Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.217.2025.1.KM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-23
Teza: Dotyczy ustalenia, czy od wydatków na kary umowne
Wnioskodawca powinien płacić ryczałt naliczony od dochodu z
tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą.
Słowa kluczowe: kara
odpady (śmieci)
podatek-podatek ryczałtowy-ryczałt od dochodów spółek
– CIT estoński
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Stawka podatku-Ryczałt od dochodów
spółek kapitałowych-Dochód podlegający
opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek
kapitałowych
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Stawka podatku-Ryczałt od dochodów
spółek kapitałowych-Podstawa opodatkowania ryczałtem
od dochodów spółek kapitałowych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6b-Oddział 3-art. 28m-ust. 1-pkt 3
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6b-Oddział 4-art. 28n-ust. 1-pkt 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest opodatkowany ryczałtem od dochodów spółek. Wnioskodawca
    prowadzi działalność gospodarczą w zakresie gospodarki odpadami. Działalność ta,
    ujmując ogólnie, polega na odbieraniu/przyjmowaniu odpadów oraz ich
    zagospodarowaniu na instalacjach spółki. Istotna część umów na odbiór i
    zagospodarowanie odpadów zawierana jest z jednostkami samorządu terytorialnego
    (gminami), dla których utrzymanie czystości i porządku stanowi zadanie własne. Umowy te
    zawierane są w trybie regulowanym przepisami o zamówieniach publicznych. Natomiast
    są to umowy cywilnoprawne w tym sensie, że po przyznaniu Wnioskodawcy zamówienia
    publicznego gmina zawiera z Wnioskodawcą umowę, do której zastosowanie mają
    przepisy Kodeksu cywilnego, w tym przepisy o odpowiedzialności za niewykonanie lub
    nienależyte wykonanie umowy, przepisy o karach umownych, itp.
    W toku wykonywania opisanych wyżej umów mogą wystąpić przypadki, w których
    Wnioskodawca jest obciążany różnymi karami. Wnioskodawca podkreśla, że prowadząc
    działalność gospodarczą nie dąży celowo do zaistnienia sytuacji, które wywoływałyby
    obowiązek zapłaty kary. Niemniej praktyka gospodarcza pokazuje, że nie sposób ich w
    zupełności wyeliminować. Wnioskodawca podejmuje starania, wdraża procedury,
    udoskonala technologię, aby nie dochodziło do przypadków naliczania kar, ale uzyskanie
    takiego stanu nie jest w pełni możliwe. Ponoszenie wydatków na kary nie wiąże się
    wprawdzie bezpośrednio z celem osiągnięcia przychodu, ale jest wpisane w ryzyko
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Spółka przystępując do przetargu kalkuluje możliwość wystąpienia różnego rodzaju
    nieprzewidzianych, wydatków, w tym kar i uwzględnia to w projekcji zysku na danym
    kontrakcie.
    Przypadek 1
    Bieżące wykonywanie umowy następuje przez wykonywanie na co dzień konkretnych
    czynności przez pracowników Wnioskodawcy. Kary jakie mogą pojawić się w ramach
    bieżącego wykonywania umowy dotyczą, np. kary za odbiór odpadów z umówionego
    miejsca z opóźnieniem względem wyznaczonego terminu, za brak sczytania kodu
    kreskowego z worka na odpady, za brak informacji w systemie GPS gminy, że samochód
    Wnioskodawcy pojawił się w określonym rejonie objętym umową (GPS nie pokazał, że
    samochód był w tym rejonie).
    Powody nałożenia kar na Wnioskodawcę związane są najczęściej z okolicznościami, które
    są niezależne od Wnioskodawcy. Przykładowo w odniesieniu do kary za odbiór odpadów z
    opóźnieniem względem wyznaczonego terminu, powodem jej nałożenia jest najczęściej to,

    że nieprzewidziane okoliczności spowodowały opóźnienia występujące przy odbiorach
    odpadów z kolejnych punktów wyznaczonych na dany dzień, co przekłada się na brak
    możliwości odbioru odpadów w ramach wyznaczonego czasu pracy z następnych
    punktów, z których zgodnie z umową powinny być odebrane w tym samym dniu
    (wydłużanie się czasu odbioru w wyniku czego na odbiory końcowe w danym dniu może
    technicznie zabraknąć czasu i zostaną one przełożone np. na dzień kolejny - szczególnie
    taka sytuacja może wystąpić w okresie zimowym gdy zmrok pojawia się wcześniej a
    nieruchomości i dojazdy do nich nie są odpowiednio oświetlone, lub w innych losowych
    przypadkach utrudnienia dojazdu do posesji/nieruchomości). Zgodnie z umową gmina ma
    prawo naliczyć Wnioskodawcy karę za taki przypadek. W odniesieniu do kary za brak
    sczytania kodu kreskowego z worka na śmieci gmina na koniec miesiąca ustala, że w
    określonej liczbie przypadków nie zostały sczytane kody kreskowe z worków na opady.
    Zgodnie z umową gmina ma prawo nałożyć za takie naruszenie karę umowną na
    Wnioskodawcę. W tym zakresie trudno jest jednoznacznie wskazać konkretną przyczynę,
    która spowodowała naliczenie kary. Miesięcznie sczytywana jest taka ilość kodów
    kreskowych (...), że obiektywnie niemożliwe i niezasadne gospodarczo byłoby dokładne
    dochodzenie powodów konkretnego przypadku. Natomiast Wnioskodawca szkoli
    pracowników i wdraża procedury celem systemowego uniknięcia takich sytuacji. Niemniej
    jednak nie da się wyeliminować czynnika ludzkiego, tj. braku doświadczenia,
    niedopatrzenia pracownika, jak również potencjalnych niesprawności systemu/urządzenia
    do sczytywania kodów kreskowych. Podobne przyczyny stoją za karami z tytułu braku
    sygnału GPS z konkretnego rejonu, w którym samochód Wnioskodawcy miał się pojawić.
    Pracownicy Wnioskodawcy nie pomijają celowo rejonów, w których powinni być obecni.
    Natomiast kary są w tym przypadku nakładane z powodów nieprzewidzianego opóźnienia
    samochodu w ciągu dnia, awarii samochodu, technicznych problemów z urządzeniem GPS
    /odczytaniem sygnału przez system w gminie, czy czasami pomyłkami pracowników.
    Wnioskodawca na tyle, na ile możliwe interweniuje u usługobiorcy (gminy) i wyjaśnia
    przypadki stojące za nałożeniem takiej kary. O ile niekiedy udaje się uzyskać cofnięcie
    kary, o tyle w całości nie da się takich kar wyeliminować.
    Przypadek 2 i 3
    Drugim rodzajem kary, który Wnioskodawca otrzymuje to kara umowna związana z
    nieosiągnięciem poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu.
    Gminy mają obowiązek osiągnąć poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu
    odpadów komunalnych, który jest określony w art. 3b ust. 1 ustawy z dnia 13 września
    1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 399 ze zm.,
    dalej: „Ustawa”).
    Zgodnie z art. 3b ust. 1a Ustawy, poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu
    odpadów komunalnych oblicza się jako stosunek masy odpadów komunalnych
    przygotowanych do ponownego użycia i poddanych recyklingowi do masy wytworzonych
    odpadów komunalnych.
    Sposób obliczania poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu oraz
    warunki zaliczania masy odpadów komunalnych do masy odpadów komunalnych
    przygotowanych do ponownego użycia i poddanych recyklingowi określa rozporządzenie
    Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 3 sierpnia 2021 r. w sprawie sposobu obliczania
    poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych (Dz.
    U. 2021 poz. 1530).
    W przypadku nieosiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i
    recyklingu odpadów komunalnych gmina może zostać ukarana przez wojewódzkiego
    inspektora ochrony środowiska karą pieniężną na podstawie art. 9y ust. 3 pkt 1 Ustawy.
    Gmina organizując przetarg może zapisać w warunkach przetargu uprawnienie do
    obciążenia podmiotu, któremu zostanie przyznane zamówienie publiczne karą umowną w
    sytuacji, w której taka kara zostanie nałożona na gminę. Jeśli gmina zastrzeże takie

    uprawnienie w przetargu, wówczas takie postanowienie zawarte jest w umowie pomiędzy
    gminą a Wnioskodawcą, na co Wnioskodawca nie ma wpływu. Daje to gminie podstawę do
    „scedowania” kary na Wnioskodawcę. Karę dla gminy za nieosiągnięcie wymaganego
    poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu oblicza się jako iloczyn
    jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów
    komunalnych na składowisku i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg,
    wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia
    i recyklingu odpadów komunalnych. Na osiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania
    do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych największy wpływ ma ilość
    odpadów komunalnych zebranych selektywnie od wytwórców odpadów (mieszkańców,
    przedsiębiorców). Odpadów zebranych selektywnie to znaczy podzielonych na
    odpowiednie frakcje (metal, szkło, papier, itp.).
    Drugim kluczowym elementem jest jakość tej selektywnej zbiórki odpadów. Oznacza to, że
    na osiągnięcie wymaganego poziomu kluczowy wpływ mają sami mieszkańcy i
    przedsiębiorcy wytwarzający odpady w danej gminie, od których zależy czy oraz w jakiej
    ilości i jakości przeprowadzą selektywną zbiórkę odpadów. Przez odpowiednią jakość
    zbiórki selektywnej należy rozumieć, że w pojemniku na odpady danej frakcji nie znajdują
    się odpady zmieszane. Im mniej odpadów z innej frakcji/odpadów zmieszanych, tym
    lepsza jakość selektywnej zbiórki. Im więcej odpadów z innej frakcji/odpadów
    zmieszanych, tym niższa jakość selektywnej zbiórki Pogarsza to poziom recyklingu.
    Wnioskodawca nie ma wpływu na zachowanie mieszkańców i przedsiębiorców
    wytwarzających odpady w gminie i sposób segregacji przez nich odpadów. Rola
    Wnioskodawcy w tym zakresie ogranicza się do powiadomienia gminy o braku lub
    niewłaściwej segregacji i pozostawienia ulotki czy naklejki informacyjnej. To na gminie
    ciąży obowiązek sprawowania kontroli stosowania i przestrzegania Ustawy. Wynika to z
    art. 9u Ustawy. Gminie przysługują środki ekonomicznej zachęty i instrumenty fiskalne
    (wyższa opłata dla właściciela za brak segregacji), by wpłynąć pozytywnie na zachowanie
    właścicieli. Dla zobrazowania organowi dlaczego powyższe czynniki mają znaczenie dla
    osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu
    odpadów komunalnych Wnioskodawca wskazuje, że poziom recyklingu oblicza się w
    pewnym uproszczeniu jako stosunek masy odpadów poddanych recyklingowi do masy
    odpadów odebranych/wytworzonych.
    Tym samym, jeśli Wnioskodawca odbierze 500 ton odpadów, a wśród nich 100 ton uda się
    odzyskać do recyklingu, to poziom wynosi 20 % (100/500). Kluczowe jest jednak to jaki
    procent odpadów uda się przygotować do ponownego użycia i recyklingu, gdy są to
    odpady zebrane selektywnie oraz gdy są to odpady zmieszane. Z odpadów zmieszanych
    do ponownego użycia i recyklingu da się odzyskać parę procent odpadów. Z odpadów
    zebranych selektywnie zasadniczo udaje się odzyskać więcej niż 50% odpadów. Wracając
    do przykładu, jeśli w 500 odebranych tonach odpadów całe 500 ton byłoby odpadami
    zmieszanymi, to poziom recyklingu wyniósłby parę procent. Natomiast, jeśli w 500
    odebranych tonach odpadów całe 500 ton byłoby odpadami zebranymi selektywnie to
    poziom recyklingu byłby bliski 100 %.
    Jak zobrazowano na przykładzie, Wnioskodawca po odbiorze odpadów i
    przetransportowaniu na swoją instalację nie jest w stanie poprzez posłużenie się
    technologią znacznie podwyższyć poziomu recyklingu tak, by uniknąć kary. Dla osiągnięcia
    wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów
    komunalnych kluczowy jest etap właściwego segregowania u źródła odpadów, na który
    spółka nie ma bezpośredniego wpływu. Kara za nieosiągnięcie wymaganego poziomu
    przygotowania do ponownego użycia i recyklingu jest zatem wypadkową sposobu
    wytwarzania i segregacji odpadów przez wytwórców/właścicieli oraz funkcjonowania
    systemu prawnego w branży, w której funkcjonuje Wnioskodawca.
    Trzecim rodzajem kary jaki może wystąpić jest kara za nieosiągnięcie poziomu
    składowania.

    Zgodnie z art. 3b ust. 2a pkt 1 Ustawy, gminy są obowiązane nie przekraczać poziomu
    składowania w wysokości 30% wagowo - za każdy rok w latach 2025-2029.
    Zgodnie z art. 3b ust. 2b Ustawy, poziom składowania oblicza się jako stosunek masy
    odpadów komunalnych i odpadów pochodzących z przetwarzania odpadów komunalnych
    przekazanych do składowania do masy wytworzonych odpadów komunalnych.
    Dla potrzeb obliczania poziomu składowania do odpadów przekazanych do składowania
    zalicza się również odpady poddane odzyskowi na składowisku odpadów. Nieosiągnięcie
    poziomu składowania pozwala wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska nałożyć
    na gminę karę pieniężną (art. 9y ust. 2 pkt 3 Ustawy).
    Karę pieniężną oblicza się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie
    niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku i masy
    składowanych odpadów komunalnych przekraczającej poziom składowania wyrażonej w
    Mg.
    Jako, że rok 2025 to pierwszy rok, za który zgodnie z Ustawą gminy mogą zostać obciążone
    taką karą pieniężną, Wnioskodawca nie wyklucza, że gminy z którymi ma zawarte umowy
    zostaną obciążone taką karą, którą następnie obciążą Wnioskodawcę.
    Wnioskodawca dodaje, że przypadek 2 dotyczy kary za nieosiągnięcie wymaganego
    poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Natomiast przypadek 3
    dotyczy kary za nieosiągnięcie poziomu składowania i zapytanie o niego następuje w
    trybie zdarzenia przyszłego.
    Podsumowując przypadek 2 i 3 dotyczący kar umownych za nieosiągnięcie wymaganego
    poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych oraz za
    nieosiągnięcie poziomu składowania Wnioskodawca chce podkreślić co następuje.
    Przyczyną naliczania tych kar Wnioskodawcy są przede wszystkim okoliczności od niego
    niezależne. Jest to głównie brak świadomości ekologicznej i konsumenckiej wytwórców
    odpadów, co przejawia się w niewystarczającej ilości odpadów zebranych selektywnie oraz
    niewystarczającej jakości selektywnej zbiórki. Innymi słowy utrzymuje się przewaga
    odpadów zmieszanych nad segregowanymi. W przypadku niedopełnienia przez wytwórcę
    obowiązku segregacji Wnioskodawca musi uznać te odpady jako komunalne odpady
    zmieszane - niesegregowane, czyli takie, które obniżają poziomy wymagane do
    osiągnięcia. Wnioskodawca zmierza do tego, że obciążenie go przez gminę ww. karami nie
    jest skutkiem zawinionego działania Wnioskodawcy. Wnioskodawca swoim działaniem nie
    przyczynia się do nałożenia kary. Jest to nieodłączny element działalności gospodarczej w
    branży, w której działa Wnioskodawca. Pomimo starań, inwestycji w rozwój technologiczny
    Wnioskodawca nie jest w stanie uniknąć nałożenia tych kar.
    Przypadek 4
    Jak wskazano na wstępie Wnioskodawca zasadniczo zawiera umowy na odbiór i
    zagospodarowanie odpadów z gminami. Natomiast, Wnioskodawca może zawrzeć umowę
    indywidualną na odbiór odpadów bezpośrednio z wytwórcą odpadów nieobjętym
    systemem gminnym. W tym przypadku zakres obowiązków Wnioskodawcy będzie
    analogiczny jak przy umowie z gminą, z tym że jest to umowa z podmiotem prawa
    cywilnego, poza trybem zamówień publicznych. W przypadku umowy na odbiór odpadów
    bezpośrednio z ww. wytwórcą odpadów Wnioskodawca może zostać obciążony
    bezpośrednio karą pieniężną za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do
    ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Kara pieniężna w takim wypadku
    byłaby nałożona również przez gminę. Różnica jaka występuje pomiędzy przypadkiem 4 a
    przypadkiem 2 jest taka, że w przypadku 2 Wnioskodawca obciążany jest karą umowną na
    podstawie postanowień umowy z gminą. W przypadku 4 Wnioskodawca byłby obciążany
    karą pieniężną w postępowaniu administracyjnym wynikającą z Ustawy. Okoliczności
    towarzyszące nałożeniu kar, w tym przyczyny nałożenia kar w przypadku 4 są takie same
    jak to zostało opisane dla przypadku 2.

    Pytania
    1. Czy od wydatków na kary umowne wynikające z bieżącego wykonywania umów na
      odbiór i zagospodarowanie odpadów (przypadek 1) Wnioskodawca powinien płacić
      ryczałt naliczony od dochodu z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością
      gospodarczą?
    2. Czy od wydatków na kary umowne wynikające z nieosiągnięcia wymaganego poziomu
      przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych (przypadek
      2) Wnioskodawca powinien płacić ryczałt naliczony od dochodu z tytułu wydatków
      niezwiązanych z działalnością gospodarczą?
    3. Czy od wydatków na kary umowne wynikające nieosiągnięcia poziomu składowania
      (przypadek 3) Wnioskodawca będzie zobowiązany zapłacić ryczałt naliczony od
      dochodu z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą?
    4. Czy od wydatków na kary pieniężne wynikające z nieosiągnięcia wymaganego poziomu
      przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w przypadku
      umów zawartych bezpośrednio z wytwórcami odpadów nieobjętymi systemem
      gminnym (przypadek 4) Wnioskodawca będzie zobowiązany zapłacić ryczałt naliczony
      od dochodu z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
    opodatkowaniu ryczałtem podlega dochód odpowiadający wysokości wydatków
    niezwiązanych z działalnością gospodarczą (dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z
    działalnością gospodarczą).
    Wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą, o których mowa w powyższym przepisie
    nie zostały w żaden sposób zdefiniowane przez ustawodawcę. Ustawodawca nie podał
    również przykładu takich wydatków. Wobec braku definicji ustawowej tego pojęcia
    zasadne jest posłużenie się definicjami z języka powszechnego. Słownik języka polskiego
    (www.sjp.pl) definiuje przymiotnik „związany” jako: mający związek, coś wspólnego z kimś,
    z czymś. A contrario „niezwiązany” należy rozumieć jako: niemający związku, czegoś
    wspólnego z kimś, z czymś.
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w licznych interpretacjach indywidualnych
    podnosi, że do wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą można więc zaliczyć
    tylko (podkr. aut.) takie wydatki, które nie mają związku z prowadzoną działalnością (tak,
    np. interpretacja z dnia 21 marca 2025 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.679.2024.1.AG; z dnia
    28 lutego 2025 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010. 763.2024.2.AK; z dnia 11 lutego 2025 r., Znak:
    0111-KDIB1-1.4010.583.2024.3.KM; z dnia 29 listopada 2024 r., Znak: 0114-KDIP2-
    2.4010.507.2024.3.ASK; z dnia 8 listopada 2024 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.375.2024.3.
    IN).
    W orzecznictwie podnosi się, że pojęcie wydatku związanego z działalnością gospodarczą
    jest pojęciem szerszym niż pojęcie kosztu uzyskania przychodów.
    W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (wyrok z dnia 6 marca 2025
    r., sygn. akt: I SA/Po 738/2024), każdy koszt uzyskania przychodu będzie wydatkiem
    związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej, ale nie odwrotnie. W związku z
    powyższym tych pojęć nie można utożsamiać. Za wydatki związane z prowadzeniem
    działalności gospodarczej będą wydatki, które służą utrzymaniu lub rozwojowi działalności
    gospodarczej, jeśli istnieje związek przyczynowo skutkowym między poniesieniem
    wydatku a prowadzoną działalnością gospodarczą. Takie rozumienie powyższego pojęcia
    przyjmowane było również w innych orzeczeniach, np. wyrok Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2024 r., sygn. akt: III SA/Wa 2398/23
    oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 12 kwietnia 2024 r.,
    sygn. akt: I SA/Bd 88/23.

    Z tej perspektywy wydatki na kary umowne opisane w ramach przypadku 1, 2 i 3 powinny
    być uznane za wydatki związane z działalnością gospodarczą.
    Obowiązek zapłaty kary umownej należy łączyć z ryzykiem biznesowym, zgodnie z którym
    nie istnieje możliwość całkowitej eliminacji ryzyka ich zapłaty, mimo starannego działania.
    Nie jest możliwe całościowe zaplanowanie z góry wszystkich elementów składających się
    na prowadzenie przedsiębiorstwa.
    Wydatki na kary umowne powinny być oceniane przez pryzmat celowości (np. utrzymanie
    stosunków gospodarczych z kontrahentami w celu możliwości i generowania przychodów
    w przyszłości), a nie przez pryzmat tego, czy dany wydatek oderwany od całokształtu
    działalności przyniósłby rzeczywiste i wymierne korzyści. W sprawie znaczenie ma to, że
    kary te wynikają ze stosunków cywilnoprawnych. Ponadto, znaczenie mają przyczyny
    nakładania kar. Jak wskazano we wniosku kary nie wynikają z zawinionych działań
    Wnioskodawcy, lecz głównie z okoliczności niezależnych od spółki.
    W orzecznictwie za coraz bardziej ugruntowany należy uznać pogląd, że wydatki na
    zapłatę kar poniesione przez spółkę w związku z wykonywaną przez nią działalnością
    gospodarczą, które są elementem ziszczenia się normalnego ryzyka gospodarczego
    typowego dla branży, w której działa spółka, nie powinny być kwalifikowane jako wydatki
    niezwiązane z działalnością gospodarczą, a tym samym podlegać opodatkowaniu
    ryczałtem od dochodów spółek. Tak, np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w
    wyroku z dnia 25 stycznia 2024 r., sygn. akt: I SA/Po 632/23. Podobnie, Wojewódzki Sąd
    Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 10 maja 2023 r., sygn. akt: I SA/Łd 252/23.
    W odniesieniu do stanowiska Wnioskodawcy dotyczącego przypadku 4, gdyby chcieć
    ocenić ten przypadek niekorzystnie dla Wnioskodawcy, tj. uznać, że jest to wydatek
    niezwiązany z działalnością gospodarczą należałoby wykorzystać argumentację jaką
    przedstawiono w Przewodniku do Ryczałtu od dochodów spółek. Zgodnie z nią za wydatki
    niezwiązane z działalnością gospodarczą uznaje się kary i grzywny orzeczone w
    postępowaniu karnym. Niemniej jednak głębsza analiza prowadzi do wniosku, że kara
    pieniężna jaka może być nałożona na Wnioskodawcę w przypadku 4 nie ma źródła w
    postępowaniu karnym.
    Ponadto, kluczowe dla stanowiska Wnioskodawcy w przypadku 4 jest niedopuszczalność
    wrzucania do „jednego worka” z wydatkami niezwiązanymi z działalnością gospodarczą
    wszystkich kar pieniężnych tyko dlatego, że są nałożone w trybie administracyjnym.
    Zgodnie z Przewodnikiem do Ryczałtu od dochodów spółek ocena pod kątem wydatku
    niezwiązanego z działalnością gospodarczą powinna odbywać się ad casum z
    uwzględnieniem całokształtu okoliczności faktycznych. Pomimo, że kara pieniężna mogąca
    wystąpić w przypadku 4 jest nakładana w trybie administracyjnym, to okoliczności jej
    nałożenia prowadzą do wniosku, że ma ona związek z działalnością gospodarczą.
    Obowiązek zapłaty kary pieniężnej - podobnie jak w przypadkach 1-3 - należy łączyć z
    ryzykiem biznesowym, zgodnie z którym nie istnieje możliwość całkowitej eliminacji ryzyka
    ich zapłaty, mimo starannego działania. Do tego przypadku także powinien mieć zatem
    zastosowanie coraz bardziej ugruntowany w orzecznictwie pogląd, że wydatki na zapłatę
    kar poniesione przez spółkę w związku z wykonywaną przez nią działalnością
    gospodarczą, które są elementem ziszczenia się normalnego ryzyka gospodarczego
    typowego dla branży, w której działa spółka, nie powinny być kwalifikowane jako wydatki
    niezwiązane z działalnością gospodarczą, a tym samym podlegać opodatkowaniu
    ryczałtem od dochodów spółek.
    Analizowana kara pieniężna wykazuje duże podobieństwo do opłaty produktowej
    uregulowanej w ustawie z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie
    gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz.
    433 z późn. zm.).

    Zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 tej ustawy przedsiębiorca ma obowiązek zapewnić odzysk, a w
    szczególności recykling odpadów powstałych z produktów, które wprowadza do obrotu na
    poziomie wynikającym z załącznika nr 4a.
    Obowiązek ten realizuje samodzielnie albo za pośrednictwem organizacji odzysku (art. 4
    ust. 1 ww. ustawy).
    Zgodnie z art. 12 ust. 2a ww. ustawy przedsiębiorca ma obowiązek zapłacić opłatę
    produktową, jeśli nie wykona obowiązku zapewnienia odzyski i recyklingu.
    Opłatę produktową oblicza się jako iloczyn stawki opłaty produktowej i różnicy między
    wymaganym a osiągniętym poziomem odpowiednio odzysku, recyklingu albo zbierania,
    przeliczonej na wielkość wyrażoną w masie produktów (art. 12 ust. 3 ww. ustawy).
    Podobieństwo kary pieniężnej opisanej w przypadku 4 oraz opłaty produktowej polega na
    obowiązku zapłaty sumy pieniężnej w trybie administracyjnym za niespełnienie obowiązku
    mającego źródło w wykonywanej działalności gospodarczej.
    Obowiązek ten polega na zapewnieniu odpowiedniego poziomu odzysku odpadów.
    Sposób obliczenia kary pieniężnej i opłaty produktowej jest bardzo podobny. Stanowi
    iloczyn stawki jednostkowej i różnicy w masie odpadów potrzebnej do osiągnięcia
    wymaganego poziomu. Różnica pomiędzy karą pieniężną i opłatą produktową polega na
    tym, że karę pieniężną nakłada się na podmioty odbierające odpady a opłatę produktową
    nakłada się na przedsiębiorców, którzy wprowadzają produkty do obrotu (których jest
    wiele razy więcej niż podmiotów odbierających odpady).
    Na gruncie ogólnych zasad podatku dochodowego od osób prawnych opłata produktowa
    stanowi koszt uzyskania przychodów (art. 16 ust. 1 pkt 19a ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych).
    Dopiero dodatkowa opłata produktowa nie stanowi kosztu uzyskania przychodów. Skoro
    opłata produktowa wynikająca z nieosiągnięcia poziomu recyklingu może być kosztem
    uzyskania przychodów (a przekładając na grunt estońskiego CIT byłaby wydatkiem
    związanym z działalnością gospodarczą), to dlaczego kara pieniężna za nieosiągnięcie
    wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów
    komunalnych miałaby być wydatkiem niezwiązanym z działalnością gospodarczą?
    Jeszcze raz należy podkreślić, że żaden przepis nie pozwala wywieść tego z samego
    nazewnictwa i posłużenia się w Ustawie zwrotem „kara pieniężna”. W ogólnie dostępnych
    materiałach prasowych podnoszony jest problem obciążania gmin przez wojewódzkie
    inspektoraty ochrony środowiska karami za nieosiągnięcia wymaganego poziomu
    przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych.
    Wnioskodawca przywołuje artykuł dostępny pod adresem https://samorzad.pap.pl
    /kategoria/ srodowisko/sypia-sie-kary-dla-gmin-za-nieosiagniecie-wskaznikow-recyklingu
    (dostęp 23 kwietnia 2025 r.): „Wojewódzcy inspektorzy ochrony środowiska nakładają na
    gminy kary za nieosiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu odpadów komunalnych.
    Pomorski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nałożył w tym roku już prawie 3,4
    mln zł kar dla gmin, które nie wypełniły obowiązku osiągnięcia wymaganych wskaźników
    za rok 2020. Z informacji przekazanych Serwisowi Samorządowemu PAP przez
    Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska wynika, że na 123 gminy w
    regionie aż 79 nie osiągnęło w 2020 r. wymaganych poziomów przygotowania do
    ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w zakresie frakcji: papieru, metali,
    tworzyw sztucznych i szkła”.
    W materiale prasowym mowa o tej samej karze, o której mowa w przypadku 2 i 4.
    Jak wskazano w opisie dla przypadku 2 przepisy pozwalają bowiem wojewódzkiemu
    inspektorowi ochrony środowiska nałożyć karę na gminę. Natomiast na przedsiębiorcę
    karę można nałożyć gmina. W przypadku 2 gmina otrzymawszy karę obciąża karą
    umowną Wnioskodawcę.

    W przypadku 4 Wnioskodawca - przedsiębiorca jest obciążany karą pieniężną przez gminę.
    Jak widać problem kar za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do
    ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych nie ma wymiaru indywidualnego,
    tj. że sprowadza się do nałożenia kary pieniężnej na jednostkę za jej nieprawidłowe
    postępowanie. Problem kar za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do
    ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych jest efektem bardziej złożonego
    zjawiska mającego źródło w sposobie segregacji odpadów przez podmioty je
    wytwarzające. Wnioskodawca działa w tej branży i kara opisywana w przypadku 4 wywodzi
    się z tej działalności.
    Skoro Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w licznych interpretacjach indywidualnych
    podnosi, że do wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą można więc zaliczyć
    tylko (podkr. aut.) takie wydatki, które nie mają związku z prowadzoną działalnością, to
    kara opisana w przypadku 4, pomimo że nałożona w trybie administracyjnym nie powinna
    być opodatkowana, ponieważ ma związek z działalnością gospodarczą.
    W konsekwencji Wnioskodawca stoi na stanowisku, że:
    1. od wydatków na kary umowne wynikające z bieżącego wykonywania umów na odbiór i
      zagospodarowanie odpadów (przypadek 1) nie powinien płacić ryczałtu naliczonego
      od dochodu z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą,
    2. od wydatków na kary umowne wynikające z nieosiągnięcia wymaganego poziomu
      przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych (przypadek
      2) nie powinien płacić ryczałtu naliczonego od dochodu z tytułu wydatków
      niezwiązanych z działalnością gospodarczą,
    3. od wydatków na kary umowne wynikające z nieosiągnięcia poziomu składowania
      (przypadek 3) Wnioskodawca nie będzie zobowiązany zapłacić ryczałtu naliczonego od
      dochodu z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą,
    4. od wydatków na kary pieniężne wynikające z nieosiągnięcia wymaganego poziomu
      przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w
      przypadku umów zawartych bezpośrednio z wytwórcami odpadów nieobjętymi
      systemem gminnym (przypadek 4) nie będzie zobowiązany zapłacić ryczałtu
      naliczonego od dochodu z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością
      gospodarczą.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Opodatkowaniu ryczałtem podlega dochód odpowiadający wysokości wydatków
      niezwiązanych z działalnością gospodarczą (dochód z tytułu wydatków
      niezwiązanych z działalnością gospodarczą).
    W katalogu dochodów do opodatkowania w systemie ryczałtu ustawodawca w art. 28m
    ust. 1 pkt 3 wymienił również dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością
    gospodarczą. Dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą
    podatnika odpowiada wysokości takich wydatków.
    Dochody niezwiązane z działalnością gospodarczą mogą częściowo pokrywać się z
    dochodami stanowiącymi ukryte zyski. W przypadku jednak wydatków niezwiązanych z
    działalnością gospodarczą nie jest konieczne i wymagane badanie powiązań z podmiotem
    na rzecz którego dokonywana jest wypłata lub z którym dokonuje się transakcji.

    Z przepisów ustawy o CIT nie wynika wprost jakiego rodzaju wydatki mogą być uznane za
    dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Ustawodawca nie
    zdecydował się na sformułowanie w przepisie definicji ani nawet przykładowego katalogu
    tego rodzaju wydatków.
    Przepisy Rozdziału 6b ustawy o CIT nie zawierają definicji legalnej wydatków
    niezwiązanych z działalnością gospodarczą. W związku z powyższym, aby ustalić jakie
    kategorie wydatków oraz kosztów mieszczą się w zakresie wydatków niezwiązanych z
    działalnością gospodarczą, należy odwołać się do znaczenia, jakie posiada niniejsze
    pojęcie w języku powszechnym. W tym aspekcie warto odnotować, że jedną z
    immanentnych cech działalności gospodarczej, która wyróżnia ją od innego rodzaju
    aktywności, jest jej zarobkowy charakter. Zatem za wydatki niezwiązane z działalnością
    gospodarczą możną uznać m.in. takie wydatki i koszty, które nie są ponoszone w celu
    osiągnięcia przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    Ryczałt od dochodów spółek będący alternatywną formą opodatkowania dedykowaną
    podatnikom podatku CIT, nie posługuje się takimi pojęciami jak koszty uzyskania
    przychodów czy koszty niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Podatnik
    opodatkowany ryczałtem od dochodów spółek dokonuje wyliczenia oraz zapłaty podatku
    w oparciu o przepisy Rozdziału 6b ustawy o CIT.
    Stosownie do art. 28n ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT:
      Podstawę opodatkowania ryczałtem stanowi suma dochodu z tytułu ukrytych
      zysków i dochodu z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą
      ustalona w miesiącu, w którym wykonano świadczenie lub dokonano wypłaty lub
      wydatku.
    W myśl art. 28t ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:
      Podatnik jest obowiązany do zapłaty ryczałtu od dochodu z tytułu ukrytych zysków i
      dochodu z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą - do 20. dnia
      miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wypłaty, wydatku lub
      wykonania świadczenia.
    Powyższe przepisy świadczą o wysokim stopniu podobieństwa obu przedmiotów
    opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek. Potwierdza to również treść Przewodnika
    do Ryczałtu od dochodów spółek z dnia 23 grudnia 2021 r. str. 41 poz. 63, w którym
    znajduje się informacja, że: „Dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością
    gospodarczą podatnika odpowiada wysokości takich wydatków. Przykłady mogą
    częściowo pokrywać się z tymi, które dotyczą dochodów z tytułu ukrytych zysków (...).
    Jednak w przypadku wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą nie jest
    konieczne i wymagane badanie powiązań z podmiotem na rzecz którego dokonywana jest
    wypłata lub z którym dokonuje się transakcji”.
    Powyższy fragment Przewodnika wskazuje, że ustawodawca wprowadzając przepisy o
    ryczałcie od dochodów spółek zakładał, że niektóre kategorie wydatków i kosztów mogą
    być rozpatrywane zarówno z perspektywy ukrytych zysków jak i wydatków niezwiązanych
    z działalnością gospodarczą.
    Sposób kwalifikacji dochodu z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą
    uzależniony jest od indywidualnego stanu faktycznego, w jakim pozostaje spółka. W
    ocenie wydatków kwalifikujących się do tego rodzaju dochodów można się posiłkować
    kwalifikacją wydatków do kosztów niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, na
    podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, wynikającą z praktyki podmiotu jak również
    bogatego orzecznictwa sądowo-administracyjnego. Wprawdzie pojęcie „wydatki
    niezwiązane z działalnością gospodarczą” nie jest tożsame z pojęciem „wydatków
    niestanowiących kosztów uzyskania przychodów”, jednak należy zwrócić uwagę na
    podobieństwo, jakie może je cechować. Podobieństwa pomiędzy wydatkami
    niezwiązanymi z działalnością gospodarczą a wydatkami niestanowiącymi kosztów

    uzyskania przychodu, należy upatrywać przede wszystkim w celu ich poniesienia.
    Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze
    źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Te
    same cele powinny realizować wydatki związane z działalnością gospodarczą. Należy
    bowiem zwrócić uwagę, że jedną z immanentnych cech działalności gospodarczej, która
    wyróżnia ją od innego rodzaju aktywności, jest jej zarobkowy charakter.
    Dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą rozpoznawany jest
    dla celów opodatkowania ryczałtem niezależnie od tego czy podatnik dokona już zapłaty
    za usługę czy towar. Wszystkie dochody wymienione w art. 28m ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy o
    CIT związane są bezpośrednio z zasadami sporządzania wyniku finansowego. W związku z
    powyższym, nawet jeśli podatnik nie dokona zapłaty za towar czy usługę, ale zaksięguje
    daną operację gospodarczą obciążającą wynik finansowy netto (m.in. zapisy księgowe na
    kontach zespołu 4, 5 i 7), to w takiej sytuacji dojdzie do powstania dochodu z tytułu
    wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika. Dochód z tego tytułu,
    zgodnie z art. 28n ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT ustala się w miesiącu wykonania danego
    świadczenia lub dokonania wypłaty lub wydatku.
    Indywidualny stan faktyczny i cechy określonego świadczenia i zachowania podatnika
    przesądzać będą zatem o terminie powstania dochodu z tytułu wydatków niezwiązanych z
    działalnością gospodarczą.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy:
    1. od wydatków na kary umowne wynikające z bieżącego wykonywania umów na odbiór
      i zagospodarowanie odpadów (przypadek 1) Wnioskodawca powinien płacić ryczałt
      naliczony od dochodu z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą;
    2. od wydatków na kary umowne wynikające z nieosiągnięcia wymaganego poziomu
      przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych (przypadek
      2) Wnioskodawca powinien płacić ryczałt naliczony od dochodu z tytułu wydatków
      niezwiązanych z działalnością gospodarczą;
    3. od wydatków na kary umowne wynikające nieosiągnięcia poziomu składowania
      (przypadek 3) Wnioskodawca będzie zobowiązany zapłacić ryczałt naliczony od
      dochodu z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą;
    4. od wydatków na kary pieniężne wynikające z nieosiągnięcia wymaganego poziomu
      przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w
      przypadku umów zawartych bezpośrednio z wytwórcami odpadów nieobjętymi
      systemem gminnym (przypadek 4) Wnioskodawca będzie zobowiązany zapłacić
      ryczałt naliczony od dochodu z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością
      gospodarczą.
    Z informacji zawartych we wniosku wynika, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą w
    zakresie gospodarki odpadami. Działalność polega na odbieraniu/przyjmowaniu odpadów
    oraz ich zagospodarowaniu na instalacjach Spółki. Istotna część umów na odbiór i
    zagospodarowanie odpadów zawierana jest z jednostkami samorządu terytorialnego
    (gminami), dla których utrzymanie czystości i porządku stanowi zadanie własne. Umowy te
    zawierane są w trybie regulowanym przepisami o zamówieniach publicznych. Natomiast
    są to umowy cywilnoprawne w tym sensie, że po przyznaniu Wnioskodawcy zamówienia
    publicznego gmina zawiera z Wnioskodawcą umowę, do której zastosowanie mają
    przepisy Kodeksu cywilnego, w tym przepisy o odpowiedzialności za niewykonanie lub
    nienależyte wykonanie umowy, przepisy o karach umownych, itp. W toku wykonywania
    opisanych wyżej umów mogą wystąpić przypadki, w których Wnioskodawca jest obciążany
    różnymi karami. Spółka przystępując do przetargu kalkuluje możliwość wystąpienia
    różnego rodzaju nieprzewidzianych, wydatków, w tym kar i uwzględnia to w projekcji
    zysku na danym kontrakcie.

    Mając na uwadze powyższe, w odniesieniu do przedstawionych wątpliwości wskazać
    należy, że z art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT wynika, że opodatkowaniu ryczałtem
    podlega dochód odpowiadający wysokości wydatków niezwiązanych z działalnością
    gospodarczą (dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą).
    Ponadto, ustawa o CIT nie definiuje pojęcia „wydatków niezwiązanych z działalnością
    gospodarczą”. W Przewodniku do Ryczałtu od dochodów spółek z 23 grudnia 2021 roku
    wskazano, że: „Za wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą będą uznane
    publicznoprawne wydatki o charakterze sankcyjnym, np. kary, grzywny czy odsetki od
    nieterminowego uregulowania zobowiązania podatkowego. Takie wydatki oprócz tego, że
    mają charakter sankcyjny, nie są również poniesione w celu osiągnięcia, zabezpieczenia
    lub zachowania źródła przychodów jak również ich ponoszenie nie jest podstawą
    prowadzenia działalności gospodarczej”. Jako przykład wydatków niezwiązanych z
    działalnością gospodarczą (Przykład 29, s. 42) w Przewodniku wskazano jednocześnie
    wydatki związane z opłatą kar, grzywien orzeczonych w postępowaniu karnym, poniesione
    przez spółkę produkującą buty. W odniesieniu do tego typu wydatków w przytoczonym
    przykładzie wskazano, że ze względu m.in. na ich sankcyjny charakter oraz brak związku z
    istotą działalności gospodarczej, podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 28m ust. 1
    pkt 3 ustawy CIT, jako wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą.
    We wniosku wskazują Państwo, że prowadząc działalność gospodarczą Spółka nie dąży
    celowo do zaistnienia sytuacji, które wywoływałyby obowiązek zapłaty kary. Niemniej
    praktyka gospodarcza pokazuje, że nie sposób ich w zupełności wyeliminować.
    Wnioskodawca podejmuje starania, wdraża procedury, udoskonala technologię, aby nie
    dochodziło do przypadków naliczania kar, ale uzyskanie takiego stanu nie jest w pełni
    możliwe. Ponoszenie wydatków na kary nie wiąże się wprawdzie bezpośrednio z celem
    osiągnięcia przychodu, ale jest wpisane w ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej.
    Ponadto, w odniesieniu do kary będącej przedmiotem Państwa wątpliwości w zakresie
    pytań Nr 1, Nr 2 i Nr 3:
    - wynikającej z bieżącego wykonywania umów na odbiór i zagospodarowanie odpadów
      (przypadek 1) wskazują Państwo, że powody nałożenia kar związane są najczęściej z
      okolicznościami, które są niezależne od Wnioskodawcy. Przykładowo w odniesieniu do
      kary za odbiór odpadów z opóźnieniem względem wyznaczonego terminu, powodem
      jej nałożenia jest najczęściej to, że nieprzewidziane okoliczności spowodowały
      opóźnienia występujące przy odbiorach odpadów z kolejnych punktów wyznaczonych
      na dany dzień, co przekłada się na brak możliwości odbioru odpadów w ramach
      wyznaczonego czasu pracy z następnych punktów, z których zgodnie z umową
      powinny być odebrane w tym samym dniu (wydłużanie się czasu odbioru w wyniku
      czego na odbiory końcowe w danym dniu może technicznie zabraknąć czasu i zostaną
      one przełożone np. na dzień kolejny - szczególnie taka sytuacja może wystąpić w
      okresie zimowym gdy zmrok pojawia się wcześniej a nieruchomości i dojazdy do nich
      nie są odpowiednio oświetlone, lub w innych losowych przypadkach utrudnienia
      dojazdu do posesji/nieruchomości). W odniesieniu do kary za brak sczytania kodu
      kreskowego z worka na śmieci gmina na koniec miesiąca ustala, że w określonej liczbie
      przypadków nie zostały sczytane kody kreskowe z worków na opady. Natomiast
      Wnioskodawca szkoli pracowników i wdraża procedury celem systemowego uniknięcia
      takich sytuacji. Niemniej jednak nie da się wyeliminować czynnika ludzkiego, tj. braku
      doświadczenia, niedopatrzenia pracownika, jak również potencjalnych niesprawności
      systemu/urządzenia do sczytywania kodów kreskowych. Podobne przyczyny stoją za
      karami z tytułu braku sygnału GPS z konkretnego rejonu, w którym samochód
      Wnioskodawcy miał się pojawić. Pracownicy Wnioskodawcy nie pomijają celowo

      rejonów, w których powinni być obecni. Natomiast kary są w tym przypadku nakładane
      z powodów nieprzewidzianego opóźnienia samochodu w ciągu dnia, awarii
      samochodu, technicznych problemów z urządzeniem GPS/odczytaniem sygnału przez
      system w gminie, czy czasami pomyłkami pracowników. Wnioskodawca na tyle, na ile
      możliwe interweniuje u usługobiorcy (gminy) i wyjaśnia przypadki stojące za
      nałożeniem takiej kary;
    - wynikającej z nieosiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia
      i recyklingu odpadów komunalnych (przypadek 2) oraz kary wynikającej z
      nieosiągnięcia poziomu składowania (przypadek 3) wskazują Państwo, że przyczyną
      naliczania tych kar są przede wszystkim okoliczności niezależne od Wnioskodawcy. Jest
      to głównie brak świadomości ekologicznej i konsumenckiej wytwórców odpadów, co
      przejawia się w niewystarczającej ilości odpadów zebranych selektywnie oraz
      niewystarczającej jakości selektywnej zbiórki. Innymi słowy utrzymuje się przewaga
      odpadów zmieszanych nad segregowanymi. W przypadku niedopełnienia przez
      wytwórcę obowiązku segregacji Wnioskodawca musi uznać te odpady jako komunalne
      odpady zmieszane - niesegregowane, czyli takie, które obniżają poziomy wymagane do
      osiągnięcia. Wnioskodawca zmierza do tego, że obciążenie go przez gminę ww. karami
      nie jest skutkiem zawinionego działania Wnioskodawcy. Wnioskodawca swoim
      działaniem nie przyczynia się do nałożenia kary. Jest to nieodłączny element
      działalności gospodarczej w branży, w której działa Wnioskodawca. Pomimo starań,
      inwestycji w rozwój technologiczny Wnioskodawca nie jest w stanie uniknąć nałożenia
      tych kar.
    W odniesieniu do kar, o których mowa w pytaniu Nr 1, Nr 2 i Nr 3 wskazać należy, że
    przedstawione przez Państwa okoliczności związane z ww. karami umownymi wskazują na
    związek z istotą prowadzonej przez Państwa działalności gospodarczej związanej z
    gospodarką odpadami. Kary są ponoszone dodatkowo wskutek prowadzenia takiej
    działalności jako działalności o charakterze zarobkowym i wykazują związek z tą
    działalnością.
    Kary, o których mowa we wniosku dotyczące przypadku 1, 2 i 3 nie stanowią
    „publicznoprawnych wydatków o charakterze sankcyjnym”, o których mowa w
    Przewodniku. Wynikają one bowiem ze stosunków cywilnoprawnych łączących Państwa
    Spółkę z kontrahentami i są efektem zawartych umów/uzgodnień w zakresie realizacji
    działalności związanej z gospodarką odpadami.
    Jednocześnie, w przeciwieństwie do wydatków wskazanych w przykładzie z Przewodnika,
    wydatki będące przedmiotem niniejszego wniosku nie są karami/grzywnami orzeczonymi
    w postępowaniu karnym i wykazują związek z istotą Państwa działalności gospodarczej
    polegającej na gospodarce odpadami. Jednocześnie, jak Państwo wskazali w uzasadnieniu
    swojego stanowiska - kary nie wynikają z zawinionych działań Wnioskodawcy, lecz głównie
    z okoliczności niezależnych od Spółki.
    W konsekwencji, należy uznać, że wydatki na kary umowne wynikające z:
    - bieżącego wykonywania umów na odbiór i zagospodarowanie odpadów (przypadek 1),
    - nieosiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i
      recyklingu odpadów komunalnych (przypadek 2),
    - nieosiągnięcia poziomu składowania (przypadek 3),
    nie będą stanowić wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą, o których mowa
    w art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT, wobec czego nie będą podlegały opodatkowaniu
    ryczałtem od dochodów spółek.

    Tym samym, w zakresie pytania Nr 1, 2 i 3 Państwa stanowisko należało uznać za
    prawidłowe.
    Natomiast w zakresie pytania Nr 4, dotyczącego kar związanych z nieosiągnięciem
    wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów
    komunalnych w przypadku umów zawartych bezpośrednio z wytwórcami odpadów
    nieobjętymi systemem gminnym (przypadek 4), nie można zgodzić się z Państwem, że od
    wydatków na ww. kary pieniężne Wnioskodawca nie będzie zobowiązany zapłacić ryczałtu
    naliczonego od dochodu z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca może zawrzeć umowę indywidualną na odbiór
    odpadów bezpośrednio z wytwórcą odpadów nieobjętym systemem gminnym. W tym
    przypadku zakres obowiązków Wnioskodawcy będzie analogiczny jak przy umowie z
    gminą, z tym że jest to umowa z podmiotem prawa cywilnego, poza trybem zamówień
    publicznych. W przypadku umowy na odbiór odpadów bezpośrednio z ww. wytwórcą
    odpadów Wnioskodawca może zostać obciążony bezpośrednio karą pieniężną za
    nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu
    odpadów komunalnych. Kara pieniężna w takim wypadku byłaby nałożona również przez
    gminę. Różnica jaka występuje pomiędzy przypadkiem 4 a przypadkiem 2 jest taka, że w
    przypadku 2 Wnioskodawca obciążany jest karą umowną na podstawie postanowień
    umowy z gminą. W przypadku 4 Wnioskodawca byłby obciążany karą pieniężną w
    postępowaniu administracyjnym wynikającą z Ustawy. Okoliczności towarzyszące
    nałożeniu kar, w tym przyczyny nałożenia kar w przypadku 4 są takie same jak to zostało
    opisane dla przypadku 2.
    Wskazać należy, że koszty, które nie służą realizacji podstawowego celu prowadzonej
    działalności gospodarczej jakim jest osiąganie zysków, lecz są efektem ubocznym działań
    zmierzających do osiągnięcia, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów, mogą
    być uznane za wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą.
    Prowadzenie działalności wiąże się z ponoszeniem wydatków, ale nie każdy z tych
    wydatków jest związany z działalnością gospodarczą, która jest ukierunkowana na
    osiągnięcie przychodu. Zatem, nie każdy wydatek ma na celu osiągnięcie przychodów, a
    część ponoszonych wydatków wynika z „negatywnych” działań podatnika i takie wydatki
    powinny być uznane za wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą w myśl art. 28m
    ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT.
    Taki właśnie sposób rozumienia „wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą”
    potwierdza Przewodnik do ryczałtu od dochodów spółek, gdzie w przykładzie 29 wskazano:
    „Spółka opodatkowana ryczałtem, produkująca buty, dokonuje wydatków związanych z
    opłatą kar, grzywien orzeczonych w postępowaniu karnym. Ponosi również wydatki na
    rzecz organizacji miłośników zdrowego żywienia.
    Czy wydatki te są kosztem spółki i czy podlegają opodatkowaniu w jakiejkolwiek formie?
    Takie wydatki mogą być kosztem spółki dla celów przepisów o rachunkowości, o ile jest to
    zgodne z zasadami rachunkowymi spółki. Jednak wydatki z tytułu kar i grzywien ze
    względu na sankcyjny charakter oraz brak związku z osiąganiem przychodów bądź
    zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła oraz z istotą działalności gospodarczej -
    podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT, jako dochód z
    tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Wprawdzie często
    działalność gospodarcza obciążana jest różnymi karami i opłatami, niemniej jednak
    obowiązki związane z ich zapłatą nie są wpisane w podstawowy profil zachowania spółki,
    w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Kary i opłaty karne wynikają raczej z
    zawinionych działań wynikających z błędów ludzkich, a nie z samej istoty działalności
    gospodarczej”.

    W analizowanej sprawie, w zakresie przypadku 4, mamy do czynienia z sytuacją, w której
    Państwa Spółka może być obciążana karą pieniężną w postępowaniu administracyjnym
    wynikającą z Ustawy.
    Zauważyć należy, że pojęcie administracyjnej kary pieniężnej zostało uregulowane w
    ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 2024 r.
    poz. 572 ze zm.).
    W myśl art. 189b ww. ustawy:
      Przez administracyjną karę pieniężną rozumie się określoną w ustawie sankcję o
      charakterze pieniężnym, nakładaną przez organ administracji publicznej, w drodze
      decyzji, w następstwie naruszenia prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku
      albo naruszeniu zakazu ciążącego na osobie fizycznej, osobie prawnej albo jednostce
      organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej.
    Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że wydatki na ww. kary pieniężne
    (przypadek 4) będą stanowić wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą, o których
    mowa w art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT, ponieważ są to niewątpliwie wydatki o
    charakterze sankcyjnym, o których mowa w Przewodniku i nie są to wydatki, które
    ponoszone są w toku prawidłowo prowadzonej działalności gospodarczej. Wydatki, o
    których mowa powyżej wynikają z zaniedbań bądź naruszeń obowiązujących przepisów
    prawa, zatem takie wydatki nie są ukierunkowane na osiągnięcie przychodu przez Spółkę.
    Reasumując, od wydatków na kary pieniężne wynikające z nieosiągnięcia wymaganego
    poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w
    przypadku umów zawartych bezpośrednio z wytwórcami odpadów nieobjętymi systemem
    gminnym (przypadek 4) będą Państwo zobowiązani zapłacić ryczałt naliczony od dochodu
    z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 4 jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych i wyroków sądów
    administracyjnych należy stwierdzić, iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach
    podmiotów, które o ich wydanie wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu
    wydającego przedmiotową interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;

        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.