Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB2/415-606/08/RS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2008-08-22
Teza: Rozliczenie składek ZUS wypłaconych przez zakład pracy za lata 1999-2003, zasądzonych wyrokiem sądu.
Słowa kluczowe: działalność-działalność wykonywana osobiście; kontrakt-kontrakt menedżerski; obowiązek-obowiązek płatnika; składki-składki na ubezpieczenie społeczne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 13; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 26; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 27b

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 17 maja 2008 r. (data wpływu 30 maja 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie rozliczenia przychodu z tytułu składek na ubezpieczenie odprowadzonych przez zakład pracy - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 30 maja 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie rozliczenia przychodu z tytułu składek na ubezpieczenie odprowadzonych przez zakład pracy.

**W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.**

W latach 1999–2003 zawarł Pan kontrakt menagerski z zakładem pracy, w którym pracował od 1984 r. do 2007 r. Kontrakt ten realizował Pan poprzez własną firmę na zasadach działalności gospodarczej i składki ZUS opłacał jako osoba prowadząca działalność, tj. od kwot minimalnych. Jednakże Zakład Ubezpieczeń Społecznych uznał, że składki ubezpieczeniowe winny być płacone jak przez pracownika i w 2007 r., w wyniku procesu sądowego, zakład pracy jako płatnik musiał zapłacić te składki w pełnej wysokości. Sumę składek, które zapłacił przekazał Panu jako przychód w deklaracji PIT-8C.

W rocznym rozliczeniu podatkowym, na formularzu PIT-36, wykazał Pan w poz. 77 jako dochód z innych źródeł łącznie odprowadzoną przez zakład pracy kwotę składek, natomiast w poz. 135 i poz. 170 ujął Pan odpowiednio składki na ubezpieczenia społeczne oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne.

Uznał Pan, że z wykazanego przychodu płatnik w Pana imieniu przekazał składki do ZUS, który po tej wpłacie doliczył lata 1999–2003 jako składkowe do otrzymywanej emerytury.

**W związku z powyższym zadano następujące pytanie.**

Czy ww. sposób rozliczenia jest prawidłowy?

Zdaniem Wnioskodawcy, rozliczenie podatkowe zostało sporządzone poprawnie.

**W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.**

Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) w art. 10 ust. 1 wyróżnia wśród źródeł przychodów: działalność wykonywaną osobiście (art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy) oraz pozarolniczą działalność gospodarczą (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy).

Pozarolniczą działalnością gospodarczą, w myśl art. 5a pkt 6 ww. ustawy, jest działalność zarobkowa, prowadzona we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczone do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1, pkt 2 i 4-9.

Z powyższego jednoznacznie wynika, że przychody z działalności wykonywanej osobiście nie są przychodami z pozarolniczej działalności gospodarczej.

Stosownie do art. 13 pkt 9 ustawy, za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, w tym przychody z tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej - z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 7.

Przy klasyfikowaniu przychodów z tytułu kontraktów menedżerskich do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy przedmiotowe usługi świadczone są samodzielnie, czy też osiągane w związku z działalnością gospodarczą.

Dochody podatnika osiągającego przychody z osobiście wykonywanej działalności określone w art. 13 pkt 9 ustawy podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych, przy zastosowaniu skali podatkowej określonej w art. 27 ust. 1 ustawy.

Zgodnie z zasadami obliczenia i ustalania wysokości podatku, wynikającymi w szczególności z art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy podatkowej, podstawę obliczenia podatku, z określonymi w przepisach zastrzeżeniami, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 4, 4a-4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot składek określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887, ze zm.) potrąconych w roku podatkowym przez płatnika ze środków podatnika, z tym że w przypadku podatnika osiągającego przychody określone w art. 12 ust. 6, tylko w części obliczonej, w sposób określony w art. 33 ust. 4, od przychodu podlegającego opodatkowaniu.

Odliczenie nie dotyczy natomiast składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód (przychód) wolny od podatku na podstawie art. 21, 52, 52a i 52c, oraz składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód, od którego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Natomiast art. 27b ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi, iż podatek dochodowy, obliczony zgodnie z art. 27 lub art. 30c, w pierwszej kolejności ulega obniżeniu o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne, o którym mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135) pobranej w roku podatkowym przez płatnika zgodnie z przepisami o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

Obniżenie nie dotyczy składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód (przychód) wolny od podatku na podstawie art. 21, 52, 52a i 52c, oraz składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód, od którego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b), najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż w latach 1999-2003 uzyskiwał Pan przychody na podstawie kontraktu menedżerskiego zawartego z zakładem pracy, realizowanego poprzez własną firmę. Wyrokiem sądu, zakład pracy został zobowiązany do odprowadzenia składek ubezpieczeniowych do ZUS z tytułu świadczonej przez Pana pracy w związku z tym uiszczone kwoty potraktował jako przychód z innych źródeł i wystawił informację PIT-8C.

Biorąc pod uwagę powyższe, odprowadzona do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych kwota stanowiąca równowartość składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne jest należnością uzyskaną z tytułu kontraktu menedżerskiego i należy zakwalifikować ją do przychodów, o których mowa w powołanym art. 13 pkt 9 ustawy w związku z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych a nie do przychodów z innych źródeł.

Dodatkowo jednak, analiza powołanych przepisów nie pozwala na akceptację stanowiska zawartego we wniosku o interpretację indywidualną, iż składki na ubezpieczenie społeczne należało ująć w poz. 135, a składki zdrowotne w poz. 170, prowadziłoby to bowiem do wniosku, że odprowadzone kwoty do ZUS powinny zostać odliczone odpowiednio od dochodu i od podatku. Zgodnie z brzmieniem art. 26 ust. 1 oraz art. 27b ust. 1 pkt 2 ustawy dla zastosowania odliczeń z wymienionych tytułów wymagane jest potrącenie, pobranie ich w roku podatkowym przez płatnika. W przedmiotowej sprawie to podstawowe kryterium nie zostało spełnione, nie poniósł Pan z tego tytułu wydatków, zatem nie ma możliwości odliczenia od dochodu i podatku składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Złożenie przez Wnioskodawcę fałszywego oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej – powoduje, iż niniejsza interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej).

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.