Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4012.510.2024.2.MAZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-06
Teza: Uznanie opisanej usługi jako restauracyjnej lub cateringowej, miejsce jej opodatkowania oraz możliwość opodatkowania tej usługi stawką w wysokości 0%.
Słowa kluczowe: catering; lotniczy; lotnisko; przewoźnik-przewoźnik powietrzny; stawka-stawka zerowa; stawka-stawki podatku-stawka preferencyjna podatku; transport-transport powietrzny; usługi-usługi świadczone przewoźnikom powietrznym oraz innym podmiotom wykonującym rejsy w transporcie międzynarodowym; świadczenie-miejsce świadczenia; świadczenie-miejsce świadczenia usług; świadczenie-świadczenie kompleksowe -świadczenie kompleksowe złożone
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy ogólne-Definicje; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności podlegające opodatkowaniu; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Świadczenie usług; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług-Definicja podatnika przy określeniu miejsca świadczenia usług ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz podatnika; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług restauracyjnych i cateringowych ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług związanych z nieruchomościami ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 4. Szczególne przypadki zastosowania stawki 0%-Stawka podatku 0% - usługi związane z obsługą startu, lądowania, parkowania, obsługą pasażerów i ładunków  
Przepisy: [VAT] Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) NR 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej-Rozdział 5-Sekcja 4-Podsekcja 6a-art. 31a-ust. 1; [VAT] Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) NR 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej-Rozdział 5-Sekcja 4-Podsekcja 6a-art. 31a-ust. 2-lit. h; [VAT] Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) NR 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej-Rozdział 5-Sekcja 4-Podsekcja 6a-art. 31a-ust. 2-lit. j; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 22; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28b-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28e; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28i; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 4-art. 83-ust. 1-pkt 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 4-art. 83-ust. 1a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 4-art. 83-ust. 1f; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 4-art. 83-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, w zakresie podatku od towarów i usług, jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Państwa wniosek z 22 października 2024 r. o wydanie interpretacji indywidualnej,
    dotyczący uznania opisanej usługi jako restauracyjnej lub cateringowej, miejsca jej
    opodatkowania oraz możliwości opodatkowania tej usługi stawką w wysokości 0%,
    wpłynął 28 października 2024 r. Uzupełnili go Państwo pismem z 3 stycznia 2025 r. (wpływ
    7 stycznia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    XXXX (dalej jako: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) prowadzi działalność gospodarczą głównie
    w zakresie handlu i prowadzenia punktów gastronomicznych zlokalizowanych m.in. na
    terenie portów lotniczych. Co do zasady sprzedaż jest opodatkowana podatkiem VAT. W
    ramach prowadzonej działalności Spółka świadczy również usługę określaną jako usługa
    „executive lounge” (dalej jako: „Usługa” lub „usługa Executive Lounge”) na terenie Portu
    Lotniczego ... . Usługa Executive Longue polega na udostępnieniu na terenie portu
    lotniczego wyodrębnionego tzw. miejsca-poczekalni (wspólnego dla wszystkich
    uprawnionych pasażerów, niezależnie od rodzaju uprawnienia, tj. np. rodzaju linii, biletu,

    korzystania z programu Priority Pass), w którym pasażerowie mają nieograniczony dostęp
    do posiłków i napojów oraz miejsc przystosowanych do odpoczynku i rozrywki, w czasie
    oczekiwania na lot. Co do zasady z usługi tej mogą skorzystać wszyscy pasażerowie, z tym,
    że w zależności od sytuacji, usługa ta może być płatna na miejscu lub jest już wliczona w
    cenę biletu lotniczego lub programu, z którego korzysta podróżny (wstęp za okazaniem
    biletu lub odpowiedniej karty). W strefie (saloniku) lounge dostępny jest również
    wyspecjalizowany personel, który wspiera pasażerów.
    Co do zasady obowiązuje samoobsługa (bufet z posiłkami i napojami), ale personel udziela
    wsparcia polegającego m.in. na pomocy przy przygotowywaniu napojów (kawa, herbata
    lub drinki alkoholowe) i posiłków (np. kanapek lub sałatek) oraz serwowaniu posiłków do
    stolików, jeżeli zajdzie taka potrzeba. Ponadto personel odpowiada za utrzymanie ciepłych
    posiłków w odpowiedniej temperaturze oraz utrzymanie stanowisk z posiłkami i napojami
    w czystości. Każdego dnia jest przygotowywane menu, w którym zawarte są szczegółowe
    informacje dotyczące serwowanych potraw i napojów. W saloniku znajduje się strefa
    konsumpcyjna ze stolikami.
    W umowach ze spółkami nabywającymi Usługę dla swoich klientów (pasażerów), takimi
    jak międzynarodowi przewoźnicy lotniczy lub spółki zajmujące się np. programami
    lojalnościowymi dla pasażerów, nacisk jest położony przede wszystkim na ustalenie,
    jakiego rodzaju towary i usługi mają być dostępne w saloniku oraz określenie ich jakości,
    bez wskazywania konkretnego miejsca na terenie portu lotniczego, w którym usługa ma
    być świadczona. Wszyscy usługobiorcy korzystają z Usługi w tym samym miejscu
    wyznaczonym na terenie lotniska, tj. nie mają wyznaczonych saloników-poczekalni
    będących wyłącznie do dyspozycji ich pasażerów/ klientów.
    Doprecyzowując zakres świadczonej Usługi oraz zasady korzystania z niej, należy wskazać,
    że Usługa ta polega na dostępie dla uprawnionych pasażerów do: bufetu ciepłych i
    zimnych przekąsek; bufetu ciast i deserów; bufetu napoi zimnych i gorących; bufetu
    alkoholi; nielimitowanego, bezpłatnego wi-fi; urządzeń biurowych; telewizji; bieżącej
    informacji o odlotach.
    Obowiązują następujące zasady korzystania z usługi Executive Lounge: Bezpłatny wstęp
    do salonu przysługuje:
    a. pasażerom podróżującym samolotami, posiadającym stosowne uprawnienia;
    b. pasażerom programu podróżnego „Priority Pass”;
    c. pasażerom, przedstawicielom firm, którzy zawarli umowę z Operatorem Salonu ...;
    d. dzieciom do lat 3.
    Płatny wstęp do salonu przysługuje:
    1. klientom indywidualnym, nieposiadającym uprawnień do bezpłatnego wstępu do
    salonu;
    2. osobom towarzyszącym pasażerom posiadającym karty „Priority Pass”;
    3. osobom towarzyszącym pasażerom podróżującym samolotami.
    Ze względu na to, że Usługa ma charakter złożony i jest świadczona zarówno na rzecz
    osób fizycznych niebędących podatnikami podatku VAT, jak również m.in. na rzecz
    podmiotów (spółek) będących podatnikami podatku VAT, które nie mają siedziby lub
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, w celu
    prawidłowego opodatkowania sprzedaży Usługi dla Spółki istotne jest właściwe określenie
    charakteru i miejsca świadczenia Usługi na gruncie przepisów ustawy o podatku od
    towarów i usług (dalej jako: „ustawa VAT”).
    Wniosek uzupełnili Państwo pismem z 3 stycznia 2025 r., podając poniższe informacje.
    W przypadku wykonywania Usługi na rzecz przewoźników lotniczych wykonujących
    głównie przewozy w transporcie międzynarodowym Spółka prowadzi/będzie prowadziła

    dokumentację, o której mowa w art. 83 ust. 2 ustawy VAT, z której jednoznacznie wynika,
    że Usługa została wykonana przy zachowaniu warunków określonych w art. 83 ust. 1 pkt 8
    ustawy VAT, w szczególności w formie:
    (i) w przypadku przewoźników krajowych - aktualizowanego co roku Obwieszczenia
      Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w sprawie listy przewoźników lotniczych
      wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym (zgodnie z
      wymogami przepisy art. 83 ust. 1a i 1c ustawy o VAT),
    (ii) w przypadku przewoźników zagranicznych - aktualizowanego odpowiednika
      powyższego obwieszczenia, przykładowo w postaci listy przewoźników lotniczych
      wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym opublikowanej
      przez Ministerstwo Finansów w Niemczech, uwzględniający m.in. jednego z
      kontrahentów Spółki (zgodnie z wymogami przepisu art. 83 ust. 1f pkt 2 ustawy o VAT).
    Pytania (zmodyfikowane pytanie nr 4 zostało przedstawione w uzupełnieniu wniosku)
    1. Czy na podstawie art. 28i ust. 1 ustawy VAT należy uznać, że Usługa stanowi usługę
      restauracyjną lub cateringową w rozumieniu tego przepisu?
    2. Czy na podstawie art. 28e ustawy VAT należy uznać, że Usługa stanowi usługę związaną
      z nieruchomościami w rozumieniu tego przepisu?
    3. W razie uznania, że Usługa jest usługą określoną w art. 28i ust. 1 lub art. 28e ustawy
      VAT, czy Usługa ta, świadczona na rzecz podatników podatku VAT niemających siedziby
      lub stałego miejsca stałego prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, będzie
      podlegała opodatkowaniu w Polsce?
    4. Przy założeniu, że Usługa podlega opodatkowaniu w Polsce, czy Usługa świadczona na
      rzecz podatników podatku VAT mających status przewoźników lotniczych
      wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym będzie podlegała
      opodatkowaniu z zastosowaniem stawki 0%, na podstawie przepisu art. 83 ust. 1 pkt 8
      ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    W doktrynie prawa podatkowego i orzecznictwie dotyczącym podatku od towarów i usług
    wykształciło się pojęcie tzw. usługi kompleksowej. Pojęcie to było przedmiotem wielu
    interpretacji i sporów. Na ich podstawie można określić, że usługa kompleksowa to usługa
    jednorodna i dzielenie jej na sprzedaż odrębnych usług lub usług i towarów, wchodzących
    w jej skład, miałoby sztuczny charakter. W niektórych przypadkach usług kompleksowych,
    jedna z usług przeważa i wtedy pozostałe usługi można określić mianem wspomagających
    w stosunku do usługi głównej. Innymi słowy, świadczenie usług wspomagających bez
    usługi głównej uniemożliwiałoby wyświadczenie konkretnej usługi, która jest przedmiotem
    umowy zawartej przez danych kontrahentów. W takiej sytuacji, na gruncie podatku VAT,
    usługa pomocnicza jest opodatkowana jak usługa główna. Przykładem takiej usługi jest
    usługa gastronomiczna, do której można zaliczyć usługę restauracyjną i cateringową.
    Zgodnie z przepisem art. 28i ust. 1 ustawy VAT: „Miejscem świadczenia usług
    restauracyjnych i cateringowych jest miejsce, w którym usługi są faktycznie wykonywane, z
    zastrzeżeniem ust. 2”.
    Z kolei art. 28i ust. 2 ustawy VAT stanowi, że: „W przypadku gdy usługi restauracyjne i
    cateringowe są faktycznie wykonywane na pokładach statków, statków powietrznych lub
    pociągów podczas części transportu pasażerów wykonanej na terytorium Unii
    Europejskiej, miejscem świadczenia usług jest miejsce rozpoczęcia transportu pasażerów”.
    Pojęcie „usługi restauracyjne i cateringowe” zostało zdefiniowane w przepisach
    wykonawczych do europejskiej dyrektywy w zakresie VAT.

    I tak w art. 6 ust. 1 rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca
    2011 r. (dalej jako: „Rozporządzenie”) wskazano, że: „Usługi restauracyjne i cateringowe
    oznaczają usługi polegające na dostarczaniu gotowej lub niegotowej żywności lub
    napojów albo żywności i napojów, przeznaczonych do spożycia przez ludzi, wraz z
    odpowiednimi usługami wspomagającymi pozwalającymi na ich natychmiastowe
    spożycie”.
    Dostarczanie żywności lub napojów albo żywności i napojów stanowi jedynie element
    większej całości, w której muszą przeważać te usługi. Usługi restauracyjne polegają na
    świadczeniu takich usług w lokalu należącym do usługodawcy, podczas gdy usługi
    cateringowe polegają na świadczeniu takich usług poza lokalem usługodawcy.
    W art. 6 ust. 2 wspomnianego powyżej Rozporządzenia stwierdzono z kolei, że: „Za usługi
    cateringowe i restauracyjne w rozumieniu ust. 1 nie uznaje się dostawy gotowej lub
    niegotowej żywności lub napojów albo dostawy gotowej lub niegotowej żywności i
    napojów, wraz z ich transportem lub bez niego, ale bez żadnych innych usług
    wspomagających”.
    Jak wspomniano powyżej, Usługa polega na nieograniczonym dostępie do posiłków oraz
    napojów oraz zapewnieniu komfortu pasażerom poprzez możliwość korzystania z telewizji
    lub Internetu w oczekiwaniu na lot. Jednak główny nacisk jest położony na dostarczenie
    posiłków i napojów do spożycia. Pozostałe usługi, takie jak dostęp do telewizji i Internetu,
    mają charakter pomocniczy i nie przesądzają o charakterze usługi. Należy podkreślić, że
    udostępnienie poczekalni nawet z dostępem do Internetu, telewizji i urządzeń biurowych,
    bez możliwości korzystania z posiłków i napojów, nie stanowiłoby usługi Executive Lounge.
    Głównym czynnikiem zachęcającym do skorzystania z tego typu usług jest właśnie
    możliwość nieograniczonego dostępu do posiłków i napojów oraz usług wspomagających,
    związanych z ich przygotowaniem (napoje, wybrane posiłki), utrzymywaniem i niekiedy
    serwowaniem. Jak wspomniano powyżej, personel przebywający w strefie lounge ma
    obowiązek wspomagania podróżnych w przygotowywaniu napojów, niektórych posiłków,
    takich jak kanapki lub sałatki i utrzymania posiłków w odpowiednim stanie oraz służy
    wszelką pomocą związaną z korzystaniem z bufetu. Jest to zatem usługa polegająca na
    dostarczaniu gotowej lub niegotowej żywności lub napojów albo żywności i napojów,
    przeznaczonych do spożycia przez ludzi, wraz z odpowiednimi usługami wspomagającymi
    pozwalającymi na ich natychmiastowe spożycie. Przy czym dostarczanie żywności lub
    napojów albo żywności i napojów stanowi jedynie element większej całości, w której
    przeważają usługi związane z umożliwieniem pasażerom dostępu do posiłków i napojów
    odpowiedniej jakości i umożliwienie ich natychmiastowego spożycia w komfortowych
    warunkach.
    Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Spółki, Usługa będzie spełniała definicję
    przewidzianą w art. 6 Rozporządzenia i w konsekwencji będzie się mieściła w dyspozycji
    przepisu art. 28i ust. 1 ustawy VAT. W rezultacie miejscem świadczenia Usługi będzie
    miejsce jej faktycznego wykonywania tj. terytorium Polski.
    Ad 2.
    Do rozważenia pozostaje również kwestia uznania przedmiotowych usług za usługi
    związane z nieruchomościami, w rozumieniu przepisu art. 28e ustawy VAT oraz
    wspomnianego w poprzednim punkcie Rozporządzenia (zmienionego z dniem 1 stycznia
    2017 roku na podstawie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) Nr 1042/2013 z 7
    października 2013 r. w zakresie doprecyzowania co należy rozumieć przez usługi związane
    z nieruchomościami).
    Zgodnie z art. 28e ustawy VAT: „Miejscem świadczenia usług związanych z
    nieruchomościami, w tym usług świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w
    obrocie nieruchomościami, usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej
    funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi,
    użytkowania i używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac

    budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce położenia
    nieruchomości”.
    Zgodnie z art. 31a ust. 1 Rozporządzenia, usługi związane z nieruchomościami to usługi,
    które mają wystarczająco bezpośredni związek z daną nieruchomością. Usługi uważa się
    za mające wystarczająco bezpośredni związek z nieruchomością w następujących
    przypadkach:
    a) gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element składowy
      usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia świadczonych
      usług;
    b) gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i mają na
      celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.
    Do usług takich należy m.in. „przyznanie lub przeniesienie praw [...] do wykorzystania
    nieruchomości w całości lub w części, łącznie z zezwoleniem na korzystanie z części
    nieruchomości, np. [...] przyznawanie dostępu do poczekalni w portach lotniczych (...)” (art.
    31a ust. 2 pkt j Rozporządzenia). Jednak zdaniem Spółki, w sytuacji, gdy przedmiotem
    umów dotyczących usługi Executive Lounge nie jest przyznanie usługodawcy jakichkolwiek
    praw do określonej części nieruchomości w postaci udostępnienia poczekalni w porcie
    lotniczym zlokalizowanej w ściśle określonym miejscu wyłącznie dla danego usługobiorcy
    (przewoźnika lub operatora programów lojalnościowych), związek z nieruchomością nie
    jest na tyle bezpośredni, żeby można zakwalifikować Usługę jako związaną z
    nieruchomością w rozumieniu przepisów Rozporządzenia. Dodatkowym argumentem
    przemawiającym za tą tezą jest również możliwość dostępu do strefy Executive Lounge
    dla wszystkich pasażerów (ze zróżnicowaniem jedynie sposobu odpłatności za ten
    dostęp). Podejście takie znajduje potwierdzenie np. w interpretacji indywidualnej nr 2461-
    IBPP3.4512.28.2017.1.AP z 27 lutego 2017 r., w której w odniesieniu do zbliżonego do
    opisanego w niniejszym wniosku stanu faktycznego stwierdzono, że: „Na podstawie
    przedstawionych okoliczności sprawy należy zatem stwierdzić, że usługa ta nie ma
    wystarczającego związku z daną nieruchomością, aby uznać ją za usługę związaną z
    nieruchomościami, o której mowa w art. 28e ustawy. Należy zgodzić się z Wnioskodawcą,
    że złożony charakter świadczenia nie jest oparty na udostępnieniu nieruchomości jako
    świadczeniu głównym. Istotniejszym świadczeniem z perspektywy usługobiorców jest
    świadczenie w postaci obsługi pasażera jako takiej (w zakresie dedykowanego personelu
    /cateringu/prasy etc.), a nie dostępu do części nieruchomości, który w porcie lotniczym z
    definicji zapewniony jest wszystkim pasażerom w miejscach ogólnodostępnych. [...]
    Świadczeniobiorcy usługi Business Lounge nie mają przyznanego wyłącznego prawa do
    użytkowania części portu lotniczego, co potwierdza fakt, że w tym samym miejscu i czasie
    mogą być obsługiwani przez personel portu lotniczego pasażerowie, którzy są klientami
    różnych przewoźników lotniczych. W konsekwencji należy wskazać, że w odniesieniu do
    świadczonej przez Wnioskodawcę usługi nie ma zastosowania art. 28e ustawy”.
    Podsumowując, zdaniem Spółki, Usługa nie może być uznana za usługę związaną z
    nieruchomościami w rozumieniu wskazanych powyżej przepisów Rozporządzenia oraz w
    konsekwencji art. 28e ustawy VAT.
    Ad 3.
    W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że zgodnie z przepisami ustawy VAT
    opodatkowaniu podlega między innymi świadczenie usług (art. 8 ust. 1 ustawy VAT).
    Kwestia miejsca opodatkowania usług została uregulowana w [art.] 28b ustawy VAT. W
    przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika przyjęto fikcję prawną, zgodnie z którą,
    miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada
    siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i
    1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n (art. 28b ust. 1 ustawy VAT).
    Z kolei zgodnie z art. 28 b ust. 2 ustawy VAT, w przypadku gdy usługi są świadczone dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w

    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych
    usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Za podatników uważane są podmioty, które wykonują samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą
    tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art.
    15 ust. 6 ustawy o VAT (art. 28a pkt 1 lit. a ustawy VAT).
    Biorąc pod uwagę powyższe regulacje, w razie ustalenia, że będąca podatnikiem spółka
    zagraniczna posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce i dane usługi są
    świadczone dla tego miejsca, można przyjąć, że są one opodatkowane w Polsce zgodnie z
    przepisami ustawy VAT.
    Niezależnie od powyższego, jak wskazano powyżej, przepis art 28b ust. 1 ustawy o VAT
    wprowadza wyjątki od zasady opodatkowania usług w kraju siedziby podatnika-
    usługobiorcy. W przypadku wybranych kategorii usług miejscem ich opodatkowania jest
    miejsce faktycznego świadczenia usług (w postaci przykładowo miejsca położenia
    nieruchomości w przypadku usług związanych z nieruchomościami lub miejsca
    faktycznego wykonania usług w przypadku usług restauracyjnych i cateringowych). Do
    wyjątków tych należy m.in. opodatkowanie usług restauracyjnych i cateringowych (art. 28i
    ust. 1 ustawy VAT) oraz usług związanych z nieruchomościami (art. 28e ustawy VAT). Tego
    rodzaju usługi wykonywane w Polsce podlegają opodatkowaniu w Polsce niezależnie od
    tego czy dana spółka (usługobiorca) ma siedzibę lub miejsce stałego prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    W związku z powyższym, zdaniem Spółki, przy założeniu, że Usługa może być
    zakwalifikowana jako usługa określona w przepisie art. 28i lub 28e ustawy VAT, nawet w
    przypadku jej świadczenia na rzecz zagranicznego podatnika podatku VAT, który nie ma
    siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce, Usługa będzie podlegała
    opodatkowaniu w miejscu faktycznego wykonywania lub położenia nieruchomości tj. w
    Polsce.
    Ad 4. (stanowisko w zakresie zmodyfikowanego pytania nr 4 zostało przedstawione w
    uzupełnieniu wniosku)
    W sytuacji, gdy dana usługa podlega opodatkowaniu w Polsce istnieje – po spełnieniu
    określonych warunków – możliwość skorzystania z preferencyjnej stawki VAT 0% na
    podstawie art. 83 ust. 1 pkt 8 ustawy VAT. Zgodnie z tym przepisem stawkę podatku w
    wysokości 0% stosuje się do usług związanych z obsługą startu, lądowania, parkowania,
    obsługą pasażerów i ładunków oraz innych o podobnym charakterze usług świadczonych
    na rzecz przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie
    międzynarodowym.
    Przepis art. 83 ust. 1a ustawy VAT definiuje pojęcie przewoźników lotniczych
    wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym, o których mowa w ust.
    1 pkt 5-8, 13, 16 i 18, jako przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w
    transporcie międzynarodowym posiadających siedzibę działalności gospodarczej na
    terytorium kraju, u których udział:
    1) przychodów z działalności w transporcie międzynarodowym w przewozach ogółem,
    2) zrealizowanej liczby lotów w transporcie międzynarodowym w przewozach ogółem,
    3) liczby pasażerów lub ilości przewożonych towarów, lub ilości przewożonych przesyłek w
      transporcie międzynarodowym w przewozach ogółem
    - wynosił w każdej z tych trzech kategorii w poprzednim roku podatkowym co najmniej
    60%.
    Przepis art. 83 ust. 1c ustawy VAT stanowi z kolei, że Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego
    ogłasza do dnia 31 marca danego roku podatkowego, w drodze obwieszczenia, w
    Dzienniku Urzędowym Urzędu Lotnictwa Cywilnego, listę przewoźników lotniczych

    wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym, o których mowa w ust.
    1a, na okres od dnia 1 kwietnia danego roku podatkowego do dnia 31 marca następnego
    roku podatkowego, na podstawie danych uzyskanych od przewoźników lotniczych.
    Dotyczy to przewoźników polskich spełniających warunki określone w art. 83 ust. 1a.
    Świadczący usługi określone w art. 83 ust. 1 pkt na rzecz przewoźników krajowych
    wpisanych na listę wskazaną w art. 83 ust. 1c 8 [ustawy VAT] mogą skorzystać z
    preferencyjnej stawki VAT 0%.
    Przez przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie
    międzynarodowym, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 8 ustawy VAT, rozumie się
    również przewoźników lotniczych nieposiadających siedziby działalności gospodarczej na
    terytorium kraju:
    1) uprawnionych do wykonywania przewozów w transporcie międzynarodowym na
      podstawie odpowiedniego aktu właściwego organu państwa siedziby tego
      przewoźnika, w szczególności koncesji lub certyfikatu przewoźnika lotniczego, lub
    2) wpisanych na listę przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w
      transporcie międzynarodowym ogłoszoną przez właściwy organ państwa siedziby
      danego przewoźnika (art. 83 ust. 1f ustawy VAT).
    W przypadku świadczenia usług na rzecz przewoźników zagranicznych, spełniających
    kryteria wskazane powyżej, również istnieje możliwości zastosowania preferencyjnej
    stawki VAT 0%. Dodatkowym warunkiem uprawniającym do skorzystania ze stawki 0% jest
    również prowadzenie przez podatnika dokumentacji, z której jednoznacznie wynika, że
    czynności te zostały wykonane przy zachowaniu warunków określonych w przepisie art.
    83 ust. 1 pkt 8 [ustawy VAT].
    Zgodnie bowiem z przepisem art. 83 ust. 2 ustawy o VAT, opodatkowaniu stawką podatku
    w wysokości 0% podlegają czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 7-18 i 20-22, w
    przypadku prowadzenia przez podatnika dokumentacji, z której jednoznacznie wynika, że
    czynności te zostały wykonane przy zachowaniu warunków określonych w tym przepisie.
    Innymi słowy zastosowanie stawki 0% na podstawie przepisu art. 83 ust. 1 pkt 8 ustawy
    VAT, jest możliwe, gdy są spełnione łącznie następujące warunki:
    1. usługa podlega opodatkowaniu w Polsce;
    2. jest to usługa wymieniona w art. 83 ust. 1 pkt 8;
    3. usługa jest wykonana na rzecz przewoźników lotniczych wykonujących głównie
      przewozy w transporcie międzynarodowym, tj. spełniających warunki określone w
      przepisach art. 83 dla przewoźników krajowych lub zagranicznych;
    4. usługodawca posiada dokumentację potwierdzającą uprawnienie do zastosowania
      stawki VAT 0%.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w celu zbadania możliwości zastosowania stawki 0% na
    podstawie przepisu art. 83 ust. 1 pkt 8 [ustawy VAT], należy w pierwszej kolejności ustalić
    czy Usługa świadczona dla danego kontrahenta podlega opodatkowaniu w Polsce. W razie
    pozytywnej odpowiedzi na to pytanie należy ustalić, czy usługa mieści się w katalogu usług
    wskazanych w przepisie art. 83 ust. 1 ustawy VAT, tj. usług związanych z obsługą startu,
    lądowania, parkowania, obsługą pasażerów i ładunków oraz innych o podobnym
    charakterze usług świadczonych na rzecz przewoźników lotniczych wykonujących głównie
    przewozy w transporcie międzynarodowym. W celu ustalenia zakresu świadczenia
    polegającego na obsłudze pasażerskiej można pomocniczo sięgnąć do dyrektywy Rady 96
    /67/WE z dnia 15 października 1996 r. w sprawie dostępu do rynku usług obsługi
    naziemnej w portach lotniczych Wspólnoty (Dz.U.UE.L1996.272.36; Dz.U.UE-sp.07-2-496).
    Zgodnie z pkt 2 załącznika do ww. dyrektywy, obsługa naziemna pasażerów obejmuje

    wszelką pomoc świadczoną pasażerom przylatującym, odlatującym, przesiadającym się, w
    tym sprawdzanie biletów i dokumentów podróży, rejestrowanie bagażu i przemieszczanie
    go do sortowni.
    Analiza zakresu i charakteru usługi Executive Lounge prowadzi do wniosku, że mamy w
    tym przypadku do czynienia z kompleksową usługą restauracyjną\cateringową, która
    polega na udzieleniu pomocy pasażerom oczekującym na lot. Należy przy tym zaznaczyć,
    że usługa restauracyjna lub cateringowa jest pojęciem węższym niż usługa obsługi
    pasażerów w rozumieniu art. 83 ust. 1 pkt 8 ustawy VAT. Innymi słowy usługa
    restauracyjna\cateringowa zawiera się w pojęciu usługi obsługi pasażerów lub usług o
    podobnym charakterze. Jest to zatem usługa, która mieści się w katalogu usług, do
    którego znajdzie zastosowanie przepis art. 83 ust. 1 pkt 8 ustawy VAT.
    Za takim rozumieniem usługi Executive Lounge przemawiają też interpretacje dotyczące
    przepisu art. 83 ust. 1 pkt 8 ustawy VAT, potwierdzające możliwość zastosowanie do usług
    tego rodzaju stawki VAT 0% na podstawie analizowanego przepisu. W interpretacjach nr
    ITPP2/443-328a/09/AK z 10 lipca 2009 r. oraz nr 2461-IBPP3.4512.28.2017.1.AP z 27 lutego
    2017 r., które wprost odnoszą się do usług Executive Lounge potwierdzono, że usługi te
    mieszczą się zakresie usługi obsługi pasażerów i usług o podobnym charakterze.
    W następnej kolejności należy ustalić czy Usługa jest świadczona na rzecz przewoźników
    lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym tj. spełnia
    warunki określone w przepisach art. 83 ust. 1a, 1c i 1f ustawy VAT i udowodnić ten fakt
    poprzez prowadzenie odpowiedniej dokumentacji. Jak stwierdzono w uzupełnionym
    opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Spółka prowadzi/będzie prowadziła
    dokumentację, o której mowa w art. 83 ust. 2 ustawy VAT, z której jednoznacznie wynika,
    że wskazane przez nią Usługi zostały wykonane przy zachowaniu warunków określonych
    w art. 83 ust. 1 pkt 8 ustawy VAT, w postaci w szczególności aktualizowanego co roku
    Obwieszczenia Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w sprawie listy przewoźników
    lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym (w
    odniesieniu do przewoźników krajowych) lub odpowiedników takiego obwieszczenia w
    przypadku przewoźników zagranicznych.
    W związku z powyższym, zdaniem Spółki, Usługa opodatkowana w Polsce, świadczona na
    rzecz podatników podatku VAT, mających status przewoźników lotniczych wykonujących
    głównie przewozy w transporcie międzynarodowym, będzie mogła korzystać z
    preferencyjnej stawki opodatkowania 0% wskazanej w przepisie art. 83 ust. 1 pkt 8 ustawy
    VAT, w sytuacji gdy Spółka prowadzi\będzie prowadziła dokumentację potwierdzającą
    wykonywanie Usługi z zachowaniem warunków określonych tym przepisie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.
    j. Dz.U. z 2024 r. poz. 361, ze zm.; dalej jako: „ustawa” lub „ustawa o VAT”):
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów (...).
    Z treści cytowanego wyżej przepisu art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że usługami są wszelkie
    odpłatne świadczenia niebędące dostawą towarów. Jednocześnie pod pojęciem usługi
    (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby, na które
    składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby),
    jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów
    rzeczy).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie usług, musi istnieć stosunek prawny
    pomiędzy świadczącym usługę a jej odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno
    zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi więc istnieć bezpośredni związek pomiędzy
    świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść dla świadczącego usługę.
    Zarówno dostawa towarów jak i świadczenie usług mieszczą się w definicji sprzedaży,
    określonej w art. 2 pkt 22 ustawy, zgodnie z którym:
      Sprzedaż to odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
      1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od
        wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
        usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
        świadczonych na jego rzecz usług.
    W myśl art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1,
      art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Zgodnie z art. 28e ustawy:
      Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług
      świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami, usług
      zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki
      wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i używania
      nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac budowlanych,
      takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce położenia
      nieruchomości.

    W świetle art. 28i ustawy:
      1. Miejscem świadczenia usług restauracyjnych i cateringowych jest miejsce, w którym
        usługi są faktycznie wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 2.
      2. W przypadku gdy usługi restauracyjne i cateringowe są faktycznie wykonywane na
        pokładach statków, statków powietrznych lub pociągów podczas części transportu
        pasażerów wykonanej na terytorium Unii Europejskiej, miejscem świadczenia
        usług jest miejsce rozpoczęcia transportu pasażerów.
    Jak stanowi art. 83 ust. 1 pkt 8 ustawy:
      Stawkę podatku w wysokości 0% stosuje się do usług związanych z obsługą startu,
      lądowania, parkowania, obsługą pasażerów i ładunków oraz innych o podobnym
      charakterze usług świadczonych na rzecz przewoźników lotniczych wykonujących
      głównie przewozy w transporcie międzynarodowym.
    Jak wskazano w art. 83 ust. 1a ustawy o VAT:
      Przez przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie
      międzynarodowym, o których mowa w ust. 1 pkt 5-8, 13, 16 i 18, rozumie się
      przewoźników lotniczych posiadających siedzibę działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, u których udział:
      1) przychodów z działalności w transporcie międzynarodowym w przewozach ogółem,
      2) zrealizowanej liczby lotów w transporcie międzynarodowym w przewozach ogółem,
      3) liczby pasażerów lub ilości przewożonych towarów, lub ilości przewożonych
        przesyłek w transporcie międzynarodowym w przewozach ogółem
      - wynosił w każdej z tych trzech kategorii w poprzednim roku podatkowym co najmniej
      60%.
    W myśl art. 83 ust. 1c ustawy:
      Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego ogłasza do dnia 31 marca danego roku
      podatkowego, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Urzędu Lotnictwa
      Cywilnego, listę przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w
      transporcie międzynarodowym, o których mowa w ust. 1a, na okres od dnia 1
      kwietnia danego roku podatkowego do dnia 31 marca następnego roku podatkowego,
      na podstawie danych uzyskanych od przewoźników lotniczych.
    Stosownie do art. 83 ust. 1f ustawy:
      Przez przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie
      międzynarodowym, o których mowa w ust. 1 pkt 5-8, 13, 16 i 18, rozumie się również
      przewoźników lotniczych nieposiadających siedziby działalności gospodarczej na
      terytorium kraju:
      1) uprawnionych do wykonywania przewozów w transporcie międzynarodowym na
        podstawie odpowiedniego aktu właściwego organu państwa siedziby tego
        przewoźnika, w szczególności koncesji lub certyfikatu przewoźnika lotniczego, lub
      2) wpisanych na listę przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w
        transporcie międzynarodowym ogłoszoną przez właściwy organ państwa siedziby
        danego przewoźnika.
    Zgodnie z art. 83 ust. 2 ustawy:
      Opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0% podlegają czynności, o których
      mowa w ust. 1 pkt 7-18 i 20-22, w przypadku prowadzenia przez podatnika
      dokumentacji, z której jednoznacznie wynika, że czynności te zostały wykonane przy
      zachowaniu warunków określonych w tym przepisie.

    Stosownie do art. 6 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca
    2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (wersja przekształcona; Dz.Urz. UE.L
    2011 Nr 77, str. 1; dalej jako: „rozporządzenie 282/2011”)
      1. Usługi restauracyjne i cateringowe oznaczają usługi polegające na dostarczaniu
        gotowej lub niegotowej żywności lub napojów albo żywności i napojów,
        przeznaczonych do spożycia przez ludzi, wraz z odpowiednimi usługami
        wspomagającymi pozwalającymi na ich natychmiastowe spożycie. Dostarczanie
        żywności lub napojów lub żywności i napojów stanowi jedynie element większej
        całości, w której muszą przeważać usługi. Usługi restauracyjne polegają na
        świadczeniu takich usług w lokalu należącym do usługodawcy, podczas gdy usługi
        cateringowe polegają na świadczeniu takich usług poza lokalem usługodawcy.
      2. Za usługi cateringowe i restauracyjne w rozumieniu ust. 1 nie uznaje się dostawy
        gotowej lub niegotowej żywności lub napojów albo dostawy gotowej lub
        niegotowej żywności i napojów, wraz z ich transportem lub bez niego, ale bez
        żadnych innych usług wspomagających.
    W myśl art. 31a ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w art. 47 dyrektywy 2006/112
      /WE, obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z daną
      nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco bezpośredni związek z
      nieruchomością w następujących przypadkach:
      a) gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element składowy
        usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia
        świadczonych usług;
      b) gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i
        mają na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.
    Zgodnie z art. 31a ust. 2 lit. h i lit. j rozporządzenia 282/2011:
      Ustęp 1 obejmuje w szczególności:
      h) wynajem lub wydzierżawianie nieruchomości inne niż opisane w ust. 3 lit. c), łącznie
      z przechowywaniem towarów w wyznaczonej do tego określonej części nieruchomości
      przeznaczonej do wyłącznego użytku przez usługobiorcę;
      j) przyznanie lub przeniesienie praw innych niż objęte lit. h) oraz i) do wykorzystania
      nieruchomości w całości lub w części, łącznie z zezwoleniem na korzystanie z części
      nieruchomości, np. udzielanie pozwoleń na połów lub polowanie, przyznawanie
      dostępu do poczekalni w portach lotniczych lub korzystanie z infrastruktury, za którą
      pobiera się opłaty, takiej jak most lub tunel.
    Państwa wątpliwości dotyczą:
    - uznania, że Usługa stanowi usługę restauracyjną lub cateringową w rozumieniu art. 28i
      ust. 1 ustawy o VAT;
    - uznania, że Usługa stanowi usługę związaną z nieruchomościami w rozumieniu art. 28e
      ustawy o VAT;
    - rozstrzygnięcia czy Usługa – jeśli jest usługą określoną w art. 28i ust. 1 lub art. 28e
      ustawy o VAT – świadczona na rzecz podatników podatku VAT niemających siedziby
      lub stałego miejsca stałego prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, będzie
      podlegała opodatkowaniu w Polsce;
    - rozstrzygnięcia czy Usługa – jeżeli podlega opodatkowaniu w Polsce – świadczona na
      rzecz podatników podatku VAT, mających status przewoźników lotniczych
      wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym, będzie podlegała

      opodatkowaniu z zastosowaniem stawki w wysokości 0%, na podstawie art. 83 ust. 1
      pkt 8 ustawy o VAT.
    Mając na uwadze treść wątpliwości Wnioskodawcy zawartych w pytaniu nr 1, w pierwszej
    kolejności należy dokonać oceny opisana Usługa ma charakter kompleksowy.
    Przepisy ustawy o VAT oraz regulacje Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada
    2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347
    z 11 grudnia 2006 r. s. 1, ze zm.; dalej jako: „Dyrektywa”), nie regulują kwestii czynności
    złożonych. Wynika ona natomiast z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej. W sprawie z 25 lutego 1999 r. sygn. C-349/96 Trybunał uznał, że w celu
    ustalenia, czy świadczenie usług obejmujące kilka części składowych należy traktować jako
    jedno świadczenie czy też jako dwa lub więcej świadczeń wycenianych odrębnie, należy
    zważyć dwie podstawowe zasady rządzące VAT. Po pierwsze, treść art. 2 (1) VI Dyrektywy,
    zgodnie z którym każde świadczenie usług powinno być traktowane jako odrębne i
    niezależne. Po drugie, fakt, że świadczenie obejmujące z ekonomicznego punktu widzenia
    jedną usługę nie powinno być sztucznie dzielone, co mogłoby doprowadzić do
    nieprawidłowości w funkcjonowaniu systemu VAT. Zdaniem Trybunału, pojedyncze
    świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje
    się za usługę zasadniczą, podczas gdy inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze,
    do których stosuje się te same zasady opodatkowania co do usługi zasadniczej. Usługę
    należy uznać za pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla
    klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi
    zasadniczej.
    W orzeczeniu w sprawie C-41/04 z 27 października 2005 r. Trybunał zauważył, że jeżeli
    dwa lub więcej świadczeń (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz
    konsumenta, rozumianego jako konsumenta przeciętnego, są tak ściśle związane, że
    obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie
    miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jedno
    świadczenie do celów stosowania podatku od wartości dodanej.
    Powyższe spostrzeżenia pozostają przy tym aktualne także wówczas, gdy wynagrodzenie
    za poszczególne czynności składające się na jedną usługę jest kalkulowane odrębnie. W
    tym zakresie wypowiedział się TSUE m.in. w ww. sprawie C-41/04 i w sprawie C-111/05 z
    29 marca 2007 r. Z orzeczeń tych wynika jednoznacznie, że odrębna kalkulacja
    wynagrodzenia za poszczególne czynności składające się na kompleksową usługę, nie
    uzasadnia podziału takiej usługi na potrzeby opodatkowania.
    Istotnym kryterium wpływającym na ocenę tego, czy w konkretnej sytuacji występuje
    świadczenie złożone, jest kryterium odrębności. Kryterium to opiera się na weryfikacji, czy
    poszczególne świadczenia mogą występować w obrocie gospodarczym niezależnie i czy
    mogą być wykonane przez dowolny inny podmiot. W przypadku odpowiedzi twierdzącej,
    nie następuje świadczenie złożone, lecz kilka odrębnych świadczeń, które powinny być dla
    celów opodatkowania VAT traktowane niezależnie od siebie.
    Takie stanowisko wywieść można z orzeczenia TSUE z 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572
    /07 RLRE Tellmer Property sro v Finanční ředitelství v Ústí nad Labem, ECLI:EU:C:2009:365,
    w którym istotnie TSUE stanął na stanowisku, że w przypadku usług najmu oraz usług
    sprzątania części wspólnych budynków następują dwa odrębne świadczenia dla celów
    VAT. Swoje stanowisko TSUE oparł na tym, że usługi sprzątania części wspólnych budynku
    mogą być świadczone na różnych zasadach, to znaczy na przykład przez osoby trzecie,
    wystawiające faktury obejmujące koszt tych usług bezpośrednio lokatorom lub przez
    wynajmującego zatrudniającego w tym celu własnych pracowników lub posługującego się
    przedsiębiorstwem zajmującym się sprzątaniem.
    Za szczególnie znaczące TSUE uznał, że sprzątanie może być świadczone w sposób
    całkowicie niezależny od usługi najmu, np. przez samodzielny zakup danego świadczenia
    (sprzątania) przez najemcę. To sprawia, że związek pomiędzy najmem i sprzątaniem jest,

    w ocenie Trybunału, na tyle swobodny, że nie można mówić o istnieniu świadczenia
    złożonego. Zatem jeśli usługi mogą być rozdzielone bez uszczerbku dla każdej z nich, a
    więc w sposób naturalnie uzasadniony, wówczas nie można uznać, że stanowią jedno
    świadczenie kompleksowe w rozumieniu Dyrektywy.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 lipca 2011 r., sygn. akt I FSK 1154/11,
    stwierdził, że: „Kryteria określenia, czy dana czynność złożona powinna zostać
    zakwalifikowana jako dostawa towarów, czy jako świadczenie usług wskazał Trybunał w
    wyroku z 29 marca 2007 r., w sprawie C-111/05, Aktiebolaget NN przeciwko Skatteverket,
    który podał, że należy zidentyfikować przede wszystkim elementy dominujące. Z
    orzecznictwa Trybunału wynika również, że w przypadku jednej, złożonej transakcji, dane
    świadczenie musi być uznane za pomocnicze względem świadczenia głównego, jeżeli nie
    stanowi dla klientów celu samego w sobie, lecz środek służący jak najlepszemu
    skorzystaniu ze świadczenia głównego. Podkreślono także, że koszt materiałów i prac nie
    może samodzielnie mieć decydującego znaczenia”.
    Na świadczenie złożone składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do
    realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się
    różne świadczenia pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie
    stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub
    wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak
    element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności
    pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną. Jeżeli jednak świadczenia te
    można rozdzielić, tak że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia
    nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej),
    niezależnie opodatkowane świadczenia.
    W świetle powyższego w celu określenia, czy w danym przypadku mamy do czynienia ze
    świadczeniem kompleksowym, należy zbadać, czy sprzedawca dostarcza kupującemu,
    rozumianemu jako przeciętny konsument, jedno świadczenie czy też kilka odrębnych. W
    tym kontekście za świadczenia odrębne uznaje się świadczenia wykonywane przez
    jednego świadczącego na rzecz jednego nabywcy, które nawet jeżeli są w pewien sposób
    powiązane, mogą być traktowane rozłącznie, a traktowanie to nie wpłynie na charakter
    żadnego z nich ani też nie sprawi, że wartość świadczeń z punktu widzenia nabywcy
    będzie inna, niż gdyby świadczenia te były uznane za świadczenie złożone. Przy czym
    ocena, czy w danych okolicznościach mamy do czynienia z jedną usługą kompleksową, czy
    też z szeregiem jednostkowych usług, winna odbywać się w oparciu o to, czy wykonywane
    świadczenia wykazują ze sobą tak ścisłe powiązanie, że w sensie gospodarczym tworzą
    jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter.
    Przy kwalifikacji danych świadczeń, w kontekście uznania ich za czynności złożone, należy
    przede wszystkim patrzeć przez pryzmat fundamentalnej zasady, zgodnie z którą każde
    świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być
    traktowane jako odrębne i niezależne. Dopiero w sytuacji, gdy jedna czynność obejmuje z
    ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, wtedy przyjmuje się, że czynność ta nie
    powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych.
    W kwestii badania istnienia świadczenia kompleksowego swoisty test przedstawiła
    Rzecznik Generalna TSUE Juliane Kokott, w opinii przedstawionej w dniu 22 października
    2020 r., w sprawie C-581/19 Frenetikexito – Unipessoal Lda przeciwko Autoridade
    Tributária e Aduaneira (ECLI:EU:C:2020:855). W opinii tej zauważono mianowicie, że:
    „Wskazówką świadczącą o nieistnieniu jednego świadczenia złożonego jest niezależna
    dostępność świadczeń. Okoliczność, że świadczenia są dostępne niezależnie od siebie,
    wskazuje w świetle orzecznictwa Trybunału na istnienie kilku niezależnych świadczeń w
    rozumieniu przepisów o VAT (23). Jeżeli natomiast świadczeniobiorca nie może otrzymać
    jednego elementu świadczenia bez innego, przemawia to za jednym świadczeniem
    złożonym (24). Jedno świadczenie złożone występuje zatem, kiedy osoby odwiedzające
    park wodny, nabywając bilet wstępu, uzyskują dostęp do wszystkich urządzeń

    znajdujących się w kompleksie, niezależnie od tego, z jakiego urządzenia faktycznie
    korzystają (25)”.
    Odnosząc się do kwestii, czy Usługa świadczona na terenie wskazanego portu lotniczego
    może zostać – na gruncie podatku od towarów i usług – uznana za usługę kompleksową,
    należy przywołać treść opisu sprawy. Wnioskodawca wskazał, że Usługa polega na
    udostępnieniu na terenie portu lotniczego wyodrębnionego tzw. miejsca-poczekalni
    (wspólnego dla wszystkich uprawnionych pasażerów, niezależnie od rodzaju uprawnienia,
    tj. np. rodzaju linii, biletu, korzystania z programu Priority Pass), w którym pasażerowie
    mają nieograniczony dostęp do posiłków i napojów oraz miejsc przystosowanych do
    odpoczynku i rozrywki, w czasie oczekiwania na lot. Co do zasady z usługi tej mogą
    skorzystać wszyscy pasażerowie, z tym, że w zależności od sytuacji, usługa ta może być
    płatna na miejscu lub jest już wliczona w cenę biletu lotniczego lub programu, z którego
    korzysta podróżny (wstęp za okazaniem biletu lub odpowiedniej karty). W strefie
    (saloniku) lounge dostępny jest również wyspecjalizowany personel, który wspiera
    pasażerów. Co do zasady obowiązuje samoobsługa (bufet z posiłkami i napojami), ale
    personel udziela wsparcia polegającego m.in. na pomocy przy przygotowywaniu napojów
    (kawa, herbata lub drinki alkoholowe) i posiłków (np. kanapek lub sałatek) oraz
    serwowaniu posiłków do stolików, jeżeli zajdzie taka potrzeba. Ponadto personel
    odpowiada za utrzymanie ciepłych posiłków w odpowiedniej temperaturze oraz
    utrzymanie stanowisk z posiłkami i napojami w czystości. Każdego dnia jest
    przygotowywane menu, w którym zawarte są szczegółowe informacje dotyczące
    serwowanych potraw i napojów. W saloniku znajduje się strefa konsumpcyjna ze stolikami.
    Usługa ta polega na dostępie dla uprawnionych pasażerów do: bufetu ciepłych i zimnych
    przekąsek; bufetu ciast i deserów; bufetu napoi zimnych i gorących; bufetu alkoholi;
    nielimitowanego, bezpłatnego wi-fi; urządzeń biurowych; telewizji; bieżącej informacji o
    odlotach.
    W umowach ze spółkami nabywającymi Usługę dla swoich klientów (pasażerów), takimi
    jak międzynarodowi przewoźnicy lotniczy lub spółki zajmujące się np. programami
    lojalnościowymi dla pasażerów, nacisk jest położony przede wszystkim na ustalenie,
    jakiego rodzaju towary i usługi mają być dostępne w saloniku oraz określenie ich jakości,
    bez wskazywania konkretnego miejsca na terenie portu lotniczego, w którym usługa ma
    być świadczona. Wszyscy usługobiorcy korzystają z Usługi w tym samym miejscu
    wyznaczonym na terenie lotniska, tj. nie mają wyznaczonych saloników-poczekalni
    będących wyłącznie do dyspozycji ich pasażerów/ klientów.
    Z kolei w stanowisku własnym Spółka uznała, że Usługa polega na nieograniczonym
    dostępie do posiłków oraz napojów oraz zapewnieniu komfortu pasażerom poprzez
    możliwość korzystania z telewizji lub Internetu w oczekiwaniu na lot. Jednak główny nacisk
    jest położony na dostarczenie posiłków i napojów do spożycia. Pozostałe usługi, takie jak
    dostęp do telewizji i Internetu, mają charakter pomocniczy i nie przesądzają o charakterze
    usługi. Udostępnienie poczekalni nawet z dostępem do Internetu, telewizji i urządzeń
    biurowych, bez możliwości korzystania z posiłków i napojów, nie stanowiłoby Usługi.
    Głównym czynnikiem zachęcającym do skorzystania z tego typu usług jest właśnie
    możliwość nieograniczonego dostępu do posiłków i napojów oraz usług wspomagających,
    związanych z ich przygotowaniem (napoje, wybrane posiłki), utrzymywaniem i niekiedy
    serwowaniem. Personel przebywający w strefie lounge ma obowiązek wspomagania
    podróżnych w przygotowywaniu napojów, niektórych posiłków, takich jak kanapki lub
    sałatki i utrzymania posiłków w odpowiednim stanie oraz służy wszelką pomocą związaną
    z korzystaniem z bufetu. Jest to zatem usługa polegająca na dostarczaniu gotowej lub
    niegotowej żywności lub napojów albo żywności i napojów, przeznaczonych do spożycia
    przez ludzi, wraz z odpowiednimi usługami wspomagającymi pozwalającymi na ich
    natychmiastowe spożycie.
    Należy zauważyć, że w przedstawionych okolicznościach sprawy jednoznacznie wynika, że
    dostarczanie gotowych posiłków oraz napojów, a także wsparcie personelu w

    przygotowaniu posiłków i napojów, stanowi usługę główną. Natomiast usługi bezpłatnego
    wi-fi, dostępu do urządzeń biurowych, telewizji, bieżącej informacji o odlotach maja
    charakter usług pomocniczych dla dostarczania gotowych posiłków i napojów.
    Rozdzielenie poszczególnych usług wchodzących w skład Usługi miałoby sztuczny
    charakter, ponieważ świadczenie opisanych usług pomocniczych w sposób samoistny nie
    miałoby racji bytu, z uwagi na powszechny i nieodpłatny do nich dostęp w portach
    lotniczych (bezpłatne wi-fi, poczekalnia, informacja o lotach) lub potencjalnie niewielki
    stopień zainteresowania i opłacalności (dostęp do urządzeń biurowych i telewizji).
    Zatem z uwagi na powyższe należy uznać Usługę za świadczenie kompleksowe,
    spełniającą definicję usługi restauracyjnej i cateringowej zawartą w art. 6 ust. 1
    rozporządzenia 282/2011. Na Usługę składa się bowiem nie tylko dostarczanie gotowych
    posiłków i napojów, ale również czynności pomocnicze wykonywane przez personel,
    służące przygotowaniu tych posiłków i napojów, a także wyznaczona strefa konsumpcyjna
    ze stolikami. Nie zaistnieje w tych okolicznościach przesłanka negatywna, wskazana w art.
    6 ust. 2 rozporządzenia 282/2011, gdy w przypadku braku usług wspomagających nie
    można określonych usług uznać za cateringowe i restauracyjne. W konsekwencji miejscem
    świadczenia tych usług restauracyjnych i cateringowych jest miejsce, w którym są
    faktycznie wykonywane, zgodnie z art. 28i ust. 1 ustawy. Skoro więc Usługi są wykonywane
    w polskim porcie lotniczym, to miejscem ich wykonywania jest terytorium kraju.
    Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 należy uznać za
    prawidłowe.
    Przepis art. 31a ust. 1 rozporządzenia 282/2011 wskazuje, że usługi związane z
    nieruchomościami obejmują jedynie takie usługi, które mają wystarczająco bezpośredni
    związek z daną nieruchomością. O wystarczająco bezpośrednim związku z
    nieruchomością można mówić w przypadkach, gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana
    nieruchomość stanowi element składowy usługi i jest elementem centralnym oraz
    niezbędnym z punktu widzenia świadczonych usług oraz gdy są świadczone w odniesieniu
    do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i mają na celu zmianę prawnego lub
    fizycznego stanu danej nieruchomości.
    Opisane we wniosku Usługi są realizowanie w konkretnej lokalizacji (nieruchomości) w
    porcie lotniczym. Usługi mają charakter kompleksowy (złożony), a świadczeniem
    dominującym (głównym) jest dostarczanie gotowych posiłków i napojów. Elementem
    centralnym Usługi nie jest więc nieruchomość i stworzenie pasażerom warunków do jej
    eksploatacji, choć z pewnością świadczenie Usługi wymaga wykorzystania nieruchomości,
    aby wszystkie usługi objęte świadczeniem kompleksowym mogły być realizowane. Jednak
    nie można przyjąć, że Usługi są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej
    przeznaczone, a do tego mają na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu
    nieruchomości. Zatem Usługa nie jest związana z nieruchomością w rozumieniu
    zdefiniowanym w art. 31a ust. 1 rozporządzenia 282/2011. Wyznaczone miejsce w
    nieruchomości jaką jest port lotniczy stanowi jedynie o usytuowaniu (lokalizacji) dla
    świadczonej Usługi, ale nie jest jej elementem kluczowym, a jedynie funkcjonalnym, o
    charakterze pomocniczym. Zatem Usługa nie stanowi usługi związanej z nieruchomością w
    rozumieniu art. 28e ustawy o VAT.
    Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2 należy uznać za
    prawidłowe.
    Przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług podlega m.in. odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zatem to prawidłowe
    wskazanie miejsca świadczenia usług jest niezbędne dla określenia, czy podlegają one
    opodatkowaniu na terytorium kraju. Przepis art. 28b ust. 1 ustawy wskazuje na ogólną
    zasadę, że miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika
    jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
    gospodarczej. Jednak przepis ten zawiera równocześnie szereg wyjątków od tej zasady, a
    jednym z nich jest regulacja zawarta w art. 28i ustawy. Zgodnie z art. 28i ust. 1 ustawy, w

    przypadku usług restauracyjnych i cateringowych miejscem ich świadczenia jest miejsce, w
    którym są faktycznie wykonywane.
    W sprawie objętej wnioskiem, jak już wskazano powyżej, miejscem świadczenia Usług jest
    miejsce ich świadczenia na terytorium kraju, co jest zgodne z art. 28i ust. 1 ustawy. W tym
    wypadku nie znajduje zastosowania regulacja zawarta w art. 28i ust. 2 ustawy, ponieważ
    Usługi nie są faktycznie wykonywane na pokładach statków, statków powietrznych lub
    pociągów podczas części transportu pasażerów wykonanej na terytorium Unii
    Europejskiej. Zatem Usługa świadczona na rzecz podatników podatku VAT niemających
    siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, będzie
    podlegała opodatkowaniu w Polsce, ponieważ miejscem jej świadczenia jest terytorium
    kraju.
    Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 3 należy uznać za
    prawidłowe.
    Przepis art. 83 ust. 1 pkt 8 ustawy pozwala na zastosowanie stawki w wysokości 0% do
    usług związanych m.in. z obsługą pasażerów oraz innych o podobnym charakterze usług
    świadczonych na rzecz przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w
    transporcie międzynarodowym. Przy tym przepisy ustawy o VAT nie zawierają definicji
    pojęcia „obsługa pasażerów”.
    Z przedstawionego przez Wnioskodawcę opisu Usługi wynika, że swoim zakresem
    przedmiotowym (oferowanie posiłków i napojów, dostęp do bezpłatnego wi-fi, urządzeń
    biurowych, telewizji, informacji o odlotach) jest ona skierowana do pasażerów
    oczekujących na lot w porcie lotniczym. Usługa jest nabywana m.in. przez
    międzynarodowych przewoźników lotniczych z przeznaczeniem dla swoich klientów
    (pasażerów). W pytaniu nr 4 Wnioskodawca wskazał, że Usługa jest świadczona na rzecz
    podatników podatku VAT, mających status przewoźników lotniczych, wykonujących
    głównie przewozy w transporcie międzynarodowym. Zatem opisaną we wniosku Usługę
    należy uznać za obsługę pasażerów, mającą miejsce w porcie lotniczym, mieszczącą się w
    zakresie usług wskazanych w art. 83 ust. 1 pkt 8 ustawy.
    Samo uznanie, że Usługa świadczona na rzecz podatników podatku VAT, mających status
    przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie
    międzynarodowym, będzie się mieściła w zakresie usług wymienionych w art. 83 ust. 1 pkt
    8 ustawy nie oznacza, że Wnioskodawca będzie uprawniony do opodatkowania Usługi
    stawką podatku w wysokości 0%. Zastosowanie stawki podatku w wysokości 0% na
    podstawie tego przepisu wymaga prowadzenia przez Wnioskodawcę dokumentacji
    wskazanej w art. 83 ust. 2 ustawy.
    W uzupełnieniu opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego Spółka podała, że prowadzi
    /będzie prowadziła dokumentację, o której mowa w art. 83 ust. 2 ustawy, z której
    jednoznacznie wynika, że Usługa została wykonana przy zachowaniu warunków
    określonych w art. 83 ust. 1 pkt 8 ustawy. Przy tym Spółka wskazała, że przewoźnicy
    lotniczy krajowi oraz zagraniczni są wpisani na aktualizowaną listę przewoźników
    lotniczych, ogłaszaną przez właściwy organ państwa siedziby danego przewoźnika. Zatem
    opisana przez Wnioskodawcę usługa będzie podlegała opodatkowaniu z zastosowaniem
    stawki w wysokości 0%, na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 8 ustawy.
    Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 4 należy uznać za
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (zadanych pytań) Wnioskodawcy, w odniesieniu do opisanego stanu faktycznego i
    zdarzenia przyszłego. Zauważyć bowiem należy, że to wyłącznie Wnioskodawca, w treści
    składanego wniosku, kształtuje jego zakres przedmiotowy. Zatem kwestie, które nie

    zostały objęte pytaniami wskazanymi we wniosku, nie mogą być rozpatrzone – zgodnie z
    art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r.
    poz. 111; dalej jako: „Ordynacja podatkowa”).
    Odnosząc się do faktu, że na poparcie własnej argumentacji Wnioskodawca powołał się na
    funkcjonujące w obrocie prawnym interpretacje indywidualne, Organ pragnie zauważyć,
    że zostały one wydana w indywidualnych sprawach i odnoszą się wyłącznie do
    okoliczności przedstawionych w inicjujących tę sprawę wnioskach. Podkreślenia w tym
    miejscu bowiem wymaga, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych
    podmiotów w wyniku rozstrzygnięć, dotyczących konkretnych stanów faktycznych/zdarzeń
    przyszłych. Interpretacje indywidualne nie mają mocy prawa powszechnie
    obowiązującego, co oznacza, że należy je traktować indywidualnie (por. prawomocny
    wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 marca 2015 r., sygn. akt
    III SA/Łd 109/15).
    Interpretacja dotyczy:
    - stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego
      obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym;
    - zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego
      obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy lub stanu prawnego, udzielona odpowiedź
    traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
    Ordynacji podatkowej. Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli
    Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia
    przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej jako :„PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.