Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.115.2025.1.GK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-24
Teza: Uznanie wykonywanych przez Wnioskodawcę na rzecz
Kontrahentów czynności naprawy i serwisowania silników
samolotów za kompleksowe świadczenie usług oraz sposobu
ich opodatkowania, a także prawa do odliczenia podatku
naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług
wykorzystywanych do celów wykonywania prac serwisowych.
Słowa kluczowe: naprawa
odliczenia-prawo do odliczenia
usługi-usługi serwisowe
świadczenie-miejsce świadczenia usług
świadczenie-świadczenie kompleksowe
Zagadnienia: naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego w
przypadku dostawy towarów i świadczenia usług przez
podatnika poza terytorium kraju
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 8-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 lutego 2025 r. wpłynął za pośrednictwem platformy ePUAP Państwa wniosek z 12
    lutego 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy uznania
    wykonywanych przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahentów czynności naprawy i
    serwisowania silników samolotów za kompleksowe świadczenie usług oraz sposobu ich
    opodatkowania, a także prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia
    towarów i usług wykorzystywanych do celów wykonywania prac serwisowych.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A. Sp. z o.o. (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) posiada siedzibę działalności gospodarczej
    na terytorium Polski. Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej:
    „VAT”) oraz jest zarejestrowana dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych (VAT UE).
    Wnioskodawca będzie wykonywać czynności naprawy i serwisowania silników
    samolotowych („prace serwisowe”) na rzecz podmiotów powiązanych - kontrahenta z
    siedzibą działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego Unii
    Europejskiej (dalej: „Kontrahent 1”) - spółki powiązanej będącej bezpośrednim
    udziałowcem Wnioskodawcy oraz kontrahenta z siedzibą działalności gospodarczej na
    terytorium państwa trzeciego (dalej: „Kontrahent 2”) - spółki powiązanej niebędącej
    bezpośrednim udziałowcem Wnioskodawcy, które odpowiadają za przeprowadzenie prac
    serwisowych na wybranych silnikach samolotowych.
    Kontrahent 1 oraz Kontrahent 2 będą na tę chwilę jedynymi klientami Spółki.
    Właścicielami silników będą przewoźnicy lotniczy bądź podmioty oddające silniki w leasing
    na rzecz przewoźników lotniczych. Właściciele silników będą zlecać Kontrahentowi 1 i
    Kontrahentowi 2 naprawę lub serwisowanie silników. Silniki będą następnie dostarczane
    do Wnioskodawcy, który będzie wykonywał prace serwisowe (zarówno z UE, jak i spoza
    UE). Prawo własności do silników nie zostanie przeniesione na Wnioskodawcę na żadnym
    etapie.
    Prace serwisowe wykonywane przez Spółkę będą obejmować:
        Ocenę wstępnego zakresu prac przygotowanego przez klienta,

        Przygotowanie i przekazanie zaktualizowanego zakresu prac,
        Wstępną ocenę stanu przywożonego silnika,
        Fizyczne prace naprawcze i serwisowe - demontaż silnika na części, ich czyszczenie,
        naprawa czy wymiana części lub modułów silnika,
        Testowanie naprawionego silnika,
        Przygotowanie silnika do wysyłki do klienta,
        Zapewnienie oddzielnego miejsca magazynowego na części klienta oraz
        prowadzenie odpowiedniej dokumentacji.
    Prace serwisowe mogą być wykonywane zarówno przy użyciu części zamiennych,
    materiałów będących własnością Spółki, jak i części zamiennych, które zostaną
    powierzone Spółce przez podmiot zlecający naprawę lub serwis silnika lotniczego (czyli
    Kontrahenta 2). W związku z tym prace wykonywane przez Spółkę na rzecz Kontrahenta 1 i
    Kontrahenta 2 mogą być realizowane w dwóch modelach:
    Model I (z Kontrahentem 1)
    Spółka na potrzeby przeprowadzenia prac naprawczych i serwisowych będzie nabywać a
    następnie dostarczać części zamienne, które będą przez nią używane podczas tych prac, a
    w szczególności będą montowane w naprawianym i serwisowanym silniku. Przedmiotowe
    części będą dostarczane Spółce w szczególności przez Kontrahenta 2. Jednak niektóre
    części mogą być również dostarczone Spółce przez inne podmioty.
    Udział wartości towarów oraz części usługowej w całości świadczenia Spółki różni się w
    zależności od rodzaju silnika. Zasadniczo, wartość towarów (części zamiennych) w
    wartości całego świadczenia (prac serwisowych) waha się od 60% do 85%, natomiast
    wartość części usługowej, w skład której wchodzą naprawa/serwisowanie, test oraz
    podobne usługi nabywane od podwykonawców może wynosić od 15% do 40% wartości
    całego świadczenia. Ponadto, średnia wartość towarów (części zamiennych) używanych w
    procesie naprawy/serwisowania stanowi około 20% wartości naprawianego i
    serwisowanego silnika.
    Spółka zawiera jedną umowę z Kontrahentem 1 na wykonanie całych prac.
    Model II (z Kontrahentem 2)
    W celu realizacji prac serwisowych na rzecz Kontrahenta 2, Spółka będzie wykorzystywać
    części zamienne powierzone Spółce przez Kontrahenta 2 (wcześniej zaimportowane do
    Polski). Kontrahent 2 będzie przez cały czas właścicielem części zamiennych powierzonych
    Spółce. Ewentualne materiały własne (będące własnością Spółki) używane do serwisowania
    /naprawy silników przez Wnioskodawcę stanowiłyby części o nieznacznej wartości. Średnia
    wartość powierzonych towarów (części zamiennych) używanych w procesie naprawy
    serwisowania stanowi około 20% wartości naprawianego i serwisowanego silnika.
    Spółka zawiera jedną umowę z Kontrahentem 2 na wykonanie całych prac.
    Ponadto, wykonując usługi serwisowe w ramach obu przedstawionych powyżej modeli,
    Wnioskodawca, w razie uznania tego za konieczne, może korzystać z podwykonawców w
    celu naprawy wybranych części silnika (tj. towarów stanowiących własność przewoźników
    lotniczych lub podmiotów oddających silniki w leasing na rzecz przewoźników lotniczych).
    W takim przypadku części do naprawy będą transportowane z Polski do lokalizacji
    właściwych dla usługodawców a następnie, po naprawie, odsyłane do Polski i montowane
    przez Wnioskodawcę w serwisowanym silniku. W rezultacie Wnioskodawca może również
    nabywać niektóre usługi od podwykonawców na potrzeby usług serwisowych („usługi
    podwykonawców”).
    W obu modelach, po zakończeniu prac naprawczych, silniki zostaną zasadniczo poddane
    ostatecznym testom polegającym na symulacji działania takiego silnika w samolocie. Co

    do zasady, ostateczny test zostanie przeprowadzony przez Spółkę. Może jednak wystąpić
    sytuacja, w której np. z powodu niewystarczających zasobów ze strony Spółki, silniki
    zostaną wysłane poza terytorium Polski (do innego kraju Unii Europejskiej), do innego
    podmiotu, który przeprowadzi ostateczny test silnika. Po zakończeniu powyższych prac i
    testów, silniki zostaną wysłane do ostatecznych beneficjentów wykonanych prac, tj. do
    przewoźników lotniczych (poza terytorium Polski).
    Wskazani powyżej przewoźnicy lotniczy wykonują głównie przewozy w transporcie
    międzynarodowym w rozumieniu art. 83 ust. 1a-1f ustawy o VAT. Spółka będzie
    gromadziła, zależnie od państwa siedziby danego przewoźnika, kopie koncesji lub
    certyfikatów albo dowody, iż przewoźnik ten został wpisany na listę przewoźników
    międzynarodowych, potwierdzające status ostatecznych beneficjentów jako
    przewoźników wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym w
    rozumieniu art. 83 ust. 1a-1f ustawy o VAT.
    Ponadto, Wnioskodawca wskazał, że będzie posiadał dokumenty, z których wynika
    związek pomiędzy zakupionymi towarami i usługami (częściami zamiennymi, materiałami)
    a czynnościami wykonywanymi na rzecz Kontrahenta 1 i Kontrahenta 2.
    Wnioskodawca również wskazuje, że otrzymał uprzednio interpretację indywidualną
    potwierdzającą, że prace serwisowe wykonane przez Wnioskodawcę powinny być
    traktowane jako kompleksowe świadczenie usług (interpretacja z dnia 18 marca 2019 r.,
    0112-KDIL1-3.4012.14.2019.2.KS). Jednak ze względu na niewielkie zmiany w stanie
    faktycznym i upływ czasu, Wnioskodawca celem potwierdzenia swojego podejścia
    zdecydował się na złożenie odrębnego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Pytania
    1. Czy wykonywane przez Wnioskodawcę prace serwisowe powinny być traktowane jako
      kompleksowe świadczenie usług dla celów przepisów dotyczących podatku VAT?
    2. Jeżeli odpowiedź na pierwsze pytanie jest twierdząca, czy miejsce świadczenia
      przedmiotowych usług powinno być ustalane na podstawie zasad ogólnych, zgodnie z
      art. 28b ustawy o VAT?
    3. Czy Spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego
      związanego z zakupem towarów i usług (części zamienne, materiały, usługi
      podwykonawców) do celów wykonywania prac serwisowych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy:
    1. Wykonywane przez Wnioskodawcę prace serwisowe powinny być traktowane jako
      kompleksowe świadczenie usług dla celów VAT.
    2. Jeśli odpowiedź na pierwsze pytanie jest twierdząca, miejsce świadczenia
      przedmiotowych usług powinno być ustalane na podstawie zasad ogólnych, zgodnie z
      art. 28b ustawy o VAT.
    3. Spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego związanego
      z zakupem towarów i usług (części zamienne, materiały, usługi podwykonawców) do
      celów wykonywania prac serwisowych.
    Uzasadnienie Stanowiska Wnioskodawcy
    W zakresie pytania 1
    1.1. Uwagi ogólne
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

    Jednocześnie przez towary należy rozumieć - stosownie do art. 2 pkt 6 wspomnianej
    ustawy - rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej
    lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7.
    W konsekwencji, świadczeniem usług na gruncie ustawy o VAT będzie w zasadzie każde
    świadczenie dokonywane w Polsce, które nie może zostać zaklasyfikowane jako dostawa
    towarów.
    W kontekście przywołanych przepisów konieczne jest zatem rozstrzygnięcie, czy w
    przedstawionym opisie stanu faktycznego/zdarzenia wniosku mamy do czynienia z
    dostawą towarów czy ze świadczeniem usług.
    Poprzedzająco należy również ustalić, czy opisane świadczenie stanowi świadczenie
    złożone (kompleksowe), a jeśli tak, to co stanowi jego element dominujący (dostawa
    towarów czy świadczenie usług).
    1.2. Świadczenia złożone na gruncie VAT
    Przepisy w zakresie VAT nie zawierają definicji świadczenia złożonego (kompleksowego).
    Brak jest również szczególnych uregulowań dotyczących przesłanek uznawania danego
    świadczenia za świadczenie złożone. Ocena, w jakich okolicznościach świadczenia
    powiązane ze sobą należy traktować jako świadczenia kompleksowe oraz jak je
    zakwalifikować kształtowana jest na bazie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej (dalej - TSUE).
    W szczególności, w wyroku z 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 (Card Protection Plan
    Ltd przeciwko Commissioners of Customs & Excise), TSUE uznał, że w celu ustalenia, czy
    świadczenie usług obejmujące kilka części składowych należy traktować jako jedno
    świadczenie czy też jako dwa lub więcej świadczeń wycenianych odrębnie, należy zważyć
    dwie podstawowe zasady rządzące VAT. Po pierwsze, treść art. 2 (1) VI Dyrektywy, zgodnie
    z którym każde świadczenie usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne. Po
    drugie, fakt, że świadczenie obejmujące z ekonomicznego punktu widzenia jedną usługę
    nie powinno być sztucznie dzielone, co mogłoby doprowadzić do nieprawidłowości w
    funkcjonowaniu systemu VAT. Zdaniem Trybunału pojedyncze świadczenie ma miejsce
    zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą,
    podczas gdy inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te
    same zasady opodatkowania co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za pomocniczą
    w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie,
    lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej.
    Z kolei w orzeczeniu z 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 (Levob Verzekeringen BV
    i OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien) Trybunał zauważył, że: „jeżeli dwa
    lub więcej świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta,
    rozumianego jako konsumenta przeciętnego, są tak ściśle związane, że obiektywnie
    tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny
    charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jedno świadczenie do celów
    stosowania podatku od wartości dodanej.”
    Również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że
    świadczenie złożone (kompleksowe) ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych
    świadczeń wykonywanych na rzecz jednego nabywcy dzieli je na świadczenie podstawowe
    i świadczenia pomocnicze - tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia
    podstawowego lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia
    podstawowego. Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić, tak że nie zmieni to ich

    charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy, wówczas świadczenia takie powinny
    być traktowane jako dwa niezależnie opodatkowane świadczenia. Wnioski te potwierdza
    m.in. wyrok NSA z 6 maja 2015 r. o sygn. akt I FSK 2105/13.
    W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że z wykonaniem świadczenia złożonego
    (kompleksowego) mamy do czynienia wówczas, gdy:
        świadczenie to jest rozbudowane i obejmuje dwie lub więcej pojedynczych
        czynności (świadczeń),
        jedna z czynności stanowi czynność zasadniczą, zaś pozostałe czynności mają
        charakter pomocniczy (nie stanowią dla nabywcy celu samego w sobie, lecz są
        środkiem służącym do realizacji świadczenia zasadniczego),
        wszystkie czynności wchodzące w skład świadczenia wykazują ze sobą tak ścisłe
        powiązanie, że w sensie gospodarczym tworzą jedną całość, której rozdzielenie
        miałoby sztuczny charakter.
    Przy czym, rozstrzygnięcie w tym przedmiocie powinno uwzględniać specyfikę
    konkretnego stanu faktycznego w danej sprawie.
    Na gruncie VAT świadczenie kompleksowe może stanowić dostawę towarów lub
    świadczenie usług.
    W świetle orzecznictwa TSUE, o tym, czy świadczenie kompleksowe stanowi dostawę
    towarów, czy też świadczenie usług, przesądza ten element, który w ramach danego
    świadczenia ma charakter dominujący. Jeżeli elementem dominującym w ramach danej
    transakcji jest wydanie towaru w celu przeniesienia prawa do rozporządzania nim jak
    właściciel, zaś pozostałe czynności mają charakter pomocniczy lub uboczny, wówczas
    transakcja powinna być traktowana jako dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy o VAT. Natomiast w przypadku, gdy istotą transakcji są inne czynności, to mimo, że
    w ramach takiej transakcji może także wystąpić wydanie towaru, powinna być ona
    traktowana jako świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1.
    Jednocześnie należy wskazać, że o kwalifikacji danej czynności jako dostawy towarów,
    bądź świadczenia usług rozstrzyga każdorazowo zindywidualizowany stan faktyczny. O
    przedmiocie świadczenia przesądzać będzie zakres oraz specyfika wykonywanych
    czynności, użytych materiałów, obowiązujące klasyfikacje statystyczne oraz treść umów
    zawartych każdorazowo przez podatnika i jego kontrahenta. Jedynie analiza czynników
    takich jak m.in. przedmiot świadczenia, proporcja między udziałem materiałów własnych,
    a udziałem materiałów powierzonych przez kontrahenta, obowiązki stron, sposób
    wzajemnego rozliczenia, pozwoli określić, czy wykonywane czynności powinny być
    traktowane jako usługa na ruchomym majątku rzeczowym, czy też jako dostawa towarów.
    Przy czym, jak wynika z orzecznictwa Trybunału, koszt materiałów i prac nie może
    samodzielnie mieć decydującego znaczenia w omawianym zakresie (wyrok TSUE z 29
    marca 2007 r. w sprawie C-111/05, Aktiebolaget NN przeciwko Skatteverket). Stanowisko
    to jest przy tym powszechnie akceptowane w praktyce interpretacyjnej organów
    podatkowych i sądów administracyjnych.
    Zatem ustalenie, czy określoną transakcję należy zakwalifikować jako dostawę towarów,
    czy jako świadczenie usług, wymaga wzięcia pod uwagę wszelkich okoliczności, w jakich
    następuje transakcja, w celu określenia jej elementów charakterystycznych i
    dominujących.
    W świetle aktualnej praktyki interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej,
    dane świadczenie realizowane przez podatnika na rzecz zleceniodawcy zarówno przy
    użyciu materiałów powierzonych przez zleceniodawcę, jak i materiałów własnych
    podatnika, powinno być klasyfikowane jako dostawa towarów w szczególności, gdy:

        czynności podejmowane przez podatnika w celu zrealizowania zamówienia nie
        stanowią dla zleceniodawcy celu samego w sobie, tj. zleceniodawca oczekuje
        otrzymania gotowego produktu, a nie modyfikacji dostarczonych materiałów,
        przedmiotem zlecenia jest wykonanie gotowego produktu o funkcji całkiem
        odmiennej od tej, jaką mają dostarczone i powierzone przez zleceniodawcę
        materiały,
        sam materiał powierzony bez procesu produkcji nie mógłby być zastosowany tak,
        jak finalny produkt, bo nie ma takich właściwości i w postaci jako surowiec nie
        nadaje się i nie mógłby być wykorzystany w takich celach, jak produkt końcowy,
        efekt procesu produkcyjnego (produkt finalny) nie podlega dalszej modyfikacji
        przez zleceniodawcę.
    Takie wnioski wynikają w szczególności z interpretacji indywidualnych Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej:
        z 12 marca 2020 roku (sygn. 0112-KDIL1-3.4012.544.2019.3.NK),
        z 21 lutego 2020 roku (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.736.2019.1.KT),
        z 17 maja 2019 roku (sygn. 0114-KDIP1-1.4012.121.2019.2.KOM),
        z 10 października 2019 roku (sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.446.2019.3.KW).
    Z kolei za klasyfikacją omawianych transakcji jako świadczenia usług może przemawiać m.
    in. to, że:
        zleceniodawca oczekuje od podatnika wykonania usług na dostarczonych
        materiałach, a nie wytworzenia nowego, gotowego produktu,
        rodzaj wykonywanej przez podatnika usługi kształtuje naturę realizowanego
        świadczenia,
        zleceniodawca w momencie powierzenia podatnikowi materiałów (np. do naprawy)
        nie wie jaki towar nabędzie i czy w ogóle nabędzie jakiś towar.
    Takie wnioski wynikają m.in. z interpretacji indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z 9 sierpnia 2019 r. (sygn. 0111-KDIB3-3.4012.190.2019.2.PK) oraz - wnioskując
    z przeciwieństwa - z wyżej przywołanych interpretacji indywidualnych.
    2.1. Klasyfikacja świadczenia Spółki dla celów VAT
    Jak opisano w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, Spółka będzie prowadzić
    prace naprawcze i konserwacyjne silników lotniczych (towarów powierzonych
    Wnioskodawcy). W Modelu I, Wnioskodawca będzie korzystał z własnych części
    niezbędnych do przeprowadzenia naprawy silnika (wcześniej nabytych od innych
    podmiotów, w szczególności od Kontrahenta 2). Natomiast w Modelu II, Wnioskodawca
    zasadniczo będzie używał części powierzonych przez Kontrahenta 2, który pozostanie ich
    właścicielem w trakcie całego procesu. W Modelu II Spółka może również używać własnych
    materiałów, niemniej będą one miały z reguły znikomą wartość. Spółka będzie decydować,
    które części/materiały powinny być użyte w ramach prowadzonych prac serwisowych (w
    celu naprawy danego silnika). Jednocześnie, z reguły, wymagane części będą mogły być
    określone wyłącznie podczas tych prac.
    Zdaniem Wnioskodawcy nie ma wątpliwości, że prace serwisowe realizowane przez Spółkę
    stanowią świadczenie kompleksowe.

    Świadczenie realizowane przez Spółkę jest rozbudowane i obejmuje kilka pojedynczych
    czynności (świadczeń). Jak wskazano w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    przedstawionym we wniosku, na czynności wykonywane przez Spółkę składają się
    zarówno czynności o charakterze usługowym, np. wstępna ocena stanu przywożonego
    silnika, rozkręcanie silnika, jego czyszczenie, wykręcanie i montowanie określonych
    elementów silnika, ich testowanie, jak również czynności o charakterze dostawy towarów,
    tj. montaż części zamiennych, materiałów w naprawianym lub serwisowanym silniku.
    Jednocześnie, jedna z czynności stanowi czynność zasadniczą, zaś pozostałe czynności
    mają charakter pomocniczy - nie stanowią dla Kontrahentów celu samego w sobie, lecz są
    środkiem służącym do realizacji świadczenia zasadniczego. W ocenie Wnioskodawcy,
    Kontrahent 1 lub Kontrahent 2 oczekują od niego naprawienia lub przeprowadzenia prac
    serwisowych danego silnika. Intencją nabywców w tym zakresie, jest bowiem uzyskanie
    sprawnego silnika, który będzie mógł w dalszym ciągu być wykorzystywany na potrzeby
    transportu lotniczego. Kwestią wtórną jest natomiast, jakie części zamienne, materiały
    będą musiały zostać wmontowane w danym silniku - Wnioskodawca otrzymując zlecenie
    naprawienia danego silnika, będzie musiał ocenić, które części powinny zostać
    wymienione lub które materiały powinny zostać wykorzystane. W konsekwencji, użycie
    części zamiennych przez Spółkę na rzecz Kontrahenta 1 oraz Kontrahenta 2, jest wyłącznie
    elementem pomocniczym, który pozwoli na zrealizowanie głównego świadczenia, które w
    tym przypadku polega na doprowadzeniu danego silnika lotniczego do stanu
    umożliwiającego jego dalszą eksploatację. Należy podkreślić, że nabycie samych części
    zamiennych, materiałów przez Kontrahenta 1 lub Kontrahenta 2, nie pozwoliłoby im
    zrealizować celu jakim jest naprawa czy serwisowanie silnika - te działania mogą zostać
    zrealizowane wyłącznie poprzez wykorzystanie specjalistycznej wiedzy i odpowiedniego
    zaplecza technicznego jakie zapewnia Spółka.
    Dlatego też, w ocenie Wnioskodawcy, prace realizowane przez niego w postaci faktycznej
    naprawy silnika (tj. wstępna ocena stanu przywożonego silnika, rozkręcanie silnika,
    przeprowadzanie testów, montowanie określonych części w silniku), jak również użycie
    określonych części zamiennych, materiałów, podczas tych prac, a w szczególności
    wmontowanie ich w silnik, tworzą jednolite gospodarczo świadczenie z perspektywy jego
    odbiorców (Kontrahenta 1 oraz Kontrahenta 2), natomiast podział tego świadczenia na
    poszczególne elementy, miałby charakter sztuczny.
    Mając powyższe na uwadze, zdaniem Wnioskodawcy, czynności podejmowane przez
    niego, skutkujące przywróceniem silnikowi jego pełnej sprawności, powinny być uznane za
    świadczenie kompleksowe na gruncie VAT. Podobne stanowiska w sprawie zbliżonych
    rodzajów świadczeń zostały przedstawione przez organy podatkowe w interpretacjach
    indywidualnych, w tym w tych powołanych wcześniej.
    Biorąc jednak pod uwagę, że czynności realizowane przez Spółkę składają się ze
    świadczenia usług oraz użycia w tym celu towarów, w celu prawidłowego rozliczenia tej
    transakcji na gruncie VAT, konieczne jest określenie przeważającego elementu tego
    świadczenia.
    2.2. Ocena dominującego elementu świadczenia Spółki
    Biorąc pod uwagę przedstawiony opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego oraz
    wcześniej przedstawione uwagi ogólne, w ocenie Wnioskodawcy charakter prac
    realizowanych przez niego na rzecz Kontrahenta 1 lub Kontrahenta 2 wskazuje, że
    przeważającym elementem tego świadczenia jest usługa naprawy lub serwisowania. W
    szczególności, Wnioskodawca pragnie zauważyć, że naprawa silników wymaga posiadania
    specjalistycznych uprawnień i przejścia wielu szkoleń przez personel odpowiedzialny za te
    prace. Dlatego też, w jego ocenie, kluczowym (niezbędnym) elementem przy świadczeniu
    usług naprawy przez niego na rzecz Kontrahenta 1 i Kontrahenta 2, jest wykorzystanie
    specjalistycznego sprzętu, jak również wykonywanie złożonej pracy przez wykwalifikowany
    zespół, który posiada odpowiednią wiedzę, jak dany silnik jest zbudowany oraz jak
    powinien zostać naprawiony w bezpieczny sposób. Dlatego też, w ocenie Wnioskodawcy,

    sama naprawa i serwisowanie (działania podejmowane przez jego mechaników) -
    czynność o charakterze usługowym - ma w przypadku świadczeń realizowanych przez
    Wnioskodawcę na rzecz Kontrahenta 1 i Kontrahenta 2 kluczowe znaczenie. Bez
    możliwości wykonania tych prac, nabycie samych części zamiennych nie miałoby
    znaczenia z perspektywy Kontrahenta 1 i Kontrahenta 2, którzy nie posiadają własnego
    personelu i zaplecza technicznego do wykonania przedmiotowych prac naprawczych lub
    serwisowych.
    Co więcej, wartość towarów (części zamiennych) używanych w procesie naprawy/
    serwisowania będzie średnio równa ok. 20% wartości naprawianego/ serwisowanego
    silnika samolotu. Wnioskodawca nie tworzy zatem nowego produktu, co dodatkowo
    potwierdza, iż oczekiwanym świadczeniem jest doprowadzenie silnika samolotu do stanu
    funkcjonalności poprzez jego naprawę czy serwisowanie - czynność o charakterze
    usługowym.
    Dodatkowo, jak wskazano w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, w Modelu II
    towary (części zamienne, materiały) używane do napraw/serwisowania byłyby niemalże w
    całości dostarczane przez klienta Spółki, tj. Kontrahenta 2 (Kontrahent 2 będzie przez cały
    czas właścicielami części zamiennych powierzonych Spółce). Ewentualne materiały własne
    (będące własnością Spółki) używane do serwisowania/naprawy silników przez nią
    stanowiłyby części o nieznacznej wartości. W tym modelu Wnioskodawca wykonywałby
    zatem jedynie usługi naprawy/serwisowania silników samolotów z wykorzystaniem
    materiałów powierzonych przez Kontrahenta 2.
    Za świadczenie główne należy zatem uznać usługę serwisowania/naprawy silnika
    lotniczego stanowiącą świadczenie usług na ruchomym majątku rzeczowym. Istota takich
    usług opiera się na założeniu, że usługodawca (Wnioskodawca) otrzymuje od
    zleceniodawcy materiał/towar i przetwarza, bądź naprawia go w taki sposób, aby
    otrzymać pożądany przez zleceniodawcę efekt końcowy. Przepisy podatkowe w zakresie
    VAT nie określają rodzaju, ani charakteru prac jakie mogą być wykonane w ramach usług
    na ruchomym majątku rzeczowym. Mogą to zatem być prace drobne, a także, jak w
    opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, świadczenia złożone, wymagające
    zaangażowania wielu różnego rodzaju prac oraz wykorzystania nabywanych elementów.
    Kwalifikacji takiej nie zmienia okoliczność, iż w przypadku niektórych prac serwisowych
    odnoszących się w szczególności do silników lotniczych o znacznym stopniu zużycia,
    wykorzystywane są nabywane przez Spółkę towary (części do silnika) o istotnej wartości.
    Kluczowa w tym przypadku jest perspektywa zleceniodawcy, który zainteresowany jest
    pozyskaniem w pełni sprawnego, przetestowanego i certyfikowanego silnika lotniczego
    (usługa serwisowania/naprawy).
    Podobne świadczenia dotyczące bardzo podobnych stanów faktycznych były już
    analizowane przez organy podatkowe. W tym zakresie Wnioskodawca pragnie wskazać na
    stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej zaprezentowane w interpretacji
    indywidualnej z dnia 9 sierpnia 2019 roku (sygn. 0111-KDIB3-3.4012.190.2019.2.PK), gdzie
    kluczowym elementem kosztowym była dostawa towarów użytych w ramach usługi.
    Zgodnie z opisem stanu faktycznego przedstawionym przez podatnika, wartość
    dostarczonych towarów odpowiadała za 90% kosztów składających się na jego
    świadczenia. Jednocześnie, towary które były dostarczane w ramach usługi serwisowej nie
    były towarami wytwarzanym przez podatnika, lecz były przez niego nabywane od
    podmiotów trzecich zgodnie z zapotrzebowaniem w związku z remontem danego silnika,
    a zatem celem (wartością samą w sobie) dla Spółki, nie jest dostarczenie towarów, ani też
    dla jej klientów nie jest ich nabycie. Ponadto zauważono, że wysoka wartość
    dostarczanych towarów względem świadczonych usług, wynika ze specyfiki branży gdzie
    same silniki lotnicze, czyli materiał powierzony na którym Wnioskodawca świadczy usługę,
    jak i części do nich są drogie. Dlatego też kierowanie się w tym przypadku wyłącznie
    relacją wartości pomiędzy dostarczonym materiałami, a świadczonymi usługami
    zniekształcały charakter świadczenia.

    Z drugiej strony należy zauważyć, że charakter świadczonych przez Spółkę usług oparty
    jest na odpowiedniej biegłości, wiedzy technicznej i umiejętności wykonania - ogólnie
    rzecz ujmując - na know-how, które posiada Spółka. Można uznać, że oferowane przez
    Spółkę usługi są wysoko wyspecjalizowane i nie mają charakteru powszechnie dostępnych
    na rynku. Należy zatem stwierdzić, co zresztą wynika też z opisu sprawy, że celem
    klientów Wnioskodawcy nie jest nabycie konkretnych części do silników samolotowych
    lecz ich serwisowanie. Innymi słowy, samo zakupienie towarów przez klientów Spółki nie
    przyczyniłoby się realizacji ich potrzeb. Ponadto należy zauważyć, że to Spółka po
    dokonaniu diagnostyki stwierdza zakres prac oraz określa części, które wymagają
    wymiany oraz naprawy. Zatem klienci w momencie powierzenia Spółce silnika do naprawy
    nie wiedzą jaki towar nabędą i czy w ogóle nabędą jakieś towary.
    Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że świadczenia wykonywane przez
    Wnioskodawcę mają charakter usługowy albowiem to usługi serwisowe/naprawy -
    pomimo że nie są najbardziej cenotwórczym elementem świadczenia - kształtują jego
    naturę.
    Zaprezentowane podejście Wnioskodawcy znajduje uzasadnienie w interpretacjach
    indywidualnych:
        z 7 grudnia 2016 r. sygn. 1462-IPPP1.4512.862.2016.1.IGo,
        z 27 września 2013 r. sygn. IPPP3/443-596/13-2/k.c.,
        z 6 czerwca 2012 r. sygn. ITPP2/443-284/12/AK.
    W świetle powyższej analizy zdaniem Spółki czynności podejmowane przez nią na rzecz
    Kontrahenta 1 lub Kontrahenta 2 w zakresie serwisowania/naprawy silników powinny być
    traktowane jako kompleksowe świadczenie usług na gruncie VAT.
    W zakresie pytania 2
    Miejsce świadczenia (opodatkowania) w przypadku świadczenia usług wynika z przepisów
    określonych w art. 28b-28c i nast. ustawy o VAT,
    Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku
    świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący
    usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art.
    28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 28b ust. 2 wspomnianej ustawy, w przypadku gdy usługi są
    świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które
    znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem
    świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zdaniem Wnioskodawcy, szczególne zasady dotyczące miejsca świadczenia
    (opodatkowania) nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie. W związku z tym usługi
    świadczone na rzecz Kontrahenta 1 i Kontrahenta 2 powinny być opodatkowane zgodnie z
    ogólną zasadą określoną w artykule 28b, tj. w miejscu (kraju), gdzie odbiorcy (Kontrahent
    1 i Kontrahent 2) mają siedziby działalności gospodarczej. Jednakże, jeśli usługi byłyby
    potencjalnie świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    odbiorcy znajdującego się w innym kraju niż kraj jego siedziby, te usługi podlegałyby
    opodatkowaniu w miejscu (kraju), gdzie znajduje się to stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    W zakresie pytania 3
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym

    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art.
    124.
    Ponadto, zgodnie z art. 86 ust. 8 pkt 1 Ustawy o VAT, podatnik ma również prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, pod warunkiem że
    importowane lub nabyte towary i usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług
    przez podatnika poza terytorium kraju, innych niż te, do których stosuje się zwolnienie, o
    którym mowa w art. 113b ust. 1, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te
    były wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika
    związek odliczonego podatku z tymi czynnościami.
    Przedstawione zasady odliczenia podatku wykluczają więc możliwość obniżenia kwoty
    podatku należnego o wartość podatku naliczonego związanego z towarami i usługami,
    które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, to znaczy gdy
    są używane do czynności zwolnionych z VAT lub niepodlegających VAT.
    Dodatkowo należy podkreślić, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 tej ustawy. Wspomniany
    przepis zawiera listę wyjątków pozbawiających podatnika prawa do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Jednakże te wyjątki nie mają
    zastosowania w analizowanym przypadku.
    Dlatego na podstawie wyżej wymienionych przepisów, aby mieć prawo do odliczenia
    podatku naliczonego, konieczne jest spełnienie następujących warunków:
        posiadanie statusu podatnika VAT przy nabyciu towarów lub usług,
        wykorzystywanie nabytych towarów/usług do czynności opodatkowanych VAT (art.
        86 ust. 1 ustawy o VAT) lub czynności opodatkowanych poza terytorium kraju (art.
        86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT) - w drugim przypadku dodatkowo wymagane jest
        posiadanie dokumentów, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi
        czynnościami.
    Wnioskodawca będzie działać jako podatnik VAT przy zakupie towarów lub usług.
    Jednocześnie, Spółka będzie wykorzystywać te towary/usługi do wykonywania usług
    serwisowych dla Kontrahenta 1 i Kontrahenta 2, które - zdaniem Wnioskodawcy -
    stanowią kompleksową usługę dla celów VAT. Jednocześnie zdaniem Wnioskodawcy nie
    ma znaczenia, czy usługi te są uznawane za świadczone na terytorium kraju (Polski), czy
    poza nim, ponieważ w tym drugim przypadku usługi są traktowane w analogiczny sposób
    na potrzeby odliczenia VAT (podatnik powinien jedynie posiadać dodatkową
    dokumentację wymaganą na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT - co ma miejsce
    w tym przypadku).
    W związku z tym, niezależnie od tego, czy usługi świadczone przez Spółkę będą
    opodatkowane poza terytorium Polski czy będą podlegać opodatkowaniu VAT w Polsce,
    Spółka będzie miała prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z nabycia
    towarów i usług niezbędnych do wykonywania prac serwisowych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Przy tym, w myśl art. 2 pkt 1, 3 i pkt 5 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii
      Europejskiej (...).
      Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się przez to terytorium państwa
      niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:
      Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Należy zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana
    jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą
    towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej w
    Polsce i jest czynnym podatnikiem podatku VAT oraz jest zarejestrowany dla celów
    transakcji wewnątrzwspólnotowych (VAT UE). Wnioskodawca będzie wykonywać czynności
    naprawy i serwisowania silników samolotowych (prace serwisowe) na rzecz podmiotów
    powiązanych – Kontrahenta z siedzibą działalności gospodarczej na terytorium państwa
    członkowskiego Unii Europejskiej (Kontrahent 1) oraz Kontrahenta z siedzibą działalności
    gospodarczej na terytorium państwa trzeciego (Kontrahent 2). Właścicielami silników będą
    przewoźnicy lotniczy bądź podmioty oddające silniki w leasing na rzecz przewoźników
    lotniczych. Właściciele silników będą zlecać Kontrahentowi 1 i Kontrahentowi 2 naprawę
    lub serwisowanie silników. Silniki będą następnie dostarczane do Wnioskodawcy, który
    będzie wykonywał prace serwisowe. Prawo własności do silników nie zostanie
    przeniesione na Wnioskodawcę na żadnym etapie. Prace serwisowe wykonywane przez
    Wnioskodawcę będą obejmować: ocenę wstępnego zakresu prac przygotowanego przez
    Klienta, przygotowanie i przekazanie zaktualizowanego zakresu prac, wstępną ocenę
    stanu przywożonego silnika, fizyczne prace naprawcze i serwisowe (demontaż silnika na
    części, ich czyszczenie, naprawa oraz wymiana części lub modułów silnika), testowanie

    naprawionego silnika, przygotowanie silnika do wysyłki, zapewnienie oddzielnego miejsca
    magazynowego na części klient oraz prowadzenie dokumentacji. Prace serwisowe mogą
    być wykonywane przy użyciu części zamiennych, materiałów będących własnością
    Wnioskodawcy, jak i części zamiennych, które zostaną powierzone Wnioskodawcy przez
    podmiot zlecający naprawę lub serwis silnika lotniczego (Kontrahenta 2). W związku z tym
    prace wykonywane przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahenta 1 i Kontrahenta 2 mogą
    być realizowane w dwóch modelach:
    Model I (z Kontrahentem 1)
    Wnioskodawca na potrzeby przeprowadzenia prac naprawczych i serwisowych będzie
    nabywać a następnie dostarczać części zamienne, które będą przez niego używane
    podczas tych prac, a w szczególności będą montowane w naprawianym i serwisowanym
    silniku. Przedmiotowe części będą dostarczane Wnioskodawcy w szczególności przez
    Kontrahenta 2. Jednak niektóre części mogą być również dostarczone Wnioskodawcy
    przez inne podmioty. Udział wartości towarów oraz części usługowej w całości świadczenia
    Wnioskodawcy różni się w zależności od rodzaju silnika. Zasadniczo, wartość towarów
    (części zamiennych) w wartości całego świadczenia (prac serwisowych) waha się od 60%
    do 85%, natomiast wartość części usługowej, w skład której wchodzą naprawa
    /serwisowanie, test oraz podobne usługi nabywane od podwykonawców może wynosić od
    15% do 40% wartości całego świadczenia. Ponadto, średnia wartość towarów (części
    zamiennych) używanych w procesie naprawy/serwisowania stanowi około 20% wartości
    naprawianego i serwisowanego silnika. Wnioskodawca zawiera jedną umowę z
    Kontrahentem 1 na wykonanie całych prac.
    Model II (z Kontrahentem 2)
    W celu realizacji prac serwisowych na rzecz Kontrahenta 2, Wnioskodawca będzie
    wykorzystywać części zamienne powierzone Wnioskodawcy przez Kontrahenta 2
    (wcześniej zaimportowane do Polski). Kontrahent 2 będzie przez cały czas właścicielem
    części zamiennych powierzonych Wnioskodawcy. Ewentualne materiały własne (będące
    własnością Wnioskodawcy) używane do serwisowania/naprawy silników przez
    Wnioskodawcę stanowiłyby części o nieznacznej wartości. Średnia wartość powierzonych
    towarów (części zamiennych) używanych w procesie naprawy serwisowania stanowi około
    20% wartości naprawianego i serwisowanego silnika. Wnioskodawca zawiera jedną
    umowę z Kontrahentem 2 na wykonanie całych prac.
    Ponadto, wykonując usługi serwisowe w ramach obu przedstawionych powyżej modeli,
    Wnioskodawca, w razie uznania tego za konieczne, może korzystać z podwykonawców w
    celu naprawy wybranych części silnika (tj. towarów stanowiących własność przewoźników
    lotniczych lub podmiotów oddających silniki w leasing na rzecz przewoźników lotniczych).
    W takim przypadku części do naprawy będą transportowane z Polski do lokalizacji
    właściwych dla usługodawców a następnie, po naprawie, odsyłane do Polski i montowane
    przez Wnioskodawcę w serwisowanym silniku. W rezultacie Wnioskodawca może również
    nabywać niektóre usługi od podwykonawców na potrzeby usług serwisowych („usługi
    podwykonawców”).
    W obu modelach, po zakończeniu prac naprawczych, silniki zostaną zasadniczo poddane
    ostatecznym testom polegającym na symulacji działania takiego silnika w samolocie. Co
    do zasady, ostateczny test zostanie przeprowadzony przez Wnioskodawcę. Może jednak
    wystąpić sytuacja, w której np. z powodu niewystarczających zasobów ze strony
    Wnioskodawcy, silniki zostaną wysłane poza terytorium Polski (do innego kraju Unii
    Europejskiej), do innego podmiotu, który przeprowadzi ostateczny test silnika. Po
    zakończeniu powyższych prac i testów, silniki zostaną wysłane do ostatecznych
    beneficjentów wykonanych prac, tj. do przewoźników lotniczych (poza terytorium Polski).
    Wskazani powyżej przewoźnicy lotniczy wykonują głównie przewozy w transporcie
    międzynarodowym w rozumieniu art. 83 ust. 1a-1f ustawy o VAT. Wnioskodawca będzie
    gromadził, zależnie od państwa siedziby danego przewoźnika, kopie koncesji lub

    certyfikatów albo dowody, iż przewoźnik ten został wpisany na listę przewoźników
    międzynarodowych, potwierdzające status ostatecznych beneficjentów jako
    przewoźników wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym w
    rozumieniu art. 83 ust. 1a-1f ustawy o VAT. Ponadto, Wnioskodawca będzie posiadał
    dokumenty, z których wynika związek pomiędzy zakupionymi towarami i usługami a
    czynnościami wykonywanymi na rzecz Kontrahenta 1 i Kontrahenta 2.
    Wnioskodawca powziął wątpliwości czy wykonywane przez niego prace serwisowe
    powinny być traktowane jako kompleksowe świadczenie usług (pytanie nr 1).
    Zdaniem Wnioskodawcy, wykonywane przez niego prace serwisowe powinny być
    traktowane jako kompleksowe świadczenie usług.
    Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że co do zasady każde
    świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być
    traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje
    z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, świadczenie to nie powinno być
    sztucznie dzielone dla celów podatkowych. Jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia
    (czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle związane, że
    obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby
    sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jednolite
    świadczenie do celów stosowania przepisów ustawy. Na świadczenie złożone składa się
    więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu - do
    wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne świadczenia pomocnicze.
    Natomiast świadczenie należy uznać za pomocnicze, jeśli nie stanowi ono celu samego w
    sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia
    zasadniczego.
    Pojedyncze świadczenie traktowane jest zatem jak element świadczenia kompleksowego
    wówczas, jeżeli cel świadczenia pomocniczego jest zdeterminowany przez świadczenie
    główne oraz nie można wykonać lub wykorzystać świadczenia głównego bez świadczenia
    pomocniczego. Jeżeli jednak w skład realizowanego świadczenia wchodzą czynności, które
    nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również
    charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu
    świadczenia kompleksowego.
    Natomiast o tym, czy mamy do czynienia z kompleksową dostawą towarów, czy też
    kompleksowym świadczeniem usług, powinien przesądzić element, który w ramach
    danego świadczenia ma charakter dominujący (zob. np. wyroki TSUE z dnia 2 maja 1996 r.
    w sprawie C-231/94, Faaborg - Gelting Linien; z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96
    Card Protection Plan Ltd p-ko Commissioners of Custom and Excise; z dnia 27
    października 2005 r. w sprawie C-41/04, Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV v
    Staatssecretaris van Financien, z glosą P. Selera, opubl. Lex/el. 2010). Jeżeli elementem
    dominującym w ramach danej transakcji jest wydanie towaru w celu przeniesienia prawa
    do rozporządzania nim jak właściciel, zaś pozostałe czynności mają charakter pomocniczy
    lub uboczny, wówczas transakcja powinna być traktowana jako dostawa towarów.
    Natomiast w przypadku, gdy istotą transakcji są inne czynności, to mimo, że w ramach
    takiej transakcji może także wystąpić wydanie towaru, powinna być ona traktowana jako
    świadczenie usług.
    Ponadto, jak zauważył NSA w wyroku z 2 grudnia 2008 r. (sygn. akt I FSK 1938/07), nie
    można zgodzić się z poglądem, zgodnie z którym czynność wykonana przez producenta
    zawsze będzie stanowić dostawę towarów. Z pewnością bowiem wskazać można na wiele
    takich sytuacji, w których sprzedaż danego wyrobu własnej produkcji wymaga dokonania
    tylu czynności dodatkowych, że to one decydują o usługowym charakterze danej
    czynności. Także w wyroku z dnia 26 lipca 2012 r. (sygn. akt I FSK 483/12) NSA wskazał, że
    kwalifikacja rozpatrywanej transakcji wymaga dokonania porównania znaczenia, jakie w
    jej ramach miały odpowiednio dostawa towarów i świadczenie usług. Kryteria, które
    należy uwzględnić przy przeprowadzaniu takiej oceny, powinny mieć obiektywny

    charakter. Nie wystarczy, żeby usługi świadczone w ramach danej transakcji były
    konieczne lub po prostu użyteczne dla nabywcy towaru. Usługi te powinny ponadto mieć
    przeważający charakter. Stąd też, aby transakcję można było uznać za świadczenie usług
    należy stwierdzić, że usługi stanowią jej przeważającą część.
    W konsekwencji, w przypadku świadczeń o charakterze złożonym o sposobie
    opodatkowania, decyduje to, czy w danych okolicznościach mamy do czynienia z jednym
    świadczeniem kompleksowym czy też z szeregiem jednostkowych świadczeń. Świadczenie
    o charakterze złożonym podlega opodatkowaniu według jednolitych zasad właściwych dla
    świadczenia głównego.
    Przy tym, o kwalifikacji danej czynności jako dostawy towarów bądź świadczenia usług
    rozstrzyga każdorazowo zindywidualizowany stan faktyczny, w tym zakres i specyfika
    wykonywanych czynności, użytych materiałów oraz treść zawartych umów. Ustalenie, czy
    określoną transakcję należy zakwalifikować jako dostawę towarów, czy jako świadczenie
    usług, wymaga uwzględnienia wszelkich okoliczności, w jakich następuje transakcja, tak
    aby określić jej elementy charakterystyczne i dominujące.
    Jednocześnie należy wyjaśnić, że pojęcie „świadczenia usług na ruchomym majątku
    rzeczowym” nie zostało zdefiniowane na gruncie ustawy. Za usługi na ruchomym majątku
    rzeczowym uznaje się m.in. naprawę rzeczy ruchomych, usługi serwisowe i gwarancyjne
    związane z ww. rzeczami, instalację, montaż i demontaż rzeczy ruchomych, przetwarzanie
    i uszlachetnianie. Istota usług świadczonych na ruchomym majątku rzeczowym opiera się
    na założeniu, że usługodawca otrzymuje od zleceniodawcy materiał i przetwarza go w taki
    sposób, aby otrzymać pożądany przez zleceniodawcę wyrób. Przepisy nie określają
    rodzaju ani charakteru prac jakie mogą być wykonane w ramach usług na ruchomym
    majątku rzeczowym. Mogą to zatem być prace drobne, a także świadczenia złożone,
    wymagające zaangażowania wielu różnego rodzaju prac.
    W sprawie C#111/05 TSUE stwierdził, że „o ile w istocie stosunek pomiędzy ceną dobra a
    ceną usług jest obiektywną przesłanką stanowiącą wskazówkę, którą można uwzględnić
    przy dokonywaniu kwalifikacji transakcji będącej przedmiotem sprawy przed sądem
    krajowym, to jednak, jak to podnosi Komisja Wspólnot Europejskich w swoich pisemnych
    uwagach, koszt materiałów i prac nie może samodzielnie mieć decydującego znaczenia”.
    Z orzecznictwa Trybunału wynika również, że w przypadku jednej, złożonej transakcji dane
    świadczenie musi być uznane za pomocnicze względem świadczenia głównego, jeżeli nie
    stanowi dla klientów celu samego w sobie, lecz środek służący jak najlepszemu
    skorzystaniu ze świadczenia głównego. Podkreślono także, że koszt materiałów i prac nie
    może samodzielnie mieć decydującego znaczenia.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca będzie świadczyć usługę naprawy i
    serwisowania silników lotniczych należących do przewoźników linii lotniczych. W Modelu I
    głównym elementem cenotwórczym jest dostawa części zamiennych, które będą użyte do
    świadczenia usługi naprawy i serwisowania silników lotniczych. Wartość towarów (części
    zamiennych) w wartości całego świadczenia (prac serwisowych) waha się od 60% do 85%,
    natomiast wartość części usługowej, w skład której wchodzą naprawa/serwisowanie, test
    oraz podobne usługi nabywane od podwykonawców może wynosić od 15% do 40%
    wartości całego świadczenia. Wskazać należy, że wysoka wartość dostarczanych towarów
    w Modelu I względem świadczonych usług, wynika ze specyfiki branży gdzie same silniki
    lotnicze, czyli materiał powierzony na którym Wnioskodawca świadczy usługę, jak i części
    do nich są drogie. Ponadto celem Wnioskodawcy nie jest dostarczenie towarów, a celem
    klienta nie jest ich nabycie. Klient zainteresowany jest uzyskaniem naprawionego i
    sprawnego silnika lotniczego. Bez dostawy tych części nie jest możliwe osiągnięcie
    pożądanego przez Klienta efektu. Dlatego też kierowanie się w tym przypadku wyłącznie
    relacją wartości pomiędzy dostarczonym materiałami, a świadczonymi usługami
    zniekształcałoby charakter świadczenia.

    Natomiast w modelu II Wnioskodawca będzie korzystać z części zamiennych
    powierzonych przez Kontrahenta 2. Kontrahent 2 będzie przez cały czas właścicielem
    powierzonych części zamiennych. Wnioskodawca może również korzystać z własnych
    materiałów, jednakże ich wartość w procesie naprawy i serwisowania stanowi około 20%.
    Zatem w Modelu II w sytuacji powierzenia przez Kontrahenta 2 części zamiennych nie
    może być mowy o dostawie towarów, gdyż nie dochodzi do przeniesienia prawa do
    dysponowania jak właściciel na rzecz Wnioskodawcy. Prawo to przez cały czas pozostaje u
    Kontrahenta 2. W takiej sytuacji Wnioskodawca świadczy jedynie usługę naprawy i
    serwisowania silników samolotów z wykorzystaniem materiałów powierzonych przez
    Kontrahenta 2.
    Biorąc pod uwagę powyższe należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że realizowane w ramach
    danej umowy czynności stanowią świadczenie kompleksowe w postaci świadczenia usług.
    Czynności realizowane przez Wnioskodawcę są ze sobą ściśle powiązane, że w aspekcie
    gospodarczym tworzą jedną całość, której rozdzielenie, miałoby sztuczny charakter. W
    analizowanej sprawie należy uznać, że elementem dominującym (głównym), pomimo, że
    nie są najbardziej cenotwórczym świadczeniem jest usługa naprawy i serwisowania
    silników samolotowych na ruchomym majątku rzeczowym, natomiast pozostałe
    świadczenia, tj. dostawa części zamiennych, stanowią czynności pomocnicze, prowadzące
    do realizacji świadczenia głównego jakim jest usługa naprawy i serwisowania silników
    lotniczych. Intencją Kontrahenta zgodnie z zawartą umową jest uzyskanie od
    Wnioskodawcy wykonania na jego rzecz usługi naprawy i serwisowania silników lotniczych
    z wykorzystaniem części zamiennych własnych lub powierzonych. Kontrahent
    zainteresowany jest pozyskaniem od Wnioskodawcy sprawnego silnika, który będzie
    zdatny do dalszego eksploatowania w transporcie lotniczym, a nie pozyskaniem
    konkretnych części. Innymi słowy, same nabycie przez Wnioskodawcę części zamiennych
    nie pozwoliłoby na realizację celu, jakim jest naprawa i serwisowanie silnika lotniczego. W
    konsekwencji celem transakcji nie jest sprzedaż towaru, lecz świadczenie usługi naprawy i
    serwisowania silników lotniczych, zgodnego z zamówieniem Kontrahenta. Zatem
    realizowane przez Wnioskodawcę świadczenie stanowi świadczenie kompleksowe, które
    powinno być traktowane a tym samym opodatkowane jako świadczenie usług.
    Zatem stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą równie wskazania czy miejsce świadczenia
    przedmiotowych usług powinno być ustalone na podstawie zasad ogólnych, zgodnie z art.
    28b ustawy (pytanie nr 2).
    W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od
    towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności
    określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy, na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1. Ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
      art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
      względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
      zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od
      wartości dodanej;
      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
      nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia

      usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
      świadczonych na jego rzecz usług.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    N mocy art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Powyższy artykuł wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która ma zastosowanie
    tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji
    jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. W tym celu ustawodawca
    odwołuje się do definicji działalności gospodarczej zawartej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za
    podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie
    z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
    Ogólna zasada dotycząca określania miejsca świadczenia usług na rzecz podatników
    zawarta została w art. 28b ust. 1 ustawy, zgodnie z którym:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast w myśl art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z powyższych przepisów wynika, że miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika, w
    rozumieniu art. 28a ustawy, dla których ustawodawca nie przewidział szczególnych zasad
    ustalania miejsca świadczenia usług jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą
    posiada siedzibę swojej działalności gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na
    rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się
    w miejscu innym niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych
    usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z okoliczności przedmiotowej sprawy wynika, że Wnioskodawca zajmuje się
    kompleksowym świadczeniem usług naprawy i serwisowania silników samolotowych.
    Przedmiotowe usługi Wnioskodawca świadczy na rzecz podmiotów powiązanych -
    Kontrahenta z siedzibą działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego
    Unii Europejskiej (Kontrahent 1) oraz Kontrahenta z siedzibą działalności gospodarczej na
    terytorium państwa trzeciego (Kontrahent 2). Z opisu sprawy nie wynika, żeby podmioty te
    posiadały w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności, dla którego świadczone byłyby
    usługi Wnioskodawcy. Ponadto dla usług naprawy i serwisowania silników samolotowych
    nie przewidziano szczególnych zasad określenia miejsca ich świadczenia. Zatem w celu
    określenia miejsca świadczenia usług naprawy i serwisowania silników samolotowych
    zastosowanie znajdzie zasada ogólna, o której mowa w art. 28b ustawy. Tym samym

    miejsce świadczenia ww. usługi będzie znajdowało się w kraju siedziby danego
    Kontrahenta, tj. odpowiednio na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej
    innego niż Polska (Kontrahent 1) oraz państwa trzeciego (Kontrahent 2).
    Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.
    W pytaniu nr 3 Wnioskodawca sformułował wątpliwości dotyczące uznania czy przysługuje
    mu prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego związanego z zakupem towarów i usług
    do celów wykonywania prac serwisowych.
    Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy. W myśl tego przepisu:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi:
      1) suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi;
      2) w przypadku importu towarów - kwota podatku:
      a) wynikająca z otrzymanego dokumentu celnego,
      b) należnego, w przypadku, o którym mowa w art. 33a,
      c) wynikająca z deklaracji importowej, w przypadku, o którym mowa w art. 33b,
      d) wynikająca z decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2–3 i art. 34;
      3) zryczałtowany zwrot podatku, o którym mowa w art. 116 ust. 6;
      4) kwota podatku należnego z tytułu:
      a) świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 podatnikiem jest ich
      usługobiorca,
      b) dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 podatnikiem jest ich
      nabywca,
      c) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9,
      d) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 11.
    Z treści art. 86 ustawy, wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych, których następstwem jest określenie podatku należnego
    (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Podkreślić należy, że warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do
    odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami
    opodatkowanymi. Przedstawiona zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które
    nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.

    Podkreślić również należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę
    wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego.
    Co więcej, zgodnie z art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy:
      Podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
      podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary i
      usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza
      terytorium kraju, innych niż te, do których stosuje się zwolnienie, o którym mowa w
      art. 113b ust. 1, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były
      wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika
      związek odliczonego podatku z tymi czynnościami.
    Uprawnienie wynikające z powyższego przepisu odnosi się do podatników prowadzących
    działalność gospodarczą na terytorium kraju, którzy dokonują dostaw towarów bądź
    świadczenia usług opodatkowanych poza terytorium kraju, a zakupy, jakich dokonują, są
    związane właśnie z tymi czynnościami. Warunkiem do odliczenia podatku naliczonego
    związanego z czynnościami dokonywanymi poza terytorium kraju jest to, aby –
    hipotetycznie – w przypadku wykonywania tych samych czynności w kraju podatnikowi
    przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Powołany przepis wymaga
    ponadto, aby podatnik posiadał dokumenty, z których wynikać będzie związek
    odliczonego podatku z czynnościami wykonywanymi poza terytorium kraju. Powinny to
    być przede wszystkim dokumenty potwierdzające dokonanie określonych czynności poza
    terytorium kraju, które będą jednocześnie opisywać te czynności.
    Podkreślić należy, że ani przepisy ustawy, ani też rozporządzeń wykonawczych do ustawy
    nie przewidują zwolnienia od podatku dla usług polegających na naprawie i serwisowaniu
    silników samolotowych, w związku z czym, takie usługi nie korzystają ze zwolnienia z
    opodatkowania podatkiem VAT i tym samym, w przypadku gdyby były realizowane na
    terytorium kraju, mieściłyby się w zakresie czynności podlegających opodatkowaniu
    podatkiem VAT jako odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, o których mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, niepodlegające zwolnieniu z opodatkowania VAT.
    Zatem odnosząc się do Państwa wątpliwości w kwestii prawa do odliczenia podatku
    naliczonego należy stwierdzić, że myśl art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy Wnioskodawca będzie
    uprawniony do odliczenia podatku naliczonego związanego z zakupami dokonywanymi
    przez Wnioskodawcę w celu świadczenia usług na rzecz Kontrahentów polegających na
    czynnościach naprawy i serwisowania silników samolotowych, których miejsce
    świadczenia a zarazem opodatkowania znajduje się poza terytorium Polski. Nabywane
    towary i usługi są wykorzystywane do czynności opodatkowanych poza terytorium kraju.
    Jednocześnie jak ustaliłem, gdyby miejscem ich opodatkowania było terytorium kraju to
    podlegałaby opodatkowaniu, nie byłyby zwolnione z podatku VAT na terytorium Polski.
    Przy czym prawo to przysługuje Wnioskodawcy, gdy będzie posiadać dokumenty, z
    których wynika związek odliczonego podatku z wykonywanymi poza terytorium kraju
    usługami.
    W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 3 należy uznać
    za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    Zwrócić należy uwagę, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej
    przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie wynikające z opisu sprawy, które nie
    zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – w
    wydanej interpretacji rozpatrzone.
    Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
        Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują
        się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.