Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.723.2025.4.KO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-17
Teza: W zakresie:; ustalenia czy nabycie przez Państwa znaku
towarowego od A będzie stanowić nabycie usługi w
rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy, od którego to nabycia
będą Państwo uprawnieni do odliczenia podatku naliczonego,
zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy,; ustalenia czy oddanie do
korzystania znaku towarowego na podstawie umowy
cywilnoprawnej będzie stanowić odrębną usługę w
rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy, dla której obowiązek
podatkowy powstanie w dacie wystawienia faktury zgodnie z
art. 19a ust. 5 pkt 4 tiret 3 ustawy.
Słowa kluczowe: odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług
usługi
znak-znak towarowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie jest:
    - prawidłowe - w zakresie ustalenie czy nabycie przez Państwa znaku towarowego od A
      będzie stanowić nabycie usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy, od którego to
      nabycia będą Państwo uprawnieni do odliczenia podatku naliczonego, zgodnie z art.
      86 ust. 1 ustawy,
    - prawidłowe - w zakresie ustalenia czy oddanie do korzystania znaku towarowego na
      podstawie umowy cywilnoprawnej będzie stanowić odrębną usługę w rozumieniu art.
      8 ust. 1 pkt 1 ustawy, dla której obowiązek podatkowy powstanie w dacie wystawienia
      faktury zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 tiret 3 ustawy.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    11 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej m.in.
    w zakresie podatku od towarów i usług.
    Wniosek uzupełniono pismem z 17 października 2025 r. będącym odpowiedzią na
    wezwanie.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    - Zainteresowany będący stroną postępowania:
        B Spółka akcyjna
    - Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
        A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością

## Opis zdarzenia przyszłego

B S.A. (dalej: Spółka) jest spółką akcyjną należącą do grupy spółek, której przeważającym
    przedmiotem działalności jest (...) i jest również podatnikiem podatku od osób prawnych
    mającym siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz czynnym podatnikiem VAT
    zarejestrowanym dla celów podatku od towarów i usług na terytorium Polski.
    Spółka planuje zawarcie umowy ze spółką z grupy - A sp. z o.o. (dalej: A lub łącznie ze
    Spółką dalej: Wnioskodawcy), której przedmiotem będzie nabycie przez Spółkę od A, a
    następnie, w drodze umowy cywilnoprawnej, oddanie za wynagrodzeniem w użytkowanie
    A znaku towarowego zarejestrowanego w Urzędzie Patentowym RP oraz będącego
    objętym prawem ochronnym od dnia (...) roku (które wygaśnie (...) roku) - dalej: Umowa.
    Wnioskodawca posiada w A 100% udziałów, które nabyła 27 października 2022 roku. A jest
    podatnikiem podatku od osób prawnych mającym siedzibę na terytorium

    Rzeczypospolitej Polskiej oraz czynnym podatnikiem VAT zarejestrowanym dla celów
    podatku od towarów i usług na terytorium Polski. Przeważającym przedmiotem
    działalności A jest (...).
    Spółka posiada aktualnie prawa do zarejestrowanych znaków towarowych: (...).
    Ponadto, w dniu (...) Spółka zawarła umowę licencyjną, w ramach której oddała w
    używanie znak towarowy spółce z grupy C. Umowa ta została rozwiązana w IV kwartale
    2022 r. z uwagi na zmianę modelu współpracy między obydwiema spółkami. Niemniej
    jednak, znak towarowy C nadal pozostaje własnością Spółki i Spółka nie wyklucza zawarcia
    ponownej umowy licencyjnej w przyszłości.
    Aktualnie Spółka nie świadczy usług zarządzania znakami towarowymi.
    Znak towarowy, będący przedmiotem planowanej Umowy stanowi w A wartość
    niematerialną i prawną, którą A wytworzyła we własnym zakresie przed nabyciem
    udziałów przez Spółkę. Znak towarowy został wymieniony jako składnik majątku w
    umowie nabycia udziałów. Cena znaku towarowego będącego przedmiotem Umowy
    zostanie ustalona na podstawie wyceny przeprowadzonej przez podmiot niezależny i
    odpowiadać będzie wartości rynkowej.
    W ramach zawieranej Umowy zawarte zostanie postanowienie, zgodnie z którym koszty
    związane z zarządzaniem znakiem towarowym A (m.in. w zakresie monitorowania znaku
    towarowego, podejmowania działań dotyczących jego ochrony, np. składania sprzeciwów,
    wniosków o zaprzestanie naruszeń czy dochodzenie odszkodowania związanego z
    naruszeniem - Wnioskodawcy podkreślają, że wskazany zakres działań stanowi
    przykładowe czynności, które mogą być podejmowane w ramach zarządzania znakiem
    towarowym) będą obciążać A w okresach, w których doszło do podejmowania działań
    związanych ze znakiem A.
    Niezależnie od powyższego, Spółka jako jedyny podmiot w grupie dysponuje w swoim
    zakresie wykwalifikowanym personelem zdolnym do opieki prawnej nad wszelkimi
    aspektami związanymi z posiadaniem i oddawaniem do użytkowania wyżej wspomnianych
    znaków towarowych. W pozostałych spółkach w grupie usługi prawne świadczone są przez
    niezależnych profesjonalistów, niemniej jednak usługi te nie obejmują kwestii związanych
    z prawem własności intelektualnej oraz prawem własności przemysłowej.
    Celem Spółki, jak i wszystkich podmiotów w grupie, jest stopniowa reorganizacja oraz
    uporządkowanie funkcji każdej ze spółek, w szczególności w związku z nabyciem udziałów
    w spółkach powiązanych, w tym z nabyciem udziałów w A w 2022 r. W odniesieniu do
    Spółki podejmowane działania mają na celu skumulowanie w jednym podmiocie znaków
    towarowych spółek z grupy i późniejsze zarządzanie nimi. Pozostałe spółki w grupie będą
    natomiast użytkować znaki towarowe na podstawie umowy cywilnoprawnej.
    Planowany model motywowany jest przede wszystkim wskazaną wyżej planowaną
    reorganizacją spółek w grupie. Spółka wskazuje dodatkowo, że w odniesieniu do A
    planowana transakcja ma na celu również dofinansowanie A oraz poprawienie jej
    płynności finansowej. Wnioskodawcy podkreślają natomiast, że nie jest to jedyny i
    kluczowy cel planowanej transakcji.
    Kwota opłaty za korzystanie ze znaku towarowego zostanie określona na podstawie
    wyceny i odpowiadać będzie standardom rynkowym. Odpisów amortyzacyjnych znaku
    towarowego będzie dokonywała Spółka.
    W piśmie z 17 października 2025 r. uzupełniono opis sprawy następująco.
    1. Czy pomiędzy Państwem a A sp. z o.o. istnieją powiązania, o których mowa w art. 32
      ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. z 2025 r. poz.
      775 ze zm.)?

      Tak, między B a A sp. z o.o. istnieją powiązania, o których mowa w art. 32 ust. 2
      ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 775
      ze zm.). B posiada 100% udziałów w A sp. z o.o.
    2. Czy znak towarowy został wprowadzony przez A sp. z o.o. do ewidencji wartości
      niematerialnych i prawnych?
      Nie, znak towarowy nie został wprowadzony przez A sp. z o.o. do ewidencji wartości
      niematerialnych i prawnych.
    3. Czy znak towarowy podlegał amortyzacji?
      Nie, znak towarowy nie podlegał amortyzacji.
    4. Czy znak towarowy będą Państwo wykorzystywać do wykonywania czynności
      opodatkowanych podatkiem VAT?
      Tak, znak towarowy będzie wykorzystywany przez Spółkę do czynności
      opodatkowanych podatkiem VAT. Jak zostało wskazane we Wniosku, celem grupy, do
      której należy zarówno B, jak i A sp. z o.o., jest konsolidacja w Spółce wszystkich
      znaków towarowych i zarządzania nimi, co będzie wykonywane w ramach
      prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej opodatkowanej VAT.
    5. Na podstawie jakiej umowy cywilnoprawnej oddadzą Państwo do korzystania znak
      towarowy spółce A sp. z o.o. np. umowy najmu, dzierżawy, leasingu, proszę wskazać?
      Spółka wskazuje, że na etapie składania Wniosku aspekty biznesowe transakcji, w tym
      w jakiej konkretnie formie zawarta zostanie umowa, nie zostały jeszcze przez strony
      doprecyzowane, stąd też rodzaj umowy został wskazany we Wniosku przykładowo.
      Jednocześnie, w celu ustosunkowania się do Wezwania organu Spółka wskazuje, że
      zawarta będzie umowa najmu znaku towarowego.
    6. Na jaki okres planują Państwo oddać do korzystania znak towarowy spółce A sp. z o.o.
      (np. na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu)?
      Spółka wskazuje, że szczegóły dotyczące okresu, na jaki planowane jest oddanie do
      korzystania znaku towarowego spółce A sp. z o.o. są przedmiotem trwających rozmów
      i negocjacji biznesowych pomiędzy stronami. Niemniej jednak, w celu ustosunkowania
      się do Wezwania Spółka wskazuje, że Spółka planuje zawarcie umowy najmu na 15 lat.
    7. Czy wysokość wynagrodzenia za oddanie do korzystania znaku towarowego spółce A
      sp. z o.o. (np. podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu) umożliwi zwrot
      poniesionych wydatków na zakup znaku towarowego. Jeżeli tak, to w jakim okresie
      czasu zwrócą się nakłady poniesione na zakup znaku towarowego?
      Spółka wskazuje, że wartość opłaty za korzystanie ze znaku towarowego uzależniona
      będzie od wyceny znaku towarowego, która dokonywana jest przez niezależnego
      rzeczoznawcę i na moment składania Wniosku oraz niniejszej odpowiedzi wycena ta
      nie została jeszcze sfinalizowana. Natomiast, jak zostało wskazane we Wniosku,
      wynagrodzenie będzie ustalone na poziomie rynkowym.
      W związku z powyższym, na moment przygotowywania odpowiedzi na niniejsze
      Wezwanie Spółka nie jest w stanie precyzyjnie określić po jakim okresie czasu nakłady
      poniesione na zakup znaku towarowego się zwrócą.
      Ze wstępnych analiz wynika, że nakłady poniesione na nabycie znaku towarowego
      mogą zwrócić się po okresie około 10-12 lat od zawarcia umowy najmu znaku
      towarowego.
    Pytania w zakresie podatku od towarów i usług

    1. Czy nabycie przez Spółkę znaku towarowego od A będzie stanowić nabycie usługi w
      rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, od którego to nabycia Spółka będzie
      uprawniona odliczenia podatku naliczonego zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT?
    2. Czy oddanie do korzystania znaku towarowego na podstawie umowy cywilnoprawnej
      będzie stanowić odrębną usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT od
      usługi wskazanej w pytaniu nr 1, dla której obowiązek podatkowy powstanie w dacie
      wystawienia faktury zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 tiret 3 ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie/Stanowisko Zainteresowanych w sprawie w zakresie
    podatku od towarów i usług ostatecznie sformułowane w piśmie z 17 października 2025 r.
    1. Zdaniem Wnioskodawców nabycie przez Spółkę znaku towarowego od A będzie
      stanowić nabycie usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, od którego to
      nabycia Spółka będzie uprawniona odliczenia podatku naliczonego zgodnie z art. 86
      ust. 1 ustawy o VAT.
    2. Zdaniem Wnioskodawców oddanie do korzystania znaku towarowego na podstawie
      umowy cywilnoprawnej będzie stanowić odrębną usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1
      pkt 1 ustawy o VAT od usługi wskazanej w pytaniu nr 1, dla której obowiązek
      podatkowy powstanie w dacie wystawienia faktury zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4
      tiret 3 ustawy o VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Uwagi ogólne
    Zgodnie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby
    prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi
    dostawy towarów w rozumieniu art. 7 w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez pojęcie świadczenia usług należy
    rozumieć określone zachowanie się podatnika na rzecz innego podmiotu, które wynika
    z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu
    będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę.
    Przez świadczenie usług należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie, powstrzymanie się od działania (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy
    ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa o
    podatku od towarów i usług zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest
    dostawą w myśl art. 7 ustawy o VAT.
    Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT jednoznacznie
    wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady podlegają
    opodatkowaniu VAT jedynie wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie (za

    wynagrodzeniem). Dodatkowym warunkiem opodatkowania czynności stanowiącej
    świadczenie usług, jest wykonanie tej czynności przez podatnika.
    Podatnikami - według art. 15 ust. 1 ustawy o VAT są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Artykuł 15 ust. 2 ustawy stanowi, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły
    dla celów zarobkowych (podkreślenie własne).
    Mając na uwadze powyższe, dla kwalifikacji danego świadczenia jako usługi
    podlegającej opodatkowaniu VAT konieczne jest spełnienie następujących przesłanek:
    1) Świadczenie dokonywane jest przez podmiot mający status podatnika, który działa
        w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji,
    2) Świadczenie, nie stanowi dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ustawy o VAT,
    3) Istnieje zidentyfikowany odbiorca (beneficjent usługi), który z tego świadczenia
        odnosi korzyść,
    4) Świadczenie musi być odpłatne, czyli istnieje związek między świadczoną usługą a
        otrzymanym wynagrodzeniem (musi występować ekwiwalentność).
    Jak zostało wskazane wyżej, przez świadczenie usług rozumie się również przeniesienie
    praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej
    dokonano czynności prawnej (art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT). Nie jest ważne, czy w
    danym przypadku chodzi o sprzedaż praw, czy udzielenie licencji - niezależnie od formy
    w każdym z tych przypadków dochodzi do świadczenia usług podlegających VAT (por.
    Matarewicz Jacek, Ustawa o podatku od towarów i usług. Komentarz aktualizowany,
    LEX).
    W zakresie uznania znaku towarowego za wartość niematerialną i prawną należy
    odnieść się do ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U.
    z 2017 r. poz. 776, z późn. zm. - dalej „Ustawa PWP”).
    Zgodnie z art. 120 ust. 1 Ustawy PWP znakiem towarowym może być każde oznaczenie
    umożliwiające odróżnienie towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego
    przedsiębiorstwa oraz możliwe do przedstawienia w rejestrze znaków towarowych w
    sposób pozwalający na ustalenie jednoznacznego i dokładnego przedmiotu udzielonej
    ochrony. Znakiem towarowym może być w szczególności wyraz, włącznie z nazwiskiem,
    rysunek, litera, cyfra, kolor, forma przestrzenna, w tym kształt towaru lub opakowania,
    a także dźwięk.
    Zgodnie z art. 121 Ustawy PWP na znak towarowy może być udzielone prawo ochronne.
    Zgodnie z art. 153 ust. 1 Ustawy PWP przez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się
    prawo wyłącznego używania znaku towarowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na
    (podkreślenie własne) całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. Czas trwania prawa
    ochronnego na znak towarowy wynosi 10 lat od daty zgłoszenia znaku towarowego w
    Urzędzie Patentowym, przy czym może zostać ono przedłużone na wniosek, w drodze
    decyzji, na kolejne okresy dziesięcioletnie (zgodnie z art. 153 ust. 2 oraz art. 153 ust. 3
    Ustawy PWP).
    Prawo znaków towarowych to przepisy należące do działu prawa własności
    intelektualnej, jakim jest prawo własności przemysłowej. Znakiem towarowym są
    wszelkie znaki, oznaczenia, symbole, których zadaniem jest indywidualizowanie
    towarów lub usług na rynku. Uważa się, że znaki pełnią trzy funkcje: oznaczania
    pochodzenia, jakościową, reklamową. Znak towarowy oznacza pochodzenie, gdy

    wskazuje, że opatrzone tym znakiem towary lub usługi pochodzą z tego samego źródła
    (gwarantującego i kontrolującego ich jakość). Funkcja jakościowa znaku towarowego
    polega na informowaniu przez znak, że wszystkie opatrzone nim towary lub usługi są
    takiej samej jakości. Funkcję reklamową wypełnia znak, jeśli zachęca on do zakupu
    opatrzonych tym znakiem towarów lub usług. Tak się dzieje, jeśli klienci z danym
    znakiem towarowym kojarzą dobrą jakość towarów lub usług lub też znak ten przyciąga
    uwagę klientów - wywołuje u nich pozytywne skojarzenia lub w inny sposób pozytywnie
    oddziałuje. Funkcję reklamową przede wszystkim realizują renomowane znaki
    towarowe.
    Charakter znaku towarowego i korzyści wynikające z faktu bycia jego właścicielem
    wskazują na możliwość wykorzystywania go wyłącznie dla celów działalności
    gospodarczej. Oznacza to, że kiedy dochodzi do realizacji uprawnień wynikających ze
    znaków towarowych, zawsze jest to cel zarobkowy.
    Potwierdzeniem powyższego poglądu jest wyrok WSA w Łodzi sygn. akt I SA/Łd 503/15 z
    18 sierpnia 2018 r., w którym Sąd orzekł, że „charakter znaku towarowego i korzyści
    wynikające z faktu bycia jego współwłaścicielem, w zasadzie wykluczają, aby znak ten
    mógł być wykorzystywany na cele osobiste. Jakościowa i reklamowa funkcja znaku
    towarowego, czyni niemożliwym skuteczne realizowanie wynikających z niego praw w
    sferze życia prywatnego, w oderwaniu od działalności gospodarczej. Potwierdza to
    również treść art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności
    przemysłowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1410), zgodnie z którym przez uzyskanie prawa
    ochronnego nabywa się prawo wyłącznego używania znaku towarowego w sposób
    zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczpospolitej Polskiej. Wprawdzie
    możliwe jest samo posiadanie znaku towarowego (np. w celach kolekcjonerskich),
    jednak kiedy dochodzi do realizacji wynikających z niego uprawnień, zawsze jest to cel
    zarobkowy, a nie osobisty. (...) W omawianym przypadku jednak nie można zapominać
    o charakterze (...) prawa ochronnego do znaku towarowego, które co do zasady służy
    do wykorzystywania w sposób zarobkowy lub zawodowy, a zatem częstotliwy, co jest
    właściwe dla działalności gospodarczej. Ze stanu faktycznego przedstawionego we
    wniosku nie wynika bowiem, aby skarżący nabył to prawo w innym celu, np.
    kolekcjonerskim”.
    Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, że nabycie znaku towarowego od A będzie
    miało związek z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą, a jego
    wykorzystywanie będzie miało cel zarobkowy.
    Ponadto, wartość znaku towarowego mieści się w kategorii „wartości niematerialnych i
    prawnych”, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT.
    Tym samym należy uznać, że nabycie prawa do znaku należy potraktować jako nabycie
    usług, które będzie opodatkowane podatkiem od towarów i usług.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie m.in. w interpretacji indywidualnej
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 27 lipca 2024 r., nr 0114-KDIP4-
    3.4012.201.2024.4.IG; z dnia 9 września 2019 r., nr 0114-KDIP1-1.4012.376.2019.2.JO; z
    dnia 13 czerwca 2017 r., nr 0114-KDIP4.4012.201.2017.1.PR).
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-
    5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę,
    którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu
    sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika. W myśl art. 29a ust. 6 pkt 1 Ustawy o VAT, podstawa opodatkowania
    obejmuje podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem
    kwoty podatku.

    Biorąc powyższe pod uwagę, w przypadku planowanej transakcji sprzedaży znaku
    towarowego, jako podstawę opodatkowania przyjąć należy cenę sprzedaży znaku
    określoną w Umowie.
    Jak wynika natomiast z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, W zakresie, w jakim towary i usługi
    są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o
    którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego. W związku z powyższym, warunkiem odliczenia VAT jest
    związek nabytego świadczenia z czynnościami opodatkowanymi (działalnością
    gospodarczą) podatnika.
    Jednocześnie, ustawa o VAT przewiduje katalog usług (art. 88 ust 1 ustawy o VAT) oraz
    okoliczności (art. 88 ust 3a ustawy o VAT), które wyłączają prawo do odliczenia VAT.
    Spółka w tym miejscu wskazuje, że nabywana usługa będzie miała związek z
    prowadzoną przez nią działalnością opodatkowaną. Jednocześnie nabywana usługa nie
    została wskazana w katalogu art. 88 ust 1 ustawy o VAT oraz nie wystąpią okoliczności
    wskazane w art. 88 ust 3a ustawy o VAT.
    Mając na uwadze powyższe, w odniesieniu do pytania nr 1 będącego przedmiotem
    niniejszego Wniosku, Wnioskodawcy stoją na stanowisku, że nabywane świadczenie
    będzie stanowiło usługę na gruncie ustawy o VAT, w związku z czym Spółka będzie
    miała prawo do odliczenia VAT naliczonego w związku z nabyciem znaku towarowego.
    Oddanie znaku towarowego do używania za wynagrodzeniem
    Jak zostało wskazane wyżej, dla kwalifikacji danego świadczenia jako usługi podlegającej
    opodatkowaniu VAT konieczne jest spełnienie następujących przesłanek:
    1. Świadczenie dokonywane jest przez podmiot mający status podatnika, który działa
      w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji,
    2. Świadczenie, nie stanowi dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ustawy o VAT,
    3. Istnieje zidentyfikowany odbiorca (beneficjent usługi), który z tego świadczenia
      odnosi korzyść,
    4. Świadczenie musi być odpłatne, czyli istnieje związek między świadczoną usługą a
      otrzymanym wynagrodzeniem (musi występować ekwiwalentność).
    W pierwszej kolejności Wnioskodawcy wskazują, że oddanie przez Spółkę znaku
    towarowego do używania podmiotowi, od którego znak został uprzednio nabyty (A)
    stanowić będzie odrębne zdarzenie gospodarcze.
    Wnioskodawcy w tym miejscu wskazuje, że w analizowanej sprawie nie znajdą
    zastosowania zasady wynikające z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej (por. Wyrok TSUE z 27 marca 2019 r. w sprawie C-201/18 - Midybel SA
    przeciwko Etat belge), zgodnie z którymi transakcja leasingu zwrotnego (tzw. Sale and
    lease back) i podobne nie stanowi dwóch odrębnych czynności na gruncie podatku VAT,
    lecz powinna zostać potraktowana jako jedno świadczenie, którego przedmiotem jest
    usługa finansowa.
    W pierwszej kolejności Spółka podkreśla, że orzecznictwo TSUE dotyczące transakcji
    sale and lease back dotyczyło sytuacji, w której nie doszło do zbycia aktywa
    (przeniesienia prawa własności) na rzecz podmiotu, który miał go później wynajmować
    (leasingować), a jedynie do jego wydzierżawienia. Zatem na podmiot, który miał
    dokonywać leasingu zwrotnego nie przeszło prawo własności.
    Natomiast w sprawie będącej przedmiotem niniejszego wniosku Spółka definitywnie
    nabędzie prawo do znaku towarowego A na podstawie Umowy. Znak towarowy zatem
    wejdzie do majątku Spółki, którym Spółka będzie miała prawo rozdysponowywać
    według swojego uznania, w tym ustanowić znak towarowy przedmiotem innych umów.
    Ponadto, Wnioskodawcy podkreślają, że głównym celem gospodarczym dokonania
    najpierw nabycia znaku towarowego, a później oddanie go w użytkowanie podmiotowi

    zbywającemu jest planowana stopniowa reorganizacja oraz uporządkowanie funkcji
    każdej ze spółek w grupie. W odniesieniu do Spółki podejmowane działania mają na
    celu skumulowanie w jednym podmiocie znaków towarowych spółek z grupy i
    późniejsze zarządzanie nimi.
    W związku z powyższym zawarcie odrębnej umowy cywilnoprawnej, w tym z
    podmiotem od którego znak towarowy został nabyty, będzie wpisywać się w nową
    strategię grupy i powinno stanowić odrębne zdarzenie gospodarcze.
    Niezależnie od powyższego, jak zostało wskazane w opisie zdarzenia przyszłego, w
    ramach planowanej transakcji, zawarta zostanie umowa cywilnoprawna (najmu,
    dzierżawy, bądź leasingu), w ramach której Spółka zobowiąże się do oddania do
    korzystania ze znaku towarowego, natomiast A zobowiąże się do ponoszenia opłat
    (czynszu).
    Wnioskodawcy w tym miejscu wskazuje, że oddanie znaku towarowego do używania
    związane będzie z prowadzoną działalnością gospodarczą Spółki. Przede wszystkim,
    Spółka dotychczas oddawała w używanie znak towarowy innemu podmiotowi z grupy
    na podstawie umowy z 1 października 2019 r. Dodatkowo znak będzie wykorzystywany
    przez A w prowadzonej przez siebie działalności.
    Niezależnie od powyższego, Wnioskodawcy podkreślają również, że sam charakter
    stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa najmu, dzierżawy bądź leasingu wskazuje, że
    ma ona długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe.
    Odnosząc powyższe do przesłanek, które powinny zostać spełnione, aby dane
    zdarzenie gospodarcze mogło zostać zakwalifikowane jako świadczenie usług:
    1) Świadczenie dokonywane jest przez podmiot mający status podatnika, który działa w
      takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji - Spółka wskazuje, że w
      odniesieniu do planowanej transakcji będzie działać w charakterze podatnika,
      zatem przedmiotowa przesłanka zostanie spełniona,
    2) Świadczenie, nie stanowi dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ustawy o VAT -
      Wnioskodawcy wskazują, że przedmiotem świadczenia jest wartość niematerialna i
      prawna, więc nie stanowi ono dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ustawy o
      VAT, zatem przedmiotowa przesłanka zostanie spełniona,
    3) Istnieje zidentyfikowany odbiorca (beneficjent usługi), który z tego świadczenia
      odnosi korzyść - Spółka wskazuje, że odbiorcą usługi będzie A, który będzie odnosić
      korzyści ze świadczonej przez Spółkę usługi poprzez możliwość korzystania ze
      znaku towarowego przy jednoczesnym korzystaniu z wykwalifikowanego personelu
      zdolnego do opieki prawnej nad wszelkimi aspektami związanymi z posiadaniem
      znaków towarowych, w tym m.in. w zakresie monitorowania znaku towarowego,
      podejmowania działań dotyczących jego ochrony, np. składania sprzeciwów,
      wniosków o zaprzestanie naruszeń czy dochodzenie odszkodowania związanego z
      naruszeniem, zatem przedmiotowa przesłanka zostanie spełniona,
    4) Świadczenie musi być odpłatne, czyli istnieje związek między świadczoną usługą a
      otrzymanym wynagrodzeniem (musi występować ekwiwalentność) - usługa
      świadczona będzie za wynagrodzeniem, zatem przedmiotowa przesłanka zostanie
      spełniona.
    Mając na uwadze powyższe, wszystkie przesłanki konieczne do uznania danego
    świadczenia jako usługi zostaną spełnione. Zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b tiret 3
    ustawy o VAT, w przypadku świadczenia usług najmu, dzierżawy leasingu lub usług o
    podobnym charakterze, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury. Z
    związku z powyższym, obowiązek podatkowy z tytułu oddania do użytkowania znaku
    towarowego powstanie z chwilą wystawienia faktury. Powyższe potwierdza m.in. DKIS w
    interpretacji indywidualnej z 6 kwietnia 2023 r., nr 0113-KDIPT1-2.4012.97.2023.1.JS.
    W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawców w odniesieniu do pytania nr 2 będącego
    przedmiotem niniejszego wniosku, oddanie do używania znaku towarowego na rzecz A

    będzie stanowić świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT i co do
    zasady będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w stosunku do
    której obowiązek podatkowy powstanie w momencie wystawienia faktury zgodnie z art.
    19a ust. 5 pkt 4 lit. b tiret 3 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku od towarów i
    usług jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do
        tolerowania czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które
    składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie
    (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy), w tym
    również przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych.
    Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do
    zasady, podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z
    wyjątkiem przypadków ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    W ramach systemu podatku VAT czynnościami podlegającymi opodatkowaniu są
    transakcje między stronami, przewidujące zapłatę ceny lub inne wynagrodzenie. Zatem
    jeżeli czynność polega jedynie na świadczeniu jednej ze stron, bez bezpośredniego

    wynagrodzenia, nie ma podstawy opodatkowania, w związku z czym świadczenie takie
    nie podlega podatkowi VAT.
    Należy zauważyć, iż świadczenie usługi następuje „odpłatnie” w rozumieniu art. 5 ust. 1
    pkt 1, a zatem podlega opodatkowaniu, tylko jeżeli pomiędzy usługodawcą a
    usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana
    świadczeń wzajemnych, gdyż świadczenie otrzymywane przez usługodawcę stanowi
    rzeczywiste odzwierciedlenie wartości usługi świadczonej usługobiorcy. Świadczenie
    usług dokonywane odpłatnie w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT wymaga
    bezpośredniego związku między wyświadczoną usługą a otrzymanym wynagrodzeniem.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE przyjmuje się, że odpłatność ma
    miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub
    świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie
    jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie
    dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług
    bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została
    skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy
    została powiększona także o zysk sprzedającego. Skoro przepisy nie określają formy
    zapłaty za świadczoną usługę należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć
    postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej
    usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie
    którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz
    świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć bezpośredni związek o charakterze
    przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą, a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana
    zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.
    Z opisu sprawy wynika, że planują Państwo zawarcie umowy, której przedmiotem będzie
    nabycie przez Państwa od A, a następnie, w drodze umowy cywilnoprawnej, oddanie za
    wynagrodzeniem w użytkowanie A znaku towarowego. A jest czynnym podatnikiem VAT.
    Znak towarowy, będący przedmiotem planowanej Umowy stanowi w A wartość
    niematerialną i prawną, którą A wytworzyła we własnym zakresie przed nabyciem
    udziałów przez Państwa. Cena znaku towarowego będącego przedmiotem Umowy
    zostanie ustalona na podstawie wyceny przeprowadzonej przez podmiot niezależny i
    odpowiadać będzie wartości rynkowej.
    Znak towarowy będzie wykorzystywany przez Państwa do czynności opodatkowanych
    podatkiem VAT. Celem grupy, do której należy zarówno Państwo, jak i A, jest konsolidacja
    w Spółce Państwa wszystkich znaków towarowych i zarządzania nimi, co będzie
    wykonywane w ramach prowadzonej przez Państwa działalności gospodarczej
    opodatkowanej VAT.
    Wątpliwości Państwa dotyczą kwestii czy nabycie przez Państwa znaku towarowego od A
    będzie stanowić nabycie usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy, od którego to
    nabycia będą Państwo uprawnieni odliczenia podatku naliczonego.
    W tym miejscu należy wskazać, że na podstawie art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca
    2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2023 r., poz. 1170, ze zm.):
      Znakiem towarowym może być każde oznaczenie umożliwiające odróżnienie
      towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa oraz
      możliwe do przedstawienia w rejestrze znaków towarowych w sposób pozwalający
      na ustalenie jednoznacznego i dokładnego przedmiotu udzielonej ochrony.
    Stosownie do treści art. 120 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej:
      Znakiem towarowym, w rozumieniu ust. 1, może być w szczególności wyraz, włącznie
      z nazwiskiem, rysunek, litera, cyfra, kolor, forma przestrzenna, w tym kształt towaru
      lub opakowania, a także dźwięk.
    Zgodnie z art. 120 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej:

      Na znak towarowy może być udzielone prawo ochronne.
    W myśl art. 153 ust. 1 Prawo własności przemysłowej:
      Przez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się prawo wyłącznego używania znaku
      towarowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze
      Rzeczypospolitej Polskiej.
    Na mocy art. 153 ust. 2 Prawo własności przemysłowej:
      Czas trwania prawa ochronnego na znak towarowy wynosi 10 lat od daty zgłoszenia
      znaku towarowego w Urzędzie Patentowym.
    Stosownie do art. 153 ust. 3 Prawo własności przemysłowej:
      Prawo ochronne na znak towarowy przedłuża się o dalsze 10 lat ochrony, o ile
      uiszczona zostanie opłata za dalszy okres ochrony.
    Prawo ochronne na znak towarowy jest bezwzględnym prawem podmiotowym o
    określonej przepisami ustawy Prawo własności przemysłowej czasowej i terytorialnej
    skuteczności.
    Należy wskazać, że nie każda czynność, która stanowi świadczenie usług w rozumieniu art.
    8 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Określona czynność
    będzie opodatkowana podatkiem VAT, jeśli zostanie wykonana przez podatnika, a więc
    osobę prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Jak stanowi art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W świetle art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że świadczenie usług podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy wykonywane
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej czynności. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej czynności mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Biorąc powyższe pod uwagę należy zauważyć, że wartość prawa do znaku towarowego
    mieści się w kategorii „wartości niematerialnych i prawnych”, o których mowa w art. 8 ust.
    1 pkt 1 ustawy, zaś przeniesienie wartości ww. prawa do znaku zalicza się do świadczenia
    usług, realizowanych w ramach działalności gospodarczej.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że planowana sprzedaż prawa do znaku będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy),
    gdyż zbycie znaku towarowego spełnia definicję świadczenia usług w rozumieniu art. 8
    ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W odniesieniu do prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia przez
    Państwa znaku towarowego należy zauważyć co następuje.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do

      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku
    należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym
    podatnikiem VAT i znak towarowy będzie wykorzystywany przez Państwa do czynności
    opodatkowanych podatkiem VAT w ramach prowadzonej przez Państwa działalności
    gospodarczej opodatkowanej VAT.
    Zatem w analizowanym przypadku będą spełnione warunki, o których mowa w art. 86 ust.
    1 ustawy. Nabycie przez nabycie przez Państwa znaku towarowego od A będzie stanowić
    nabycie usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. W konsekwencji przy braku
    zaistnienia innych negatywnych przesłanek wymienionych w art. 88 ustawy, będzie
    Państwu przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktury wystawionej
    przez Zbywcę dotyczącej nabycie znaku towarowego, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy.
    Stanowisko Państwa w zakresie postawionego pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Kolejne wątpliwości Państwa dotyczą kwestii czy oddanie do korzystania znaku
    towarowego na podstawie umowy cywilnoprawnej będzie stanowić odrębną usługę w
    rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy od usługi wskazanej w pytaniu nr 1, dla której
    obowiązek podatkowy powstanie w dacie wystawienia faktury zgodnie z art. 19a ust 5 pkt
    4 tiret 3 ustawy o VAT.
                1Na podstawie art. 353 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025
    r. poz. 1071):
      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Z powyższej zasady wynika, że strony mogą dowolnie kształtować treść umowy w
    granicach wyznaczonych przez obowiązujące przepisy prawa, w tym także przepisy prawa
    podatkowego.
    Umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony określone przepisami
    obowiązki.
    Zgodnie z art. 659 § 1 ww. ustawy Kodeks cywilny:

      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Stosownie do art. 669 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Najemca obowiązany jest uiszczać czynsz w terminie umówionym.
    Tak więc najem jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną; odpowiednikiem
    świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania i pobierania
    pożytków, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.
    Umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony - zarówno
    wynajmującego, jak i najemcę - określone przepisami obowiązki.
    Zatem najem stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt
    1 ustawy. Tym samym wypełnia ona określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję
    działalności gospodarczej.
    Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 19a ust. 1 ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
      ust. 1 i art. 138f.
    Generalna zasada wynikająca z brzmienia powołanego powyżej art. 19a ust. 1 ustawy
    wskazuje, że obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
    wykonania usługi. Zgodnie z tą regulacją, podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za
    okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien
    być rozliczony za ten okres.
    W tym miejscu zauważyć należy, że w art. 19a ust. 5 ustawy, ustawodawca w sposób
    szczególny uregulował powstanie obowiązku podatkowego dla niektórych usług.
    Na mocy art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury z tytułu świadczenia
      usług:
        - telekomunikacyjnych,
        - wymienionych w poz. 24-37, 50 i 51 załącznika nr 3 do ustawy,
        - najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze,
        - ochrony osób oraz usług ochrony, dozoru i przechowywania mienia,
        - stałej obsługi prawnej i biurowej,
        - dystrybucji energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu przewodowego
        - z wyjątkiem usług, do których stosuje się art. 28b, stanowiących import usług.
    Natomiast art. 19a ust. 7 ustawy stanowi, że:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 3 i 4, gdy podatnik nie wystawił faktury
      lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu
      terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4, a w przypadku gdy
      nie określono takiego terminu - z chwilą upływu terminu płatności.
    W świetle art. 19a ust. 8 ustawy:
      Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość
      lub część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład
      budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu
      mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z
      chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z wyjątkiem:
        1) dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w
        sposób, o którym mowa w ust. 1b;
        2) dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek
        podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4.

    Jak wynika z powołanych wyżej przepisów dla dostaw towarów i usług wymienionych w
    art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy obowiązek podatkowy powstaje w momencie wystawienia
    faktury z tytułu tych świadczeń. Natomiast, stosownie do art. 19a ust. 7 ustawy, gdy
    podatnik nie wystawił faktury lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy
    powstaje z chwilą upływu terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4,
    a w przypadku gdy nie określono takiego terminu - z chwilą upływu terminu płatności.
    W myśl art. 106b ust. 1 ustawy:
    Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
    1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a
      pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od
      wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem;
    2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z
      procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
    3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w
      pkt 1;
    4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
      których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
        a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
        b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5
          pkt 4,
        c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a
          ust. 1b.
    Na podstawie art. 106i ust. 1 ustawy:
      Fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w
      którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę, z zastrzeżeniem ust. 2-9.
    Według art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy:
      Fakturę wystawia się nie później niż z upływem terminu płatności - w przypadku, o
      którym mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4.
    Z kolei jak stanowi art. 106i ust. 7 ustawy:
      Faktury nie mogą być wystawione wcześniej niż 60. dnia przed:
        1) dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi;
        2) otrzymaniem, przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi,
        całości lub części zapłaty.
    Zgodnie z art. 106i ust. 8 ustawy:
      Przepis ust. 7 pkt 1 nie dotyczy wystawiania faktur w zakresie dostawy i świadczenia
      usług, o których mowa w art. 19a ust. 3, 4 i ust. 5 pkt 4, jeżeli faktura zawiera
      informację, jakiego okresu rozliczeniowego dotyczy.
    W tym miejscu zaznaczyć należy, że moment powstania obowiązku podatkowego wymaga
    od wykonawcy danej usługi prawidłowego określenia momentu jej wykonania. Ustawa o
    podatku od towarów i usług nie definiuje tego momentu, ani w żaden sposób nie
    precyzuje jakimi kryteriami należy posługiwać się dla jego określenia. Wskazać jednak
    należy, że o faktycznym wykonaniu usługi decyduje jej charakter. Z kolei o charakterze i o
    dacie wykonania tej usługi decydują strony umowy cywilnoprawnej, chyba że moment ten
    jest określany przez obowiązujący przepis prawa regulujący zasady wykonywania danego
    rodzaju usług.
    W uzasadnieniu własnego stanowiska wskazali Państwo, że w sprawie nie znajdą
    zastosowania zasady wynikające z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii

    Europejskiej (wyrok TSUE z 27 marca 2019 r. w sprawie C-201/18 - Midybel SA przeciwko
    Etat belge), zgodnie z którymi transakcja leasingu zwrotnego (tzw. Sale and lease back) i
    podobne nie stanowi dwóch odrębnych czynności na gruncie podatku VAT, lecz powinna
    zostać potraktowana jako jedno świadczenie, którego przedmiotem jest usługa finansowa.
                                  1W tym miejscu należy więc zaznaczyć, że w myśl art. 709 ustawy z 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1071):
      Przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego
      przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w
      tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania
      pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić
      finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej
      cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.
                16Zaś zgodnie z art. 709 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli finansujący zobowiązał się, bez dodatkowego świadczenia, przenieść na
      korzystającego własność rzeczy po upływie oznaczonego w umowie czasu trwania
      leasingu, korzystający może żądać przeniesienia własności rzeczy w terminie
      miesiąca od upływu tego czasu, chyba że strony uzgodniły inny termin.
    Wobec powyższego, umowa leasingu sprowadza się do używania rzeczy i pobierania
    pożytków, nie rodzi natomiast powstania prawa do rozporządzania towarem jak
    właściciel. W świetle ustawy o podatku od towarów i usług, leasing - co do zasady - jest
    usługą zdefiniowaną w art. 8 ust. 1 ustawy.
    Pomimo, że ustawa nie wprowadza takiego nazewnictwa, jej przepisy regulują dwa
    rodzaje leasingu, które w obrocie gospodarczym funkcjonują jako leasing finansowy oraz
    leasing operacyjny. Na gruncie ustawy, zważywszy na charakter i specyfikę ww. rodzajów
    leasingu, leasing operacyjny traktowany jest jako świadczenie usług, natomiast leasing
    finansowy, jako dostawa towarów.
    Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, leasing operacyjny oraz leasing
    finansowy wiążą się z odmiennymi konsekwencjami podatkowymi. Leasing finansowy
    bowiem, który w głównej mierze charakteryzuje się tym, że odpisów amortyzacyjnych w
    podatku dochodowym dokonuje korzystający oraz zasadniczo prawo własności
    przechodzi na korzystającego z chwilą zapłaty ostatniej raty, uznawany jest na gruncie
    przepisów ustawy za dostawę towarów. Natomiast leasing operacyjny, w ramach którego
    własność przedmiotu leasingu nie przechodzi na korzystającego w następstwie
    normalnych zdarzeń przewidzianych umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty oraz
    odpisów amortyzacyjnych dokonuje właściciel czyli leasingodawca, stanowi świadczenie
    usług.
    W tym miejscu należy wskazać, że leasing zwrotny to szczególny rodzaj leasingu. Jego
    istotą jest powiązanie umowy leasingu z poprzedzającą ją umową sprzedaży. Leasing
    zwrotny stanowi bowiem rodzaj umowy cywilnoprawnej, na podstawie której dany
    podmiot (najczęściej przedsiębiorca) posiadający określony majątek sprzedaje go
    finansującemu, a następnie na podstawie umowy leasingu nadal z niego korzysta.
    W konsekwencji, na transakcję leasingu zwrotnego składają się dwie umowy:
    - umowa sprzedaży określonych składników aktywów,
    - umowa leasingu, w której finansujący oddaje w użytkowanie te składniki
      korzystającemu na określonych w umowie zasadach.
    Kwestia leasingu zwrotnego była przedmiotem rozstrzygnięcia TSUE w wyroku z 27 marca
    2019 r. o sygn. C-201/18. W przedmiotowej sprawie TSUE zauważył, że „(36) (...) transakcje
    sale and lease back (sprzedaż i leasing zwrotny), stanowiące przedmiot sporu w
    postępowaniu głównym, charakteryzuje łączne i jednoczesne ustanowienie, z jednej

    strony, prawa dzierżawy przez podatnika na rzecz dwóch instytucji finansowych
    występujących w postępowaniu głównym i, z drugiej strony, oddania nieruchomości w
    leasing przez owe instytucje finansowe na rzecz podatnika. (...).
    (40) W niniejszej sprawie z postanowienia odsyłającego wynika, że transakcje sale and
    lease back (sprzedaż i leasing zwrotny), których dotyczy postępowanie główne, stanowią
    transakcje o charakterze czysto finansowym, służące zwiększeniu płynności finansowej
    Mydibel, a nieruchomości będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym
    pozostały w posiadaniu tej ostatniej, która wykorzystywała je w sposób ciągły do celów
    przeprowadzanych przez nią opodatkowanych transakcji. Fakty te zdają się wskazywać - z
    zastrzeżeniem weryfikacji, której musi dokonać sąd odsyłający - że każda z tych transakcji
    stanowi jedną transakcję. Ustanowienie prawa dzierżawy na objętych postępowaniem
    głównym nieruchomościach jest nierozerwalnie związane z leasingiem tych samych
    nieruchomości.
    (41) (...) W tej sytuacji transakcji tych nie można uznać za „dostawę towarów”, ponieważ
    prawa przeniesione w wyniku tych transakcji na instytucje finansowe występujące w
    postępowaniu głównym, mianowicie stanowiące instytucję prawa cywilnego prawo
    dzierżawy, zmniejszone o przysługujące Mydibel prawa wynikające z leasingu
    nieruchomości, nie uprawniają ich do rozporządzania spornymi nieruchomościami jak
    właściciel”.
    W związku z wydanym przez TSUE ww. orzeczeniem leasing zwrotny może być
    zaklasyfikowany jako:
    - jedna kompleksowa usługa finansowa świadczona przez finansującego - analogicznie
      jak w rozstrzygnięciu TSUE w sprawie C-201/18, lub
    - dwie odrębne transakcje, tj. dostawa towarów przez korzystającego oraz odpowiednio
      dostawa towarów albo świadczenie usług przez finansującego.
    Z powołanego wyroku z 27 marca 2019 r., sygn. akt C-201/18 w sprawie Mydibel SA
    wynika, że w określonych przypadkach transakcja leasingu zwrotnego (sale and lease
    back) może przybrać formę usługi finansowej, zwolnionej od VAT.
    Należy jednak zwrócić uwagę, że orzeczenie to zapadło na tle stanu faktycznego, w którym
    podmiot zawarł umowę z instytucjami finansowymi dotyczącą dzierżawy nieruchomości w
    zamian za zapłatę natychmiastowego czynszu dzierżawnego oraz rocznego czynszu
    dzierżawnego.
    Zatem w niniejszej sprawie ww. wyrok TSUE nie ma zastosowania.
    Wobec powyższego skoro będą Państwo wykonywać czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem VAT (tj. najem), będą Państwo zobowiązani opodatkować daną
    czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego.
    Co do zasady, fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po
    miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę, z zastrzeżeniem
    przepisów szczególnych, dotyczących między innymi czynności takich jak najem,
    dzierżawa, leasing. W przypadku bowiem świadczenia usług najmu, dzierżawy, leasingu
    lub usług o podobnym charakterze, fakturę należy wystawić nie później niż z upływem
    terminu płatności.
    Z związku z powyższym, obowiązek podatkowy z tytułu oddania do użytkowania znaku
    towarowego powstanie z chwilą wystawienia faktury, zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b
    tiret 3 ustawy.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie postawionego pytania nr 2 uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie podatku od towarów i usług. W zakresie podatku
    dochodowego od osób prawnych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Jednocześnie wyjaśnić należy, że ze względu na autonomiczność prawa podatkowego i
    odrębność uregulowań prawnych w zakresie podatku dochodowego i podatku VAT,
    rozstrzygnięcie przyjęte w niniejszej interpretacji dotyczące ustalenia czy:
    - nabycie przez Państwa znaku towarowego od A będzie stanowić nabycie usługi w
      rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy, od którego to nabycia będą Państwo uprawnieni
      do odliczenia podatku naliczonego, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy,
    - oddanie do korzystania znaku towarowego na podstawie umowy cywilnoprawnej
      będzie stanowić odrębną usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy, dla której
      obowiązek podatkowy powstanie w dacie wystawienia faktury zgodnie z art. 19a ust. 5
      pkt 4 tiret 3 ustawy,
    pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w tym zakresie na gruncie przepisów
    dotyczących podatku dochodowego.
    Zauważam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą
    Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem
    we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa
    w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą
    aktualność.
    Pełna weryfikacja przedstawionych we wniosku okoliczności możliwa jest jedynie w toku
    postępowania podatkowego lub kontrolnego, prowadzonego przez uprawnione do tego
    organy, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej. Postępowanie w
    sprawie dotyczącej wydania interpretacji indywidualnej jest postępowaniem szczególnym,
    mającym charakter uproszczony, odrębny od postępowania podatkowego,
    uregulowanego w dziale IV Ordynacji podatkowej. Wydając interpretację indywidualną
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przedstawia jedynie swój pogląd dotyczący
    wykładni treści analizowanych przepisów i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do
    przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego (którego elementy przyjmuje, jako
    podstawę rozstrzygnięcia bez weryfikacji).

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    B Spółka akcyjna (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną
    (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.