dni. W Polsce Wnioskodawca nie był aktywny gospodarczo w tym okresie.
      Posiadał polskie konto z dodatkowym rachunkiem walutowym, na które wpływały
      wypłaty z zagranicy, zaciągnięty kredyt był zawarty przed wyjazdem za granicę.
      Wnioskodawca miał miejsce zamieszkania w Holandii w okresie 3 lat kalendarzowych
      poprzedzających powrót do Polski.

      Wnioskodawca miał miejsce zamieszkania w Holandii od początku 2024 r. do dnia
      poprzedzającego powrót do Polski.
      Od 2 grudnia 2024 r., kiedy podjął zatrudnienie w Polsce, podlega nieograniczonemu
      obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
      Wnioskodawca podpisał umowę na kwotę ... zł brutto miesięcznie plus premie,
      jednak przychody roczne nie powinny przekroczyć kwoty 85 528 zł w 2025 r.
      Wnioskodawca planuje skorzystać z ulgi na powrót w latach podatkowych od 2025
      do 2029. W tym okresie planuje kontynuować pracę w Polsce i osiedlić się tu na stałe.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca może skorzystać ze zwolnienia przychodów, o którym mowa w ustawie
    o podatku dochodowym od osób fizycznych, dotyczącego podatników, którzy przenieśli
    miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w latach 2025-2029, przy
    założeniu przedstawionego stanu faktycznego?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, ulga na powrót powinna Go obowiązywać z tego względu, że cały
    czas przebywał i pracował za granicą, płacił za ubezpieczenie, wyżywienie, mieszkał,
    rozliczał podatek dochodowy, miał tam znajomych, z którymi spędzał wolny czas.
    Wnioskodawca może stwierdzić, że Jego ośrodek interesów życiowych był w Holandii, w
    Polsce przebywał tylko okres urlopowy maksymalnie do 1,5 miesiąca w skali roku (nie
    wliczając w to zasiłku bezrobotnego), odwiedzając rodziców i siostrę.
    Zdaniem Wnioskodawcy, przedstawionym w uzupełnieniu wniosku, spełnia warunki
    określone w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych dla skorzystania z ulgi na
    powrót w latach 2025-2029. Jego miejsce zamieszkania zostało przeniesione na terytorium
    Polski, a w momencie powrotu podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w
    Polsce. Jego przychody, wynikające z podpisanej umowy o pracę, nie powinny przekroczyć
    limitów określonych w przepisach, z zastrzeżeniem, że premia i benefity zostaną
    prawidłowo sklasyfikowane na potrzeby obliczeń.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce
      zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości
      nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:
    a) ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku
      pracy,
    b) z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,
    c) z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady
      opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o
      zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów
      ewidencjonowanych,
    d) z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o
      świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i
      macierzyństwa

      - w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku
      roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku
      następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.
    Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy:
      Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na
      podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających
      opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej
      ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie
      przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 21 ust. 43 ww. ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:
    1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz
    2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w
      okresie obejmującym:
      a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce
        zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
      b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium
        Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił
        miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
    3) podatnik:
      a) posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż
        Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa
        należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji
        Szwajcarskiej lub
      b) miał miejsce zamieszkania:
          nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie
          członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego
          Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice
          Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach
          Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie
          Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub
          na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat
          kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz
    4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania
      dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego
      zwolnienia, oraz
    5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku
      podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ww. ustawy:
      Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154
      nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.

    Powyższe przepisy zostały wprowadzone z dniem 1 stycznia 2022 r. przez art. 1 pkt 13 lit.
    a) tiret 13 ustawy z dnia 23 listopada 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm.).
    Ponadto, z art. 53 ww. ustawy zmieniającej wynika, że:
      Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma
      zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.
    W konsekwencji, zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku
    dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie
    następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia
    miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    Jak wynika z art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
    1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
    2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    Z art. 4a ww. ustawy wynika, że:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót” spełnione
    muszą być wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Aby zapewnić sobie możliwość skorzystania z omawianej preferencji podatkowej, należy
    zarówno przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym
    zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz w okresie
    od początku roku, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego ten dzień, nie posiadać miejsca
    zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i co istotne – w wyniku przeniesienia
    miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej należy mieć nieograniczony
    obowiązek podatkowy na terytorium RP.
    Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały
    uregulowane w art. 3 i art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
    1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

    2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2a ww. ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W myśl natomiast art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast
    jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił
    podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w
    Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich
    osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została
    skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na
    potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek
    interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika
    „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla
    doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium RP. Tym samym określona osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe czy
    też gospodarcze w Polsce, a całą rodzinę i znajomych w innym państwie, może w takiej
    sytuacji podlegać opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ww. ustawy analizowany warunek stanowi
    samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną
    od omówionego powyżej posiadania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum
    interesów życiowych.
    Ponadto zauważyć należy, że wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem
    umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ww. ustawy, nie przesądza o uznaniu
    tej osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu. Określenie, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej

    ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinno być
    dokonane w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o
    unikaniu podwójnego opodatkowania.
    W tym miejscu należy się odnieść do przepisów Konwencji między Rzecząpospolitą Polską
    a Królestwem Niderlandów w sprawie eliminowania podwójnego opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu oraz zapobiegania uchylaniu się i unikaniu opodatkowania
    z dnia 13 lutego 2002 r. (Dz. U. 2003 r. Nr 216 poz. 2120) oraz postanowień Protokołu
    między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów o zmianie Konwencji między
    Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu (Dz. U. z 2022 r. poz. 906).
    Na podstawie art. 4 ust. 1 ww. Konwencji (w brzmieniu obowiązującym do 29 kwietnia
    2022 r.):
      W rozumieniu niniejszej konwencji, określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania
      lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza osobę, która zgodnie z prawem
      tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania,
      miejsce stałego pobytu, miejsce zarządu albo inne kryterium o podobnym
      charakterze i obejmuje również to Państwo, każdą jego jednostkę terytorialną lub
      organ lokalny. Jednakże określenie to nie obejmuje osób, które podlegają
      opodatkowaniu w tym Państwie, w zakresie dochodu osiąganego tylko ze źródeł w
      tym Państwie.
    Natomiast stosownie do ww. przepisu w brzmieniu obowiązującym od 30 kwietnia 2022 r.:
      W rozumieniu niniejszej konwencji określenie ,,osoba mająca miejsce zamieszkania
      lub siedzibę w Umawiającym się Państwie'' oznacza każdą osobę, która zgodnie z
      prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej miejsce
      zamieszkania, miejsce pobytu, miejsce zarządu albo jakiekolwiek inne kryterium o
      podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo oraz jego jednostkę
      terytorialną lub organ lokalny, jak również uznawany fundusz emerytalny tego
      Państwa. Jednakże określenie to nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu
      w tym Państwie tylko ze względu na dochód osiągany ze źródeł w tym Państwie lub
      majątek w nim położony.
    W myśl natomiast art. 4 ust. 2 ww. Konwencji:
      Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania
      w obu Umawiających się Państwach, to jej status określa się według następujących
      zasad:
    a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma ona
      stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu
      Umawiających się Państwach, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym
      Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek
      interesów życiowych);
    b) jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych,
      albo jeżeli nie posiada stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa
      się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym zwykle przebywa;
    c) jeżeli osoba przebywa zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w
      żadnym z nich, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie,
      którego jest obywatelem;
    d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z
      nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną tę kwestię w drodze
      wzajemnego porozumienia.

    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    zatem bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w
    ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z
    państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego
    obowiązku podatkowego.
    Przy tym wskazać należy, iż według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD
    posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, iż osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła
    dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym
    miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na
    krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania,
    dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko,
    co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w
    sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć
    charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu
    Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i
    ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz
    nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod
    uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i
    wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim
    mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne
    postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie
    tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym
    osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.
    Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały
    wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które
    zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień.
    Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie
    obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy
    umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.
    Z treści wniosku wynika, że 10 marca 2020 r. wyjechał za granicę i zaczął pracować w
    Holandii do 30 stycznia 2023 r. Stracił Pan pracę i skorzystał z zasiłku do osób
    bezrobotnych od 1 lutego 2023 r. do 30 kwietnia 2023 r. Przez pierwszy miesiąc
    Wnioskodawca pobierał go w Holandii, po czym zrobił transfer U2 do Polski i był
    zarejestrowany w Urzędzie Pracy, jako osoba poszukująca pracę od marca do końca
    kwietnia. Miał Pan miejsce zamieszkania w Holandii w okresie 3 lat kalendarzowych
    poprzedzających powrót do Polski. Pracował Pan w Holandii i z nią wiązał swoje plany na
    przyszłość, tam też miał wszystkich znajomych. Do Polski przyjeżdżał tylko w odwiedziny
    do rodziny na kilka dni. Przebywał Pan na terytorium Polski w okresach 10 marca 2023 r. –
    30 kwietnia 2023 r. Po nieudanej próbie znalezienia pracy w Polsce, wrócił Pan do Holandii
    i podjął pracę od 1 maja 2023 r. do 28 czerwca 2024 r. Po czym została ponownie
    rozwiązana umowa i poszedł Pan na zasiłek dla osób bezrobotnych od 1 lipca 2024 r. do 1
    listopada 2024 r. Przez pierwszy miesiąc pobierał go Pan w Holandii, a przez resztę
    miesięcy został zastosowany transfer do Polski U2 i zarejestrowanie w Urzędzie Pracy jako
    osoba poszukująca pracę. W Holandii przebywał Pan cały czas przez okres zatrudnienia,
    pracował, żywił się, robił zakupy, mieszkał u brata bo posiada własny dom (od samego
    początku przyjazdu i zatrudnienia, przez pierwsze dwa lata bez meldunku, a w 2022 r.
    zameldowany), do Polski przyjeżdżał na okres urlopowy, gdzie raptem w skali roku
    przebywał sumując 1,5 miesiąca.
    W Polsce Wnioskodawca nie był aktywny gospodarczo w tym okresie. W Polsce nie zgłosił
    wyjazdu do żadnego organu. Posiadał tutaj jedynie meldunek u rodziców, konto bankowe
    w ...z rachunkiem w polskich złotówkach i walutowy w euro, na którym przychodziły
    wszystkie wypłaty z zagranicy. Nie ma Pan żadnej ziemi, domu i mieszkania zakupionych w

    Polsce. Nie ma żony oraz dziecka. Jedynie ma zaciągnięty kredyt gotówkowy w polskich
    złotówkach, który został zawarty przed wyjazdem za granicę.
    Do Polski powrócił Pan 3 sierpnia 2024 r. Postanowił Pan zostać i znaleźć pracę, podjął ją
    Pan od 2 grudnia 2024 r. w Polsce. W wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na
    terytorium Polski podlega Pan nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    W związku z powyższym, warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych został spełniony, gdyż w wyniku przeniesienia miejsca
    zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlega Pan nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Spełnia Pan także wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a) i b) ww. ustawy, gdyż
    jak wskazał Pan w opisie stanu faktycznego, miał Pan miejsce zamieszkania w Holandii w
    okresie 3 lat kalendarzowych poprzedzających powrót do Polski oraz miał Pan miejsce
    zamieszkania w Holandii od początku 2024 r. do dnia poprzedzającego powrót do Polski.
    Należy wyjaśnić, że przebywanie w Polsce w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych z
    Holandii i zarejestrowanie w Urzędzie Pracy jako osoba poszukująca pracy od marca do
    końca kwietnia 2023 r., nie zmieniło Pana rezydencji podatkowej (stałego miejsca
    zamieszkania w Holandii), jeżeli w wyniku tego nie przeniósł Pan ośrodka interesów
    życiowych: osobistych i gospodarczych do Polski.
    Co równie istotne, jednym z wymagań, wymienionych w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a) ww.
    ustawy jest posiadanie obywatelstwa polskiego, który to warunek również Pan spełnił,
    bowiem jak Pan wskazał w opisie sprawy, posiada Pan obywatelstwo polskie.
    Kolejnym istotnym kryterium umożliwiającym zastosowanie „ulgi na powrót” jest
    stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy, posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych
    dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie
    niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.
    Zgodnie z art. 5a pkt 21 ww. ustawy:
      Ilekroć w ustawie mowa jest o certyfikacie rezydencji - oznacza to zaświadczenie o
      miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy
      organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.
    Z treści ww. regulacji wynika, że dokumentowanie miejsca zamieszkania dla celów
    podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do „ulgi na powrót” może
    alternatywnie nastąpić posiadanym przez podatnika certyfikatem rezydencji lub innym
    dowodem. Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego
    miejsce zamieszkania w innym państwie, niemniej muszą być to dokumenty
    potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Takimi dokumentami mogą
    być np. umowa o pracę, albo umowa najmu mieszkania za granicą, albo zaświadczenie od
    byłego pracodawcy.
    Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy
    pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
    (Dz. U. z 2025 r. poz. 111):
      Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia
      sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
    Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza
    Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania
    podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi
    bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie
    przedstawić również inne dowody.
    We wniosku wskazał Pan, że posiada Pan wszystkie umowy podjęcia zatrudnienia w
    Holandii, ubezpieczenie, karty podatkowe (deklaracje podatkowe odnośnie podatku

    dochodowego gdzie rozliczał się w Holandii), paski wypłat i zaświadczenie U1 odnośnie
    przepracowanych lat. Nie posiada Pan zaświadczenia o rezydencji podatkowej w Holandii.
    Zatem, posiada Pan dokumenty potwierdzające, że Pana miejsce zamieszkania dla celów
    podatkowych przed przyjazdem do Polski znajdowało się w Holandii. Spełnił Pan zatem
    warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Jednocześnie, w sposób oczywisty spełnił Pan również zastrzeżenie wynikające z art. 21
    ust. 43 pkt 5 ww. ustawy, gdyż skorzystanie z przedmiotowej ulgi jest możliwe dopiero
    poczynając od rozliczenia za rok 2022. Planuje Pan skorzystać z ulgi na powrót w latach
    podatkowych od 2025 do 2029. W tym okresie planuje kontynuować pracę w Polsce.
    Stosownie do przedstawionego we wniosku opisu sprawy, spełnił Pan również
    zastrzeżenie wynikające z art. 53 ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych
    innych ustaw, ponieważ – jak wskazał Pan w opisie sprawy – przeniósł Pan swoje miejsce
    zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.
    Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego oraz powołane
    przepisy prawa uznać należy, że ma Pan prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o
    której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przedmiotowe zwolnienie od opodatkowania obejmuje przychody do wysokości
    nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte z tytułów
    wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 152 lit. a)-d) ww. ustawy – w czterech kolejno po sobie
    następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym nastąpiło
    przeniesienie miejsca zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem
    ust. 39, 43 i 44, tj. w latach 2025-2029.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ
    wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego.
    Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie
    wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do
    określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji
    wydanej na podstawie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa jest sam przepis prawa. Rolą
    postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie
    jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.

    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego ... . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.