Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.479.2025.1.SG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-25
Teza: Ustalenia, czy Spółka kalkulując kwotę kosztów finansowania
dłużnego podlegającą ewentualnemu wyłączeniu z kosztów
uzyskania przychodów stosownie do art. 15c ustawy o CIT, w
kwocie kosztów finansowania dłużnego, o której mowa w art.
15c ust. 12 ustawy o CIT, powinna uwzględnić kwotę odsetek
od Kredytu inwestycyjnego skorygowaną o wartość korekty
wynikającej z transakcji IRS, tj.: odpowiednio powiększoną o
wartość Korekty w górę, tj. płatności wyrównawczej dokonanej
na rzecz Banku gdy stopa procentowa zmienna wynikająca z
Umowy kredytu jest niższa niż stała stopa procentowa
wynikająca z IRS albo odpowiednio pomniejszoną o wartość
Korekty w dół, tj. płatności wyrównawczej otrzymanej od
Banku gdy stopa procentowa zmienna wynikająca z Umowy
kredytu jest wyższa niż stała stopa procentowa wynikająca z
IRS
Słowa kluczowe: finansowanie
finansowanie-finansowanie dłużne
korekta
koszt-koszty uzyskania przychodów
kredyt
odsetki
ryzyko
zabezpieczenie
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15c
1
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Koszty
finansowania dłużnego
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15c-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15c-ust. 12

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 2 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    A. Sp. z o.o. sp.k. (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) jest rezydentem podatkowym w Polsce
    w rozumieniu ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
    (dalej: „ustawa o CIT” ), tzn. podlega w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości
    swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Wnioskodawca prowadzi
    działalność gospodarczą polegającą na realizacji projektów budowlanych (...).
    W 2019 r. Spółka zawarła z bankiem komercyjnym (dalej: „Bank”) umowę kredytu (dalej:
    „Umowa kredytu”), na mocy której Bank udzielił Spółce kredytu w formie:
    - tzw. kredytu budowlanego z przeznaczeniem w szczególności na finansowanie i
      refinansowanie przedsięwzięcia budowlanego obejmującego budowę kompleksu
      budynków biurowo-usługowych (waluta kredytu: PLN); oraz
    - tzw. kredytu inwestycyjnego, tj. kredytu powstałego z przekształcenia kredytu
      budowlanego po ziszczeniu się określonych w Umowie kredytu warunków z
      przeznaczeniem na długoterminowe finansowanie ww. przedsięwzięcia budowlanego,
      w tym w szczególności późniejszego wynajmu lokali w wybudowanych przez Spółkę
      budynkach (waluta kredytu: EUR; dalej: „Kredyt inwestycyjny”) - (dalej łącznie zwane
      jako: „Kredyt” lub „Kredyt bankowy”).
    Konstrukcja Kredytu bankowego, zakładająca podział na kredyt budowlany i Kredyt
    inwestycyjny, ma na celu wyłącznie ułatwienie zarządzania Kredytem bankowym oraz

    procesu nadzoru nad Kredytem bankowym. W rzeczywistości Kredyt inwestycyjny jest
    kontynuacją kredytu budowlanego, na nieznacznie odmiennych warunkach. Kredyt
    bankowy był i jest wykorzystywany przez Spółkę do prowadzonej działalności
    gospodarczej (środki z kredytu były/są wydatkowe na cele określone w Umowie kredytu
    wskazane również powyżej).
    Zgodnie z Umową kredytu ostateczna data spłaty Kredytu inwestycyjnego powinna
    nastąpić najpóźniej w najbliższy dzień płatności odsetek (określony jako 28-ty dzień każd
    ego miesiąca kalendarzowego) przypadający 10 lat po dacie konwersji z kredytu
    budowlanego.
    Na mocy postanowień Umowy kredytu Spółka spłaca obecnie co miesiąc odsetki od
    otrzymanego Kredytu inwestycyjnego, naliczane według stopy procentowej (w stosunku
    rocznym) będącej sumą: (i) stałej marży oraz (ii) zmiennej stopy EURIBOR 3M.
    Umowa kredytu zastrzega ponadto, że:
    - jeżeli wysokość oprocentowania Kredytu inwestycyjnego zabezpieczonego transakcjami
      pochodnymi, zabezpieczającymi ryzyko zmiany wysokości stóp procentowych (vide
      także poniżej - dalsza część opisu stanu faktycznego (winno być: stanu faktycznego
      /zdarzenia przyszłego)), miałaby w danym przypadku przybrać wartość ujemną, strony
      przyjmują, że wysokość oprocentowania wynosi zero, natomiast
    - jeżeli wysokość oprocentowania Kredytu inwestycyjnego niezabezpieczonego
      transakcjami pochodnymi miałaby w danym przypadku przybrać wartość ujemną,
      strony przyjmują, że wysokość zmiennej stopy procentowej EURIBOR 3M wynosi zero.
    „EURIBOR” oznacza oferowaną stopę dla depozytów udzielanych w euro na europejskim
    rynku międzybankowym.
    Indeks EURIBOR, wykorzystywany do ustalania oprocentowania Kredytu inwestycyjnego,
    ulega zmianom. Oprocentowanie Kredytu inwestycyjnego ma zatem charakter zmienny,
    uzależniony od zmieniających się w czasie stawek referencyjnych (stóp bazowych)
    EURIBOR. Z tego powodu każda z płatności odsetkowych może mieć inną wartość.
    Jednocześnie Umowa kredytu zobowiązuje Spółkę do zawarcia z Bankiem tzw. transakcji
    pochodnych zabezpieczających ryzyko zmiany stopy procentowej. W zakresie
    zabezpieczenia ryzyka zmiany stopy procentowej Spółka zawiera z Bankiem (a więc
    podmiotem jednocześnie kredytującym Spółkę, stroną Umowy kredytu) tzw. transakcje
    IRS.
    IRS (Interest Rate Swap), to pochodny instrument finansowy, mający za zadanie
    zabezpieczenie ryzyka zmiany stopy procentowej i obejmujący wzajemne zobowiązanie
    stron do dokonywania wymiany strumieni płatności odsetkowych w tej samej walucie,
    naliczanych od uzgodnionej kwoty nominalnej (kwoty kapitału Kredytu inwestycyjnego w
    przypadku Spółki) i dla ustalonego okresu, przy czym jedna ze stron płaci kwoty oparte na
    stałej stopie procentowej, zaś druga - na zmiennej stopie procentowej. Instrument IRS
    polega więc w praktyce na zamianie kwoty odsetek obliczonej w oparciu o zmienną stopę
    bazową (EURIBOR), na kwotę odsetek opartą o stałą stopę procentową.
    Tego typu transakcja zamiany stóp procentowych (IRS) jest narzędziem umożliwiającym
    minimalizację ryzyka zmiany stopy procentowej, szczególnie dedykowanym podmiotom
    narażonym na ryzyko zmiany stóp procentowych, korzystającym z finansowania
    oprocentowanego według stóp procentowych opartych na zmiennych stopach bazowych
    (takich jak np. EURIBOR). Dzięki IRS, Spółka w praktyce zamienia zmienne strumienie
    płatności odsetkowych na rzecz Banku na płatności stałe/ niezmienne, zyskując informację
    odnośnie wysokości przyszłych kosztów i przepływów pieniężnych, na której może
    bazować konstruując swoje plany finansowe. Spółka zabezpiecza w ten sposób swoją

    sytuację finansową przed wahaniami stóp bazowych EURIBOR i tym samym wahaniami
    odsetek). W ramach transakcji IRS Bank, co do zasady, zobowiązuje się płacić Spółce
    odsetki obliczane w oparciu o zmienną stawkę EURIBOR w zamian za płacone przez
    Spółkę odsetki naliczane w oparciu o stałą, z góry określoną stopę procentową.
    Zobowiązania stron (Spółki i Banku) z tytułu transakcji pochodnej IRS są więc następujące:
    - Bank co do zasady jest zobowiązany zapłacić Spółce odsetki obliczane w oparciu o
      zmienną stawkę procentową (EURIBOR) - jeżeli stawka zmienna przyjmuje wartość
      nieujemną,
    - Spółka co do zasady jest zobowiązana zapłacić Bankowi odsetki obliczane w oparciu o
      stałą stawkę procentową; za wyjątkiem szczególnego przypadku, gdy stawka zmienna
      przyjmuje wartość ujemną - wówczas Spółka, oprócz odsetek obliczonych w oparciu o
      stawkę stałą, powinna zapłacić Bankowi również odsetki obliczane w oparciu o
      (ujemną) zmienną stawkę procentową (EURIBOR).
    W rzeczywistości w ramach transakcji IRS pomiędzy Bankiem a Spółką, identyfikacja
    dwóch ww. strumieni płatności ma charakter wyłącznie kalkulacyjny - w ostatecznym
    rozrachunku pomiędzy Spółką a Bankiem dochodzi do jednej płatności rozliczeniowej IRS
    (jednego przelewu bankowego):
      - jeżeli stawka zmienna < stawka stała, to Spółka płaci Bankowi różnicę pomiędzy
      stawką stałą a stawką zmienną,
      - jeżeli stawka zmienna > stawka stała, to Bank płaci Spółce różnicę pomiędzy stawką
      zmienną a stawką stałą.
    Rozliczenie to ma więc formę „unettowioną” - poprzez rozliczenie wyłącznie różnicy
    pomiędzy płatnościami odsetkowymi opartymi o stałą a płatnościami opartymi o zmienną
    stopę procentową.
    Realizacja/rozliczenie IRS następuje równolegle do naliczenia odsetek od Kredytu
    inwestycyjnego, tj. na koniec okresu odsetkowego, z uwzględnieniem tych samych
    parametrów kwotowo-wartościowych, tj. kwoty kapitału Kredytu inwestycyjnego, od
    którego naliczane są odsetki (odsetki „zamienne” w IRS są naliczane według stałej stopy
    procentowej od tej samej „bazy”, od której naliczane są „standardowe” odsetki
    kredytowe). Praktyczny, faktyczny skutek transakcji IRS pomiędzy Spółką a Bankiem jest
    taki, że:
    1) Z jednej strony Spółka - na podstawie postanowień Umowy kredytu - jest zobowiązana
      płacić co miesiąc odsetki na rzecz Banku, naliczane według zmiennej stopy EURIBOR i
      taką kwotę odsetek Spółka faktycznie przelewa na rzecz Banku (Bank pobiera taką
      kwotę z rachunku bankowego Spółki).
    2) Z drugiej strony, każda taka płatność odsetek jest niejako automatycznie
      „korygowana” na podstawie IRS do wartości skalkulowanej w oparciu o stałą stopę
      procentową:
      a) jeżeli odsetki naliczane w oparciu o stawkę zmienną są wyższe od odsetek
        naliczanych w oparciu o stałą stawkę procentową, korekta następuje w dół - z
        korzyścią dla Spółki, poprzez ekonomiczne obniżenie odsetek (dalej: „Korekta w
        dół”); z formalnego punktu widzenia, dla celów ewidencji księgowo-podatkowej,
        Korekta w dół jest przez Spółkę wykazywana jako przychód,
      b) jeżeli odsetki naliczane w oparciu o stawkę zmienną kształtują się poniżej odsetek
        naliczanych w oparciu o stałą stawkę procentową, korekta następuję w górę - na n
        iekorzyść Spółki, poprzez ekonomiczne zwiększenie odsetek (dalej: „Korekta w

        górę”); z formalnego punktu widzenia, dla celów ewidencji księgowo-podatkowej,
        Korekta w dół jest przez Spółkę wykazywana jako koszt
      - i w zależności od rodzaju takiej korekty Bank albo Spółka dokonują odpowiedniej
        płatności na rzecz drugiej strony.
    Formalnie płatności z tytułu IRS („wyrównujące” odsetki od kredytu do stałej stopy
    procentowej) są więc dokonywane odrębnie (jako osobna płatność) od płatności odsetek
    od Kredytu inwestycyjnego (skalkulowanych z zastosowaniem zmiennej stopy
    procentowej) - na podstawie odrębnych od Umowy kredytu ustaleń pomiędzy Spółką a
    Bankiem. Należy jednak zwrócić uwagę, że Spółka i Bank już w samej Umowie kredytu
    zobowiązały się do stosowania tego rodzaju transakcji pochodnych zabezpieczających
    ryzyko stóp procentowych po stronie Spółki, czego praktycznym rezultatem jest ścisłe
    powiązanie płatności IRS z płatnościami odsetek, w rzeczywistości korygujących odsetki
    kredytowe do kwot skalkulowanych według stałej stopy procentowej.
    Transakcje IRS służą zabezpieczeniu ryzyka Spółki wynikającego ze zmienności stawki
    bazowej EURIBOR, stanowiącej podstawę do naliczania oprocentowania zmiennego od
    Kredytu inwestycyjnego w ramach Umowy kredytu. Brak takiego zabezpieczenia
    skutkowałby obowiązkiem zapłaty odsetek od Kredytu inwestycyjnego w
    nieprzewidywalnej, zmiennej wysokości. Dzięki zaś transakcjom IRS Spółka może
    zabezpieczyć wysokość kosztów odsetkowych i związane z tym przepływy finansowe w taki
    sposób, że wie i jest w stanie przewidzieć jakiej wysokości kosztu finansowania swojej
    działalności może się spodziewać. Dzięki temu Spółka może w sposób bardziej wiarygodny
    i pewny konstruować swoje plany finansowe i szerzej - inne działania gospodarcze. W
    praktyce transakcje IRS - wobec relatywnie wysokich stóp procentowych (w tym stóp
    bazowych EURIBOR) w ostatnich miesiącach i latach - ograniczają również samą wysokość
    kosztu finansowania działalności prowadzonej przez Wnioskodawcę.
    Spółka nie zawiera transakcji IRS w celach spekulacyjnych, lecz wyłącznie w związku z
    posiadaniem odpowiadającego tym transakcjom długu (Kredytu inwestycyjnego) i z zami
    arem ograniczenia ryzyka związanego ze zmiennością stóp procentowych.

## Pytanie

Czy Spółka kalkulując kwotę kosztów finansowania dłużnego podlegającą ewentualnemu
    wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów stosownie do art. 15c ustawy o CIT, w kwocie
    kosztów finansowania dłużnego, o której mowa w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, powinna
    uwzględnić kwotę odsetek od Kredytu inwestycyjnego skorygowaną o wartość korekty
    wynikającej z transakcji IRS, tj.:
    - odpowiednio powiększoną o wartość Korekty w górę, tj. płatności wyrównawczej
      dokonanej na rzecz Banku gdy stopa procentowa zmienna wynikająca z Umowy
      kredytu jest niższa niż stała stopa procentowa wynikająca z IRS albo
    - odpowiednio pomniejszoną o wartość Korekty w dół, tj. płatności wyrównawczej
      otrzymanej od Banku gdy stopa procentowa zmienna wynikająca z Umowy kredytu
      jest wyższa niż stała stopa procentowa wynikająca z IRS?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka kalkulując kwotę kosztów finansowania dłużnego
    podlegającą ewentualnemu wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów stosownie do
    art. 15c ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”), w kwocie kosztów finansowania
    dłużnego, o której mowa w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, powinna uwzględnić kwotę

    odsetek od Kredytu inwestycyjnego skorygowaną o wartość korekty wynikającej z
    transakcji IRS, tj.:
    - odpowiednio powiększoną o wartość Korekty w górę, tj. płatności wyrównawczej
      dokonanej na rzecz Banku gdy stopa procentowa zmienna wynikająca z Umowy
      kredytu jest niższa niż stała stopa procentowa wynikająca z IRS albo
    - odpowiednio pomniejszoną o wartość Korekty w dół, tj. płatności wyrównawczej
      otrzymanej od Banku gdy stopa procentowa zmienna wynikająca z Umowy kredytu
      jest wyższa niż stała stopa procentowa wynikająca z IRS.
    Zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, są
    obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w
    części, w jakiej nadwyżka koszt w finansowania dłużnego przekracza wyższą ze
    wskazanych kwot:
    1. kwotę 3 000 000 zł albo
    2. kwotę obliczoną według następującego wzoru:
    [(P - Po) - (K - Am - Kfd)] 30%
    w którym poszczególne symbole oznaczają:
    P - zsumowaną wartość przychód w ze wszystkich źródeł przychodów, z których dochody
    podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym,
    Po - przychody o charakterze odsetkowym,
    K - sumę kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszeń wynikających z niniejszego
    ustępu,
    Am - odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. 16a-16m, zaliczone w roku
    podatkowym do kosztów uzyskania przychodów,
    Kfd - zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów koszty
    finansowania dłużnego nieuwzględnione w wartości początkowej środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych, przed dokonaniem pomniejszeń wynikających z
    niniejszego ustępu.
    Przez nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego rozumie się kwotę, o jaką poniesione
    przez podatnika koszty finansowania dłużnego, podlegające zaliczeniu do kosztów
    uzyskania przychodów w roku podatkowym, przewyższają uzyskane przez podatnika w
    tym roku podatkowym podlegające opodatkowaniu przychody o charakterze odsetkowym
    (art. 15c ust. 3 ustawy o CIT).
    Z kolei zgodnie z art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, przez koszty finansowania dłużnego
    rozumie się wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w
    tym od podmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych
    środków, w szczególności odsetki, w tym skapitalizowane lub ujęte w wartości
    początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje,
    premie, część odsetkową raty leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie
    zobowiązań oraz koszty zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty pochodnych
    instrumentów finansowych, niezależnie na rzecz kogo zostały one poniesione.
    Definicja kosztów finansowania dłużnego zawarta w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT jest więc
    szeroka i co do zasady obejmuje wszystkie koszty związane z uzyskaniem od innych
    podmiotów środków finansowych i korzystaniem z tych środków - wymieniając
    jednocześnie przykładowe grupy/kategorie tego rodzaju kosztów. Wśród kosztów
    zakwalifikowanych przez samego ustawodawcę jako koszty finansowana dłużnego
    znajdują się m.in. odsetki oraz koszty zabezpieczenia zobowiązań związanych z
    pozyskaniem i Z lub korzystaniem z finansowania zewnętrznego. Sposób zdefiniowania w
    ustawie o CIT kosztów finansowania dłużnego jako „wszelkiego rodzaju kosztów”

    związanych z uzyskaniem i korzystaniem z finansowania zewnętrznego jak i rodzaj i
    charakter wymienionych przykładowo kategorii tego rodzaju kosztów, wskazuje, że
    intencją ustawodawcy było zaliczenie do kosztów finansowania dłużnego wszelkich
    kosztów związanych bezpośrednio lub pośrednio z pozyskaniem finansowania dłużnego.
    W ocenie Wnioskodawcy, odsetki od Kredytu inwestycyjnego, skorygowane o Korektę w
    dół albo o Korektę w górę - na skutek zastosowania instrumentu IRS zabezpieczającego
    kwoty zobowiązań odsetkowych na stałym poziomie (zgodnie z ustaloną przez Bank i
    Spółkę stałą stopą procentową) - mieszczą się w tak zakreślonej definicji kosztów
    finansowania dłużnego.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego (winno być: stanu faktycznego/zdarzenia
    przyszłego), w rzeczywistości naliczenie i rozliczenie odsetek od Kredytu inwestycyjnego
    (na podstawie Umowy kredytu i z uwzględnieniem IRS) wygląda w ten sposób, że:
    1) Z jednej strony Spółka - na podstawie postanowień Umowy kredytu - jest
      zobowiązana płacić co miesiąc odsetki na rzecz Banku, naliczane według zmiennej
      stopy EURIBOR i taką kwotę odsetek Spółka faktycznie przelewa na rzecz Banku
      (Bank pobiera taką kwotę z rachunku bankowego Spółki).
    2) Z drugiej strony, każda taka płatność odsetek jest niejako automatycznie
      „korygowana” na podstawie IRS do wartości skalkulowanej w oparciu o stałą stopę
      procentową:
      a) jeżeli odsetki naliczane w oparciu o stawkę zmienną są wyższe od odsetek
        naliczanych w oparciu o stałą stawkę procentową - następuje Korekta w dół,
      b) jeżeli odsetki naliczane w oparciu o stawkę zmienną kształtują się poniżej odsetek
        naliczanych w oparciu o stałą stawkę procentową (...) - następuje Korekta w górę
      - i w zależności od rodzaju takiej korekty Bank albo Spółka dokonują odpowiedniej
        płatności na rzecz drugiej strony.
    Z formalno-technicznego punktu widzenia Spółka płaci więc na rzecz Banku odsetki od
    Kredytu inwestycyjnego wyliczone według zmiennej stopy procentowej, ale faktycznie -
    jako skutek zastosowania instrumentu finansowego IRS mającego za zadanie ograniczyć
    ryzyko zmienności/nieprzewidywalności kosztów odsetkowych - ponosi koszt odsetek w
    kwocie ustalonej z zastosowaniem stałej stopy procentowej.
    Z ekonomicznego punktu widzenia, IRS koryguje wartość odsetek należnych z tytułu
    zawartej Umowy kredytu. Dzięki instrumentowi IRS Spółka - zamiast odsetek opartych o
    zmienną stopę procentową (wedle zasad wskazanych w Umowie kredytu) - spłaca
    efektywnie odsetki oparte o stałą stopę procentową. Nieuwzględnienie więc Korekty w dół
    lub Korekty w górę wynikających ze stosowania IRS w kosztach finansowania dłużnego, o
    których mowa w art. 15c ust. 1 i 12 ustawy o CIT powodowałoby, że nie odzwierciedlałyby
    one rzeczywistego ciężaru finansowego (obciążenia kosztowego) jaki Spółka ponosi w
    związku z zaciągnięciem Kredytu w Banku.
    Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że taki sposób kalkulacji i rozliczenia odsetek od Kredytu
    inwestycyjnego wynika z ustaleń umownych tylko i wyłącznie pomiędzy Spółką a Bankiem
    (bez udziału innych podmiotów) - będącym jednocześnie kredytodawcą i stroną transakcji
    IRS. Naliczenie odsetek zgodnie z Umową kredytu oraz ich „skorygowanie” w ramach IRS
    stanowi więc tak naprawdę jeden spójny mechanizm rozliczania kosztów finansowania
    kredytowego udzielonego Spółce przez Bank. Uzasadnienie dla takiego właśnie
    traktowania odsetek od Kredytu inwestycyjnego wraz z Korektą w górę oraz Korektą w
    dół, można także znaleźć w przepisach Dyrektywy Rady (EU) 2016/1164 z 12 lipca 2016 r.
    ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania
    opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego
    (dalej: „Dyrektywa ATAD”) - która to Dyrektywa stanowiła podstawę do wprowadzenia w
    ustawie o CIT przepisów ograniczających rozpoznawanie kosztów finansowania dłużnego

    w kosztach uzyskania przychodów. Zgodnie z art. 2 pkt 1 Dyrektywy ATAD „koszty
    finansowania zewnętrznego” oznaczają „wydatki z tytułu odsetek od wszystkich form
    zadłużenia, inne koszty ekonomicznie równoważne odsetkom i wydatki poniesione w
    związku z pozyskiwaniem finansowania”.
    W definicji tej podkreślono więc intencję objęcia zakresem pojęcia „kosztów finansowania
    zewnętrznego” wszystkich ekonomicznych, rzeczywistych kosztów związanych z
    uzyskaniem finansowania od innych podmiotów. Uznanie za koszty finansowania
    dłużnego odsetek od Kredytu inwestycyjnego „skorygowanych” o Korektę w górę lub
    Korektę w dół - jako faktycznego, ekonomicznego kosztu odsetkowego - w pełni
    realizowałoby więc również cel i intencję Dyrektywy ATAD.
    W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawcy należy uznać, że wynik powstały na
    rozliczeniu instrumentu IRS (Korekta w górę lub Korekta w dół) powinien być
    uwzględniany w kalkulacji kosztów finansowania dłużnego, o której mowa w art. 15c ust. 1
    ustawy o CIT - jako czynnik efektywnie i faktycznie zwiększający lub zmniejszający wartość
    odsetek od Kredytu inwestycyjnego (korygujący ich wartość od przyjętej przez Spółkę i
    Bank stałej stopy procentowej). Spółka powinna więc każdorazowo korygować wartość
    nadwyżki kosztów finansowania dłużnego w taki sposób, że Korekta w dół zmniejsza
    nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego, a Korekta w górę zwiększa nadwyżkę kosztów
    finansowania dłużnego. Dopiero bowiem w efekcie uwzględnienia tych korekt, w wyniku
    podatkowym Spółki zostanie wykazana rzeczywista wartość kosztu finansowego
    ponoszonego przez Spółkę w związku z Kredytem inwestycyjnym.
    Podobne stanowisko zostało zaprezentowane przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej w indywidualnej interpretacji prawa podatkowego z 16 sierpnia 2018 r., Znak:
    0114-KDIP2-2.4010.273.2018.1.AM, w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
    dokonując wykładni przepisów art. 15c ustawy o CIT w podobnej sytuacji faktycznej,
    skonkludował ostatecznie, że:
    „Instrument IRS koryguje wartość odsetek płaconych z tytułu zawartej umowy kredytu,
    wpływa zatem na rzeczywistą wysokość kosztu ponoszonego przez Spółkę w związku ze
    spłatą kredytu.
    W świetle powyższego Spółka powinna ustalać nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego
    z uwzględnieniem nie tylko kosztów ponoszonych z zawarciem takiego instrumentu
    finansowego, ale również wyniku na rozliczeniu instrumentu finansowego IRS, przy czym
    dodatni wynik na rozliczeniu instrumentu IRS zmniejsza nadwyżkę kosztów finansowania
    dłużnego, a wynik ujemny zwiększa nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego.”
    Za takim rozumieniem przepisów art. 15c ustawy o CIT przemawia też powszechne
    akceptowane przez organy podatkowe stanowisko, iż jako koszty finansowania dłużnego
    powinny być też uwzględniane nie tylko ujemne różnice kursowe związane z
    zaciągnięciem i spłatę pożyczek w walutach obcych (jako zwiększenie tych kosztów), ale
    także dodatnie różnice kursowe (jako zmniejszenie tych kosztów; korekta w dół) - tak aby
    odzwierciedlić rzeczywisty, ekonomiczny wpływ tych różnic kursowych na rzeczywistą,
    ekonomiczną wartość kosztów związanych z finansowaniem dłużnym. Przykładowo -
    interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 26 sierpnia 2024 r., Znak: 0111-
    KDIB2-1.4010.320.2024.1.AR, w której wskazano m.in., że:
    „(...) kalkulacja różnic kursowych stanowi mechanizm służący dostosowaniu rozliczeń
    podatkowych do wysokości rzeczywistych przysporzeń majątkowych podatnika. Dodatnie
    różnice kursowe są ekonomicznie korzystne i powstają w przypadku, gdy na skutek
    transakcji pieniężnej wyrażonej w walucie podatnik płaci mniej niż powinien, gdyby cena
    transakcyjna była wyrażona w PLN. Natomiast ujemne różnice kursowe są ekonomicznie
    niekorzystne dla podatnika - powstają bowiem w przypadku, gdy podatnik płaci więcej niż
    powinien, gdyby cena transakcyjna była wyrażona w PLN. W obu przypadkach różnice

    kursowe związane są z kosztami finansowania, z tą tylko różnicą, że w przypadku wzrostu
    kursu waluty koszt finansowania ulega zwiększeniu, natomiast w przypadku spadku
    wartości waluty, koszt ten się odpowiednio zmniejsza.
    W związku z tym, ujemne, jak i dodatnie różnice kursowe wynikające z zaciągniętych
    pożyczek powinny być uwzględniane w kosztach finansowania dłużnego w rozumieniu art.
    15c ust. 12 ustawy o CIT, gdyż pozostają w związku z uzyskanym finansowaniem dłużnym
    jako wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem finansowania od innego podmiotu
    w drodze zaciągniętej od niego pożyczki w walucie obcej.”

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienie prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie
    interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z
    powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych,
    stwierdzić należy, że są one rozstrzygnięciami wydanymi w konkretnych sprawach,
    osadzonych w określonych okolicznościach i tylko do nich się odnoszących, nie są zatem
    wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej, zgodnie z którym:
      interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku
      stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy
      wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia
      prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.