Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.185.2025.2.DP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-11
Teza: Skutki podatkowe opłat dodatkowych z tytułu naruszenia
regulaminu parkingu; w zakresie ujmowania ich w deklaracji i
ewidencji JPK_VAT, braku obowiązku wystawienia faktury i
braku ponownego powstania obowiązku podatkowego.
Słowa kluczowe: deklaracje
ewidencja
faktura
obowiązek-obowiązek podatkowy
obowiązek-obowiązek podatkowy-moment powstania
obowiązku podatkowego
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - najem, dzierżawa, leasing i
umowy o podobnym charakterze
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X.
Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące.
Zapłata podatku -Rozdział 2. Deklaracje -Deklaracje
podatkowe
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Termin wystawienia
faktury
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 2. Ewidencje-Ewidencja
sprzedaży
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 5-pkt 3-lit. b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 7
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 2-art. 99-ust. 7c
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106i-ust. 3-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 2-art. 109-ust. 3
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 14 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy m.in. podatku od towarów i usług. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Spółka Sp. z o.o. (dalej „Wnioskodawca” albo, „Spółka”) jest spółką prawa polskiego i
    polskim rezydentem podatkowym, zarejestrowanym jako czynny podatnik podatku od
    towarów i usług (dalej „VAT”). Spółka świadczy na terenie Polski usługi zarządzania
    miejscami parkingowymi w wykonaniu umów zawartych z właścicielami gruntów.
    Korzystający, poprzez wjazd samochodem na parking, zawiera umowę najmu miejsca
    parkingowego z Wnioskodawcą na warunkach określonych w Regulaminie („Regulamin”).
    Regulamin parkingu umieszczony jest przy wjeździe na parking oraz przy parkometrze.
    Zawiera on informacje o egzekwowaniu nieprzestrzegania zasad korzystania z parkingu.
    Opłata parkingowa (dalej: „Opłata podstawowa”) stanowi czynsz należny z tytułu zawarcia
    umowy najmu i jest wynagrodzeniem za świadczoną usługę. Jednocześnie Regulamin
    przewiduje, że w przypadku niezaakceptowania zasad Regulaminu, Korzystający powinien
    niezwłocznie opuścić teren parkingu, co jest równoważne z odstąpieniem od umowy
    korzystania z miejsca parkingowego. W przypadku wykonania prawa odstąpienia od
    umowy najmu, jest ona uważana za niezawartą. Wysokość Opłaty podstawowej jest ściśle
    zależna od długości postoju pojazdu na parkingu, a informacja o nim umieszczona jest na
    urządzeniu parkingowym (parkomacie) oraz zawarta w Cenniku umieszczonym przy
    wjeździe na teren parkingu. Korzystający mają bardzo często prawo do bezpłatnego
    początkowego czasu parkowania np. przez pierwsze 30 lub 120 minut, w zależności od
    treści umów podpisanych z właścicielem lub zarządcą nieruchomości. Czas parkowania
    podlega opłacie zgodnie z cennikiem a przekroczenie tego czasu, niewniesienie opłaty w
    ogóle lub naruszenie innych punktów Regulaminu wiąże się z koniecznością zapłaty Opłaty
    dodatkowej.
    Miejsca parkingowe udostępniane są za odpłatnością pobieraną przy użyciu parkomatów
    lub aplikacji poprzez wykupienie biletu. Użytkownik parkingu niezwłocznie po
    zaparkowaniu samochodu powinien określić czas postoju, i zgodnie z Regulaminem,
    pobrać z parkomatu bilet za cały ten okres, tj. od momentu zaparkowania do momentu
    zwolnienia miejsca parkingowego i wyjazdu z parkingu. Opłaty za parkowanie wnoszone
    są z góry za cały deklarowany łączny czas postoju, niezwłocznie po przybyciu na parking.
    W przypadku:
        nieposiadania ważnego biletu wskutek nieuiszczenia opłaty lub
        przekroczenia opłaconego czasu parkowania

    pobierana jest opłata dodatkowa („Opłata dodatkowa”), której wysokość jest
    zamieszczona w Regulaminie.
    Opłata dodatkowa jest pobierana również od innych naruszeń wskazanych w Regulaminie,
    tj. za:
        parkowanie innych samochodów niż samochody osobowe do 3,5 t;
        nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdów używanych przez osoby
        niepełnosprawne oraz pojazdów posiadających zezwolenie na parkowanie na
        drogach publicznych;
        użycie biletu parkingowego lub karty abonamentowej, które nie są ważne dla
        danego parkingu (np. zostały wykupione na innym parkingu);
        nieumieszczenie biletu parkingowego lub karty abonamentowej wewnątrz pojazdu
        za przednią szybą, po lewej stronie, w miejscu widocznym z zewnątrz;
        parkowanie poza wyznaczonymi miejscami parkingowymi lub brak specjalnego
        zezwolenia na parkowanie na miejscach zarezerwowanych;
        palenie lub używanie otwartego ognia, mycie lub odkurzanie samochodów,
        wymianę płynów lub oleju, jak również jakiekolwiek zanieczyszczanie parkingu.
    Do obowiązków Kontrolerów należy m.in. nadzorowanie parkingu oraz wystawianie Opłat
    dodatkowych. W szczególności zgodnie z umową z Kontrolerem ma on obowiązek:
    1. Nadzorowania parkingu
          Kontroler instruuje kierowców w jaki sposób powinni opłacać czas parkowania
          oraz pomagać osobom niepełnosprawnym lub starszym w obsłudze parkomatu.
          Kontroler jest zobowiązany, przy każdej wizycie na parkingu, do
          każdorazowego i dokładnego sprawdzania czy wszyscy kierowcy mają
          wykupione bilety parkingowe lub dokonali rejestracji w terminalu. Jeśli na
          parkingu parkują klienci abonamentowi, powinni oni mieć wyłożoną kartę
          abonamentową z przodu za szybą w widocznym miejscu lub ich numer
          rejestracyjny powinien zostać wpisany do systemu (...).
    2. Wystawiania opłat dodatkowych
          W przypadku klientów, którzy nie uiścili opłaty parkingowej, należy odczekać
          przynajmniej 5 minut przed wypisaniem opłaty dodatkowej (w tym czasie
          kontroler powinien sprawdzić poprawne działanie parkomatu).
          W przypadku klientów, którzy uiścili opłatę parkingową, ale czas jej ważności już
          minął, należy odczekać przynajmniej 5 minut przed nałożeniem opłaty
          dodatkowej (w tym czasie kontroler powinien sprawdzić poprawność działania
          parkomatu lub terminala do wprowadzania numeru pojazdu oraz wykonać
          zdjęcia oznakowania parkingu, parkomatu lub terminala).
          Jeśli klient powróci do samochodu z ważnym biletem parkingowym, w czasie
          gdy kontroler jest w trakcie wprowadzania danych do systemu (...) w celu
          wystawienia opłaty dodatkowej, kontroler parkingu powinien odstąpić od
          nałożenia opłaty dodatkowej.

          Pojazdy o statusie pojazdów dla osób niepełnosprawnych na podstawie
          zezwoleń wydanych przez władze miasta nie są zwolnione z obowiązku
          wniesienia opłaty parkingowej.
    Dokumentacja fotograficzna i wezwanie do Opłaty dodatkowej są wystawiane przez
    kontrolerów w systemie (...) ((...)). W celu wykonywania powierzonych czynności
    Kontrolerzy otrzymują od Spółki zestaw skonfigurowanych urządzeń w postaci telefonu
    komórkowego oraz drukarki. W przypadku naruszenia Regulaminu, kontrolerzy mają
    obowiązek udokumentowania tego naruszenia poprzez wykonanie zdjęć pojazdu w
    sposób przewidziany w dokumencie pn. „Dokumentacja zdjęciowa do opłat dodatkowych”
    („Dokumentacja zdjęciowa”). Dokumentacja zdjęciowa zawiera:
    I. Podstawową dokumentacje zdjęciową:
        1. Zdjęcie obejmujące całą powierzchnię przedniej szyby pojazdu bez opłaty
        dodatkowej.
        2. „Najważniejsze zdjęcie”: Zdjęcie przodu pojazdu z widoczną tablicą rejestracyjną,
        marką pojazdu oraz opłatą dodatkową umieszczoną za przednią wycieraczką z
        widoczną panoramą parkingu.
        3. Zdjęcie tyłu pojazdu z widoczną tablicą rejestracyjną oraz marką pojazdu z
        widoczną panoramą parkingu.
        4. „Dodatkowe zdjęcie”: W przypadku, kiedy za przednią szybą znajduje się bilet lub
        karta abonamentowa (nawet jeśli nie należą one do Wnioskodawcy), należy
        wykonać dodatkowe zdjęcie - zbliżenie. Uwaga: jeżeli za przednią szybą znajduję
        się więcej biletów należy zrobić zbliżenie każdego.
    II. Dokumentację zdjęciową w przypadku pojazdu zaparkowanego nieprawidłowo;
      Uwaga: zdjęcia muszą być dowodem, że pojazd został zaparkowany poza miejscami
      wyznaczonymi do parkowania.
    III. Dokumentację zdjęciową w przypadku pojazdu zaparkowanego przy elewacji (brak
      możliwości wykonania zdjęcia przodu pojazdu z widoczną opłatą dodatkową za
      wycieraczką):
        1. Zdjęcie obejmujące całą powierzchnię przedniej szyby pojazdu bez opłaty
        dodatkowej.
        2. Zdjęcie tyłu pojazdu z widoczną tablicą rejestracyjną oraz marką pojazdu z
        widoczną panoramą parkingu.
        3. Zdjęcie opłaty dodatkowej pozostawionej za wycieraczką wraz z hologramem
        (opłata dodatkowa nie może zasłaniać hologramu i nie może być trzymana w
        ręku). W przypadku braku hologramu wystarczy wyraźne zbliżenie samej opłaty
        dodatkowej.
    Zgodnie z informacją umieszczoną w Wezwaniu do wniesienia Opłaty dodatkowej
    („Wezwanie”), Opłata dodatkowa winna być wpłacana najpóźniej w ciągu 14 dni od
    wystawienia Wezwania na wyodrębniony rachunek bankowy podany w Wezwaniu. Opłata
    dodatkowa ma charakter opłaty sankcyjnej, pełniącej wyłącznie rolę dyscyplinującą wobec
    użytkowników parkingu i pobierana jest za naruszenie Regulaminu korzystania z parkingu.
    Wezwanie do wniesienia Opłaty dodatkowej wystawiane jest przez kontrolerów i
    umieszczane za wycieraczką przedniej szyby pojazdu. Wezwanie zawiera wszystkie
    niezbędne informacje potrzebne do uregulowania Opłaty dodatkowej. Na Wezwaniu
    podaje się nr opłaty dodatkowej, powód (rozumiany jako domniemanie naruszenia
    Regulaminu na podstawie oceny kontrolera wystawiającego Wezwanie), nr rejestracyjny
    pojazdu, lokalizację parkingu, datę i czas stwierdzenia naruszenia zasad Regulaminu,
    wysokość Opłaty dodatkowej oraz nr rachunku bankowego Wnioskodawcy właściwy do
    zapłaty Opłaty dodatkowej (nie ma możliwości opłacenia kary w gotówce), jak również

    termin płatności Opłaty dodatkowej. Ponadto na wystawionym Wezwaniu Korzystający
    jest informowany o możliwości wniesienia reklamacji w przypadku kwestionowania
    zasadności wystawienia Wezwania.
    W momencie wystawienia Wezwania, Wnioskodawcy nie jest znana osoba fizyczna, do
    której kierowane jest Wezwanie. W związku z tym w dacie wystawienia Wezwania nie jest
    jednoznacznie określony użytkownik parkingu, jak również nie ma pewności, że Opłata
    dodatkowa jest w ogóle należna. Na Wezwaniu wskazuje się powód jego wystawienia
    rozumiany jako domniemane naruszenie Regulaminu parkingu (np. brak widocznego
    biletu w pojeździe, pomimo że bilet ten został faktycznie pobrany). W praktyce może więc
    się okazać, że do naruszenia Regulaminu nie doszło. Jako kolejny przykład można podać
    możliwość odstąpienia przez Korzystającego od umowy najmu miejsca parkingowego.
    Wezwanie może być niezasadne również z innych przyczyn, np. okazanie paragonu ze
    sklepu, gdzie jest przewidziany darmowy czas parkowania i niepobranie przy tym tzw.
    biletu darmowego, uprawniającego do bezpłatnego parkowania w określonym czasie,
    pojawienie się kierowcy z opłaconym czasem parkowania, gdy Opłata dodatkowa jest już
    wystawiona, błędy literowe kierowców we wpisywaniu numeru rejestracyjnego pojazdu, w
    wyniku czego kontrolujący wypisuje Wezwanie, które następnie okazuje się bezzasadne.
    Wezwanie może być także skutkiem błędu kontrolującego wystawiającego Wezwanie (np.
    nie zauważył za przednią szybą pojazdu biletu parkingowego lub karty abonamentowej;
    Opłata dodatkowa została wystawiona w czasie trwania awarii parkomatu).
    Każdy klient, który nie zgadza się z nałożoną w Wezwaniu Opłatą dodatkową, ma
    możliwości złożenia reklamacji do wystawionej Opłaty dodatkowej, a informacja ta jest
    zamieszczana w Regulaminie oraz na druku Wezwania. Reklamacje mogą zostać
    wniesione za pomocą formularza reklamacyjnego znajdującego się na stronie
    internetowej Wnioskodawcy: (...), na adres e-mail: (...), listownie na adres (...), jak również
    za pośrednictwem każdego innego kanału komunikacji. Wnioskodawca rozpatrzy
    reklamację w ciągu 14 dni od jej otrzymania i udzieli odpowiedzi listownie lub drogą
    elektroniczną (poprzez wiadomość SMS lub e-mail).
    Zgodnie z wystąpieniem pokontrolnym Prezesa UOKiK (pismo UOKiK z (...)), Spółka nie
    może ograniczać klientowi możliwości złożenia reklamacji do 14 dni od daty wezwania,
    gdyż przepisy prawa nie ograniczają terminu do wniesienia reklamacji przez konsumenta.
    W związku z tym Spółka została wezwana do zaprzestania naruszenia i wypełniając
    przedmiotowe zalecenia pokontrolne UOKiK, Spółka rozpatruje reklamacje klientów
    wniesione w każdym czasie, aż do chwili przedawnienia zobowiązania z tyt. opłaty
    dodatkowej. Powoduje to konieczność notorycznych i wielokrotnych korekt deklaracji VAT
    na dużą skalę. W przypadku, gdy jest podstawa do uznania reklamacji, wniosek
    reklamacyjny jest pozytywnie rozpatrywany, a opłata dodatkowa anulowana.
    Wnioskodawca pozytywnie rozpatruje ok. 70% wniosków reklamacyjnych.
    W przypadku, gdy użytkownik pojazdu, na którego pojazd nałożono Opłatę dodatkową,
    nie uiści jej w przeciągu w 2 tygodni od daty jej naliczenia (tj. od daty wypełnienia
    Wezwania i umieszczenia go za wycieraczką przedniej szyby pojazdu) oraz nie złoży
    reklamacji do Opłaty dodatkowej lub gdy reklamacja została rozpatrzona negatywnie,
    Wnioskodawca występuje z wnioskiem o udostępnienie danych osobowych właściciela
    pojazdu do Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (dalej „CEPiK”). Na podstawie
    otrzymanych informacji, Spółka uzupełnia Wezwanie do zapłaty (dalej „Uzupełnione
    Wezwanie”). Należy tu podkreślić, iż uzyskanie informacji z CEPiK jest żmudne i
    czasochłonne (trwa ok. 3 miesięcy). Każdy wniosek musi być wypełniony i podpisany
    ręcznie przez osoby reprezentujące spółkę, zawierać prawidłowo wykonane zdjęcie
    pojazdu, odpis umowy na zarządzanie danym parkingiem, wypis z rejestru gruntów,
    protokół przekazania, zasady funkcjonowania oraz dowód wniesienia opłaty w wysokości
    30,40 zł za wniosek.
    Po otrzymaniu z CEPiK informacji o właścicielu pojazdu kierowane jest do niego
    Uzupełnione Wezwanie do zapłaty. Jeżeli Opłata dodatkowa jest uiszczona przez

    Korzystającego terminowo, sprawa jest zakończona a Spółka uważa usługę za
    wyświadczoną za wynagrodzeniem (Opłatą dodatkową).
    Po uzyskaniu informacji z CEPiK i niedokonaniu uiszczenia Opłaty dodatkowej przez
    właściciela pojazdu, Wnioskodawca zwraca się do tegoż właściciela o informację, kto
    korzystał z parkingu. Dopiero uzyskanie informacji o Korzystającym pozwala na
    identyfikację beneficjenta usługi.
    W razie nieuiszczenia Opłaty dodatkowej przez zidentyfikowanego Korzystającego, sprawa
    kierowana jest do windykacji polubownej, które prowadzą w imieniu Spółki firmy
    windykacyjne. Kiedy postępowanie polubowne nie przynosi efektów, w zależności od
    konkretnego przypadku sprawa kierowana jest na drogę postępowania sądowego. W
    przypadku, w którym przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z
    dochodzeniem wierzytelności z tyt. opłaty dodatkowej byłyby równe albo wyższe od jej
    kwoty a wierzytelność nie jest przedawniona, Wnioskodawca sporządza protokół, o
    którym mowa w art. 16 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a updop, stwierdzający,
    że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem
    wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty.
    Zdarzają się również przypadki, w których Spółka w żaden sposób nie jest w stanie ustalić
    danych kierowcy pojazdu korzystającego z parkingu. Należy bowiem zauważyć, że
    otrzymanie danych z CEPiK nie jest równoznaczne z identyfikacją tożsamości
    Korzystającego z parkingu. A to na Korzystającym ciąży Opłata dodatkowa a nie na
    właścicielu pojazdu. Jest tak np. w sytuacji, gdy Korzystającym z parkingu jest inna osoba
    niż właściciel pojazdu, samochód jest zarejestrowany na inne podmioty niż osoba fizyczna
    (np. na spółki), według danych pojazd zarejestrowany jest na osobę zmarłą, pojazd nie
    figuruje w bazie, nie został przerejestrowany lub też jest to pojazd zarejestrowany poza
    Polską (pojazd z zagranicznymi tablicami rejestracyjnymi). W takich przypadkach
    Wnioskodawca nie jest w stanie zidentyfikować Korzystającego. Inaczej mówiąc w
    przypadkach, w których dane użytkownika pojazdu są obiektywnie niemożliwe do
    pozyskania z wykorzystaniem środków i metod, które są dostępne dla Wnioskodawcy tj. w
    oparciu o informacje z CEPiK, Opłaty dodatkowe nie są egzekwowane z uwagi na
    obiektywne okoliczności uniemożliwiające ich skuteczny pobór.
    Zdarzają się sytuacje, w których korzystający chce dokonać płatności opłaty dodatkowej
    po upływie kilku miesięcy a nawet roku, jednak żąda od Spółki wystawienia faktury,
    argumentując, że pojazd jest wykorzystywany w prowadzonej przez niego działalności
    gospodarczej. Jest to sytuacja, w której nabywca nabył usługę parkingową jako konsument
    a następnie po upływie jakiegoś czasu (przeważnie kilku miesięcy), gdy Spółka po
    uzyskaniu danych z CEPiK dochodzi od niego zapłaty tej opłaty, chce ją uiścić ale żąda
    wystawienia faktury.
    W praktyce występują często sytuacje, w których kontroler nie zdąży przeprowadzić całej
    procedury mandatowej, bowiem klient, widząc sytuację, w pośpiechu opuszcza parking
    celem uniknięcia wręczenia mu mandatu. W takim przypadku kontroler najczęściej zdąży
    wykonać tylko jedno zdjęcie, co nie spełnia wymogów dokumentacji zdjęciowej zawartych
    w instrukcji, jak też wymogów do uzyskania danych w CEPiK. W systemie (...) i tak drukuje
    się wezwanie do zapłaty opłaty dodatkowej, jednak nie zostaje ono umieszczone za szybą
    pojazdu z przyczyn niezależnych od kontrolera. W takich przypadkach jest jasne, że
    Wnioskodawca nie uzyska opłaty dodatkowej, ani nie ma jej od kogo dochodzić.
    Nałożenie Opłaty dodatkowej przez kontrolera jest weryfikowane przez osoby
    zatrudnione w Dziale Obsługi Klienta i Windykacji. Osoby te sprawdzają prawidłowość
    dokumentacji fotograficznej do wystawionego przez kontrolera wezwania do Opłaty
    dodatkowej. Spółka wdrożyła Wewnętrzną Procedurę Zarządzania Statusami Opłat
    Dodatkowych i Podejmowania Działań Następczych („Procedura”). Podstawowym celem
    Procedury jest zapewnienia prowadzenia działalności Spółki zgodnie z prawem, a w
    szczególności celem:

    a) określenia reguł postępowania dla osób zatrudnionych w Dziale Obsługi Klienta i
      Windykacji;
    b) zapobieżenia oraz usunięcia ryzyka nieuzasadnionego przetwarzania danych, w
      szczególności danych osobowych;
    c) zapobieżenia przeciążeniu oraz ograniczeniu zajętości Systemu (...).
    Zgodnie z Procedurą wydana opłata dodatkowa podlega dalszej klasyfikacji przez osoby
    zatrudnione w Dziale Obsługi Klienta i Windykacji i w toku czynności sprawdzających
    uzyskuje jeden z następujących statusów:
    a) opłacona;
    b) anulowana;
    c) błędnie wystawiona;
    d) wydana (nieopłacone i podlegające ewentualnej windykacji).
    Nadanie wydanej opłacie dodatkowej statusu „opłacona” oraz „wydana” stanowi
    potwierdzenie korzystania z parkingu w sposób naruszający regulamin parkingu.
    Nadanie wydanej opłacie dodatkowej statusu „błędnie wystawiona” stanowi
    potwierdzenie, że nie wystąpiło korzystanie z parkingu w sposób naruszający regulamin
    parkingu z uwagi na brak udokumentowania tej okoliczności, a tym samym opłata
    dodatkowa jest nienależna już w chwili jej wydania przez kontrolera (brak potwierdzenia
    zawarcia umowy najmu zgodnie z art. 659 i nast. kodeksu cywilnego).
    Z kolei nadanie wydanej opłacie dodatkowej statusu „anulowana” stanowi potwierdzenie
    korzystania z parkingu w sposób naruszający regulamin parkingu w dacie jej wydania
    przez kontrolera, jednak ta opłata dodatkowa staje się następnie nienależna w wyniku
    uwzględnienia złożonej reklamacji.
    Status „błędnie wystawiona” otrzymuje opłata dodatkowa, co do której stwierdzono:
    a) brak dokumentacji fotograficznej, pozwalającej na stwierdzenie korzystania z parkingu
      w sposób naruszający regulamin parkingu;
    b) wystawienie jej niezgodnie z regulaminem (np. w błędnej wysokości);
    c) wystawienia jej bez tytułu prawnego (np. na samochód, który został zaparkowany poza
      terenem zarządzanego parkingu).
    Nadanie opłacie dodatkowej statusu „błędnie wystawiona” oznacza, że nie wystąpiło
    korzystanie z parkingu w sposób naruszający regulamin parkingu a tym samym opłata
    dodatkowa jest nienależna od momentu jej wydania przez kontrolera. Opłata dodatkowa
    o tym statusie podlega usunięciu z systemu (...) w terminie czternastu dni od daty
    wydania. Usunięte opłaty dodatkowe są przez Wnioskodawcę archiwizowane.
    Może się zdarzyć, że Opłaty o statusie „błędnie wystawiona” są uiszczane przez
    korzystającego z parkingu na podstawie Wezwania wystawionego przez Kontrolera. W
    takim przypadku Spółka obejmuje te opłaty opodatkowaniem VAT z chwilą ich uiszczenia.
    Spółka nie zwraca takich opłat osobom, które je zapłaciły.
    W praktyce wezwania do zapłaty Opłaty dodatkowej są wystawiane także w odniesieniu do
    pojazdów zagranicznych, w tym z Białorusi, w stosunku do których obowiązują sankcje i
    inne przepisy dotyczące płatności. W przypadku dokonania takiej opłaty przez obywatela
    Białorusi, bank obsługujący Spółkę nie realizuje takich płatności i zwraca pieniądze
    wpłacającemu, nawet gdy są zapłacone za pośrednictwem polskiego banku. Poniżej
    Spółka przedstawia informację przekazaną Spółce przez bank w razie zajścia tego rodzaju
    sytuacji:
    „(...) (Bank) jest zobowiązany wypełniać wymogi prawne w celu przestrzegania sankcji i
    innych przepisów dotyczących płatności na rzecz określonych krajów, osób i

    podmiotów. Zgodnie z tymi wymogami do analizy przedmiotowej płatności niezbędne
    było podanie dodatkowych danych, które pomogą nam w dochodzeniu w sprawie
    poniższej płatności. W związku z powyższym Bank skontaktował się z bankiem nadawcy
    w celu przekazania informacji i udokumentowania pobytu nadawcy poza obszarem
    sankcjonowanym/kontrolowanym. Otrzymaliśmy odpowiedź z banku, iż nadawca nie
    posiada wymaganych/wnioskowanych dokumentów (tj. karty pobytu lub innego
    dokumentu dokumentującego pobyt nadawcy w lokalizacji nie objętej sankcjami), w
    związku z powyższym transakcja została odrzucona”.
    Wnioskodawca zaznacza, że jego celem jest uzyskanie stanowiska nie tylko odnośnie
    stanu faktycznego, który ma i/lub miał już miejsce, ale także w odniesieniu do zdarzenia
    przyszłego/zdarzeń przyszłych, które będą miały miejsce po złożeniu przedmiotowego
    Wniosku i będą tożsame ze stanem faktycznym przedstawionym w niniejszym Wniosku.
    Pytania
    1) Czy w odniesieniu do opłaty dodatkowej, której nadano status „błędnie wystawiona”,
      Wnioskodawca ma obowiązek jej wykazywania w ewidencji i deklaracji JPK_VAT?
    2) Jeżeli Wnioskodawca ma obowiązek wykazania opłaty dodatkowej „błędnie
      wystawionej” w ewidencji i deklaracji JPK_VAT, to czy i kiedy w opisanym stanie
      faktycznym i przyszłym, w odniesieniu do opłaty dodatkowej o statusie „błędnie
      wystawiona” powstaje obowiązek podatkowy w podatku VAT?
    3) Czy Wnioskodawca ma obowiązek wystawienia faktury na opłaty dodatkowe na
      podatnika VAT, jeśli w terminie ustawowym do wystawienia faktury określonym w art.
      106i ust. 3 pkt 4 uptu (14#dniowy termin płatności) Wnioskodawca z przyczyn od
      siebie niezależnych nie posiada danych nabywcy, ani nie jest w stanie żadnymi
      dostępnymi prawnie środkami ustalić (otrzymać z CEPiK) danych nabywcy
      /korzystającego niezbędnych do wystawienia faktury?
    4) Czy jeżeli Wnioskodawca po uzyskaniu danych z CEPiK ma obowiązek wystawienia
      faktury na opłatę dodatkową na podatnika VAT (np. firmę leasingową), to czy w dacie
      jej wystawienia po terminie wynikającym z art. 106i ust. 3 pkt 4 uptu powstanie
      ponownie obowiązek podatkowy w podatku VAT na podstawie art. 19a ust. 5 pkt 4 i
      ust. 7 uptu, podczas gdy Wnioskodawca - kierując się otrzymaną interpretacją Dyr. KIS
      z dnia (...) 2024 r., sygn. (...) - opodatkował już przedmiotową opłatę dodatkową
      podatkiem VAT z chwilą upływu terminu płatności określonym w wezwaniu?
    5) Czy Wnioskodawca ma obowiązek wystawienia faktury na żądanie osoby fizycznej
      zgłoszone po upływie dłuższego czasu (np. 6 miesięcy), która to osoba argumentuje, że
      jest podatnikiem VAT i wykorzystuje pojazd w prowadzonej przez siebie działalności
      gospodarczej, co nie wynikało z danych uzyskanych z CEPiK?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, w odniesieniu do opłaty dodatkowej, której nadano status
    „błędnie wystawiona”, Spółka nie ma obowiązku jej wykazywania w ewidencji i deklaracji
    JPK_VAT, bowiem najpóźniej z dniem powstania obowiązku podatkowego VAT (14 dni od
    wezwania wystawionego przez kontrolera) opłata ta zostaje uznana za nienależną, zatem
    nie stanowi podstawy opodatkowania VAT.
    Ad 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym i przyszłym, w odniesieniu do
    opłat dodatkowych o statusie „błędnie wystawiona” nie powstanie obowiązek podatkowy
    w podatku VAT, bowiem najpóźniej z dniem powstania obowiązku podatkowego VAT (14
    dni od wezwania wystawionego przez kontrolera) zostaje uznana za nienależną i nie
    stanowi podstawy do uzyskania danych z CEPiK, a w konsekwencji kwota tej opłaty
    dodatkowej nie będzie stanowić podstawy opodatkowania podatkiem VAT.

    Ad 3
    Zdaniem Wnioskodawcy, nie ma on obowiązku wystawienia faktury na opłatę dodatkową
    na rzecz nabywcy będącego podatnikiem VAT, gdyż w terminie ustawowym
    obowiązującym dla wystawienia faktury, wskazanym w art. 106i ust. 3 pkt 4 uptu (tj. z
    upływem terminu płatności określonym w wezwaniu kontrolera) Wnioskodawca nie
    posiada danych nabywcy i nie ma żadnych prawnych możliwości ich uzyskania z CEPiK w
    terminie wskazanym w art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy VAT.
    Ad 4
    Zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli po uzyskaniu danych z CEPiK ma on obowiązek
    wystawienia faktury na opłatę dodatkową na podatnika VAT (np. firmę leasingową), to w
    dacie jej wystawienia po terminie wynikającym z art. w art. 106i ust. 3 pkt 4 uptu nie
    powstanie ponownie obowiązek podatkowy w podatku VAT na podstawie art. 19a ust. 5
    pkt 4 i ust.7 uptu, gdyż faktura za najem wystawiona po upływie terminu ustawowego nie
    powoduje powstania obowiązku podatkowego VAT, a zgodnie z otrzymaną interpretacją
    Dyr. KIS z dnia z (...) 2024 r., sygn. (...), obowiązek podatkowy powstał już wcześniej tj. z
    chwilą upływu 14-dniowego terminu płatności określonym w wezwaniu kontrolera.
    Ad 5
    Zdaniem Wnioskodawcy, nie ma on obowiązku wystawienia faktury na żądanie osoby
    fizycznej zgłoszone po upływie dłuższego czasu (np. 6 miesięcy), która to osoba
    argumentuje, że jest podatnikiem VAT i wykorzystuje pojazd w prowadzonej prze siebie
    działalności gospodarczej, co nie wynikało z danych z CEPiK.
    Uzasadnienie Państwa stanowiska
    Uwagi ogólne
    Kwestia opodatkowania opłat dodatkowych nakładanych przez przedsiębiorców
    prowadzących / / zarządzających parkingami była przedmiotem licznych interpretacji
    organów podatkowych. Przez wiele lat utrwalona w Polsce i potwierdzona w licznych
    indywidualnych interpretacjach podatkowych linia interpretacyjna jednoznacznie
    potwierdzała sankcyjny charakter opłat dodatkowych, które jako kary umowne nie
    podlegały przepisom ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: „ustawa o VAT”),
    niezależnie od modelu działalności, w ramach którego opłaty dodatkowe były pobierane.
    W związku z wydaniem przez Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”)
    wyrokiem z dnia 20 stycznia 2022 r., (w sprawie C-90/20 Apcoa Parking Danmark ) doszło
    do zmiany (z urzędu) ww. interpretacji i opłaty te zostały zakwalifikowane jako opłaty za
    parkowanie obciążone jednakże dużo wyższą, regulaminową kwotą. We wskazanym
    wyroku TSUE stwierdził, że otrzymana opłata sankcyjna jest ściśle związana z
    korzystaniem z miejsca parkingowego (usługą parkingową) i wiąże się z niewywiązaniem
    się kierowcy pojazdu z obowiązków przewidzianych w regulaminie podczas korzystania z
    miejsca parkingowego. Zdaniem Trybunału, w określonych sytuacjach opłaty dodatkowe
    należne m.in. za parkowanie bez ważnego biletu parkingowego objęte są podatkiem od
    towarów i usług (dalej: „VAT”), stanowią bowiem część wynagrodzenia za usługę wynajmu
    miejsca parkingowego. Jak stwierdził TSUE, pobranie opłat dodatkowych nie byłoby
    możliwe, gdyby wcześniej nie została wykonana usługa udostępnienia miejsca
    parkingowego, zatem obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej za nieprzestrzeganie
    regulaminu stanowi jeden z warunków skorzystania z usługi. W konsekwencji Trybunał
    doszedł do przekonania, że opłaty dodatkowe oraz opłaty za parkowanie są ze sobą
    powiązane i łącznie stanowią wynagrodzenie za świadczenie usług - opodatkowane VAT.
    Jeszcze po wydanym wyroku TSUE, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”)
    stał na stanowisku, że opłaty dodatkowe za brak biletu nie są objęte podatkiem VAT (np.
    interpretacja Dyr. KIS z dnia 5 stycznia 2023 r. znak: 0113-KDIPT1-2.4012.812.2022.1.JSZ; z
    dnia 20 lipca 2022 r. znak: 0113-KDIPT1-3.4012.278.2022.1.MJ). Stanowisko to uległo
    zmianie od 15 maja 2023 r., kiedy Szef Krajowej Administracji Skarbowej dokonał zmian z

    urzędu interpretacji podatkowych DKIS dotyczących opodatkowania opłat dodatkowych
    uznając za TSUE, że opłaty dodatkowe stanowią wynagrodzenie za świadczenie usług
    podlegające opodatkowaniu VAT.
    Uzasadnienie Ad 1
    Zdaniem Wnioskodawcy w odniesieniu do opłaty dodatkowej, której nadano status
    „błędnie wystawiona”, Spółka nie ma obowiązku jej wykazywania w ewidencji i deklaracji
    JPK_VAT, bowiem najpóźniej z dniem powstania obowiązku podatkowego VAT (14 dni od
    wezwania wystawionego przez kontrolera) zostaje uznana za nienależną, zatem nie
    stanowi podstawy opodatkowania VAT.
    Na podstawie art. 109 ust. 3 ustawy o VAT podatnicy, z wyjątkiem podatników
    wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub
    przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 oraz podatników, u których sprzedaż jest
    zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, są obowiązani
    prowadzić ewidencję zawierającą dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku i
    sporządzenie informacji podsumowującej, w szczególności dane dotyczące:
    1) rodzaju sprzedaży i podstawy opodatkowania, wysokości kwoty podatku należnego, w
      tym korekty podatku należnego, z podziałem na stawki podatku;
    2) kwoty podatku naliczonego obniżającego kwotę podatku należnego, w tym korekty
      podatku naliczonego;
    3) kontrahentów;
    4) dowodów sprzedaży i zakupów.
    Na podstawie § 10 ust. 1 Rozporządzenia wydanego w oparciu o delegację ustawową
    zawartą w art. 109 ust. 14 ustawy o VAT, ewidencja zawiera następujące dane pozwalające
    na prawidłowe rozliczenie podatku należnego:
    1) wysokość podstawy opodatkowania wynikającą z następujących czynności
      podlegających opodatkowaniu, w odniesieniu do których istnieje obowiązek
      wystawienia przez podatnika faktury na podstawie przepisów ustawy, z wyłączeniem
      faktur ujętych w ewidencji zgodnie z pkt 8 i pkt 9 lit. a:
        a) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, zwolnionych od
        podatku,
        b) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych
        stawką 0%, w tym odrębnie z tytułu dostawy towarów, o której mowa w art. 129
        ustawy,
        c) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy,
        d) eksportu towarów;
    2) wysokość podstawy opodatkowania i wysokość podatku należnego wynikające z
      następujących czynności podlegających opodatkowaniu, w odniesieniu do których
      istnieje obowiązek wystawienia przez podatnika faktury na podstawie przepisów
      ustawy, z uwzględnieniem oraz oznaczeniem korekt dokonanych zgodnie z art. 89a
      ust. 1 i 4 ustawy, z wyłączeniem faktur ujętych w ewidencji zgodnie z pkt 8 i pkt 9 lit. a:
        a) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych
        stawką 5%,
        b) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych
        stawką 7% albo 8%,
        c) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych
        stawką 22% albo 23%;

    3) wysokość podstawy opodatkowania wynikającą z dostawy towarów oraz świadczenia
      usług, dla których miejsce świadczenia znajduje się poza terytorium kraju i w stosunku
      do których na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 lub ust. 9 ustawy przysługuje prawo do
      obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, z wyłączeniem czynności objętych
      procedurami szczególnymi, o których mowa w dziale XII w rozdziale 6a, 7 lub 9 ustawy,
      w tym odrębnie z tytułu świadczenia usług, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 4
      ustawy;
    4) wysokość podstawy opodatkowania wynikającą z wewnątrzwspólnotowej dostawy
      towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy;
    5) wysokość podstawy opodatkowania i wysokość podatku należnego wynikające z
      wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów;
    6) wysokość podstawy opodatkowania i wysokość podatku należnego wynikające z
      importu towarów rozliczanego zgodnie z art. 33a ustawy, potwierdzone zgłoszeniem
      celnym lub deklaracją importową, o której mowa w art. 33b ustawy;
    7) wysokość podstawy opodatkowania i wysokość podatku należnego wynikające z:
        a) opodatkowania w szczególnej procedurze rozliczenia podatku, w podziale na
        stawki podatku:
            świadczenia usług turystyki,
            dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i
            antyków,
        b) dostawy towarów oraz świadczenia usług dokumentowanych fakturą wystawioną
        przez podatnika zgodnie z art. 106e ust. 5 pkt 3 ustawy, w podziale na stawki
        podatku, z wyłączeniem paragonów fiskalnych uznanych za faktury wystawiane
        zgodnie z tym przepisem, ujętych w ewidencji zgodnie z pkt 8 i pkt 9 lit. a,
        c) importu usług, z wyłączeniem usług nabywanych od podatników podatku od
        wartości dodanej, do których stosuje się art. 28b ustawy,
        d) importu usług nabywanych od podatników podatku od wartości dodanej, do
        których stosuje się art. 28b ustawy,
        e) dostawy towarów, dla których podatnikiem jest nabywca zgodnie z art. 17 ust. 1
        pkt 5 ustawy;
    8) wartość sprzedaży bez podatku (netto) oraz wysokość podatku należnego, w podziale
      na stawki podatku oraz sprzedaż zwolnioną od podatku, wynikające z dokumentów
      zbiorczych o sprzedaży z kas rejestrujących;
    9) wysokość podstawy opodatkowania i wysokość podatku należnego:
        a) wynikające z faktur dokumentujących przejazd autostradą płatną lub przejazd na
        dowolną odległość, wystawianych w formie biletu jednorazowego przez
        podatników uprawnionych do świadczenia usług polegających na przewozie
        osób: kolejami normalnotorowymi, taborem samochodowym, statkami
        pełnomorskimi, środkami transportu żeglugi śródlądowej i przybrzeżnej,
        promami, samolotami i śmigłowcami, pod warunkiem że nie zostały ujęte w
        ewidencji zgodnie z pkt 8,
        b) nieudokumentowane fakturami,
        c) nieobjęte obowiązkiem prowadzenia ewidencji sprzedaży, o której mowa w art.
        111 ust. 1 ustawy, z wyłączeniem faktur ujętych w ewidencji zgodnie z pkt 1-7
      - wykazywane w wysokościach zbiorczych w podziale na stawki podatku oraz sprzedaż
      zwolnioną od podatku;

    10) wysokość podatku należnego od towarów objętych spisem z natury, o którym mowa w
      art. 14 ust. 5 ustawy;
    11) wysokość zwrotu odliczonej lub zwróconej kwoty wydanej na zakup kas rejestrujących,
      o którym mowa w art. 111 ust. 6 ustawy;
    12) wysokość podatku należnego od wewnątrzwspólnotowego nabycia środków
      transportu, wykazaną w wysokości podatku należnego z tytułu
      wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, podlegającą wpłacie w terminie, o którym
      mowa w art. 103 ust. 3, w związku z ust. 4 ustawy;
    13) wysokość podatku należnego od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o
      których mowa w art. 103 ust. 5aa ustawy, podlegającą wpłacie w terminie, o którym
      mowa w art. 103 ust. 5a i 5ac ustawy;
    14) wartość sprzedaży brutto dostawy towarów i świadczenia usług opodatkowanych na
      zasadach marży zgodnie z art. 119 i art. 120 ustawy.
    Na podstawie art. 99 ust. 1 ustawy o VAT, podatnicy, o których mowa w art. 15, są
    obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w
    terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z
    zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c, art. 133 i art. 138g ust. 2.
    Jak wskazuje art. 99 ust. 7c ww. ustawy, deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3,
    zawierają dane niezbędne do rozliczenia podatku, obliczenia jego wysokości, w tym
    wysokości podstawy opodatkowania, podatku należnego i podatku naliczonego, a także
    dane dotyczące podatnika.
    W myśl art. 99 ust. 13b ustawy o VAT minister właściwy do spraw finansów publicznych
    określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres danych, o których mowa w ust. 7c,
    wraz z objaśnieniami co do sposobu wypełniania i miejsca składania deklaracji
    podatkowych, o których mowa w ust. 1-3, oraz niezbędnymi pouczeniami, uwzględniając
    konieczność prawidłowego rozliczenia podatku oraz kontroli tego obowiązku przez organ
    podatkowy.
    W wykonaniu ww. delegacji ustawowej wydane zostało rozporządzenie Ministra Finansów,
    Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu
    danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od
    towarów i usług (Dz. U. z 2019 r. poz. 1988 ze zm., „Rozporządzenie”). Zgodnie z § 2 tego
    Rozporządzenia, deklaracje zawierają:
        1) oznaczenie urzędu skarbowego, do którego jest składana deklaracja;
        2) dane identyfikacyjne podatnika;
        3) oznaczenie rodzaju rozliczenia:
          a) miesięczne - w przypadku deklaracji składanej na podstawie art. 99 ust. 1
            ustawy, albo
          b) kwartalne - w przypadku deklaracji składanej na podstawie art. 99 ust. 2 i 3
            ustawy;
        5) oznaczenie okresu, za który jest rozliczany podatek od towarów i usług, zwany
        dalej „podatkiem”:
          a) miesiąc i rok - dla deklaracji składanej na podstawie art. 99 ust. 1 ustawy,
            albo
          b) kwartał i rok - dla deklaracji składanej na podstawie art. 99 ust. 2 i 3 ustawy;
        6) oznaczenie wersji (kodu) deklaracji składanej na podstawie:
          a) art. 99 ust. 1 ustawy albo
          b) art. 99 ust. 2 i 3 ustawy;

        7) oznaczenie daty sporządzenia;
        8) wskazanie celu złożenia deklaracji - złożenie deklaracji albo korekta deklaracji;
        9) dane niezbędne do obliczenia wysokości podatku należnego;
      10) dane niezbędne do obliczenia wysokości podatku naliczonego;
      11) dane niezbędne do obliczenia wysokości podatku lub zwrotu podatku wraz z
        oznaczeniem sposobu dokonania tego zwrotu;
      12) dodatkowe dane dotyczące rozliczenia.
    Według § 4 ww. Rozporządzenia, dane niezbędne do obliczenia wysokości podatku
    należnego, o których mowa w § 2 pkt 8, obejmują:
    1) wysokość podstawy opodatkowania, a w przypadkach określonych w lit. d-f oraz i-m -
      także wysokość podatku należnego, z tytułu:
        a) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, zwolnionych od
        podatku,
        b) dostawy towarów oraz świadczenia usług, dla których miejsce świadczenia
        znajduje się poza terytorium kraju i w stosunku do których na podstawie art. 86
        ust. 8 pkt 1 lub ust. 9 ustawy przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego
        o podatek naliczony, z wyłączeniem czynności objętych procedurami
        szczególnymi, o których mowa w dziale XII w rozdziale 6a, 7 lub 9 ustawy, w tym
        odrębnie z tytułu świadczenia usług, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 4
        ustawy,
        c) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych
        stawką 0%, w tym odrębnie z tytułu dostawy towarów, o której mowa w art. 129
        ustawy,
        d) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych
        stawką 5%, oraz korekty dokonanej zgodnie z art. 89a ust. 1 i 4 ustawy,
        e) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych
        stawką 7% albo 8%, oraz korekty dokonanej zgodnie z art. 89a ust. 1 i 4 ustawy,
        f) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych
        stawką 22% albo 23%, oraz korekty dokonanej zgodnie z art. 89a ust. 1 i 4 ustawy,
        g) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
        h) eksportu towarów,
        i) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów,
        j) importu towarów rozliczanego zgodnie z art. 33a ustawy,
        k) importu usług, z wyłączeniem usług nabywanych od podatników podatku od
        wartości dodanej, do których stosuje się art. 28b ustawy,
        l) importu usług nabywanych od podatników podatku od wartości dodanej, do
        których stosuje się art. 28b ustawy,
        m)dostawy towarów, dla których podatnikiem jest nabywca zgodnie z art. 17 ust. 1
        pkt 5 ustawy;
    2) łączną wysokość podstawy opodatkowania stanowiącą sumę wysokości podstaw
      opodatkowania określonych w pkt 1, z wyłączeniem odrębnie wykazanych wysokości
      podstaw opodatkowania z tytułu świadczenia usług, o których mowa w art. 100 ust. 1
      pkt 4 ustawy, oraz dostawy towarów, o której mowa w art. 129 ustawy;
    3) wysokość podatku należnego od towarów objętych spisem z natury, o którym mowa w
      art. 14 ust. 5 ustawy;

    4) wysokość zwrotu odliczonej lub zwróconej kwoty wydanej na zakup kas rejestrujących,
      o którym mowa w art. 111 ust. 6 ustawy;
    5) wysokość podatku należnego od wewnątrzwspólnotowego nabycia środków
      transportu, wykazaną w wysokości podatku należnego z tytułu określonego w pkt 1 lit.
      i, podlegającą wpłacie w terminie, o którym mowa w art. 103 ust. 3, w związku z ust. 4
      ustawy;
    6) wysokość podatku od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o których mowa w
      art. 103 ust. 5aa ustawy, podlegającą wpłacie w terminach, o których mowa w art. 103
      ust. 5a i 5ac ustawy;
    7) łączną wysokość podatku należnego stanowiącą sumę wysokości podatku należnego i
      wysokości zwrotu określonych w pkt 1 lit. d-f oraz i-m, pkt 3 i 4, pomniejszoną o
      wysokość podatku należnego i wysokość podatku określonych w pkt 5 i 6.
    Jak wynika z powyższych regulacji, podatnik ma obowiązek ujęcia sprzedaży i podatku
    należnego zarówno w ewidencji jak i w deklaracji VAT w odniesieniu do dostawy towarów
    oraz świadczenia usług na terytorium kraju, w tym niedokumentowanej fakturami.
    W przypadku opłat dodatkowych o statusie „błędnie wystawiona”, nie mamy do czynienia
    z płatnością za wyświadczoną usługę parkingową, bowiem opłata ta po weryfikacji
    dokonanej przez Wnioskodawcę okazuje się nienależna i otrzymuje status „błędnie
    wystawiona”.
    Opłata błędnie wystawiona nie stanowi podstawy opodatkowania VAT zdefiniowanej w
    art. 29a ust. 1 ustawy o VAT. W myśl tego przepisu podstawą opodatkowania, z
    zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest
    wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca
    otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej,
    włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym
    charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług
    świadczonych przez podatnika.
    Konkludując, opłata dodatkowa o statusie „błędnie wystawiona” nie wchodzi w zakres
    podstawy opodatkowania VAT, bowiem nie jest Spółce należna, a zatem nie stanowi
    zapłaty, którą Spółka ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy/usługobiorcy lub osoby
    trzeciej. Taka wykładnia przepisów jest zbieżna z celami Dyrektywy VAT, która za
    opodatkowane uznaje jedynie takie transakcje, które przewidują odpłatność należną od
    beneficjenta, którą to podatnik ma otrzymać. Opłata dodatkowa błędnie wystawiona nie
    jest kwotą jaką ma otrzymać Wnioskodawca.
    W konsekwencji w odniesieniu do opłaty dodatkowej, której nadano status „błędnie
    wystawiona”, Spółka nie ma obowiązku wykazywania tejże opłaty dodatkowej w ewidencji i
    deklaracji JPK_VAT, bowiem opłata dodatkowa jest Spółce nienależna, zatem nie stanowi
    wynagrodzenia za wyświadczoną usługę i nie wchodzi w zakres podstawy opodatkowania
    VAT.
    Uzasadnienie Ad 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym i przyszłym, w odniesieniu do
    opłat dodatkowych o statusie „błędnie wystawiona” nie powstanie obowiązek podatkowy
    w podatku VAT, bowiem najpóźniej z dniem powstania obowiązku podatkowego VAT (14
    dni od wezwania wystawionego przez kontrolera) zostaje uznana za nienależną i nie
    stanowi podstawy do uzyskania danych z CEPiK, a w konsekwencji kwota tej opłaty
    dodatkowej nie będzie stanowić podstawy opodatkowania podatkiem VAT.
    Należy zauważyć, że w wydanej Spółce interpretacji indywidualnej Dyr. KIS z (...) 2024 r.,
    (...) (zaskarżonej przez Spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...)) zostało

    stwierdzone, że opłata dodatkowa stanowi wynagrodzenie za usługę najmu dla której
    obowiązek podatkowy powstaje na zasadach określonych w art. 19a ust. 5 pkt 4 i ust. 7
    ustawy o VAT:
    „...w przypadku usług najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze
    obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z dyspozycją art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy, tj. w
    dacie wystawienia faktury. Natomiast zgodnie z art. 19a ust. 7 ustawy w przypadkach, o
    których mowa w ust. 5 pkt 3 i 4, gdy podatnik nie wystawił faktury lub wystawił ją z
    opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu terminów wystawienia
    faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4, a w przypadku, gdy nie określono takiego
    terminu - z chwilą upływu terminu płatności. W konsekwencji, należy stwierdzić, że
    obowiązek podatkowy z tytułu czynności, w związku z którymi pobierane są/będą od
    kierowców pojazdów Opłaty dodatkowe, powinni Państwo rozpoznać zgodnie z art. 19a
    ust. 5 pkt 4 lit. b tiret trzecie w zw. z art. 19a ust. 7 ustawy...”.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego i przyszłego, w ramach obowiązkowej weryfikacji
    opłat dodatkowych dokonywanych przez Dział windykacji, status opłaty dodatkowej
    „błędnie wystawionej” jest nadawany najpóźniej w dacie upływu 14-dniowego terminu
    płatności określonego w wezwaniu do opłaty dodatkowej wystawionym przez kontrolera.
    Zatem najpóźniej w tym dniu okazuje się, że dana opłata dodatkowa nie jest Spółce
    należna.
    W związku z tym nie powstanie obowiązek podatkowy w odniesieniu do opłat
    dodatkowych błędnie wystawionych, bowiem nie zdąży on powstać z chwilą upływu
    terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4 ustawy o VAT, a w
    przypadku, gdy nie określono takiego terminu - z chwilą upływu 14-dniowego terminu
    płatności wskazanego w wezwaniu. Skoro najpóźniej w dacie powstania obowiązku
    podatkowego dana opłata dodatkowa uzyskuje status błędnie wystawionej, czyli
    nienależnej, to obowiązek podatkowy w podatku VAT w odniesieniu do tej opłaty nie
    powstanie, bowiem nie ma miejsca wyświadczenie usługi na rzecz nabywcy.
    Należy zauważyć, że VAT jest podatkiem neutralnym a do podstawowych zasad wspólnego
    systemu VAT należą: powszechność opodatkowania, zachowanie warunków konkurencji,
    faktyczne opodatkowanie konsumpcji, unikanie podwójnego opodatkowania oraz
    neutralność podatku VAT dla podatnika rozumiana jako stosowanie podatku od towarów i
    usług na wszystkich etapach obrotu gospodarczego z równoczesnym prawem do
    potrącenia podatku zawartego w poprzedniej fazie obrotu. „Przedsiębiorca, jako inkasent
    podatkowy na rzecz państwa, powinien być całkowicie zwolniony z ostatecznego
    obciążenia podlegającym zapłacie lub zapłaconym podatkiem w ramach swej działalności
    gospodarczej, która sama podlega VAT” (C-127/18, ust. 22; C-246/16, wyrok, ust. 23). VAT
    jest podatkiem konsumpcyjnym a neutralność jego oddziaływania na przedsiębiorstwa
    zapewnia mechanizm płatności, w którym podatek VAT pobrany od klientów jest odliczany
    od podatku VAT od zakupów, tak więc ciężar podatku ponoszą klienci końcowi ze względu
    na fakt, że nie są podatnikami, w związku z czym nie mogą składać deklaracji podatkowych
    i obliczać VAT naliczonego jako kwoty podlegającej odliczeniu.
    W przypadku opłat o statusie „błędnie wystawiona” ostatecznie nie mamy do czynienia z
    wyświadczeniem odpłatnej usługi, co zostaje stwierdzone najpóźniej w dniu powstania
    potencjalnego obowiązku w podatku VAT, a co powoduje, że w odniesieniu do opłat
    błędnie wystawionych nie powstaje obowiązek podatkowy.
    W szeregu swoich orzeczeń TSUE podkreśla, że świadczenie usług jest dokonywane
    odpłatnie w rozumieniu Dyrektywy 2006/112 (analogicznie VI Dyrektywy) tylko wtedy, gdy
    pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach którego
    następuje wymiana świadczeń wzajemnych, a wynagrodzenie otrzymane przez
    usługodawcę stanowi faktyczne odzwierciedlenie wartości usługi świadczonej na rzecz
    usługobiorcy (por. wyrok TSUE z dnia 22 czerwca 2016 r. w sprawie Česky rozhlas, C-11/15,
    wyrok TSUE z dnia 3 października 2006 r. w sprawie C- 475/03 pomiędzy Banca popolare
    di Cremona Soc. Coop. Arla przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Cremona). Podkreślić

    trzeba, że w wyroku z dnia 27 października 2011 r. C-93/10 TSUE już w punkcie wyjścia
    zastrzegł, że opodatkowaniu w ramach systemu VAT podlegają tylko takie transakcje,
    które przewidują zapłatę ceny lub inne wynagrodzenie (pkt 17). W innym wyroku TSUE
    podkreślił, że co do zasady zapłata jest wartością subiektywną, a więc wartością faktycznie
    otrzymaną lub mającą zostać otrzymana, a nie wartością oszacowaną według kryteriów
    obiektywnych. Niedopuszczalna jest zatem sytuacja, w której podstawa opodatkowania
    jest wyższa od kwoty, którą podatnik ostatecznie ma otrzymać (zob. wyrok TSUE z 15
    października 2002 r. w sprawie C-427/98). Wyjątek od tej zasady dotyczy określania przez
    organy podatkowe podstawy opodatkowania na podstawie przepisów art. 32 dotyczącym
    transakcji z podmiotami powiązanymi.
    Analogiczny pogląd prezentuje także polskie orzecznictwo sądowe. Zgodnie ze
    stanowiskiem NSA w wyroku podjętym w składzie siedmiu sędziów z dnia 19 marca 2012
    r. (sygn. akt I FPS 5/11), podstawowym i koniecznym warunkiem do uznania transakcji za
    odpłatną usługę, a więc czynność opodatkowaną, jest wystąpienie wynagrodzenia
    bezpośrednio związanego z tą czynnością, rzeczywiście otrzymanego (bądź należnego),
    jako świadczenia wzajemnego za wykonaną usługę. Analogicznie w wyroku NSA z 9
    listopada 2012 r. (sygn. akt I FSK 504/12). Podobne stanowisko wyraził NSA w orzeczeniu z
    dnia 6 lutego 2014 r. (sygn. akt I FSK 381/13), gdzie stwierdzono, że warunkiem
    koniecznym do uznania transakcji za odpłatną usługę tj. czynność opodatkowaną, jest
    wystąpienie wynagrodzenia bezpośrednio związanego z tą czynnością, rzeczywiście
    otrzymanego.
    W sytuacji opisanej we wniosku wynagrodzenie w formie wydanej opłaty dodatkowej nie
    jest należne, co ustalają pracownicy Działu Windykacji w ramach obowiązkowej weryfikacji
    wezwań do opłaty dodatkowej wystawionych przez kontrolerów, nadając opłacie status
    „błędnie wystawiona”. Tym samym opłata błędnie wystawiona nie stanowi podstawy do
    wystąpienia do CEPiK o dane kierowcy.
    Zgodnie z art. 29a. ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3
    i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę,
    którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu
    sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika.
    Cytowany art. 29a uptu zastąpił z dniem 1 stycznia 2014 r. art. 29, który definiował
    podstawę opodatkowania jako obrót tj. kwotę należną z tytułu sprzedaży, pomniejszoną o
    kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od
    nabywcy lub osoby trzeciej. Nowelizacja ta miała na celu nie tyle zmianę zasad ustalania
    podstawy opodatkowania, ile ich modyfikację, by pełniej odzwierciedlały regulacje unijne
    tj. art. 73 dyrektywy 2006/112/WE. Potwierdza to uzasadnienie do rządowego projektu
    ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw
    (druk sejmowy nr 805, str. 27, https://www.sejm.gov.pl/sejm7.nsf/druk.xsp?nr=805):
    „Proponuje się ściślejsze odwzorowanie przepisu art. 73 dyrektywy 2006/112/WE w
    zakresie określania podstawy opodatkowania. W proponowanym brzmieniu art. 29a
    ust. 1 podstawą opodatkowania powinno być wszystko, co stanowi zapłatę, którą
    dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu
    sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze, mającymi
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika”.
    Po dokonaniu od 1 stycznia 2013 r. zmiany treści art. 29a stawy o VAT, podstawę
    opodatkowania stanowi wszystko co podatnik otrzymał lub ma otrzymać z tytułu
    sprzedaży, co jest odpowiednikiem obrotu, tj. „kwoty należnej” z tytułu sprzedaży. Jeśli
    pomimo wystawienia wezwania do opłaty dodatkowej świadczenie to nie jest należne, gdy

    opłata uzyskuje status „błędnie wystawiona”, to opłata ta nie może być dalej traktowana
    jako kwota, którą Podatnik ma otrzymać, a zatem nie występuje podstawa opodatkowania.
    Konkludując, opłata dodatkowa o statusie „błędnie wystawiona” nie wchodzi w zakres
    podstawy opodatkowania VAT, bowiem nie jest Spółce należna, a zatem nie stanowi
    zapłaty, którą Spółka ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy/usługobiorcy lub osoby
    trzeciej. Taka wykładnia przepisów jest zbieżna z celami Dyrektywy VAT, która za
    opodatkowane uznaje jedynie takie transakcje, które przewidują odpłatność należną od
    beneficjenta, którą to podatnik ma otrzymać.
    Uzasadnienie Ad 3
    Zdaniem Wnioskodawcy, nie ma on obowiązku wystawienia faktury na opłatę dodatkową
    na rzecz nabywcy będącego podatnikiem VAT, gdyż w terminie ustawowym
    obowiązującym dla wystawienia faktury, wskazanym w art. 106i ust. 3 pkt 4 uptu (tj. z
    upływem terminu płatności określonym w wezwaniu kontrolera) Wnioskodawca nie
    posiada danych nabywcy i nie ma żadnych prawnych możliwości ich uzyskania z CEPiK w
    terminie obowiązującym dla wystawienia faktury.
    Analizując terminy wystawiania faktur na opłaty dodatkowe należy uwzględnić charakter
    takiej opłaty i warunki w jakich usługa jest świadczona. Opłata dodatkowa nakładana jest
    bowiem na nieznanego beneficjenta, którego danych Spółka nie zna w dacie wystawienia
    wezwania przez kontrolera, i których to danych obiektywnie nie może pozyskać w terminie
    14 dni od wystawienia tegoż wezwania. Należy zwrócić uwagę na specyfikę usług
    parkingowych. W przypadku zwykłego najmu zasadniczo zawierana jest pisemna lub ustna
    umowa najmu a beneficjent jest znany. Przy korzystaniu z usług parkingowych najemca
    /beneficjent nie jest znany. Należy podkreślić, iż brak możliwości pozyskania danych
    właściciela pojazdu ma charakter obiektywny, niezależny od Spółki. Spółka wykorzystuje
    dostępne możliwości uzyskania takich danych, co następuje w oparciu o art. 80cd ustawy
    z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251). Na
    podstawie art. 80cd ust. 1 i 2 ww. ustawy, Minister właściwy do spraw informatyzacji może
    udostępnić dane zgromadzone w ewidencji innym podmiotom niż wymienione w art. 80c-
    80cc, w tym osobom fizycznym, osobom prawnym lub jednostkom organizacyjnym
    nieposiadającym osobowości prawnej, jeżeli wykażą swój interes prawny. Podmiotom, o
    których mowa w ust. 1, dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się na uzasadniony
    wniosek złożony w postaci papierowej albo w postaci elektronicznej opatrzonej
    kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem
    osobistym. Spółka każdorazowo występując z wnioskiem uzasadnia swój interes prawny,
    przy czym każdy wniosek musi być wypełniony i podpisany ręcznie przez osoby
    reprezentujące spółkę, zawierać zdjęcie pojazdu, odpis umowy na zarządzanie danym
    parkingiem, wypis z rejestru gruntów, protokół przekazania, zasady funkcjonowania oraz
    dowód wniesienia opłaty za wniosek. Jest zatem rzeczą oczywistą, że uzyskanie danych
    nabywcy/zobowiązanego do uiszczenia opłaty dodatkowej następuje zawsze w terminie
    późniejszym niż termin wskazany do wystawienia faktury na rzecz podatników VAT.
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy o VAT podatnik ma obowiązek wystawić fakturę w
    sytuacji dokonania:
        sprzedaży, a także dostawy towarów i świadczenia usług, dokonywanych przez
        niego na rzecz innego płatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku
        o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
        sprzedaży wysyłkowej na terytorium kraju;
        sprzedaży wysyłkowej z i na terytorium kraju;
        wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów;
        otrzymania przez podatnika całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności,
        o których mowa w punktach powyższych, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata

        dotyczy wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub czynności, dla których
        obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury.
    Faktura jest dokumentem, który zawiera szczegółowe informacje dotyczące zawieranej
    transakcji, tj. informacje o stronach i przedmiocie transakcji. Zgodnie z art. 106e ust. 1
    ustawy o VAT faktura powinna zawierać co najmniej:
        datę wystawienia,
        kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób
        jednoznaczny ją identyfikuje,
        imiona i nazwiska lub nazwę podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
        adresy,
        numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku,
        numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
        potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on
        towary lub usługi,
        datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów albo wykonania usługi bądź
        datę otrzymania zapłaty, jeżeli nastąpiła ona przed sprzedażą, o ile taka data jest
        określona i różni się od daty wystawienia faktury,
        nazwę (rodzaj) towaru lub usługi,
        miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług,
        cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto),
        kwoty wszelkich upustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu
        wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej
        netto,
        wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją bez
        kwoty podatku (wartość sprzedaży netto),
        stawkę podatku,
        sumę wartości sprzedaży netto z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
        stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku,
        kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto z podziałem na kwoty dotyczące
        poszczególnych stawek podatku,
        kwotę należności ogółem.
    Z faktury musi zatem jasno wynikać, kto ją wystawia i dla kogo jest wystawiona. Do tego
    służy określenie sprzedawcy i nabywcy towaru lub usługi, które to dane są obligatoryjne.
    Wnioskodawca nie może wystawić faktury na opłatę dodatkową na rzecz podatnika VAT,
    nie znając jego danych personalnych. Dane te stanowią kategorię danych obligatoryjnych
    jakie zawierać musi faktura.
    Stosownie do art. 106g ustawy o VAT, faktury wystawia się co najmniej w dwóch
    egzemplarzach, z których jeden otrzymuje nabywca, a drugi zachowuje w swojej
    dokumentacji podatnik dokonujący sprzedaży.
    Z uwagi na brak danych nabywcy, Wnioskodawca nie może wystawić faktury zgodnej z
    ww. przepisami, ani też wprowadzić faktury do obrotu, tj. przekazać ją nabywcy.
    Natomiast niewprowadzona do obrotu faktura nie wywołuje skutków prawnych.

    W interpretacji indywidualnej z 31 sierpnia 2021 r., nr 0114-KDIP1-3.4012.380.2021.2.PRM
    Dyrektor KIS podkreślił, że dokonanie korekty faktury jest możliwe jedynie w przypadku,
    gdy pierwotna faktura została wprowadzona do obrotu prawnego, tzn. została przyjęta
    (odebrana) przez nabywcę towaru lub usługi oraz ujęta w rozliczeniach. Natomiast nie ma
    możliwości dokonywania korekty faktury w sytuacji, gdy pierwotna faktura została
    wystawiona, ale nie weszła do obrotu prawnego (z uwagi na to, że nie została przekazana
    adresatowi), bowiem nie wywołuje ona wówczas skutków prawnych.
    Z drugiej strony przepisy przewidują obowiązek wystawienia faktury za dostawę towarów
    czy usług na rzecz podatnika VAT. Jednak przepisy prawa nie mogą nakładać na
    podatników obowiązków, których nie są oni w stanie wykonać przy zachowaniu należytej
    staranności.
    W tych okolicznościach należy stwierdzić, że Spółka nie ma obowiązku wystawienia faktury
    na opłaty dodatkowe na rzecz podatników w terminach przewidzianych w art. 106i ust. 3
    pkt 4 ustawy VAT (tj. z upływem terminu płatności), bowiem w tej dacie, z przyczyn od
    siebie niezależnych, Spółka nie ma możliwości uzyskania danych nabywcy - podatnika VAT.
    Należy też zauważyć, że brak możliwości wystawienia faktury z uwagi na obiektywny brak
    danych nabywcy uniemożliwia Wnioskodawcy skorzystanie z tzw. ulgi na złe długi
    uregulowanej w art. 89a ust. 1 i ust. 2a ustawy o VAT, a tym samym jest on postawiony w
    niekorzystnej sytuacji, w której naruszona jest zasada neutralności VAT, będąca jedna z
    fundamentalnych zasad systemu podatku od wartości dodanej.
    Uzasadnienie Ad 4
    Zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli po uzyskaniu danych z CEPiK ma on obowiązek
    wystawienia faktury na opłatę dodatkową na podatnika VAT (np. firmę leasingową), to w
    dacie jej wystawienia po terminie wynikającym z art. w art. 106i ust. 3 pkt 4 uptu, nie
    powstanie ponownie obowiązek podatkowy w podatku VAT na podstawie art. 19a ust. 5
    pkt 4 i ust. 7 uptu, gdyż faktura za najem wystawiona po upływie terminu ustawowego nie
    powoduje powstania obowiązku podatkowego VAT, a zgodnie z otrzymaną interpretacją
    Dyr. KIS z dnia z (...) 2024 r., (...), obowiązek podatkowy powstał już wcześniej tj. z chwilą
    upływu 14-dniowego terminu płatności określonym w wezwaniu kontrolera. Z konstrukcji
    podatku od towarów i usług wynika, że podatnik wykonujący czynności opodatkowane
    VAT, jest zobligowany opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku
    podatkowego. Zasady określania tego momentu ustawodawca przybliżył w art. 19a
    Ustawy o VAT. Przepis ust. 1 tego artykułu formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą
    obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania
    usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1.
    Od zasady ogólnej przewidziane są jednak wyjątki. Określa je m.in. art. 19a ust. 5 uptu,
    zawierający katalog przesłanek do określenia momentu powstania obowiązku w VAT w
    sposób odmienny od reguły wyrażonej w ust. 1. Stosownie do pkt 4 lit. b wspomnianego
    przepisu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury z tytułu:
    a) dostaw energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu przewodowego,
    b) świadczenia usług:
        telekomunikacyjnych,
        wymienionych w poz. 24-37, 50 i 51 załącznika nr 3 do ustawy,
        najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze,
        ochrony osób oraz usług ochrony, dozoru i przechowywania mienia,
        stałej obsługi prawnej i biurowej,
        dystrybucji energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu przewodowego
    - z wyjątkiem usług, do których stosuje się art. 28b, stanowiących import usług.

    W myśl art. 19a ust. 7 uptu, w przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 3 i 4, gdy
    podatnik nie wystawił faktury lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy
    powstaje z chwilą upływu terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4,
    a w przypadku gdy nie określono takiego terminu - z chwilą upływu terminu płatności.
    Jak stanowi artykuł 106i ust. 3 pkt 4 ustawy o VAT, fakturę wystawia się nie później niż z
    upływem terminu płatności - w przypadku, o którym mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4.
    Jednakże zgodnie z art. 19a ust. 7 uptu, w przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 3 i 4,
    gdy podatnik nie wystawił faktury lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy
    powstaje z chwilą upływu terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4,
    a w przypadku gdy nie określono takiego terminu - z chwilą upływu terminu płatności.
    Łączna analiza przywołanych powyżej norm prawnych - dotyczących zarówno obowiązku
    podatkowego oraz dokumentowania sprzedaży - prowadzi do wniosku, że obowiązek
    podatkowy z tytułu świadczenia usługi najmu powstaje z chwilą wystawienia faktury.
    Natomiast w sytuacji, gdy podatnik nie wystawił faktury lub wystawił ją z opóźnieniem,
    obowiązek podatkowy powstaje nie później niż z chwilą upływu terminu płatności. Innymi
    słowy, o tym kiedy ma być rozliczony podatek należny z tytułu świadczenia przez
    Wnioskodawcę usług najmu decyduje moment wystawienia faktury, jednak
    nieprzekraczalnym momentem jest termin płatności ustalony pomiędzy stronami.
    Zgodnie z otrzymaną przez Wnioskodawcę interpretacją Dyr. KIS z dnia (...) 2024 r., (...),
    obowiązek podatkowy powstanie u Wnioskodawcy:
        z chwilą wystawienia faktury na rzecz podatnika, jeżeli faktura jest wystawiona w
        terminie określnym w art. 106i ust. 3 i 4 i ust. 7, a jeżeli faktura jest wystawiana po
        terminie określonym w tym przepisie, - z chwila upływu terminu jej wystawienia,
        czyli z chwila upływu 14-dniowego terminu płatności określonego w wezwaniu
        wystawionym przez kontrolera;
        z chwilą upływu terminu płatności określonym w wezwaniu wystawionym przez
        kontrolera - przypadku opłaty dodatkowej od konsumentów.
    W związku z tym późniejsze (tj. po terminie wskazanym w art. 106 i ust. 3 i 4 uptu)
    wystawienie faktury przez Wnioskodawcę na rzecz podatnika, nie spowoduje powstania
    ponownie obowiązku podatkowego który powstał już wcześniej, tj. z upływem terminu
    płatności.
    Uzasadnienie Ad 5
    Zdaniem Wnioskodawcy, nie ma on obowiązku wystawienia faktury na opłatę dodatkową
    na żądanie osoby fizycznej zgłoszone po upływie dłuższego czasu (np. 6 miesięcy), która to
    osoba argumentuje, że jest podatnikiem VAT i wykorzystuje pojazd w prowadzonej prze
    siebie działalności gospodarczej, co nie wynikało z danych z CEPiK. Jest to sytuacja, w
    której nabywca nabył usługę parkingową jako konsument, a następnie po upływie jakiegoś
    czasu (przeważnie kilku miesięcy) chce uiścić opłatę dodatkową ale żąda wystawienia
    faktury.
    Zasadą jest, że sprzedawca ma obowiązek wystawić fakturę na rzecz konsumenta jeżeli
    zgłosi on sprzedawcy takie żądanie w terminie 3 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w
    którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty.
    Jednakże obowiązek ten nie dotyczy, między innymi, usług najmu.
    Na podstawie art. 106b ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy o VAT, na żądanie nabywcy towaru lub
    usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
    1. czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie
      wynika z ust. 1, z wyjątkiem:

        a) czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4,
        b) czynności, o których mowa w art. 106a pkt 3 i 4,
    1a) otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem czynności, o których mowa w
      ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z wyjątkiem:
        a) przypadku, gdy zapłata dotyczy czynności, o których mowa w art. 19a ust. 1b i
        ust. 5 pkt 4 oraz art. 106a pkt 3 i 4,
        b) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
    2. sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117 pkt 1 i art. 118
    - jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od końca
    miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano całość lub
    część zapłaty.
    Przepis ten oznacza, że wynajmujący w ogóle nie ma obowiązku wystawiania faktur z
    tytułu usług najmu na rzecz konsumentów, nawet wówczas gdy najemca żąda takiej
    faktury. Zatem Wnioskodawca nie wystawiając faktur na opłaty dodatkowe na rzecz
    konsumentów postępuje zgodnie z ww. przepisami.
    W sytuacji, w której po rozpoznaniu przez Wnioskodawcę obowiązku podatkowego VAT (z
    chwilą upływu terminu płatności) otrzymuje on żądanie nabywcy o wystawienie faktury na
    podatnika (konsument zgłasza, że wykorzystuje pojazd do działalności gospodarczej),
    Wnioskodawca nie jest ani uprawniony, ani obowiązany do wystawienia takiej faktury.
    Zasadniczo faktura taka powodowałaby korektę wcześniejszych rozliczeń VAT, bowiem jak
    to wskazano we wcześniejszym punkcie i co potwierdza wydana przez Dyr. KIS
    interpretacja indywidualna z dnia (...) 2024 r., sygn. (...), inne zasady powstawania
    obowiązku podatkowego dotyczą najmu na rzecz konsumentów a inne na rzecz
    podatników VAT.
    Nie można także uznać, że dokonane wcześniej rozliczenie było błędne i wymaga korekty.
    Kierowca pojazdu po otrzymaniu wezwanie do zapłaty opłaty dodatkowej nie
    poinformował Wnioskodawcy, że działa jako podatnik VAT, ani nie podał Wnioskodawcy
    danych niezbędnych do wystawienia faktury, w szczególności dotyczących nazwy swojej
    firmy, adresu i NIP.
    W takiej sytuacji prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, iż nie jest on obowiązanym
    do wystawienia faktury na opłatę dodatkową na żądanie osoby fizycznej zgłoszone po
    upływie dłuższego czasu (np. 6 miesięcy), która to osoba argumentuje, że jest podatnikiem
    VAT i wykorzystuje pojazd w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, co nie
    wynikało z danych z CEPiK.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług określa ustawa z dnia 11 marca
    2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 775), zwana dalej ustawą
    lub ustawą o VAT.
    Art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Art. 2 pkt 6 i pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:

      6) towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
      energii;
      22) sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową
      dostawę towarów.
    Art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
      w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Przez świadczenie usług należy rozumieć każde zachowanie, które nie jest dostawą
    towarów i jest świadczone na rzecz innego podmiotu. Podlega ono opodatkowaniu, gdy
    jest wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych w art. 8 ust. 2
    ustawy).
    Czynność jest odpłatna, gdy jest wykonywana za wynagrodzeniem. Oznacza to, że
    podmiot świadczący usługę jest uprawniony, aby żądać zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np.
    w postaci świadczenia wzajemnego) od odbiorcy usługi lub osoby trzeciej.
    A zatem: świadczenie jest odpłatne, gdy istnieje stosunek prawny pomiędzy świadczącym
    usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi wypłacane jest wynagrodzenie. Musi
    istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią
    wynagrodzeniem. Oznacza to, że ze stosunku prawnego, na podstawie którego
    wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz
    świadczącego usługę.
    Jeżeli nie istnieje podmiot, który odnosi lub powinien odnosić konkretne korzyści o
    charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, to świadczenie nie jest
    czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Przepisy dotyczące funkcjonowania podatku VAT w krajach członkowskich Unii
    Europejskiej podlegają harmonizacji na zasadach określonych Dyrektywą Rady 2006/112
    /WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1 ze zm.), zwaną dalej Dyrektywą 2006/112/WE.
    Uszczegółowieniem zasad obowiązywania i funkcjonowania podatku VAT określonych w
    Dyrektywie 2006/112/WE są wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE).
    W przytoczonych przepisach została zrealizowana zasada powszechności opodatkowania
    wyrażona w art. 1 Dyrektywy 2006/112/WE. Definicja świadczenia usług stanowi
    dopełnienie definicji dostawy towarów. To pozwala stwierdzić, że opodatkowaniu
    podatkiem VAT podlegają wszystkie czynności odpłatnego obrotu profesjonalnego.
    Kwestia „odpłatności” była niejednokrotnie rozpatrywana przez TSUE.
    Jak zauważył Trybunał w wyroku z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear
    Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise:

      „czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno
      zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto
      odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim
      związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem”.
    Natomiast w wyroku z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 R. J. Tolsma przeciwko
    Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden TSUE wskazał, że:
      „czynność podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny
      między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie
      wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość
      faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.
    W orzeczeniu z 5 lutego 1981 r., w sprawie C-154/80 Staatssecretaris van Financiën
    przeciwko Association coopérative „Coöperatieve Aardappelenbewaarplaats GA” Trybunał
    stwierdził, że świadczenie podlega opodatkowaniu jedynie w wypadku, gdy podstawę
    opodatkowania stanowi świadczenie wzajemne otrzymane przez świadczącego usługę.
    Musi również istnieć możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia
    wzajemnego.
    Zatem z odpłatnością za dostawę towarów lub świadczenie usług mamy do czynienia w
    sytuacji, gdy pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usługi a zapłatą istnieje
    związek.
    Odpłatność może przybierać różne formy - nie jest warunkiem, aby została ustalona lub
    dokonana w pieniądzu. Odpłatność jako świadczenie wzajemne może również przybrać
    postać rzeczową (zapłata w innym towarze lub usłudze) albo mieszaną (zapłata w części
    pieniężna i w części rzeczowa). Innymi słowy, dla uznania czynności za odpłatną,
    wystarczające jest, by istniała możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w
    stosunku do świadczenia wzajemnego stanowiącego wynagrodzenie za tę czynność.
    Aby czynność była opodatkowana podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana
    przez podatnika.
    Art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Z opisu sprawy wynika, że świadczą Państwo na terenie Polski usługi zarządzania
    miejscami parkingowymi - realizując umowy z właścicielami gruntów.
    Korzystający, poprzez wjazd samochodem na parking, zawiera z Państwem umowę najmu
    miejsca parkingowego na warunkach określonych w Regulaminie. Regulamin parkingu
    umieszczony jest przy wjeździe na parking oraz przy parkometrze. Jeśli Korzystający nie
    akceptuje zasad Regulaminu powinien niezwłocznie opuścić teren parkingu, co jest
    równoważne z odstąpieniem od umowy korzystania z miejsca parkingowego (najmu).
    Czynsz należny z tytułu zawarcia umowy najmu stanowi Opłata parkingowa (Opłata
    podstawowa) i jest ona wynagrodzeniem za świadczoną usługę. Wysokość Opłaty jest
    ściśle zależna od długości postoju pojazdu na parkingu. Czas parkowania podlega opłacie
    zgodnie z cennikiem.

    Miejsca parkingowe udostępniane są za odpłatnością pobieraną przy użyciu parkomatów
    lub aplikacji. Zgodnie z Regulaminem Użytkownik parkingu niezwłocznie po zaparkowaniu
    samochodu powinien określić czas postoju i pobrać z parkomatu bilet za cały ten okres, tj.
    od momentu zaparkowania do momentu zwolnienia miejsca parkingowego i wyjazdu z
    parkingu. Opłaty za parkowanie wnoszone są z góry za cały deklarowany łączny czas
    postoju.
    Naruszenie Regulaminu wiąże się z koniecznością zapłaty Opłaty dodatkowej. Obejmuje
    ona w szczególności sytuacje takie jak:
        nieposiadanie ważnego biletu wskutek nieuiszczenia opłaty;
        przekroczenie opłaconego czasu parkowania;
        parkowanie innych samochodów niż samochody osobowe do 3,5 t;
        nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdów używanych przez osoby
        niepełnosprawne oraz pojazdów posiadających zezwolenie na parkowanie na
        drogach publicznych;
        użycie biletu parkingowego lub karty abonamentowej, które nie są ważne dla
        danego parkingu;
        nieumieszczenie biletu parkingowego lub karty abonamentowej wewnątrz pojazdu,
        w określonym widocznym miejscu;
        parkowanie poza wyznaczonymi miejscami parkingowymi lub brak specjalnego
        zezwolenia na parkowanie na miejscach zarezerwowanych;
        palenie lub używanie otwartego ognia, mycie lub odkurzanie samochodów,
        wymiana płynów lub oleju, zanieczyszczanie parkingu.
    Wezwanie do wniesienia Opłaty dodatkowej wystawiane jest przez Kontrolerów i
    umieszczane za wycieraczką przedniej szyby pojazdu.
    Opracowali Państwo szczegółową procedurę, obejmującą czynności związane z
    wystawieniem wezwania do Opłaty dodatkowej, w tym sporządzenie dokumentacji
    fotograficznej.
    W wystawionym Wezwaniu Korzystający jest informowany o m.in. możliwości wniesienia
    reklamacji, jeśli kwestionuje zasadność wystawienia Wezwania. Wskazują Państwo na
    szereg powodów uznania reklamacji/odstąpienia od pobierania Opłaty dodatkowej, np.:
        brak widocznego biletu w pojeździe, pomimo że bilet ten został faktycznie pobrany,
        możliwość odstąpienia przez Korzystającego od umowy najmu miejsca
        parkingowego,
        okazanie paragonu ze sklepu, gdzie jest przewidziany darmowy czas parkowania i
        niepobranie przy tym tzw. biletu darmowego, uprawniającego do bezpłatnego
        parkowania w określonym czasie,
        pojawienie się kierowcy z biletem w chwili, gdy Opłata dodatkowa jest już
        wystawiona,
        błędy literowe kierowców we wpisywaniu numeru rejestracyjnego pojazdu, w
        wyniku czego kontrolujący wypisuje Wezwanie, które następnie okazuje się
        bezzasadne,
        błąd wystawiającego Wezwanie,

        awaria parkomatu.
    Podkreślają Państwo, że w momencie wystawienia Wezwania, nie jest Państwu znana
    osoba fizyczna, do której kierowane jest Wezwanie. W związku z tym w dacie wystawienia
    Wezwania nie jest jednoznacznie określony użytkownik parkingu, jak również nie ma
    pewności, że Opłata dodatkowa jest w ogóle należna.
    Jeżeli pomimo braku pozytywnie rozpatrzonej reklamacji użytkownik pojazdu obciążonego
    Opłatą dodatkową nie uiści tej opłaty w ciągu 2 tygodni, występują Państwo z wnioskiem o
    udostępnienie danych osobowych właściciela pojazdu do Centralnej Ewidencji Pojazdów i
    Kierowców.
    Po otrzymaniu z CEPiK informacji o właścicielu pojazdu kierują Państwo do niego
    Uzupełnione Wezwanie do zapłaty. Jeśli właściciel pojazdu nie uiści Opłaty dodatkowej,
    zwracają się Państwo do niego o informację, kto korzystał z parkingu. Wskazują Państwo,
    że dopiero uzyskanie informacji o Korzystającym pozwala na identyfikację beneficjenta
    usługi.
    Kolejne możliwe etapy to windykacja polubowna oraz skierowanie sprawy na drogę
    postępowania sądowego.
    Nałożenie Opłaty dodatkowej przez Kontrolera jest weryfikowane przez pracowników
    Działu Obsługi Klienta i Windykacji. Taka opłata może otrzymać status opłaconej,
    anulowanej, wydanej, a także błędnie wystawionej. Status „błędnie wystawiona” otrzymuje
    opłata dodatkowa, co do której stwierdzono:
    a) brak dokumentacji fotograficznej, pozwalającej na stwierdzenie korzystania z parkingu
      w sposób naruszający regulamin parkingu;
    b) wystawienie jej niezgodnie z regulaminem (np. w błędnej wysokości);
    c) wystawienia jej bez tytułu prawnego (np. na samochód, który został zaparkowany poza
      terenem zarządzanego parkingu).
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą obowiązku wykazywania Opłaty
    dodatkowej, której nadano status „błędnie wystawiona”, w ewidencji i deklaracji JPK_VAT.
    Art. 99 ust. 1 ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym
      deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca
      następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c, art.
      133 i art. 138g ust. 2.
    Art. 99 ust. 7c ustawy:
      Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, zawierają dane niezbędne do
      rozliczenia podatku, obliczenia jego wysokości, w tym wysokości podstawy
      opodatkowania, podatku należnego i podatku naliczonego, a także dane dotyczące
      podatnika.
    Art. 99 ust. 11c ustawy:
      Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, są składane zgodnie z wzorem
      dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o
      informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne który obejmuje
      deklarację i ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3. Dokument elektroniczny, o
      którym mowa w zdaniu pierwszym, jest przesyłany w sposób określony w przepisach
      wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej i zgodnie z wymaganiami
      określonymi w tych przepisach.
    Art. 99 ust. 13b ustawy:

      Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
      szczegółowy zakres danych, o których mowa w ust. 7c, wraz z objaśnieniami co do
      sposobu wypełniania i miejsca składania deklaracji podatkowych, o których mowa w
      ust. 1-3, oraz niezbędnymi pouczeniami, uwzględniając konieczność prawidłowego
      rozliczenia podatku oraz kontroli tego obowiązku przez organ podatkowy.
    Art. 109 ust. 3 ustawy:
      Podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust.
      3 oraz podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art.
      113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą
      dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku i sporządzenie informacji
      podsumowującej, w szczególności dane dotyczące:
      1) rodzaju sprzedaży i podstawy opodatkowania, wysokości kwoty podatku należnego,
        w tym korekty podatku należnego, z podziałem na stawki podatku;
      2) kwoty podatku naliczonego obniżającego kwotę podatku należnego, w tym korekty
        podatku naliczonego;
      3) kontrahentów;
      4) dowodów sprzedaży i zakupów.
    Art. 109 ust. 3b ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 99 ust. 1, są obowiązani przesyłać, na zasadach
      określonych w art. 99 ust. 11c, za każdy miesiąc do urzędu skarbowego, za pomocą
      środków komunikacji elektronicznej, ewidencję, o której mowa w ust. 3, łącznie z
      deklaracją podatkową, w terminie do złożenia tej deklaracji.
    Art. 109 ust. 14 ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
      szczegółowy zakres danych, o których mowa w ust. 3, oraz sposób wykazywania
      danych w ewidencji przesyłanej zgodnie z ust. 3b i 3c, uwzględniając konieczność
      zapewnienia prawidłowości rozliczeń podatników oraz kontroli obowiązków
      podatników przez organ podatkowy, identyfikowania obszarów, w których występują
      nadużycia w podatku lub narażonych na te nadużycia, oraz możliwości techniczno-
      organizacyjne prowadzenia przez podatników ewidencji.
    Na podstawie art. 99 ust. 13b oraz art. 109 ust. 14 ustawy zostało wydane rozporządzenie
    Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października 2019 r. w sprawie
    szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w
    zakresie podatku od towarów i usług (Dz. U. 2019 poz. 1988 ze zm.), dalej:
    „rozporządzenie JPK_VAT”. Określa ono szczegółowy zakres danych, o których mowa w art.
    99 ust. 7c ustawy o VAT, wraz z objaśnieniami co do sposobu wypełniania i miejsca
    składania deklaracji podatkowych oraz niezbędnymi pouczeniami, uwzględniając
    konieczność prawidłowego rozliczenia podatku oraz kontroli tego obowiązku przez organ
    podatkowy.
    § 2 pkt 8 rozporządzenia JPK_VAT:
      Deklaracje zawierają dane niezbędne do obliczenia wysokości podatku należnego.
    § 4 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia JPK_VAT:
      Dane niezbędne do obliczenia wysokości podatku należnego, o których mowa w § 2
      pkt 8, obejmują:
      1) wysokość podstawy opodatkowania, a w przypadkach określonych w lit. d-f oraz i-m
      - także wysokość podatku należnego, z tytułu:

      a) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, zwolnionych od
        podatku,
      b) dostawy towarów oraz świadczenia usług, dla których miejsce świadczenia znajduje
        się poza terytorium kraju i w stosunku do których na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1
        lub ust. 9 ustawy przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek
        naliczony, z wyłączeniem czynności objętych procedurami szczególnymi, o których
        mowa w dziale XII w rozdziale 6a, 7 lub 9 ustawy, w tym odrębnie z tytułu
        świadczenia usług, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy,
      c) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych
        stawką 0%, w tym odrębnie z tytułu dostawy towarów, o której mowa w art. 129
        ustawy,
      d) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych
        stawką 5%, oraz korekty dokonanej zgodnie z art. 89a ust. 1 i 4 ustawy,
      e) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych
        stawką 7% albo 8%, oraz korekty dokonanej zgodnie z art. 89a ust. 1 i 4 ustawy,
      f) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych
        stawką 22% albo 23%, oraz korekty dokonanej zgodnie z art. 89a ust. 1 i 4 ustawy,
      g) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      h) eksportu towarów,
      i) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów,
      j) importu towarów rozliczanego zgodnie z art. 33a ustawy,
      k) importu usług, z wyłączeniem usług nabywanych od podatników podatku od
        wartości dodanej, do których stosuje się art. 28b ustawy,
      l) importu usług nabywanych od podatników podatku od wartości dodanej, do których
        stosuje się art. 28b ustawy,
      m)dostawy towarów, dla których podatnikiem jest nabywca zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt
        5 ustawy;
      2) łączną wysokość podstawy opodatkowania stanowiącą sumę wysokości podstaw
      opodatkowania określonych w pkt 1, z wyłączeniem odrębnie wykazanych wysokości
      podstaw opodatkowania z tytułu świadczenia usług, o których mowa w art. 100 ust. 1
      pkt 4 ustawy, oraz dostawy towarów, o której mowa w art. 129 ustawy.
    § 10 ust. 1 rozporządzenia JPK_VAT:
      1. Ewidencja zawiera następujące dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie
      podatku należnego:
      1) wysokość podstawy opodatkowania wynikającą z następujących czynności
      podlegających opodatkowaniu, w odniesieniu do których istnieje obowiązek
      wystawienia przez podatnika faktury na podstawie przepisów ustawy, z wyłączeniem
      faktur ujętych w ewidencji zgodnie z pkt 8 i pkt 9 lit. a:
      a) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, zwolnionych od
        podatku,
      b) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych
        stawką 0%, w tym odrębnie z tytułu dostawy towarów, o której mowa w art. 129
        ustawy,
      c) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy,
      d) eksportu towarów;

      2) wysokość podstawy opodatkowania i wysokość podatku należnego wynikające z
      następujących czynności podlegających opodatkowaniu, w odniesieniu do których
      istnieje obowiązek wystawienia przez podatnika faktury na podstawie przepisów
      ustawy, z uwzględnieniem oraz oznaczeniem korekt dokonanych zgodnie z art. 89a
      ust. 1 i 4 ustawy, z wyłączeniem faktur ujętych w ewidencji zgodnie z pkt 8 i pkt 9 lit. a:
      a) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych
        stawką 5%,
      b) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych
        stawką 7% albo 8%,
      c) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych
        stawką 22% albo 23%;
      3) wysokość podstawy opodatkowania wynikającą z dostawy towarów oraz
      świadczenia usług, dla których miejsce świadczenia znajduje się poza terytorium kraju
      i w stosunku do których na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 lub ust. 9 ustawy przysługuje
      prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, z wyłączeniem czynności
      objętych procedurami szczególnymi, o których mowa w dziale XII w rozdziale 6a, 7 lub
      9 ustawy, w tym odrębnie z tytułu świadczenia usług, o których mowa w art. 100 ust. 1
      pkt 4 ustawy;
      4) wysokość podstawy opodatkowania wynikającą z wewnątrzwspólnotowej dostawy
      towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy;
      5) wysokość podstawy opodatkowania i wysokość podatku należnego wynikające z
      wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów;
      6) wysokość podstawy opodatkowania i wysokość podatku należnego wynikające z
      importu towarów rozliczanego zgodnie z art. 33a ustawy, potwierdzone zgłoszeniem
      celnym lub deklaracją importową, o której mowa w art. 33b ustawy;
      7) wysokość podstawy opodatkowania i wysokość podatku należnego wynikające z:
      a) opodatkowania w szczególnej procedurze rozliczenia podatku, w podziale na stawki
        podatku:
        - świadczenia usług turystyki,
        - dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i
        antyków,
      b) dostawy towarów oraz świadczenia usług dokumentowanych fakturą wystawioną
        przez podatnika zgodnie z art. 106e ust. 5 pkt 3 ustawy, w podziale na stawki
        podatku, z wyłączeniem paragonów fiskalnych uznanych za faktury wystawiane
        zgodnie z tym przepisem, ujętych w ewidencji zgodnie z pkt 8 i pkt 9 lit. a,
      c) importu usług, z wyłączeniem usług nabywanych od podatników podatku od
        wartości dodanej, do których stosuje się art. 28b ustawy,
      d) importu usług nabywanych od podatników podatku od wartości dodanej, do
        których stosuje się art. 28b ustawy,
      e) dostawy towarów, dla których podatnikiem jest nabywca zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt
        5 ustawy;
      8) wartość sprzedaży bez podatku (netto) oraz wysokość podatku należnego, w
      podziale na stawki podatku oraz sprzedaż zwolnioną od podatku, wynikające z
      dokumentów zbiorczych o sprzedaży z kas rejestrujących;
      9) wysokość podstawy opodatkowania i wysokość podatku należnego:
      a) wynikające z faktur dokumentujących przejazd autostradą płatną lub przejazd na
        dowolną odległość, wystawianych w formie biletu jednorazowego przez podatników

        uprawnionych do świadczenia usług polegających na przewozie osób: kolejami
        normalnotorowymi, taborem samochodowym, statkami pełnomorskimi, środkami
        transportu żeglugi śródlądowej i przybrzeżnej, promami, samolotami i
        śmigłowcami, pod warunkiem że nie zostały ujęte w ewidencji zgodnie z pkt 8,
      b) nieudokumentowane fakturami,
      c) nieobjęte obowiązkiem prowadzenia ewidencji sprzedaży, o której mowa w art. 111
        ust. 1 ustawy, z wyłączeniem faktur ujętych w ewidencji zgodnie z pkt 1-7
      - wykazywane w wysokościach zbiorczych w podziale na stawki podatku oraz sprzedaż
      zwolnioną od podatku;
      10) wysokość podatku należnego od towarów objętych spisem z natury, o którym
      mowa w art. 14 ust. 5 ustawy;
      11) wysokość zwrotu odliczonej lub zwróconej kwoty wydanej na zakup kas
      rejestrujących, o którym mowa w art. 111 ust. 6 ustawy;
      12) wysokość podatku należnego od wewnątrzwspólnotowego nabycia środków
      transportu, wykazaną w wysokości podatku należnego z tytułu
      wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, podlegającą wpłacie w terminie, o którym
      mowa w art. 103 ust. 3, w związku z ust. 4 ustawy;
      13) wysokość podatku należnego od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o
      których mowa w art. 103 ust. 5aa ustawy, podlegającą wpłacie w terminie, o którym
      mowa w art. 103 ust. 5a i 5ac ustawy;
      14) wartość sprzedaży brutto dostawy towarów i świadczenia usług opodatkowanych
      na zasadach marży zgodnie z art. 119 i art. 120 ustawy.
    Art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Art. 29a ust. 7 ustawy:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
        momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
        wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
        ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na
        potrzeby podatku.

    Podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług stanowi wynagrodzenie, które
    dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo
    świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub która
    ma być otrzymana) w konkretnym przypadku.
    Samo otrzymanie jakiejkolwiek zapłaty lub dotacji (dopłaty, subwencji) nie stanowi żadnej
    czynności ani zdarzenia opodatkowanego. Jeżeli czynność, za którą wnoszona jest opłata
    lub do której jest przyznawana dopłata, nie jest czynnością podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem VAT, to zapłata (dopłata) do tej czynności nie stanowi elementu ceny oraz nie
    może być włączona do podstawy opodatkowania.
    Wskazali Państwo, że Opłata dodatkowa ma charakter opłaty sankcyjnej, pełniącej
    wyłącznie rolę dyscyplinującą wobec użytkowników parkingu i pobierana jest za
    naruszenie Regulaminu korzystania z parkingu.
    W tym miejscu należy przywołać przepisy prawa cywilnego.
    Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.)
    rozróżnia dwa rodzaje szkód: deliktową (wynikającą z czynów niedozwolonych) oraz
    kontraktową (wynikającą z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania
    umownego).
    Art. 415 Kodeksu cywilnego:
      Kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.
    Art. 471 Kodeksu cywilnego:
      Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Na gruncie stosunków cywilnoprawnych szkoda polega na nienależytym wykonaniu bądź
    niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika, istnieniu adekwatnego związku
    przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem a szkodą. Brak tych przesłanek
    powoduje, że nie ma się do czynienia ze szkodą, za powstanie której dłużnik zobowiązany
    jest do wypłaty odszkodowania.
    Zagadnienie dotyczące kar umownych regulują natomiast przepisy Działu II Kodeksu
    cywilnego - „Skutki niewykonania zobowiązań”.
    Art. 483 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę
      określonej sumy (kara umowna).
    Przepis art. 483 Kodeksu cywilnego jest bezwzględnie obowiązującym przepisem prawa,
    tzn. kary umowne mogą być wyłącznie sankcją za niewykonanie lub niewłaściwe
    wykonanie zobowiązań niepieniężnych.
    Z art. 483 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, że kara umowna jest dodatkowym
    zastrzeżeniem umownym, wprowadzanym do umowy w ramach swobody
    kontraktowania, mającym na celu wzmocnienie skuteczności więzi powstałej między
    stronami w wyniku zawartej przez nie umowy i służy realnemu wykonaniu zobowiązań
    (wyrok SN z 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt V CSK 85/08). Przewidziany umową obowiązek
    zapłaty kary umownej ma w stosunku do zasadniczego obowiązku dłużnika wynikającego
    z tej umowy charakter uboczny (akcesoryjny).

    Zastrzeżenie kary umownej można zatem traktować jako formę uproszczoną redakcji
    warunków umowy, która pozwala na przyjęcie przez strony, że wypadki niewykonania lub
    nienależytego wykonania umowy, stanowią jednocześnie podstawę do domagania się
    zapłaty kary umownej.
    Jeżeli więc płatności o charakterze odszkodowawczym nie będą miały bezpośredniego
    związku z żadną czynnością mającą charakter świadczenia ze strony podmiotu
    zobowiązanego, wówczas kwota otrzymanych odszkodowań i kar umownych nie będzie
    mieściła się w katalogu czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT i jako
    taka nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem. Ustalanie statusu wypłacanego
    odszkodowania, jako podlegającego bądź nie opodatkowaniu podatkiem VAT, należy
    oceniać w kontekście związku z konkretnym świadczeniem.
    Zagadnienie opłat pobieranych przez spółkę prawa prywatnego prowadzącą prywatne
    parkingi w razie nieprzestrzegania przez kierowców ogólnych warunków użytkowania tych
    parkingów było przedmiotem rozstrzygnięcia TSUE z dnia 20 stycznia 2022 r. w sprawie
    C#90/20 Apcoa Parking Danmark.
    W wyroku tym Trybunał orzekł, że:
      Art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112/WE (dalej: Dyrektywa VAT) należy interpretować
      w ten sposób, że opłaty kontrolne pobierane przez spółkę prawa prywatnego
      prowadzącą prywatne parkingi w razie nieprzestrzegania przez kierowców ogólnych
      warunków użytkowania tych parkingów należy uznać za wynagrodzenie za odpłatne
      usługi w rozumieniu tego przepisu, które jako takie podlegają podatkowi od wartości
      dodanej (podatek VAT).
    Uzasadniając swoje stanowisko Trybunał przypomniał, że:
      (...) zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy VAT, podatkowi VAT podlega odpłatne
      świadczenie usług na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika
      działającego w takim charakterze (pkt 26).
      W rozumieniu tego przepisu świadczenie usług dokonywane jest «odpłatnie» tylko
      wtedy, gdy pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach
      którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych, gdyż wynagrodzenie
      otrzymywane przez usługodawcę stanowi rzeczywiste odzwierciedlenie wartości
      wyodrębnionej usługi świadczonej usługobiorcy. Tak jest w przypadku, gdy istnieje
      bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem
      wzajemnym (wyrok z dnia 16 września 2021 r., Balgarska natsionalna televizia, C-21
      /20, EU:C:2021:743, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo)” (pkt 27).
    Po przeanalizowaniu sprawy, Trybunał stwierdził, że:
      „W sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu, główny warunek dotyczący
      istnienia świadczeń wzajemnych, wydaje się, że jest spełniony. Uiszczenie opłat za
      parkowanie oraz, stosownie do okoliczności, kwoty odpowiadającej opłatom
      kontrolnym za nieprawidłowe parkowanie stanowi bowiem wynagrodzenie za
      udostępnienie miejsca parkingowego” (pkt 30).
      (...) kierowca, który uiszcza te opłaty kontrolne, skorzystał z miejsca parkingowego lub
      strefy parkowania, a wysokość tych opłat kontrolnych wynika z tego, że warunki
      zaakceptowane przez danego kierowcę zostały spełnione (tak w pkt 31).
      „W związku z tym łączna kwota, jaką kierowcy zobowiązali się zapłacić w zamian za
      świadczoną przez Apcoa usługę parkingową - w stosownych przypadkach wraz z
      opłatami kontrolnymi za nieprawidłowe parkowanie - stanowi warunki, na jakich
      faktycznie skorzystali oni z miejsca parkingowego, i to nawet jeśli zdecydowali się oni
      na nieprawidłowe jego użytkowanie, przekraczając dozwolony czas postoju, nie

      uzasadniając prawidłowo swojego prawa postoju czy też parkując na miejscu
      zastrzeżonym, nieoznaczonym lub w sposób utrudniający ruch, z naruszeniem
      ogólnych warunków użytkowania odnośnych parkingów” (pkt 32).
      „W rezultacie wydaje się, że te opłaty kontrolne mogą mieć bezpośredni związek z
      usługą parkingową i w konsekwencji można je uznać za integralną część całkowitej
      kwoty, którą kierowcy zobowiązali się zapłacić Apcoa, decydując się na zaparkowanie
      swojego pojazdu na jednym z parkingów, którymi spółka ta zarządza (pkt 33)”.
    Zdaniem Trybunału, pobranie opłat dodatkowych nie byłoby możliwe, gdyby wcześniej nie
    została wykonana usługa udostępnienia miejsca parkingowego, zatem obowiązek zapłaty
    opłaty kontrolnej za nieprzestrzeganie regulaminu stanowi jeden z warunków
    skorzystania z usługi. W konsekwencji, TSUE doszedł do przekonania, że opłaty kontrolne
    oraz opłaty za parkowanie są ze sobą powiązane i łącznie stanowią wynagrodzenie za
    świadczenie usług - opodatkowane VAT.
    Trybunał przypomniał również, że:
      „(...), bezpośredni związek istnieje wówczas, gdy dwa świadczenia są od siebie
      wzajemnie zależne, a mianowicie jedno jest dokonywane tylko pod warunkiem
      dokonania drugiego - i odwrotnie (wyrok z dnia 11 marca 2020 r., San Domenico
      Vetraria, C-94/19, EU:C:2020:193, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo)” (pkt 41).
      „Otóż jest tak w niniejszym przypadku, ponieważ, jak zauważył rzecznik generalny w
      pkt 66 opinii, pobieranie przez Apcoa opłat kontrolnych za nieprawidłowe parkowanie
      i parkowanie przez danego kierowcę w szczególnych okolicznościach, które określiła ta
      spółka, a które pociągają za sobą takie podwyższone opłaty za parkowanie, są ze sobą
      powiązane. Konieczność przeprowadzenia kontroli nieprawidłowego parkowania i w
      konsekwencji nałożenie takich opłat kontrolnych nie może bowiem mieć miejsca, jeżeli
      usługa udostępnienia miejsca parkingowego nie została wcześniej wykonana” (pkt 42).
    Zdaniem Trybunału, wniosku tego nie podważa okoliczność, że kwota opłaty kontrolnej
    jest z góry określona i pozostaje bez konkretnego gospodarczego związku z wartością
    świadczonej usługi parkingowej oraz to, że opłata kontrolna za nieprawidłowe parkowanie
    jest uznawana w prawie krajowym za karę.
      „(...) zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dla zakwalifikowania transakcji jako
      transakcji dokonanej odpłatnie w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy VAT bez
      znaczenia jest wysokość świadczenia wzajemnego, w szczególności okoliczność, czy
      jest ona równa kosztom poniesionym przez podatnika w związku ze świadczeniem
      usługi, czy też od nich wyższa lub niższa. Taka okoliczność nie może mieć bowiem
      wpływu na bezpośredni związek pomiędzy dokonanym świadczeniem usług a
      otrzymanym świadczeniem wzajemnym (wyrok z dnia 11 marca 2020 r., San
      Domenico Vetraria, C-94/19, EU:C:2020:193, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo)”
      (pkt 45).
    Ponadto Trybunał zauważył, że:
      „(...) dla celów wykładni przepisów dyrektywy VAT ocena tego, czy płatność
      dokonywana jest w zamian za świadczenie usługi, jest kwestią z zakresu prawa Unii,
      którą należy rozstrzygać odrębnie od oceny dokonywanej na mocy prawa krajowego
      (wyrok z dnia 22 listopada 2018 r., MEO - Serviços de Comunicaçoes e Multimédia, C-
      295/17, EU:C:2018:942, pkt 69, 70)” (pkt 46).
    Z powyższego wynika, że okoliczność, iż opłata kontrolna za nieprawidłowe parkowanie
    jest uznawana w prawie krajowym za karę, nie ma decydującego znaczenia dla kwalifikacji
    kwoty określonej z góry w umowie o świadczenie usług.
    Przy ocenie skutków podatkowych konkretnej opłaty dodatkowej należy w szczególności
    zwracać uwagę, czy usługa została rzeczywiście wykonana czy też nie. Ma to bowiem
    istotne znaczenie dla skutków podatkowych opłat mających charakter sankcyjny.

    Jak wynika z przedstawionego przez Państwa opisu sprawy, w przypadku nieuiszczenia
    opłaty, przekroczenia opłaconego czasu parkowania lub innego rodzaju naruszenia zasad
    korzystania z parkingu, pobierana jest opłata dodatkowa. Zatem, w analizowanej sprawie
    istnieje bezpośredni związek pomiędzy nałożeniem opłaty dodatkowej a skorzystaniem z
    usługi parkowania (najem miejsca parkingowego).
    Te dwa świadczenia - najem miejsca parkingowego oraz nałożenie kary umownej - są od
    siebie wzajemnie zależne, a mianowicie jedno jest dokonywane tylko pod warunkiem
    dokonania drugiego i odwrotnie.
    Wskazali Państwo we wniosku, że nałożone przez Kontrolerów Opłaty dodatkowe
    podlegają weryfikacji w określonej przez Państwa procedurze. Skutkiem jej zastosowania
    może być uznanie niektórych Opłat dodatkowych za błędnie wystawione. Status „błędnie
    wystawiona” otrzymuje Opłata dodatkowa, co do której stwierdzono:
        brak dokumentacji fotograficznej, pozwalającej na stwierdzenie korzystania z
        parkingu w sposób naruszający regulamin parkingu;
        wystawienie jej niezgodnie z regulaminem (np. w błędnej wysokości);
        wystawienia jej bez tytułu prawnego (np. na samochód, który został zaparkowany
        poza terenem zarządzanego parkingu).
    Można się z Państwem zgodzić, że nadanie Opłacie dodatkowej statusu „błędnie
    wystawiona” w sytuacji, kiedy została wystawiona bez tytułu prawnego oznacza, że nie
    wystąpiło korzystanie z parkingu w sposób naruszający Regulamin parkingu, a tym samym
    Opłata dodatkowa jest nienależna od momentu jej wydania przez Kontrolera. Nie można
    zatem stwierdzić, że Opłata dodatkowa, której nadano status „błędnie wystawiona” z
    powodu wystawienia jej bez tytułu prawnego, wchodzi w skład podstawy opodatkowania.
    Tym samym, w tej sytuacji nie mają Państwo obowiązku wykazania Opłaty dodatkowej
    „błędnie wystawionej” w ewidencji i deklaracji JPK_VAT.
    W odniesieniu do Opłaty dodatkowej wystawionej bez tytułu prawnego Państwa
    stanowisko jest prawidłowe.
    Natomiast w sytuacji, kiedy nie dysponują Państwo odpowiednią dokumentacją
    fotograficzną potwierdzającą naruszenie Regulaminu parking, lub też Opłata dodatkowa
    została wystawiona niezgodnie z Regulaminem, nie można się zgodzić, że nie wystąpiło
    korzystanie z parkingu w sposób naruszający Regulamin parkingu. Przeciwnie, naruszenie
    zostało stwierdzone przez osoby, które Państwo upoważnili i zobowiązali do prowadzenia
    kontroli na zarządzanych przez Państwa parkingach. Tym samym, nie można się z
    Państwem zgodzić, że Opłata dodatkowa „błędnie wystawiona”, której nie
    udokumentowali Państwo odpowiednio albo która została wystawiona w błędnej
    wysokości, jest kwotą Państwu nienależną.
    Umowę najmu miejsca parkingowego Korzystający zawiera z Państwem poprzez wjazd
    samochodem na parking. Opłaty dodatkowe stanowią integralną część całkowitej kwoty,
    którą Korzystający zobowiązali się zapłacić Państwu, decydując się na zaparkowanie
    swojego pojazdu na parkingu, którym Państwo zarządzają. W przypadku Opłat
    dodatkowych usługa najmu miejsca parkingowego na rzecz Korzystającego została
    rzeczywiście przez Państwa wykonana. Uznanie relacji pomiędzy Państwem a
    Korzystającym za odpłatne świadczenie usług następuje wraz z rozpoczęciem wykonania
    usługi, a nie dopiero w momencie, gdy ocenią Państwo, że mogą udowodnić wykonanie
    usługi przedstawiając dokumentację fotograficzną.
    Zatem Opłata dodatkowa, której nadali Państwo status „błędnie wystawiona”, z uwagi na
    niedysponowanie przez Państwa odpowiednią dokumentacją fotograficzną
    potwierdzającą naruszenie Regulaminu parkingu, lub też Opłata dodatkowa wystawiona
    niezgodnie z Regulaminem wchodzą w skład podstawy opodatkowania. W związku z tym

    mają Państwo obowiązek wykazania Opłaty dodatkowej „błędnie wystawionej” w ewidencji
    i deklaracji JPK_VAT.
    W odniesieniu do Opłaty dodatkowej, której nadali Państwo status „błędnie wystawiona”,
    gdyż nie dysponują Państwo odpowiednią dokumentacją fotograficzną potwierdzającą
    naruszenie Regulaminu parkingu, oraz w odniesieniu do Opłaty dodatkowej wystawionej
    niezgodnie z Regulaminem, Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również momentu powstania obowiązku podatkowego w
    odniesieniu do opłaty dodatkowej o statusie „błędnie wystawiona”, którą mają Państwo
    obowiązek wykazać w ewidencji i deklaracji JPK_VAT (pytanie nr 2).
    Art. 19a ust. 1 ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania
      usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art.
      138f.
    Dla niektórych usług powstanie obowiązku podatkowego uregulowane jest w szczególny
    sposób, na mocy art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury z tytułu świadczenia
      usług:
          telekomunikacyjnych,
          wymienionych w poz. 24-37, 50 i 51 załącznika nr 3 do ustawy,
          najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze,
          ochrony osób oraz usług ochrony, dozoru i przechowywania mienia,
          stałej obsługi prawnej i biurowej,
          dystrybucji energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu
          przewodowego,
    - z wyjątkiem usług, do których stosuje się art. 28b, stanowiących import usług.
    Charakter usługi, którą opisali Państwo we wniosku, a która polega na udostępnieniu
    miejsca parkingowego, pozostaje zbieżny z charakterem usług najmu czy usług o
    podobnym do najmu charakterze. Nie ma przy tym znaczenia czas parkowania, ani to, z
    jakiego powodu nałożono opłatę dodatkową.
    Dyrektywa 2006/112/WE wprost posługuje się pojęciem „wynajmu miejsc parkingowych
    dla pojazdów” w art. 135 ust. 2 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE:
      Zwolnienie przewidziane w ust. 1 lit. l) nie obejmuje wynajmu miejsc parkingowych dla
      pojazdów.
    Powyższe potwierdza zatem, że analizowaną czynność - udostępnianie miejsc
    parkingowych - należy traktować jako usługę najmu czy usługę o podobnym charakterze.
    Art. 19a ust. 7 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 3 i 4, gdy podatnik nie wystawił faktury
      lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu
      terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4, a w przypadku gdy nie
      określono takiego terminu - z chwilą upływu terminu płatności.
    Art. 19a ust. 8 ustawy:
      Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub
      część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład budowlany lub

      mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub
      lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania
      w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z wyjątkiem:
      1) dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w sposób,
        o którym mowa w ust. 1b;
      2) dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek podatkowy
        powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4.
    Art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy:
      Fakturę wystawia się nie później niż z upływem terminu płatności - w przypadku, o
      którym mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4.
    W świetle powołanych przepisów, w przypadku nałożenia opłaty dodatkowej za
    nieuiszczenie opłaty za parkowanie lub przekroczenie opłaconego czasu parkowania,
    obowiązek ten będzie powstawał na zasadach określonych dla usług najmu lub usług o
    podobnym charakterze.
    Z opisu sprawy wynika, że w analizowanej sprawie, w związku z nieregulaminowym
    korzystaniem z miejsca parkingowego, mogą wystąpić dwie zasadnicze sytuacje z tytułu
    których naliczają Państwo Opłaty dodatkowe, tj.:
        brak ważnego biletu wskutek nieuiszczenia opłaty lub
        przekroczenie opłaconego czasu parkowania.
    Wskazali Państwo również na inne naruszenia Regulaminu, za które naliczają Państwo
    Opłaty dodatkowe:
        parkowanie innych samochodów niż samochody osobowe do 3,5 t;
        nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdów używanych przez osoby
        niepełnosprawne oraz pojazdów posiadających zezwolenie na parkowanie na
        drogach publicznych;
        użycie biletu parkingowego lub karty abonamentowej, które nie są ważne dla
        danego parkingu;
        nieumieszczenie biletu parkingowego lub karty abonamentowej wewnątrz pojazdu,
        za przednią szybą, po lewej stronie, w miejscu widocznym z zewnątrz;
        parkowanie poza wyznaczonymi miejscami parkingowymi lub brak specjalnego
        zezwolenia na parkowanie na miejscach zarezerwowanych;
        palenie lub używanie otwartego ognia, mycie lub odkurzanie samochodów,
        wymiana płynów lub oleju, jakiekolwiek zanieczyszczanie parkingu.
    Zasadniczo obowiązek podatkowy dla czynności opisanych we wniosku (udostępnianie
    miejsc parkingowych) powinien powstawać w dacie wystawienia faktury - co wskazano
    powyżej.
    Przy czym, jeżeli świadczenie będzie miało miejsce na rzecz podmiotów niebędących
    podatnikami podatku VAT, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym
    charakterze, obowiązek podatkowy będzie powstawał z chwilą:
        upływu terminu płatności, lub
        wystawienia faktury - jeżeli podatnik zdecyduje się na wystawienie faktury takiemu
        podmiotowi (pomimo braku takiego obowiązku na gruncie przepisów o podatku

        VAT) i faktura ta zostanie wystawiona przed upływem terminu płatności.
        Wystawienie faktury po terminie płatności nie powoduje „ponownego” powstania
        obowiązku podatkowego.
    Upływ terminu płatności powinien zostać przy tym określony zgodnie z przyjętymi przez
    podatnika zasadami dostępnymi dla nabywcy, np. określony regulamin parkowania
    pojazdu, który nabywca akceptuje, korzystając z usługi parkowania.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że opłaty za parkowanie wnoszone są z góry za cały
    zaplanowany czas postoju, niezwłocznie po przybyciu na parking. Służą do tego
    parkomaty lub aplikacja.
    W przypadku nieuiszczenia opłaty, przekroczenia opłaconego czasu parkowania oraz
    innych naruszeń Regulaminu pobierają Państwo Opłatę dodatkową. Wezwanie do jej
    wniesienia Kontroler powinien umieścić za wycieraczką przedniej szyby pojazdu. Opłata
    dodatkowa winna być wpłacana najpóźniej w ciągu 14 dni od wystawienia Wezwania.
    Każdy klient, który nie zgadza się z nałożoną w Wezwaniu Opłatą dodatkową, ma
    możliwości złożenia reklamacji, a informacja ta jest zamieszczana w Regulaminie oraz w
    Wezwaniu. Rozpatrują Państwo reklamację w ciągu 14 dni od jej otrzymania i udzielają
    odpowiedzi listownie lub drogą elektroniczną. Jeśli jest podstawa do uznania reklamacji,
    Opłata dodatkowa zostaje anulowana.
    W przypadku, gdy Korzystający, na którego pojazd nałożono Opłatę dodatkową, nie uiści
    jej w przeciągu w 2 tygodni od daty jej naliczenia oraz nie złoży reklamacji do Opłaty
    dodatkowej lub gdy reklamacja została rozpatrzona negatywnie - rozpoczynają Państwo
    procedurę mającą na celu ustalenie danych właściciela pojazdu i zwracają się Państwo do
    niego o informację, kto korzystał z parkingu. W razie nieuiszczenia Opłaty dodatkowej
    przez zidentyfikowanego Korzystającego, sprawa kierowana jest do windykacji
    polubownej, a dalszym możliwym krokiem jest postępowanie sądowe.
    Z powyższego wynika, że określili Państwo terminy płatności Opłaty dodatkowej. Są one
    uzależnione od określonego zachowania odbiorcy usługi parkingowej.
    Opłaty dodatkowe, o których mowa w analizowanej sprawie, stanowią część
    wynagrodzenia należnego Państwu za udostępnienie miejsc parkingowych. Opłaty te nie
    kreują innego świadczenia odrębnego (samodzielnego) od usługi parkowania. Są one
    ściśle związane ze skorzystaniem z miejsca parkingowego i odnoszą się do niewywiązania
    się kierowcy pojazdu (użytkownika parkingu) z obowiązków przewidzianych w Regulaminie
    podczas korzystania z miejsca parkingowego. Przedmiotowe Opłaty dodatkowe stanowią
    płatność wynikającą z korzystania z miejsca parkingowego. Tym samym podlegają one
    opodatkowaniu na zasadach właściwych dla usługi parkingowej.
    W odniesieniu do Opłat dodatkowych wyznaczają Państwo w Wezwaniu termin ich
    płatności.
    Jak wskazano powyżej, w przypadku usług najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o
    podobnym charakterze obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z dyspozycją art. 19a ust.
    5 pkt 4 ustawy, tj. w dacie wystawienia faktury.
    Natomiast zgodnie z art. 19a ust. 7 ustawy w przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 3 i
    4, gdy podatnik nie wystawił faktury lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy
    powstaje z chwilą upływu terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4,
    a w przypadku, gdy nie określono takiego terminu - z chwilą upływu terminu płatności.
    Pytanie oznaczone we wniosku nr 2 obejmuje Opłaty dodatkowe, które mają Państwo
    obowiązek wykazać w ewidencji i deklaracji JPK_VAT, czyli - jak wynika z odpowiedzi na
    pytanie nr 1 - Opłaty dodatkowe, którym nadali Państwo status „błędnie wystawiona”,
    gdyż nie dysponują Państwo odpowiednią dokumentacją fotograficzną potwierdzającą
    naruszenie Regulaminu parkingu, oraz w odniesieniu do Opłaty dodatkowej wystawionej

    niezgodnie z Regulaminem. Obowiązek podatkowy z tytułu tych Opłat dodatkowych,
    powinni Państwo rozpoznać zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b tiret trzecie w zw. z art.
    19a ust. 7 ustawy.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest nieprawidłowe.
    Sformułowali Państwo również wątpliwości dotyczące obowiązku wystawienia faktury na
    Opłaty dodatkowe:
        na podatnika VAT, jeśli w terminie ustawowym do wystawienia faktury określonym
        w art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy (14-dniowy termin płatności) nie posiadają Państwo z
        przyczyn od siebie niezależnych danych nabywcy, ani nie są Państwo w stanie
        żadnymi dostępnymi prawnie środkami ustalić (otrzymać z CEPiK) danych nabywcy
        /korzystającego niezbędnych do wystawienia faktury (pytanie nr 3),
        na żądanie osoby fizycznej zgłoszone po upływie dłuższego czasu (np. 6 miesięcy),
        która to osoba argumentuje, że jest podatnikiem VAT i wykorzystuje pojazd w
        prowadzonej prze siebie działalności gospodarczej, co nie wynikało z danych
        uzyskanych z CEPiK (pytanie nr 5).
    Art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę
      towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez
      niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o
      podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
    Jako podatnik VAT są Państwo zobowiązani wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż
    towarów i usług na rzecz innego podatnika.
    Powyższy przepis nie nakłada na podatników obowiązku wystawiania faktur
    dokumentujących sprzedaż realizowaną na rzecz podmiotów niebędących podatnikami
    VAT. W określonych sytuacjach jednak taki obowiązek powstaje.
    Art. 106b ust. 3 ustawy:
      Na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
      dokumentującą:
      1. czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie
        wynika z ust. 1, z wyjątkiem:
      a) czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4,
      b) czynności, o których mowa w art. 106a pkt 3 i 4,
      1a) otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem czynności, o których
        mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z
        wyjątkiem:
      a) przypadku, gdy zapłata dotyczy czynności, o których mowa w art. 19a powstanie
        obowiązku podatkowego ust. 1b i ust. 5 pkt 4 oraz art. 106a stosowanie przepisów
        dotyczących faktur pkt 3 i 4,
      b) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      2. sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117 zwolnienia
        rolnika ryczałtowego z niektórych obowiązków pkt 1 i art. 118 usługi rolnicze rolnika
        ryczałtowego

      - jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od
      końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano
      całość lub część zapłaty.
    Zgodnie z powyższymi przepisami, na zgłoszone w odpowiednim terminie żądanie
    nabywcy (niebędącego podatnikiem), podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
    dokumentującą sprzedaż. Przy czym obowiązek wystawienia faktury na zgłoszone w
    odpowiednim terminie żądanie nabywcy (niebędącego podatnikiem) nie dotyczy m.in.
    czynności o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy o VAT - usług najmu, dzierżawy,
    leasingu lub usług o podobnym charakterze.
    Brak obowiązku wystawienia faktury na zgłoszone w odpowiednim terminie żądanie
    nabywcy (niebędącego podatnikiem VAT) nie oznacza zakazu wystawienia takiej faktury.
    Należy przy tym mieć na uwadze przepisy dotyczące terminów wystawiania faktur -
    zawarte w przywołanym powyżej art. 106i ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy.
    Informacje, jakie powinna zawierać faktura, wymienione są w art. 106e ust. 1 ustawy:
      Faktura powinna zawierać m.in.:
      1) datę wystawienia;
      2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób
        jednoznaczny identyfikuje fakturę;
      3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy;
      4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z
        zastrzeżeniem pkt 24 lit. a oraz pkt 25;
      5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
        potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on
        towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;
      6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę
        otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b obowiązek wystawienia faktury ust. 1
        pkt 4, o ile taka data jest określona i różni się od daty wystawienia faktury;
      7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
      8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
      9) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
    10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu
        wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej
        netto;
    11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez
        kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
    12) stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku korzystania
        z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7 i 9;
    13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
        stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
    14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące
        poszczególnych stawek podatku;
    15) kwotę należności ogółem; (...).
    W art. 106e ust. 1 ustawy punkty 1-15 są zasadami ogólnymi. Kolejne punkty tego
    przepisu określają elementy, które powinny znaleźć się na fakturach dokumentujących
    transakcje realizowane w szczególnych okolicznościach.

    W świetle przedstawionych okoliczności sprawy należy uznać, że skoro ustawodawca nie
    nakłada na podatników obowiązku wystawiania faktur dokumentujących sprzedaż
    realizowaną na rzecz podmiotów niebędących podatnikami VAT, to są / będą Państwo
    zobowiązani do wystawienia faktury wyłącznie w sytuacji, gdy Opłata dodatkowa została
    naliczona dla podmiotu będącego podatnikiem podatku VAT.
    Natomiast gdy opłata dodatkowa została naliczona dla podmiotu niebędącego
    podatnikiem VAT, to nie mają / nie będą Państwo mieć obowiązku wystawienia faktury.
    Jednak mogą / będą Państwo mogli ją wystawić w przypadku, gdy nabywca w
    odpowiednim terminie zwróci się z żądaniem jej wystawienia.
    Odnosząc się bezpośrednio do Państwa pytania nr 3 należy zauważyć, że zgodnie z art.
    106e ust. 1 ustawy, wśród danych, które powinna zawierać faktura, są m.in. imiona i
    nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy (pkt 3 ww.
    regulacji), a także numer identyfikacji podatkowej lub jego odpowiednik (pkt 5 ww.
    regulacji).
    Zatem w sytuacji, gdy w terminie ustawowym do wystawienia faktury określonym w art.
    106i ust. 3 pkt 4 ustawy (14-dniowy termin płatności) z przyczyn od siebie niezależnych nie
    posiadają / nie będą Państwo posiadać danych nabywcy, ani nie są / nie będą Państwo w
    stanie żadnymi dostępnymi prawnie środkami ustalić (otrzymać z CEPiK) danych nabywcy
    / Korzystającego niezbędnych do wystawienia faktury - należy uznać, że nie ma / nie
    będzie możliwości ustalenia, czy odbiorcą usługi jest podatnik podatku VAT czy też osoba
    niebędąca podatnikiem. W takiej sytuacji nie mają / / nie będą Państwo mieć obowiązku
    wystawienia faktury.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 jest prawidłowe.
    Natomiast pytanie nr 5 dotyczy sytuacji, kiedy osoba fizyczna, zidentyfikowana jako
    Korzystający, zgłasza żądanie wystawienia faktury, wskazując, że jest podatnikiem VAT i
    wykorzystuje pojazd w swojej działalności gospodarczej.
    Jak wskazano powyżej, zasadą jest dokumentowanie transakcji pomiędzy podatnikami za
    pomocą faktur. Jeżeli podmiot dokonuje zakupu jako podatnik, a nie jako konsument, to
    powinien o tym fakcie poinformować sprzedawcę w momencie dokonywania zakupu.
    Podatnik nie może bowiem dowolnie wybierać, czy dokonuje zakupu na potrzeby
    prowadzonej działalności gospodarczej, czy też występuje w charakterze konsumenta. To
    znaczy, że jeżeli w momencie dokonywania zakupu dany podmiot występuje w
    charakterze konsumenta i nabywa określony towar jako konsument, wówczas nie ma
    możliwości późniejszej zmiany charakteru tego zakupu. Towar lub usługa nabyta na
    potrzeby osobiste lub prywatne nie może z czasem przekształcić się w zakup służący
    działalności gospodarczej z punktu widzenia VAT. W szczególności podatnik nie nabędzie
    prawa do odliczenia VAT naliczonego od zakupu dokonanego w charakterze konsumenta.
    Z opisu sprawy wynika, że Korzystający i/lub właściciel pojazdu mają wielokrotną
    możliwość poinformowania Państwa, że pojazd wykorzystywany jest w działalności
    gospodarczej podatnika VAT i w związku z tym są Państwo zobowiązani do wystawienia
    faktury:
        kiedy Korzystający odbierze wezwanie zza szyby pojazdu,
        kiedy właściciel pojazdu, zidentyfikowany na podstawie bazy CEPiK, otrzyma od
        Państwa Uzupełnione Wezwanie do zapłaty, na podstawie którego zamierza uiścić
        Opłatę dodatkową,
        kiedy Korzystający, którego wskazał właściciel pojazdu, otrzyma Uzupełnione
        Wezwanie do zapłaty.

    Z art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy wynika, że w przypadku, o którym mowa w art. 19a ust. 5
    pkt 4 ustawy, fakturę wystawia się nie później niż z upływem terminu płatności. Termin
    płatności wskazują Państwo w wezwaniu.
    Natomiast na mocy art. 106b ust. 3 ustawy obowiązek wystawienia faktury na żądanie
    nabywcy towaru lub usługi, który jest podmiotem innym niż podatnik VAT, ograniczony
    jest do 3 miesięcy licząc od końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano
    usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty. Ponadto obowiązek ten nie dotyczy
    czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy.
    Jak już wskazano, art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy dotyczy usług najmu, dzierżawy, leasingu lub
    usług o podobnym charakterze, natomiast z opisu sprawy wynika, że świadczą Państwo
    usługi najmu miejsca parkingowego na rzecz Korzystających. Przepis ten znajduje zatem
    zastosowanie w Państwa sprawie.
    A zatem nie mają / nie będą Państwo mieć obowiązku wystawienia faktury na żądanie
    osoby fizycznej zgłoszone po upływie dłuższego czasu (np. 6 miesięcy), która to osoba
    argumentuje, że jest podatnikiem VAT i wykorzystuje pojazd w prowadzonej przez siebie
    działalności gospodarczej, co nie wynikało z danych uzyskanych z CEPiK.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 5 jest prawidłowe.
    Pytanie nr 4 obejmuje sytuację, gdy po uzyskaniu danych z CEPiK mają Państwo
    obowiązek wystawienia faktury na opłatę dodatkową na podatnika VAT (np. firmę
    leasingową). Pytają Państwo, czy w dacie wystawienia faktury po terminie wynikającym z
    art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy powstanie ponownie obowiązek podatkowy w podatku VAT
    na podstawie art. 19a ust. 5 pkt 4 i ust. 7 ustawy, podczas gdy opodatkowali już Państwo
    przedmiotową Opłatę dodatkową podatkiem VAT z chwilą upływu terminu płatności
    określonym w wezwaniu.
    Łączna analiza powołanych powyżej norm prawnych - dotyczących obowiązku
    podatkowego oraz dokumentowania sprzedaży - prowadzi do wniosku, że obowiązek
    podatkowy z tytułu świadczenia m.in. usług najmu lub usług o podobnych charakterze
    powstaje z chwilą wystawienia faktury. Natomiast w sytuacji, gdy podatnik nie wystawił
    faktury lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje nie później niż z
    chwilą upływu terminu płatności.
    Wystawienie faktury po upływie terminu płatności nie powoduje ponownego powstania
    obowiązku podatkowego.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 4 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili, i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili, i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja dotyczy wyłącznie podatku od towarów i usług, natomiast w zakresie
    podatku dochodowego od osób prawnych zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku (pytań). Inne
    kwestie, które nie zostały objęte pytaniem - nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej - rozpatrzone.
    Jako element opisu sprawy przyjęta została okoliczność, że (...) 2024 r. wydana została na
    Państwa rzecz interpretacja indywidualna znak (...), z której wynika obowiązek
    opodatkowania Opłaty dodatkowej z chwilą upływu terminu płatności określonym w
    wezwaniu. W związku z tym w niniejszej interpretacji nie dokonano analizy w tym zakresie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.