Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.298.2025.1.SJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-04
Teza: Moment rozpoznania kosztów uzyskania przychodów z tytułu
Porozumienia zawartego w wyniku błędu kontrahenta.
Słowa kluczowe: błąd
kontrahent
koszt-koszty uzyskania przychodów
rekompensata-rekompensaty pieniężne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z
przychodami (koszty pośrednie)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej
    dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie skutków podatkowych
    błędnych rozliczeń z kontrahentem. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. S.A. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) prowadzi działalność gospodarczą, której
    przeważającym przedmiotem jest handel (obrót) energią elektryczną, Spółka posiada
    koncesje na obrót energią elektryczną, obrót gazem ziemnym z zagranicą oraz obrót
    paliwami gazowymi, udzielone przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki.
    W ramach prowadzonej działalności Spółka pełni funkcję podmiotu odpowiedzialnego za
    bilansowanie handlowe, tj. uczestnika rynku obrotu energią, który pobiera w czasie
    rzeczywistym dane pomiarowe od Operatora Sieci Dystrybucyjnej, kontroluje ilość popytu
    i podaży oraz w razie potrzeby bilansuje energię elektryczną na rynku bilansującym na
    rzecz podmiotów, z którymi posiada zawarte stosowne umowy dotyczące obrotu energią
    elektryczną (w tym wytwórców oraz sprzedawców energii).
    W celu realizacji powyższych zadań Spółka zawarła Generalną Umowę Dystrybucji z B. S.A.,
    która pełni rolę Operatora Sieci Dystrybucyjnej (dalej: „OSD”). Przedmiotem umowy jest
    świadczenie usług przez OSD na rzecz Spółki w celu umożliwienia realizacji umów
    sprzedaży oraz wyznaczanie i udostępnianie odpowiednich danych pomiarowych.
    Równolegle, OSD i Spółka zawarły umowę o świadczenie usług dystrybucji, w ramach
    której OSD zobowiązał się do dostarczania do Operatora Sieci Przesyłowej danych
    pomiarowych niezbędnych do dokonania rozliczeń na rynku bilansującym energii
    pobieranej oraz oddawanej przez uczestników rynku detalicznego przyłączonych do sieci
    dystrybucyjnej OSD, a także do udostępniania Spółce danych pomiarowo-rozliczeniowych
    do dokonania rozliczeń z podmiotami, dla których świadczy ona usługi dotyczące
    bilansowania handlowego.
    W dniu 7 grudnia 2022 r. Spółka zawarła z wytwórcą energii elektrycznej z odnawialnych
    źródeł energii (dalej: „Wytwórca”) umowę dotyczącą sprzedaży energii elektrycznej
    wytworzonej w odnawialnym źródle energii oraz umowę dotyczącą sprzedaży energii
    elektrycznej na potrzeby własne odnawialnego źródła energii. Przedmiotem umowy
    sprzedaży energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnym źródle energii była sprzedaż
    całkowitego wolumenu energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnym źródle energii
    przez Wytwórcę na rzecz Spółki w okresie obowiązywania umowy i na warunkach w niej
    określonych oraz zapewnienie świadczenia usługi podmiotu odpowiedzialnego za
    bilansowanie handlowe na rzecz Wytwórcy dla miejsc dostarczania objętych umową, a
    określonych w odrębnej umowie o świadczenie usług dystrybucyjnych, zawartej pomiędzy
    Wytwórcą a OSD. Z kolei przedmiotem umowy sprzedaży energii elektrycznej na potrzeby
    własne odnawialnego źródła energii była sprzedaż energii w ilości odpowiadającej
    potrzebom własnym odnawialnego źródła energii, dokonywana przez Spółkę na rzecz
    Wytwórcy w okresie obowiązywania umowy i na warunkach w niej określonych, wraz ze
    świadczeniem przez Spółkę usługi bilansowania handlowego w tym okresie.
    Planowana data rozpoczęcia obowiązywania ww. umów została wyznaczona na 1 stycznia
    2023 r. Do 31 grudnia 2022 r. rolę podmiotu odpowiedzialnego za bilansowanie handlowe
    dla Wytwórcy pełnił inny podmiot zajmujący się obrotem energią elektryczną (spółka C. S.
    A., dalej: „C.”). Informacje dotyczące zmian wynikających z umowy zawartej pomiędzy
    Spółką a Wytwórcą (m.in. w zakresie zmiany podmiotu odpowiedzialnego za bilansowanie
    handlowe z C. na Spółkę) zostały zgłoszone przez Spółkę w dniu 9 grudnia 2022 r. przez
    dedykowany do tych celów Portal Wymiany Informacji. Jako datę rozpoczęcia sprzedaży
    energii przez Wytwórcę na rzecz Spółki wskazano zgodnie z umową 1 stycznia 2023 r.
    Z nieokreślonych przyczyn zgłoszona zmiana nie została odnotowana przez OSD w
    terminie, w następstwie czego w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. OSD
    nieprawidłowo przypisywał wolumen energii elektrycznej wytworzonej przez Wytwórcę i

    przeznaczonej dla Spółki jako wolumen energii elektrycznej przeznaczonej dla C. W
    następstwie błędnego przypisania wolumenów energii pochodzącej od Wytwórcy, C.
    dokonała jej dalszego rozdysponowania, tj. sprzedała ją do własnych odbiorców i/lub na
    rynek bilansujący, w wyniku czego wygenerowała przychód ze sprzedaży wolumenu
    energii wyprodukowanej przez Wytwórcę, który powinien zostać przypisany Spółce.
    Powyższa nieprawidłowość spowodowała, że Spółka poniosła koszt zakupu energii
    elektrycznej od Wytwórcy, a nie osiągnęła odpowiadającego temu kosztowi przychodu z
    tytułu sprzedaży energii elektrycznej.
    Po zidentyfikowaniu powyższej nieprawidłowości Spółka w lipcu 2024 r. złożyła
    odpowiednią reklamację do OSD. W wyniku uznania reklamacji OSD dokonał stosownych
    korekt danych pomiarowych na rynku bilansującym za miesiące maj-grudzień 2023 r. Co
    przy tym istotne, takie korekty mogą zostać przeprowadzone maksymalnie 15 miesięcy
    wstecz, tj. wyłącznie w miesiącach: m+2, m+4 oraz m+15 (gdzie m oznacza miesiąc
    pierwotnego raportu). W rezultacie, po identyfikacji przez Spółkę powyższej
    nieprawidłowości w przypisaniu przez OSD wolumenu energii elektrycznej wytworzonej
    przez Wytwórcę i przeznaczonej dla Spółki, pomiary za okres styczeń-kwiecień 2023 r. były
    już zamknięte i nie było możliwe ich skorygowanie. Wnioskodawca oraz C. otrzymali od
    OSD oświadczenie potwierdzające powyższe okoliczności oraz zawierające szczegółowe
    informacje o błędnie przypisanym wolumenie energii.
    Zgodnie z treścią umowy zawartej pomiędzy Wytwórcą i Spółką, Wytwórca od 1 stycznia
    2023 r. wystawiał faktury VAT dokumentujące sprzedaż energii na rzecz Spółki. Spółka
    uregulowała należności za otrzymane od Wytwórcy faktury zakupu energii elektrycznej
    wyprodukowanej w okresie styczeń-kwiecień 2023 r.
    W związku z opisaną powyżej nieprawidłowością, skutkującą rozbieżnością pomiędzy
    danymi dotyczącymi wolumenów energii elektrycznej wynikającymi z wystawionych na
    rzecz Spółki przez Wytwórcę faktur za okresy styczeń-kwiecień 2023 r. oraz z danych
    pomiarowych udostępnionych przez OSD, Spółka oraz C. zawarli w dniu 13 lutego 2025 r.
    porozumienie w celu rozliczenia wolumenu energii błędnie przypisanego przez OSD w
    miesiącach styczeń-kwiecień 2023 r. (dalej: „Porozumienie”), na podstawie którego C.
    zobowiązała się do zapłaty na rzecz Spółki określonej kwoty pieniężnej, ustalonej w
    oparciu o iloczyn różnicy pomiędzy wolumenem energii błędnie przypisanej do C. (w
    MWh) i wolumenem energii sprzedanej do Wytwórcy na jego potrzeby własne (w MWh)
    oraz ceny energii elektrycznej obowiązującej na rynku bilansującym (zgodnie z informacją
    przedstawioną w oświadczeniu wydanym przez OSD).
    Kwota otrzymana przez Spółkę od C. na podstawie Porozumienia pokryła kwotę
    przychodu, który powinien być uzyskany przez Spółkę z tytułu błędnie przypisanego
    wolumenu z okresu styczeń- kwiecień 2023 r. Otrzymana kwota została przez Spółkę
    rozpoznana jako przychód podlegający CIT w momencie jej otrzymania. Spółka oraz C. nie
    przewidują dokonywania żadnych dodatkowych rozliczeń finansowych z Wytwórcą w
    związku ze stwierdzonym zdarzeniem ani otrzymania od Wytwórcy jakichkolwiek
    dodatkowych faktur lub faktur korygujących w związku z opisanym zdarzeniem.

## Pytanie

Czy poniesiony przez Spółkę koszt dotyczący zakupu energii elektrycznej wyprodukowanej
    przez Wytwórcę, w zakresie w jakim dotyczył on błędnie przypisanego wolumenu energii
    za okres styczeń- kwiecień 2023 r., może stanowić dla Spółki koszt uzyskania przychodów
    potrącalny w dacie jego poniesienia?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Spółki, poniesiony przez Spółkę koszt dotyczący zakupu energii elektrycznej
    wyprodukowanej przez Wytwórcę, w zakresie w jakim dotyczył on błędnie przypisanego
    wolumenu energii za okres styczeń-kwiecień 2023 r., może stanowić dla Spółki koszt
    uzyskania przychodów potrącalny w dacie jego poniesienia.

    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”), kosztami uzyskania
    przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów
    lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
    wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy.
    Jak wskazuje się w stosunku do przedmiotowego przepisu w piśmiennictwie: „Centralnym
    elementem analizy możliwości uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodów
    jest ustalenie celu, w jakim został poniesiony. Przez wydatek poniesiony w celu osiągnięcia
    przychodów należy rozumieć taki wydatek, który chociażby potencjalnie mógł
    spowodować osiągnięcie przychodów. Innymi słowy, poniesienie wydatku powinno
    otworzyć możliwość osiągnięcia przychodów. Związek pomiędzy poniesieniem wydatku a
    osiągnięciem przychodów może mieć zatem zarówno bezpośredni, jak i pośredni
    charakter. (...) Ocena celowości poniesienia danego wydatku, a zatem potencjalnej
    możliwości spowodowania osiągnięcia przychodów, w pierwszej kolejności należy do
    podatnika. Ma ona charakter subiektywny. Trzeba pamiętać przy tym, że podatnik
    najlepiej orientuje się w realiach prowadzonej działalności gospodarczej i podejmuje
    decyzje gospodarcze z uwzględnieniem uwarunkowań tej działalności. Ów zamiar
    podatnika, który z poniesieniem danego wydatku wiąże oczekiwania co do przyczynienia
    się tego wydatku do powstania przychodu w przyszłości, można określić jako subiektywne
    kryterium uznania wydatku za poniesiony w celu osiągnięcia przychodów. Dany wydatek
    spełnia przesłankę poniesienia w celu osiągnięcia przychodów, o ile uwzględniając
    doświadczenie praktyki gospodarczej, można powiedzieć, że choć potencjalnie możliwe
    jest to, że doprowadzi on do osiągnięcia przychodów. Ten aspekt oceny można określić
    jako kryterium obiektywne. Podatnik, ponosząc dany wydatek, w świetle całokształtu
    okoliczności faktycznych powinien mieć uzasadnione oczekiwanie, że istnieje możliwość
    osiągnięcia przychodów w związku z jego poniesieniem. Dokonując oceny kryterium
    obiektywnego przesłanki poniesienia wydatku w celu osiągnięcia przychodów, należy
    zwrócić szczególną uwagę na ocenę całokształtu okoliczności faktycznych i charakteru
    prowadzonej działalności gospodarczej podatnika” (M. Wilk [w:] A. Krajewska, A. Mariański,
    A. Nowak-Piechota, J. Żurawiński, M. Wilk, Podatek dochodowy od osób prawnych.
    Komentarz, wyd. IV, Warszawa 2016, art. 15.).
    Poniesiony przez podatnika wydatek może więc zostać przez niego uznany za koszt
    uzyskania przychodów, o ile spełnia on przesłankę poniesienia w celu osiągnięcia
    przychodów, przez którą należy rozumieć możliwość uzyskania przychodu w związku z
    jego poniesieniem - uzasadnioną zarówno w aspekcie subiektywnym, rozumianym jako
    zamiar podatnika osiągnięcia w przyszłości przychodów w związku z poniesieniem
    wydatku, jak i obiektywnym, czyli uzasadnionym w świetle praktyki gospodarczej
    oczekiwaniem, że wydatek choćby potencjalnie może przyczynić się do osiągnięcia przez
    podatnika przychodów w związku z jego poniesieniem. Związek ten nie musi być przy tym
    wyłącznie bezpośredni.
    Przesłankę uznania za koszt uzyskania przychodów spełnia również taki wydatek, który
    ponoszony jest w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Ocena
    przesłanki poniesienia wydatku w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów dokonywana powinna być każdorazowo w indywidualnej sprawie, z
    uwzględnieniem całokształtu sytuacji gospodarczej w jakiej nastąpiło wydatkowanie przez
    podatnika środków na określony cel. Analiza możliwości uznania wydatku za poniesiony w
    celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów powinna przy tym obejmować
    całokształt okoliczności gospodarczych i faktycznych dokonanej przez podatnika
    transakcji, biorąc pod uwagę również ekonomiczny cel poniesionego wydatku w świetle
    okoliczności mających wpływ na możliwość uzyskania w przyszłości przychodów lub
    doprowadzenia do zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    W przedmiotowej sprawie, w efekcie zaistniałej po stronie operatora systemu dystrybucji
    energii elektrycznej (OSD) nieprawidłowości skutkującej błędnym przypisaniem wolumenu

    energii wyprodukowanej przez Wytwórcę, który powinien zostać przypisany do Spółki, a
    został błędnie przypisany do C., Spółka poniosła koszt zakupu energii elektrycznej od
    Wytwórcy, a jednocześnie nie osiągnęła odpowiadającego temu kosztowi przychodu z
    tytułu sprzedaży energii elektrycznej. Przychód ten bowiem osiągnęła w wyniku
    zaistniałego po stronie OSD błędu C., w związku z rozdysponowaniem na rynku
    (sprzedażą) energii, w stosunku do której nie poniosła na rzecz Wytwórcy kosztu jej
    zakupu.
    Powyższe powoduje w ocenie Spółki, że poniesiony przez Spółkę koszt dotyczący zakupu
    energii od Wytwórcy - w części, w jakiej energia ta w wyniku opisanej nieprawidłowości
    dotyczącej otrzymanych od OSD danych pomiarowych nie została przypisana do Spółki -
    nie może zostać uznana ze koszt bezpośrednio związany z uzyskanym przez Spółkę
    przychodem. Spółka nie osiągnęła bowiem przychodu ze sprzedaży energii bezpośrednio
    związanego z przedmiotowym kosztem, gdyż energia ta została rozdysponowana na rynku
    przez C., w wyniku czego to C. osiągnęła przychód z jej sprzedaży.
    Należy jednak zauważyć, że nawet pomimo zaistnienia powyższego błędu pomiarowego,
    Spółka była zobowiązana do realizacji swoich zobowiązań umownych wynikających z
    umów zawartych z Wytwórcą, zobowiązujących Spółkę wobec Wytwórcy m.in. do
    sprzedaży całkowitego wolumenu energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnym źródle
    energii przez Wytwórcę w okresie obowiązywania umowy i na warunkach w niej
    określonych. Spółka była więc w dalszym ciągu zobowiązana wobec Wytwórcy do realizacji
    zawartych z nim umów, a zatem do ponoszenia na rzecz Wytwórcy kosztów z tego tytułu,
    dotyczących zakupu i następnie sprzedaży całego wolumenu energii wyprodukowanej
    przez Wytwórcę w okresie obowiązywania umowy zawartej z Wytwórcą.
    Spółka nie uzyskała przychodu z tytułu sprzedaży energii wyprodukowanej przez
    Wytwórcę w okresie styczeń-kwiecień 2023 r., gdyż OSD nieprawidłowo przypisywał
    wolumen energii elektrycznej wytworzonej przez Wytwórcę i przeznaczonej dla Spółki jako
    energię elektryczną przeznaczoną dla C. Powyższy błąd po stronie OSD spowodował więc,
    że Spółka poniosła koszt zakupu energii elektrycznej od Wytwórcy w okresie styczeń-
    kwiecień 2023 r., a nie osiągnęła odpowiadającego temu kosztowi przychodu.
    Po zidentyfikowaniu przez Spółkę powyższej sytuacji, Spółka zwróciła się do OSD z
    odpowiednią reklamacją, w wyniku czego dokonane zostały przez OSD odpowiednie
    korekty (polegające na odpowiednim uwzględnieniu przychodu w rozliczeniach Spółki i
    pomniejszeniu przychodu w rozliczeniach C.) za okres od maja 2023 r. Ze względu jednak
    na fakt, że korekty danych pomiarowych i rozliczeń z tytułu sprzedanej energii na rynku
    bilansującym może być dokonywana przez OSD maksymalnie 15 miesięcy wstecz,
    miesiące styczeń-kwiecień 2023 r. nie mogły zostać objęte korektami m+15, w wyniku
    czego Spółka, aby wyrównać uszczerbek majątkowy wynikający z braku dokonania
    sprzedaży energii zakupionej od Wytwórcy za ten okres, musiała doprowadzić do zawarcia
    porozumienia z C. Na mocy zawartego porozumienia C. wypłaciła na rzecz Spółki kwotę,
    która pokryła wartość przychodu, który powinien zostać uzyskany przez Spółkę, gdyby
    powyższa nieprawidłowość dotycząca dostarczanych przez OSD danych pomiarowych nie
    wystąpiła.
    Pomimo wystąpienia tej nieprawidłowości, to Spółka (a nie C., która faktycznie
    rozdysponowała na rynku wyprodukowaną przez Wytwórcę energię) była umownie
    zobowiązana do zakupu energii wyprodukowanej przez Wytwórcę, a zatem do ponoszenia
    kosztów z tego tytułu. Nie można więc stwierdzić, że poniesienie przedmiotowego kosztu
    przez Spółkę było niezasadne, ponieważ wynikało ze zobowiązań umownych Spółki wobec
    Wytwórcy i było niezależne od prawidłowości danych pomiarowych dostarczanych przez
    OSD. Pomimo braku uzyskania przez Spółkę przychodu ze sprzedaży energii zakupionej
    od Wytwórcy w okresie styczeń-kwiecień 2023 r., poniesienie na rzecz Wytwórcy kosztu
    zakupu energii wyprodukowanej w tym okresie było zasadne i konieczne.
    Spółka uzyskała rekompensatę za przychód utracony w wyniku opisanej nieprawidłowości
    pomiarowej dopiero w wyniku doprowadzenia do zawarcia porozumienia w tym zakresie z

    C. Nie oznacza to jednak, że poniesiony wcześniej koszt dotyczących realizacji zobowiązań
    umownych wobec wytwórcy był niezasadny i nie był ponoszony przez Spółkę z zamiarem
    osiągnięcia przychodu. Powyższy koszt w momencie poniesienia spełniał więc przesłankę
    uznania za koszt uzyskania przychodu wynikającą z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT dotyczącą
    działania podatnika w celu i z zamiarem uzyskania przychodu. Zamiarem spółki w
    momencie ponoszenia tego kosztu nie było uzyskanie przychodu w postaci rekompensaty
    od C., lecz uzyskania przychodu ze sprzedaży zakupionej energii - co obiektywnie było
    możliwe, gdyby nie wystąpił leżący po stronie OSD błąd dotyczący nieprawidłowego
    przypisania danych pomiarowych o sprzedaży energii w miejscu bilansowania energii
    przypisanym do danego podmiotu na potrzeby bilansowania i w efekcie nieprawidłowego
    przypisania wyprodukowanej przez Wytwórcę energii do C., zamiast do Spółki.
    Poniesiony przez Spółkę koszt powinien więc być potraktowany jako koszt poniesiony w
    celu osiągnięcia przychodów, nawet pomimo faktu, że ostatecznie nie doprowadził do
    osiągnięcia w okresie, w którym został poniesiony, przychodu. Zgodnie z utrwaloną
    praktyką interpretacyjną i orzeczniczą kosztami uzyskania przychodów są bowiem koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów, a zatem warunkiem uznania danego wydatku
    za koszt podatkowy jest racjonalny i obiektywnie możliwy do zrealizowania zamierzony
    przez podatnika cel w momencie jego poniesienia.
    Takie stanowisko potwierdza przykładowo interpretacja indywidualna Dyrektora Izby
    Skarbowej w Katowicach z dnia 18 grudnia 2015 r., sygn. IBPB-1-2/4510-601/15/AK, w
    której stwierdzono: „Wystarczającym jest, by poniesienie tych kosztów miało lub mogło
    mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu oraz że bezzasadnym byłoby
    niezaliczenie do kosztów uzyskania przychodów poniesionych wydatków (...) tylko z tej
    przyczyny, że nie powstał konkretny wyrób finalny. Kosztami uzyskania przychodów są,
    bowiem wszystkie racjonalne z ekonomicznego punktu widzenia wydatki, poniesione w
    związku z działalnością gospodarczą podatnika, który przez ich poniesienie zmierza do
    osiągnięcia przychodów (nawet, jeśli ostatecznie nie spowodowały one zauważalnego
    wzrostu przychodów, a nawet przyniosły stratę). Fakt nieosiągnięcia przychodu nie
    dyskwalifikuje, zatem poniesionego wydatku, jako kosztu uzyskania przychodów. (...)
    Zatem, mimo nieosiągnięcia przychodów, wydatki mogą być uznane za koszt uzyskania
    przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, gdyż przepis ten odnosi się
    wyłącznie do celu, jaki powinien być podstawą ponoszenia kosztów, bez względu na
    ostateczny rezultat. (...) Z tego powodu, sam fakt nieosiągnięcia oczekiwanego efektu
    gospodarczego, tj. uzyskania przychodu, nie dyskwalifikuje poniesionych wydatków, jako
    kosztu uzyskania przychodów”.
    Co więcej, w przedstawionych okolicznościach poniesienie przez Spółkę przedmiotowego
    wydatku na rzecz Wytwórcy można rozpatrywać nie tylko w kontekście przesłanki
    poniesienia kosztu w celu osiągnięcia przychodu, lecz również jako wydatek zmierzający
    do zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów, jakim w działalności gospodarczej
    prowadzonej przez Spółkę są umowy zawierane z wytwórcami energii elektrycznej. Jak z
    kolei stwierdza interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia
    19 kwietnia 2024 r., sygn. 0115-KDIT3.4011.172.2024.3.KP: „Koszty poniesione na
    zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego
    źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło w ogóle dalej
    istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać
    koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób gwarantujący
    bezpieczne funkcjonowanie tego źródła”.
    Nie ulega wątpliwości, że gdyby Spółka nie zrealizowała w pełni swoich zobowiązań
    wynikających z umów zawartych z Wytwórcą (nawet w wyniku błędu pomiarowego
    leżącego po stronie OSD), źródło przychodów jakim dla Spółki były umowy zawarte z
    Wytwórcą mogłoby być zagrożone, ponieważ Wytwórca nie otrzymując od Spółki
    terminowo płatności za wytworzoną przez siebie energię z dużym prawdopodobieństwem
    rozważyłby zmianę podmiotu, z którym zawiera umowy dotyczące sprzedaży

    wyprodukowanej przez siebie energii. Poniesienie przez Spółkę przedmiotowego kosztu
    na rzecz Wytwórcy, nawet pomimo braku sprzedaży przez Spółkę zakupionej energii, było
    więc niewątpliwie niezbędne do zachowania oraz zabezpieczenia źródła przychodów w
    postaci obecnych i przyszłych umów z Wytwórcą.
    Powyższe powoduje, że przedmiotowy wydatek mógł w ocenie Spółki być przez Spółkę
    rozpoznany jako koszt uzyskania przychodu, nawet pomimo braku osiągnięcia w okresie
    jego poniesienia przychodu ze sprzedaży energii, bezpośrednio związanego z
    poniesionym kosztem jej zakupu.
    W odniesieniu do momentu ujęcia przedmiotowego kosztu, koszt ten należy więc w
    ocenie Spółki uznać za koszt inny niż związany bezpośrednio z przychodami. Zgodnie z art.
    15 ust. 4d ustawy o CIT koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio
    związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą
    okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
    dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
    przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    W opisanym stanie faktycznym poniesiony przez Spółkę koszt, z uwagi na jego pośredni
    związek z przychodami z działalności gospodarczej Spółki, a jednocześnie brak możliwości
    uznania za koszt dotyczący okresu przekraczającego rok podatkowy (koszt dotyczył
    zakupu energii elektrycznej wyprodukowanej przez Wytwórcę w okresie styczeń-kwiecień
    2023 r.), należy więc uznać za koszt uzyskania przychodów potrącalny w dacie jego
    poniesienia, tj. ujęcia w księgach na podstawie faktur zakupu otrzymanych od Wytwórcy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.