Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.17.2025.1.ŁS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-05
Teza: Opodatkowanie podatkiem dochodowym od osób fizycznych
świadczenia pieniężnego (odszkodowania) objętego ugodą
sądową.
Słowa kluczowe: odszkodowania
odszkodowania-odszkodowanie umowne
opodatkowanie
pracownik
ugody-ugoda sądowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zakłady pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
1
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Pani A. B. (dalej „pracownik”) zatrudniona była w Spółce C sp. z o.o. z siedzibą w D (dalej
    „pracodawca”,) na podstawie umowy o pracę, zawartej dnia 30 maja 2014 r. na czas
    nieokreślony. Powódka zatrudniona została na stanowisku: „X”.
    Przedmiotowa umowa rozwiązana została przez pracownika bez wypowiedzenia w trybie
        1art. 55 § 1 K. p., na mocy stosownego oświadczenia pracownika z 2 lipca 2024 r.
    Oświadczenie doprowadziło do wygaśnięcia stosunku pracy.
    Wskazaną w oświadczeniu pracownika przyczyną rozwiązania umowy bez wypowiedzenia
    były: opóźnienia w wypłacie wynagrodzeń, które zaczęły się od lutego 2024 r.,
    nieopłacanie składek ZUS przez pracodawcę, nieopłacanie składek na ubezpieczenie
    grupowe i nieopłacanie składek na prywatna opiekę zdrowotną (...).
                                1W konsekwencji, mając na uwadze treść art. 55 § 1 zd. 2 k.p., pracownik 16 lipca 2024 r.
    wniósł do Sądu Rejonowego w D pozew o odszkodowanie w wysokości 25 632,42 zł.
    Wyjaśnić należy, iż pracownika obowiązywał 3-miesięczny okres wypowiedzenia, a zatem
    dochodzone przez niego odszkodowanie odpowiadało równowartości trzech miesięcznych
                                        1wynagrodzeń za pracę liczonych jak ekwiwalent za urlop (art. 55 § 1 K. p.). W odpowiedzi
    na pozew pracodawca wniósł o wydanie postanowienia w przedmiocie skierowania stron
                      1  8do mediacji na podstawie art. 183 § 2 w związku z art. 183 § 1 K.p.c. oraz – z ostrożności
    procesowej – o oddalenie powództwa w całości.
    W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew pracodawca wskazał, iż w istocie stosownie do
            1 treści art. 55 § 1K. p. pracownik może rozwiązać umowę o pracę w trybie określonym w §
    1 także wtedy, gdy pracodawca dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych
    obowiązków wobec pracownika i w takim przypadku co do zasady pracownikowi
    przysługuje odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia,
    zakwestionował jednakże stanowisko pracownika wyrażone w pozwie z 16 lipca 2024 r.,
    wskazując przy tym, iż po stronie pracodawcy nie wystąpiły zachowania, kwalifikowane
    jako ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków wobec pracownika, uzasadniające
    domaganie się przez pracownika odszkodowania objętego pozwem.
    Uzasadniając swoje stanowisko pracodawca wskazał, iż związane z powinnością wypłaty
    wynagrodzenia obowiązki odprowadzenia łączących się z nim obciążeń, w tym m.in. w
    postaci zaliczki na podatek dochodowy, czy składek na ubezpieczenie społeczne, zarówno
    w części finansowanej przez pracownika, jak i obciążającej pracodawcę jako płatnika
    składek, wynikały wyłącznie z okoliczności zewnętrznych i obiektywnych, tj. załamania na
    rynku (...), wywołanego m.in. epidemią COVID-19 oraz agresją Rosji na Ukrainę, a także
    okolicznością, iż 28 lutego 2024 r. E GmbH, tj. jedyny wspólnik pracodawcy i jej

    najważniejsze niemieckie spółki zależne złożyły wnioski o ogłoszenie upadłości w sądzie
    rejonowym w F (...).
    Na skutek wszczęcia przywołanego wyżej postępowania upadłościowego, w strukturach
    spółki dominującej pracodawcy podjęto decyzję o niezwłocznym zaprzestaniu udzielania
    wsparcia finansowego pracodawcy. Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż wobec sytuacji na
    rynku (...), w ostatnich latach spółka E GmbH regularnie udzielała wsparcia pozwanej, a to
    m.in. w formie pożyczek.
    Wsparcie takie pozwalało na regulowanie zobowiązań oraz gwarantowało określony
    poziom stabilizacji finansowej.
    Na potwierdzenie przywołanych okoliczności pracodawca wskazał, że obwieszczeniem z
    20 czerwca 2024 r. obwieszczono o ustaleniu dnia układowego pracodawcy,
    przypadającego na dzień 1 lipca 2024 r. Tym samym wobec pracodawcy wszczęto jedno z
    czterech postępowań restrukturyzacyjnych, a to postępowanie o zatwierdzenie układu.
    W toku zainicjowanego przez pracownika postępowania sądowego doszło do zawarcia
    ugody sądowej, objętej protokołem rozprawy, w efekcie czego Sąd umorzył postępowanie
    w sprawie.
    W zawartej przed Sądem Rejonowym w D, a utrwalonej w załączniku do protokołu z
    rozprawy z 6 grudnia 2024 r. (sygn. akt (...)) ugodzie strony procesu postanowiły: (w pkt 1)
    iż pozwana (pracodawca) zapłaci powódce (pracownikowi) tytułem odszkodowania kwotę
    25 000 zł (dwadzieścia pięć tysięcy złotych) w terminie do dnia 2 stycznia 2025 r.
    przelewem na rachunek bankowy powódki (pracownika) znany pozwanej z akt osobowych
    powódki z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w przypadku opóźnienia płatności ww.
    kwoty w ww. terminie, (w pkt 2) że niniejsza ugoda stanowi całkowite i zupełne rozliczenie
    stron z tytułu łączącego je stosunku pracy i czyni zadość wszelkim roszczeniom
    wynikającym z niniejszego pozwu.
    Przywołane w niniejszym akapicie sformułowania ugody stanowią precyzyjne powtórzenie
    postanowień załącznika do protokołu z rozprawy z 6 grudnia 2024 r. (sygn. akt (...)).
    Doprecyzować należy, iż w ugodzie nie wskazano, czy wartość świadczenia stanowi
    wartość netto, czy brutto. W chwili zawierania ugody sądowej pracownikowi nie
    przysługiwały żadne inne roszczenia wynikające ze stosunku pracy, takie jak zaległe
    wynagrodzenie, odprawa, ekwiwalent za niewykorzystany urlop czy za pracę w godzinach
    nadliczbowych.

## Pytanie

Czy objęte ugodą sądową świadczenie pieniężne (odszkodowanie) stanowi dla pracownika
    przychód ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca
    1991 r. o podatku dochodowym od osób jest zasada powszechności opodatkowania, która
    wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Treść powyższego przepisu wskazuje, że
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego
    rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały
    enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej
    ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.
    Podstawą prawną do ustalenia ewentualnych wyłączeń w zakresie objętym
    okolicznościami stanu faktycznego sprawy powinien być zasadniczo art. 21 ustawy z dnia
    26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W art. 21 ust. 3 przywołanej ustawy przewidziano bowiem, iż wolne od podatku
    dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub

    zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów
    wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych
    wydanych na podstawie tych przepisów, oraz otrzymane odszkodowania lub
    zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień
    układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych,
    regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. -
    Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r. poz. 1465), z wyjątkiem:
    a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
      wypowiedzenia umowy o pracę,
    b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach
      rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
      pracowników,
    c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom
      pozostającym w stosunku służbowym,
    d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
    e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą,
    f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem
      działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według
      skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,
    g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe;
    Kwota wynikająca z ugody mimo określenia jej odszkodowaniem nie ma charakteru
                            1odszkodowania, o którym mowa w art. 55 § 1 K.p., lecz stanowi ona inne, wynikające z
    umowy o pracę świadczenie pieniężne, uzgodnione przez strony w oparciu o dyspozycję
    normy art. 917 K.c.
    Zgodnie z treścią art. 917 K.c. przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w
    zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność
    co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić
    spór istniejący lub mogący powstać.
    Co kluczowe w tym zakresie, uznanie objętego ugodą świadczenia pieniężnego za
                            1odszkodowanie, o którym mowa w art. 55 § 1 K.p., winno zostać poprzedzone
    stwierdzeniem przez sąd w toku postępowania sądowego prawdziwości i słuszności
    formułowanych przez pracownika w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę zarzutów
    (tj. dopuszczenia się przez pracodawcę ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków
    wobec pracownika), co nie miało miejsca wobec prawomocnego umorzenia postępowania
    w sprawie.
    Zwolnieniem określonym w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, objęte są tylko takie odszkodowania i zadośćuczynienia, których
    wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub
    przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów
    administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, oraz otrzymane
    odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają
    wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie
    porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy -
    Kodeks pracy, z wyjątkiem odszkodowań wymienionych w lit. a-g tego artykułu.
    Oznacza to, że zwolnienie nie obejmuje wszystkich odszkodowań, a tylko te, których
    wysokość lub zasady ustalone zostały wprost w stosownych przepisach prawa lub aktach
    administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, z wyjątkiem enumeratywnie
    wymienionych kategorii odszkodowań.

    Z opisu stanu faktycznego wynika bezsprzecznie, że wysokość lub zasady ustalania
    odszkodowania przyznanego pracownikowi nie wynikają wprost z przepisów odrębnych
    ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, z postanowień
    układów zbiorowych pracy innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych,
    regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. -
    Kodeks pracy, a kwota odszkodowania wynika z uzgodnienia dokonanego między
    stronami. W ugodzie sądowej nie wskazano również naruszenia przez pracodawcę
    przepisów prawa pracy. Co prawda pracownik zarzucał pracodawcy określone naruszenia,
    jednak ugoda nie zawiera w swej treści żadnych podstaw prawnych.
    Wobec powyższego określone w ugodzie odszkodowanie nie spełnia wymogów
    określonych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w
    konsekwencji nie jest objęte zwolnieniem przedmiotowym wynikającym z tego przepisu.
    W przypadku, gdy podstawą wypłaconego odszkodowania jest wyrok lub ugoda sądowa,
    wówczas należy również przeanalizować, czy ma do niego zastosowanie zwolnienie
    wynikające z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czy
    może występują przesłanki wynikające z lit. a lub b, które uniemożliwiają skorzystanie z
    ww. zwolnienia.
    Również to wyłączenie nie znajduje zastosowania do opisanego stanu faktycznego sprawy.
    Skoro bowiem odszkodowanie jest świadczeniem, którego zasadniczym celem jest
    naprawienie wyrządzonej szkody, która nastąpiła wbrew woli uprawnionego, to za takie
    nie sposób uznać świadczenia przyznanego pracownikowi na skutek rozwiązania przez
                              1pracownika umowy o pracę w trybie art. 55 § 1 k.p.
    Niezależnie od powyższego, mając na uwadze pojęcie straty, skonstatować należy, iż
    zakończenie stosunku pracy u dotychczasowego pracodawcy nie jest równoznaczne z
    utratą możliwości zarobkowania w ogóle.
    Mając powyższe na uwadze, objęte ugodą świadczenie pieniężne (odszkodowanie)
    stanowi dla pracownika przychód ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163) jest zasada powszechności
    opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z tym
    przepisem:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do treści art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

    Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca
    dokonał w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Natomiast w świetle art. 12 ust. 1 omawianej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do
    przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego
    świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko
    wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale
    również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty,
    jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.
    Przy czym na podmiocie dokonującym wypłaty ww. świadczeń (pracodawcy) ciążą
    natomiast obowiązki płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, zgodnie z którym:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Z kolei z art. 38 ust. 1 cytowanej ustawy wynika, że:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika
      wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź
      miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą
      potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją
      wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Natomiast art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wskazuje, że:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia,
      jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw

      lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów
      administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, oraz otrzymane
      odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania
      wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na
      ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9
      § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r. poz. 1465), z
      wyjątkiem:
        a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
        wypowiedzenia umowy o pracę,
        b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
        zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
        niedotyczących pracowników,
        c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
        funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
        d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
        e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
        działalnością gospodarczą,
        f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
        prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
        opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
        których mowa w art. 30c,
        g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Z kolei art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
        a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
        b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
        wyrządzono.
    W kontekście powyższego wyjaśnić należy, że zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt
    3 cyt. ustawy objęte są odszkodowania lub zadośćuczynienia, w sytuacji gdy ich wysokość
    lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów
    wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych
    wydanych na podstawie tych przepisów; lub też jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania
    wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie
    porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z
    dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, z wyjątkiem wymienionych w lit. a-g tego przepisu.
    Oznacza to, że zwolnienie nie obejmuje wszystkich odszkodowań, a tylko te, których
    wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost ze stosownych przepisów prawa lub aktów
    administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, z wyjątkiem enumeratywnie
    wymienionych kategorii odszkodowań.
    Natomiast zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy,
    obejmuje swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na podstawie
    wyroku lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z
    regulacji wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy. Przy czym ze zwolnienia, o którym
    mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą oraz świadczenia dotyczące korzyści, które
    podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

    Odszkodowanie jest szczególnym rodzajem świadczenia polegającego na naprawieniu
    szkody, czyli uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we wszystkiego rodzaju dobrach
    przez prawo chronionych. W praktyce szkoda może obejmować stratę polegającą na
    ubytku w majątku – wskutek doznania tej straty poszkodowany staje się uboższy niż był
    dotychczas, lub może dotyczyć utraconych korzyści, jakich poszkodowany mógłby się
    spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono – wówczas poszkodowany nie staje się
    bogatszy, jakkolwiek mógł liczyć na wzbogacenie się.
    Należy mieć również na uwadze, że o kwalifikacji danego świadczenia nie przesądza sama
    jego nazwa, lecz rzeczywisty charakter. Świadczenie nazwane odszkodowaniem, nie musi
    mieć bowiem rzeczywiście charakteru odszkodowawczego bądź odwrotnie –
    niesprecyzowanie, że dane świadczenie jest odszkodowaniem, nie determinuje takiego
    charakteru wskazanego rodzaju świadczenia.
    Z treści wniosku wynika w szczególności, że Państwa pracownik zatrudniony był na
    podstawie umowy o pracę, zawartej 30 maja 2014 r. na czas nieokreślony. Przedmiotowa
                                        1umowa rozwiązana została bez wypowiedzenia w trybie art. 55 § 1 K. p., na mocy
    stosownego oświadczenia pracownika z 2 lipca 2024 r. Oświadczenie doprowadziło do
    wygaśnięcia stosunku pracy. Wskazaną w oświadczeniu pracownika przyczyną rozwiązania
    umowy bez wypowiedzenia były: opóźnienia w wypłacie wynagrodzeń, które zaczęły się od
    lutego 2024 r., nieopłacanie składek ZUS przez pracodawcę, nieopłacanie składek na
    ubezpieczenie grupowe i nieopłacanie składek na prywatną opiekę zdrowotną (...). W
                              1konsekwencji, mając na uwadze treść art. 55 § 1 zd. 2 K. p., pracownik 16 lipca 2024 r.
    wniósł do Sądu Rejonowego w D pozew o odszkodowanie w wysokości 25 632,42 zł. W
    odpowiedzi na pozew wnieśli Państwo o wydanie postanowienia w przedmiocie
                                1  8skierowania stron do mediacji na podstawie art. 183 § 2 w związku z art. 183 § 1 K.p.c.
    oraz – z ostrożności procesowej – o oddalenie powództwa w całości. W toku
    zainicjowanego przez pracownika postępowania sądowego doszło do zawarcia ugody
    sądowej, objętej protokołem rozprawy, w efekcie czego Sąd umorzył postępowanie w
    sprawie. W zawartej przed Sądem Rejonowym w D, a utrwalonej w załączniku do
    protokołu z rozprawy z 6 grudnia 2024 r. (sygn. akt (...)) ugodzie strony procesu
    postanowiły: (w pkt 1) iż pozwana (pracodawca) zapłaci powódce (pracownikowi) tytułem
    odszkodowania kwotę 25 000 zł (dwadzieścia pięć tysięcy złotych) w terminie do dnia 2
    stycznia 2025 r. przelewem na rachunek bankowy powódki (pracownika) znany pozwanej
    z akt osobowych powódki z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w przypadku
    opóźnienia płatności ww. kwoty w ww. terminie, (w pkt 2) że niniejsza ugoda stanowi
    całkowite i zupełne rozliczenie stron z tytułu łączącego je stosunku pracy i czyni zadość
    wszelkim roszczeniom wynikającym z niniejszego pozwu. Przywołane ww. sformułowania
    ugody stanowią precyzyjne powtórzenie postanowień załącznika do protokołu z rozprawy
    z 6 grudnia 2024 r. (sygn. akt (...)).
    Wyjaśniam, że w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie
    zdefiniował pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia, niemniej rozumienie tych pojęć
    nie może odbiegać od ich znaczenia przyjętego w systemie prawa cywilnego. Wiele pojęć z
    katalogu zwolnień przedmiotowych nie zostało zdefiniowanych w ustawie o podatku
    dochodowym od osób fizycznych – nie może to jednak oznaczać dowolności w ich
    rozumieniu i stosowania wykładni rozszerzającej, przy czym oczywistym jest, że w celu
    uniknięcia takiej dowolności, kryteria rozumienia tych pojęć – niezdefiniowanych w
    ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych – muszą mieć w pierwszej kolejności
    charakter kryteriów ustawowych.
    Odnośnie zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że zasady odpowiedzialności
    odszkodowawczej w prawie cywilnym opierają się na zasadzie winy lub ryzyka. Ustawa z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.) przewiduje
    dwa zasadnicze rodzaje odpowiedzialności: deliktową, która wynika z czynów
    niedozwolonych (art. 415 Kodeksu cywilnego i następne) oraz kontraktową – powstającą z

    mocy umowy (art. 471 K.c. i nast.). Tym samym, na tle Kodeksu cywilnego świadczenie
    odszkodowawcze jest następstwem niewykonania bądź nienależytego wykonania
    zobowiązania lub czynu niedozwolonego.
    Powyższe regulacje mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w
    ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. –
    Kodeks pracy (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1465 ze zm.):
      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje się
      odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Mając na uwadze powyższe wyjaśnić należy, że przepisy Kodeksu pracy posługują się
    terminami „odszkodowanie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do
                                          3d  1których uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 18, art. 36 § 1, art. 45,
            3  2art. 56, art. 94 § 3, art. 99, art. 101 omawianego Kodeksu).
    W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie, w
    sytuacji gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45
    komentowanego Kodeksu), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w
    zw. z art. 42 § 1 cytowanego Kodeksu), bądź rozwiązano umowę o pracę bez
    wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie
    (art. 56 wskazanego Kodeksu). Ponadto, odszkodowanie przysługuje również w przypadku
    gdy pracodawca dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec
                1pracownika (art. 55 § 1 omawianego Kodeksu).
    Należy zatem uznać, że funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy pełnią wyłącznie te
    świadczenia, których celem jest zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które
    noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez pracodawcę.
    Zgodnie zaś z art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania, czy też
    odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień, czy też
    zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Ocena skutków podatkowych Państwa sytuacji
    Z informacji zawartych we wniosku wynika, że – co prawda – podstawą pozwu pracownika
    do Sądu był powołany w opisie zdarzenia przepis, jednak nie sposób przyjąć, że wysokość
    lub zasady ustalania świadczenia wynikały z tego przepisu, skoro z zawartej ugody
    sądowej – której treść Państwo precyzyjnie przytaczacie – wynika, że nie stwierdzono w
    niej naruszenia przepisów prawa pracy. Treść ugody nie odwołuje się do przepisów
    Kodeksu pracy. W pkt 1 ugody bowiem wskazano wyłącznie, że zapłacą Państwo
    pracownikowi tytułem odszkodowania kwotę 25 000 zł w terminie do 2 stycznia 2025 r.
    przelewem na rachunek bankowy pracownika. Świadczenie to ma zatem w istocie

    charakter umowny, gdyż wynika jedynie z ustaleń pomiędzy stronami ugody, a jego
    wysokość uwzględnia interesy obu stron – co potwierdza wskazane w pkt 2
    postanowienie, zgodnie z którym, ugoda stanowi całkowite i zupełne rozliczenie stron z
    tytułu łączącego je stosunku pracy i czyni zadość wszelkim roszczeniom wynikającym z
    pozwu.
    Wobec powyższego określone w ugodzie świadczenie nie spełnia wymogów określonych w
    art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji
    nie jest objęte zwolnieniem przedmiotowym wynikającym z tego przepisu.
    Do wypłaconej kwoty nie ma również zastosowania zwolnienie, o którym mowa w art. 21
    ust. 1 pkt 3b omawianej ustawy. Świadczenie to, co prawda zostało wypłacone na
    podstawie ugody sądowej, jednak nie stanowi odszkodowania lub zadośćuczynienia, o
    którym mowa w tym przepisie. Nie dotyczy ono, bowiem szkody rzeczywistej, lecz ma
    rekompensować pracownikowi utracone przez niego, w wyniku rozwiązania umowy o
    pracę spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę. W konsekwencji
    wypłacona przez Państwa kwota świadczenia na rzecz byłego pracownika nie korzysta
    również ze zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Zatem skoro ww. świadczenie nie korzysta ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie
    art. 21 ust. 1 pkt 3 oraz art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, to stanowi dla byłego pracownika przychód ze stosunku pracy, o którym mowa
    w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający
    opodatkowaniu tym podatkiem, bowiem wypłata tego świadczenia miała swe źródło w
    uprzednio łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy.
    W konsekwencji, wykonując obowiązki płatnika – stosownie do art. 32 ust. 1
    komentowanej ustawy – byli Państwo zobowiązani do naliczenia, pobrania i
    odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od kwoty wypłaconej
    byłemu pracownikowi na podstawie zawartej ugody sądowej.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze
      zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.