Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.373.2022.2.DJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2022-07-06
Teza: Obowiązki płatnika w zakresie opodatkowania świadczenia zasądzonego wyrokiem sądu.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika; odprawy-odprawa pieniężna; odszkodowania; wyrok-wykonanie wyroku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
==================================================

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------------------

12 kwietnia 2022 r. wpłynął Państwa wniosek z 6 kwietnia 2022 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 29 czerwca 2022 r. (wpływ 4 lipca 2022 r.). Treść wniosku jest następująca:

### Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca, jest spółką akcyjną, polskim rezydentem podatkowym, która wykonując nałożony na nią, wydany przez Sąd (\`(...)\`) prawomocny wyrok („Wyrok”), zobowiązujący ją do zapłaty na rzecz byłego pracownika („Pracownik”), określonej w zawartej z nim przez Spółkę umowie o pracę, wypłacając zasądzoną mu kwotę odprawy („Odprawa”), dokonała jako płatnik obliczenia i pobrania od kwoty brutto zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, którą następnie zapłaciła na rachunek bankowy właściwego Urzędu Skarbowego.

Zasądzona Pracownikowi Odprawa została określona w umowie o pracę zawartej pomiędzy Spółką i Pracownikiem w kwocie „brutto", a jej wysokość była modyfikowana stosownymi aneksami do tej umowy. Wypłaty na rzecz byłego pracownika (Pracownik) dokonywał jego były pracodawca (Spółka). Umowa o pracę regulowała pełnienie przez Pracownika funkcji członka zarządu Spółki. Sporne z perspektywy niniejszego wniosku świadczenie polegało zaś na dokonaniu przez Spółkę na rzecz Pracownika zapłaty ustalonej kwoty z tytułu niepowołania Pracownika na następną kadencję członka zarządu.

Spółka po uiszczeniu wynikającej z Wyroku, zasądzonej Pracownikowi kwoty, poinformowała Pracownika o dokonaniu stosownego przelewu i wyjaśniła jednocześnie, że zgodnie z przepisami prawa podatkowego Spółka była zobowiązana odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy od zasądzonej przez Sąd kwoty brutto. Jednocześnie Spółka w ustawowym terminie doręczyła Pracownikowi „Informację o przychodach z innych źródeł oraz o dochodach i pobranych zaliczkach na podatek dochodowy za rok, w którym wypłata została dokonana na rzecz Pracownika (PIT-11)”.

Pomimo, że Spółka zapłaciła Pracownikowi kwoty wynikające z Wyroku, czyniąc to częściowo bezpośrednio na rachunek bankowy Pracownika, a częściowo, po obliczeniu i pobraniu zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, na rachunek bankowy właściwego Urzędu Skarbowego, na wniosek Pracownika wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne, o którym Spółka dowiedziała się po weryfikacji rachunków bankowych, na których komornik dokonał zajęcia w celu bezpodstawnego wyegzekwowania roszczenia Pracownika.

Egzekucja była kontynuowana niezależnie od składanych przez Spółkę wniosków o jej wstrzymanie, a kwoty (odpowiadające tym, które Spółka odprowadziła tytułem zaliczki na podatek dochodowy do Urzędu Skarbowego) zostały wyegzekwowane, co spowodowało w konsekwencji, że Spółka dokonała na rzecz Pracownika nadpłaty.

Sąd (\`(...)\`) rozpoznając skargę Spółki, jednoznacznie podkreślił, iż kwestia obowiązków publicznoprawnych, związanych z zapłatą zasądzonej należności nie będzie przez niego w ogóle badana. To powoduje, że do dzisiaj żaden organ skarbowy oraz żaden sąd nie dokonał oceny, czy postępowanie Spółki było prawidłowe czy też nie.

W piśmie, stanowiącym uzupełnienie wniosku Wnioskodawca doprecyzował, że wyrok Sądu (\`(...)\`) został wydany (…) 2020 r. i z tym też dniem stał się prawomocny. Przelew kwoty zasądzonej przez Sąd został zlecony na rzecz pracownika (…) 2020 r.

Sąd (\`(...)\`) w (\`(...)\`), (…) 2019 r. wydał wyrok, zgodnie z którym zasądził od (\`(...)\`) na rzecz (\`(...)\`) kwotę (\`(...)\`) zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia (…) do dnia zapłaty i kosztami postępowania obciążył (\`(...)\`) pozostawiając ostateczne ich wyliczenie referendarzowi sądowemu. W sentencji wyroku nie występuje tytuł zasądzenia ww. kwoty.

W ocenie Sądu (\`(...)\`) powództwo Pana (\`(...)\`) zasługiwało na uwzględnienie, ponieważ spełniły się przesłanki uprawniające Pana (\`(...)\`) do domagania się odszkodowania, które przysługiwało w sytuacji niepowołania go na kolejną kadencję, a także w przypadku rozwiązania umowy łączącej Pana (\`(...)\`) z (\`(...)\`) przez rezygnację z pełnienia funkcji członka zarządu.

Sąd (\`(...)\`) wyrokiem z (…) 2020 r. oddalił apelację (\`(...)\`) Sąd (\`(...)\`) w uzasadnieniu ww. wyroku wskazał, że zgodnie z postanowieniami umowy o pracę, odszkodowanie przysługiwało Panu (\`(...)\`) w sytuacji złożenia rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu w terminie do (…), a Pan (\`(...)\`) w dniu (…) taką rezygnację złożył.

W wyroku nie stwierdzono naruszenia przepisów prawa pracy. Zarówno w sentencji wyroku Sądu (\`(...)\`) w (\`(...)\`), jak i Sądu (\`(...)\`) w (\`(...)\`) nie wskazano tytułem czego zasądzono kwotę (…) zł na rzecz Pana (\`(...)\`).

W uzasadnieniu Sądu (\`(...)\`) w (\`(...)\`), Sąd posługuje się sformułowaniem „odszkodowanie”, zaś w uzasadnieniu Sądu (\`(...)\`) pojawia się zarówno termin „odszkodowanie” jak i tzw. „odprawa”.

Zarówno Sąd (\`(...)\`) w (\`(...)\`), jak i Sąd (\`(...)\`) w (\`(...)\`) (utrzymując wyrok I instancji) zasądził wypłatę na podstawie postanowień umownych, z których Powód wywodził swoje roszczenie o zapłatę tj. z: zapisu (…) umowy o pracę, zmienionej kolejnymi aneksami, z której wynikało, że Powodowi przysługuje jako pracownikowi prawo do wypłaty kwoty równiej dwunastomiesięcznemu wynagrodzeniu w sytuacji, gdy nie zostanie powołany do składu zarządu na następną kadencję, lub zostanie odwołany z pełnienia funkcji członka zarządu w trakcie trwania kadencji. Aneksem (…) dokonano zmiany brzmienia (…) umowy o pracę w ten sposób, że odszkodowanie miało nie przysługiwać pracownikowi, jeżeli wygaśnięcie jego mandatu jako członka zarządu spółki nastąpi z powodu okoliczności leżących po stronie pracownika, w szczególności z jego winy lub na jego wniosek, jak również w sytuacji gdy rozwiązanie umowy nastąpi z winy pracownika - za wyjątkiem sytuacji, w której pracownik złoży rezygnację z pełnienia funkcji członka zarządu w terminie do dnia (….). W takiej sytuacji odszkodowanie wskazane w treści umowy o pracę miało pracownikowi przysługiwać.

### Pytanie

Czy Spółka, przy wypłacie Odprawy Pracownikowi, była zobowiązana do odprowadzenia do właściwego Urzędu Skarbowego zaliczki na podatek dochodowy od zasądzonej wyrokiem sądu cywilnego kwoty brutto?

### Państwa stanowisko w sprawie

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w powyżej przedstawionych okolicznościach :

Spółka, przy wypłacie Odprawy Pracownikowi, była zobowiązana do odprowadzenia do właściwego Urzędu Skarbowego zaliczki na podatek dochodowy od zasądzonej wyrokiem sądu cywilnego kwoty brutto ponieważ:

· świadczenie wypłacone Pracownikowi wynikało z roszczenia o pracowniczym charakterze zapisanego w umowie o pracę,

· Spółka, były pracodawca, jako płatnik ma w takiej sytuacji obowiązek pobrania w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od zakładów pracy (tj. w tym przypadku od Spółki) przychody ze stosunku służbowego bądź stosunku pracy,

· Spółka jako płatnik jest odpowiedzialna za przekazanie pobranej zaliczki do właściwego Urzędu Skarbowego pod rygorem pobrania zaliczki na podatek przez zobowiązany do tego treścią art. 42e UPDOF organ egzekucyjny,

· nawet gdyby uznano że świadczenie wypłacone Pracownikowi nie ma charakteru pracowniczego ale charakter korporacyjny, to z uwagi na kwalifikację tego świadczenia jako przychodu z działalności wykonanej osobiście, o której mowa w art. 13 pkt 7 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 2 UPDOF, do którego nie ma zastosowania zwolnienie przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 3 UPDOF Spółka również byłaby zobowiązana do odprowadzenia zaliczki na podatek.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 31 UPDOF osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej w UPDOF "zakładami pracy", są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody m.in. ze stosunku służbowego czy stosunku pracy.

Jak wskazuje się w doktrynie przez "zakład pracy" ustawodawca nakazuje rozumieć również podmiot zatrudniający podatnika, który dokonuje wypłaty podatnikowi zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego. Mimo, że zasiłki te nie są dochodami ze stosunku pracy (i pokrewnych), lecz z innego źródła przychodów, ustanowiony został dla nich reżim poboru zaliczek na podatek podobny jak w przypadku dochodów z pracy (A. Bartosiewicz, R. Kubacki \[w:\] A. Bartosiewicz, R. Kubacki, PIT. Komentarz, wyd. V, LEX 2015, art. 31).

Zgodnie z art. 12 ust. 1 UPDOF, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Za przychody ze stosunku pracy uważa się m.in. odszkodowania wypłacane przez pracodawcę pracownikowi lub byłemu pracownikowi wynikające z łączącego ich aktualnie albo uprzednio stosunku pracy. Zgodnie z ugruntowanym w doktrynie i piśmiennictwie prawa podatkowego poglądem, o tym, czy świadczenie jest przychodem ze stosunku pracy decyduje okoliczność, czy może je otrzymać wyłącznie pracownik, czy także inna osoba, niezwiązana (aktualnie lub w przeszłości) stosunkiem pracy ze świadczeniodawcą. Istotnym jest, czy istnieje związek prawny lub faktyczny danego świadczenia z istniejącym aktualnie lub w przeszłości stosunkiem pracy.

Jednocześnie, w odniesieniu do odszkodowań uzyskiwanych przez podatników ustawodawca przewidział szereg zwolnień od podatku dochodowego. W większości przypadków wynikają one z restytucyjnego charakteru tych świadczeń. Zgodnie z art. 21 ust. 1 UPDOF wolne od podatku są m.in.:

a) otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 917, 1000 i 1076), z wyjątkiem: (\`(...)\`) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe (art. 21 ust. 1 pkt 3 UPDOF);

b) inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień (\`(...)\`): dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono (art. 21 ust. 1 pkt 3b UPDOF).

W opisanej sytuacji faktycznej, Spółka wypłaciła Pracownikowi pełniącemu funkcję członka zarządu Spółki - na podstawie prawomocnego wyroku sądowego ustaloną kwotę z tytułu niepowołania go na następną kadencję członka zarządu. Kwota odszkodowania służyła wyrównaniu utraty zarobków, jakie uzyskałby pracownik, gdyby nie rozwiązano z nim umowy o pracę.

Rozwiązanie stosunku pracy nie spowodowało, że roszczenie, określone w umowie o pracę utraciło pracowniczy charakter, ponieważ, wynikało z umowy o pracę. Warto tu zwrócić uwagę na orzecznictwo Sądu Najwyższego, w którym wyrażony został pogląd, że z wynagrodzenia za pracę, niezależnie od tego, czy wypłacone jest przez pracodawcę dobrowolnie, czy w wykonaniu wyroku, odlicza się należności publicznoprawne (zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych i składki ubezpieczeniowe). Zasądzenie kwoty netto (czyli po odliczeniu tych należności) powoduje dwukrotne odliczenia z wynagrodzenia należności z tego samego tytułu prawnego (Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 czerwca 2009 r., III PK 18/09, OSNP 2011, nr 3-4, poz. 35).

Ponieważ, jak to już było wskazane, Odprawa, która została zasądzona Pracownikowi przez Sąd (\`(...)\`) została określona w umowie o pracę, jej wysokość była modyfikowana stosowanymi aneksami do tej umowy, a wypłaty na rzecz Pracownika dokonywał były pracodawca (Spółka), to wypłacona Pracownikowi odprawa miała związek z zawartą przez niego umową o pracę i stosunkiem pracy Pracownika. Ta okoliczność silnie przemawia za pracowniczym charakterem Odprawy.

Zdaniem Wnioskodawcy, wypłata przez Spółkę Odprawy, która została zasądzona na rzecz Pracownika przez Sąd (\`(...)\`) w (\`(...)\`), jest przychodem Pracownika ze stosunku pracy (art. 12 ust. 1 UPDOF), podlegający opodatkowaniu na tzw. zasadach ogólnych, według skali podatkowej (art. 27 ust. 1 UPDOF). Tym samym, Spółka jako zakład pracy wypłacający to świadczenie na rzecz pracownika miała obowiązek obliczenia i poboru zaliczki na podatek dochodowy od dokonywanej wypłaty (art. 31 UPDOF). Z powyższych względów Spółka, uiściła na rzecz Urzędu Skarbowego zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Niezależnie od tego, czy świadczenie sprowadzające się do zapłaty ustalonej kwoty z tytułu niepowołania na następną kadencję członka zarządu zostanie zakwalifikowane jako odprawa, odszkodowanie, czy też jako kara umowna, to stanowi ono przychód ze źródła przychodów wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 7 UODOF, działalności wykonywanej osobiście, do którego z uwagi na charakter tego świadczenia nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 3 UPDOF, zgodnie z którym wolne od podatku dochodowego są odszkodowania otrzymane na podstawie przepisów prawa administracyjnego, prawa cywilnego i na podstawie innych ustaw, z wyjątkiem:

a) przewidzianych w prawie pracy odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę,

b) odpraw wypłaconych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy,

(por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2017 r. sygn. akt II FSK 3712/14). Sąd ten w uzasadnieniu wskazanego wyroku podkreślił, że przepisy dotyczące ulg i zwolnień podatkowych, jako stanowiące wyjątki od zasady powszechności opodatkowania podlegać muszą wykładni ścisłej, stąd ich rozszerzająca interpretacja jest niedopuszczalna.

Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że otrzymane przez Pracownika od Spółki świadczenie nie było odszkodowaniem wynikającym z przepisów prawa, gdyż nie ma takiego przepisu ustawowego, który by przewidywał odszkodowanie za sam fakt niepowołania członka zarządu na kolejną kadencję. Nie było to także odszkodowanie z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, dla dochodzenia którego podstawę prawną mógłby stanowić art. 471 KC, ponieważ brak było podstawowego warunku roszczenia odszkodowawczego w postaci istnienia szkody. Tym samym niewątpliwie świadczenie umowne wypłacone na rzecz Pracownika było wypłatą pieniężną będącą przychodem polegającym opodatkowaniu na zasadach ogólnych. Zwolnienie podatkowe przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 3 UPDOF nie obejmowało tego świadczenia.

Zatem, niezależnie od tego, że w ocenie Spółki, świadczenie przysługujące Pracownikowi spełnia przesłanki uznania jego pracowniczego charakteru czy nawet jeśli przyjąć jej charakter odszkodowawczy (z czym Spółka nie zgadza się również i z tego powodu, że funkcje odszkodowawczą zarówno w kodeksie cywilnym jak i w kodeksie pracy pełnią wyłącznie te świadczenia, których celem jest zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez pracodawcę), to i tak należy wskazać na obowiązek jego opodatkowania.

W tym zakresie istotnego znaczenia nabiera podział odszkodowania na damnum emergens i lucrum cessans. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 pkt 3b UPDOF odszkodowanie w postaci lucrum cessans nie jest zwolnione z zapłaty podatku, ponieważ ustawodawca w tym przepisie wyraźnie wyłączył odszkodowanie z tytułu utraconego zysku z zakresu zwolnienia od zapłaty podatku. Tym samym wypłatom w zakresie lucrum cessans odmówił charakteru odszkodowawczego w rozumieniu prawa podatkowego. Zasadniczo istotą zwolnienia podatkowego odszkodowań jest bowiem fakt, że świadczenie takie nie wzbogaca beneficjenta w żaden sposób lecz jedynie rekompensuje poniesioną stratę. Jak wskazuje się w doktrynie, racjonalność przyjętego przez ustawodawcę rozwiązania wyraża się w tym, że odszkodowanie z tytułu utraconego zysku powinno być opodatkowane, w przeciwnym razie podatnik, który korzyść utracił, znalazłby się w sytuacji korzystniejszej niż podatnik, który korzyść osiągnął ("odszkodowanie ma na celu zrekompensowanie poszkodowanemu poniesionej przez niego szkody, a nie jego wzbogacenie” - Podatek dochodowy od osób fizycznych: rok 2004. Komentarz, red. J. Marciniuk, Warszawa 2004, s. 338).

Biorąc pod uwagę powyższe argumenty, to jeżeli nawet uznałoby się, iż świadczenie, które zostało wypłacone Pracownikowi przez Spółkę nie miało charakteru pracowniczego, lecz charakter odszkodowawczy, to wówczas należałoby je zakwalifikować jako wypełniające przesłanki utraconych korzyści, a nie poniesionej szkody. To zaś uzasadnia zakwalifikowanie świadczenia wypłaconego Pozwanemu jako przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Świadczenie, które badał NSA w przywoływanym wyroku z dnia 17 stycznia 2017 r. było tożsame z tym, które stanowi przedmiot niniejszego wniosku.

a) W rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawie spór dotyczył (podobnie jak w przedmiotowym wniosku) wypłacenia byłemu członkowi zarządu spółki kapitałowej odprawy/odszkodowania z uwagi na odwołanie go ze sprawowanej funkcji.

b) Podobnie jak w przedmiotowej sprawie, świadczenie to zostało pomniejszone przez spółkę o zaliczkę na podatek dochodowy. W obu sprawach, kwota została zasądzona w sprawie z powództwa o zapłatę, a nie o odszkodowanie.

c) W przywoływanej sprawie sąd pierwszej instancji, którego wyrok NSA podtrzymał, dokonał również rozróżnienia w zakresie pojęcia odszkodowania, które może przyjąć formę odszkodowania za rzeczywiste straty, bądź za utracone korzyści. Punktem wyjścia tejże analizy był przepis art. 21 ust. 1 pkt 3b UPDOF, który wprowadza zwolnienie w zakresie innych odszkodowań lub zadośćuczynień otrzymanych na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień wymienionych w tym przepisie.

d) Sąd rozpoznający omawianą sprawę słusznie wskazał, że: „wychodząc z założenia, że odszkodowanie z tytułu poniesionych strat służy przywróceniu stanu majątku sprzed wystąpienia szkody, tylko w tym zakresie należy uznać uzyskane świadczenie za zwolnione od podatku dochodowego”.

e) W dalszej części Sąd podkreślił, że w myśl wskazanego powyżej przepisu art. 21 ust. 1 pkt 3b UPDOF takie zwolnienie nie przysługuje wypłatom w zakresie lucrum cessans. Ustawodawca w tym przepisie wyraźnie wyłączył odszkodowanie z tytułu utraconego zysku z zakresu wymienionego powyżej zwolnienia. Tym samym wypłatom w zakresie lucrum cessans odmówił charakteru odszkodowawczego w rozumieniu prawa podatkowego. Powyższe stanowisko znalazło swoje poparcie także w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2008 r. (sygn. akt II FSK 888/07).

Ponadto, w przywoływanym powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, NSA wskazał, że samo stwierdzenie, iż dane świadczenie ma charakter odszkodowawczy nie jest wystarczające do uznania, iż korzysta ono ze zwolnienia. Nie ma też znaczenia nazwa, której świadczeniu strony nadały w umowie, lecz charakter tego świadczenia. Pomimo, iż świadczenie nazywane było odszkodowaniem, czy też odprawą, należało się ono byłemu członkowi zarządu niezależnie od wysokości poniesionej szkody co przybliżało je w swej kwalifikacji do kary umownej (lub wskazanego powyżej lucrum cesans), a nie odszkodowania za poniesioną szkodę i tym samym nie było objęte zwolnieniem podatkowym.

Co wyraźnie podkreślił również NSA „(\`(...)\`) przepisy dotyczące ulg i zwolnień podatkowych, jako stanowiące wyjątki od zasady powszechności opodatkowania, podlegać muszą wykładni ścisłej, stąd ich rozszerzająca interpretacja jest niedopuszczalna".

W świetle powyższych rozważań poczynionych na podstawie tożsamego, jak w niniejszej sprawie, stanu faktycznego, uznać należy, iż zgodnie z przyjętą przez Spółkę interpretacją świadczenie zasądzone na rzecz Pracownika na podstawie prawomocnego Wyroku Sądu (\`(...)\`) nie było zwolnione od podatku dochodowego. W związku z czym Spółka zobowiązana była do uiszczenia stosownej kwoty na rzecz właściwego Urzędu Skarbowego.

Ponadto warto również wskazać (abstrahując, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z odprawą) na pogląd, zgodnie z którym sam fakt, że odszkodowanie wynika z umowy lub ugody przesądza o wyłączeniu takiego świadczenia ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych. Nie jest w związku z tym istotne jaki stosunek prawny łączył strony, ani to czy żądanie odszkodowania (rekompensaty) można wywieść z przepisów prawa (por. R. Dłuska, A. Misiak, Które odszkodowania podlegają podatkowi dochodowemu od osób fizycznych?, "Prawo i Podatki" 2006, nr 8, s. 16).

Należy pamiętać, że dla uznania danego podmiotu za płatnika istotne jest jedynie, aby podatnik uzyskiwał od niego przychody z określonych w ustawie tytułów. Na płatników nałożony jest obowiązek ustalania i pobierania w ciągu roku zaliczek na podatek dochodowy oraz wpłacania obliczonej i pobranej zaliczki do właściwego urzędu skarbowego - brak wykonania takiego obowiązku, skutkować mógłby poważnymi sankcjami nałożonymi na Spółkę przez organy skarbowe i groziłby odpowiedzialnością karno-skarbową ponieważ niewywiązanie się z tego ostatniego obowiązku powoduje powstanie u płatnika zaległości podatkowej. Płatnik, który nie obliczył, nie pobrał, nie wpłacił we właściwym terminie podatku organowi podatkowemu, odpowiada bowiem za podatek niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony. Warto też wspomnieć: Płatnik za wymienione powyżej należności odpowiada całym swoim majątkiem.

Obowiązek taki będzie istniał również w przypadku gdy mamy do czynienia z odszkodowaniem z utraconego zysku. W takiej sytuacji Spółka jako zakład pracy wypłacający świadczenie na rzecz pracownika również będzie miała obowiązek obliczenia i poboru zaliczki na podatek dochodowy od dokonywanej wypłaty (Pismo z dnia 10 czerwca 2019 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 0115-KDIT2-1.4011.137.2019.2.MT, interpretacja indywidualna z 19 lutego 2016 r. IPTPB3/4511-248/15-6/IR Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi).

Analogiczny obowiązek występuje względem organu egzekucyjnego, który zgodnie z art. 42e UPDOF, w przypadku, gdy dokonuje wypłaty świadczeń m.in. ze stosunku pracy, jest obowiązany, jako płatnik, do poboru zaliczki na podatek dochodowy. Stwierdzić zatem należy, że w przypadku, gdyby Spółka nie uiściła uprzednio dobrowolnie na rzecz Pozwanego zasądzonej mu kwoty brutto, to komornik byłby zobowiązany do obliczenia i poboru zaliczki na podatek dochodowy od wyegzekwowanej kwoty.

Ponadto należy pamiętać, że środki odprowadzone przez Spółkę, jako płatnika, na zaliczkę na podatek dochodowy Pracownika są i tak jego środkami. W przypadku wystąpienia nadpłaty podatku dochodowego, to podatnik, a nie płatnik, otrzyma zwrot nadpłaconej kwoty.

W niniejszej sytuacji tak właśnie może nastąpić (lub nastąpiło). Jeżeli Pracownik rozlicza się ze swoich dochodów tzw. podatkiem liniowym w wysokości 19%, to otrzyma (lub już otrzymał) on zwrot nadpłaconego przez Spółkę podatku dochodowego.

Mając na względzie powyższe rozważania oraz mając na uwadze nałożone przez UPDOF obowiązki na Spółkę w zakresie ustalenia, pobrania i przekazania zaliczek na podatek dochodowy na rzecz Urzędu Skarbowego, zachowanie Spółki uznać należy jako w pełni zgodne z prawem. Nie powinno budzić zatem wątpliwości, iż pobranie zaliczki na podatek dochodowy od kwoty zasądzonej na rzecz Pracownika było nie tylko zasadne, lecz wręcz konieczne w świetle przepisów UPDOF. Treść art. 31 tej ustawy wyraźnie mówi bowiem o obowiązku nałożonym na Spółkę jako płatnika do obliczania i pobierania w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy.

W oparciu o przedstawioną powyżej argumentację, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie swojego stanowiska.

Ocena stanowiska
----------------

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Przepis art. 10 ust. 1 ww. ustawy zawiera wyliczenie poszczególnych źródeł przychodów. Wśród nich znajdują się m. in.: przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta (art. 10 ust. 1 pkt 1) oraz przychody z działalności wykonywanej osobiście (art. 10 ust. 1 pkt 2).

Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy:

Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Zgodnie z ugruntowanym poglądem, o tym, czy świadczenie jest przychodem ze stosunku pracy decyduje okoliczność, czy może je otrzymać wyłącznie pracownik, czy także inna osoba, niezwiązana (aktualnie lub w przeszłości) stosunkiem pracy ze świadczeniodawcą. Istotnym jest, czy istnieje związek prawny lub faktyczny danego świadczenia z istniejącym aktualnie lub w przeszłości stosunkiem pracy.

Za przychody ze stosunku pracy uważa się m.in. odszkodowania wypłacane przez pracodawcę pracownikowi lub byłemu pracownikowi wynikające z łączącego ich aktualnie albo uprzednio stosunku pracy.

Zgodnie z art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej ,,zakładami pracy'', są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Na podstawie art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych.

Katalog źródeł przychodu ma charakter rozłączny. Zatem każdy przychód może być zaliczony tylko do jednego źródła przychodu.

Podkreślić należy, że czynności, które wchodzą w zakres działalności wykonywanej osobiście mogą również wchodzić w zakres obowiązków pracowniczych.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że zgodnie z wyrokiem Sądu.

(\`(...)\`) z (…) 2020 r. (prawomocnym również z tym dniem) (…) 2020 roku dokonali Państwo przelewu kwoty zasądzonej przez Sąd (\`(...)\`) (nazywanej przez Sąd w tymże wyroku zamiennie jako „odszkodowanie”, „odprawa”) na rzecz byłego pracownika. Zasądzona pracownikowi kwota została określona w umowie o pracę zawartej pomiędzy Spółką i pracownikiem w kwocie „brutto", a jej wysokość była modyfikowana stosownymi aneksami do tej umowy. Wypłaty na rzecz byłego pracownika dokonywał jego były pracodawca (Spółka). Umowa o pracę regulowała pełnienie przez pracownika funkcji członka zarządu Spółki. Sporne z perspektywy niniejszego wniosku świadczenie polegało zaś na dokonaniu przez Spółkę na rzecz pracownika zapłaty ustalonej kwoty z tytułu niepowołania Pracownika na następną kadencję członka zarządu.

Sąd (\`(...)\`) w uzasadnieniu ww. wyroku wskazał, że zgodnie z postanowieniami umowy o pracę, odszkodowanie przysługiwało pracownikowi w sytuacji złożenia rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu w terminie do (…), a pracownik w dniu (…) taką rezygnację złożył. W wyroku nie stwierdzono naruszenia przepisów prawa pracy. W sentencji wyroku Sądu (\`(...)\`) w (\`(...)\`) nie wskazano tytułem czego zasądzono ww. kwotę na rzecz pracownika. Sąd (\`(...)\`) w (\`(...)\`) (utrzymując wyrok I instancji) zasądził wypłatę na podstawie postanowień umownych z których powód wywodził swoje roszczenie o zapłatę tj. z: zapisu (…) umowy o pracę, zmienionej kolejnymi aneksami, z której wynikało, że Powodowi przysługuje jako pracownikowi prawo do wypłaty kwoty równiej dwunastomiesięcznemu wynagrodzeniu w sytuacji, gdy nie zostanie powołany do składu zarządu na następną kadencję, lub zostanie odwołany z pełnienia funkcji członka zarządu w trakcie trwania kadencji. Aneksem (…) dokonano zmiany brzmienia (…) umowy o pracę w ten sposób, że odszkodowanie miało nie przysługiwać pracownikowi, jeżeli wygaśnięcie jego mandatu jako członka zarządu spółki nastąpi z powodu okoliczności leżących po stronie pracownika, w szczególności z jego winy lub na jego wniosek, jak również w sytuacji gdy rozwiązanie umowy nastąpi z winy pracownika - za wyjątkiem sytuacji, w której pracownik złoży rezygnację z pełnienia funkcji członka zarządu w terminie do dnia (…). W takiej sytuacji odszkodowanie wskazane w treści umowy o pracę miało pracownikowi przysługiwać.

W tym miejscu należy wskazać na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (\`(...)\`) z 15 lipca 2014 roku sygn. akt I SA/Gd 589/14, w którym uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że:

w wyroku z dnia 2 stycznia 2013 r., Sąd (\`(...)\`) w (\`(...)\`) dokonał dogłębnej analizy stosunku prawnego łączącego skarżącego ze spółką z o. o., w której w okresie od dnia 24 września 2007 r. do dnia 14 lipca 2009 r. skarżący był zatrudniony na stanowisku wiceprezesa zarządu ds. finansowo-ekonomicznych i jednocześnie pełnił funkcję członka zarządu. Sąd (\`(...)\`) uznał, że "o tym, czy odprawa (odszkodowanie) z tytułu pozbawienia funkcji w zarządzie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością należy się z tytułu samego pozbawienia skarżącego tej funkcji, czy też z powodu związanego z tym faktem rozwiązania stosunku pracy (na co zdają się wskazywać strony), a w konsekwencji - czy ma charakter świadczenia cywilnoprawnego, czy świadczenia pracowniczego - decyduje wola stron wyrażona w umowie zawartej w tej kwestii między stronami.

W związku z powyższym, należy stwierdzić, że wynagrodzenie wypłacane z tytułu stosunku pracy osobom będącym jednocześnie pracownikami i członkami zarządu Spółki w sytuacji, gdy zakres obowiązków wynikających z umowy o pracę obejmuje również pełnienie funkcji członka zarządu Spółki (co ma miejsce w niniejszej w sprawie), należy uznać za przychód ze stosunku pracy (art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Zauważyć bowiem należy, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy kwota świadczenia (nazywana przez Sąd (\`(...)\`) zamiennie jako „odszkodowanie”, „odprawa”), która została zasądzona pracownikowi przez Sąd (\`(...)\`) została określona w umowie o pracę, jej wysokość była modyfikowana stosowanymi aneksami do tej umowy, a wypłaty na rzecz Pracownika dokonywał były pracodawca (Spółka), to wypłacona pracownikowi kwota świadczenia miała związek z zawartą przez niego umową o pracę i stosunkiem pracy pracownika. Zatem, ta okoliczność przemawia za pracowniczym charakterem ww. świadczenia, bowiem w przedmiotowej sprawie pracownik otrzymał świadczenie, które w sposób nierozerwalny było związane z umową o pracę. Wypłata tego świadczenia miała swoje źródło w uprzednio łączącym pracownika z Państwem jako pracodawcą stosunkiem pracy. Stąd też, wypłacone byłemu pracownikowi świadczenie, które było przedmiotem sporu i w tej sprawie zapadł wyrok, należało uznać za przychód ze stosunku pracy.

Podjęli Państwo wątpliwość, czy w związku z powyższym wypłacone przez Państwa świadczenie, o którym mowa w podaniu, a będące przedmiotem Państwa zapytania podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a tym samym czy Państwo, przy wypłacie tej kwoty byli zobowiązani do odprowadzenia do właściwego urzędu skarbowego zaliczki na podatek dochodowy od zasądzonej wyrokiem sądu kwoty brutto.

Wskazać należy, że odszkodowanie stanowi, co do zasady, przychód w rozumieniu zacytowanego wyżej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie oznacza to jednak, że wszystkie odszkodowania podlegają opodatkowaniu. Niektóre z nich, wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych określonym w art. 21 ust. 1 ustawy podatkowej, korzystają ze zwolnienia od podatku. Jednakże należy podkreślić, że korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w tym zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie stanowiącym podstawę prawną danej preferencji.

Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (w brzmieniu obowiązującym w 2020 roku):

Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, 1043 i 1495), z wyjątkiem:

a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę,

b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,

c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,

d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,

e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą,

f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,

g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.

Ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie przywołanego powyżej art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy korzystają jedynie te odszkodowania, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów rangi ustawy lub aktów wykonawczych wydanych na ich podstawie, z wyjątkiem wyłączonych ze zwolnienia wolą ustawodawcy.

Natomiast w myśl art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy:

Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:

a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,

b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Przywołany przepis zwalnia od podatku takie odszkodowania (zadośćuczynienia) przyznane na podstawie wyroku lub ugody sądowej, które jednocześnie nie zostały przyznane w okolicznościach wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy, czyli których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z przepisów prawnych.

Wskazać należy, że odszkodowanie jest świadczeniem, którego celem jest naprawienie wyrządzonej szkody. W praktyce szkoda może obejmować stratę polegającą na ubytku w majątku – wskutek doznania tej straty poszkodowany staje się uboższy niż był dotychczas lub może dotyczyć utraconych korzyści, jakich poszkodowany mógłby się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono – wówczas poszkodowany nie staje się bogatszy, jakkolwiek mógł liczyć na wzbogacenie się.

Opisana w niniejszej sprawie zapłata została przyznana przez sąd. Wyrok ten zapadł w sprawie świadczenia zagwarantowanego pracownikowi w umowie o pracę. Zasądzona przez Sąd (\`(...)\`) kwota odpowiada zobowiązaniu Państwa wynikającemu z postanowień umowy o pracę i nie stanowi wolnego od podatku odszkodowania lub zadośćuczynienia, o których mowa w przepisach art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Obowiązek wypłaty tego świadczenia na rzecz pracownika wynikał wprost z zawartej umowy o pracę.

Nadmienić bowiem należy, że jak poinformowali Państwo w podaniu:

Sąd (\`(...)\`) w uzasadnieniu ww. wyroku wskazał, że zgodnie z postanowieniami umowy o pracę, odszkodowanie przysługiwało Panu (\`(...)\`) w sytuacji złożenia rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu w terminie do (…), a Pan (\`(...)\`) w dniu (\`(...)\`) taką rezygnacje złożył.

Idąc dalej, co również wyjaśnili Państwo w opisie stanu faktycznego wniosku, w wyroku nie stwierdzono naruszenia przepisów prawa pracy, a w sentencji wyroku Sądu (\`(...)\`) w (\`(...)\`) nie wskazano tytułem czego zasądzono kwotę świadczenia na rzecz pracownika. Dodatkowo jednocześnie wskazali Państwo, że:

Sąd (\`(...)\`) w (\`(...)\`) (utrzymując wyrok I instancji) zasądził wypłatę na podstawie postanowień umownych z których Powód wywodził swoje roszczenie o zapłatę tj. z: zapisu (…) umowy o pracę, zmienionej kolejnymi aneksami, z której wynikało, że Powodowi przysługuje jako pracownikowi prawo do wypłaty kwoty równiej dwunastomiesięcznemu wynagrodzeniu w sytuacji, gdy nie zostanie powołany do składu zarządu na następną kadencję, lub zostanie odwołany z pełnienia funkcji członka zarządu w trakcie trwania kadencji. Aneksem (…) dokonano zmiany brzmienia (…) umowy o pracę w ten sposób, że odszkodowanie miało nie przysługiwać pracownikowi, jeżeli wygaśnięcie jego mandatu jako członka zarządu spółki nastąpi z powodu okoliczności leżących po stronie pracownika, w szczególności z jego winy lub na jego wniosek, jak również w sytuacji gdy rozwiązanie umowy nastąpi z winy pracownika - za wyjątkiem sytuacji, w której pracownik złoży rezygnację z pełnienia funkcji członka zarządu w terminie do dnia (…). W takiej sytuacji odszkodowanie wskazane w treści umowy o pracę miało pracownikowi przysługiwać.

Tym samym wypłacone pracownikowi na podstawie wyroku sądowego świadczenie, którego wysokość jak i zasady nie wynikały wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych, bowiem taką podstawę nie mogły stanowić ogólne przepisy Kodeksu cywilnego, lecz miały swoje źródło w postanowieniach umowy o pracę – nie jest odszkodowaniem ani zadośćuczynieniem, do którego miałyby zastosowanie przepisy prawa cywilnego regulujące wysokość lub zasady ustalania roszczeń odszkodowawczych.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że nie można uznać ww. świadczenia również za odszkodowanie, podlegające zwolnieniu na podstawie przywołanego wyżej art. 21 ust.1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy zwolnieniem objęte zostały wyłącznie inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień wymienionych w tym przepisie.

W niniejszej sprawie z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że świadczenie otrzymane przez pracownika było świadczeniem wypłaconym zgodnie z treścią umowy o pracę, zawartej pomiędzy Państwem i pracownikiem w kwocie „brutto” (a jej wysokość była modyfikowana stosownymi aneksami do tej umowy) i odnoszącego się do niej wyroku sądowego (wyroku Sądu (\`(...)\`) z (…) 2020 roku). W związku z tym świadczenie to nie może korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zakres zwolnienia wynikający z tego przepisu obejmuje tylko odszkodowania za tzw. szkodę rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie dotyczy utraconych korzyści. Specyfika prawa podatkowego nakazuje inaczej traktować odszkodowanie z tytułu poniesionych przez poszkodowanego strat i odszkodowanie z tytułu utraconego zysku. Odszkodowanie z tytułu utraconych korzyści, jakich poszkodowany mógł się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zatem, skoro zasądzona wyrokiem Sądu (\`(...)\`) kwota została ustalona na podstawie – jak sami Państwo wskazali we wniosku - _postanowień umownych, z których Powód wywodził swoje roszczenie o zapłatę tj. z: zapisu (…) umowy o pracę, zmienionej kolejnymi aneksami, z której wynikało, że Powodowi przysługuje jako pracownikowi prawo do wypłaty kwoty równiej dwunastomiesięcznemu wynagrodzeniu w sytuacji, gdy nie zostanie powołany do składu zarządu na następną kadencję, lub zostanie odwołany z pełnienia funkcji członka zarządu w trakcie trwania kadencji. Aneksem (…) dokonano zmiany brzmienia (…) umowy o pracę w ten sposób, że odszkodowanie miało nie przysługiwać pracownikowi, jeżeli wygaśnięcie jego mandatu jako członka zarządu spółki nastąpi z powodu okoliczności leżących po stronie pracownika, w szczególności z jego winy lub na jego wniosek, jak również w sytuacji gdy rozwiązanie umowy nastąpi z winy pracownika - za wyjątkiem sytuacji, w której pracownik złoży rezygnację z pełnienia funkcji członka zarządu w terminie do dnia (…)_, to tym samym nie stanowiła odszkodowania za rzeczywiste straty, które objęte jest zwolnieniem z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

**Wobec powyższego, wypłacona przez Państwa kwota świadczenia, która została zasądzona na rzecz pracownika przez Sąd (\`(...)\`) w (\`(...)\`), jest przychodem pracownika ze stosunku pracy (art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), podlegającym opodatkowaniu na tzw. zasadach ogólnych, według skali podatkowej (art. 27 ust. 1 ww. ustawy). Tym samym, Państwo jako zakład pracy wypłacający to świadczenie na rzecz pracownika mieli obowiązek obliczenia i poboru zaliczki na podatek dochodowy od dokonywanej wypłaty zgodnie z art. 31 tejże ustawy.**

Dodatkowe informacje
--------------------

### Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

W odniesieniu do przywołanych przez Państwa wyroków sądów administracyjnych oraz interpretacji indywidualnych stwierdzam, że zapadły one w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego niniejszą interpretację.

### Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
--------------------------------------------------------

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji
-----------------------------------------

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).