Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBII/1/415-292/14/BJ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2014-07-07
Teza: 1. Czy w związku z zaistniałą sytuacją, tj. zwolnieniem z powodu osobistej trudnej sytuacji popartej dokumentacją w tym zakresie, Wnioskodawczyni miała obowiązek zapłaty podatku? 2. Czy Uczelnia powinna sporządzać w tej sytuacji PIT-8C?
Słowa kluczowe: pomoc-pomoc materialna; studia-opłata za studia; zwolnienie
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z 3 kwietnia 2014 r. (data wpływu do Biura – 7 kwietnia 2014 r.), uzupełnionym 5 czerwca 2014 r., o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych umorzenia/zwolnienia z opłaty czesnego za studia – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 7 kwietnia 2014 r. wpłynął do Biura ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych umorzenia/zwolnienia z opłaty czesnego za studia.

Z uwagi na fakt, że wniosek nie spełniał wymogów formalnych, w piśmie z 23 maja 2014 r. znak: IBPB II/1/415-292/14/BJ wezwano Wnioskodawczynię do jego uzupełnienia. Wniosek uzupełniono 5 czerwca 2014 r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

W roku akademickim 2013/2014 Wnioskodawczyni uczęszczała na studia podyplomowe. Studia były odpłatne i trwały 1 rok (2 semestry) w trybie zaocznym (niestacjonarnym).

Wnioskodawczyni jest osobą zaliczoną do II-umiarkowanego stopnia niepełnosprawności z racji choroby nowotworowej (rak piersi).

Powołując się właśnie na tę okoliczność, na początku II semestru roku akademickiego Wnioskodawczyni złożyła prośbę na uczelni dotyczącą udzielenia ulgi dotyczącej umorzenia czesnego za II i ostatni semestr. Wnioskodawczyni otrzymała na powyższe zgodę.

W bieżącym roku Wnioskodawczyni otrzymałam z uczelni PIT-8C.

W piśmie z 2 czerwca 2014 r. (data wpływu – 5 czerwca 2014 r.), stanowiącym uzupełnienie wniosku, Wnioskodawczyni wskazała, że podstawą zwolnienia z opłaty była jej sytuacja osobista związana z chorobą nowotworową. Z racji tej choroby i posiadania stopnia niepełnosprawności, a także rehabilitacji – powołując się na te okoliczności – Wnioskodawczyni poprosiła o zwolnienie z obowiązku uiszczenia opłaty.

Powyższe, w jej ocenie, jest niezbicie świadczeniem pomocy materialnej dla studenta. Zwolnienie zostało dokonane na podstawie przepisów o systemie oświaty i Prawa o szkolnictwie wyższym.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy w związku z zaistniałą sytuacją, tj. zwolnieniem z powodu osobistej trudnej sytuacji popartej dokumentacją w tym zakresie, Wnioskodawczyni miała obowiązek zapłaty podatku?
2.  Czy Uczelnia powinna sporządzać w tej sytuacji PIT-8C?

Wnioskodawczyni uważa, że umorzenie opłaty było świadczeniem ze strony Uczelni związanym z jej osobistą i trudną sytuacją, dlatego też nie powinno stanowić przychodu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Pojęcie „świadczenia” dla celów podatkowych ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. W sytuacji bowiem, gdy w ujęciu cywilistycznym interpretuje się je najczęściej na tle stosunku zobowiązaniowego, w ten sposób, iż rozumie się je jako zachowanie dłużnika zgodne z treścią zobowiązania, polegające na zadośćuczynieniu interesowi wierzyciela, będące działaniem czy też zaniechaniem, to na gruncie prawa podatkowego pod pojęciem „świadczenia nieodpłatnego” rozumieć należy te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. nie związane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Zaprezentowana definicja, mająca swoje źródło w orzecznictwie sądów administracyjnych, znajduje odzwierciedlenie w definicji słownikowej omawianego pojęcia, zgodnie z którą „nieodpłatne świadczenie” oznacza wszelkie świadczenia nie wymagające opłaty; takie za które się nie płaci, bezpłatne.

Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 40 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolne od podatku dochodowego są świadczenia pomocy materialnej dla uczniów, studentów, uczestników studiów doktoranckich i osób uczestniczących w innych formach kształcenia, pochodzące z budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu terytorialnego oraz ze środków własnych szkół i uczelni – przyznane na podstawie przepisów o systemie oświaty oraz Prawo o szkolnictwie wyższym.

Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.) uczelnia publiczna może pobierać opłaty za świadczone usługi edukacyjne związane z:

1.kształceniem studentów na studiach niestacjonarnych oraz uczestników niestacjonarnych studiów doktoranckich;

1a.kształceniem studentów na studiach stacjonarnych, jeżeli są to ich studia na drugim lub kolejnym kierunku studiów w formie stacjonarnej;

1b.kształceniem studentów na studiach stacjonarnych, w przypadku korzystania z zajęć poza dodatkowym limitem punktów ECTS określonym w art. 170a ust. 2;

2.powtarzaniem określonych zajęć na studiach stacjonarnych oraz stacjonarnych studiach doktoranckich z powodu niezadowalających wyników w nauce;

3.prowadzeniem studiów w języku obcym;

4.prowadzeniem zajęć nieobjętych planem studiów;

5.prowadzeniem studiów podyplomowych oraz kursów dokształcających.

Stosownie do art. 99 ust. 3 ww. ustawy senat uczelni publicznej określa zasady pobierania opłat, wiążące rektora przy zawieraniu umów ze studentem, o których mowa w art. 160 ust. 3, oraz tryb i warunki zwalniania – w całości lub części – z tych opłat studentów lub doktorantów, w szczególności osiągających wybitne wyniki w nauce, a także tych, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji materialnej.

Z wniosku wynika, iż w roku akademickim 2013/2014 Wnioskodawczyni uczęszczała na studia podyplomowe w trybie zaocznym (niestacjonarnym). Na początku II semestru roku akademickiego Wnioskodawczyni powołując się na fakt, że jest osobą zaliczoną do II-umiarkowanego stopnia niepełnosprawności z racji choroby nowotworowej złożyła na uczelni prośbę dotyczącą udzielenia ulgi dotyczącej umorzenia czesnego za II i ostatni semestr. Wnioskodawczyni otrzymała na powyższe zgodę. W jej ocenie było to świadczeniem pomocy materialnej dla studenta.

Z przywołanych wyżej przepisów ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym wynika, iż senat uczelni publicznej może zwolnić w całości lub w części z opłat m. in studentów, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji materialnej.

Należy w tym miejscu zauważyć, iż działający w imieniu Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach nie może wypowiadać się w zakresie stwierdzenia, czy zwolnienie studenta z obowiązku uiszczania opłaty (czesnego) za studia można uznać (lub nie) za świadczenie pomocy materialnej dla studenta, ponieważ kwestia ta nie stanowi zagadnienia regulowanego przepisami prawa podatkowego.

Zgodnie bowiem z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Stosownie do treści § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w związku z art. 14a § 6 Ordynacji podatkowej, Dyrektorzy Izb Skarbowych upoważnieni są w imieniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych do udzielania pisemnych interpretacji indywidualnych w zakresie przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa w sprawach pozostających we właściwości naczelników urzędów i dyrektorów izb skarbowych oraz naczelników urzędów i dyrektorów izb celnych.

Zgodnie z art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, pod pojęciem przepisów prawa podatkowego rozumie się przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych, przy czym mianem ustaw podatkowych – w rozumieniu art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej określa się ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.

Z powyższych regulacji wynika, że upoważniony Dyrektor Izby Skarbowej ma obowiązek wydać pisemną interpretację co do zakresu i sposobu zastosowania ustaw podatkowych oraz wydanych na ich podstawie aktów wykonawczych i ratyfikowanych umów międzynarodowych związanych z materią podatkową. Interpretacja natomiast to ocena prawna stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa. Organ nie dokonuje zatem interpretacji innych przepisów niż przepisy podatkowe, w tym przepisów ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz powołane wyżej przepisy prawa należy stwierdzić, że jeśli umorzenie opłaty za studia niestacjonarne z uwagi na trudną sytuację Wnioskodawczyni spowodowaną chorobą nowotworową, ma charakter świadczenia pomocy materialnej – jak wskazała we wniosku Wnioskodawczyni – do ustalenia czego Dyrektor Izby Skarbowej nie jest uprawniony, to tego rodzaju świadczenie korzysta na mocy art. 21 ust. 1 pkt 40 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako mieszczące się w dyspozycji powołanego przepisu, ze zwolnienia od podatku. W takiej sytuacji Uczelnia nie powinna sporządzać informacji PIT-8C.

Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawczyni należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Do wniosku dołączono dokumenty. Należy jednak zauważyć, że wydając interpretacje w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, nie przeprowadza postępowania dowodowego w związku z czym nie jest obowiązany, ani uprawniony do ich oceny; jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez Wnioskodawczynię i jej stanowiskiem. Wydając niniejszą interpretację Organ oparł się jedynie na opisie stanu faktycznego przedstawionym we wniosku.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.