Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.517.2025.3.PM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-30
Teza: Dokonując sprzedaży udziałów w Lokalu 1 i Lokalu 2 będzie
Pan podatnikiem podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1
ustawy i będzie Pan zobowiązany do naliczenia podatku VAT
należnego przy każdej z tych transakcji.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane
lokal-lokal użytkowy
zasiedlenie-pierwsze zasiedlenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa budynków, budowli
lub ich części w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed
1

nim lub w okresie krótszym niż dwa lata od pierwszego
zasiedlenia
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa towarów
wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności
zwolnionej
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 8 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy nieuznania Pana jako podatnika podatku VAT i w
    konsekwencji braku opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży udziałów w Lokalu 1 i
    Lokalu 2 (pytanie oznaczone we wniosku nr 1).
    Uzupełnił go Pan pismem z 17 września 2025 r. (wpływ 17 września 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest brytyjskim rezydentem podatkowym. Nie prowadzi działalności
    gospodarczej na terytorium Polski. Wnioskodawca nie jest również czynnym podatnikiem
    VAT w myśl ustawy o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775, dalej:
    „Ustawa”).
    Wnioskodawca jest wspólnikiem (posiada 75% udziałów) D Sp. z o. o,– spółki mającej
    docelowo prowadzić działalność w zakresie wynajmu nieruchomości na terytorium Polski
    (dalej: „Spółka”).
    W ramach majątku prywatnego Wnioskodawca posiada 75/100 udziałów w lokalu
    stanowiącym odrębną nieruchomość (dalej: „Lokal 1”). Nieruchomość jest obecnie
    przedmiotem najmu. Z tego tytułu Wnioskodawca odprowadza zryczałtowany podatek (na
    podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów
    osiąganych przez osoby fizyczne) na terenie Polski.
    Docelowo, w kwietniu 2026 r. zgodnie z zawartą umową z deweloperem Wnioskodawca
    nabędzie również udział 2/10 własności w lokalu mieszkalnym stanowiącym nieruchomość
    (dalej: „Lokal 2”). Udostępnienie lokalu dla Wnioskodawcy nastąpi w październiku 2025 r.
    W dniu sporządzenia niniejszego wniosku nieruchomość jest częścią przedsięwzięcia
    budowlanego „L”, które jest obecnie w trakcie prac budowlanych. Lokal nie został jeszcze
    wyodrębniony, a umowa sprzedaży lokalu nie została jeszcze zawarta.
    Udziały w Lokalu 1 zostały nabyte przez Wnioskodawcę na rynku pierwotnym, na cele
    najmu prywatnego, a nie z zamiarem dalszej odsprzedaży. Również udziały w Lokalu nr 2
    miały zostać nabyte przez Wnioskodawcę na cele najmu prywatnego. Obecnie celem

    Wnioskodawcy jest jednak dalszy rozwój działalności związanej z wynajem nieruchomości,
    lecz za pośrednictwem Spółki. Sposobem na realizację założeń Wnioskodawcy jest
    dokonanie sprzedaży udziałów w obu lokalach na rzecz Spółki w przyszłości.
    Planowane transakcje sprzedaży udziałów we własności obu lokali będą mieć charakter
    jednorazowego przeniesienia prywatnych aktywów do Spółki należącej w części do
    Wnioskodawcy. Spółka nie jest obecnie zarejestrowana jako podatnik VAT i nie prowadzi
    jeszcze działalności generującej przychody. Drugim wspólnikiem Spółki jest Pan K–
    rezydent podatkowy Wielkiej Brytanii (25% udziałów), który jest współwłaścicielem Lokalu
    nr 1 oraz nabędzie udział we własności w Lokalu nr 2 (8/10 udziału).
    Wnioskodawca nie dokonywał w przeszłości sprzedaży żadnych nieruchomości, ani
    udziałów w nieruchomościach. Wnioskodawca poza ww. transakcjami nie ma zamiaru
    dokonywać sprzedaży innych nieruchomości w dającej się przewidzieć przyszłości. Poza
    opisanymi lokalami Wnioskodawca w najbliższym czasie nie będzie posiadał innych
    nieruchomości na terytorium kraju.
    Wnioskodawca nie przygotował i nie zamierza przygotowywać ww. lokali do planowanej
    transakcji, tj.:
      · nie będzie podejmował żadnych czynności mających zwiększyć ich wartość rynkową
        przed dokonaniem sprzedaży,
      · nie będzie korzystał z usług podmiotów profesjonalnie zajmujących się sprzedażą
        nieruchomości,
      · nie będzie ogłaszał w ogólnodostępnych miejscach informacji o zamiarze sprzedaży
        lokali.
    W przypadku Lokalu nr 2, prace wykończeniowe zostaną wykonane w okresie pomiędzy
    udostępnieniem Lokalu nr 2 (październik 2025 r.), a przeniesieniem własności aktem
    notarialnym (docelowo kwiecień 2026 r.), wyłącznie w celu przygotowania Lokalu nr 2 do
    najmu. Zakres prac ograniczy się do standardowego wykończenia lokalu w stanie
    deweloperskim, nie mając na celu zwiększenia jego wartości rynkowej ponad poziom
    typowy dla tego typu nieruchomości.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Lokal 2 w momencie planowanej sprzedaży będzie samodzielnym lokalem w rozumieniu
    art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali.
    Do momentu sprzedaży dla Lokalu 2 wydane zostanie zaświadczenie starosty, o którym
    mowa w art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali, potwierdzające spełnienie wymagań, o
    których mowa w ust. 1a-2 tego przepisu.
    Lokal 2 nie będzie wynajmowany przez Wnioskodawcę do momentu przeniesienia
    własności na rzecz Spółki.
    Umowa najmu Lokalu 1 została zawarta na czas nieokreślony, z minimalnym okresem
    obowiązywania wynoszącym 12 miesięcy od dnia 16 stycznia 2025 r., po upływie którego
    każda ze stron może ją wypowiedzieć z zachowaniem trzymiesięcznego okresu
    wypowiedzenia. Umowa podlega opłacie, składającej się z symbolicznego czynszu
    podstawowego w wysokości 1 PLN netto miesięcznie plus 75% przychodów netto (plus
    VAT) uzyskanych przez „R” z dalszego podnajmu lokalu.
    W przypadku Lokalu 2 nie została zawarta i nie zostanie zawarta żadna umowa najmu
    przed przeniesieniem własności na Spółkę.
    Względem Lokalu 1 doszło do pierwszego zasiedlenia 7 października 2024 r., na dzień
    sprzedaży nie upłyną 2 lata od tej daty. Względem Lokalu 2 nie dojdzie do pierwszego
    zasiedlenia.
    Wnioskodawca ponosił (w przypadku Lokalu 1) oraz będzie ponosił (w przypadku Lokalu 2)
    wydatki na ulepszenie Lokali. Wydatki te nie przekroczą 30% wartości początkowej lokali.

    Wnioskodawcy nie będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego od ww. wydatków na ulepszenie Lokali, gdyż nie jest czynnym
    podatnikiem VAT.
    Ponadto, na zadane w wezwaniu pytania udzielił Pan następujących odpowiedzi:
    Pytanie III.7: Czy od momentu poniesionych ww. ulepszeń do momentu sprzedaży upłyną
    co najmniej 2 lata?
    Odpowiedź: Nie.
    Pytanie III.8: Czy z tytułu nabycia Lokali przysługiwało Panu prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego?
    Odpowiedź: Nie, z uwagi na brak statusu czynnego podatnika VAT.
    Lokale były/są/będą od momentu ich nabycia do momentu sprzedaży wykorzystywane
    wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.

## Pytanie

Czy dokonując sprzedaży udziałów w Lokalu 1 i Lokalu 2, Wnioskodawca będzie
    podatnikiem podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT i będzie
    zobowiązany do naliczenia podatku VAT należnego przy każdej transakcji sprzedaży? –
    pytanie oznaczone we wniosku nr 1.
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, dokonując sprzedaży udziałów w Lokalu 1 i Lokalu 2 nie będzie
    on występował w charakterze podatnika VAT i nie będzie zobowiązany do naliczenia
    podatku należnego przy każdej transakcji sprzedaży. Planowane transakcje będą miały
    charakter zarządu majątkiem osobistym.
    UZASADNIENIE
    Na wstępie należy wskazać, że nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art.
    7 ustawy o VAT, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana
    czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w
    związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z treścią art. 15 ustawy o VAT:
      1) Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
        prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
        której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. (...)
      2) Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
        lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
        rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
        gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
        towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
        zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    działa jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Podmioty te
    powinny jednak spełniać podstawową przesłankę – działać w sposób ciągły, dla celów
    zarobkowych.

    W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia ze sprzedażą lokali w sposób ciągły, dla celów
    zarobkowych. Zgodnie z opisem zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca:
      · nie dokonywał w przeszłości sprzedaży nieruchomości lub udziałów w nich,
      · nie prowadzi zarejestrowanej w CEIDG działalności gospodarczej polegającej na
        sprzedaży nieruchomości,
      · planowane transakcje będą miały charakter jednorazowy.
    Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w linii interpretacyjnej tut. Organu, sądów
    administracyjnych oraz TSUE. Przyładowo: Wyrok TS z 15 września 2011 r. C-180/10,
    JAROSŁAW SŁABY vs. MINISTER FINANSÓW ORAZ KUĆ I JEZIORSKA-KUĆ vs. DYREKTOR IZBY
    SKARBOWEJ W WARSZAWIE, ZOTSiS 2011, nr 8-9B, poz. I-8461: „Należy dodać, że sama
    liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych w niniejszej sprawie nie ma charakteru
    decydującego. Jak orzekł Trybunał, zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić
    kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się
    poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać
    również jako czynności osobistych (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Wellcome Trust,
    pkt 37)”.
    Wyrok NSA z 24 czerwca 2021 r. II FSK 462/20, LEX nr 3483646: „W rozpoznanej sprawie
    nie został spełniony warunek ciągłości działalności podatnika, gdyż skarżący zbywał
    nieruchomości powstałe w wyniku podziału nieruchomości gruntowej, która została
    nabyta w roku 2011. Jednokrotne nabycie przez skarżącego nieruchomości gruntowej i
    brak powtarzalności transakcji po stronie zakupu powodują, że działalności skarżącego nie
    można przypisać charakteru działalności ciągłej o charakterze handlowym. Działalność
    skarżącego nie miała charakteru ciągłej działalności handlowej, gdyż w działalności tej
    poza jedną transakcją zakupu nieruchomości w roku 2011 nie wystąpiły inne zakupy
    nieruchomości. W tej sytuacji transakcje dokonywane przez skarżącego należało
    zakwalifikować jako sprzedaż nieruchomości dokonywaną w ramach zarządu majątkiem
    skarżącego. Zarząd majątkiem swym zakresem obejmuje także rozporządzanie
    składnikami majątku polegające na zbywaniu tych składników z zyskiem, które stanowi
    element wykonywania prawa własności”.
    Wyrok WSA w Olsztynie z 16 kwietnia 2025 r. I SA/Ol 119/25, LEX nr 3862226: „Nie sposób
    wymagać, aby osoba fizyczna w ramach zarządu majątkiem własnym podejmowała
    wyłącznie czynności zmierzające do zachowania prawa własności tych nieruchomości, jak
    również nie podejmowała czynności, które umożliwiałyby zbycie nieruchomości po cenie
    korzystnej. Działań z zachowaniem – normalnych w takich przypadkach - reguł
    gospodarności nie należy utożsamiać z działalnością gospodarczą”.
    Wyrok NSA z 17 marca 2023 r. I FSK 2290/18, LEX nr 3570035: „W orzecznictwie
    Naczelnego Sądu Administracyjnego po wspomnianym wyżej wyroku TSUE przyjmuje się,
    że przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy uwzględniać
    działania na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie, a nie
    wyłącznie osobno. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się z
    nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu
    majątkiem prywatnym (por. wyroki NSA z: 9 października 2014 r., I FSK 2145/13; 3 marca
    2015 r., I FSK 1859/13; 11 czerwca 2015 r., I FSK 716/14 i 29 listopada 2016 r., I FSK 636/15,
    CBOSA). Nie mają znaczenia zamiar, czy motywy jakimi kieruje się podmiot rozpoczynając
    działalność gospodarczą, ani jakie potrzeby zaspokaja z uzyskanych środków pieniężnych.
    Istotne znaczenie mają obiektywne, a nie subiektywne przesłanki pozwalające odróżnić
    działania o cechach zawodowych, od tych które mieszczą się w granicach dysponowania
    majątkiem prywatnym”.
    Interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 2 sierpnia 2022 r. sygn. 0114-KDIP1-
    3.4012.200.2022.2.MPA: „W kontekście powyższych rozważań istotna jest ocena, czy z

    przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca podejmował
    działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta
    powinna przy tym uwzględniać nie tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów
    kwalifikacji określonych działań jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale
    też brać pod uwagę całokształt tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i
    przydatność z punktu widzenia tego rodzaju działalności gospodarczej”.
    Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, iż działania zaplanowane przez
    Wnioskodawcę nie będą stanowić działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy o VAT, a sprzedaż lokali nie powinna zostać opodatkowana podatkiem VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie natomiast do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości;
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy, również zbycie udziału w
    towarze (np. w nieruchomości) stanowi odpłatną dostawę towarów. Powyższe
    potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2
    /11.

    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, również zbycie
    udziału w prawie własności lokalu traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).
    Zgodnie z art. 195 wyżej powołanej ustawy Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
    Zgodnie z art. 196 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Przepis art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w
    rozumieniu art. 7 ustawy, bądź świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły do celów
      zarobkowych.
    W świetle powyższego stwierdzić należy, że każdy, kto dokonuje czynności, które
    zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i
    usług. Tym samym, wykorzystywanie majątku prywatnego przez osobę fizyczną stanowi

    również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Zatem, podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku
    nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie towarów
    w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został na potrzeby własne, czy
    też z przeznaczeniem do działalności handlowej.
    Określony w cytowanej ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne
    jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie
    czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w
    ustawie o podatku od towarów i usług, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie
    pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność,
    występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być, np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Jak wynika z przywołanych przepisów dostawa towarów podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot
    mający status podatnika, działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej
    transakcji.
    Z opisu sprawy wynika, że nie jest Pan zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku
    VAT. Nabył Pan udziały w Lokalu 1 na cele najmu. W styczniu 2025 r. zawarł Pan umowę
    najmu Lokalu 1 na czas nieokreślony. Umowa podlega opłacie składającej się z
    symbolicznego czynszu podstawowego w wysokości 1zł netto miesięcznie plus 75%
    przychodów netto uzyskanych przez najemcę z dalszego podnajmu. Zamierza Pan
    ponadto nabyć w roku 2026 udziały w Lokalu 2. Udziały te początkowo miały również
    zostać nabyte na cele najmu. Obecnie Pana celem jest jednak rozwój działalności
    związanej z wynajmem nieruchomości, lecz za pośrednictwem Spółki, której jest Pan
    udziałowcem. Sposobem na realizację tych założeń jest dokonanie sprzedaży w obu
    Lokalach na rzecz Spółki w przyszłości. Lokal 1 uległ pierwszemu zasiedleniu, jednak od
    jego momentu, do momentu sprzedaży nie upłyną 2 lata. W odniesieniu do Lokalu 2 nie

    dojedzie przed jego sprzedażą do pierwszego zasiedlenia. Nie będzie Pan podejmował
    przed sprzedażą Lokali żadnych czynności mających zwiększyć ich wartość. Ponoszone
    wydatki na ulepszenia Lokali nie przekroczą 30% ich wartości początkowej. Z tytułu
    nabycia Lokali nie przysługiwało Panu prawo do odliczenia podatku naliczonego. Lokale
    będą do momentu sprzedaży wykorzystywane wyłącznie na cele działalności zwolnionej
    od podatku VAT.
    Pana wątpliwości dotyczą kwestii uznania Pana jako podatnika podatku VAT i
    opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży udziałów w Lokalu 1 i Lokalu 2 (pytanie
    oznaczone we wniosku nr 1).
    Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, czy dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów dostawa towarów (w tym nieruchomości)
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy
    działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia
    działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu
    podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w
    odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną
    w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej
    wykonywania, lecz zamiar z jakim została zrealizowana i okoliczności w jakich ją wykonano.
    Analiza okoliczności przedstawionych we wniosku oraz obowiązujących w tym zakresie
    przepisów ustawy pozwala stwierdzić, że w niniejszej sprawie wystąpią okoliczności, które
    wskazują, że sprzedaż udziałów w Lokalu 1 i Lokal 2 stanowić będzie działalność
    gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, a Pan z tytułu tej transakcji będzie
    podatnikiem podatku VAT zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy.
    Jak wynika z opisu sprawy, Lokal 1 jest odpłatnie wynajmowany na czas nieokreślony.
    W tym miejscu wskazania wymaga, że na mocy art. 693 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz
      do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Tak więc dzierżawa jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem
    świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania i
    pobierania pożytków, jest świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego
    czynszu. Umowa dzierżawy jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno
    wydzierżawiającego, jak i dzierżawcę – określone przepisami obowiązki.
    Charakter stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa dzierżawy wskazuje, że ma ona
    długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe.
    W kontekście niniejszej sprawy, należy zwrócić uwagę na treść zdania drugiego definicji
    pojęcia „działalność gospodarcza”, w której mówi się o wykorzystywaniu m.in. towarów w
    sposób ciągły do celów zarobkowych. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce
    poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem, dzierżawa, leasing itp.).
    Odnosząc powyższe przepisy do przedstawionych we wniosku okoliczności stwierdzić
    należy, że dzierżawa udziału w nieruchomości wskazuje na wykorzystanie przez Pana
    posiadanego udziału w tej części nieruchomości w sposób ciągły do celów zarobkowych
    (uzyskiwane korzyści z tytułu świadczonej przez Pana usługi dzierżawy ma charakter stały).
    Zatem, dzierżawa nieruchomości na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i
    usług stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy. Tym samym wypełnia ona określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności
    gospodarczej.

    W związku z powyższym sprzedaż udziału w prawie własności części nieruchomości
    (Lokalu 1) będzie czynnością związaną z działalność gospodarczą, zgodnie z art. 15 ust. 2
    ustawy, a tym samym w tej sytuacji wystąpi Pan w roli podatnika, o którym mowa w art. 15
    ust. 1 ustawy.
    Zatem sprzedaż udziału w Lokalu 1 będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W odniesieniu do udziałów w Lokalu 2 należy natomiast wskazać, że istotny jest zamiar z
    jakim Pan zamierzał/zamierza nabyć nieruchomość. Jak wynika z opisu sprawy,
    początkowo zamierzał Pan nabyć udział w Lokalu 2 z zamiarem wynajmu. Obecnie Pana
    zamiarem jest dalsza odsprzedaż nieruchomości.
    Nie można zatem przyjąć, że udziały w Lokalu 2 stanowiły będą Pana majątek prywatny.
    Biorąc pod uwagę treść przytoczonych przepisów oraz opis sprawy stwierdzić należy, że
    planowana przez Pana sprzedaż Lokalu 2 będzie, zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy,
    dostawą dokonywaną przez podatnika w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Tym samym, sprzedaż udziałów w Lokalu 2 będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Należy zauważyć, że wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług, może korzystać ze zwolnienia od tego podatku albo może być
    opodatkowana tym podatkiem.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    W oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
      a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
      b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
        upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Z powyższego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest –
    co do zasady – zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w
    ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym
    zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części
    kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego
    momentu.
    Stosownie do art. 2 pkt 14 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pierwszym zasiedleniu – rozumie się
      przez to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub
      rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po
      ich:
      a) wybudowaniu lub
      b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
        podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Z powyższego przepisu wynika, że pierwszym zasiedleniem jest pierwsze zajęcie budynku,
    budowli lub ich części do używania. Zatem aby można było mówić o pierwszym
    zasiedleniu, musi dojść do zajęcia budynku, budowli lub ich części, ich używania, w tym na
    potrzeby własne. Pierwsze zasiedlenie budynku, budowli lub ich części ma więc miejsce
    zarówno w sytuacji, w której po wybudowaniu budynek, budowlę lub ich części oddano w
    najem, jak i w przypadku wykorzystywania budynku, budowli lub ich części na potrzeby
    własnej działalności gospodarczej podatnika czy też potrzeby własne osoby fizycznej –

    bowiem w obydwu przypadkach dochodzi do korzystania z budynku, budowli lub ich
    części.
    Podkreślić w tym miejscu należy, że termin „ulepszenia” zawarty w ustawie o podatku od
    towarów i usług, odwołuje się do przepisów o podatku dochodowym.
    Zgodnie z art. 22g ust. 17 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy,
      rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków,
      ustaloną zgodnie z ust. 1, 3-9 i 11-15, powiększa się o sumę wydatków na ich
      ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych,
      których jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Środki trwałe uważa się za
      ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę,
      rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza
      10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z
      dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem
      używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą
      ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.
    Powyższy przepis wskazuje, że na gruncie prawa podatkowego „ulepszenie” jest pojęciem,
    które dotyczy wyłącznie składników majątku będących środkami trwałymi. Pod pojęciem
    tym należy rozumieć takie czynności, jak przebudowa, rozbudowa, rekonstrukcja,
    adaptacja lub modernizacja środka trwałego, które podnoszą jego wartość techniczną,
    użytkową, jak i przystosowanie składnika majątkowego do wykorzystania go w innym celu,
    niż pierwotne przeznaczenie albo nadanie temu składnikowi innych cech użytkowych.
    Zatem nieruchomości (np. lokale), które nie będą stanowić u podatnika środka trwałego,
    nie mogą ulec ulepszeniu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, ponieważ
    pojęcie ulepszenia, do którego odwołuje się ustawodawca w art. 2 pkt 14 ustawy,
    odsyłając do przepisów o podatku dochodowym, dotyczy ulepszenia środków trwałych.
    Zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy stosuje się w odniesieniu do dostawy
    całości lub części budynków lub budowli, jeżeli w stosunku do nich miało miejsce pierwsze
    zasiedlenie, przy czym okres pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą nie jest krótszy
    niż 2 lata. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest
    dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od
    momentu pierwszego zasiedlenia do chwili sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata.
    W tym miejscu należy zauważyć, że w przypadku nieruchomości niespełniających
    przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43
    ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych
    warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą
      zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:
      a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo
        do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
      b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
        których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
        początkowej tych obiektów.
    Jak wynika z powyższego, prawo do zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust.
    1 pkt 10a ustawy, przysługuje wówczas, gdy w stosunku do obiektów, będących
    przedmiotem dostawy, nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego oraz dokonujący ich dostawy nie

    ponosił wydatków na ulepszenie tych obiektów, w stosunku do których miał prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie
    wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.
    Tak więc, aby dostawa budynków, budowli lub ich części mogła korzystać ze zwolnienia na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, muszą być spełnione łącznie dwa warunki
    występujące w tym artykule.
    W tym miejscu należy nadmienić, że dla dostawy nieruchomości, które nie spełniają
    przesłanek do objęcia ich zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 lub
    10a ustawy ustawodawca przewidział możliwość zastosowania zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni,
    miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku
    VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą
    być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:
      · towary muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich
        posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
      · przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie może przysługiwać
        dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę
        podatku naliczonego.
    Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia
    dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    Z analizy powołanych wyżej przepisów wynika, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub
    ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas
    badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy oraz art. 43 ust.
    1 pkt 2 ustawy stanie się bezzasadne.
    Analiza przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, regulujących wyżej wskazane
    prawo do zwolnienia od podatku dostaw budynków, budowli lub ich części, prowadzi do
    konkluzji, że w odniesieniu do tych towarów może wystąpić jedna z kilku podstaw do
    zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne jest wobec tego każdorazowe
    kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących dostawie ww. obiektów. Zauważyć
    bowiem należy, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega
    ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza
    wykładnię literalną jest niedopuszczalna. W efekcie podatnik uprawniony będzie do
    zastosowania ww. preferencji, gdy charakter świadczonych przez niego czynności, w
    sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, wyczerpuje znamiona ujęte w treści
    przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i
    usług.

    Z opisu sprawy wynika, że Lokal 1 uległ pierwszemu zasiedleniu, jednak od jego momentu
    do momentu sprzedaży nie upłyną 2 lata. Natomiast Lokal 2 do momentu sprzedaży nie
    będzie zasiedlony, w związku z czym, jego dostawa dokonywana będzie w ramach
    pierwszego zasiedlenia.
    Tym samym, sprzedaż udziałów w Lokalu 1 i Lokalu 2 nie będzie zwolniona od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10, z uwagi na niespełnienie przesłanek zawartych w tym
    przepisie.
    Przy braku możliwości zastosowania zwolnienia od podatku VAT sprzedaży udziałów w
    Lokalach na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, analizie podlega możliwość
    zwolnienia od podatku tej dostawy na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy.
    Jak wskazano wyżej, z art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy wynika, że aby dostawa budynku,
    budowli lub ich części mogła korzystać ze zwolnienia muszą zostać spełnione łącznie
    dwa warunki określone w tym przepisie, tj. sprzedającemu nie przysługiwało prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu
    budynków, budowli lub ich części oraz sprzedający nie ponosił wydatków na ich
    ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30%
    wartości początkowej tych obiektów.
    Jak wynika z opisu sprawy, ponoszone przez Pana wydatki na ulepszenie Lokali nie
    przekroczą 30% ich wartości początkowej.
    Zatem, celem ustalenia czy sprzedaż udziałów w Lokalach będzie mogła korzystać ze
    zwolnienia od podatku VAT, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, należy dokonać
    rozstrzygnięcia czy w stosunku do tych nieruchomości przysługiwało/będzie
    przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
          a) nabycia towarów i usług,
          b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub
            wykonaniem usługi.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami,
    które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w
    przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz
    niepodlegających temu podatkowi.
    Każde nabycie towarów i usług, przeznaczonych do przyszłego wykorzystania ich do
    czynności opodatkowanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, bez
    względu na to, jakie faktycznie będą efekty tej działalności, należy uznać w momencie

    jego dokonania za związane z wykonywaniem czynności opodatkowanych. Istotna jest
    intencja nabycia, jeśli dany towar/usługa ma służyć wykonywaniu czynności
    opodatkowanych, wówczas – po spełnieniu wymienionych w art. 86 ustawy wymogów
    formalnych – odliczenie jest prawnie dozwolone, oczywiście jeżeli nie wyłączają go inne
    przepisy ustawy (art. 88 ustawy) lub aktów wykonawczych.
    Jak wynika z opisu sprawy, Lokal 1 jest przez Pana wynajmowany odpłatnie na rzecz
    Spółki, z takim też zamiarem nabył Pan udziały w tym Lokalu.
    Przepisy ustawy nie umożliwiają zwolnienia od podatku VAT czynności najmu lokalu na
    rzecz podmiotu gospodarczego – Spółki. Tym samym, najem Lokalu 1 stanowi czynność
    opodatkowaną.
    Mając zatem na uwadze powołane przepisy oraz przedstawione okoliczności sprawy
    należy stwierdzić, że w analizowanym przypadku warunki, o których mowa w art. 86
    ust. 1 ustawy są spełnione.
    W odniesieniu do Lokalu 2 należy wskazać, że zakupu dokona Pan w celu dalszej
    odsprzedaży – czynności opodatkowanej podatkiem VAT.
    Również w tym przypadku – co do zasady – przysługiwało będzie Panu prawo do
    odliczenia podatku VAT w stosunku do Lokalu 2. Prawo to będzie przysługiwało, pod
    warunkiem niezaistnienia okoliczności określonych w art. 88 ustawy.
    W konsekwencji, przesłanki zastosowania zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy w
    rozpatrywanej sprawie również nie będą spełnione, gdyż przysługuje/będzie Panu
    przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego w stosunku do Lokali.
    Zatem, w przedmiotowej sprawie dla dostawy opisanej we wniosku nie znajdzie
    zastosowania zwolnienie od podatku VAT na podstawie ww. przepisu.
    Analiza okoliczności sprawy i obowiązujących przepisów prowadzi do wniosku, że
    sprzedaż udziałów w Lokalach będzie stanowić odpłatną dostawę towarów na
    terytorium kraju podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt
    1 ustawy, niekorzystającą ze zwolnienia od tego podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt
    10a ustawy.
    W niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania także zwolnienie określone w art. 43 ust.
    1 pkt 2 ustawy, gdyż jak wynika z powyższego, przy nabyciu Lokali przysługiwało
    /przysługiwało będzie prawo do odliczenia podatku naliczonego. Ponadto, Lokal 1 –
    wbrew Pana stwierdzeniu – nie będzie w całym okresie jego posiadania wykorzystywany
    wyłącznie do wykonywania czynności zwolnionych od podatku VAT.
    W rezultacie, w związku z brakiem możliwości zastosowania zwolnienia od podatku VAT
    w odniesieniu do sprzedaży udziałów w Lokalach na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10, pkt
    10a i pkt 2 ustawy należy stwierdzić, że ww. czynność będzie podlegała opodatkowaniu
    przy zastosowaniu właściwej stawki podatku jako odpłatna dostawa towarów.
    Podsumowując, stwierdzam, że dokonując sprzedaży udziałów w Lokalu 1 i Lokalu 2
    będzie Pan podatnikiem podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy i będzie Pan
    zobowiązany do naliczenia podatku VAT należnego przy każdej z tych transakcji.
    Zatem Pana stanowisko uznałem jako nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia

      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym, Pan ponosi
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.
    Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści
    wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny
    stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w
    sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej
    przedmiotem Pana wniosku (pytania). Inne kwestie przedstawione w opisie zdarzenia
    przyszłego, bądź we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą
    być, zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, rozpatrzone.
    W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych oraz wyroków
    sądu wskazuję, że rozstrzygnięcia w nich zawarte dotyczą tylko konkretnych,
    indywidualnych spraw i nie mają zastosowania, ani konsekwencji wiążących w odniesieniu
    do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego.
    Interpretacja rozstrzyga o skutkach podatkowych w części dotyczącej podatku od
    towarów i usług (pytanie oznaczone we wniosku nr 1). Natomiast wniosek w zakresie
    podatku dochodowego od osób fizycznych podlega odrębnemu rozpatrzeniu (pytanie
    oznaczone we wniosku nr 2).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.