Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.1.2021.2.RMA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2021-03-04
Teza: Brak opodatkowania czynności przekazania przez Gminę prawa własności kolektorów słonecznych na rzecz właścicieli budynków.
Słowa kluczowe: gmina; opodatkowanie-brak obowiązku opodatkowania; projekt; przekazanie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 28 grudnia 2020 r. (data wpływu 4 stycznia 2021 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania czynności przekazania przez Gminę prawa własności kolektorów słonecznych na rzecz właścicieli budynków - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 4 stycznia 2021 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania czynności przekazania przez Gminę prawa własności kolektorów słonecznych na rzecz właścicieli budynków.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Gmina jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Jako jednostka samorządu terytorialnego (dalej: JST), wykonuje zadania publiczne zgodnie z ustawą z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Gmina wykonuje zarówno czynności opodatkowane, jak i zwolnione od podatku od towarów i usług. Z dniem 1 stycznia 2017 r. Gmina dokonała centralizacji rozliczeń podatku VAT z podległymi jednostkami budżetowymi oraz zakładem budżetowym.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym Gmina odpowiada m.in. za zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz.

Gmina w 2015 r. rozpoczęła realizację projektu inwestycyjnego pod nazwą „Energia słoneczna przyszłością (…)”. Projekt ten ma na celu ograniczenie emisji spalin poprzez wykorzystanie energii solarnej do podgrzewania ciepłej wody dla potrzeb gospodarstw domowych przez montaż zestawów kolektorów słonecznych w budynkach mieszkalnych będących własnością mieszkańców Gminy. Realizacja projektu polegała na zamontowaniu kolektorów słonecznych na działkach osób fizycznych - mieszkańców Gminy. Inwestycja finansowana była ze środków otrzymanych z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz ze środków własnych Gminy. Dofinansowanie było wykorzystane wyłącznie na realizację ww. projektu. W przypadku, gdyby Gmina nie otrzymała dofinansowania, nie realizowałaby powyższej inwestycji. Udział mieszkańców w projekcie był dobrowolny.

Między Gminą a jej mieszkańcami (właścicielami nieruchomości), którzy zgłosili chęć udziału w projekcie, podpisane zostały umowy cywilnoprawne regulujące wzajemne zobowiązania organizacyjne i finansowe związane z montażem zestawu kolektora słonecznego na nieruchomości mieszkańca w okresie trwania projektu. Instalowany przez Gminę w nieruchomości będącej własnością mieszkańca Gminy zestaw kolektora słonecznego składał się z następujących elementów: kolektorów, zasobnika, układu pompowego, układu bezpieczeństwa, układu hydraulicznego, sterowania, izolacji, stelaży do mocowania kolektorów. Zgodnie z umową sprzęt i urządzenia wchodzące w skład zestawu kolektora słonecznego po zakończeniu prac instalacyjnych, pozostają własnością Miasta i Gminy przez cały czas trwania projektu, czyli minimum 5 lat, licząc od dnia zatwierdzenia końcowego raportu z realizacji projektu. Po upływie tego czasu całość zestawu kolektora słonecznego przejdzie na własność mieszkańca. Forma przeniesienia prawa własności zostanie uregulowana odrębną umową. Zgodnie z umową mieszkaniec zobowiązał się do wniesienia wkładu własnego do przedmiotowej inwestycji, w wysokości do 30% kosztów kwalifikowanych wynikających z wartości indywidualnego zestawu kolektora słonecznego. Mieszkaniec zobowiązał się także do pokrycia kosztów niekwalifikowanych związanych z montażem zestawu kolektora słonecznego. Udział własny mieszkaniec zobowiązany był wpłacić w terminie 14 dni od wezwania przez Miasto i Gminę. Niedokonanie wpłaty w terminie i wysokości określonej w wezwaniu było równoznaczne z rezygnacją z udziału w projekcie. Wpłaty dokonane na montaż kolektorów opodatkowane były podatkiem VAT. Towary i usługi nabywane przez Gminę w związku z realizacją opisanego projektu były wykorzystywane wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Zgodnie z umową zarówno Gmina, jak i mieszkańcy mieli możliwość odstąpienia od umowy. W przypadkach: gdy nie dojdzie do podpisania umowy o dofinansowanie projektu, nie dokonania przez mieszkańca wpłaty na rzecz Gminy w terminie i wysokości określonej w umowie, braku warunków technicznych umożliwiających montaż wszystkich elementów zestawu kolektorów słonecznych, nie wyrażenia zgody na zmianę wysokości wkładu własnego mieszkańca, rozwiązania umowy użyczenia części nieruchomości - umowa ulegała rozwiązaniu. Ponadto w przypadku wcześniejszego rozwiązania umowy przez mieszkańca, był on zobowiązany do zwrotu nakładów poniesionych przez Miasto i Gminę na zakup i zainstalowanie kolektora słonecznego.

Z właścicielem nieruchomości została również podpisana umowa użyczenia stanowiąca, iż właściciel oddaje Gminie do bezpłatnego używania część nieruchomości z przeznaczeniem na zainstalowanie zestawu kolektorów słonecznych, a w szczególności celem przeprowadzenia niezbędnych prac związanych z montażem zestawu kolektorów słonecznych. Po 5-letnim okresie trwałości projektu mieszkańcy, na budynkach których zostały zainstalowane kolektory słoneczne, przejmą prawo własności instalacji, bez konieczności dokonywania przez nich dodatkowych płatności na rzecz Gminy. Przejęcie własności zostanie udokumentowane protokołem odbioru podpisanym przez obie strony.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy przekazanie przez Gminę po zakończeniu projektu prawa własności kolektorów słonecznych na rzecz właścicieli budynków, za kwotę wniesionego wkładu własnego, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT? Jeżeli tak, to według jakiej stawki podatkowej?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Przeniesienie prawa własności kolektorów słonecznych na rzecz właścicieli budynków nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT.

Po 5-letnim okresie trwałości projektu mieszkańcy, na budynkach których zamontowane będą kolektory słoneczne, przejmą prawo własności instalacji, bez konieczności dokonywania przez nich dodatkowych płatności na rzecz Gminy. Przejęcie własności zostanie udokumentowane protokołem podpisanym przez strony: przekazującą i przyjmującą zestaw solarny. W konsekwencji całość należności Gminy od mieszkańca, w związku z wykonaniem instalacji na jego budynku, to kwota wpłaty z tytułu uczestnictwa w projekcie. Zgodnie z treścią art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniami, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Dlatego też całość należności z tytułu montażu kolektorów słonecznych na budynkach osób fizycznych stanowi wymaganą wpłatę mieszkańców z tytułu uczestnictwa w projekcie.

Całość zobowiązania podatkowego Gminy w zakresie podatku od towarów i usług, związanego z realizacją projektu dotyczącego instalacji kolektorów słonecznych na budynkach osób fizycznych, wynika z opodatkowania wpłat mieszkańców z tytułu uczestnictwa w projekcie. Wobec powyższego kwota należna, po rozliczeniu wpłat, wynosi 0,00 zł, w tym obrót 0,00 zł, podatek 0,00 zł.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (…) podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (\`(...)\`).

Jak stanowi ust. 2a przywołanego artykułu, w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.

Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w rozumieniu art. 7 ustawy. Zauważyć również należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.

W związku z powyższym usługa podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością, a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności, musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług w rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Analizując bowiem powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów lub świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywane są przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy).

W świetle art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1, z późn. zm.), zgodnie z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.

Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.

Z przywołanych przepisów wynika, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.

Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu tym podatkiem.

Z powyższego wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy) czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp. umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych).

Zatem jednostka samorządu terytorialnego (np. gmina), wykonując we własnym imieniu i na własny rachunek czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Z opisu sprawy wynika, że Gmina, zarejestrowany czynny podatnik podatku od towarów i usług, w 2015 r. rozpoczęła realizację projektu inwestycyjnego pod nazwą „Energia słoneczna przyszłością (…)”. Projekt ten ma na celu ograniczenie emisji spalin poprzez wykorzystanie energii solarnej do podgrzewania ciepłej wody dla potrzeb gospodarstw domowych przez montaż zestawów kolektorów słonecznych w budynkach mieszkalnych będących własnością mieszkańców Gminy. Realizacja projektu polegała na zamontowaniu kolektorów słonecznych na działkach osób fizycznych - mieszkańców Gminy.

Między Gminą a jej mieszkańcami (właścicielami nieruchomości), którzy zgłosili chęć udziału w projekcie, podpisane zostały umowy cywilnoprawne regulujące wzajemne zobowiązania organizacyjne i finansowe związane z montażem zestawu kolektora słonecznego na nieruchomości mieszkańca w okresie trwania projektu. Zgodnie z umową sprzęt i urządzenia wchodzące w skład zestawu kolektora słonecznego po zakończeniu prac instalacyjnych, pozostają własnością Miasta i Gminy przez cały czas trwania projektu, czyli minimum 5 lat, licząc od dnia zatwierdzenia końcowego raportu z realizacji projektu. Po upływie tego czasu całość zestawu kolektora słonecznego przejdzie na własność mieszkańca. Forma przeniesienia prawa własności zostanie uregulowana odrębną umową. Zgodnie z umową mieszkaniec zobowiązał się do wniesienia wkładu własnego do przedmiotowej inwestycji, w wysokości do 30% kosztów kwalifikowanych wynikających z wartości indywidualnego zestawu kolektora słonecznego. Mieszkaniec zobowiązał się także do pokrycia kosztów niekwalifikowanych związanych z montażem zestawu kolektora słonecznego. Udział własny mieszkaniec zobowiązany był wpłacić w terminie 14 dni od wezwania przez Miasto i Gminę. Niedokonanie wpłaty w terminie i wysokości określonej w wezwaniu było równoznaczne z rezygnacją z udziału w projekcie. Wpłaty dokonane na montaż kolektorów opodatkowane były podatkiem VAT.

Z właścicielem nieruchomości została również podpisana umowa użyczenia stanowiąca, iż właściciel oddaje Gminie do bezpłatnego używania część nieruchomości z przeznaczeniem na zainstalowanie zestawu kolektorów słonecznych, a w szczególności celem przeprowadzenia niezbędnych prac związanych z montażem zestawu kolektorów słonecznych. Po 5-letnim okresie trwałości projektu mieszkańcy, na budynkach których zostały zainstalowane kolektory słoneczne, przejmą prawo własności instalacji, bez konieczności dokonywania przez nich dodatkowych płatności na rzecz Gminy. Przejęcie własności zostanie udokumentowane protokołem odbioru podpisanym przez obie strony.

Wątpliwości Gminy dotyczą opodatkowania podatkiem VAT i stawki tego podatku przekazania prawa własności kolektorów słonecznych na rzecz właścicieli budynków po zakończeniu projektu.

W niniejszej sprawie czynnością, jakiej Gmina dokonuje na rzecz mieszkańców biorących udział w projekcie, jest wykonanie usługi polegającej na montażu zestawów kolektorów słonecznych w ich budynkach mieszkalnych, za którą pobiera określoną wpłatę.

Należy zatem uznać, że w opisanej sytuacji istnieje bezpośredni związek pomiędzy dokonywanymi wpłatami udziałów własnych mieszkańców, a zindywidualizowanym świadczeniem na ich rzecz, które zostaje wykonane przez Gminę. Stosownie bowiem do art. 8 ust. 2a ustawy Gmina wchodzi w rolę świadczącego usługę. Tym samym wpłaty otrzymywane przez Gminę od mieszkańców są wynagrodzeniem z tytułu świadczonych przez nią usług na rzecz tych mieszkańców.

W związku z powyższym świadczenie, do którego Gmina zobowiązała się w ramach podpisanych z mieszkańcami umów, stanowi odpłatne świadczenie usług, które – zgodnie z przywołanym art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy – podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a Gmina, w związku z ww. czynnościami występuje w charakterze podatnika tego podatku.

Do zagadnienia opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności wykonywanych na rzecz mieszkańców przez Gminę w ramach projektu trzeba odnieść się w sposób całościowy. Działania Gminy wykonywane po 5-letnim okresie trwałości projektu nie stanowią odrębnej od montażu zestawów kolektorów słonecznych czynności. Zatem w przedmiotowej sprawie czynnością podlegającą opodatkowaniu nie będzie samo przekazanie przez Gminę prawa własności kolektorów słonecznych, lecz świadczenie przez nią usługi montażu tych instalacji. Przejęcie prawa własności instalacji przez mieszkańców nastąpi bez konieczności dokonywania przez nich dodatkowych płatności na rzecz Gminy.

Zatem należy uznać, że przekazanie przez Gminę po zakończeniu projektu prawa własności instalacji na rzecz właścicieli budynków nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

W zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych sprawa będzie rozpatrzona w odrębnym postępowaniu.

Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…) za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.