Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.94.2025.4.ACZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-14
Teza: Możliwość waloryzacji kosztów nabycia lokalu mieszkalnego
oraz ulga mieszkaniowa (spłata pożyczki zaciągniętej na spłatę
kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na zbywaną
nieruchomość i spłata kredytu na nabycie nowej
nieruchomości zaciągniętego po uzyskaniu przychodu).
Słowa kluczowe: cel-cele mieszkaniowe
kredyt-kredyt mieszkaniowy
kredyt-spłata kredytu
nieruchomości-nabycie nieruchomości
pożyczka
spłata
ulga-ulga mieszkaniowa
waloryzacja
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Koszty z tytułu zbycia nieruchomości.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Sprzedaż nieruchomości i praw
majątkowych.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 131
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25-pkt 2-lit. a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25-pkt 2-lit. b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 30a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 6f
1

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Źródła przychodów
    Jak stanowi art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy –
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą
    sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w
    tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
    nastąpiło nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w ramach wykonywania
    działalności gospodarczej, skutkuje powstaniem przychodu. Tym samym, jeżeli odpłatne
    zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po
    upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej – nie jest
    źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, a tym samym, kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub
    udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    Przy czym, w przypadku odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego, zgodnie art. 2 ust. 4
    ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048 ze zm.):
      Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby
      nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach
      nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w
      szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej „pomieszczeniami
      przynależnymi”.
    Art. 3 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że:
      W razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w
      nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Nie można żądać
      zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność
      lokali.
    W myśl art. 3 ust. 2 ww. ustawy:
      Nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie
      służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali.
    Zgodnie z art. 3 ust. 3 ww. ustawy:
      Udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej odpowiada
      stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń
      przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z
      pomieszczeniami do nich przynależnymi. Udział właściciela samodzielnych lokali
      niewyodrębnionych w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni
      użytkowej tych lokali wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej
      powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich
      przynależnymi.
    Z art. 8 ust. 1 ww. ustawy wynika, że:
      Umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu powinna określać w szczególności:

      1) rodzaj, położenie i powierzchnię lokalu oraz pomieszczeń do niego przynależnych;
      2) wielkość udziałów przypadających właścicielom poszczególnych lokali w
      nieruchomości wspólnej.
    Dodatkowo, na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach
    wieczystych i hipotece (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 341):
      Dla każdej nieruchomości prowadzi się odrębną księgę wieczystą, chyba że przepisy
      szczególne stanowią inaczej. Dotyczy to także nieruchomości lokalowych oraz
      nieruchomości, w których nieruchomości lokalowe zostały wyodrębnione.
    Moment przeniesienia własności nieruchomości został określony w art. 155 § 1 ustawy z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), w myśl
    którego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Zgodnie z art. 46 § 1 ww. Kodeksu:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    W myśl zaś art. 47 § 1 i 2 ww. Kodeksu:
      § 1. Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych
      praw rzeczowych.
      § 2. Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez
      uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany
      przedmiotu odłączonego.
    Stosownie do art. 48 ww. Kodeksu:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu
      należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak
      również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
    Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 50 ustawy Kodeks cywilny:
      Za części składowe nieruchomości uważa się także prawa związane z jej własnością.
    Stosownie do powołanych przepisów w skład lokalu mieszkalnego mogą wchodzić
    pomieszczenia pomocnicze (art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali), a także pomieszczenia
    przynależne (art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali). Pomieszczenia pomocnicze zawsze
    stanowią część lokalu znajdując się w jego obrębie, np. przedpokój, łazienka, toaleta,
    garderoba, spiżarnia. Natomiast pomieszczenia przynależne nie muszą do niego
    bezpośrednio przylegać i nawet mogą znajdować się poza budynkiem byleby były
    położone w granicach nieruchomości gruntowej, na której on stoi, np. piwnica, strych,
    komórka, garaż. Pomieszczenia pomocnicze i przynależne stanowią część składową lokalu,
    co oznacza, nie mogą być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych i
    dzielą los prawny własności lokalu (art. 47 § 1 Kodeksu cywilnego).
    Zgodnie z treścią art. 195 ustawy Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    W świetle art. 196 § 1 ww. Kodeksu:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Według art. 196 § 2 ww. Kodeksu:

      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Regulację dotyczącą umowy quoad usum odzwierciedla art. 206 ustawy Kodeks cywilny,
    który jest ustawowym sposobem określenia współposiadania i korzystania z rzeczy
    wspólnej, ale jednocześnie nie wyłącza w tym zakresie regulacji umownej oraz ustalenia
    stosunków między współwłaścicielami na podstawie orzeczenia sądowego.
    W myśl natomiast art. 206 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz
      do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i
      korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli.
    Art. 207 ww. Kodeksu stanowi, że:
      Pożytki i inne przychody z rzeczy wspólnej przypadają współwłaścicielom w stosunku
      do wielkości udziałów; w takim samym stosunku współwłaściciele ponoszą wydatki i
      ciężary związane z rzeczą wspólną.
    Umowa quoad usum polega tym samym na dokonaniu podziału nieruchomości na części
    do wyłącznego użytku poszczególnych współwłaścicieli i do odrębnego pobierania z nich
    pożytków. Skutkiem takiego podziału każdy ze współwłaścicieli części wspólnej będzie
    mógł korzystać z wydzielonej części nieruchomości wspólnej samodzielnie, bez ingerencji i
    ograniczeń ze strony pozostałych współwłaścicieli.
    Podział dokonany mocą umowy quoad usum nie wywiera żadnych skutków w sferze praw
    rzeczowych współwłaścicieli. Na jego mocy pomiędzy współwłaścicielami kształtuje się
    wyłącznie stosunek zobowiązaniowy. Od chwili zawarcia umowy quoad usum na każdym
    ze współwłaścicieli ciąży obowiązek respektowania (czyli nieingerowania) w prawa
    pozostałych współwłaścicieli do wyłącznego korzystania z przynależnej im części
    nieruchomości wspólnej.
    Skutki podatkowe sprzedaży lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość
    wraz z prawem do wyłącznego użytkowania miejsca postojowego
    Biorąc pod uwagę powyższe, nienastępująca w ramach działalności gospodarczej
    sprzedaż 11 października 2024 r. lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną
    nieruchomość wraz z prawem do wyłącznego użytkowania miejsca postojowego na
    podstawie umowy quoad usum w ramach udziału w nieruchomości wspólnej, nabytych
    przez Państwa w sierpniu 2024 r. w udziale po 1/2, stanowi źródło przychodu, o którym
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i
    podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ została
    dokonana przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
    nastąpiło nabycie tego lokalu mieszkalnego wraz z prawem do wyłącznego użytkowania
    miejsca postojowego.
    W myśl art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1
      pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy:
      Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący
      różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw
      określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d,
      powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1
      pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.
    Zgodnie z uregulowaniami zawartymi w art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych:
      Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie

      określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena,
      bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub
      praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej.
      Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
    Przychodem z odpłatnego zbycia jest wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, o
    ile odpowiada wartości rynkowej, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia.
    Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w
    ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za
    koszty odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie
    wydatki poniesione przez zbywającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść do
    skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością). Można do
    takich kosztów zaliczyć np.: koszty wyceny sprzedawanej nieruchomości przez
    rzeczoznawcę majątkowego, koszty pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości, wydatki
    związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej, koszty i opłaty
    sądowe, o ile były ponoszone przez zbywcę. Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym
    zbyciem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy.
    Ustalenie kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia odbywa się natomiast
    zgodnie z art. 22 ust. 6c lub 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w
    zależności od tego, czy zbywaną nieruchomość lub prawo nabyto odpłatnie, czy
    nieodpłatnie.
    W myśl art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10
      ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty
      nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o
      udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych,
      poczynione w czasie ich posiadania.
    Koszt nabycia, co do zasady, określa notarialna umowa sprzedaży, na podstawie której
    podatnik staje się właścicielem nieruchomości. Kosztem nabycia bez wątpienia jest cena,
    jaką zapłacił nabywca zbywcy za nieruchomość, niezależnie od tego, czy zakup ten był
    sfinansowany kredytem bankowym, czy też środki na jej zakup pochodzą z oszczędności
    nabywcy, koszty wytworzenia i koszty nakładów. Koszty nabycia nieruchomości obejmują
    nie tylko cenę zakupu, ale również inne wydatki związane z tym nabyciem, np.
    wynagrodzenie notariusza, podatek od czynności cywilnoprawnych.
    Zgodnie z art. 22 ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur
      VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów
      stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.
    Waloryzacja kosztów wytworzenia lokalu mieszkalnego
    W myśl art. 22 ust. 6f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Koszty nabycia lub koszty wytworzenia, o których mowa w ust. 6c, są corocznie
      podwyższane, począwszy od roku następującego po roku, w którym nastąpiło
      nabycie lub wytworzenie zbywanych rzeczy lub praw majątkowych, do roku
      poprzedzającego rok podatkowy, w którym nastąpiło ich zbycie, w stopniu
      odpowiadającym wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w
      okresie pierwszych trzech kwartałów roku podatkowego w stosunku do tego samego
      okresu roku ubiegłego, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu
      Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.
    Co do kosztów nabycia lub kosztów wytworzenia, o których mowa w art. 22 ust. 6c ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuję, że przepis art. 22 ust. 6c ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych jest regulacją szczególną, która w sposób
    wyczerpujący określa zasady ustalania kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego

    zbycia nieruchomości i praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy. Koszty
    uzyskania przychodów w tym zakresie zostały sprecyzowane przez ustawodawcę przez
    bezpośrednie wskazanie, że koszty takie stanowią udokumentowane koszty nabycia lub
    wytworzenia powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i
    praw majątkowych.
    Jednocześnie w art. 22 ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wskazano, że wysokość nakładów ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu
    przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie
    opłat administracyjnych.
    Natomiast – w przypadku gdy zbywana nieruchomość została nabyta i/lub wytworzona –
    to kosztem uzyskania przychodów z tego zbycia są udokumentowane koszty nabycia i/lub
    wytworzenia.
    Z kolei, waloryzacji podlegają koszty nabycia lub koszty wytworzenia wraz z poczynionymi
    na tę nieruchomość nakładami. Brzmienie przepisu art. 22 ust. 6f ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych wskazuje bowiem, że waloryzacji podlegają koszty
    nabycia lub koszty wytworzenia, o których mowa w art. 22 ust. 6c ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, czyli wyżej wymienione koszty powiększone o
    udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych,
    poczynione w czasie ich posiadania.
    Możliwość waloryzacji kosztów nabycia lokalu mieszkalnego
    Odnosząc się do Państwa pytania, wskazuję na literalną wykładnię normy prawnej
    określonej w wyżej cytowanym art. 22 ust. 6f ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przepis ten posługuje się zwrotem „koszty nabycia lub koszty wytworzenia, o
    których mowa w ust. 6c”. Z kolei, zgodnie z art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d ww. ustawy, zaliczyć można
    wyłącznie udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia,
    powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw
    majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania.
    Z powyższego zwrotu wynika jednoznacznie, że podstawą podwyższenia w niniejszej
    sprawie jest więc koszt nabycia lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną
    nieruchomość. Podstawę waloryzacji w niniejszej sprawie stanowi zatem cena, jaką
    Państwo zapłacili nabywając lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość, tj.
    wpłacone transze do firmy budowlanej realizującej budowę lokalu mieszkalnego oraz
    uiszczona opłata rezerwacyjna.
    Jednakże, nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że można waloryzować koszty
    nabycia lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość zgodnie z art. 22 ust.
    6f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, począwszy od roku następującego
    po roku, w którym została sporządzona umowa o budowę lokalu mieszkalnego, do roku
    poprzedzającego rok podatkowy, w którym nastąpiło zbycie tego lokalu mieszkalnego,
    czyli za lata 2021-2023.
    Ustawodawca wskazał wprost w treści regulacji art. 22 ust. 6f ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, że podlega waloryzacji koszt nabycia. Tym samym
    wyłącznie pierwotny koszt nabycia nieruchomości może być corocznie podwyższany
    począwszy od roku następującego po roku, w którym nastąpiło nabycie zbywanej
    nieruchomości, do roku poprzedzającego rok podatkowy, w którym nastąpiło jej zbycie, w
    stopniu odpowiadającym wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w
    okresie trzech pierwszych kwartałów roku podatkowego w stosunku do tego samego
    okresu roku ubiegłego, ogłoszonemu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.
    Przy czym, w odniesieniu do lokali mieszkalnych nabytych w związku z zawartą przed
    przeniesieniem własności tych lokali mieszkalnych na nabywców umową deweloperską,

    wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 5 pkt 6 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o ochronie
    praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego oraz Deweloperskim
    Funduszu Gwarancyjnym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 695):
      Użyte w ustawie określenia oznaczają:
      umowa deweloperska - umowę zawartą między nabywcą a deweloperem, na
      podstawie której deweloper zobowiązuje się do wybudowania budynku oraz
      ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego i przeniesienia własności tego
      lokalu oraz praw niezbędnych do korzystania z tego lokalu na nabywcę albo
      zabudowania nieruchomości gruntowej stanowiącej przedmiot własności lub
      użytkowania wieczystego domem jednorodzinnym i przeniesienia na nabywcę
      własności tej nieruchomości lub użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i
      własności domu jednorodzinnego na niej posadowionego stanowiącego odrębną
      nieruchomość lub przeniesienia ułamkowej części własności tej nieruchomości wraz
      z prawem do wyłącznego korzystania z części nieruchomości służącej zaspokajaniu
      potrzeb mieszkaniowych, a nabywca zobowiązuje się do spełnienia świadczenia
      pieniężnego na poczet nabycia tego prawa.
    Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 19 ww. ustawy:
      Umowa deweloperska zawiera w szczególności zobowiązanie dewelopera do
      wybudowania budynku oraz ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego i
      przeniesienia własności tego lokalu oraz praw niezbędnych do korzystania z tego
      lokalu na nabywcę albo przeniesienia na nabywcę własności nieruchomości wraz z
      domem jednorodzinnym lub użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i
      własności domu jednorodzinnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub
      przeniesienia ułamkowej części własności nieruchomości wraz z prawem do
      wyłącznego korzystania z części nieruchomości służącej zaspokajaniu potrzeb
      mieszkaniowych.
    Jak stanowi art. 38 ust. 1 ww. ustawy:
      Umowa deweloperska oraz umowy, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, 3 lub 5 lub
      ust. 2, stanowią podstawę wpisu do księgi wieczystej roszczeń, o których mowa w
      ust. 2.
    W przedmiotowej sprawie zarówno nabycie zbywanego lokalu mieszkalnego, tj. zawarcie
    aktu notarialnego dotyczącego przeniesienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego, jak i
    jego sprzedaż, nastąpiły w 2024 r.
    Oznacza to, że skoro koszt nabycia lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną
    nieruchomość może być corocznie podwyższany począwszy od roku następującego po
    roku, w którym nastąpiło nabycie zbywanego lokalu mieszkalnego, do roku
    poprzedzającego rok podatkowy, w którym nastąpiło jego zbycie, to z uwagi na fakt, że w
    przedmiotowej sprawie zarówno nabycie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną
    nieruchomość (przeniesienie jego własności), jak i jego sprzedaż, nastąpiły w 2024 r.,
    stwierdzam, że nie mogą Państwo w ogóle podwyższać kosztu nabycia tego lokalu
    mieszkalnego.
    Zatem, w tej części Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.
    Zeznanie podatkowe
    Stosownie do treści art. 30e ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu
      podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
      1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny podatek
      dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub
      2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Z kolei, jak stanowi art. 30e ust. 5 ww. ustawy:

      Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art.
      10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.
    W myśl natomiast art. 30e ust. 7 ww. ustawy:
      W przypadku niewypełnienia warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131
      podatnik jest obowiązany do złożenia korekty zeznania, o którym mowa w art. 45
      ust. 1a pkt 3, i do zapłaty podatku wraz z odsetkami za zwłokę; odsetki nalicza się od
      następnego dnia po upływie terminu płatności, o którym mowa w art. 45 ust. 4 pkt 4,
      do dnia zapłaty podatku włącznie.
    Zwolnienie podatkowe
    Dochód ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1
    pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – na podstawie art. 21
    ust. 1 pkt 131 tej ustawy – może jednak zostać objęty zwolnieniem z opodatkowania przy
    spełnieniu warunków określonych w tym przepisie.
    Przepis art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi,
    że:
      Wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i
      praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada
      iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele
      mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie
      trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie,
      przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został
      wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione
      na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw majątkowych.
    Dochód zwolniony należy obliczyć według następującego wzoru:
    dochód zwolniony = D × W/P
    gdzie:
    D – dochód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa,
    W – wydatki poniesione na cele mieszkaniowe wymienione w art. 21 ust. 25 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych,
    P – przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa.
    Należy wyjaśnić, że powyższe zwolnienie obejmuje taką część dochodu uzyskanego z
    tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości, jaka proporcjonalnie odpowiada udziałowi
    poniesionych wydatków na własne cele mieszkaniowe w osiągniętych przychodach z
    odpłatnego zbycia. W sytuacji, gdy przychód z odpłatnego zbycia zostanie w całości
    przeznaczony na cele mieszkaniowe, to wówczas uzyskany z tego tytułu dochód będzie w
    całości korzystał ze zwolnienia od podatku dochodowego.
    Cele mieszkaniowe, których sfinansowanie przychodem z odpłatnego zbycia
    nieruchomości lub praw majątkowych uprawnia do skorzystania ze zwolnienia z
    opodatkowania, zostały enumeratywnie wymienione w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do treści art. 21 ust. 25 pkt 1-2 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się:
      1) wydatki poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a

        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
        lub udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej;
      2) wydatki poniesione na:
      a) spłatę kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego
        przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia, o którym
        mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, na cele określone w pkt 1,
      b) spłatę kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego
        przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia, o którym
        mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, na spłatę kredytu (pożyczki), o którym mowa w
        lit. a,
      c) spłatę każdego kolejnego kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu
        (pożyczki) zaciągniętego przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z
        odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, na spłatę kredytu
        (pożyczki), o których mowa w lit. a lub b
      - w banku lub w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, mających siedzibę
      w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do
      Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej, z
      zastrzeżeniem ust. 29 i 30.
    Zgodnie z art. 21 ust. 25a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wydatki, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, uznaje się za wydatki poniesione na
      cele mieszkaniowe, jeżeli przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 131,
      nastąpiło nabycie własności rzeczy lub praw wymienionych w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, w
      związku z którymi podatnik ponosił wydatki na nabycie.
    W myśl art. 21 ust. 26 ww. ustawy:
      Przez własny budynek, lokal lub pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d
      i e, rozumie się budynek, lokal lub pomieszczenie stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika lub do którego podatnikowi przysługuje spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni
      mieszkaniowej lub udział w takich prawach. Przez własne budynek, lokal lub
      pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d i e, rozumie się również
      niestanowiące własności lub współwłasności podatnika budynek, lokal lub
      pomieszczenie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, podatnik nabędzie
      ich własność lub współwłasność albo spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu,

      prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udział w takich
      prawach, jeżeli uprzednio prawo takie mu nie przysługiwało.
    Natomiast stosownie do art. 21 ust. 28 ww. ustawy:
      Za wydatki, o których mowa w ust. 25, nie uważa się wydatków poniesionych na:
      1) nabycie gruntu lub udziału w gruncie, prawa wieczystego użytkowania gruntu lub
      udziału w takim prawie, budynku, jego części lub udziału w budynku, lub
      2) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę, adaptację lub remont budynku
      albo jego części
      - przeznaczonych na cele rekreacyjne.
    Przy czym, zgodnie z treścią art. 21 ust. 29 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      W przypadku gdy kredyt (pożyczka), o którym mowa w ust. 25 pkt 2 lit. a-c, stanowi
      część kredytu (pożyczki) przeznaczonego na spłatę również innych niż wymienione w
      tych przepisach zobowiązań kredytowych (pożyczkowych) podatnika, za wydatki
      poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      przypadające na spłatę kredytu (pożyczki) określonego w ust. 25 pkt 2 lit. a-c oraz
      zapłacone odsetki od tej części kredytu (pożyczki), która proporcjonalnie przypada
      na spłatę kredytu (pożyczki), o których mowa w ust. 25 pkt 2 lit. a-c.
    Z kolei, jak stanowi art. 21 ust. 30 ww. ustawy:
      Przepis ust. 1 pkt 131 nie ma zastosowania do tej części wydatków, o których mowa
      w ust. 25 pkt 2, które podatnik uwzględnił korzystając z ulg podatkowych, w
      rozumieniu Ordynacji podatkowej, przy opodatkowaniu podatkiem dochodowym
      oraz do tej części wydatków, o których mowa w ust. 25 pkt 2, którymi sfinansowane
      zostały wydatki określone w ust. 25 pkt 1, uwzględnione przez podatnika
      korzystającego z ulg podatkowych, w rozumieniu Ordynacji podatkowej, przy
      opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Stosownie natomiast do art. 21 ust. 30a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wydatki, o których mowa w ust. 25 pkt 2, obejmują także wydatki na spłatę kredytu
      (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki), zaciągniętego w związku ze
      zbywaną nieruchomością lub prawem majątkowym na cele określone w ust. 25 pkt
      1, w tym także gdy wydatki te odpowiadają równowartości wydatków
      uwzględnionych w kosztach uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o
      którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, które sfinansowane zostały tym kredytem
      (pożyczką).
    Wskazać w tym miejscu należy, że ulgi i zwolnienia są wyjątkiem od zasady powszechności
    opodatkowania wynikającej z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r.
    Nr 78 poz. 483 ze zm.) stanowiącego, że:
      Każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym
      podatków, określonych w ustawie.
    Oznacza to, że wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą bezwzględnie wynikać z
    przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. Tym samym podkreślenia
    wymaga fakt, że tylko określone zdarzenia prawne, bądź spełnienie określonych
    przesłanek, od których ustawodawca uzależnia prawo do zwolnienia z opodatkowania,
    skutkuje zwolnieniem dochodu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych. Oznacza to, że w prawie podatkowym w stosunku do wszelkich ulg i zwolnień
    zabronione jest stosowanie rozszerzającej wykładni przepisów.
    Z istoty rozwiązania zawartego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wynika, że podstawową okolicznością decydującą o możliwości
    skorzystania z przedmiotowego zwolnienia jest przeznaczenie przychodu uzyskanego ze
    sprzedaży nieruchomości i określonych praw majątkowych nie później niż w okresie
    trzech lat od końca roku podatkowego, w którym została ona dokonana, na wskazane w

    art. 21 ust. 25 i ust. 30a ww. ustawy własne cele mieszkaniowe. Zawarte w tych przepisach
    wyliczenie tzw. wydatków mieszkaniowych, których realizacja uprawnia do zastosowania
    ww. zwolnienia ma charakter enumeratywny (wyczerpujący).
    Poprzedzenie wyrażenia „cele mieszkaniowe” przymiotnikiem „własne” świadczy o tym, że
    ustawodawca przewidując podstawę do zastosowania zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 131
    ww. ustawy i dopisując ten przymiotnik, przesądził, że celem nadrzędnym jest możliwość
    uwzględnienia przy obliczaniu dochodu zwolnionego z opodatkowania tylko takich
    wydatków, które poniesione zostały na zaspokojenie „własnych” potrzeb mieszkaniowych.
    Tak więc uregulowane w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy zwolnienie od podatku
    dochodowego w zamierzeniach ustawodawcy realizować ma cel, jakim jest zaspokojenie
    własnych potrzeb mieszkaniowych podatnika.
    Zatem, przy zwolnieniu uwzględnić można tylko takie wydatki, które poniesione zostaną
    na „własne cele mieszkaniowe”. Przy czym „własne cele mieszkaniowe” należy rozumieć
    jednoznacznie zgodnie z wykładnią literalną. Podkreślenia wymaga bowiem, że ze
    zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wypływa daleko idąca konsekwencja zawarta w stwierdzeniu „własne cele
    mieszkaniowe”. U podstaw omawianego zwolnienia legło bowiem założenie, że nie
    powinny być opodatkowane środki wydane na realizację własnego celu mieszkaniowego
    zbywającego. Powyższy warunek wynika wprost z brzmienia przepisu normującego
    zwolnienie. Warunkiem zwolnienia podatkowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest wykazanie przez podatnika, że
    wydatek poniesiony został na zrealizowanie jego własnych celów mieszkaniowych.
    Wydatkowanie przychodu na własne cele mieszkaniowe oznacza, według stanowiska
    prezentowanego w orzecznictwie i doktrynie, że celem podatnika jest realizacja potrzeby
    zapewnienia sobie tzw. „dachu nad głową”. Ustawodawca wyraźnie wskazał, że nabycie
    musi być dokonane na własne cele mieszkaniowe, a te realizowane są w dłuższym okresie
    czasu.
    W świetle takiego wyjaśnienia nie zaspokaja swoich własnych celów mieszkaniowych
    osoba, która np. posiadając własne miejsce zamieszkania nabywa kolejne nieruchomości
    w celach lokaty kapitału, prowadzenia inwestycji w postaci najmu, remontu celem
    późniejszej ich odsprzedaży z zyskiem lub dla realizacji potrzeb mieszkaniowych innych
    osób, np. dzieci lub najemców. Same subiektywne deklaracje podatników o nabyciu lokalu
    w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych nie są wystarczające do uzyskania
    zwolnienia podatkowego. Nie wystarczy poczynienie wydatków na nabycie, lecz konieczne
    jest, aby nastąpiło to jednocześnie w celu realizacji własnych potrzeb mieszkaniowych.
    W przypadku nabycia lokalu mieszkalnego ze środków z przychodu uzyskanego ze
    sprzedaży innej nieruchomości podatnik faktycznie winien w nabytym lokalu mieszkalnym
    własne cele mieszkaniowe realizować, a więc mieszkać. Nie wystarczy być zatem
    właścicielem lub współwłaścicielem lokalu mieszkalnego – w tym lokalu mieszkalnym
    trzeba jeszcze faktycznie zamieszkać. Lokal mieszkalny, który nie jest zamieszkały przez
    podatnika, jest niewykorzystywany przez niego do zamieszkania lub jest wykorzystywany
    do innych celów niż zaspokojenie własnych potrzeb podatnika nie jest lokalem
    mieszkalnym, którego zakup mógłby zostać uznany za realizację własnego celu
    mieszkaniowego.
    Możliwość skorzystania ze zwolnienia podatkowego
    Z treści art. 21 ust. 25 pkt 2 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    jasno wynika więc, że kredyt (pożyczka), na którego spłatę zostanie przeznaczony
    przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych musi być kredytem
    (pożyczką) zaciągniętym na udokumentowane własne cele mieszkaniowe, które zostały
    wymienione w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Spłacony kredyt (pożyczka) nie ma być jakimkolwiek kredytem (pożyczką), lecz musi
    spełniać ściśle określone ustawą wymagania. Musi to być bowiem kredyt (pożyczka) – co
    wynika literalnie z art. 21 ust. 25 pkt 2 ww. ustawy – zaciągnięty przez podatnika na cele

    określone w pkt 1, tj. m.in. na budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont
    własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego (art. 21
    ust. 25 pkt 1 lit. d) ww. ustawy).
    Kolejnym z celów mieszkaniowych, których realizacja uprawnia do zwolnienia jest
    wskazana w art. 21 ust. 25 pkt 2 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    spłata kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego przez
    podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia, o którym mowa w art.
    10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), na spłatę kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu
    (pożyczki), o którym mowa w lit. a), w banku lub w spółdzielczej kasie oszczędnościowo –
    kredytowej, mających siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym
    państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
    Szwajcarskiej. Zatem musi to być kredyt (pożyczka) – co wynika literalnie z cytowanego
    przepisu zaciągnięty przez podatnika na spłatę kredytu udzielonego na cele określone w
    pkt 1.
    Wobec powyższego, spłacany kredyt (pożyczka) nie może być jakimkolwiek kredytem
    (pożyczką), lecz musi spełniać ściśle określone ustawą wymagania. Celem ustawodawcy
    było bowiem premiowanie zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych przez
    podatnika.
    Istotne jest to, aby spłacany kredyt (pożyczka) zaciągnięty był przed dniem uzyskania
    przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i aby kredyt (pożyczka) ten zaciągnięty był
    przez osobę, która uzyskuje przychód ze sprzedaży. Wydatkowanie środków ma służyć
    także własnym celom mieszkaniowym podatnika.
    Przy czym, w myśl obowiązującego od 1 stycznia 2022 r. art. 21 ust. 30a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, może być to również kredyt zaciągnięty w związku ze
    zbywaną nieruchomością, w tym również kredyt, wydatki na spłatę którego odpowiadają
    równowartości wydatków uwzględnionych w kosztach uzyskania przychodu z tytułu
    odpłatnego zbycia, sfinansowanych tym kredytem.
    Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy zatem, że wydatkowanie
    przychodu z odpłatnego zbycia 11 października 2024 r. lokalu mieszkalnego stanowiącego
    odrębną nieruchomość wraz z prawem do wyłącznego użytkowania miejsca postojowego,
    w części przeznaczonego na spłatę pożyczki zaciągniętej 16 maja 2024 r. na spłatę
    pozostałego kredytu hipotecznego zaciągniętego w 2020 r. na budowę (w tym
    przebudowę) lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość i którą spłacili
    Państwo 16 października 2024 r. pozostałą do spłaty kwotę kredytu zaciągniętego 31 lipca
    2020 r. na budowę (w tym przebudowę) lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną
    nieruchomość, który od momentu nabycia przez Państwa do momentu jego sprzedaży
    służył realizacji Państwa celów mieszkaniowych – mieszkali Państwo w tym lokalu
    mieszkalnym, stanowi wydatek na własne cele mieszkaniowe, o którym mowa w art. 21
    ust. 30a w zw. z art. 21 ust. 25 pkt 2 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Zatem, w tej części Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.
    W odniesieniu natomiast do wydatkowania ww. przychodu z ww. odpłatnego zbycia 11
    października 2024 r. lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość wraz z
    prawem do wyłącznego użytkowania miejsca postojowego, w części przeznaczonego na
    spłatę rat kredytu hipotecznego zaciągniętego 30 października 2024 r. na potrzeby
    mieszkaniowe – zakup lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość
    (Nieruchomość nr 2), przypadających w okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w
    którym nastąpiło odpłatne zbycie, tj. w latach 2025-2027 oraz na pierwszą ratę kredytu
    hipotecznego z grudnia 2024 r., podkreślić należy, jak wskazano wyżej, że ustawa o
    podatku dochodowym od osób fizycznych dopuszcza możliwość skorzystania ze
    zwolnienia podatkowego poprzez przeznaczenie przychodu ze sprzedaży na wskazane w
    tej ustawie cele mieszkaniowe, o jakich mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 w związku z art. 21

    ust. 25 pkt 2 lit. a) ww. ustawy. Niemniej jednak, aby podatnik mógł wywodzić prawo do
    zastosowania przedmiotowego zwolnienia, a tym samym z niego skorzystać, musi
    bezwzględnie spełnić wynikające z tego przepisu warunki. Jednym z takich warunków jest,
    aby spłacany kredyt zaciągnięty został przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego
    zbycia nieruchomości. Jak wynika bowiem z treści art. 21 ust. 25 pkt 2 lit. a) ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt
    131 ww. ustawy, nie dotyczy kredytów (pożyczek) zaciągniętych po sprzedaży
    nieruchomości. W tym przypadku bez znaczenia jest fakt, że kredyt zaciągnięty został na
    spłatę kredytu udzielonego na cele mieszkaniowe, skoro zawarcie umowy o kredyt
    nastąpiło po sprzedaży nieruchomości. Takiego zaś przeznaczenia środków nie przewiduje
    art. 21 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z opisu sprawy wynika, że 11 października 2024 r. sprzedali Państwo lokal mieszkalny
    stanowiący odrębną nieruchomość wraz z prawem do wyłącznego użytkowania miejsca
    postojowego. Część przychodu (równowartości przychodu) z tej sprzedaży została już i
    zostanie także wydatkowana na spłatę rat kredytu hipotecznego zaciągniętego na zakup
    Nieruchomości nr 2 przypadających w okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w
    którym nastąpiło odpłatne zbycie, czyli w latach 2025-2027 oraz na pierwszą ratę kredytu
    hipotecznego zaciągniętego na zakup Nieruchomości nr 2 z grudnia 2024 r.
    Wobec powyższego, w przypadku wydatkowania części przychodu z tej sprzedaży na
    spłatę rat kredytu hipotecznego zaciągniętego na zakup Nieruchomości nr 2,
    przypadających w okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło
    odpłatne zbycie – w latach 2025-2027 oraz na pierwszą ratę z grudnia 2024 r. – warunek
    wydatkowania tej części przychodów na cele, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 2
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zostanie spełniony, ponieważ
    kredyt na nabycie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość
    (Nieruchomości nr 2) został zaciągnięty po dniu uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia
    lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość wraz z prawem do wyłącznego
    użytkowania miejsca postojowego.
    W konsekwencji, stwierdzam, że skoro w przedmiotowej sprawie zaciągnęli Państwo
    kredyt hipoteczny na zakup lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość
    (Nieruchomości nr 2) 30 października 2024 r., tj. po dniu uzyskania przychodu (11
    października 2024 r.) ze sprzedaży lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną
    nieruchomość wraz z prawem do wyłącznego użytkowania miejsca postojowego, to
    wydatkowanie tej części przychodu z odpłatnego zbycia na spłatę kredytu hipotecznego
    zaciągniętego na zakup lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość
    (Nieruchomości nr 2) nie wypełnia dyspozycji wydatkowania przychodu na własne cele
    mieszkaniowe, o czym wprost stanowi przepis art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25
    pkt 2 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem, spłata pierwszej raty kredytu hipotecznego zaciągniętego na zakup lokalu
    mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość (Nieruchomości nr 2) dokonana w
    grudniu 2024 r. oraz spłata kolejnych rat tego kredytu hipotecznego przypadających na
    lata 2025-2027 – w przedstawionej sytuacji – nie stanowi i nie będzie stanowiła wydatku
    na własne cele mieszkaniowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust.
    25 pkt 2 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w związku z
    wydatkowaniem części przychodu ze sprzedaży 11 października 2024 r. lokalu
    mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość wraz z prawem do wyłącznego
    użytkowania miejsca postojowego na te spłaty rat kredytu hipotecznego.
    Zatem, w tej części Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

    Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w kontekście zadanych
    pytań, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii wynikających z opisu stanu faktycznego,
    które nie były przedmiotem pytań i własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej.
    Ponadto, wydając interpretacje indywidualne nie weryfikuję kwot i obliczeń. Zgodnie
    bowiem z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie podatkowym,
    na podatniku spoczywa obowiązek określenia podstawy opodatkowania, a prawidłowość
    takiego obliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w postępowaniu
    podatkowym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowaną, która jest
    stroną postępowania
    Pani (...) (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.