Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.1101.2021.2.KR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2022-02-18
Teza: Ustalenie obowiązku podatkowego i opodatkowanie dochodów uzyskanych w Wielkiej Brytanii
Słowa kluczowe: abonament; miejsce-miejsce zamieszkania; nierezydent; obowiązek-obowiązek podatkowy; obowiązek-obowiązek podatkowy-nieograniczony obowiązek podatkowy; obowiązek-obowiązek podatkowy-ograniczony obowiązek podatkowy; Wielka Brytania; wynagrodzenia-wynagrodzenie za pracę
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-Umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 2a

**Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe**

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------------------

10 listopada 2021 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązku podatkowego i opodatkowania dochodów uzyskanych w Wielkiej Brytanii. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 29 stycznia 2022 r. (wpływ 1 lutego 2022 r.). Treść wniosku jest następująca:

**Opis stanu faktycznego**

Centrum interesów życiowych Wnioskodawcy jest na terenie Anglii. Wnioskodawca pracuje na terenie Anglii. Wnioskodawca do pracy wyjechał w maju 2005 r., od tego czasu pracuje i mieszka na terenie Anglii, jak również tam też rozlicza się z osiągniętych dochodów i tam płaci podatek. Na terenie Anglii Wnioskodawca posiada również ubezpieczenie zdrowotne oraz zagraniczny numer identyfikacyjny. Wszystkie składki odprowadzane są do urzędu w Anglii. W Polsce Wnioskodawca nie osiąga żadnych dochodów. Od początku pobytu w Anglii Wnioskodawca był zatrudniony w oparciu o kontrakt, oraz prowadził działalność gospodarczą. Obecnie, od 2016 r. do dnia złożenia wniosku, Wnioskodawca jest zatrudniony w oparciu o kontrakt zawarty z firmą na terenie Anglii. W Anglii Wnioskodawca posiada też samochód zarejestrowany na Niego, który też użytkuje. W grudniu 2019 r. Wnioskodawca zawarł związek małżeński, żona Wnioskodawcy mieszka i pracuje w Polsce. Pomimo zawartego związku małżeńskiego Wnioskodawca nadal mieszka i pracuje w Anglii. Wnioskodawca nie ma dzieci. W Polsce Wnioskodawca posiada dom, który jest współwłasnością Wnioskodawcy i Jego żony, zakupiony jeszcze przed zawarciem związku małżeńskiego. Wszystkie opłaty związane z utrzymaniem domu, tj. podatki, opłaty, rachunki pokrywa żona Wnioskodawcy. W Polsce Wnioskodawca przebywa tylko i wyłącznie wypoczynkowo, korzystając z przysługującego Mu urlopu wypoczynkowego bądź dodatkowych dni wolnych, tj. około 2 m-ce w skali roku.

W uzupełnieniu wniosku wskazano, że wniosek dotyczy jednego stanu faktycznego – 2021 r. Wnioskodawca wnosi o interpretację indywidualną w zakresie ustalenia, że za 2021 r. jako obywatel Polski, podlegał w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym: osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Wnioskodawca posiada obywatelstwo polskie, nie posiada obywatelstwa Wielkiej Brytanii. W 2021 r. i nadal Wnioskodawca posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Wielkiej Brytanii - certyfikat rezydencji podatkowej Wielkiej Brytanii. Przebywając w Wielkiej Brytanii od 2005 r. zbudował relacje towarzyskie, w Wielkiej Brytanii posiada przyjaciół i prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Wnioskodawca posiada adres zamieszkania w Wielkiej Brytanii, samochód osobowy, konto bankowe, kartę kredytową oraz pakiet ubezpieczeniowy, brytyjskie prawo jazdy. Organizacji Jego życia osobistego nie zmienił fakt zawarcia w 2019 r. związku małżeńskiego. Od 23 lutego 2020 r. Wnioskodawca posiada status stałego pobytu (…). Wnioskodawca prowadzi z żoną samodzielne gospodarstwa domowe. Nie posiadają oni dzieci. W Polsce Wnioskodawca posiada udział w nieruchomości nabytej w 2017 r. Wydatek miał charakter inwestycyjny. Obecnie w domu zamieszkuje żona Wnioskodawcy. Innych aktywów w Polsce Wnioskodawca nie posiada. Wnioskodawca podlega w Wielkiej Brytanii opodatkowaniu jako rezydent podatkowy tego kraju. Wnioskodawca posiada certyfikat rezydencji podatkowej Wielkiej Brytanii z dnia 13 stycznia 2021 r., nr … oraz nr identyfikacji podatkowej …. W okresie obejmującym przedmiotowy wniosek Wnioskodawca przebywał w Polsce łącznie nie więcej niż 183 dni. W okresie pobytu Wnioskodawcy w Wielkiej Brytanii (od 2005 r.), ten kraj stał się drugą ojczyzną Wnioskodawcy, z którą wiąże On na chwilę obecną swoją przyszłość. Z tego względu nabył On samochód i nie zamierza się z tego kraju wyprowadzać. W 2021 r. Wnioskodawca nie uzyskał przychodów ze źródeł położonych na terytorium RP.

### Pytanie

Czy wobec przedstawionego stanu faktycznego, mają do Wnioskodawcy zastosowanie przepisy art. 3 ust. 2a w związku z art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 4 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych z dnia 20 lipca 2006 r. (Dz. U. z 2006 r., Nr 250, poz. 1840, z późn. zm.), regulujące kwestię ograniczonego obowiązku podatkowego w Polsce, a w związku z brakiem w 2021 r. przychodów ze źródeł położonych na terytorium Polski Wnioskodawca nie podlega opodatkowaniu od dochodów w Polsce i konsekwentnie, nie mają do Niego zastosowania przepisy art. 27g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych regulujące kwestie odliczenia od dochodów uzyskanych za granicą?

**Pana stanowisko w sprawie:**

Zdaniem Wnioskodawcy, jako osoba fizyczna posiadająca w Wielkiej Brytanii miejsce stałego pobytu, posiada On w Polsce za 2021 r. ograniczony obowiązek podatkowy, zatem nie podlega On w Polsce opodatkowaniu od całości uzyskiwanych przychodów, w tym dochodów uzyskiwanych z pracy w Wielkiej Brytanii.

Zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Według art. 4 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, w rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsce utworzenia albo inne kryterium o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz jakąkolwiek jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże, określenie to nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko dlatego, że osiąga ona dochód lub zyski majątkowe ze źródeł w nim położonych.

Ocena stanowiska
----------------

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

**Uzasadnienie interpretacji indywidualnej**

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w 2021 r., osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Stosownie do treści art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ww. ustawy).

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ww. ustawy, analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Polski centrum interesów życiowych.

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ww. ustawy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie Konwencja między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, podpisana w Londynie dnia 20 lipca 2006 r. (Dz. U. z 2006 r., Nr 250, poz. 1840), zmodyfikowana przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzoną w Paryżu dnia 24 listopada 2016 r., podpisaną w Paryżu dnia 7 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 1369).

Stosownie do art. 4 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się państwie” oznacza każdą osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsce utworzenia albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo oraz jakąkolwiek jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże określenie to nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko dlatego, że osiąga ona dochód lub zyski majątkowe ze źródeł w nim położonych.

Stosownie do art. 4 ust. 2 ww. Konwencji, jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status określa się zgodnie z następującymi zasadami:

a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);

b) jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym zwykle przebywa;

c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Umawiających się Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, którego jest obywatelem;

d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Umawiających się Państw lub jeżeli nie jest obywatelem żadnego z nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD. Głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne (światowe) uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów. Wiele umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami została sporządzona w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji OECD, w tym Konwencja zawarta między Polską i Wielką Brytanią.

Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Jeżeli podatnik zostaje uznany za rezydenta podatkowego drugiego państwa (na skutek spełnienia kryteriów przewidzianych w krajowym prawie podatkowym tego państwa, a w Polsce jest uznawany za rezydenta podatkowego na mocy wyżej opisanych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mamy do czynienia z podwójną rezydencją podatkową.

Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania przewidują specjalne reguły kolizyjne w przypadku podwójnej rezydencji podatkowej, pozwalające ustalić, w którym państwie dana osoba posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Reguły te zawarte są w powołanym wyżej art. 4 ust. 2 ww. Umowy polsko-katarskiej.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca posiada obywatelstwo polskie, nie posiada obywatelstwa Wielkiej Brytanii. Wnioskodawca wyjechał w maju 2005 r. do Anglii. Od tego czasu Wnioskodawca pracuje i mieszka na terenie Anglii, jak również tam też rozlicza się z osiągniętych dochodów i tam płaci podatek. Od początku pobytu w Anglii Wnioskodawca był zatrudniony w oparciu o kontrakt, oraz prowadził działalność gospodarczą. Obecnie, od 2016 r. do dnia złożenia wniosku, Wnioskodawca jest zatrudniony w oparciu o kontrakt zawarty z firmą na terenie Anglii. Centrum interesów życiowych Wnioskodawcy jest na terenie Anglii. Na terenie Anglii Wnioskodawca posiada ubezpieczenie zdrowotne oraz zagraniczny numer identyfikacyjny. Wszystkie składki odprowadzane są do urzędu w Anglii. W Polsce Wnioskodawca nie osiąga żadnych dochodów. W grudniu 2019 r. Wnioskodawca zawarł związek małżeński, żona Wnioskodawcy mieszka i pracuje w Polsce. Pomimo zawartego związku małżeńskiego Wnioskodawca nadal mieszka i pracuje w Anglii. Od 23 lutego 2020 r. Wnioskodawca posiada status stałego pobytu. Wnioskodawca prowadzi z żoną samodzielne gospodarstwa domowe. Wnioskodawca nie ma dzieci. W Polsce Wnioskodawca posiada dom, który jest współwłasnością Wnioskodawcy i Jego żony, zakupiony jeszcze przed zawarciem związku małżeńskiego (udział w nieruchomości nabytej w 2017 r.). Wydatek miał charakter inwestycyjny. Innych aktywów w Polsce Wnioskodawca nie posiada. Obecnie w domu zamieszkuje żona Wnioskodawcy. Wszystkie opłaty związane z utrzymaniem domu, tj. podatki, opłaty, rachunki pokrywa żona Wnioskodawcy. W Polsce Wnioskodawca przebywa tylko i wyłącznie wypoczynkowo, korzystając z przysługującego Mu urlopu wypoczynkowego bądź dodatkowych dni wolnych, tj. około 2 m-ce w skali roku. Wnioskodawca przebywając w Wielkiej Brytanii od 2005 r. zbudował relacje towarzyskie, w Wielkiej Brytanii posiada przyjaciół i prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Wnioskodawca posiada adres zamieszkania w Wielkiej Brytanii, samochód osobowy (zarejestrowany na Niego, który użytkuje), konto bankowe, kartę kredytową oraz pakiet ubezpieczeniowy, brytyjskie prawo jazdy. Organizacji Jego życia osobistego nie zmienił fakt zawarcia w 2019 r. związku małżeńskiego. W 2021 r. i nadal Wnioskodawca posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Wielkiej Brytanii - certyfikat rezydencji podatkowej Wielkiej Brytanii. Wnioskodawca podlega w Wielkiej Brytanii opodatkowaniu jako rezydent podatkowy tego kraju. Wnioskodawca posiada certyfikat rezydencji podatkowej Wielkiej Brytanii z dnia 13 stycznia 2021 r., oraz nr identyfikacji podatkowej. W okresie obejmującym przedmiotowy wniosek Wnioskodawca przebywał w Polsce łącznie nie więcej niż 183 dni. W okresie pobytu Wnioskodawcy w Wielkiej Brytanii (od 2005 r.), ten kraj stał się drugą ojczyzną Wnioskodawcy, z którą wiąże On na chwilę obecną swoją przyszłość. Z tego względu nabył On samochód i nie zamierza się z tego kraju wyprowadzać. W 2021 r. Wnioskodawca nie uzyskał przychodów ze źródeł położonych na terytorium RP.

Mając zatem na uwadze, że w okresie którego dotyczy wniosek (2021 r.), najbliższa rodzina Wnioskodawcy, tj. małżonka, mieszka w Polsce, uznać należy, że centrum interesów osobistych (ośrodek interesów życiowych) Wnioskodawcy znajduje się w Polsce. Ponadto, w Polsce Wnioskodawca posiada nieruchomość (wspólność małżeńska) - centrum interesów gospodarczych. Jednocześnie, Wnioskodawca sam przebywa i pracuje w Wielkiej Brytanii. Podlega w Wielkiej Brytanii opodatkowaniu jako rezydent podatkowy tego kraju. Posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Wielkiej Brytanii.

W konsekwencji miejsce zamieszkania dla celów podatkowych Wnioskodawcy należy ustalić zgodnie z regułami kolizyjnymi zawartymi w art. 4 ust. 2 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

Biorąc pod uwagę opisany we wniosku stan faktyczny (obejmujący 2021 r.), w szczególności fakt, że od 23 lutego 2020 r. Wnioskodawca posiada status stałego pobytu w Wielkiej Brytanii, oraz, że pomimo zawartego związku małżeńskiego nadal pracuje w Wielkiej Brytanii, posiada i będzie posiadał stałe miejsce zamieszkania w Wielkiej Brytanii w kontekście wyżej powołanych przepisów prawa stwierdzić należy, że w analizowanej sprawie zastosowanie ma art. 4 ust. 2 lit. a) Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Zatem, Wnioskodawca dla celów podatkowych posiada miejsce zamieszkania w Wielkiej Brytanii.

W konsekwencji, w 2021 r. Wnioskodawca podlegał w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. podlegał opodatkowaniu w Polsce tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nie podlegał opodatkowaniu od dochodów uzyskanych na terytorium Wielkiej Brytanii.

Należy wyjaśnić, że brak zobowiązań podatkowych w Polsce wystąpi tylko w sytuacji braku uzyskiwania dochodów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Uregulowania dotyczące tzw. ulgi abolicyjnej zawarte zostały w treści art. 27g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 27g ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnik podlegający obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 1, rozliczający na zasadach określonych w art. 27 ust. 9 albo 9a uzyskane w roku podatkowym poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dochody:

1) ze źródeł, o których mowa w art. 12 ust. 1, art. 13, art. 14, lub

2) z praw majątkowych w zakresie praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, z wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności artystycznej, literackiej, naukowej, oświatowej i publicystycznej, z wyjątkiem dochodów (przychodów) uzyskanych z tytułu korzystania z tych praw lub rozporządzania nimi

\- ma prawo odliczyć od podatku dochodowego, obliczonego zgodnie z art. 27, pomniejszonego o kwotę składki, o której mowa w art. 27b, kwotę obliczoną zgodnie z ust. 2.

Odliczeniu podlega kwota stanowiąca różnicę między podatkiem obliczonym zgodnie z art. 27 ust. 9 albo 9a a kwotą podatku obliczonego od dochodów ze źródeł, o których mowa w ust. 1, przy zastosowaniu do tych dochodów zasad określonych w art. 27 ust. 8. Odliczenie to nie może jednak przekroczyć wysokości kwoty zmniejszającej podatek, o której mowa w art. 27 ust. 1a pkt 1 (art. 27g ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Odliczenia nie stosuje się, gdy dochody ze źródeł, o których mowa w ust. 1, uzyskane zostały w krajach i na terytoriach wymienionych w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 23v ust. 2 (art. 27g ust. 3 ww. ustawy).

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do podatku obliczanego zgodnie z art. 30c (art. 27g ust. 4 ww. ustawy).

Przepisu ust. 2 zdanie drugie nie stosuje się do dochodów osiąganych w roku podatkowym poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze źródeł, o których mowa w art. 12 ust. 1 oraz art. 13 pkt 8 lit. a i pkt 9, jeżeli dochody te są osiągane z tytułu pracy lub usług wykonywanych poza terytorium lądowym państw (art. 27g ust. 5 ww. ustawy).

Prawo do ulgi abolicyjnej – jak wynika z uregulowania art. 27g ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – przysługuje podatnikowi podlegającemu obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z wniosku wynika, że Wnioskodawca w okresie będącym przedmiotem zapytania, tj. w 2021 r. podlegał w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że w opisanym stanie faktycznym nie znajdzie zastosowania, będący przedmiotem wniosku przepis art. 27g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, albowiem odnosi się on do podatników podlegających w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Reasumując, mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz powołane przepisy prawa należy stwierdzić, że w 2021 r. Wnioskodawca podlegał w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. podlegał opodatkowaniu w Polsce tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Oznacza to, że dochody osiągnięte w tym czasie z pracy wykonywanej w Wielkiej Brytanii nie podlegały opodatkowaniu w Polsce. W związku z faktem, że w stosunku do Wnioskodawcy nie znajduje zastosowania przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (nieograniczony obowiązek podatkowy) to jednocześnie nie znajduje zastosowania przepis art. 27g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje
--------------------

### Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Końcowo należy wskazać, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej.

### Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Pana sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i musi Pan zastosować się do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
--------------------------------------------------------

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji
-----------------------------------------

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).