Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.458.2025.1.MC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-11
Teza: Zastosowanie dla usług wykonywania badań słuchu,
diagnostyki zaburzeń przetwarzania słuchowego oraz
dopasowywania aparatów słuchowych zwolnienia od podatku
VAT.
Słowa kluczowe: podatek-podatek od towarów i usług-zwolnienia z
podatku od towarów i usług
usługi-usługi medyczne
zawody-zawód medyczny
świadczenie-świadczenie zdrowotne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi w zakresie opieki
medycznej świadczone w ramach zawodów medycznych
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 19-lit. c

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 czerwca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 18 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Pani A. A. prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą (...) A. A.,
    wpisaną do Centralnej Ewidencji i Informacja o Działalności Gospodarczej, posiadająca
    numer NIP: (...) oraz numer REGON (...) (dalej także: Podatnik) prowadzi działalność
    gospodarczą przyporządkowaną do następujących kodów PKD:
    86.90.E Pozostała działalność w zakresie opieki zdrowotnej, gdzie indziej
    niesklasyfikowana,
    47.74.Z Sprzedaż detaliczna wyrobów medycznych, włączając ortopedyczne, prowadzona
    w wyspecjalizowanych sklepach,
    47.91.Z Sprzedaż detaliczna prowadzona przez domy sprzedaży wysyłkowej lub Internet,
    47.99.Z Pozostała sprzedaż detaliczna prowadzona poza siecią sklepową, straganami i
    targowiskami.
    Prowadzona przez Podatnika działalność gospodarcza obejmuje:
    1. Sprzedaż i dobór aparatów słuchowych,
    2. Sprzedaż baterii i akcesoriów do aparatów słuchowych,
    3. Sprzedaż systemów wspomagających słyszenie,
    4. Wykonywanie badań słuchu:
    a) wykonywanie otoskopii ucha - sprawdzenie stanu przewodu słuchowego
      zewnętrznego pacjenta,
    b) wykonywanie audiometrii tonalnej - standardowe, podstawowe badanie słuchu
      wykonywane u dorosłych, aby określić rodzaj i wielkość ubytku słuchu. Często
      wykonywane również na potrzeby medycyny pracy bądź profilaktyki słyszenia u
      dorosłych, jak i u dzieci. Podstawowe badanie potrzebne do protezowania pacjenta,
    c) audiometria mowy - sprawdzanie rozumienia mowy u pacjenta,
    d) wykonywanie audiometrii impedancyjnej - wykonywane w celu sprawdzenia stanu
      ucha środkowego, najczęściej u dzieci, aczkolwiek wykonywana również u dorosłych,
    e) wykonywanie badania otoemisji akustycznej - jest to badanie przesiewowe słuchu
      wykonywane u dzieci,
    f) wykonywanie badań ABR (Auditory Brainstem Response) i ASSR (Auditory Steady-
      State Responses) - są to badania diagnostyczne, które pozwalają na określenie
      wielkości oraz rodzaju ubytku słuchu u dzieci oraz pacjentów niewspółpracujących.
      Wykonywane, jeśli badania przesiewowe w szpitalu u dzieci wskazują na ubytek
      słuchu. Jest wykonywane w celu określenia wielkości ubytku słuchu do protezowania
      aparatami słuchowymi.
    5. Diagnostyka zaburzeń przetwarzania słuchowego:
    Są to badania wykonywane u dzieci, które pomimo normalnego słyszenia mają problemy
    ze zrozumieniem mowy w hałasie, problemy z rozróżnianiem głosek, ciężko funkcjonują w
    grupach i w szkole. Badanie ma na celu uzyskanie podstawy do prowadzenia terapii i
    dobrania ćwiczeń. Diagnoza jest realizowana na platformie (...). Osoba, która
    przeprowadza diagnozę musi mieć ukończony specjalistyczny kurs (...) tej metody.
    Ponadto przystąpienie do kursu (...) wymaga wykazania posiadania wykształcenia
    kierunkowego. Wykorzystywane testy są opracowywane i dostarczane przez platformę
    (...). Ilość i rodzaj testów jest dostosowywana w zależności od konkretnego przypadku.
    Poprawne przeprowadzenie diagnostyki wymaga specjalistycznej wiedzy z zakresu
    badania słuchu.

    6. Dopasowywanie aparatów słuchowych:
    Najczęściej wykonywana dla osób, które aparaty słuchowe dostały bądź odkupiły od
    innych osób. W przypadku takiego dopasowania niezbędne jest wykonanie badania
    słuchu, a następnie procedury dopasowania aparatu, czyli dostosowania parametrów pod
    wyniki badania słuchu i preferencje pacjenta.
    Każdy aparat wymaga prawidłowego ustawienia, które jest możliwe dopiero po
    przeprowadzeniu badań słuchu. Jest to wykonywane przy użyciu specjalistycznego
    oprogramowania producentów stworzonego dla protetyków słuchu. Często trzeba użyć
    kilku tego typu programów. Wymaga to specjalistycznej wiedzy medycznej, w
    szczególności z zakresu protezowania słuchu.
    Badania i inne czynności, o których mowa w pkt 4, 5 i 6 są wykonywane przez Panią A. A.
    Pani A. A. ukończyła (...) w (...) na profilu protetyk słuchu oraz jest wpisana od 27 sierpnia
    2024 roku do Centralnego Rejestru Osób Uprawnionych do Wykonywania Zawodu
    Medycznego, o którym mowa w ustawie z dnia 17 sierpnia 2023 r. o niektórych zawodach
    medycznych (Dz. U. poz. 1972 ze zm.), jako osoba posiadająca uprawnienia zawodowe
    protetyka słuchu (numer wpisu do rejestru: (...), indywidualny identyfikator wpisu (...)).
    Podatnik nie wyklucza, że badania i inne czynności, o których mowa w pkt 4, 5 i 6 będą
    wykonywane także przez inne osoby, jednak warunkiem dopuszczenia do
    przeprowadzania tych badań będzie zawsze wpis do Centralnego Rejestru Osób
    Uprawnionych do Wykonywania Zawodu Medycznego.

## Pytanie

Czy świadczone przez Podatnika usługi opisane w pkt 4, 5 i 6 stanu faktycznego, tj.
    badania słuchu, diagnostyka zaburzeń przetwarzania słuchowego oraz dopasowywanie
    aparatów słuchu, są objęte zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361
    ze zm., dalej: ustawa o VAT), tj. czy są to usługi w zakresie opieki medycznej, służące
    profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, świadczone w
    ramach wykonywania zawodów medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy
    z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2023 r. poz. 991, 1675 i 1972)?
    Pani stanowisko w sprawie
    W ocenie podatnika należy udzielić odpowiedzi twierdzącej na zadane pytanie.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c ustawy o VAT, „Zwalnia się od podatku usługi w
    zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i
    poprawie zdrowia, świadczone w ramach wykonywania zawodów medycznych, o których
    mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz.
    U. z 2023 r. poz. 991, 1675 i 1972)”.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej,
    „Użyte w ustawie określenia oznaczają: osoba wykonująca zawód medyczny - osobę
    uprawnioną na podstawie odrębnych przepisów do udzielania świadczeń zdrowotnych
    oraz osobę legitymującą się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń
    zdrowotnych w określonym zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny”.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. j ustawy z dnia 17 sierpnia 2023 r. o niektórych zawodach
    medycznych (Dz. U. poz. 1972 ze zm., dalej: ustawa o niektórych zawodach medycznych),
    ustawa określa zasady wykonywania zawodu medycznego - protetyka słuchu.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o niektórych zawodach medycznych, „Do wykonywania
    zawodu medycznego jest uprawniona osoba, która spełnia łącznie następujące warunki:
    1) posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

    2) nie była prawomocnie skazana za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia
      publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe;
    3) korzysta z pełni praw publicznych;
    4) wykazuje znajomość języka polskiego w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do
      wykonywania danego zawodu medycznego oraz złożyła oświadczenie o następującej
      treści: „Oświadczam, że władam językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie
      niezbędnym do wykonywania zawodu medycznego.”;
    5) posiada:
      a) wykształcenie uzyskane w systemie szkolnictwa wyższego i nauki, kwalifikacje
      uzyskane w systemie oświaty lub inne kwalifikacje, wymagane do wykonywania
      danego zawodu medycznego, określone w załączniku do ustawy, i posiada
      dokument potwierdzający uzyskanie tego wykształcenia lub tych kwalifikacji lub
      b) kwalifikacje wymagane do wykonywania danego zawodu medycznego uzyskane w
      państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie
      członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie
      umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, uznane w Rzeczypospolitej Polskiej
      na podstawie przepisów ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania
      kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz.
      U. z 2023 r. poz. 334), lub
      c) dokument potwierdzający uzyskanie kwalifikacji wymaganych do wykonywania
      danego zawodu medycznego wydany w państwie innym niż państwo członkowskie
      Unii Europejskiej, Konfederacja Szwajcarska lub państwo członkowskie
      Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strona umowy o
      Europejskim Obszarze Gospodarczym, uznany w Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie
      z przepisami o szkolnictwie wyższym i nauce, za równoważny odpowiedniemu
      polskiemu dyplomowi i tytułowi zawodowemu, lub
      d) kwalifikacje wymagane do wykonywania danego zawodu medycznego uzyskane
      przed dniem 1 stycznia 2021 r. w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii
      Północnej, uznane w Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie przepisów ustawy z
      dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w
      państwach członkowskich Unii Europejskiej, lub
      e) dokument uprawniający do wykonywania danego zawodu medycznego uznany na
      mocy umowy międzynarodowej lub porozumienia;
    6) posiada wpis do Centralnego Rejestru Osób Uprawnionych do Wykonywania Zawodu
      Medycznego”.
    Zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy o niektórych zawodach medycznych, „Osoba wykonująca
    zawód medyczny, która spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 1-5, podlega wpisowi do
    Centralnego Rejestru Osób Uprawnionych do Wykonywania Zawodu Medycznego. Zawód
    medyczny można wykonywać od dnia uzyskania tego wpisu”.
    Pani A. A. uzyskała wpis do rejestru 27 sierpnia 2024 roku.
    Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 10 ustawy o niektórych zawodach medycznych, wykonywanie
    zawodu medycznego protetyka słucha polega na „wykonywaniu czynności zawodowych w
    zakresie badania i protezowania słuchu”.
    Przytoczone przepisy ustawy o VAT stanowią transpozycję do prawa krajowego art. 132
    ust. 1 lit. b oraz lit. c dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 ze
    zm.).
    Przepisy te stanowią, że „Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:

    b) opieka szpitalna i medyczna oraz ściśle z nimi związane czynności podejmowane przez
      podmioty prawa publicznego lub, na warunkach socjalnych porównywalnych do
      stosowanych w odniesieniu do instytucji prawa publicznego, przez szpitale, ośrodki
      medyczne i diagnostyczne oraz inne odpowiednio uznane placówki o podobnym
      charakterze;
    c) świadczenie opieki medycznej w ramach zawodów medycznych i paramedycznych,
      określonych przez zainteresowane państwo członkowskie”.
    Z powyższych regulacji wynika, że warunkiem zastosowania zwolnienia od podatku od
    towarów i usług jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek:
    a) przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług, tj.
      usług w zakresie opieki medycznej, służących profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu,
      przywracaniu i poprawie zdrowia,
    b) przesłanki o charakterze podmiotowym, odnoszącej się do usługodawcy, który musi
      być podmiotem leczniczym bądź osobą wykonującą zawód lekarza, lekarza dentysty,
      pielęgniarki, położnej, psychologa lub inny zawód medyczny w rozumieniu ww. art. 2
      ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności leczniczej.
    Z przedstawionego stanu faktycznego jednoznacznie wynika, że spełnione są obie
    powyższe przesłanki podmiotowo-przedmiotowe.
    Precyzując czynności, których celem jest profilaktyka, zachowanie, ratowanie,
    przywracanie lub poprawa zdrowia należy zastosować wykładnię językową.
    „Profilaktyka” to wszelkie działania i środki stosowane w celu zapobiegania czemuś
    niepożądanemu, likwidowanie przyczyn niekorzystnych zjawisk, to działania i środki
    stosowane w celu zapobiegania chorobom. Zatem profilaktyka zdrowotna obejmuje
    działania mające na celu zapobieganie chorobom bądź innemu niekorzystnemu zjawisku
    zdrowotnemu przed jej rozwinięciem, poprzez ich wczesne wykrycie i leczenie. Ma ona
    również na celu zahamowanie postępu lub powikłań już istniejącej choroby, czy też
    zapobieganie powstawaniu niekorzystnych wzorów zachowań społecznych, które
    przyczyniają się do podwyższania ryzyka choroby.
    „Zachowywanie” rozumiane jest zaś jako dochowanie czegoś w stanie niezmienionym,
    nienaruszonym lub niezniszczonym mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności,
    utrzymywanie.
    Interpretując słowo „ratowanie” należy odwołać się do słów „ratować” i „ratownictwo”.
    Ratować to starać się ocalić, zachować coś, natomiast ratownictwo jest rozumiane jako
    ogół środków i metod ratowania życia ludzkiego i niesienia pomocy w warunkach
    zagrożenia.
    Pojęcie „przywracać” oznacza doprowadzić coś do poprzedniego stanu, wprowadzić coś
    na nowo, odtworzyć coś w pierwotnej postaci, wznowić, odnowić, sprawić, że ktoś się
    znajdzie w takiej sytuacji, w takim stanie, w jakim był poprzednio. Pojęcie „przywracanie
    zdrowia” oznacza doprowadzenie zdrowia do poprzedniego stanu, sprawienie, że znajdzie
    się ono w takim stanie, w jakim był poprzednio.
    „Poprawa” to zmiana stanu czegoś na lepsze, poprawienie czegoś, poprawianie się,
    polepszanie. Z kolei termin „poprawa zdrowia”, którym posługuje się ustawodawca
    określając zakres zwolnień, zgodnie z wykładnią literalną, oznacza zmianę stanu zdrowia
    na lepsze, poprawienie zdrowia, jego polepszanie.
    Usługi opisane w pkt 4, 5 i 6 stanu faktycznego bez wątpienia spełniają wyżej określone
    warunki.
    Z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE wynika, że zwolnienia stanowią
    autonomiczne pojęcia prawa unijnego, które służą unikaniu rozbieżności w stosowaniu
    systemu podatku VAT w poszczególnych państwach członkowskich i które należy

    postrzegać w ogólnym kontekście wspólnego systemu podatku VAT (wyrok C-473/08 w
    sprawie Eulitz, pkt 25).
    Definicja opieki medycznej nie została zawarta ani w krajowych, ani wspólnotowych
    przepisach podatkowych. W tym zakresie należy szukać wyjaśnienia tych pojęć w bogatym
    dorobku orzecznictwa unijnego.
    W odniesieniu do powołanych wyżej przepisów Dyrektywy ukształtowała się linia
    orzecznicza. I tak, w wyroku w sprawie C-106/05 L.u.P. GmbH (pkt 27) Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że pojęcia „opieki medycznej” oraz
    „świadczeń opieki medycznej” (...) odnoszą się do świadczeń, które służą diagnozie, opiece
    oraz, w miarę możliwości, leczeniu chorób lub zaburzeń zdrowia.
    Pojęcie to zdefiniowano również w wyroku w sprawie C-307/01 Peter d'Ambrumenil (pkt
    57), gdzie podkreślono, że pojęcia świadczenia opieki medycznej nie można interpretować
    w sposób, który obejmuje świadczenia medyczne realizowane w innym celu niż
    postawienie diagnozy, udzielenie pomocy medycznej oraz w zakresie, w jakim to możliwe,
    leczenie chorób lub zaburzeń zdrowotnych.
    Analizując przedstawione powyżej regulacje należy zauważyć, że użyte w art. 43 ust. 1 pkt
    18 i pkt 19 ustawy pojęcie „usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce,
    zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia” odpowiada określeniom
    używanym przez TSUE „postawienie diagnozy, udzielenie pomocy medycznej oraz w
    zakresie, w jakim jest to możliwe, leczenie chorób lub zaburzeń zdrowotnych”. W pojęciu
    tym zawierają się również usługi medyczne realizowane w celach profilaktycznych (wyrok
    w sprawie C-212/01 Margarete Unterpertinger, pkt 40).
    Ponadto, w omawianym wyroku Trybunał stwierdził, że wyrażenie „opieka medyczna”
    dotyczy działalności mającej na celu ochronę zdrowia ludzkiego i obejmuje opiekę nad
    pacjentem. Celem zwolnienia jest ułatwienie ochrony zdrowia ludzkiego, która obejmuje
    diagnozę i badania w celu sprawdzenia czy osoba cierpi na jakąś chorobę i jeżeli to
    możliwe zapewnia jej leczenie.
    Zatem zwolnieniem od podatku, o którym mowa w ww. art. 43 ust. 1 pkt 18 i pkt 19
    ustawy, objęte są te usługi w zakresie opieki medycznej, które realizują cel związany z
    profilaktyką, zachowaniem, ratowaniem, przywracaniem i poprawą zdrowia. W związku z
    tym każdorazowo należy poddawać analizie, jaki cel przyświecał danej usłudze
    świadczonej na rzecz pacjenta.
    Dla zastosowania zwolnienia od VAT dla ww. usług ważnym jest wykazanie, że celem
    świadczonych usług jest profilaktyka, zachowanie, ratowanie, przywrócenie i poprawa
    zdrowia, a tak jest bez wątpienia w analizowanym stanie faktycznym.
    W kwestii ww. zwolnienia wypowiedział się również TSUE, który w wyroku w sprawie C -141
    /00 Ambulanter Pflegedienst Kugler GmbH wskazał, że zwolnienie przyznane w art. 13(A)(J)
    (c,) Szóstej Dyrektywy (aktualnie art. 132 ust. 1 lit. c Dyrektywy 2006/112/WE Rady) nie
    zależy od formy prawnej podatnika świadczącego usługi medyczne lub paramedyczne, o
    których mowa w tym przepisie.
    Wyjaśnił również, że przepis ten (art. 132 ust. 1 lit. c dyrektywy) nie wymaga, by usługi
    medyczne były świadczone przez podatnika o konkretnej formie prawnej, aby objąć je
    zwolnieniem. Spełnione muszą być tylko dwa warunki: musi to obejmować usługi
    medyczne i muszą one być świadczone przez osoby posiadające konieczne kwalifikacje
    zawodowe (pkt 27).
    Dokonując subsumpcji należy stwierdzić:
    Po pierwsze, Pani A. A. - wykonująca czynności, o których mowa w pkt 4, 5 i 6 - posiada
    wykształcenie kierunkowe związane z ukończeniem Medycznego Studium Zawodowego w
    Warszawie na profilu protetyk słuchu oraz jest wpisana do Rejestru Osób Uprawnionych
    do Wykonywania Zawodu Medycznego jako protetyk słuchu. Implikuje to spełnienie

    przesłanki podmiotowej świadczenia usług w ramach wykonywania zawodu medycznego,
    o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności
    leczniczej.
    Podatnik jednoznacznie wskazuje, że także wszystkie inne osoby, które w przyszłości będą
    wykonywały wskazane usługi będą posiadały wymagane przepisami prawa uprawnienia
    zawodowe uzyskane na warunkach określonych w ustawie o niektórych zawodach
    medycznych.
    Po drugie, wszystkie wymienione badania w pkt 4 stanu faktycznego, tj.:
    a) otoskopia ucha - sprawdzenie stanu przewodu słuchowego zewnętrznego pacjenta,
    b) audiometria tonalna - standardowe, podstawowe badanie słuchu wykonywane u
      dorosłych, aby określić rodzaj i wielkość ubytku słuchu. Często wykonywane również
      na potrzeby medycyny pracy bądź profilaktyki słyszenia u dorosłych, jak i u dzieci.
      Podstawowe badanie potrzebne do protezowania pacjenta,
    c) audiometria mowy - sprawdzanie rozumienia mowy u pacjenta,
    d) audiometria impedancyjna - wykonywana w celu sprawdzenia stanu ucha środkowego,
      najczęściej u dzieci, aczkolwiek wykonywana również u dorosłych,
    e) badania otoemisji akustycznej - badanie przesiewowe słuchu wykonywane u dzieci,
    f) badania ABR (Auditory Brainstem Response) i ASSR (Auditory Steady-State Responses) -
      badania diagnostyczne, które pozwalają na określenie wielkości oraz rodzaju ubytku
      słuchu u dzieci oraz pacjentów niewspółpracujących. Wykonywane, jeśli badania
      przesiewowe w szpitalu u dzieci wskazują na ubytek słuchu. Jest wykonywane w celu
      określenia wielkości ubytku słuchu do protezowania aparatami słuchowymi,
    służą profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia pacjentów, a
    tym samym są objęte zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c
    ustawy o VAT.
    To samo dotyczy diagnostyki zaburzeń przetwarzania słuchowego opisanej w pkt 5 stanu
    faktycznego.
    Analogicznie w przypadku dopasowywania aparatów słuchowych - usługi opisanej w pkt 6
    stanu faktycznego. Nie może budzić wątpliwości, że jest to usługa mająca na celu
    zachowanie, przywracanie i poprawę zdrowia pacjentów.
    Problemy związane z niedosłuchem negatywnie wpływają na bardzo liczne aspekty życia.
    U dzieci nawet lekki ubytek słuchu nie pozwala na prawidłowy rozwój poznawczy. U osób
    starszych niedosłuch wpływa negatywnie zarówno na kontakty międzyludzkie, powodując
    wycofanie z życia społecznego, jak i bezpośrednio na zdrowie fizyczne, co udowadniają
    wieloletnie badania neurologiczne i psychologiczne. Niedosłuch w dorosłym życiu
    wywołuje depresję, demencję, zmniejsza zdolności poznawcze. Niedosłuch wpływa
    również bezpośrednio na zagrożenie życia i zdrowia, np. w sytuacji, kiedy osoba
    niesłysząca nie słyszy nadjeżdżającego samochodu lub w sytuacji, gdy nie może
    skomunikować się z lekarzem w ważnej sprawie zdrowotnej. Wszystkim wymienionym
    ujemnym konsekwencjom niedosłuchu zapobiegają aparaty słuchu, które aby spełniały
    swoje funkcję muszą mieć prawidłowo dostosowane parametry - w sposób
    odzwierciedlający wyniki badań słuchu.
    Z tej perspektywy nie może budzić żadnych wątpliwości, że opisane przez Podatnika usługi
    dostosowywania aparatów słuchowych spełniają przesłankę przedmiotową z art. 43 ust. 1
    pkt 19 lit. c ustawy o VAT, tj. służą zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie
    zdrowia pacjentów.
    W rezultacie wszystkie świadczone przez Podatnika usługi opisane w pkt 4, 5 i 6 stanu
    faktycznego korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c
    ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
          czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
          działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do „grona” usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie
    (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia
    odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot który
    odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym
    z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach
    profesjonalnego obrotu gospodarczego.
    Należy wskazać, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą
    powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest
    dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    podatników w rozumieniu ustawy i są wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
    Pojęcie „dostawa towarów” w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, obejmuje wszelkie
    czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem
    jak właściciel.
    Z kolei każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi co do zasady usługę w
    rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:

        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało, jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem przez pojęcie świadczenia usług należy rozumieć przede wszystkim określone
    zachowanie się podatnika na rzecz innego podmiotu, które wynika z dwustronnego
    stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą
    (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę. Przy czym, o ile dane
    zachowanie podatnika mieści się w ustawowej definicji świadczenia usług, to – co do
    zasady – niezbędnym elementem do uznania tego zachowania za czynność podlegającą
    opodatkowaniu jest spełnienie przesłanki odpłatności.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Pod pojęciem odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu
    sprzedającego towar lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy
    usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (m.in. w postaci świadczenia
    wzajemnego).
    Zatem, aby dana czynność (usługa) podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy
    świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone
    kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w
    ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana
    zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być
    należne za wykonanie tego świadczenia.
    W treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział dla
    niektórych czynności zwolnienie od podatku.
    Zwolnienie od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości
    opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy:
      zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce,
      zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, oraz dostawę towarów i
      świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane w ramach
      działalności leczniczej przez podmioty lecznicze.
    Zwolnienie określone w tym przepisie ma charakter przedmiotowo-podmiotowy. Oznacza
    to, że zwolnieniu od podatku podlega określony rodzaj usług (usługi opieki medycznej
    służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia oraz
    dostawa towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane), wykonywanych
    przez zdefiniowany krąg podmiotów (podmioty lecznicze).
    Ponadto, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy:

      zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce,
      zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, świadczone w ramach
      wykonywania zawodów:
      a) lekarza i lekarza dentysty,
      b) pielęgniarki i położnej,
      c) medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r.
      o działalności leczniczej (Dz. U. z 2025 r. poz. 450, 620 i 637),
      d) psychologa.
    Przytoczone powyżej przepisy krajowe w zakresie opieki medycznej stanowią
    implementację do polskiego porządku prawnego przepisu art. 132 ust. 1 lit. b) oraz lit. c)
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006 r., str. 1, ze zm.),
    zgodnie z którym:
      państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:
        b) opieka szpitalna i medyczna oraz ściśle z nimi związane czynności podejmowane
          przez podmioty prawa publicznego lub, na warunkach socjalnych
          porównywalnych do stosowanych w odniesieniu do instytucji prawa
          publicznego, przez szpitale, ośrodki medyczne i diagnostyczne oraz inne
          odpowiednio uznane placówki o podobnym charakterze;
        c) świadczenie opieki medycznej w ramach zawodów medycznych i
          paramedycznych, określonych przez zainteresowane państwo członkowskie.
    Z powyższych regulacji wynika, że warunkiem zastosowania zwolnienia od podatku od
    towarów i usług jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek:
        przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług,
        tj. usług w zakresie opieki medycznej, służących profilaktyce, zachowaniu,
        ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, a także
        przesłanki o charakterze podmiotowym, odnoszącej się do usługodawcy, który
        musi być podmiotem leczniczym bądź osobą wykonującą zawód lekarza, lekarza
        dentysty, pielęgniarki, położnej, psychologa lub inny zawód medyczny w
        rozumieniu ww. art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności leczniczej.
    Zatem powyższe zwolnienie ma charakter podmiotowo-przedmiotowy. Niespełnienie
    chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że zwolnienie od podatku nie znajduje
    zastosowania.
    Precyzując czynności, których celem jest profilaktyka, zachowanie, ratowanie,
    przywracanie lub poprawa zdrowia należy zastosować wykładnię językową.
    „Profilaktyka” to wszelkie działania i środki stosowane w celu zapobiegania czemuś
    niepożądanemu, likwidowanie przyczyn niekorzystnych zjawisk, to działania i środki
    stosowane w celu zapobiegania chorobom. Zatem profilaktyka zdrowotna obejmuje
    działania mające na celu zapobieganie chorobom bądź innemu niekorzystnemu zjawisku
    zdrowotnemu przed jej rozwinięciem, poprzez ich wczesne wykrycie i leczenie. Ma ona
    również na celu zahamowanie postępu lub powikłań już istniejącej choroby, czy też
    zapobieganie powstawaniu niekorzystnych wzorów zachowań społecznych, które
    przyczyniają się do podwyższania ryzyka choroby.

    „Zachowywanie” rozumiane jest zaś jako dochowanie czegoś w stanie niezmienionym,
    nienaruszonym lub niezniszczonym mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności,
    utrzymywanie.
    Interpretując słowo „ratowanie” należy odwołać się do słów „ratować” i „ratownictwo”.
    Ratować to starać się ocalić, zachować coś, natomiast ratownictwo jest rozumiane jako
    ogół środków i metod ratowania życia ludzkiego i niesienia pomocy w warunkach
    zagrożenia.
    Pojęcie „przywracać” oznacza doprowadzić coś do poprzedniego stanu, wprowadzić coś
    na nowo, odtworzyć coś w pierwotnej postaci, wznowić, odnowić, sprawić, że ktoś się
    znajdzie w takiej sytuacji, w takim stanie, w jakim był poprzednio. Pojęcie „przywracanie
    zdrowia” oznacza doprowadzenie zdrowia do poprzedniego stanu, sprawienie, że znajdzie
    się ono w takim stanie, w jakim był poprzednio.
    „Poprawa” to zmiana stanu czegoś na lepsze, poprawienie czegoś, poprawianie się,
    polepszanie. Z kolei termin „poprawa zdrowia”, którym posługuje się ustawodawca
    określając zakres zwolnień, zgodnie z wykładnią literalną, oznacza zmianę stanu zdrowia
    na lepsze, poprawienie zdrowia, jego polepszanie.
    Zatem dokonując ustalenia, czy dana usługa medyczna korzysta ze zwolnienia od podatku
    od towarów i usług należy ustalić, czy będzie spełniała wyżej określone warunki.
    Z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE wynika, że zwolnienia stanowią
    autonomiczne pojęcia prawa wspólnotowego, które służą unikaniu rozbieżności w
    stosowaniu systemu podatku VAT w poszczególnych państwach członkowskich i które
    należy postrzegać w ogólnym kontekście wspólnego systemu podatku VAT (wyrok C-473
    /08 w sprawie Eulitz, pkt 25). Jak również wielokrotnie podkreślał Trybunał Sprawiedliwości
    UE w swym orzecznictwie: pojęcia używane do opisania zwolnień wymienionych w art. 13
    VI Dyrektywy (obecnie art. 132 Dyrektywy 2006/112/WE Rady) powinny być
    interpretowane w sposób ścisły, ponieważ stanowią one odstępstwa od ogólnej zasady,
    zgodnie z którą podatkiem VAT objęta jest każda dostawa towarów i każda usługa
    świadczona odpłatnie przez podatnika.
    Definicja opieki medycznej nie została zawarta ani w krajowych, ani wspólnotowych
    przepisach podatkowych. W tym zakresie należy szukać wyjaśnienia tych pojęć w bogatym
    dorobku orzecznictwa wspólnotowego.
    W odniesieniu do powołanych wyżej przepisów Dyrektywy ukształtowała się wspólnotowa
    linia orzecznicza. I tak, w wyroku w sprawie C-106/05 L.u.P. GmbH (pkt 27) Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że:
      pojęcia „opieki medycznej” oraz „świadczeń opieki medycznej” (...) odnoszą się do
      świadczeń, które służą diagnozie, opiece oraz, w miarę możliwości, leczeniu chorób
      lub zaburzeń zdrowia.
    Pojęcie to zdefiniowano również w wyroku w sprawie C-307/01 Peter d ́Ambrumenil (pkt
    57), gdzie podkreślono, że pojęcia świadczenia opieki medycznej nie można interpretować
    w sposób, który obejmuje świadczenia medyczne realizowane w innym celu niż
    postawienie diagnozy, udzielenie pomocy medycznej oraz w zakresie, w jakim to możliwe,
    leczenie chorób lub zaburzeń zdrowotnych.
    Analizując przedstawione powyżej regulacje należy zauważyć, że użyte w art. 43 ust. 1 pkt
    18 i pkt 19 ustawy pojęcie „usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce,
    zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia” odpowiada określeniom
    używanym przez TSUE „postawienie diagnozy, udzielenie pomocy medycznej oraz w
    zakresie, w jakim jest to możliwe, leczenie chorób lub zaburzeń zdrowotnych”. W pojęciu
    tym zawierają się również usługi medyczne realizowane w celach profilaktycznych (wyrok
    w sprawie C-212/01 Margarete Unterpertinger, pkt 40).

    Należy podkreślić, że ani przytoczone przepisy Dyrektywy, ani orzecznictwo TSUE nie dają
    podstaw do tego, aby zakresem opieki medycznej podlegającej zwolnieniu objąć wszystkie
    działania medyczne wynikające z procesu leczenia. Zatem czynności, których celem nie
    jest ochrona zdrowia nie mogą być uznane za świadczenia opieki medycznej i nie mogą
    podlegać zwolnieniu od podatku od towarów i usług. Stanowisko takie wynika z wyroku w
    sprawie C-212/01.
    Ponadto, w omawianym wyroku Trybunał stwierdził, że:
      (...) to cel usługi medycznej decyduje o tym, czy powinna ona być zwolniona z
      podatku VAT. Dlatego też, jeśli kontekst, w jakim taka usługa jest wykonywana,
      pozwala ustalić, że jej głównym celem nie jest ochrona zdrowia, włączając w to
      utrzymanie lub przywrócenie zdrowia, lecz udzielanie porad wymaganych przed
      podjęciem decyzji wywołujących skutki prawne, zwolnienie nie ma zastosowania do
      takiej usługi.
    Cel usługi medycznej określa, czy powinna ona korzystać ze zwolnienia. Jeżeli z kontekstu
    wynika, że jej podstawowym celem nie jest ochrona zdrowia, w tym jego utrzymanie lub
    przywrócenie, lecz raczej udzielenie porady wymaganej przed podjęciem decyzji wiążącej
    się z konsekwencjami prawnymi, to wówczas zwolnienie nie będzie miało zastosowania.
    Wyrażenie „opieka medyczna” dotyczy działalności mającej na celu ochronę zdrowia
    ludzkiego i obejmuje opiekę nad pacjentem. Celem zwolnienia jest ułatwienie ochrony
    zdrowia ludzkiego, która obejmuje diagnozę i badania w celu sprawdzenia czy osoba
    cierpi na jakąś chorobę i jeżeli to możliwe zapewnia jej leczenie. Nie obejmuje diagnozy i
    badania w innym celu. Aby podlegać zwolnieniu świadczenie powinno mieć cel
    terapeutyczny, tym samym liczy się nie charakter usługi, ale jej cel. Jeżeli podstawowym
    celem danego świadczenia nie są diagnoza, opieka, bądź leczenie chorób lub zaburzeń
    zdrowia, świadczenie takie nie podlega zwolnieniu z VAT.
    W ww. art. 132 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE wskazano, że zwolnienie dotyczy
    jedynie czynności „ściśle” związanych z podstawowymi usługami objętymi zwolnieniem,
    którym – jak wynika z powyższej analizy – powinien przyświecać cel terapeutyczny. W
    zakresie pojęcia „czynności ściśle związane z opieką szpitalną i medyczną” powinny zatem
    mieścić się wyłącznie świadczenia, których realizacja jest niezbędna dla osiągnięcia celu
    terapeutycznego, opieki szpitalnej i medycznej.
    Ponadto jak zauważył Rzecznik Generalny w sprawie C-262/08 CopyGene A/S:
      cel usługi medycznej określa, czy powinna ona korzystać ze zwolnienia; jeżeli z
      kontekstu wynika, że jej głównym celem nie jest ochrona, utrzymanie bądź
      przywrócenie zdrowia, lecz inny cel, to wówczas zwolnienie nie będzie miało
      zastosowania.
    Zatem zwolnieniem od podatku, o którym mowa w ww. art. 43 ust. 1 pkt 18 i pkt 19
    ustawy, objęte są wyłącznie te usługi w zakresie opieki medycznej, które realizują cel
    związany z profilaktyką, zachowaniem, ratowaniem, przywracaniem i poprawą zdrowia.
    Usługi, które tych celów nie realizują nie mogą korzystać z ww. zwolnienia. W związku z
    tym każdorazowo należy poddawać analizie, jaki cel przyświecał danej usłudze
    świadczonej na rzecz pacjenta. Nie w każdym przypadku działania podejmowane na rzecz
    pacjenta mają na celu zachowanie, ratowanie, przywracanie i poprawę jego zdrowia. W
    przypadku, gdy świadczone usługi nie będą związane z ochroną zdrowia i takiego celu nie
    będą realizować, nie mogą korzystać z omawianego zwolnienia.
    Dla zastosowania zwolnienia od VAT dla ww. usług ważnym jest wykazanie, że celem
    świadczonych usług jest profilaktyka, zachowanie, ratowanie, przywrócenie i poprawa
    zdrowia.
    Zwolnienie określone w art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy odpowiada zakresowi zwolnienia
    wynikającego z powołanego przepisu art. 132 ust. 1 lit. c) Dyrektywy 2006/112/WE,
    zgodnie z którym państwa członkowskie zwalniają od podatku świadczenie opieki

    medycznej w ramach zawodów medycznych i paramedycznych, określonych przez
    zainteresowane państwo członkowskie.
    W kwestii ww. zwolnienia wypowiedział się również TSUE, który w wyroku w sprawie C -141
    /00 Ambulanter Pflegedienst Kügler GmbH wskazał, że:
      zwolnienie przyznane w art. 13(A)(J)(c,) Szóstej Dyrektywy (aktualnie art. 132 ust. 1 lit.
      c) Dyrektywy 2006/112/WE Rady) nie zależy od formy prawnej podatnika
      świadczącego usługi medyczne lub paramedyczne, o których mowa w tym przepisie.
    Wyjaśnił również:
      w dosłownej interpretacji, przepis ten (art. 132 ust. 1 lit. c) dyrektywy) nie wymaga, by
      usługi medyczne były świadczone przez podatnika o konkretnej formie prawnej, aby
      objąć je zwolnieniem. Spełnione muszą być tylko dwa warunki: musi to obejmować
      usługi medyczne i muszą one być świadczone przez osoby posiadające konieczne
      kwalifikacje zawodowe (pkt 27).
    Określając krąg podmiotów objętych zwolnieniem na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c
    ustawy, ustawodawca odwołał się do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy dnia 15 kwietnia 2011 r. o
    działalności leczniczej (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 450 ze zm.). Na mocy tego przepisu:
      osoba wykonująca zawód medyczny oznacza osobę uprawnioną na podstawie
      odrębnych przepisów do udzielania świadczeń zdrowotnych oraz osobę legitymującą
      się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w
      określonym zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny.
    Przewidziany w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy warunek, zgodnie z którym
    zwolnione od podatku VAT są usługi w zakresie opieki medycznej wykonywane w ramach
    zawodów medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności
    leczniczej ma na celu zapewnienie, aby zwolnienie od podatku było stosowane wyłącznie
    do świadczeń opieki medycznej wykonywanych przez osoby posiadające wymagane,
    często wysokie, kwalifikacje zawodowe. Dlatego nie każde świadczenie opieki medycznej
    objęte jest zakresem zwolnienia od podatku, zwolnienie to dotyczy tylko świadczeń o
    odpowiednim poziomie jakości, biorąc pod uwagę wykształcenie zawodowe osób je
    wykonujących.
    Zasady wykonywania niektórych zawodów medycznych zostały uregulowane w odrębnych
    aktach prawnych, np. zawód lekarza, pielęgniarki, położnej, ratownika medycznego,
    farmaceuty. Poza wymienionymi istnieje jeszcze spora grupa innych zawodów
    medycznych, dla których jednak nie zostały określone zasady wykonywania w odrębnych
    przepisach. Należy zatem przyjąć, że pojęcie „osoba wykonująca zawód medyczny”
    obejmuje osoby wykonujące zawody, których status jest określony ustawowo, jak i
    zawody, które nie mają na gruncie obowiązującego prawa takiego uregulowania. Pojęcie
    „wykonywanie zawodu medycznego” należy odnieść do osób, które fachowo, stale i w
    celach zarobkowych zajmują się wykonywaniem zajęcia mającego związek z medycyną i
    które mają odpowiednie kwalifikacje. Przez kwalifikacje należy rozumieć zasób wiedzy i
    umiejętności wymaganych do udzielania świadczeń zdrowotnych. Potwierdzeniem statusu
    protetyka słuchu jako osoby wykonującej zawód medyczny jest rozporządzenie Ministra
    Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 sierpnia 2014 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i
    specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz.
    227 ze zm.), w którym zawód protetyka słuchu został ujęty w grupie 32 – średni personel
    do spraw zdrowia, 321- technicy medyczni i farmaceutyczni, kod zawodu 321401 –
    protetyk słuchu.
    Ponadto, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 sierpnia 2023 r. o niektórych zawodach
    medycznych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1972 ze zm.):
      ustawa określa zasady:
        1) wykonywania następujących zawodów medycznych:

          a) asystentka stomatologiczna,
          b) elektroradiolog,
          c) higienistka stomatologiczna,
          d) instruktor terapii uzależnień,
          e) opiekun medyczny,
          f) optometrysta,
          g) ortoptystka,
          h) podiatra,
          i) profilaktyk,
          j) protetyk słuchu,
          k) technik farmaceutyczny,
          l) technik masażysta,
          m) technik ortopeda,
          n) technik sterylizacji medycznej,
          o) terapeuta zajęciowy;
        2) ustawicznego rozwoju zawodowego osób wykonujących zawody medyczne, o
          których mowa w pkt 1;
        3) odpowiedzialności zawodowej osób wykonujących zawody medyczne, o których
          mowa w pkt 1.
    W myśl art. 2 ust. 1 ww. ustawy:
      do wykonywania zawodu medycznego jest uprawniona osoba, która spełnia łącznie
      następujące warunki:
        1) posiada pełną zdolność do czynności prawnych;
        2) nie była prawomocnie skazana za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia
        publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe;
        3) korzysta z pełni praw publicznych;
        4) wykazuje znajomość języka polskiego w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym
        do wykonywania danego zawodu medycznego oraz złożyła oświadczenie o
        następującej treści: „Oświadczam, że władam językiem polskim w mowie i piśmie
        w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu medycznego.”;
        5) posiada:
          a) wykształcenie uzyskane w systemie szkolnictwa wyższego i nauki, kwalifikacje
          uzyskane w systemie oświaty lub inne kwalifikacje, wymagane do
          wykonywania danego zawodu medycznego, określone w załączniku do
          ustawy, i posiada dokument potwierdzający uzyskanie tego wykształcenia lub
          tych kwalifikacji lub
          b) kwalifikacje wymagane do wykonywania danego zawodu medycznego
          uzyskane w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji
          Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o
          Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze
          Gospodarczym, uznane w Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie przepisów
          ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji
          zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz.U. z
          2023 r. poz. 334), lub

          c) dokument potwierdzający uzyskanie kwalifikacji wymaganych do
          wykonywania danego zawodu medycznego wydany w państwie innym niż
          państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederacja Szwajcarska lub
          państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA)
          - strona umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, uznany w
          Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z przepisami o szkolnictwie wyższym i
          nauce, za równoważny odpowiedniemu polskiemu dyplomowi i tytułowi
          zawodowemu, lub
          d) kwalifikacje wymagane do wykonywania danego zawodu medycznego
          uzyskane przed dniem 1 stycznia 2021 r. w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej
          Brytanii i Irlandii Północnej, uznane w Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie
          przepisów ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania
          kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii
          Europejskiej, lub
          e) dokument uprawniający do wykonywania danego zawodu medycznego
          uznany na mocy umowy międzynarodowej lub porozumienia;
        6) posiada wpis do Centralnego Rejestru Osób Uprawnionych do Wykonywania
          Zawodu Medycznego.
    Stosownie do art. 2 ust. 3 ww. ustawy:
      osoba wykonująca zawód medyczny, która spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 1-
      5, podlega wpisowi do Centralnego Rejestru Osób Uprawnionych do Wykonywania
      Zawodu Medycznego. Zawód medyczny można wykonywać od dnia uzyskania tego
      wpisu.
    Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 10 ww. ustawy:
      wykonywanie danego zawodu medycznego polega na wykonywaniu czynności
      zawodowych w zakresie badania i protezowania słuchu - w przypadku protetyka
      słuchu.
    Zatem, osoba wykonująca zawód protetyka słuchu jest osobą uprawnioną do udzielania
    świadczeń zdrowotnych, oraz osobą legitymującą się nabyciem fachowych kwalifikacji do
    udzielania świadczeń zdrowotnych w dziedzinie medycyny.
    Wykładnia normy zawartej w art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c ustawy wskazuje, że zwolnienie od
    podatku świadczenia usług w zakresie opieki medycznej dotyczy podatników będących
    osobami wykonującymi zawody medyczne, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o
    działalności leczniczej.
    W opisie sprawy wskazała Pani, że ukończyła (...) w (...) na profilu protetyk słuchu oraz jest
    wpisana od 27 sierpnia 2024 roku do Centralnego Rejestru Osób Uprawnionych do
    Wykonywania Zawodu Medycznego, o którym mowa w ustawie z dnia 17 sierpnia 2023 r.
    o niektórych zawodach medycznych, jako osoba posiadająca uprawnienia zawodowe
    protetyka słuchu.
    Zatem usługa wykonywania badań słuchu, usługa diagnostyki zaburzeń przetwarzania
    słuchowego oraz usługa dopasowywania aparatów słuchowych są przez Panią świadczone
    w ramach wykonywania zawodu medycznego, tj. przez osobę, która legitymuje się
    nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym
    zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny.
    W konsekwencji, w opisanej sprawie spełniona jest przesłanka podmiotowa wskazana w
    art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c ustawy.

    Należy zatem przeanalizować, czy spełnia Pani przesłankę o charakterze przedmiotowym,
    a więc czy usługi opisane we wniosku - ze względu na cel ich wykonywania - mogą zostać
    uznane za usługi w zakresie opieki medycznej służące profilaktyce, ratowaniu,
    przywracaniu i poprawie zdrowia.
    Z opisu sprawy wynika, że świadczy Pani usługę wykonywania badań słuchu (usługę
    opisaną w punkcie 4 stanu faktycznego) obejmującą:
    1) wykonywanie otoskopii ucha - sprawdzenie stanu przewodu słuchowego
      zewnętrznego pacjenta,
    2) wykonywanie audiometrii tonalnej - standardowe, podstawowe badanie słuchu
      wykonywane u dorosłych, aby określić rodzaj i wielkość ubytku słuchu. Często
      wykonywane również na potrzeby medycyny pracy bądź profilaktyki słyszenia u
      dorosłych, jak i u dzieci. Podstawowe badanie potrzebne do protezowania pacjenta,
    3) audiometrię mowy - sprawdzanie rozumienia mowy u pacjenta,
    4) wykonywanie audiometrii impedancyjnej - wykonywane w celu sprawdzenia stanu
      ucha środkowego, najczęściej u dzieci, aczkolwiek wykonywana również u dorosłych,
    5) wykonywanie badania otoemisji akustycznej - jest to badanie przesiewowe słuchu
      wykonywane u dzieci,
    6) wykonywanie badań ABR (Auditory Brainstem Response) i ASSR (Auditory Steady-State
      Responses) - są to badania diagnostyczne, które pozwalają na określenie wielkości
      oraz rodzaju ubytku słuchu u dzieci oraz pacjentów niewspółpracujących.
      Wykonywane, jeśli badania przesiewowe w szpitalu u dzieci wskazują na ubytek
      słuchu. Jest wykonywane w celu określenia wielkości ubytku słuchu do protezowania
      aparatami słuchowymi.
    Ponadto świadczy Pani usługę polegającą na diagnostyce zaburzeń przetwarzania
    słuchowego (usługę opisaną w punkcie 5 stanu faktycznego). Są to badania wykonywane u
    dzieci, które pomimo normalnego słyszenia mają problemy ze zrozumieniem mowy w
    hałasie, problemy z rozróżnianiem głosek, ciężko funkcjonują w grupach i w szkole.
    Badanie ma na celu uzyskanie podstawy do prowadzenia terapii i dobrania ćwiczeń.
    Diagnoza jest realizowana na platformie (...). Osoba, która przeprowadza diagnozę musi
    mieć ukończony specjalistyczny kurs (...) tej metody. Ponadto przystąpienie do kursu (...)
    wymaga wykazania posiadania wykształcenia kierunkowego. Wykorzystywane testy są
    opracowywane i dostarczane przez platformę (...). Ilość i rodzaj testów jest
    dostosowywana w zależności od konkretnego przypadku. Poprawne przeprowadzenie
    diagnostyki wymaga specjalistycznej wiedzy z zakresu badania słuchu.
    Świadczy Pani także usługę dopasowywania aparatów słuchowych (usługę opisaną w
    punkcie 6 stanu faktycznego). Usługa ta najczęściej wykonywana jest dla osób, które
    aparaty słuchowe dostały bądź odkupiły od innych osób. W przypadku takiego
    dopasowania niezbędne jest wykonanie badania słuchu, a następnie procedury
    dopasowania aparatu, czyli dostosowania parametrów pod wyniki badania słuchu i
    preferencje pacjenta. Każdy aparat wymaga prawidłowego ustawienia, które jest możliwe
    dopiero po przeprowadzeniu badań słuchu. Jest to wykonywane przy użyciu
    specjalistycznego oprogramowania producentów stworzonego dla protetyków słuchu.
    Często trzeba użyć kilku tego typu programów. Wymaga to specjalistycznej wiedzy
    medycznej, w szczególności z zakresu protezowania słuchu.
    Badania i inne czynności, o których mowa w punktach 4, 5 i 6 stanu faktycznego są
    wykonywane przez Panią.
    Z powyższych okoliczności wynika zatem, że świadczone przez Panią usługi wykonywania
    badań słuchu, diagnostyki zaburzeń przetwarzania słuchowego oraz dopasowywania
    aparatów słuchowych dążą do zachowania, ratowania, przywracania lub poprawy zdrowia
    Pani pacjentów.

    Tym samym, przesłankę przedmiotową wskazaną w art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c ustawy,
    należy uznać za spełnioną, ponieważ opisane we wniosku usługa wykonywania badań
    słuchu, usługa diagnostyki zaburzeń przetwarzania słuchowego oraz usługa
    dopasowywania aparatów słuchowych stanowią usługi w zakresie opieki medycznej,
    służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia pacjentów.
    W rezultacie świadczone przez Panią usługi wykonywania badań słuchu, usługi diagnostyki
    zaburzeń przetwarzania słuchowego oraz usługi dopasowywania aparatów słuchowych
    korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c ustawy.
    Tym samym Pani stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Wydana interpretacja dotyczy wyłącznie sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania), tj. zwolnienia od podatku świadczonych przez Panią osobiście usług
    wykonywania badań słuchu, diagnostyki zaburzeń przetwarzania słuchowego oraz
    dopasowywania aparatów słuchowych. Interpretacja ta nie rozstrzyga natomiast w
    zakresie zastosowania zwolnienia od podatku dla usług, które będą ewentualnie w
    przyszłości realizowane przez inne osoby, które uzyskały wpis do Centralnego Rejestru
    Osób Uprawnionych do Wykonywania Zawodu Medycznego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.