Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.53.2025.1.JG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-03
Teza: W zakresie uznania wskazanych wydatków za remont lub modernizację środka trwałego.
Słowa kluczowe: instalacja; koszt-koszty uzyskania przychodów; modernizacja; remonty; ulepszenie; wydatek-wydatki na ulepszenie; środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-Składniki majątku o wartości do 10.000 zł; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność kosztów-Koszty bezpośrednio związane z przychodami; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-Pozostałe wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 4d; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 4e; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16g-ust. 13

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowy od osób prawnych jest prawidłowe.
    31 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia, o wydanie interpretacji
    indywidualnej.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    X spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) (dalej zwana „Spółką”) w
    ramach prowadzonej działalności gospodarczej zajmuje się, między innymi, świadczeniem
    usług hotelowych w obiekcie (...) (dalej zwanym „Hotelem”). Hotel znajduje się w (...). Hotel
    został nabyty przez Spółkę w 2020 roku. Hotel został wybudowany w (...) roku a następnie
    był rozbudowany i przebudowywany przez poprzedników prawnych Spółki w latach 1998 -
    2000, 2003 oraz 2014. Hotel został zaliczony przez Spółkę do środków trwałych a jego
    wartość początkowa jest wyższa niż 10.000 zł. Z uwagi na konieczność dostosowania
    Hotelu do aktualnych warunków ppoż. oraz przepisów dotyczących kategoryzacji
    obiektów hotelarskich, a także w celu odświeżenia wnętrza Hotelu w ostatnim kwartale
    2024 roku Spółka poniosła następujące wydatki:
    1. Wydatki kategorii A dotyczące instalacji oświetlenia awaryjnego i ewakuacyjnego,
    systemu sygnalizacji pożaru oraz systemu oddymiania o wartości powyżej 10.000 zł.,
    polegające na:
    a. wymianie instalacji ppoż., w tym objęcie dodatkowo wszystkich przestrzeni, które do tej
    pory nie posiadały takiej instalacji, zgodnie z aktualnymi przepisami;
    b. wymianie drzwi do pomieszczeń niespełniających wymogów ppoż. (wraz z pracami
    budowlanymi, tj. wykucie starych ościeżnic, korekta wielkości otworów drzwiowych,
    naprawa ścian i sufitów po wymianie drzwi) na drzwi charakteryzujące się wymaganą
    na obecną chwilę odpornością ogniową;
    c. wymianie niespełniających wymogów ppoż. okładzin ściennych, takich jak tapety, płyty
    meblowe naścienne (wraz z pracami budowlanymi związanymi z ich wymianą, tj.
    usunięcie starych powłok, przygotowanie powierzchni do montażu tapet i płyt) na nowe
    i spełniające warunki ognioodporności;
    d. wymianie niespełniających wymogów ppoż. wykładzin i listew przypodłogowych (wraz z
    częściowym wykonaniem wylewek) na nowe spełniające wymagania przeciwpożarowe;
    e. dostosowaniu instalacji elektrycznej w związku z wymianą oświetlenia awaryjnego,
    ewakuacyjnego i systemu ppoż.;
    f. nadzorze autorskim i koordynacji nad powyższymi pracami przez projektanta;
    g. utylizacji drzwi, wykładzin i okładzin ściennych;
    h. wykonaniu instrukcji bezpieczeństwa pożarowego oraz scenariusza pożarowego,
    niezbędne do uzyskania pozytywnej opinii Komendanta Straży Pożarnej w celu
    uzyskania kategoryzacji.
    Budynek wyposażony był w przestarzały system sygnalizacji pożarowej tzn. niespełniający
    obowiązujących przepisów, ponadto ochroną nie była objęta cała wymagająca ochrony

    powierzchnia budynku, tj. piwnice i przestrzeń strychowej. W wyniku przeprowadzonych
    prac przestrzenie dotychczas nie objęte nadzorem zostały wyposażone w odpowiednie
    czujki. Instalacja oddymiania klatki schodowej została wyposażona w klapę dymową o
    wymaganej z bieżącymi przepisami powierzchni czynnej. Dla zapewnienia funkcjonowania
    nowych instalacji ppoż. dokonano odpowiednich adaptacji w zakresie instalacji
    elektrycznej. Instalacja oświetlenia awaryjnego spełniała warunki ppoż., jednakże w celu
    podniesienia warunków ewakuacji na wyższy poziom rozprowadzono dodatkowe
    oświetlenie awaryjne o wyższym natężeniu.
    Budynek posiadał instalację hydrantową przeciwpożarową zlokalizowaną niezgodnie z
    przepisami, dlatego przeprowadzone prace zapewniły wyposażenie Hotelu w instalację
    hydrantów wewnętrznych spełniających aktualne normy ppoż. Dla zapewnienia
    właściwego ciśnienia w hydrantach zamontowano w piwnicy zestaw hydroforowy, którego
    wcześniej w ogóle nie było.
    Drzwi do pomieszczeń, wykładziny oraz okładziny ścienne, które zostały wymienione z
    nieposiadających klasy odporności ogniowej na posiadające, były z lat ok. 2000, w związku
    z czym były zużyte i nadawały się do wymiany. Jednocześnie w nowych drzwiach
    wewnętrznych do pokoi hotelowych zastosowano inne niż dotychczas posiadane
    rozwiązanie zamka do pokoju, tzn. card holder umożliwiający dostępność pokoju tylko na
    czas pobytu gościa.
    2. Wydatki kategorii B dotyczące prac i zakupów o wartości łącznej powyżej 10.000 zł.
    polegających na odnowieniu części pokoi oraz łazienek, przestrzeni recepcji, restauracji w
    tym:
    a. wymianie zużytego oświetlenia (lampy, kinkiety) wraz z drobnymi pracami elektrycznymi;
    b. wymianie zużytych elementów wyposażenia wnętrz (firanki, zasłony, karnisze) wraz z
    drobnymi pracami instalacyjnymi;
    c. pomalowaniu (odświeżeniu) ścian;
    d. wymianie zużytych płytek i armatury łazienkowej, kabin natryskowych oraz umywalek
    wraz z kosztami ich utylizacji;
    e. wymianie mebli (bazy do łóżek, materace, zagłówki, krzesła, sofy, stoliki nocne, biurka i
    szafy);
    f. nadzorze autorskim i koordynacji prac przez projektanta.
    Wszystkie prace były wykonywane przez podmioty profesjonalnie zajmujące się pracami
    tego rodzaju. Prace zostały zakończone w połowie grudnia 2024 r. Prace w zakresie ppoż.
    zostały odebrane przez strażaka. Spółka pozytywnie też przeszła kontrolę w zakresie
    potwierdzenia kategoryzacji Hotelu jako obiektu posiadającego 3 gwiazdki.
    Spółka powzięła wątpliwości co do podatkowej kwalifikacji podatkowej wydatków
    poniesionych w związku z realizacją opisanych powyżej prac, tzn. czy wszystkie prace
    można potraktować jak remont czy też część prac należy uznać za modernizację
    powodującą wzrost wartości środka trwałego.
    Pytania
    1. Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, iż prace opisane w punkcie 1 opisu stanu
    faktycznego zaliczone do kategorii A to prace spełniające warunki do uznania ich za
    modernizację i w związku z tym wydatki na ich wykonanie zwiększają wartość środka
    trwałego i podlegają amortyzacji?
    2. Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, iż prace opisane w punkcie 2 opisu stanu
    faktycznego zaliczone do kategorii B polegające na odnowieniu Hotelu i zakupie
    nowego wyposażenia to prace spełniające warunki do uznania ich za remont i w
    związku z tym wydatki na nie stanowią koszt uzyskania przychodu w dacie poniesienia
    wydatku?

    Państwa stanowisko w sprawie
    Stanowisko Spółki do pytania 1.
    W ocenie Spółki, prace opisane w punkcie 1 opisu stanu faktycznego, które polegały na
    przebudowie instalacji ppoż. oraz wymianie drzwi, okładzin ściennych oraz okładzin
    podłogowych mające na celu dostosowanie pomieszczeń do aktualnych wymogów ppoż.
    wraz z kosztami robocizny składającej się na te prace należy uznać za modernizację
    środka trwałego, zwiększającą jego wartość i podlegające amortyzacji.
    Stanowisko Spółki do pytania 2.
    W ocenie Spółki, prace opisane w punkcie 2 opisu stanu faktycznego wraz z kosztami
    robocizny składającej się na te prace należy uznać za remont środka trwałego a koszty
    poniesione z tego tytułu powinny podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów
    w dacie ich poniesienia.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (dalej zwanej „ustawą o CIT”) kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16.
    Warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania
    przychodów, jest łączne spełnienie następujących przesłanek przez koszt:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi zostać pokryty z
    zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika
    wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż
    podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
    w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
    lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT,
    nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w stosownych przepisach ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodów.
    W ocenie Spółki, bezsprzecznym jest, że wszystkie poniesione przez Spółkę wydatki na
    powyższe prace (z punktu 1 oraz z punktu 2) są związane z przychodami Wnioskodawcy
    (działalność hotelarska i restauracyjna), jednak w myśl ustawy o CIT - ich podatkowa
    kwalifikacja wymaga ustalenia, czy w rozpatrywanym przypadku mamy do czynienia z
    ponoszeniem wydatków na remont czy modernizację/ulepszenie.
    Artykuł 16 ust. 1 ustawy o CIT zawiera katalog, w którym ustawodawca określił wydatki,
    które pomimo poniesienia ich przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów bądź
    zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów, nie mogą być uznane za koszt
    uzyskania przychodów dla celów podatkowych.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów
    wydatków na:
    a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za
    wieczyste użytkowanie gruntów,

    b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w
    skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
    c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość
    środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych - wydatki
    te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów
    amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania
    przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości
    niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia. Wydatki te w
    momencie ich poniesienia nie stanowią zatem bezpośrednio kosztów uzyskania
    przychodów. Koszt taki stanowią natomiast, zgodnie z treścią art. 15 ust. 6 ustawy o CIT
    odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m.
    Natomiast zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem
    art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we
    własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
    1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
    2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
    3) inne przedmioty - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok,
    wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
    działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu,
    dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Zgodnie z art. 16f ust. 1 ustawy o CIT, podatnicy z wyjątkiem tych, którzy ze względu na
    ogłoszoną upadłość nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów
    amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art.
    16b.
    Stosownie do art. 16g ust. 13 ww. ustawy o CIT, jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w
    wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość
    początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę
    wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub
    peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Środki trwałe
    uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę,
    rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym
    przekracza 10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do
    wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności
    okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą
    ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji. Ulepszeniem środka trwałego -
    w rozumieniu ustawy o CIT - jest więc między innymi modernizacja środka trwałego, tj.
    unowocześnienie środka trwałego.
    Modernizacją jest trwałe unowocześnienie środka trwałego, które podnosi jego wartość
    techniczną, jak i przystosowanie składnika majątkowego do wykorzystania go w innym
    celu niż pierwotne jego przeznaczenie lub nadanie temu składnikowi nowych cech
    użytkowych, wyrażające się w poprawie standardu użytkowego lub technicznego,
    ewentualnie obniżce kosztów eksploatacji. Efektem ulepszenia środka trwałego w
    rozumieniu omawianego przepisu ma być ponadto zwiększenie jego wartości użytkowej w
    stosunku do wartości z dnia przyjęcia środka trwałego do używania, wyrażające się
    przykładowo wydłużeniem okresu jego używania.
    0 tym, czy poniesione nakłady stanowią wydatki na remont, bezpośrednio zaliczane do
    kosztów uzyskania przychodów, czy też uznane zostaną za nakłady na ulepszenie środka
    trwałego i będą zaliczane do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy
    amortyzacyjne - zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami - decyduje zakres
    przeprowadzonych robót.

    Przy kwalifikacji wydatków, w wyniku poniesienia których nastąpiło ulepszenie środka
    trwałego, niezbędne jest również określenie, czy te wydatki zwiększają wartość użytkową
    środka trwałego. W wyroku NSA z 4 grudnia 2020 r. (sygn. akt I SA/Łd 312/01) sąd
    stwierdził, że: „ustalenie, że dany środek trwały został poddany przebudowie, rozbudowie,
    rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji jest tylko pierwszą przesłanką zwiększenia
    wartości początkowej środka trwałego o wydatki poniesione na ulepszenie musi być
    spełniona jeszcze jedna przesłanka: wzrost wartości użytkowej środka trwałego w
    stosunku do wartości z dnia przyjęcia tego środka do używania”.
    Ustawa o CIT, nie definiuje przytoczonych w art. 16g ust. 13 ustawy o CIT, pojęć takich jak:
    przebudowa, rozbudowa, rekonstrukcja, adaptacja czy modernizacja. Pojęcie remontu
    również nie zostało wyjaśnione w tej ustawie. Tym samym zasadne jest sięgnięcie w tym
    zakresie do definicji zawartych w innych gałęziach prawa. Pojęcie to definiują przepisy
    prawa budowlanego.
    Zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, za remont należy
    uznać wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających
    na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym
    dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.
    Remont ma zatem na celu przywrócenie pierwotnego stanu technicznego i użytkowego
    środka trwałego wraz z wymianą zużytych składników technicznych, nie zmieniając przy
    tym jego charakteru i funkcji. Remont następuje w toku eksploatacji środka trwałego przez
    podatnika i jest wynikiem tej eksploatacji (zużycia). Wymiana zużytych elementów środka
    trwałego na nowe ma charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie jego pierwotną
    wartość użytkową i niezmieniający jego charakteru. Podkreślenia wymaga fakt, że przy
    remoncie mogą być stosowane materiały odpowiadające aktualnym standardom
    technologicznym. Przy ocenie wydatków - czy są to wydatki na remont - należy bowiem
    brać pod uwagę zmieniającą się rzeczywistość gospodarczą i postęp techniczny, mające
    wpływ na sposób i środki realizowania robót tym pojęciem objętych.
    Różnica między nakładami na remont a nakładami na modernizację środków trwałych
    polega głównie na tym, że pierwsze z nich zmierzają do podtrzymania, odtworzenia
    wartości użytkowej środków trwałych a drugie do podwyższenia bądź istotnej zmiany cech
    użytkowych tego składnika majątkowego.
    Prace opisane w punkcie 1 opisu stanu faktyczne spełniają, zdaniem Spółki, warunki do
    uznania ich za modernizację środka trwałego. Wymiana elementów niespełniających
    standardów ogniotrwałości i nie posiadających wymaganej przepisami ppoż.
    charakterystyki, co zostało potwierdzone przez strażaka, ogniowej na elementy
    spełniające wymagane parametry oraz prace polegające na usunięciu starej instalacji
    ppoż, położenie nowej, o innych parametrach, bo dłuższej, inaczej wykonanej,
    umieszczenie jej w miejscach, w których wcześniej jej nie było powoduje wzrost wartości
    użytkowej środka trwałego i nie jest tylko zwykłym odtworzeniem. Takie prace
    spowodowały wzrost wartości użytkowej środka trwałego. Z tego powodu, zdaniem Spółki,
    powinny być zaliczone do kategorii modernizacji.
    Natomiast, wydatki wskazane w punkcie 2 opisu stanu faktycznego spełniają, w ocenie
    Spółki, cechy klasycznego remontu polegającego na zastąpieniu starych mebli nowymi, z
    uwagi na pogarszający się stan techniczny pokoje wymagały odświeżenia powierzchni -
    pomalowania ścian, wymiany tapet, firan, zasłon, obrazów, armatury łazienkowej oraz
    oświetlenia. Prace wykazane w kategorii B miały na celu odtworzenie stanu pierwotnego
    pokoi sprzed prawie 25 laty, kiedy to przeprowadzony był ostatni remont Hotelu. Projekt i
    nadzór projektanta nad tą częścią prac zapewniał spójność w zakresie aranżacji całego
    Hotelu. Zdaniem Spółki, meble i wyposażenie wymienione w Kategorii B, w przypadku, gdy
    wydatki na nie jednostkowo nie przekraczają kwoty 10.000 zł (netto) Spółka może
    jednorazowo potrącić jako koszt podatkowy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”),
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów
    podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na
    wielkość osiągniętego przychodu. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez
    podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione
    następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
    pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
    podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne
    niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
    w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
    lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodu.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dokonują podziału kosztów
    na koszty bezpośrednio związane z przychodami i koszty pośrednie (inne niż
    bezpośrednio związane z przychodami).
    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio
    związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w
    sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe
    jest „zidentyfikowanie” wpływu danego kosztu na wielkość osiągniętych przychodów. Do
    tej kategorii należą głównie te koszty, które mogą być przydzielone, przypisane do
    określonych wyrobów bądź usług. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku
    kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie
    jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru.

    Natomiast, pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których nie da się
    przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
    prowadzące do ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi
    przysporzeniami podatnika - brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej
    wysokości powstał związany z nimi przychód. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in.
    koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów,
    obsługę prawną, ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników. Każdy z ww.
    wydatków jest związany z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczynia się w
    sposób ogólny do osiągania przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu
    jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy.
    Mając na uwadze zróżnicowany charakter ww. kategorii kosztów ustawodawca
    zróżnicował zasady ich potrącalności.
    W myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT,
      koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
      przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Stosownie do art. 15 ust. 4e ustawy o CIT,
      za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
      uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
      podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
      sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    Przepisy ustawy o CIT, regulują również w sposób odmienny moment zaliczenia w ciężar
    kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na nabycie lub wytworzenie
    środków trwałych oraz nabycie wartości niematerialnych i prawnych. Z uwagi na to, że
    składniki takie są wykorzystywane przez podatników w dłuższym okresie, wydatki
    poniesione na ich nabycie lub wytworzenie zalicza się do kosztów sukcesywnie, w miarę
    zużycia tych składników majątku.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT,
      kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    W myśl natomiast art. 16a ust. 1 ustawy o CIT,
      amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Na podstawie art. 16f ust. 3 ustawy o CIT,
      odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest

      równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą
      dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w
      miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, albo w miesiącu następnym.
    W art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, ustawodawca określił katalog wydatków, które nawet mimo
    poniesienia ich przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów, bądź zabezpieczenia lub
    zachowania źródła przychodów, w rozumieniu przepisów podatkowych nie mogą być
    uznane za koszt uzyskania przychodów.
    W świetle art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:
      a. nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat
      za wieczyste użytkowanie gruntów,
      b. nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również
      wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
      c. ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość
      środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
      - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
      odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
      uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.
    Stosownie art. 16g ust. 13 ustawy o CIT,
      jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy,
      rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków,
      ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3- 11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie,
      w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których
      jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Środki trwałe uważa się za
      ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę,
      rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza
      10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z
      dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem
      używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą
      ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.
    Ulepszeniem środka trwałego - w rozumieniu ustawy o CIT - jest więc:
    - przebudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, w wyniku których nastąpi jego
    dostosowanie do zmienionych potrzeb funkcjonalnych, użytkowych lub technicznych,
    - rozbudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, które powiększają ten środek
    trwały,
    - rekonstrukcja środka trwałego, tj. wykonanie prac, w wyniku których nastąpi
    odtworzenie zniszczonego środka trwałego do jego poprzedniego stanu,
    - adaptacja środka trwałego, tj. wykonanie prac mających na celu przystosowanie danego
    środka trwałego do spełniania odmiennych funkcji od tych, dla których został
    zbudowany lub użytkowany,
    - modernizacja środka trwałego, tj. unowocześnienie środka trwałego.
    Zatem, wydatki na ulepszenie środków trwałych, w momencie ich poniesienia nie
    stanowią bezpośrednio kosztów uzyskania przychodów.
    Jeżeli nie zostanie spełniony co najmniej jeden z powyższych warunków, wówczas nie
    mamy do czynienia z ulepszeniem środka trwałego i nie zachodzi obowiązek zwiększania
    wartości początkowej. Zatem, nakładami na ulepszenie środków trwałych są takie wydatki,
    w wyniku poniesienia których nastąpi rozszerzenie funkcjonalności lub wydajności tych
    środków trwałych, jako skutek przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub
    modernizacji, powodującej istotną zmianę ich cech użytkowych.

    Odnosząc się natomiast do pojęcia remontu należy zwrócić uwagę, że przepisy podatkowe
    nie zawierają jego definicji. W konsekwencji, przy ustaleniu zakresu znaczeniowego
    remontu należy oprzeć się na definicji sformułowanej w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r.
    Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.).
    Zgodnie z art. 3 ust. 8 tej ustawy,
      przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym
      robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a
      niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów
      budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.
    Remont ma zatem na celu przywrócenie pierwotnego stanu technicznego i użytkowego
    środka trwałego wraz z wymianą zużytych składników technicznych, nie zmieniając przy
    tym jego charakteru i funkcji. Remont następuje w toku eksploatacji środka trwałego przez
    podatnika i jest wynikiem tej eksploatacji (zużycia). Wymiana zużytych elementów środka
    trwałego na nowe ma charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie jego pierwotną
    wartość użytkową i niezmieniający jego charakteru. Podkreślenia wymaga fakt, że przy
    remoncie mogą być stosowane materiały odpowiadające aktualnym standardom
    technologicznym. Przy ocenie wydatków - czy są to wydatki na remont - należy bowiem
    brać pod uwagę zmieniającą się rzeczywistość gospodarczą i postęp techniczny, mające
    wpływ na sposób i środki realizowania robót tym pojęciem objętych.
    Różnica pomiędzy nakładami ponoszonymi na remont a nakładami ponoszonymi na
    ulepszenie środków trwałych polega zatem na tym, że remont zmierza do podtrzymania,
    odtworzenia wartości użytkowej środka trwałego i jest rodzajem naprawy, wymiany
    zużytych elementów, natomiast ulepszeniem jest trwałe unowocześnienie środka
    trwałego, które podnosi jego wartość techniczną, jak i przystosowanie składnika majątku
    do wykorzystania go w innym niż pierwotnym celu lub nadanie temu składnikowi nowych
    cech użytkowych wyrażające się w poprawie standardu użytkowego lub technicznego albo
    obniżce kosztów eksploatacji.
    W sytuacji, gdy głównym celem prac budowlanych dokonywanych jest odtworzenie
    wartości użytkowej środka trwałego, wówczas należy przyjąć, że mamy do czynienia z
    wydatkami na remont, które stanowią koszt uzyskania przychodów w dacie ich
    poniesienia. Natomiast, o ile celem prac budowlanych jest modernizacja środka trwałego,
    wówczas następuje ulepszenie składnika majątku, a w konsekwencji, jego wartość
    początkową należy zwiększyć o wartość dokonanych prac.
    Należy podkreślić, że dla celów podatkowych inaczej będą traktowane wydatki
    kwalifikowane jako remontowe, a inaczej wydatki związane z modernizacją środka
    trwałego.
    Mianowicie, jeżeli podatnik poniesie wydatki na remont środków trwałych, to ma prawo
    zaliczyć je bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów jako koszty, o których mowa w
    art. 15 ust. 4d ustawy o CIT. Natomiast, nakłady o charakterze modernizacyjnym należy
    uznać, za powiększające wartość początkową środka trwałego (przy zachowaniu
    przesłanek z art. 16g ust. 13 ustawy o CIT) i podlegające amortyzacji.
    Należy również podkreślić, że podatnik może odrębnie traktować wydatki o charakterze
    remontowym i ulepszeniowym ponoszone w ramach jednego zadania inwestycyjnego,
    jako że decydujące znaczenie dla kwalifikacji podatkowej ma tutaj ocena danego wydatku,
    a nie całego projektu. Ustawa o CIT, posługuje się przy tym pojęciem wydatku, a nie
    procesu, czy zadania inwestycyjnego (na który składa się więcej rodzajów wydatków). Ani
    art. 16g ust. 13 ustawy o CIT, ani żaden inny przepis tej ustawy nie wyklucza, przy
    jednoczesnym prowadzeniu w danym obiekcie różnych prac budowlanych, możliwości
    uznania części z nich jako prac remontowych, a części jako prac modernizacyjnych. Dla
    właściwej kwalifikacji podatkowej niezbędna jest ocena charakteru poszczególnych
    wydatków.
    Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 1 dotyczą ustalenia, prace przedstawione w
    punkcie 1 opisu stanu faktycznego zaliczone do kategorii A, to prace spełniające warunki
    do uznania ich za modernizację i w związku z tym wydatki na ich wykonanie zwiększają
    wartość środka trwałego i podlegają amortyzacji.

    Jak wynika z opisu sprawy, w punkcie 1 wskazaliście Państwo wydatki dotyczące instalacji
    oświetlenia awaryjnego i ewakuacyjnego, systemu sygnalizacji pożaru oraz systemu
    oddymiania o wartości powyżej 10.000 zł. W ich ramach dokonaliście Państwo:
    - wymiany instalacji ppoż., w tym dodatkowo we wszystkich przestrzeniach, które do tej
      pory nie posiadały takiej instalacji, zgodnie z aktualnymi przepisami;
    - wymiany drzwi do pomieszczeń niespełniających wymogów ppoż. na drzwi
      charakteryzujące się wymaganą na obecną chwilę odpornością ogniową;
    - wymiany niespełniających wymogów ppoż. okładzin ściennych, takich jak tapety, płyty
      meblowe naścienne na nowe i spełniające warunki ognioodporności;
    - wymiany niespełniających wymogów ppoż. wykładzin i listew przypodłogowych na nowe
      spełniające wymagania przeciwpożarowe;
    - dostosowania instalacji elektrycznej w związku z wymianą oświetlenia awaryjnego,
      ewakuacyjnego i systemu ppoż.
    Ponadto, ponieśliście Państwo koszty nadzoru autorskiego i koordynacji nad powyższymi
    pracami przez projektanta, koszty utylizacji drzwi, wykładzin i okładzin ściennych oraz
    wykonania instrukcji bezpieczeństwa pożarowego i scenariusza pożarowego, niezbędne
    do uzyskania pozytywnej opinii Komendanta Straży Pożarnej w celu uzyskania
    kategoryzacji.
    Należy zauważyć, że wymiana sytemu sygnalizacji pożarowej w związku z brakiem
    spełnienia obowiązujących przepisów ppoż, w tym umieszczenie jej w miejscach w których
    wcześniej jej nie było spowoduje wzrost wartości użytkowej budynku, poprawę jego
    standardów technicznych, a także poprawę parametrów użytkowych, a więc jego
    modernizację.
    Zgadzam się więc z Państwa stanowiskiem, że prace wskazane w punkcie 1 opisu stanu
    faktycznego należy uznać za modernizację środka trwałego, zwiększającą jego wartość i
    podlegające amortyzacji.
    Odnosząc się natomiast do Państwa stanowiska w zakresie pytania nr 2 dot. ustalenia, czy
    prace przedstawione w punkcie 2 opisu stanu faktycznego (kategoria B) polegające na
    odnowieniu Hotelu i zakupie nowego wyposażenia to prace spełniające warunki do
    uznania ich za remont i w związku z tym wydatki na nie stanowią koszt uzyskania
    przychodu w dacie poniesienia wydatku, stwierdzam, że wskazane prace należy
    sklasyfikować jako remont, a nie ulepszenie środka trwałego.
    Zatem, zgadzam się z Państwa stanowiskiem w zakresie pytania nr 2.
    Reasumując, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy:
    - prawidłowe jest stanowisko Spółki, iż prace opisane w punkcie 1 opisu stanu faktycznego
    zaliczone do kategorii A to prace spełniające warunki do uznania ich za modernizację i
    w związku z tym wydatki na ich wykonanie zwiększają wartość środka trwałego i
    podlegają amortyzacji;
    - prawidłowe jest stanowisko Spółki, iż prace opisane w punkcie 2 opisu stanu faktycznego
    zaliczone do kategorii B polegające na odnowieniu Hotelu i zakupie nowego
    wyposażenia to prace spełniające warunki do uznania ich za remont i w związku z tym
    wydatki na nie stanowią koszt uzyskania przychodu w dacie poniesienia wydatku,
    należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).