Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.191.2025.2.DD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-01
Teza: Zwolnienie z opodatkowania wypłata dywidendy przez
Wnioskodawcę na rzecz Funduszu, na mocy art. 17 ust. 1 pkt
58 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i w
związku z tym, brak obowiązku pobrania przez Wnioskodawcę
podatku u źródła od wypłacanej dywidendy, także wypłaconej
w kwocie przewyższającej 2 mln zł rocznie.
Słowa kluczowe: Luksemburg
dywidendy
fundusz-fundusz inwestycyjny
podatek-podatek pobierany u źródła
zwolnienie-zwolnienie z pobrania
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4. Zwolnienia przedmiotowe-Dochody
niektórych jednostek (podmiotów)-Fundusze
inwestycyjne zamknięte lub specjalistyczne fundusze
inwestycyjne otwarte stosujące zasady i ograniczenia
inwestycyjne określone dla funduszy inwestycyjnych
zamkniętych
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4. Zwolnienia przedmiotowe-Inne zwolnienia
przedmiotowe
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4-art. 17-ust. 1-pkt 58

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 kwietnia 2025 r. za pośrednictwem platformy ePUAP wpłynął Państwa wniosek z 16
    kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie ustalenia, czy wypłata
    dywidendy przez Wnioskodawcę na rzecz Funduszu korzysta ze zwolnienia określonego w
    art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i w związku z tym,
    Wnioskodawca nie jest zobowiązany do pobrania podatku u źródła od wypłacanej
    dywidendy, także wypłaconej w kwocie przewyższającej 2 mln zł rocznie.
    Z uwagi na braki formalne wniosku, wezwaliśmy Państwa, pismem z 16 maja 2025 r., o ich
    uzupełnienie. Wezwanie zostało odebrane 26 maja 2025 r., uzupełnienie do ww. wniosku
    wpłynęło 2 czerwca 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, której jedynym
    udziałowcem jest spółka z siedzibą w Luksemburgu, która uzyskała status
    specjalistycznego funduszu inwestycyjnego typu SIF-SICAV (fr. société d’ investissement à
    capital variable) (tj. spółka inwestycyjna o kapitale zmiennym - specjalistyczny fundusz
    inwestycyjny) (dalej: Fundusz), na podstawie decyzji organu nadzoru nad rynkiem
    finansowym Luksemburga (Commission de Surveillance du Secteur Financier - dalej jako
    „CSSF”). W związku z tym, Wnioskodawca może dokonać wypłaty dywidendy na rzecz
    Funduszu.
    Fundusz działa w formie spółki handlowej prawa luksemburskiego posiadającej
    osobowość prawną, luksemburskiej spółki kapitałowej, utworzonej jako société anonyme
    (spółka akcyjna).
    Status prawny Funduszu został określony dokumentami ustrojowymi Funduszu, do
    których należą Statut Spółki oraz dokument emisyjny podmiotu (Prospekt Emisyjny), które
    zostały zaaprobowane przez CSSF.
    Fundusz posiada rezydencję podatkową w Luksemburgu i podlega tam nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu. Fundusz będzie legitymował się certyfikatem rezydencji
    podatkowej wydanym przez władzę podatkową Państwa Luksemburg. Fundusz zasadniczo
    podlega opodatkowaniu od całości swoich dochodów w Luksemburgu bez względu na
    miejsce ich osiągania, z zastrzeżeniem postanowień umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, których stroną jest
    Luksemburg. Zgodnie z luksemburskimi przepisami podatkowymi, Fundusz podlega
    zwolnieniu z podatku dochodowego w Luksemburgu. Fundusz jest natomiast
    opodatkowany podatkiem subskrypcyjnym (subscription tax), którego wysokość
    uzależniona jest od aktywów netto Funduszu.
    Działalność Funduszu podlega luksemburskiej ustawie z 13 lutego 2007 r. o
    wyspecjalizowanych funduszach inwestycyjnych (dalej Ustawa o SIF). Fundusz (Zarząd
    Funduszu) został również zarejestrowany jako zarządzający funduszami alternatywnymi, i

    został wpisany na prowadzą przez CSSF listę zarządzających alternatywnymi funduszami
    inwestycyjnymi.
    Fundusz przyjął formę prawną spółki akcyjnej, do której, poza Ustawą o SIF, stosuje się
    także luksemburski kodeks spółek handlowych z 10 września 1915 r. W związku z
    powyższym Fundusz emituje akcje, które mogą zostać objęte przez inwestorów
    kwalifikowanych spełniających warunki inwestorów dobrze poinformowanych (well
    informed investors) z minimalnym poziomem inwestycyjnym nie mniejszym (...) EUR, które
    to akcje stanowią tytuły uczestnictwa w funduszu.
    Ustawa o SIF przewiduje szereg odrębnych regulacji dotyczących akcji i kapitału akcyjnego
    Funduszu o zmiennym kapitale (SIF-SICAV), działającego w formie prawnej Spółki Akcyjnej.
    Wyłącznym przedmiotem działalności Funduszu jest zbiorowe lokowanie środków
    pieniężnych, zebranych w drodze niepublicznego proponowania nabycia udziałów
    Funduszu, w papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa
    majątkowe.
    Na prowadzenie działalności Fundusz uzyskał zezwolenie (licencję) CSSF, i podlega
    bezpośredniemu nadzorowi sprawowanemu przez CSSF. Fundusz został wpisany przez
    CSSF na listę regulowanych funduszy inwestycyjnych.
    Fundusz prowadzi swoją działalność w formie instytucji wspólnego inwestowania typu
    otwartego, lecz zgodnie ze statutem Funduszu jego tytuły uczestnictwa nie są oferowane
    w drodze oferty publicznej, nie są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, ani nie
    są wprowadzone do alternatywnego systemu obrotu i mogą być nabywane przez osoby
    fizyczne wyłącznie gdy osoby te dokonają jednorazowego nabycia tytułów uczestnictwa o
    wartości nie mniejszej niż (...) euro.
    Ponadto należy wskazać, że Fundusz posiada bank-depozytariusza przechowującego
    aktywa Funduszu. Zgodnie z art. 34 ust. 2 ustawy o SIF depozytariuszem powinna być
    instytucja kredytowa albo firma inwestycyjna w rozumieniu luksemburskiej ustawy z 5
    kwietnia 1993 r. o sektorze finansowym. Depozytariusz jest odpowiedzialny za nadzór nad
    aktywami Funduszu i przechowuje powierzone mu aktywa. W ramach tych ogólnych
    obowiązków, zgodnie z umową z depozytariuszem, depozytariusz w szczególności:
      - prowadzi listę aktywów,
      - może kontrolować księgi Funduszu,
      - odbiera i przechowuje aktywa,
      - odbiera i przechowuje kwoty pobrane na pokrycie subskrypcji,
      - wykonuje zlecone płatności.
    Zgodnie ze Statutem Funduszu, Fundusz jest zarządzany wewnętrznie, przez Zarząd
    Funduszu, który uzyskał licencję CSSF na zarządzanie Funduszem i jest zarejestrowany
    przez CSSF jako zarejestrowany zarządzający alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i
    znajduje się na liście zarządzających prowadzoną przez CSSF.
    W piśmie z 2 czerwca 2025 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, podali Państwo dane
    transgraniczne Funduszu (Państwa udziałowca z siedzibą w Luksemburgu) oraz wskazali
    Państwo, że Fundusz, o którym mowa we wniosku, będzie rzeczywistym właścicielem
    wypłaconej przez Spółkę na jego rzecz dywidendy, zgodnie z art. 4a pkt 29 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych oraz w związku z wypłatą należności z tytułu
    dywidendy ww. Fundusz złoży pisemne oświadczenie, że jest rzeczywistym właścicielem
    wypłacanych przez Spółkę należności oraz o spełnieniu przez Fundusz warunków, o
    których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 10a i 11a oraz art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych.

## Pytanie

Czy wypłata dywidendy przez Wnioskodawcę na rzecz Funduszu korzysta ze zwolnienia
    określonego w art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i w

    związku z tym, Wnioskodawca nie jest zobowiązany do pobrania podatku u źródła od
    wypłacanej dywidendy, także wypłaconej w kwocie przewyższającej 2 mln zł rocznie?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, wypłata dywidendy przez Wnioskodawcę na rzecz Funduszu korzysta ze
    zwolnienia określonego w art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych [dalej updop] i w związku z tym, Wnioskodawca nie jest zobowiązany do
    pobrania podatku u źródła od wypłacanej dywidendy, także wypłaconej w kwocie
    przewyższającej 2 mln złotych rocznie.
    Uzasadniając własne stanowisko w sprawie wskazali Państwo, że od 1 stycznia 2011 r. z
    podatku dochodowego zwolnione są instytucje wspólnego inwestowania posiadające
    siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub
    w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Instytucje
    wspólnego inwestowania są odpowiednikiem polskich funduszy inwestycyjnych. Do czasu
    wprowadzenia ww. zmiany, tylko fundusze polskie korzystały ze zwolnienia. Takie
    rozwiązanie prowadziło do nierównego traktowania funduszy na rynku polskim, a tym
    samym do naruszenia zasady swobody przepływu kapitału, do której respektowania
    zobowiązały się państwa członkowskie Unii Europejskiej (art. 63 Traktatu o
    funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dz. Urz. UE C 83 z dn. 30 marca 2010 r., str. 47, dalej
    TFUE).
    Zgodnie z przepisami TFUE, zakazane są wszelkie ograniczenia w przepływie kapitału
    między Państwami Członkowskimi oraz między Państwami Członkowskimi a państwami
    trzecimi; w szczególności zakazane są środki, które mogą zniechęcać podmioty niebędące
    rezydentami do dokonywania inwestycji w danym państwie członkowskim, w tym różne
    traktowanie z punktu widzenia opodatkowania przychodów uzyskanych w tym państwie z
    tytułu zainwestowania kapitału podmiotów w zależności od miejsca pochodzenia.
    Odmienne zaś traktowanie nierezydentów nie może mieć charakteru dyskryminującego
    lub arbitralnego, tj. może być stosowane pod warunkiem, że odmienne traktowanie
    dotyczy sytuacji, które nie są obiektywnie porównywalne lub, że jest ono uzasadnione
    nadrzędnymi względami interesu ogólnego.
    Komisja Europejska wskazała Polsce naruszenie ww. zasady. W związku z powyższym
    rozszerzono zwolnienie z podatku dla funduszy podlegających nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu w krajach Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru
    Gospodarczego, innych niż Polska. Wskazać należy, że w związku z tym, że specyfika form
    organizacyjno-prawnych znacząco różni się od form funduszy inwestycyjnych
    funkcjonujących w innych państwach UE i EOG, ustawodawca uwzględnił sytuację, w
    której podmiot na gruncie prawa siedziby jest uznawany za fundusz inwestycyjny,
    natomiast zgodnie z przepisami prawa polskiego podmiot ten takim funduszem nie jest. Z
    tych też powodów w ustawie użyte zostało pojęcie szersze, a mianowicie „instytucje
    wspólnego inwestowania”. (Zob. uzasadnienie projektu zmian updop, druk sejmowy nr
    3500 Sejmu VI Kadencji, s. 18, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Warszawie z 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 3011/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie z 27 lutego 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 1680/12).
    W myśl art. 17 ust. 1 pkt 58 updop zwolnione od opodatkowania są dochody (przychody)
    instytucji wspólnego inwestowania posiadających siedzibę w innym niż Rzeczpospolita
    Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do
    Europejskiego Obszaru Gospodarczego, o których mowa w art. 6 ust. 4 pkt 1,
    spełniających warunki, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. a i d-f, z wyłączeniem
    dochodów określonych w pkt 57 lit. a-g.
    Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 57 updop zwolnione z opodatkowania są dochody (przychody)
    funduszy inwestycyjnych zamkniętych lub specjalistycznych funduszy inwestycyjnych
    otwartych stosujących zasady i ograniczenia inwestycyjne określone dla funduszy

    inwestycyjnych zamkniętych, utworzonych na podstawie ustawy o funduszach
    inwestycyjnych, z wyłączeniem:
    a) dochodów (przychodów) z udziału w spółkach niemających osobowości prawnej lub
      jednostkach organizacyjnych niemających osobowości prawnej, mających siedzibę
      lub zarząd na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej lub w innym państwie, jeżeli
      zgodnie z przepisami ustawy lub prawa podatkowego państwa, w którym te spółki
      lub jednostki organizacyjne mają siedzibę lub zarząd, podmioty te nie są traktowane
      jak osoby prawne i nie podlegają w tym państwie opodatkowaniu od całości swoich
      dochodów bez względu na miejsce ich osiągania,
    b) dochodów (przychodów) z odsetek od pożyczek (kredytów) udzielonych podmiotom,
      o których mowa w lit. a, oraz odsetek od innych zobowiązań tych podmiotów wobec
      funduszu, z wyjątkiem odsetek od wierzytelności z tytułu pożyczek (kredytów)
      nabytych przez fundusz od podmiotów, których działalność podlega nadzorowi
      państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnionych do
      udzielania pożyczek (kredytów) na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
      ich funkcjonowania, jeżeli pożyczki (kredyty) te zostały udzielone przez te podmioty,
    c) dochodów (przychodów) z odsetek od udziału kapitałowego w podmiotach, o których
      mowa w lit. a,
    d) darowizn bądź innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń
      dokonywanych przez podmioty, o których mowa w lit. a,
    e) dochodów (przychodów) z tytułu odsetek (dyskonta) od papierów wartościowych
      emitowanych przez podmioty, o których mowa w lit. a,
    f) dochodów (przychodów) z tytułu zbycia papierów wartościowych wyemitowanych
      przez podmioty, o których mowa w lit. a, lub udziałów w tych podmiotach,
    g) dochodów z nieruchomości, o których mowa w art. 24b ust. 1, w tym uzyskanych
      przez podmioty, o których mowa w lit. a.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 10a updop: zwalnia się od podatku instytucje wspólnego
    inwestowania, z zastrzeżeniem ust. 4, posiadające siedzibę w innym niż Rzeczpospolita
    Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do
    Europejskiego Obszaru Gospodarczego, które spełniają łącznie następujące warunki:
    a) podlegają w państwie, w którym mają siedzibę, opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania,
    b) wyłącznym przedmiotem ich działalności jest zbiorowe lokowanie środków
      pieniężnych, zebranych w drodze publicznego proponowania nabycia ich tytułów
      uczestnictwa w papiery wartościowe lub instrumenty rynku pieniężnego,
    c) prowadzą swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru
      nad rynkiem finansowym państwa, w którym mają siedzibę,
    d) ich działalność podlega bezpośredniemu nadzorowi właściwych organów nadzoru
      nad rynkiem finansowym państwa, w którym mają siedzibę,
    e) posiadają depozytariusza przechowującego aktywa tej instytucji,
    f) zarządzane są przez podmioty, które prowadzą swoją działalność na podstawie
      zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w
      którym podmioty te mają siedzibę.
    Stosownie do art. 6 ust. 4 updop zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 10a, nie ma
    zastosowania do:
      1) instytucji wspólnego inwestowania:
        a) które prowadzą swoją działalność w formie instytucji wspólnego inwestowania
          typu zamkniętego albo są instytucją wspólnego inwestowania typu otwartego
          działającą na podstawie zasad i ograniczeń inwestycyjnych odpowiadających
          instytucjom wspólnego inwestowania typu zamkniętego, lub
        b) których tytuły uczestnictwa, zgodnie z dokumentami założycielskimi, nie są
          oferowane w drodze oferty publicznej, dopuszczone do obrotu na rynku
          regulowanym ani wprowadzone do alternatywnego systemu obrotu oraz mogą
          być nabywane także przez osoby fizyczne wyłącznie w przypadku, gdy osoby te

          dokonają jednorazowego nabycia tytułów uczestnictwa o wartości nie mniejszej
          niż 40 000 euro;
      2) dochodów z nieruchomości, o których mowa w art. 24b ust. 1, w tym uzyskanych
        przez podmioty, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 57 lit. a.
    Zgodnie z art. 17 ust. 11 updop zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 58, dotyczy
    instytucji wspólnego inwestowania:
    1) których wyłącznym przedmiotem działalności jest zbiorowe lokowanie środków
      pieniężnych w papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego lub inne prawa
      majątkowe;
    2) w przypadku których prowadzenie przez nie działalności wymaga zawiadomienia
      właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym mają
      siedzibę.
    W myśl art. 17 ust. 12 updop zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 58, stosuje się pod
    warunkiem istnienia podstawy prawnej wynikającej z umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest
    Rzeczpospolita Polska, do uzyskania przez organ podatkowy informacji podatkowych od
    organu podatkowego państwa, w którym podatnik ma siedzibę.
    Fundusz spełnia warunki, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 58 updop w związku z art. 6
    ust. 1 pkt 10a updop, tj.:
    - stanowi instytucję wspólnego inwestowania, która prowadzi swoją działalność w formie
      instytucji wspólnego inwestowania typu zamkniętego albo jest instytucją wspólnego
      inwestowania typu otwartego działającą na podstawie zasad i ograniczeń
      inwestycyjnych odpowiadających instytucjom wspólnego inwestowania typu
      zamkniętego, lub których tytuły uczestnictwa, zgodnie z dokumentami założycielskimi,
      nie są oferowane w drodze oferty publicznej, dopuszczone do obrotu na rynku
      regulowanym ani wprowadzone do alternatywnego systemu obrotu oraz mogą być
      nabywane także przez osoby fizyczne wyłącznie w przypadku, gdy osoby te dokonają
      jednorazowego nabycia tytułów uczestnictwa o wartości nie mniejszej niż 40 000 euro,
    - podlega w państwie, w którym mają siedzibę, opodatkowaniu podatkiem dochodowym
      od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania,
    - jego działalność podlega bezpośredniemu nadzorowi właściwych organów nadzoru nad
      rynkiem finansowym państwa, w którym mają siedzibę,
    - posiada depozytariusza przechowującego aktywa tej instytucji,
    - wyłącznym przedmiotem działalności jest zbiorowe lokowanie środków pieniężnych w
      papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego lub inne prawa majątkowe,
    - prowadzenie przezeń działalności wymaga zawiadomienia właściwych organów nadzoru
      nad rynkiem finansowym państwa, w którym mają siedzibę. albowiem:
      - wyłącznym przedmiotem działalności Funduszu będzie zbiorowe lokowanie środków
        pieniężnych, zebranych w drodze niepublicznego proponowania nabycia udziałów
        Funduszu, w papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa
        majątkowe;
      - siedzibą Funduszu jest Luksemburg;
      - Fundusz podlega w Luksemburgu opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
        całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.
        W tym miejscu należy zaznaczyć, że Minister Finansów wyjaśnił, iż: Warunek
        podlegania opodatkowaniu od całości dochodów bez względu na miejsce ich
        osiągania, należy rozumieć jako warunek posiadania tzw. rezydencji podatkowej,
        nie mający bezpośredniego związku z kwestią faktycznego ponoszenia ciężaru
        podatku przez podatnika, a także przyznawania przez państwo rezydencji ulg i
        zwolnień podatkowych. Takie rozumienie treści omawianego warunku wynika w
        szczególności z systematyki ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
        Zgodnie bowiem z zasadami techniki prawodawczej, do oznaczenia jednakowych
        pojęć używa się jednakowych określeń, a różnych pojęć nie oznacza się tymi

        samymi określeniami. Należy zatem zauważyć, iż zasadniczo tożsame wyrażenie -
        do zawartego w treści ww. warunków stosowania przywołanych zwolnień
        podmiotowych - zawarte jest w art. 3 ust. 1 updop oraz art. 20-22 updop.
        Szczególnie istotny w kontekście wykładni przepisów art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. a) oraz
        pkt 11a lit. a) updop jest art. 3 ust. 1 updop, który reguluje kwestię
        nieograniczonego obowiązku podatkowego.
        Potwierdzeniem, że terminu „podlega opodatkowaniu od całości swoich
        dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania” nie można utożsamiać z
        realnym obciążeniem podatkiem (niekorzystaniem ze zwolnienia) jest też kontekst,
        w jakim wyrażenie to zostało użyte w przepisach art. 20-22 updop. W przepisach
        art. 20-22 updop wskazano, iż podmioty pragnące skorzystać ze zwolnień w nich
        określonych muszą podlegać opodatkowaniu i nie korzystać ze zwolnienia z
        opodatkowania w kraju rezydencji. Oznacza to, że ustawodawca przyjmuje, iż nie
        ma sprzeczności w tym, że podmioty „podlegające opodatkowaniu od całości
        swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania” mogą korzystać ze
        zwolnień podatkowych. (interpretacja ogólna Ministra Finansów z 3 lipca 2012 r.,
        sygn. DD5/033/4/12/RDX/DD-363);
      - Fundusz posiada zezwolenie CSSF (Commission de Surveillance du Secteur
        Financier), ponadto Fundusz będzie prowadził działalność w formie instytucji
        wspólnego inwestowania typu zamkniętego, a tytuły uczestnictwa Funduszu będą
        mogły być nabywane także przez osoby fizyczne wyłącznie gdy osoby te dokonują
        jednorazowego nabycia tytułów uczestnictwa o wartości nie mniejszej niż (...) euro;
      - działalność Funduszu podlega bezpośredniemu nadzorowi CSSF w Luksemburgu;
        Fundusz posiada bank-depozytariusza przechowującego aktywa Funduszu.
    Zgodnie z art. 17 ust. 12 updop: zwolnienie określone w art. 17 ust. 1 pkt 58 updop stosuje
    się pod warunkiem istnienia podstawy prawnej, wynikającej z umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której
    stroną jest Rzeczpospolita Polska, do uzyskania przez organ podatkowy informacji
    podatkowych od organu podatkowego państwa, w którym podatnik ma siedzibę.
    Taką podstawę prawną stanowi art. 27 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania
    zawartej pomiędzy Luksemburgiem a RP. W zakresie obowiązku spełnienia przez Fundusz
    warunku określonego w art. art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f updop, tj. bycia zarządzanym przez
    podmioty, które prowadzą swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych
    organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym podmioty te mają siedzibę
    uwzględnić należy najnowsze orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. W
    wyroku z 29 stycznia 2021 r., sygn. akt II FSK 2663/18, w sprawie dotyczącej także
    funduszu inwestycyjnego SIF-SICAV z siedzibą w Luksemburgu będącego zarządzanym
    wewnętrznie, a nie przez odrębny podmiot zarządzający wypowiedział się Naczelny Sąd
    Administracyjny wskazując co następuje : (...) Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy
    bowiem wykładni oraz zastosowania art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p., a więc przepisu
    ustanawiającego, pod wskazanymi w nim warunkami, zwolnienie od podatku
    dochodowego od osób prawnych instytucji wspólnego inwestowania posiadających
    siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub
    w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego.
    Zasadność uwzględnienia owego kontekstu prawa unijnego przy interpretacji spornych
    uregulowań prawa krajowego oraz ich szczególny związek z tym prawem wynika również z
    genezy tych uregulowań. Dlatego też dokonując oceny stanowiska prezentowanego w
    niniejszej sprawie przez organy podatkowe oraz Sąd I instancji przypomnieć należy, że
    nowelizacja u.p.d.o.p. (ustawą z dnia 25 listopada 2010 r. o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz
    ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych
    przez osoby fizyczne; Dz. U. Nr 226, poz. 1478 ), na mocy której wprowadzono do tej
    ustawy art. 6 ust. 1 pkt 10a została dokonana w celu zapewnienia zgodności polskich

    przepisów podatkowych z normami prawa europejskiego i stanowiła następstwo
    wszczętego przez Komisję Europejską w trybie art. 226 TWE postępowania w sprawie
    uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. We wniosku z dnia 14 maja 2009 r. IP
    /09/780 Komisja Europejska zwróciła się do Polski o zakończenie dyskryminacyjnego
    opodatkowania zagranicznych funduszy emerytalnych, funduszy inwestycyjnych i
    instytucji finansowych. W piśmie tym wskazano, że przepisy krajowe, na mocy których
    zwolnieniem podatkowym objęto jedynie polskie fundusze inwestycyjne i emerytalne,
    "stanowią ograniczenie swobodnego przepływu kapitału, zagwarantowanego na mocy art.
    56 Traktatu WE oraz swobody przedsiębiorczości, o której mowa w art. 43 Traktatu WE".
    W uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej wskazano, że obowiązujący stan prawny
    prowadził "do nierównego traktowania funduszy inwestujących na rynku polskim, a tym
    samym do naruszenia traktatowej swobody przepływu kapitału, do której respektowania
    zobowiązały się państwa członkowskie UE i EOG (zasada ustanowiona art. 63 TFUE (dawny
    art. 56 TWE) i art. 40 Porozumienia EOG) i na którą wskazała Komisja Europejska w
    naruszeniu nr 2006/4093. W celu usunięcia wskazanego przez Komisję Europejską
    naruszenia i zrównania w prawach podatkowych polskich i zagranicznych funduszy, nie
    pozbawiając polskich podatników praw nabytych, stosownego rozszerzenia o fundusze
    inwestycyjne i emerytalne, podlegające nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w
    innych krajach UE lub EOG, wymaga katalog zwolnień podmiotowych zawarty w art. 6 u.p.
    d.o.p. Należy zaznaczyć, że specyfika form organizacyjno-prawnych polskich funduszy
    różni się w znacznej mierze od form funduszy funkcjonujących w innych państwach
    członkowskich UE i EOG. Dążąc zatem do zapewnienia równego traktowania należało
    uwzględnić sytuację, w której podmiot na gruncie państwa siedziby jest uznawany za
    fundusz inwestycyjny, natomiast zgodnie z przepisami prawa polskiego podmiot ten takim
    funduszem nie jest. [...] W związku z tym wprowadzając zwolnienie dla zagranicznych
    funduszy inwestycyjnych i emerytalnych określono warunki materialne i formalne, które
    pozwalają na objęcie tym rozwiązaniem wyłącznie takich podmiotów, które działają na
    analogicznych zasadach jak krajowe fundusze inwestycyjne i emerytalne."
    Przesłanki podmiotowego zwolnienia, na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p., należy
    więc oceniać poprzez pryzmat zasady równego traktowania polskich funduszy
    inwestycyjnych i ich odpowiedników (podmiotów równoważnych) z Unii Europejskiej oraz
    Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Do tych bowiem zasad odwoływano się przy
    dokonywaniu wskazanej wyżej nowelizacji u.p.d.o.p.
    W płaszczyźnie prawa unijnego kwestii równoważności przedsiębiorstw zbiorowego
    inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (funduszów inwestycyjnych), poświęcona
    została dyrektywa UCITS, która ze względu na przewijający się w niej motyw (cel)
    nadrzędny, tj. ochronę i bezpieczeństwo inwestorów, ustanawiała i jednocześnie
    ujednolicała na gruncie prawa unijnego wymogi stawiane tego rodzaju instytucjom.
    Przyjęcie w dyrektywie takich uregulowań, stanowiących pewnego rodzaju wspólny
    mianownik i zapewniających porównywalność funduszy inwestycyjnych z poszczególnych
    krajów członkowskich oraz Europejskiego Obszaru Gospodarczego umożliwiało także
    praktyczną realizację zasad traktatowych, m.in. swobody przepływu kapitału oraz
    zapobiegało naruszaniu zasady niedyskryminacji. Chodziło tu zatem zasadniczo o to, aby
    porównywalnym (równoważnym) funduszom z różnych krajów członkowskich zapewnić
    analogiczne warunki funkcjonowania, czego istotnym elementem jest również sposób ich
    opodatkowania (brak opodatkowania). (...)
    Zagadnienie interpretacji art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p., a więc przepisów prawa
    krajowego ustanawiających określone wymogi, jakie powinny spełnić wskazane w tym
    przepisie "zagraniczne" instytucje wspólnego inwestowania, także w aspekcie dotyczącym
    formy organizacyjno-prawnej, w jakiej instytucje te mogą funkcjonować, aby stać się
    beneficjentem ustanowionego w tym przepisie podmiotowego zwolnienia od podatku
    dochodowego od osób prawnych, były już przedmiotem szeregu wypowiedzi
    orzeczniczych Naczelnego Sądu Administracyjnego.

    W wyroku z 16 czerwca 2015 r. sygn. akt II FSK 1279/13, który odnosił się do kwestii
    podmiotowości prawnopodatkowej instytucji wspólnego inwestowania oraz objęcia tych
    podmiotów zwolnieniem od podatku dochodowego od osób prawnych Naczelny Sąd
    Administracyjny stwierdził m.in., że "ustawodawca w omawianym przepisie nawiązuje
    bezpośrednio i wyłącznie do podmiotów posiadających siedzibę poza granicami Polski,
    zatem wyprowadzić należy wniosek, że określone w polskiej ustawie podatkowej kryteria
    kwalifikacji podmiotu jako podatnika podatku dochodowego od osób prawnych nie mogą
    być ostateczne i rozstrzygające. Istotny jest status podatkowy instytucji wspólnego
    inwestowania w kraju jej siedziby". Z kolei w wyroku z 24 lipca 2015 r. sygn. akt II FSK 1455
    /13 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że kryterium zastosowania zwolnienia jest
    podobieństwo funduszy zagranicznych do funduszy polskich, którym takie zwolnienie
    przysługuje. Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył przy tym, że błędne jest założenie, że
    "instytucje wspólnego finansowania, o których mowa w analizowanym przepisie,
    działające na zasadach podobnych do polskich funduszy inwestycyjnych, będą miały takie
    same jak polskie fundusze podstawy prawne powstawania i działania, ustrój, status
    organizacyjnoprawny" (por. także wyroki NSA z dnia 29 września 2015 r. sygn. akt II FSK
    117/15 oraz z 8 października 2015 r. sygn. akt II FSK 2154/13). Analogiczne stanowisko
    zostało wyrażone również w wyroku z 4 grudnia 2015 r. sygn. akt II FSK 2482/13,
    dotyczącym tożsamej jak w sprawie niniejszej kwestii zarządzania (współzarządzania)
    funduszem inwestycyjnym z siedzibą na Cyprze. W wyroku tym, w którym oddalona
    została skarga kasacyjna organu podatkowego, Naczelny Sąd Administracyjny również
    wskazał, iż "pogląd, że zagraniczny fundusz inwestycyjny winien funkcjonować w
    identycznej formie organizacyjnoprawnej, jak polskie fundusze inwestycyjne, nie ma
    podstawy prawnej, gdyż fundusze zagraniczne winny być równoważne funduszom
    polskim, a to nie znaczy, że muszą działać w identycznej formie."
    We wszystkich tych wyrokach podkreślano, że istotny jest przede wszystkim cel tego
    przepisu, tj. zapewnienie realizacji podstawowych europejskich zasad traktatowych, tj.
    zasady niedyskryminacji (art. 18 TFUE), zasady swobody przepływu kapitału (art. 63 ust. 1
    TFUE), a także zasady swobody przedsiębiorczości (art. 49 TFUE). Natomiast w
    zaskarżonym wyroku WSA akceptując stanowisko organów podatkowych, chociaż również
    deklarował, że fundusze zagraniczne nie mają być identyczne z funduszami polskimi, lecz
    jedynie porównywalne, owej porównywalności upatrywał jednak w konieczności
    spełnienia przez fundusze zagraniczne warunków i przesłanek funkcjonowania
    przewidzianych dla "funduszy polskich". Sąd wskazał tu, że ustawodawca formułując
    warunki zwolnienia od podatku w art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. wziął pod uwagę cechy
    charakteryzujące fundusze działające na podstawie polskiej ustawy o funduszach
    inwestycyjnych. W zapewnieniu tak rozumianej porównywalności Sąd upatrywał również
    respektowania zasady swobody przepływu kapitału (art. 63 ust. 1 TFUE). W tym kontekście
    Sąd zauważył, że to, że Spółka nie mogła skorzystać ze zwolnienia podatkowego nie
    wynika z faktu, że jest podmiotem prawa luksemburskiego, działającym w określonej
    przez to prawo formie prawnej, odmiennej niż ta, w której działa fundusz inwestycyjny
    powołany na podstawie polskiej u.f.i. Natomiast zdaniem tego Sądu, ustawodawca
    krajowy mógł jednak wprowadzić jako warunek zwolnienia podatkowego określony
    sposób zarządzania funduszem inwestycyjnym oraz jednostką wspólnego inwestowania,
    jako element ograniczenia ryzyka inwestycyjnego. W tej mierze Sąd odwołał się także do
    dyrektywy UCITS wskazując, że rozwiązania przyjęte przez polskiego ustawodawcę
    przewidujące, że fundusze inwestycyjne zarządzane są przez odrębną od nich osobę
    prawną, zgodne są z przepisami tej dyrektywy, która w jej art. 6 przewiduje możliwość
    utworzenia przedsiębiorstwa zarządzającego.
    Odnosząc się do takiego stanowiska Sądu I instancji zauważyć jednak należy, że
    stworzenie takiej możliwości na gruncie ww. dyrektywy nie jest równoznaczne z istnieniem
    takiego obowiązku. Jak już była o tym mowa, jednym z najważniejszych przesłań
    towarzyszących przyjęciu dyrektywy UCITS było zapewnienie bezpieczeństwa inwestorom
    lokującym swoje środki w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania. W tym celu

    wprowadzonych zostało na gruncie tej dyrektywy cały szereg rozwiązań instytucjonalnych
    i różnorakiego rodzaju prawnych zabezpieczeń, które miały służyć urzeczywistnieniu tego
    właśnie celu. Chodzi tu o takie rozwiązania, jak np. wymóg prowadzenia działalności przez
    instytucję wspólnego inwestowania na podstawie zezwolenia właściwych władz, stały
    nadzór właściwych władz nad jej działalnością, zawężenie zakresu dopuszczalnej
    działalności, korzystanie przy przechowywaniu aktywów z usług depozytariusza, który
    również powinien spełniać określone warunki, itd. Wymogi tego rodzaju są
    bezwarunkowe, w tym sensie, że muszą być implementowane do ustawodawstw
    wewnętrznych poszczególnych państw członkowskich oraz muszą je spełniać wszystkie
    dopuszczone w tych krajach do działania instytucje zbiorowego inwestowania. (...)
    Należy jednak zwrócić uwagę, że w odróżnieniu od wcześniej już omówionych wymogów
    co do zasad funkcjonowania instytucji wspólnego inwestowania, które to wymogi na
    gruncie dyrektywy UCITS miały obligatoryjny charakter, wymóg wyznaczenia przez spółkę
    inwestycyjną spółki zarządzającej nie miał charakteru bezwzględnego i możliwe były od
    niego odstępstwa, na co zwracała uwagę Spółka. Wynika to z art. 29 tej dyrektywy, który
    przewiduje możliwość wydania zezwolenia na działalność przez właściwe władze państwa
    członkowskiego, także spółce inwestycyjnej, która nie wyznaczyła spółki zarządzającej, a
    która jednakże spełniać musi określone w tym przepisie, dodatkowe warunki, np., co do
    wysokości kapitału zakładowego, podania struktury organizacyjnej, czy też szczególnych
    kwalifikacji osób zarządzających.
    Tak więc, w zakresie objętym uregulowaniami dyrektywy UCITS mieści się także
    działalność spółek inwestycyjnych, które zdecydowały się na przyjęcie dozwolonego
    również na gruncie tej dyrektywy modelu ich funkcjonowania, czyli bez wyznaczenia spółki
    zarządzającej. Takie przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania mogą zatem
    funkcjonować i faktycznie funkcjonują - czego przykładem jest Spółka, w innych państwach
    członkowskich i z powodu tej cechy, odnoszącej się do ich instytucjonalnego kształtu, nie
    powinny doznawać dyskryminacji, pod jakimkolwiek względem w innych państwach
    członkowskich. (...)
    Konkludując jak wskazał NSA kierując się prowspólnotową wykładnią prawa krajowego i
    zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego, należało uznać, że w przypadku funduszy
    inwestycyjnych z państw trzecich, przy ocenie kryteriów ich porównywalności do polskich
    funduszy inwestycyjnych, trzeba uwzględnić specyfikę systemów prawnych państw ich
    siedziby, w tym w szczególności różnice w instytucjonalnym ukształtowaniu zasad
    działalności funduszy inwestycyjnych. Błędna jest więc podana interpretacja warunków
    uprawniających do zwolnienia, nakładanych na zagraniczne fundusze inwestycyjne, w
    szczególności warunek posiadania spółki zarządzającej, poprzez stawianie wymogu
    posiadania przez zagraniczne fundusze inwestycyjne cech identycznych, zamiast
    porównywalnych do cech polskich funduszy inwestycyjnych. Błędna wykładnia art. 6 ust. 1
    pkt 10a lit. f) u.p.d.o.p. polegała zatem na nieuwzględnianiu specyfiki systemów prawnych
    państw ich siedziby, w tym w szczególności różnic w instytucjonalnym ukształtowaniu
    zasad działalności funduszy inwestycyjnych. (...) "oczywistym było, że wszystkie fundusze
    działające w ramach dyrektywy UCITS muszą być uznane za porównywalne, odmienna
    interpretacja byłaby bowiem sprzeczna zarówno z celem, jak i całokształtem
    ustawodawstwa unijnego i w konsekwencji, należałoby stwierdzić, że rozszerzenie
    swobody przepływu kapitału na fundusze z państw trzecich jest iluzoryczne. Z powyższych
    względów warunku posiadania spółki zarządzającej nie można uznać za dominującą i
    niezbędną cechę świadczącą o porównywalności funduszy inwestycyjnych z różnych
    państw."
    27 lutego 2025 r. TSUE wydał wyrok w przedmiotowej sprawie wskazując, że:
    57. Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że do zakazanych przez art. 63 ust. 1 TFUE
        środków zaliczają się, jako ograniczenia w przepływie kapitału, środki, które mogą

        zniechęcać osoby niebędące rezydentami do dokonywania inwestycji w danym
        państwie członkowskim lub które mogą zniechęcać osoby będące rezydentami
        tego państwa członkowskiego do dokonywania inwestycji w innych państwach
        [wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r., Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö
        (Zwolnienie kontraktowych funduszy inwestycyjnych), C#342/20, EU:C:2022:276,
        pkt 49 i przytoczone tam orzecznictwo].
    58. W szczególności mniej korzystne traktowanie przez dane państwo członkowskie
        dochodów wypłacanych przedsiębiorstwom zbiorowego inwestowania
        niebędącym rezydentami w stosunku do traktowania zastrzeżonego dla
        dochodów wypłacanych przedsiębiorstwom zbiorowego inwestowania będącym
        rezydentami, może zniechęcać przedsiębiorstwa mające siedzibę w państwie
        innym niż to pierwsze państwo członkowskie do inwestowania w tym pierwszym
        państwie członkowskim, a w konsekwencji stanowi ograniczenie swobody
        przepływu kapitału, zakazane co do zasady poprzez art. 63 TFUE [wyrok z dnia 7
        kwietnia 2022 r., Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö (Zwolnienie
        kontraktowych funduszy inwestycyjnych), C#342/20, EU:C:2022:276, pkt 50 i
        przytoczone tam orzecznictwo].
    59. Wyłączenie z możliwości skorzystania ze zwolnienia dochodów uzyskiwanych przez
        przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania niebędące rezydentem, w
        odróżnieniu od dochodów uzyskiwanych przez przedsiębiorstwo zbiorowego
        inwestowania będące rezydentem stanowi takie mniej korzystne traktowanie
        [zob. podobnie wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r., Veronsaajien
        oikeudenvalvontayksikkö (Zwolnienie kontraktowych funduszy inwestycyjnych),
        C#342/20, EU:C:2022:276, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo].
    60. W niniejszej sprawie z wyjaśnień sądu odsyłającego wynika, po pierwsze, że dochody
        funduszy inwestycyjnych, których siedziba znajduje się w Polsce, korzystają ze
        zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych.
    61. Po drugie, z wyjaśnień tych wynika, że art. 6 ust. 1 pkt 10a ustawy o podatku
        dochodowym od osób prawnych, który ma zastosowanie do przedsiębiorstw
        zbiorowego inwestowania mających siedzibę w innym państwie członkowskim lub
        w państwie będącym stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze
        Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. (Dz.U. 1994, L 1, s. 3, zwanego dalej
        „porozumieniem EOG”) i który zawiera warunki zwolnienia z podatku
        dochodowego od osób prawnych, do których odsyła art. 17 ust. 1 pkt 58 tej
        ustawy, został przyjęty w celu zapewnienia równego traktowania tych ostatnich
        podmiotów i funduszy mających siedzibę w Polsce.
    62. Po trzecie, sąd odsyłający wskazuje, że ustawa o funduszach inwestycyjnych wyklucza
        w sposób bezwzględny utworzenie w Polsce wewnętrznie zarządzanego funduszu
        inwestycyjnego.
    63. Tymczasem, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f) ustawy o podatku dochodowym od
        osób prawnych ze zwolnienia z tego podatku mogą korzystać jedynie
        przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zarządzane przez podmioty

        posiadające w celu prowadzenia działalności zezwolenie właściwych organów
        nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym podmioty te mają siedzibę,
        w odniesieniu do dochodów uzyskanych z ich działalności inwestycyjnej. Zgodnie z
        wykładnią tego przepisu dokonaną przez sąd odsyłający warunek ten wymaga,
        aby przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania było zarządzane przez podmiot
        zewnętrzny w celu skorzystania ze zwolnienia z tego podatku w odniesieniu do
        takich dochodów.
    64. Tego rodzaju warunek wprowadza różnicę w traktowaniu nie ze względu na państwo
        siedziby przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, lecz ze względu na sposób
        jego zarządzania.
    65. W tym kontekście należy przypomnieć, że ustawodawstwo krajowe, które stosuje się
        bez rozróżnienia do podmiotów gospodarczych będących i niebędących
        rezydentami, może stanowić ograniczenie swobodnego przepływu kapitału. Z
        orzecznictwa Trybunału wynika bowiem, że nawet zróżnicowanie, które opiera się
        na obiektywnych kryteriach, może de facto niekorzystnie wpływać na sytuacje
        transgraniczne [wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r., Veronsaajien
        oikeudenvalvontayksikkö (Zwolnienie kontraktowych funduszy inwestycyjnych),
        C#342/20, EU:C:2022:276, pkt 54 i przytoczone tam orzecznictwo].
    66. Jest tak w szczególności w przypadku gdy przepisy krajowe, stosowane bez
        rozróżnienia do podmiotów będących rezydentami i niebędących rezydentami,
        zastrzegają możliwość uzyskania korzyści podatkowej w sytuacjach, w których
        podmiot gospodarczy spełnia warunki lub obowiązki, które ze względu na ich
        charakter lub de facto są właściwe dla rynku krajowego, tak że jedynie podmioty
        działające na rynku krajowym mogą spełnić te warunki lub obowiązki, a podmioty
        niebędące rezydentami mające porównywalne cechy zazwyczaj ich nie spełniają
        [wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r., Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö
        (Zwolnienie kontraktowych funduszy inwestycyjnych), C#342/20, EU:C:2022:276,
        pkt 55 i przytoczone tam orzecznictwo].
    67. Trybunał orzekł zatem, że o ile państwa członkowskie mają swobodę w określaniu
        formy prawnej, w jakiej fundusze mogą być tworzone na ich terytorium, ponieważ
        prawo Unii nie jest w tym względzie zharmonizowane, o tyle swobodny przepływ
        kapitału byłby pozbawiony skuteczności, gdyby przedsiębiorstwo zbiorowego
        inwestowania niebędące rezydentem utworzone w formie prawnej dopuszczonej
        lub wymaganej przez przepisy państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę i
        prowadzi działalność zgodnie z tymi przepisami, zostało pozbawione korzyści
        podatkowej w innym państwie członkowskim, w którym inwestuje, wyłącznie na
        tej podstawie, że jego forma prawna nie odpowiada formie prawnej wymaganej
        dla przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w tym ostatnim ze wskazanych
        państw członkowskich [zob. podobnie wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r.,
        Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö (Zwolnienie kontraktowych funduszy
        inwestycyjnych), C#342/20, EU:C:2022:276, pkt 57, 61].

    68. Trybunał orzekł ponadto w odniesieniu do przepisów państwa członkowskiego, które
        przyznają korzyść podatkową wyłącznie funduszom zamkniętym, że w związku z
        tym, iż jedynie te fundusze nieruchomości, które podlegają prawu innych państw
        członkowskich mogą być tworzone w formie otwartych funduszy inwestycyjnych i
        w konsekwencji mogą zostać pozbawione korzyści podatkowej, stosowanie
        kryterium rozróżnienia opartego na „otwartym” lub „zamkniętym” charakterze
        funduszy inwestycyjnych niekorzystnie wpływa na fundusze nieruchomości
        podlegające prawu innych państw członkowskich, wprowadzając w ten sposób
        odmienne traktowanie na ich niekorzyść (zob. podobnie wyrok z dnia 16 grudnia
        2021 r., UBS Real Estate, C#478/19 i C#479/19, EU:C:2021:1015, pkt 42).
    69. W niniejszej sprawie, jak wskazano w istocie w pkt 62 niniejszego wyroku, fundusze
        inwestycyjne mogą zostać utworzone w Polsce tylko wtedy, gdy zdecydują się na
        zarządzanie zewnętrzne. W konsekwencji nieuniknioną i nieprzypadkową
        konsekwencją warunku takiego, jak przewidziany w art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f)
        ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest to, że jedynie
        przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania utworzone w innym państwie
        członkowskim mogą nie spełniać warunku dotyczącego sposobu zarządzania
        zewnętrznego i z tego powodu nie mogą być dopuszczone do zwolnienia swoich
        dochodów [zob. analogicznie wyrok z dnia 4 października 2024 r., Staatssecretaris
        van Financiën (Odsetki dotyczące pożyczki wewnątrzgrupowej), C#585/22, EU:C:
        2024:822, pkt 44 i przytoczone tam orzecznictwo].
    70. Prawdą jest, jak przypomniano w pkt 67 niniejszego wyroku, że skoro prawo Unii nie
        jest w tym względzie zharmonizowane, państwa członkowskie zachowują
        swobodę w określaniu sposobu zarządzania mającego zastosowanie do funduszy
        inwestycyjnych utworzonych na ich terytorium [zob. podobnie wyrok z dnia 7
        kwietnia 2022 r., Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö (Zwolnienie
        kontraktowych funduszy inwestycyjnych), C#342/20, EU:C:2022:276, pkt 57].
    71. Państwa członkowskie, w celu zachęcania do wykorzystywania przedsiębiorstw
        zbiorowego inwestowania, mają również swobodę w zakresie ustanowienia
        szczególnego systemu podatkowego mającego zastosowanie do takich
        przedsiębiorstw i do otrzymywanych przez nie dywidend i innych dochodów oraz
        określenia materialnych i formalnych warunków, które muszą być spełnione, aby
        móc korzystać z takiego systemu [wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r., Veronsaajien
        oikeudenvalvontayksikkö (Zwolnienie kontraktowych funduszy inwestycyjnych),
        C#342/20, EU:C:2022:276, pkt 58 i przytoczone tam orzecznictwo].
    72. Jednakże, skoro państwo członkowskie przewiduje korzyść podatkową na rzecz
        niektórych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, warunki, na jakich
        przyznawana jest ta korzyść, nie powinny stanowić ograniczenia swobodnego
        przepływu kapitału [wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r., Veronsaajien
        oikeudenvalvontayksikkö (Zwolnienie kontraktowych funduszy inwestycyjnych),
        C#342/20, EU:C:2022:276, pkt 60 i przytoczone tam orzecznictwo].

    73. Tymczasem w świetle orzecznictwa przypomnianego w pkt 67 niniejszego wyroku
        swobodny przepływ kapitału zostałby pozbawiony skuteczności, gdyby
        przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania niebędące rezydentem, które przyjęło
        sposób zarządzania dozwolony przez przepisy państwa członkowskiego, w którym
        ma siedzibę i prowadzi działalność zgodnie z tymi przepisami, zostało pozbawione
        korzyści podatkowej mającej zastosowanie do dochodów uzyskanych z jego
        inwestycji w innym państwie członkowskim wyłącznie z tego względu, że sposób
        zarządzania tym przedsiębiorstwem nie odpowiada sposobowi wymaganemu dla
        przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania mających siedzibę w tym ostatnim z
        wymienionych państw członkowskich.
    74. Przepisy, które wprowadzają taki warunek, mogą zniechęcać przedsiębiorstwa
        zbiorowego inwestowania niebędące rezydentami do inwestowania w akcje
        spółek notowanych na giełdzie w Warszawie, w obligacje emitowane przez spółki
        kapitałowe mające siedzibę w Polsce oraz w obligacje wyemitowane przez
        państwo polskie, a zatem stanowią ograniczenie swobodnego przepływu kapitału,
        zakazane co do zasady przez art. 63 ust. 1 TFUE.
    75. Niemniej jednak zgodnie z art. 65 ust. 1 lit. a) TFUE art. 63 TFUE nie narusza prawa
        państw członkowskich do stosowania odpowiednich przepisów ich prawa
        podatkowego traktujących odmiennie podatników, którzy nie znajdują się w takiej
        samej sytuacji ze względu na różne miejsce zamieszkania lub inwestowania
        kapitału.
    76. Z utrwalonego orzecznictwa wynika jednak, że art. 65 ust. 1 lit. a) TFUE, stanowiący
        odstępstwo od podstawowej zasady swobodnego przepływu kapitału, powinien
        być przedmiotem ścisłej wykładni. Dlatego też nie można go interpretować w ten
        sposób, że wszelkie przepisy podatkowe przewidujące odmienne traktowanie
        podatników ze względu na miejsce ich zamieszkania lub siedziby bądź państwo
        inwestowania ich kapitału są automatycznie zgodne z traktatem [wyrok z dnia 7
        kwietnia 2022 r., Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö (Zwolnienie
        kontraktowych funduszy inwestycyjnych), C#342/20, EU:C:2022:276, pkt 67 i
        przytoczone tam orzecznictwo].
    77. Odmienne traktowanie dozwolone w art. 65 ust. 1 lit. a) TFUE nie powinno bowiem
        stanowić, zgodnie z art. 65 ust. 3 TFUE, arbitralnej dyskryminacji ani ukrytego
        ograniczenia. W związku z tym Trybunał orzekł, że takie odmienne traktowanie
        można dopuścić tylko wtedy, gdy dotyczy sytuacji, które nie są obiektywnie
        porównywalne, lub, w przeciwnym razie, gdy jest ono uzasadnione nadrzędnymi
        względami interesu ogólnego [wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r., Veronsaajien
        oikeudenvalvontayksikkö (Zwolnienie kontraktowych funduszy inwestycyjnych),
        C#342/20, EU:C:2022:276, pkt 68 i przytoczone tam orzecznictwo].
    78. Z orzecznictwa Trybunału wynika, że porównywalność sytuacji transgranicznej z
        sytuacją wewnętrzną państwa członkowskiego należy badać z uwzględnieniem
        celu realizowanego przez rozpatrywane przepisy krajowe, a także ich przedmiotu i
        treści [wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r., Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

        (Zwolnienie kontraktowych funduszy inwestycyjnych), C#342/20, EU:C:2022:276,
        pkt 69 i przytoczone tam orzecznictwo].
    79. Ponadto przy ocenie, czy wynikająca z analizowanych przepisów różnica w
        traktowaniu odzwierciedla obiektywnie istniejącą różnicę sytuacji, należy brać pod
        uwagę tylko ustanowione w tych przepisach właściwe kryteria rozróżniające
        [wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r., Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö
        (Zwolnienie kontraktowych funduszy inwestycyjnych), C#342/20, EU:C:2022:276,
        pkt 70 i przytoczone tam orzecznictwo].
    80. W tym względzie należy zauważyć w pierwszej kolejności, że jak wynika z art. 17 ust. 1
        pkt 58 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, który odsyła do
        warunków, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. a) i d)-f) tej ustawy, przepisy
        te mają na celu zwolnienie z podatku dochodów przedsiębiorstw zbiorowego
        inwestowania, których siedziba znajduje się w innym państwie członkowskim lub
        w państwie będącym stroną porozumienia EOG.
    81. Wynika z tego, że rozpatrywane zwolnienie dotyczy dochodów podmiotów
        prowadzących szczególną działalność, podlegających, jak wynika w szczególności z
        art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. d) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
        kontroli organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym mają one
        siedzibę. Celem tych przepisów nie jest zwolnienie dochodów spółek
        prowadzących działalność gospodarczą niepodlegającą tego rodzaju kontroli.
    82. W drugiej kolejności sąd krajowy wskazuje, że warunek dotyczący zewnętrznego
        zarządzania przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania przewidziany w
        przepisach rozpatrywanych w postępowaniu głównym ma na celu ograniczenie
        ryzyka związanego z inwestycją. Tak więc zdaniem rządu polskiego
        przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zarządzane zewnętrznie nie znajdują
        się w takiej samej sytuacji jak przedsiębiorstwa zarządzane wewnętrznie, biorąc
        pod uwagę ryzyko inwestycyjne związane z działalnością przedsiębiorstw
        zbiorowego inwestowania. Rząd ten podnosi, że wymóg zarządzania
        zewnętrznego ma na celu ograniczenie tego ryzyka.
    83. Jednakże, aby móc ocenić, czy poziom ryzyka związanego z działalnością tych
        przedsiębiorstw, w zależności od sposobu ich zarządzania, odzwierciedla
        obiektywną różnicę uzasadniającą zwolnienie podatkowe obejmujące jedynie
        dochody przedsiębiorstw zarządzanych przez podmiot zewnętrzny, należy ustalić
        cel tego zwolnienia.
    84. W tym względzie, o ile sąd odsyłający wyjaśnia, jak wskazano w pkt 60 niniejszego
        wyroku, że przepisy przewidujące zwolnienie dochodów uzyskanych przez
        przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania, z których zamierza korzystać fundusz
        F, mają na celu zapewnienie równego traktowania przedsiębiorstw zbiorowego
        inwestowania mających siedzibę w innym państwie członkowskim lub w państwie
        będącym stroną porozumienia EOG i funduszy mających siedzibę w Polsce, o tyle
        sąd ten nie opisuje celu realizowanego przez zwolnienie z podatku dochodowego
        od osób prawnych przyznane funduszom inwestycyjnym będącym rezydentami.

    85. W niniejszej sprawie do sądu odsyłającego, który jako jedyny jest właściwy do
        dokonywania wykładni prawa krajowego, przy uwzględnieniu wszystkich
        elementów przepisów podatkowych będących przedmiotem postępowania
        głównego i całego krajowego systemu podatkowego, należy określenie celu tego
        rodzaju zwolnienia (zob. podobnie wyroki: z dnia 30 stycznia 2020 r., Köln-
        Aktienfonds Deka, C#156/17, EU:C:2020:51, pkt 79; z dnia 16 grudnia 2021 r., UBS
        Real Estate, C#478/19 i C#479/19, EU:C:2021:1015, pkt 55).
    86. Należy jednak zauważyć w tym względzie, że jeśli sąd odsyłający dojdzie do wniosku,
        że zwolnienie to ma na celu uniknięcie podwójnego opodatkowania dochodów z
        inwestycji na poziomie instrumentu inwestycyjnego i na poziomie posiadaczy jego
        jednostek uczestnictwa oraz traktowanie pod względem podatkowym inwestycji
        realizowanych za pośrednictwem przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w
        taki sam sposób jak inwestycji dokonywanych bezpośrednio, to okoliczność, że
        takie przedsiębiorstwo jest zarządzane przez jednostkę wewnętrzną,
        niekoniecznie stawia je w sytuacji odmiennej od sytuacji tego samego
        przedsiębiorstwa zarządzanego przez podmiot zewnętrzny. Taki cel może bowiem
        zostać osiągnięty niezależnie od sposobu zarządzania instrumentem
        inwestycyjnym, ponieważ cel ten zależy od systemu podatkowego mającego
        zastosowanie do dochodów uzyskiwanych i wypłacanych przez takie
        przedsiębiorstwo, przy czym sam sposób zarządzania nie ma wpływu na
        opodatkowanie tych dochodów.
    87. W konsekwencji, o ile względy dotyczące różnych poziomów ryzyka związanego z
        działalnością przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, w zależności od sposobu
        zarządzania tymi przedsiębiorstwami, wskazują na powody, które mogły skłonić
        ustawodawcę krajowego do wymagania, aby fundusze inwestycyjne będące
        rezydentami były tworzone zgodnie z trybem zarządzania zewnętrznego, o tyle
        względy te nie pozwalają na wykazanie istotnych różnic sytuacji między
        przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania zarządzanymi zewnętrznie a
        odpowiednimi przedsiębiorstwami zarządzanymi wewnętrznie w odniesieniu do
        zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych przewidzianego w ustawie
        o podatku dochodowym od osób prawnych [zob. analogicznie wyrok z dnia 7
        kwietnia 2022 r., Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö (Zwolnienie
        kontraktowych funduszy inwestycyjnych), C#342/20, EU:C:2022:276, pkt 76].
    88. Należy zatem uznać, że w świetle przepisów krajowych mających na celu zwolnienie
        dochodów przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania i zmierzających do
        zrównania pod względem podatkowym inwestycji dokonywanych za
        pośrednictwem takich przedsiębiorstw z inwestycjami dokonywanymi
        bezpośrednio, przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania posiadające
        wewnętrzny sposób zarządzania nie znajduje się w sytuacji obiektywnie
        odmiennej od przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania posiadającego
        wewnętrzny sposób zarządzania.

    89. W tych okolicznościach należy zbadać, czy ograniczenie wprowadzone przez przepisy
        rozpatrywane w postępowaniu głównym może być uzasadnione nadrzędnymi
        względami interesu ogólnego.
    90. Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału ograniczenie
        w swobodnym przepływie kapitału można dopuścić jedynie wtedy, gdy jest ono
        uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego i odpowiednie dla
        zagwarantowania w sposób spójny i konsekwentny realizacji zamierzonego przez
        nie celu oraz nie wykracza poza to, co jest niezbędne do jego osiągnięcia [wyrok z
        dnia 12 października 2023 r., BA (Dziedziczenie - Polityka społeczna dotycząca
        mieszkalnictwa w Unii), C#670/21, EU:C:2023:763, pkt 67 i przytoczone tam
        orzecznictwo].
    91. W niniejszej sprawie, jak wskazano w pkt 82 niniejszego wyroku, z informacji
        przekazanych przez sąd odsyłający i rząd polski wynika, że warunek dotyczący
        zewnętrznego sposobu zarządzania ma na celu ochronę interesów inwestorów.
        Wymóg ten ma zatem na celu oddzielenie kapitału inwestorów zebranego w
        funduszu inwestycyjnym od majątku spółki zarządzającej i w ten sposób
        oddzielenie ryzyka inwestycyjnego od ryzyka związanego z utworzeniem funduszu
        inwestycyjnego i zarządzaniem nim.
    92. Trybunał orzekł już w tym względzie, że ochrona inwestorów stanowi realizowany
        przez Unię cel interesu ogólnego (zob. podobnie wyrok z dnia 1 sierpnia 2022 r.,
        HOLD Alapkezelő, C#352/20, EU:C:2022:606, pkt 80 i przytoczone tam
        orzecznictwo).
    93. Tak więc cel związany z ochroną inwestorów może co do zasady stanowić nadrzędny
        wzgląd interesu ogólnego mogący uzasadniać ograniczenie swobodnego
        przepływu kapitału.
    94. Niemniej jednak należy jeszcze zbadać, zgodnie z orzecznictwem przypomnianym w
        pkt 90 niniejszego wyroku, czy ograniczenie w swobodnym przepływie kapitału
        wynikające z rozpatrywanych w postępowaniu głównym przepisów krajowych jest
        odpowiednie dla zagwarantowania w sposób spójny i konsekwentny realizacji
        zamierzonego przez nie celu i nie wykracza poza to, co jest niezbędne do jego
        osiągnięcia.
    95. W tym względzie należy przypomnieć, że aby móc skorzystać ze zwolnienia
        rozpatrywanego w postępowaniu głównym, przedsiębiorstwo zbiorowego
        inwestowania mające siedzibę w innym państwie członkowskim lub w państwie
        będącym stroną porozumienia EOG musi spełnić warunki określone w art. 6 ust. 1
        pkt 10a lit. a) i d)-f) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    96. Tymczasem, jak wskazano w pkt 81 niniejszego wyroku, art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. d) tej
        ustawy przewiduje, że działalność funduszy powinna podlegać bezpośrednio
        kontroli organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym mają one
        siedzibę.
    97. Warunek taki pozwala upewnić się na wstępie, że zwolnienie jest przyznawane
        wyłącznie w odniesieniu do dochodów przedsiębiorstw, które w państwie, w

        którym mają siedzibę, podlegają przepisom gwarantującym ochronę inwestorów
        w formie zezwolenia udzielanego przez te organy i ich nadzoru nad tymi
        przedsiębiorstwami.
    98. Oczywiście nie można wykluczyć, że państwo członkowskie zadecyduje, iż w celu
        zapewnienia poziomu ochrony inwestorów, który uważa za odpowiedni, na jego
        terytorium mogą być tworzone jedynie zewnętrznie zarządzane fundusze
        inwestycyjne.
    99. Proporcjonalność przepisów przyjętych przez państwo członkowskie nie jest bowiem
        wykluczona z tego tylko powodu, że wybrało ono inny system ochrony niż przyjęty
        przez inne państwo członkowskie, przy czym przepisy te należy oceniać jedynie w
        świetle celów realizowanych przez organy krajowe zainteresowanego państwa
        członkowskiego oraz poziomu ochrony, jaki zamierzają one zapewnić (zob.
        podobnie wyrok z dnia 18 października 2012 r., X, C#498/10, EU:C:2012:635, pkt
        37 i przytoczone tam orzecznictwo).
    100. Należy jednak wskazać, po pierwsze, z zastrzeżeniem ustaleń, których dokonanie
        należy do sądu odsyłającego, że przyznanie zwolnienia podatkowego w
        odniesieniu do dochodów przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania mającego
        siedzibę w innym państwie członkowskim nie pociąga za sobą konsekwencji w
        zakresie form prawnych, jakie przybierają fundusze, które to ostatnie państwo
        może rejestrować na swym terytorium, i nie zobowiązuje tego państwa
        członkowskiego do zezwalania na tworzenie wewnętrznie zarządzanych funduszy
        inwestycyjnych.
    101. W tym względzie, zapytany na rozprawie, rząd polski nie wyjaśnił, w jaki sposób
        przyznanie zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych
        przedsiębiorstwu zbiorowego inwestowania mającemu siedzibę w innym
        państwie członkowskim, zarządzanemu wewnętrznie, zagrażałoby celowi ochrony
        inwestorów realizowanemu przez władze krajowe.
    102. Po drugie, o ile można uznać, że korzystniejsze traktowanie pod względem
        podatkowym dochodów przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania
        zarządzanego zewnętrznie mogłoby zachęcać inwestorów do korzystania z takich
        przedsiębiorstw, o tyle nie można z tego wywnioskować a contrario, że mniej
        korzystne traktowanie pod względem podatkowym w postaci odmowy zwolnienia
        z podatku dochodowego od osób prawnych dochodów uzyskanych przez fundusz
        zarządzany wewnętrznie pozwala chronić inwestorów przed inwestycjami
        dokonywanymi w takich funduszach.
    103. W konsekwencji nie można uznać, że środek podatkowy mający na celu uczynienie
        mniej atrakcyjnym inwestycji dokonywanych przez przedsiębiorstwo zbiorowego
        inwestowania mające siedzibę w innym państwie członkowskim i podlegające w
        tym państwie kontroli organów nadzoru nad rynkiem finansowym, lecz
        zarządzane wewnętrznie, jest odpowiedni do osiągnięcia zamierzonego celu
        ochrony inwestorów.

    104. Ponadto na rozprawie rząd polski podniósł, że przepisy rozpatrywane w
        postępowaniu głównym mają również na celu zapobieganie nadużyciom.
    105. Jednakże ze względu na to, że rząd ten ogranicza się do powołania się, bez dalszych
        wyjaśnień, na takie uzasadnienie, nie wykazując związku między sposobem
        zarządzania przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania a ewentualnym
        ryzykiem nadużycia, jego argumentacja nie może zostać uwzględniona.
    106. W świetle całości powyższych rozważań na zadane pytanie trzeba odpowiedzieć, iż
        art. 63 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie
        przepisom państwa członkowskiego, które przewidują, iż jedynie przedsiębiorstwo
        zbiorowego inwestowania zarządzane przez podmiot zewnętrzny, który prowadzi
        działalność na podstawie zezwolenia wydanego przez właściwe organy nadzoru
        nad rynkiem finansowym państwa, w którym podmiot ten ma swoją siedzibę,
        może korzystać ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych w
        zakresie dochodów z inwestycji dokonanych przez to przedsiębiorstwo, i które w
        związku z tym nie przyznają takiego zwolnienia przedsiębiorstwom zbiorowego
        inwestowania zarządzanym wewnętrznie, utworzonym zgodnie z przepisami
        innego państwa członkowskiego, w sytuacji gdy prawo pierwszego państwa
        członkowskiego zezwala jedynie na tworzenie przedsiębiorstw zbiorowego
        inwestowania zarządzanych zewnętrznie.
    Z treści wyroku TSUE w sprawie C-18/23 wynika wprost, że Wnioskodawca jako fundusz
    luksemburski zarządzany wewnętrznie jest uprawniony do korzystania ze zwolnienia w
    podatku dochodowym od osób prawnych przewidzianego art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych tym bardziej, że przedmiotowy wyrok TSUE
    został wydany w sprawie podmiotu o identycznym statusie prawnym jak Wnioskodawca.
    W konsekwencji, mając na uwadze zacytowane powyżej stanowisko TSUE, uznać należy, że
    interpretując art. 17 ust. 1 pkt 58 updop w zgodzie z zw. z art. 18 i art. 63 ust. 1 TFUE
    Wnioskodawca jako fundusz zarządzany wewnętrznie jako zarządzający alternatywnym
    funduszem inwestycyjnym („registered AIFM”) spełnia przesłanki pozwalające na
    skorzystanie ze zwolnienia w podatku dochodowym od osób prawnych na podstawie art.
    17 ust. 1 pkt 58 updop.
    Wskazane w stanie faktycznym przychody (dochody) uzyskiwane przez Fundusz będą
    korzystać ze zwolnienia określonego w art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),
      podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT,

      za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji,
      wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki
      organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania,
      siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca
      zawarcia umowy i wykonania świadczenia.
    W świetle art. 3 ust. 5 ww. ustawy,
      za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
      wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów
      (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    W przepisie tym, wyrażona jest zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w myśl
    której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma
    suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jej rezydentami
    podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła.
    W stosunku do niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku spoczywa na
    podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu.
    Katalog takich przychodów został określony w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT.
    Stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy o CIT,
      podatek dochodowy od określonych w art. 7b ust. 1 pkt 1 przychodów z dywidend
      oraz innych przychodów (dochodów) z tytułu udziału w zyskach osób prawnych
      mających siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ustala się w
      wysokości 19% uzyskanego przychodu (dochodu).
    Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT,
      osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
      pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
      przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
      właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
      zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby
      podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.
      Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art.
      21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku,
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy
      ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności
      prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5
      płatnika z podatnikiem.
    Z kolei stosownie do postanowień art. 26 ust. 1g ww. ustawy,
      osoby prawne i jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz będące
      przedsiębiorcami osoby fizyczne, które dokonują wypłat należności z tytułów
      wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotów
      wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 10a i 11a oraz art. 17 ust. 1 pkt 58, stosują, z
      zastrzeżeniem ust. 2e, zwolnienia wynikające z tych przepisów wyłącznie pod
      warunkiem:
      1) udokumentowania przez podmiot, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 10a i 11a
        oraz art. 17 ust. 1 pkt 58, jego miejsca siedziby dla celów podatkowych,
        uzyskanym od tego podmiotu certyfikatem rezydencji, oraz
      2) złożenia przez podmiot, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 10a i 11a oraz art. 17
        ust. 1 pkt 58, sporządzonego na piśmie oświadczenia, że jest rzeczywistym

        właścicielem wypłaconych przez płatnika należności oraz spełnia on warunki, o
        których mowa w tych przepisach.
    Art. 26 ust. 2e ustawy o CIT wskazuje, że
      jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1
      pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku
      podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2 000 000
      zł na rzecz tego samego podatnika, osoby prawne, jednostki organizacyjne
      niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami są
      obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat według stawki podatku określonej
      w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł:
      1) z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;
      2) bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu
        podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek
        wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
        opodatkowania.
    Regulacja art. 22a ustawy o CIT stanowi, że
      przepisy art. 20-22 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania
      podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Na podstawie art. 22b ustawy o CIT,
      zwolnienia i odliczenia wynikające z przepisów art. 20-22 stosuje się pod warunkiem
      istnienia podstawy prawnej wynikającej z umowy w sprawie unikania podwójnego
      opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest
      Rzeczpospolita Polska, do uzyskania przez organ podatkowy informacji podatkowych
      od organu podatkowego innego niż Rzeczpospolita Polska państwa, w którym
      podatnik ma swoją siedzibę lub w którym dochód został uzyskany.
    Zgodnie z art. 4a pkt 29 ustawy o CIT,
      ilekroć w ustawie jest mowa o rzeczywistym właścicielu - oznacza to podmiot, który
      spełnia łącznie następujące warunki:
      a) otrzymuje należność dla własnej korzyści, w tym decyduje samodzielnie o jej
        przeznaczeniu i ponosi ryzyko ekonomiczne związane z utratą tej należności lub
        jej części,
      b) nie jest pośrednikiem, przedstawicielem, powiernikiem lub innym podmiotem
        zobowiązanym do przekazania całości lub części należności innemu podmiotowi,
      c) prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą w kraju siedziby, jeżeli należności są
        uzyskiwane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, przy czym przy
        ocenie, czy podmiot prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą, uwzględnia
        się charakter oraz skalę działalności prowadzonej przez ten podmiot w zakresie
        otrzymanej należności.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji przychodu
    podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1
    ustawy o CIT przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii.
    I tak, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy,
      przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
      pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Katalog dochodów (przychodów) zwolnionych z opodatkowania podatkiem dochodowym
    od osób prawnych zawarty został w art. 17 ust. 1 ustawy o CIT.
    I tak, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT,
      Wolne od podatku są dochody (przychody) instytucji wspólnego inwestowania
      posiadających siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim
      Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru
      Gospodarczego, o których mowa w art. 6 ust. 4 pkt 1, spełniających warunki, o

      których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. a i d-f, z wyłączeniem dochodów określonych
      w pkt 57 lit. a-g.
    Stosownie natomiast do art. 17 ust. 11 ww. ustawy,
      zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 58, dotyczy instytucji wspólnego
      inwestowania:
      1) których wyłącznym przedmiotem działalności jest zbiorowe lokowanie środków
        pieniężnych w papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego lub inne
        prawa majątkowe;
      2) w przypadku których prowadzenie przez nie działalności wymaga zawiadomienia
        właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym mają
        siedzibę.
    Jednocześnie jak wynika z art. 17 ust. 12 cyt. ustawy,
      zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 58, stosuje się pod warunkiem istnienia
      podstawy prawnej wynikającej z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub
      innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita
      Polska, do uzyskania przez organ podatkowy informacji podatkowych od organu
      podatkowego państwa, w którym podatnik ma siedzibę.
    W myśl art. 6 ust. 4 ustawy o CIT,
      zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 10a, nie ma zastosowania do:
      1) instytucji wspólnego inwestowania:
            a) które prowadzą swoją działalność w formie instytucji wspólnego
              inwestowania typu zamkniętego albo są instytucją wspólnego
              inwestowania typu otwartego działającą na podstawie zasad i
              ograniczeń inwestycyjnych odpowiadających instytucjom wspólnego
              inwestowania typu zamkniętego, lub
            b) których tytuły uczestnictwa, zgodnie z dokumentami założycielskimi, nie
              są oferowane w drodze oferty publicznej, dopuszczone do obrotu na
              rynku regulowanym ani wprowadzone do alternatywnego systemu
              obrotu oraz mogą być nabywane także przez osoby fizyczne wyłącznie
              w przypadku, gdy osoby te dokonają jednorazowego nabycia tytułów
              uczestnictwa o wartości nie mniejszej niż 40 000 euro;
          2) dochodów z nieruchomości, o których mowa w art. 24b ust. 1, w tym
            uzyskanych przez podmioty, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 57 lit. a.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 10a ustawy o CIT,
      zwalnia się od podatku instytucje wspólnego inwestowania, z zastrzeżeniem ust. 4,
      posiadające siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii
      Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru
      Gospodarczego, które spełniają łącznie następujące warunki:
      a) podlegają w państwie, w którym mają siedzibę, opodatkowaniu podatkiem
        dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania,
      b) wyłącznym przedmiotem ich działalności jest zbiorowe lokowanie środków
        pieniężnych, zebranych w drodze publicznego proponowania nabycia ich tytułów
        uczestnictwa w papiery wartościowe lub instrumenty rynku pieniężnego,
      c) prowadzą swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów
        nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym mają siedzibę,
      d) ich działalność podlega bezpośredniemu nadzorowi właściwych organów nadzoru
        nad rynkiem finansowym państwa, w którym mają siedzibę,
      e) posiadają depozytariusza przechowującego aktywa tej instytucji,
      f) zarządzane są przez podmioty, które prowadzą swoją działalność na podstawie
        zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w
        którym podmioty te mają siedzibę.

    Podkreślić należy, że wskazane w art. 6 ust. 4 ustawy o CIT instytucje wspólnego
    inwestowania mogą korzystać ze zwolnienia przedmiotowego określonego w art. 17 ust. 1
    pkt 58 ustawy o CIT pod warunkiem spełnienia wszystkich warunków wymienionych w art.
    6 ust. 1 pkt 10a lit. a i d-f (łącznie), tj. jeżeli:
    - podlegają w państwie, w którym mają siedzibę, opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania,
    - ich działalność podlega bezpośredniemu nadzorowi właściwych organów nadzoru nad
      rynkiem finansowym państwa, w którym mają siedzibę,
    - posiadają depozytariusza przechowującego aktywa tej instytucji,
    - zarządzane są przez podmioty, które prowadzą swoją działalność na podstawie
      zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym
      podmioty te mają siedzibę.
    Zauważyć należy, że wprowadzenie do polskiego porządku prawnego art. 6 ust. 1 pkt 10a
    ustawy o CIT było wynikiem podjęcia przez Rząd Rzeczypospolitej Polskiej zobowiązania
    wobec Komisji Europejskiej w sprawie usunięcia naruszenia nr 2006/4093. W
    uzasadnieniu do projektu ustawy wprowadzającej zwolnienie podmiotowe dla
    zagranicznych funduszy inwestycyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 10a) zaznaczono, że
    proponowane warunki określające zakres podmiotowy zwolnienia zostały ustalone tak,
    aby zwolnieniem objęte zostały podmioty równoważne polskim funduszom inwestycyjnym
    i polskim funduszom emerytalnym.
    Konsekwentnie, w uzasadnieniu rządowego projektu ustawy z dnia 16 września 2011 r. o
    zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych (Dz.U. z 2011 r. Nr 234, poz. 1389) wskazano, że niezależnie od
    przedstawionych powyżej zmian, w projekcie zaproponowano również wprowadzenie
    dodatkowego wymogu, który będą musiały spełnić zagraniczne fundusze inwestycyjne,
    aby móc skorzystać z wyłączenia z opodatkowania podatkiem dochodowym,
    wskazującego, że muszą być, podobnie jak ma to miejsce w przypadku funduszy
    inwestycyjnych tworzonych w oparciu o przepisy ustawy o funduszach inwestycyjnych,
    zarządzane przez podmioty, które prowadzą swoją działalność na podstawie zezwolenia
    właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym podmioty te
    mają siedzibę.
    Nie ulega zatem wątpliwości, że wolą ustawodawcy było ustanowienie zwolnienia
    podmiotowego dla zagranicznych instytucji wspólnego inwestowania ale tylko takich,
    które działają na podobnych zasadach do polskich funduszy inwestycyjnych.
    Biorąc pod uwagę powyższe, dokonując analizy, czy zagraniczna instytucja wspólnego
    inwestowania będzie spełniała warunki określone w art. 6 ust. 1 pkt 10 lit. a i d-f ustawy o
    CIT w kontekście zwolnienia podmiotowego lub przedmiotowego (w kontekście odesłania
    w art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT), należy uwzględnić okoliczność, czy daną instytucję, w
    tym przypadku jednostkę zbiorowego inwestowania posiadającą status SIF-SICAV, można
    uznać za równoważną polskiemu funduszowi inwestycyjnemu.
    Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca
    (Spółka) jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, której jedynym udziałowcem jest
    spółka z siedzibą w Luksemburgu, posiadająca status specjalistycznego funduszu
    inwestycyjnego typu SIF-SICAV (fr. société d’ investissement à capital variable), tj. spółka
    inwestycyjna o kapitale zmiennym - specjalistyczny fundusz inwestycyjny (Fundusz).
    Fundusz działa w formie spółki handlowej prawa luksemburskiego posiadającej
    osobowość prawną, luksemburskiej spółki kapitałowej, utworzonej jako société anonyme
    (spółka akcyjna).
    Fundusz posiada rezydencję podatkową w Luksemburgu i podlega tam nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu. Fundusz będzie legitymował się certyfikatem rezydencji
    podatkowej wydanym przez władzę podatkową państwa Luksemburg.

    Fundusz zasadniczo podlega opodatkowaniu od całości swoich dochodów w Luksemburgu
    bez względu na miejsce ich osiągania, z zastrzeżeniem postanowień umów o unikaniu
    podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, których stroną
    jest Luksemburg.
    Zgodnie z luksemburskimi przepisami podatkowymi, Fundusz podlega zwolnieniu z
    podatku dochodowego w Luksemburgu. Fundusz jest natomiast opodatkowany
    podatkiem subskrypcyjnym (subscription tax), którego wysokość uzależniona jest od
    aktywów netto Funduszu.
    Fundusz emituje akcje, które mogą zostać objęte przez inwestorów kwalifikowanych. Akcje
    stanowią tytuły uczestnictwa w funduszu.
    Wyłącznym przedmiotem działalności Funduszu jest zbiorowe lokowanie środków
    pieniężnych, zebranych w drodze niepublicznego proponowania nabycia udziałów
    Funduszu, w papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa
    majątkowe.
    Na prowadzenie działalności Fundusz uzyskał zezwolenie (licencję) organu nadzoru nad
    rynkiem finansowym Luksemburga CSSF (Commission de Surveillance du Secteur
    Financier) i podlega bezpośredniemu nadzorowi sprawowanemu przez CSSF. Fundusz
    został wpisany przez CSSF na listę regulowanych funduszy inwestycyjnych.
    Fundusz prowadzi swoją działalność w formie instytucji wspólnego inwestowania typu
    otwartego, lecz zgodnie ze statutem Funduszu jego tytuły uczestnictwa nie są oferowane
    w drodze oferty publicznej, nie są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, ani nie
    są wprowadzone do alternatywnego systemu obrotu i mogą być nabywane przez osoby
    fizyczne wyłącznie gdy osoby te dokonają jednorazowego nabycia tytułów uczestnictwa o
    wartości nie mniejszej niż (...) euro.
    Fundusz posiada bank-depozytariusza przechowującego aktywa Funduszu.
    Zgodnie ze Statutem Funduszu, Fundusz jest zarządzany wewnętrznie, przez Zarząd
    Funduszu, który uzyskał licencję CSSF na zarządzanie Funduszem i jest zarejestrowany
    przez CSSF jako zarejestrowany zarządzający alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i
    znajduje się na liście zarządzających prowadzoną przez CSSF.
    Fundusz będzie rzeczywistym właścicielem wypłacanej przez Spółkę dywidendy.
    Zgodnie z powołanym powyżej art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT, wolne od podatku są
    dochody (przychody) instytucji wspólnego inwestowania posiadających siedzibę w innym
    niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
    należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, o których mowa w art. 6 ust. 4 pkt
    1, spełniających warunki, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. a i d-f, z wyłączeniem
    dochodów określonych w pkt 57 lit. a-g.
    Jednym z warunków, który musi zostać spełniony, aby możliwe było zastosowanie ww.
    zwolnienia, jest wymóg zarządzania funduszem inwestycyjnym przez podmioty, które
    prowadzą swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru nad
    rynkiem finansowym państwa, w którym podmioty te mają siedzibę (art. 6 ust. 1 pkt 10a
    lit. f ustawy o CIT).
    Z literalnego brzmienia powyższego przepisu wynika zatem, że zarządzającym powinien
    być podmiot zewnętrzny.
    Zagadnienie dotyczące ww. wymogu zarządzania funduszem inwestycyjnym przez
    podmioty zewnętrzne, było przedmiotem wniosku o wydanie orzeczenia w trybie
    prejudycjalnym, złożonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
    postanowieniem z 28 listopada 2022 r., które wpłynęło do Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej w dniu 18 stycznia 2023 r.

    Z sentencji orzeczenia TSUE w ww. sprawie z 27 lutego 2025 r. (sprawa C-18/23) wynika,
    że: Artykuł 63 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie
    przepisom państwa członkowskiego, które przewidują, iż jedynie przedsiębiorstwo
    zbiorowego inwestowania zarządzane przez podmiot zewnętrzny, który prowadzi
    działalność na podstawie zezwolenia wydanego przez właściwe organy nadzoru nad
    rynkiem finansowym państwa, w którym podmiot ten ma swoją siedzibę, może korzystać
    ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie dochodów z
    inwestycji dokonanych przez to przedsiębiorstwo, i które w związku z tym nie przyznają
    takiego zwolnienia przedsiębiorstwom zbiorowego inwestowania zarządzanym
    wewnętrznie, utworzonym zgodnie z przepisami innego państwa członkowskiego, w
    sytuacji gdy prawo pierwszego państwa członkowskiego zezwala jedynie na tworzenie
    przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania zarządzanych zewnętrznie.
    Odnosząc się w pierwszej kolejności do ww. orzeczenia, wskazać należy, że wyrok TSUE z
    27 lutego 2025 roku w sprawie C-18/23 (w związku z zadanym w sprawie pytaniem
    prejudycjalnym) został wydany w następującym kontekście faktycznym i prawnym:
    - (faktycznym) pytanie powstało na kanwie sprawy, w której Fundusz jest zarządzany
      wewnętrznie, a zarząd ten uzyskał w tym celu zezwolenie właściwego organu
      Luksemburga;
    - (prawnym) w konsekwencji powyższego założenia co do stanu faktycznego, WSA w
      Gliwicach wskazał, że Fundusz ten nie może skorzystać ze zwolnienia przewidzianego
      w art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT jedynie ze względu na brak zewnętrznego organu
      zarządzającego;
    - (prawnym) WSA w Gliwicach wskazał, że ustanowienie warunku zewnętrznego
      zarządzania w zwolnieniu podatkowym ma na celu zapewnienie pewności prawa w
      odniesieniu do działalności tego funduszu jako przedsiębiorstwa zbiorowego
      inwestowania;
    - (prawnym) WSA w Gliwicach wskazał, że ustawa o funduszach inwestycyjnych wyklucza w
      sposób bezwzględny utworzenie w Polsce wewnętrznie zarządzanego funduszu
      inwestycyjnego.
    W konsekwencji powyższego, po pierwsze wyrok TSUE nie dotyczy stanu faktycznego, w
    którym podmiot zarządzający wewnętrznie funduszem działa na podstawie licencji i wpisu
    do rejestru (i nie musi uzyskać w tym celu właściwego zezwolenia).
    Po drugie, wyrok TSUE stanowi odpowiedź na pytanie prejudycjalne dotyczące wyłącznie
    sytuacji, w których prawo krajowe zezwala jedynie na tworzenie przedsiębiorstw
    zbiorowego inwestowania zarządzanych zewnętrznie.
    Po trzecie, wyrok TSUE dotyczy sytuacji, w których takie ustawodawstwo krajowe odmawia
    funduszowi spełniającemu wszystkie okoliczności wskazane w art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy
    o CIT (czyli także okoliczność posiadania zezwolenia przez organ/podmiot zarządzający)
    prawa do zwolnienia wyłącznie ze względu na fakt wykonywania zarządu przez organ
    wewnętrzny.
    Ze względu na okoliczności sprawy, nie można jednoznacznie stwierdzić, że sytuacja taka
    w całości dotyczy ustawodawstwa polskiego i - w dalszej kolejności - że wyrok TSUE
    dotyczy analizowanego zdarzenia przyszłego. Niezależnie bowiem od zasadności
    rozważenia dyskryminacji podmiotów spełniających wszystkie warunki z art. 17 ust. 1 pkt
    58, a jedynie zarządzanych wewnętrznie, nierozstrzygnięte pozostaje pytanie na ile
    analizowany fundusz jest takim podmiotem.
    W opinii Organu, luksemburska spółka inwestycyjna o zmiennym kapitale wydaje się być
    odpowiednikiem krajowej spółki akcyjnej, która w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27
    maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami
    inwestycyjnymi (t. j. Dz. U z 2024 r. poz. 1034 ze zm. dalej: „u.f.i.”) jest dopuszczalną formą
    prawną utworzenia alternatywnego funduszu inwestycyjnego (ASI) (zastrzec przy tym
    należy, że polskie prawo spółek nie przewiduje możliwości utworzenia spółki akcyjnej o

    zmiennym kapitale). Gdyby jednak fundusz luksemburski chciał przenieść swoją
    działalność i zachować zbliżoną formę prawną to mógłby prowadzić swoją działalność jako
    alternatywna spółka inwestycyjna w formie spółki akcyjnej.
    Zgodnie bowiem z art. 8a ust. 1 tej ustawy alternatywnym funduszem inwestycyjnym
    (innym niż specjalistyczny fundusz inwestycyjny otwarty oraz fundusz inwestycyjny
    zamknięty) jest również alternatywna spółka inwestycyjna. Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 2 u.f.
    i. alternatywna spółka inwestycyjna może prowadzić działalność w formie (i) spółki z
    ograniczoną odpowiedzialnością, spółki akcyjnej albo spółki europejskiej; (ii) spółki
    komandytowej albo spółki komandytowo-akcyjnej, w których jedynym
    komplementariuszem jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, spółka akcyjna albo
    spółka europejska. Przy czym zgodnie z art. 8b ust. 2 u.f.i. zarządzającym ASI (podmiot
    zarządzający alternatywną spółką inwestycyjną, w tym co najmniej portfelem
    inwestycyjnym tej spółki oraz ryzykiem) w przypadku spółki z ograniczoną
    odpowiedzialnością, spółki akcyjnej albo spółki europejskiej może być wyłącznie spółka
    kapitałowa będąca alternatywną spółką inwestycyjną, prowadząca działalność jako
    wewnętrznie zarządzający ASI.
    Jednocześnie należy wskazać, że ustawodawca w odniesieniu do zagranicznych instytucji
    wspólnego inwestowania przy zwolnieniu podatkowym nie kierował się sposobem ich
    zarządzania (wewnętrznie, zewnętrznie), a jedynie zakresem uregulowania krajowych
    instytucji finansowych. Jak zostało wskazane, zwolnieniu, o którym mowa w art. 17 ust. 1
    pkt 58 ustawy o CIT podlegają podmioty zarządzane przez podmioty prowadzące swoją
    działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem
    finansowym państwa, w którym podmioty te mają siedzibę. Zasadniczo, odwołuje się ono
    do podmiotów zarządzanych przez inny podmiot, odpowiednio do polskich ram działania
    funduszy inwestycyjnych. Niezależnie jednak od aspektu tego, czy podmiot ten jest
    zarządzany wewnętrznie czy zewnętrznie, zarząd ten powinien być wykonywany na
    podstawie zezwolenia właściwych organów.
    Fundusz ten (SIF-SICAV), jak wynika z wniosku, jest zarządzany wewnętrznie i został
    wpisany do rejestru zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi podczas
    gdy w lit. f określono przede wszystkim wymóg zarządzania przez podmiot prowadzący
    swoją działalność na podstawie zezwolenia.
    Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w ocenie Organu za wzorzec oceny możliwości
    zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych SIF-SICAV o opisanej powyżej
    konstrukcji należy przyjąć regulacje krajowe dotyczące działalności alternatywnych spółek
    inwestycyjnych zarządzanych wewnętrznie, których zarząd działa na podstawie rejestracji
    (nie zezwolenia). Takie spółki, podobnie jak inne krajowe alternatywne spółki
    inwestycyjne, są opodatkowane na zasadach ogólnych, jak inne spółki kapitałowe. W
    zakresie zwolnień przysługuje im zwolnienie określone w art. 17 ust. 1 pkt 58a ustawy o
    CIT, dotyczące konkretnego rodzaju dochodów alternatywnych spółek inwestycyjnych.
    Taki fundusz SIF-SIACAV nie podlegałaby więc zwolnieniom przedmiotowym
    przewidzianym dla funduszy inwestycyjnych zamkniętych oraz specjalistycznych funduszy
    inwestycyjnych otwartych, stosujących zasady i ograniczenia inwestycyjne określone dla
    funduszy inwestycyjnych zamkniętych utworzonych na podstawie u.f.i., o których mowa w
    art. 17 ust. 1 pkt 57 ustawy o CIT, nie tylko ze względu na fakt zarządzania wewnętrznego.
    Zauważyć należy przy tym, że zgodnie z art. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady
    2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi
    funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz
    rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010, w przypadku gdy forma prawna
    alternatywnego funduszu inwestycyjnego (AFI) pozwala na zarządzanie wewnętrzne, a
    organ zarządzający AFI nie powołał zewnętrznego zarządzającego alternatywnym
    funduszem inwestycyjnym zarządzający alternatywnym funduszem inwestycyjnym (ZAFI)
    jest tożsamy z AFI, który w takiej sytuacji uzyskuje zezwolenie jako ZAFI. Tożsamość ta
    sprawia, że nawet w przypadku wewnętrznie zarządzanego AFI dyrektywa 2011/61/UE

    wymaga, aby posiadał on zezwolenie jako ZAFI (w przypadku gdy AFI nie spełnia wymagań
    zwolnienia, o którym mowa w art. 3 tej dyrektywy). Inaczej mówiąc w przypadku
    luksemburskiej spółki inwestycyjnej wewnętrznie zarządzanej, aby mogła ona podlegać
    zwolnieniom podatkowym, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT musiałaby
    mieć ona zezwolenie właściwego organu nadzoru nad rynkiem finansowym w
    Luksemburgu (zezwolenie jako ZAFI w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. b dyrektywy 2011/61
    /UE). Z wniosku nie wynika aby Fundusz takie zezwolenie posiadał.
    Reasumując, w sprawie nie został spełniony, wynikający z art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f, w
    związku z art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy CIT warunek zarządzania przez podmioty, które
    prowadzą swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru nad
    rynkiem finansowym państwa, w którym podmioty te mają siedzibę (w tym zakresie z
    wniosku wynika jedynie, że Fundusz jest zarządzany wewnętrznie, przez Zarząd Funduszu,
    który uzyskał licencję CSSF na zarządzanie Funduszem i jest zarejestrowany przez CSSF,
    brak jest zatem wskazania, że fundusz uzyskał odpowiednie zezwolenie).
    Z uwagi na powyższe, w momencie dokonywania wypłaty dywidendy na rzecz Funduszu
    będą Państwo jako płatnik zobowiązani do pobrania podatku u źródła, gdyż dywidenda
    uzyskana przez Fundusz nie będzie stanowiła przychodu zwolnionego na podstawie art.
    17 ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT.
    Ponadto, jak wskazano powyżej za wzorzec oceny możliwości zwolnienia z CIT SIF-SICAV o
    opisanej we wniosku konstrukcji należy przyjąć regulacje krajowe dotyczące działalności
    alternatywnych spółek inwestycyjnych (ASI) zarządzanych wewnętrznie, których zarząd
    działa na podstawie rejestracji (nie zezwolenia). Takie spółki, podobnie jak inne krajowe
    alternatywne spółki inwestycyjne, są opodatkowane na zasadach ogólnych, jak inne spółki
    kapitałowe. W zakresie zwolnień przysługuje im jedynie zwolnienie określone w art. 17 ust.
    1 pkt 58a ustawy o CIT, dotyczące konkretnego rodzaju dochodów alternatywnych spółek
    inwestycyjnych.
    W odniesieniu natomiast do wyroku TSUE (C-18/23) i postępowania w tej sprawie, jak
    wyżej wskazano, został on wydany w odmiennym kontekście faktycznym i prawnym niż
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem oceny we wniosku o wydanie interpretacji
    indywidualnej. W tym zakresie w postępowaniu sądowym błędnie przyjęto, że zarząd
    uzyskał zezwolenie właściwego organu Luksemburga, a spór w postępowaniu głównym
    dotyczył wyłącznie kwestii, czy fundusz powinien spełniać przewidziany w art. 6 ust. 1 pkt
    10a lit. f) ustawy CIT warunek dotyczący zarządzania przez podmiot zewnętrzny. Ponadto
    w ww. postępowaniu przyjęto, że polska ustawa o funduszach inwestycyjnych wyklucza w
    sposób bezwzględny utworzenie w Polsce wewnętrznie zarządzanego funduszu
    inwestycyjnego. Okoliczność ta wydaje się nie odzwierciedlać rzeczywistości, gdyż jak
    wskazano powyżej, polska ustawa o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu
    alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi, dopuszcza utworzenie odpowiednika
    opisanej we wniosku Luksemburskiej spółki SIF-SICAV, jako alternatywnej spółki
    inwestycyjnej, która w przypadku przyjęcia formy spółki akcyjnej wg polskich przepisów
    powinna właśnie być zarządzana przez spółkę kapitałową będącą alternatywną spółką
    inwestycyjną, prowadzącą działalność jako wewnętrznie zarządzający ASI (art. 8b ust. 2 pkt
    1 u.f.i.)
    W świetle powyższego Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia
    sądowe nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i są wiążące jedynie w
    sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw
    podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma
    możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa
    podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
    czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/S
      krytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.