Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.128.2020.10.S.JG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-24
Teza: Opodatkowanie usług pośrednictwa świadczonych przez
Spółkę w sprzedaży usług turystyki.
Słowa kluczowe: Unia Europejska (Wspólnota Europejska)-terytorium Unii
Europejskiej
pośrednictwo
terytorium-terytorium Polski
turystyka
usługi-usługi pośrednictwa
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Definicja podatnika przy określeniu
miejsca świadczenia usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Podstawa opodatkowania usług
turystyki
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Stawka podatku dla usług turystyki
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Świadczenie usług turystyki na
terytorium Unii Europejskiej jak i poza nim
Przepisy: [VAT] Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie
towarów i usług, dla których obniża się stawkę podatku
od towarów i usług, oraz warunków stosowania stawek
obniżonych.-Rozdział 4-§ 6-ust. 1-pkt 7
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 7
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 8
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 lutego 2020 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie opodatkowania usług pośrednictwa świadczonych przez Spółkę w sprzedaży
    usług turystyki. Uzupełnili go Państwo pismami z: 25 marca 2020 r. (data wpływu 27 marca
    2020 r.) i 18 maja 2020 r. (data wpływu 20 maja 2020 r.) - w odpowiedzi na wezwania.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. Sp. z o.o. w (...) w dniu 20 marca 2004 r. zawarło porozumienie o współpracy, a
    następnie umowę w dniu 31 marca 2004 r. z niemiecką firmą działającą pod nazwą B. z
    siedzibą w (...) w Niemczech. Przedmiotem umowy była reprezentacja klientów, tj.
    nabywców imprez turystycznych, podczas zakupu oraz wykonywania produktów
    turystycznych niemieckich organizatorów, których oferty - imprezy turystyczne - dostępne

    były w systemie rezerwacyjnym, za pośrednictwem którego dokonywano rezerwacji na
    zlecenie Klientów. Ponadto celem umowy było:
    a) nawiązanie współpracy w zakresie tworzenia kanałów sprzedaży imprez turystycznych
      na terenie Polski, sieć sprzedaży stanowić będą polskie biura agencyjne, które zawrą
      umowę z A.,
    b) zwiększenie limitu sprzedaży w celu uzyskania zwiększonej prowizji od poszczególnych
      touroperatorów,
    c) w przeciągu 2 lat utworzenie współpracujących ze sobą konsorcjów turystycznych.
    Zaznaczyć należy, że B. nie jest „organizatorem turystyki” w rozumieniu przepisów prawa
    zarówno w Polsce jak i w Niemczech, jest natomiast swego rodzaju „hurtownikiem”
    nabywającym pakiety imprez turystycznych od niemieckich organizatorów turystyki, a
    następnie sprzedaż tych imprez za pośrednictwem utworzonych kanałów dystrybucji na
    terenie Niemiec i w Polsce. Umowy bazowe z niemieckimi organizatorami posiada
    korporacja funkcjonująca pod nazwą (...), z którą B. miało zawartą umowę na sprzedaż
    pakietów turystycznych.
    Działalność korporacji pod nazwą (...): „Kooperacja obsługuje ponad (...) biur podróży w
    łącznie 29 krajach europejskich. Wszyscy partnerzy (...) korzystają z bogatego portfolio
    usług i skoncentrowanego know-how z wieloletnich doświadczeń w dziedzinie turystyki.
    Firma wspiera swoich partnerów z pasją, kompetencją i osobistym doradztwem, znajduje
    indywidualne rozwiązania i zapewnia sukces ekonomiczny poprzez atrakcyjne warunki
    ramowe. (...) postrzega siebie jako partnera - dla firmy biura podróży są w centrum uwagi.
    Dzięki pełnej technologii dla przemysłu turystycznego, (...) oferuje wszystkie ważne
    rozwiązania programowe w pakiecie na jednej platformie. Poszczególne aplikacje są ze
    sobą doskonale połączone, dzięki czemu możliwa jest praca w sieci, zautomatyzowana i
    wydajna.”
    Struktura funkcjonowania rynku turystycznego niemieckiego i polskiego to wzajemnie
    zależna konstrukcja, polegająca na tym, że:
    a) organizatorzy niemieccy (np. (...) i wiele innych) nabywają usługi turystyczne zarówno
      na terenie UE jak i poza jej granicami dla bezpośredniej korzyści turysty i są
      faktycznymi i jedynymi organizatorami imprez turystycznych w rozumieniu ustawy.
      Organizatorzy negocjują i zawierają umowy z usługodawcami usług turystycznych we
      własnym imieniu, na własny rachunek, na własną odpowiedzialność w każdym
      zakresie. Dokonując kalkulacji produktu turystycznego uwzględniają także prowizje,
      którą zapłacą Agentom czy Pośrednikom, którzy będą sprzedawali tę ofertę.
      Bezsprzeczne jest to, że ta część usługi realizowana jest wyłącznie w siedzibie
      Pośrednika lub Agenta na terenie UE, a nie poza granicami Wspólnoty,
    b) organizatorzy imprez turystycznych tworzą produkty turystyczne według własnej
      wiedzy, rozpoznania potrzeb rynku i na własną odpowiedzialność finansową i prawną.
      Proces tworzenia znajduje swój finał w systemach rezerwacyjnych, ponieważ gotowe
      pakiety turystyczne są wprowadzone do systemów umożliwiających wyszukiwanie i
      rezerwację przez Pośrednika i Agenta. Po dokonaniu rezerwacji każdy organizator w
      swoim systemie otrzymuje informację o tym fakcie. Następnym krokiem jest zapłata
      na wskazane konto organizatora, a po dokonaniu zapłaty organizator wysyła
      dokumenty podróży na wskazany adres mailowy bądź drogą pocztową,
    c) organizatorzy nie zajmują się sami sprzedażą imprez turystycznych na rzecz
      indywidualnych klientów i nie tworzą sami kanałów dystrybucji do sprzedaży swoich
      pakietów turystycznych. Organizatorzy zawierają umowy z korporacją (...) na
      organizację procesu sprzedaży, który tworzy sieć biur agencyjnych oraz multi
      agencyjnych. Z tego, co Wnioskodawcy wiadomo, w Niemczech funkcjonuje
      przynajmniej 5 różnych korporacji tego typu,

    d) B. było podmiotem współpracującym ze (...) jako „multi agent” -„hurtownik”, który
      poprzez swoje kanały dystrybucji dokonuje sprzedaży ofert turystycznych na terenie
      Niemiec i Polski, a w zamian za wykonaną usługę pośrednictwa w sprzedaży
      produktów turystycznych otrzymuje prowizje,
    e) B. zawarło umowę z Pośrednikiem w rozumieniu prawa polskiego tj. z A., w ramach
      której udostępniło pośrednikowi systemy rezerwacyjne, w oparciu o które Pośrednik
      mógł w imieniu reprezentowanych przez siebie Klientów polskich nabywać oferty
      niemieckich organizatorów, o których mowa w punkcie a. Z kolei Pośrednik opracował
      i dostosował dokumentację dotyczącą zawierania umów zlecenia z polskimi Klientami
      zgodnie z obowiązującym prawem, jak też wykonywania tych zleceń przez
      reprezentowanie Klientów zarówno przy nabywaniu, jak i realizacji imprez
      turystycznych przez polskich Klientów,
    f) Pośrednik z kolei zawarł umowy agencyjne z polskimi przedsiębiorcami na
      wykonywanie przez nich w imieniu Pośrednika czynności opisanych w pkt e) wobec
      polskich Klientów. W zamian za wykonywanie wspomnianych czynności Agenci
      działający w imieniu Pośrednika, po wykonaniu czynności na rzecz Klienta, otrzymywali
      wynagrodzenie prowizyjne w oparciu o faktury wystawiane przez Agentów, przy czym
      zaznaczyć należy, że A. było pośrednikiem turystycznym w rozumieniu ustawy o
      usługach turystycznych z dnia 29 sierpnia 1997 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 223,
      poz. 2268 - dalej „u.t.”), natomiast Agenci związani z Pośrednikiem nie byli agentami
      turystycznymi w rozumieniu tejże ustawy.
    Zgodnie bowiem z art. 3 pkt. 6 i 7 u.t.:
        pośrednik turystyczny to „przedsiębiorca, którego działalność polega na
        wykonywaniu, na zlecenie klienta, czynności faktycznych i prawnych związanych z
        zawieraniem umów o świadczenie usług turystycznych;
        agent turystyczny to „przedsiębiorca, którego działalność polega na stałym
        pośredniczeniu w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych na rzecz
        organizatorów turystyki posiadających zezwolenia w kraju lub na rzecz innych
        usługodawców posiadających siedzibę w kraju”.
    A. spełniał wszystkie warunki, o których mowa w wyżej przytoczonej definicji ustawowej, a
    także wymogi przewidziane w art. 5 u.t., w tym posiadało stosowne zezwolenie na
    prowadzenie działalności jako Pośrednik - wpis do Centralnej Ewidencji Organizatorów i
    Pośredników Turystycznych zezwolenie nr (...), natomiast biuro to nie było organizatorem
    turystyki, wobec czego powiązani z nim Agenci nie byli agentami turystycznymi w
    rozumieniu art. 3 pkt 7 u.t.
    Klienci dokonywali wyboru spośród wielu ofert turystycznych zamieszczonych na stronie
    internetowej Pośrednika, po czym wskazywali Pośrednikowi produkt, interesującą ich
    imprezę turystyczną natomiast Pośrednik w imieniu i na rzecz klienta nabywał tą imprezę,
    a następnie reprezentował Klienta w toku jej realizacji. W związku z tym Klient nabywający
    usługi turystyczne niemieckich organizatorów za pośrednictwem Agenta otrzymywał
    dokumenty z wyraźnym wskazaniem na strony umowy: Pośrednika, Agenta działającego w
    imieniu Pośrednika oraz Klienta:
    a) umowę polską, w której następowało wskazanie niemieckiego organizatora oraz dane
      biura agencyjnego działającego w imieniu Pośrednika;
    b) potwierdzenie rezerwacji oferty z niemieckiego systemu rezerwacyjnego wraz z
      danymi organizatora, „hurtownika” czyli B. oraz danymi Klienta;
    c) ogólne warunki uczestnictwa danego organizatora przetłumaczone przez Pośrednika
      na język polski, opis oferty/zakwaterowania przetłumaczony na język polski

      translatorem (funkcja dostępna na stronie Pośrednika) według opisu konkretnego
      organizatora.
    Sprzedawane pakiety turystyczne w całości były organizowane przez niemieckich
    organizatorów i wszelka dokumentacja dotycząca zakupu poszczególnych usług dla
    bezpośredniej korzyści turysty stanowiła ich tajemnicę i knowhow, do których ani
    kooperacja (...), ani B., ani A. w żadnym wariancie nie mieli dostępu. Z tej przyczyny ani A.,
    ani jej Agenci nie spełniali i nie spełniają wymogów art. 119 ust. 1 Ustawy z dnia 11 marca
    2004 r. o podatku od towarów i usług roku.
    W żadnym wypadku A. nie wykonywało czynności przewidzianych dla organizatorów
    turystyki. W szczególności Biuro nie nabywało we własnym imieniu usług i towarów od
    innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści turysty, jak też nie działało na rzecz klientów
    we własnym imieniu i na własny rachunek, bowiem działało wyłącznie w ramach
    upoważnienia otrzymanego od klienta w celu reprezentowania go wobec organizatora
    turystyki, który swoją siedzibę miał w Niemczech. Oferowanie i rezerwacja oferty
    niemieckich produktów turystycznych wykonywane było wyłącznie na terytorium Polski
    (UE) w siedzibie podmiotów dokonujących sprzedaży oraz za pośrednictwem Internetu. W
    imieniu Pośrednika oferta niemieckich biur podróży była prezentowana, omawiana i
    rezerwowana na terenie całego kraju (UE) w siedzibie innych podmiotów, które zawarły
    umowę agencyjną z Pośrednikiem. Umowy te zawierały upoważnienie do „zawierania w
    imieniu Pośrednika umów dotyczących imprez turystycznych touroperatorów niemieckich
    oraz oferowania, udostępniania programów wycieczkowych i związanych z nimi usług”.
    Za wykonywane czynności oferowania i rezerwowania (biura agencyjne) podmioty, które
    zawarły umowę i dokonywały rezerwacji otrzymywały prowizję opodatkowaną na
    zasadach ogólnych ze stawką 23 % podatku VAT.
    Spółka A. oraz podmioty z nią współpracujące prezentowały produkty turystyczne na
    zlecenie Klienta, a następnie tegoż Klienta nabywały te produkty od podmiotu, który w
    polskich realiach może być nazwany „hurtownikiem turystycznym”. Działalność
    Pośrednika polega na usłudze prezentowania i udzielania informacji na temat danej
    oferty, do czego potrzebne są narzędzia i predyspozycje w zakresie sprzedaży. Pośrednik
    na własny koszt prowadził szkolenie pracowników w zakresie znajomości języków,
    prowadzenia szeroko pojętych akcji marketingowych, promocyjnych i na portalach
    społecznościowych. Pośrednik na własny koszt przygotował stronę do prezentowania
    produktu niemieckiego. Na własny rachunek prowadzi akcje marketingowe, promocyjne w
    tym działania (...), reklama adwords i w mediach społecznościowych. W efekcie końcowym
    celem Pośrednika jest dokonanie transakcji rezerwacji. W zamian za czas poświęcony
    Klientowi na prezentację oferty, udzielenie informacji bezpośredniej lub mailowej i w
    rezultacie dokonania rezerwacji oferty Pośrednik, czy podmioty z nim współpracujące,
    otrzymują wynagrodzenie za swoją pracę będące ich przychodem opodatkowanym 23%
    stawką VAT.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie stanu faktycznego z 25 marca 2020 r. (data wpływu 27
    marca 2027 r.)
    W 2019 r. jeden z agentów A. przesłał Spółce faktury korygujące VAT, odnoszące się do
    faktur VAT wystawianych przez tego agenta w okresie od grudnia 2013 r. do grudnia 2015
    r. (dotychczas). Korekta polegała na zastosowaniu we wspomnianych fakturach stawki
    podatkowej „0%” w miejsce pierwotnie zastosowanej stawki „23%”. Korekty dotyczyły
    faktur na prowizje z tytułu sprzedaży faktycznie realizowanych usług turystycznych, z
    których korzystał Klient poza terytorium UE. Spółka zwróciła przesłane faktury korygujące
    bez księgowania stwierdzając, że stawka pierwotnie (tj. na zasadach ogólnych) stosowana
    jest prawidłowa, jednakże były agent nadal podnosi swoje roszczenia dotyczące zwrotu
    jego zdaniem nienależnie pobranego podatku należnego VAT według stawki 23%.
    W świetle powyższego Spółka ma oczywisty interes prawny w wyjaśnieniu wyżej wskazanej
    kwestii, bowiem dotyczy ona prawnopodatkowej sytuacji Spółki w zakresie rozliczeń

    między nią a agentami, przy udziale których wykonywała swoją działalność. Pod rządem
    ustawy o usługach turystycznych z dnia 29 sierpnia 1997 r. Spółka prowadziła działalność
    jako pośrednik turystyczny w rozumieniu art. 3 pkt 6 tejże ustawy, nie zaś jako pośrednik
    handlowy nabywający usługi dla bezpośredniej korzyści turysty. Spółka bowiem nie
    nabywała od organizatorów turystyki żadnych imprez turystycznych i nie zbywała ich
    następnie swoim klientom, lecz działając w imieniu i na rzecz klientów nabywała od
    organizatorów turystyki poszczególne imprezy turystyczne (pakiety turystyczne) w tym
    świadczone poza terytorium UE, a klienci korzystali ze świadczeń objętych tymi
    imprezami. Dokonywane przez spółkę czynności prawne pociągały skutki bezpośrednio
    dla klientów spółki (art. 95 § 2 Kodeksu cywilnego) w związku z czym nie sposób twierdzić,
    że Spółka pośredniczyła w nabywaniu tych usług przez klientów.
    Spółka oraz podmioty z nią współpracujące w swojej siedzibie i za pośrednictwem swoich
    stron internetowych dokonywali czynności wyłącznie związanych z obsługą Klienta
    (prezentacja gotowej oferty, udzielanie informacji o hotelu i regionie rezerwacja oraz
    obsługa rezerwacji - dokumenty podróży itp.). Tego rodzaju czynności nie są uznawane
    jako usługi dla bezpośredniej korzyści turysty i nie podlegają rozliczeniom VAT marża.
    Agenci w relacjach z Klientami także wykonywali w imieniu i na rzecz spółki czynności
    wyżej opisane, w zamian za ustalone w umowach agencyjnych wynagrodzenie prowizyjne,
    wobec czego ich tym bardziej nie można uznać za podmioty nabywające imprezy
    turystyczne dla bezpośredniej korzyści turysty w celu ich odprzedaży klientom, bowiem -
    przy udziale spółki - jedynie reprezentowali klientów przy nabyciu imprez turystycznych.
    Usługi pośrednictwa w sprzedaży usług turystycznych nie są traktowane jako element
    usługi turystycznej. Nie korzystają również ze szczególnej procedury opodatkowania
    marży ani też nie korzystają z wynikających ze stosowania tej procedury stawek VAT.
    Podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych. W tym przypadku nie ma znaczenia w
    odniesieniu do ustalania prawidłowej stawki podatku VAT, czy przedmiotowe
    pośrednictwo dotyczy usług turystycznych realizowanych na terytorium kraju, terytorium
    Unii Europejskiej oraz poza terytorium Unii.
    Oczywistym jest, że Dyrektor Krajowej Informacji Podatkowej nie dokonuje wykładni
    przepisów ustawy o usługach turystycznych, jednakże skoro istniała ustawowo definicja
    pojęcia „pośrednictwo turystyczne” to nie sposób tej definicji pominąć przy ocenie
    prawnopodatkowej sytuacji zarówno Spółki jak i agentów działających w jej imieniu.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie stanu faktycznego z 18 maja 2020 r. (data wpływu 20 maja
    2020 r.)
    Według ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych i zgodnie ze stanem
    prawnym do 1 lipca 2018 r. Wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą jako
    pośrednik turystyczny czyli „przedsiębiorca, którego działalność polega na wykonywaniu,
    na zlecenie Klienta, czynności faktycznych i prawnych związanych z zawieraniem umów o
    świadczenie usług turystycznych”. W ramach tej działalności w imieniu i na rzecz
    Wnioskodawcy, te same czynności na terenie Polski wykonywały podmioty z nim
    współpracujące w ramach zawartych z Wnioskodawcą umów agencyjnych. Wynagrodzenie
    za wykonywane czynności na rzecz Klientów było elementem ceny, którą płacił Klient. Cała
    należność za zakupioną imprezę turystyczną zapłacona przez Klienta przekazywana była
    na konto niemieckiego organizatora imprezy turystycznej. Następnie Wnioskodawca w
    miesiącu następującym po rozpoczęciu imprezy za faktycznie wykonaną pracę, czyli
    dokonanie rezerwacji w systemie (przy użyciu swoich środków, narzędzi, umiejętności
    itp.), otrzymywał wynagrodzenie ustalane procentowo od ceny imprezy. Z tej kwoty
    dokonywana była zapłata na rzecz podmiotów współpracujących z Wnioskodawcą.
    Wnioskodawca świadczył usługę pośrednictwa w sprzedaży imprez turystycznych na
    zlecenie Klientów. Świadczona usługa pośrednictwa (wyszukiwanie ofert, prezentacja za
    pośrednictwem swoich narzędzi pracy, dzięki umiejętnościom i predyspozycjom) nie była
    usługą dla bezpośredniej korzyści turysty w rozumieniu ustawy po podatku VAT. Przez
    usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się bowiem usługi stanowiące składnik

    świadczonej usługi turystycznej, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie,
    ubezpieczenie. Wszelkie pozostałe usługi podlegają ogólnym zasadom opodatkowania, nie
    tylko w zakresie określenia podstawy opodatkowania, w tym także w zakresie miejsca
    świadczenia, ale również w odniesieniu do pozostałych zasad obliczania podatku od
    towarów i usług. Wnioskodawca nie świadczył usług pośrednictwa w sprzedaży imprez na
    rzecz B.
    Wnioskodawca nie świadczył usług na rzecz B., ale na rzecz swoich Klientów, których
    reprezentował wobec B. Wnioskodawca był uczestnikiem procesu wyszukania ofert
    turystycznych na zlecenie swoich Klientów. Po dokonaniu wyboru oferty przez Klienta, to
    Klient nabywał usługę turystyczną za pośrednictwem Wnioskodawcy od podmiotu
    niemieckiego. Cała kwota z tytułu zakupionej wycieczki przekazywana była do
    organizatora. Za faktycznie dokonaną i zrealizowaną imprezę turystyczną Wnioskodawca
    (a następnie podmioty z nim współpracujące) otrzymywały procentowe wynagrodzenie za
    wykonaną usługę, które było elementem składowym ceny imprezy zapłaconej przez
    Klienta. Czynności te dokumentowane były fakturami VAT z naliczoną stawką na zasadach
    ogólnych. Wnioskodawca wystawiał na rzecz B. faktury na wynagrodzenie z tytułu
    wykonywania, na zlecenie Klienta, czynności faktycznych i prawnych związanych z
    zawieraniem umów o świadczenie usług turystycznych.
    Wynagrodzenie otrzymane od B. nie jest prowizją, ponieważ Wnioskodawca funkcjonował
    jako pośrednik turystyczny, wykonujący działalność gospodarczą w zakresie
    pośredniczenia na zlecenie Klientów w zawieraniu umów o świadczenie usług
    turystycznych. Jako pośrednik spełniał wszystkie ustawowe wymagania (wpis do centralnej
    ewidencji zezwolenie, gwarancja, ubezpieczenie).
    Definicje ustawowe przedsiębiorców funkcjonujących na polskim rynku usług
    turystycznych według ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych
    obowiązującej do dnia 1 lipca 2018 r.:
    a) organizator turystyki - przedsiębiorca organizujący imprezę turystyczną -
      Wnioskodawca nie jest organizatorem;
    b) pośrednik turystyczny - przedsiębiorca, którego działalność polega na wykonywaniu,
      na zlecenie klienta, czynności faktycznych i prawnych związanych z zawieraniem
      umów o świadczenie usług turystycznych - tj. Wnioskodawca;
    c) agent turystyczny - przedsiębiorca, którego działalność polega na stałym
      pośredniczeniu w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych na rzecz
      organizatorów turystyki posiadających zezwolenia w kraju lub na rzecz innych
      usługodawców posiadających siedzibę w kraj - wnioskodawca nie jest agentem.
    Wnioskodawca nie otrzymywał od B. faktur na sprzedane imprezy turystyczne na rzecz
    polskich Klientów, ponieważ Wnioskodawca jako pośrednik nie kupował imprez
    turystycznych. Nabywcą imprezy byli Klienci indywidualni, po potwierdzeniu rezerwacji z
    niemieckiego systemu rezerwacyjnego widnieją dane Klienta, czyli nabywcy imprezy
    turystycznej (imię, nazwisko i adres) zwierającego umowę z organizatorem niemieckim.
    Wnioskodawca świadczył usługi pośrednictwa nabywcom usługi. Wynagrodzenie
    pośrednika zawarte było w cenie imprezy turystycznej, którą to cenę otrzymywał
    organizator w całości na swoje konto (takie procedury funkcjonują nie tylko w Niemczech,
    ale też w Polsce). Nabywca - Klient - dokonywał płatności za imprezy w terminie na 30 dni
    przed ich realizacją lub w dniu nabycia, jeżeli do realizacji pozostało mniej niż 30 dni.
    Pośrednik nabywał prawo do wynagrodzenia dopiero w dniu rozpoczęcia imprezy.
    Zazwyczaj był to dzień wylotu. Wnioskodawca nie wystawia faktur nabywcom. Klienci po
    dokonaniu rezerwacji otrzymywali fakturę/ potwierdzenie rezerwacji z niemieckiego
    systemu rezerwacyjnego, gdzie wystawcą był niemiecki organizator, a nabywcą Klient.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w odpowiedzi na wezwanie z dnia 18 maja 2020 r.)

    Czy Kontrahent pośrednika turystycznego tj. Wnioskodawcy, związany z nim umową
    agencyjną w okresie obowiązywania ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach
    turystycznych, obowiązującej do dnia 1 lipca 2018 r. miał we wskazanym okresie prawo do
    wystawiania faktur VAT za czynności wykonane w ramach zawartej z Wnioskodawcą
    umowy agencyjnej, przy zastosowaniu tzw. zerowej stawki podatku od towarów i usług w
    wystawianych przez siebie fakturach?
    Państwa stanowisko w sprawie (stanowisko ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu do
    wniosku z dnia 18 maja 2020 r.):
    Wnioskodawca uważa, że ani On sam jako pośrednik turystyczny ani podmioty
    dokonujące czynności prawnych w Jego imieniu na Jego rzecz w oparciu o umowę
    agencyjną w tym (...) nie byli uprawnieni do wystawiania faktur VAT ze stawką 0%,
    ponieważ nie spełniali zapisów art. 119 ust. 9 ustawy o VAT, a tym samym nie mieli
    możliwości zastosowania stawki 0%, wynikającej z § 6 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra
    Finansów z dnia 23 grudnia 2013 r. w sprawie towarów i usług, dla których obniża się
    stawkę podatku od towarów i usług.
    Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek - 9 czerwca 2020 r. wydałem postanowienie o odmowie
    wszczęcia postępowania znak 0114-KDIP1-3.4012.128.2020.3.JG, uznając, że wskazany we
    wniosku problem dotyczy sytuacji Kontrahentów Spółki - czyli podmiotów odrębnych od
    Spółki.
    Postanowienie doręczono Państwu 17 czerwca 2020 r.
    Zażalenie na postanowienie
    22 czerwca 2020 r. (data wpływu 25 czerwca 2025 r.) na powyższe postanowienie złożyli
    Państwo zażalenie.
    Wnieśli Państwo o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia
    Organ odwoławczy rozpatrzył Państwa zażalenie - 24 lipca 2020 r. wydał postanowienie o
    utrzymaniu w mocy postanowienia znak 0114-KDIP1-3.4012.128.2020.4.JG/JŻ, uznając, że
    brak jest podstaw do uchylenia postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania.
    Skarga na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania
    21 sierpnia 2020 r. (data wpływu 24 sierpnia 2020 r.) wnieśli Państwo skargę na to
    postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
    Wnieśli Państwo o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z 9 czerwca 2020 r., nr 0114-KDIP1-3.4012.128.2020.3.JG.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym/sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżone postanowienie i
    poprzedzające je postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 9 czerwca
    2020 r., nr 0114-KDIP1-3.4012.128.2020.3.JG. wyrokiem z 13 listopada 2020 r. sygn. akt I SA
    /Wr 497/20.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 6 maja 2025 r. sygn. akt I FSK 640/21 oddalił
    skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 6 maja 2025 r.
    Jego odpis wraz z aktami sprawy wpłynął do mnie 27 sierpnia 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku

    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
    Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu
    wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie
    postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa
    uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu i Naczelny Sąd Administracyjny w
        ww. wyrokach;
        ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest
        nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie wskazuję, że niniejsza interpretacja dotyczy opodatkowania podatkiem VAT
    usług pośrednictwa sprzedaży usług turystycznych w okresie do dnia 1 lipca 2018 r., zatem
    wydana została w oparciu o stan prawny wówczas obowiązujący.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz.U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm.) - zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:
      1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2. eksport towarów;
      3. import towarów na terytorium kraju;
      4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Stosownie do art. 2 pkt 1 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisów jest mowa o terytorium kraju - rozumie się przez to
      terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a
    W myśl art. 2 pkt 3 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisów jest mowa o terytorium Unii Europejskiej - rozumie się
      przez to terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej (...)
    Jak wynika z art. 2 pkt 5 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium państwa trzeciego - rozumie się
      przez to terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów
      oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

    Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
      w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest
    wyrazem realizacji powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej.
    Z opisu sprawy wynika, że niemiecka firma - B. zawarła umowę z Pośrednikiem, tj. z A., w
    ramach której udostępniła Pośrednikowi systemy rezerwacyjne, w oparciu o które
    Pośrednik mógł w imieniu reprezentowanych przez siebie Klientów polskich nabywać
    oferty niemieckich organizatorów. Z kolei Pośrednik opracował i dostosował
    dokumentację dotyczącą zawierania umów zlecenia z polskimi Klientami, jak też
    wykonywania tych zleceń przez reprezentowanie Klientów zarówno przy nabywaniu, jak i
    realizacji imprez turystycznych przez polskich Klientów. Pośrednik zawarł umowy
    agencyjne z polskimi przedsiębiorcami na wykonywanie przez nich w imieniu Pośrednika
    opisanych powyżej czynności wobec polskich Klientów. W zamian za wykonywanie
    wspomnianych czynności Agenci działający w imieniu Pośrednika, po wykonaniu czynności
    na rzecz Klienta, otrzymywali wynagrodzenie prowizyjne w oparciu o faktury wystawiane
    przez Agentów, przy czym A. było pośrednikiem turystycznym, natomiast Agenci związani
    z Pośrednikiem nie byli agentami turystycznymi w rozumieniu tejże ustawy. W zamian za
    czas poświęcony Klientowi na prezentację oferty, udzielenie informacji bezpośredniej lub
    mailowej i w rezultacie dokonania rezerwacji oferty Pośrednik, otrzymuje wynagrodzenie
    za swoją pracę opodatkowane 23% stawką VAT.
    W tak przedstawionym opisie sprawy wątpliwości Wnioskodawcy sprowadzają się do tego,
    czy w okresie do 1 lipca 2018 r. Kontrahent Pośrednika turystycznego, czyli Wnioskodawcy
    miał prawo do wystawiania faktur VAT za czynności wykonane w ramach zawartej z
    Wnioskodawcą umowy agencyjnej, przy zastosowaniu zerowej stawki podatku od
    towarów i usług w wystawianych przez siebie fakturach.
    Odnosząc się do wątpliwości Wnioskodawcy należy zauważyć, że zastosowanie właściwej
    stawki przez Kontrahenta, może być rozpatrywane, gdy miejscem świadczenia usług jest
    terytorium Polski.
    I tak, w art. 28a ustawy ustawodawca wskazał, że:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
      1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
      art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu
      na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
      zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od
      wartości dodanej.
      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
      nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia

      usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
      świadczonych na jego rzecz usług.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1,
      art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Na podstawie art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    W myśl art. 28n ust. 1, 2 i 3 ustawy:
      1. W przypadku świadczenia usług turystyki, o których mowa w art. 119 ust. 1,
      miejscem świadczenia usług jest miejsce, gdzie usługodawca posiada siedzibę
      działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.
      2. W przypadku, gdy usługi turystyki, o których mowa w art. 119 ust. 1, są świadczone
      ze stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługodawcy znajdującego
      się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia
      usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
      3. W przypadku gdy usługodawca nie posiada siedziby działalności gospodarczej lub
      stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w ust. 2,
      miejscem świadczenia usług turystyki, o których mowa w art. 119 ust. 1, jest miejsce, w
      którym posiada on stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
    W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że w stosunku do usług turystyki, ustawodawca
    przewidział szczególne procedury dotyczące m.in. określania podstawy opodatkowania
    tych usług.
    Zgodnie z art. 119 ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży
      pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.
    Jak wynika z art. 119 ust. 2 ustawy:
      Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą, którą ma
      zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z
      tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści
      turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące
      składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie,
      wyżywienie, ubezpieczenie.
    Stosownie do art. 119 ust. 3 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w przypadku
      gdy podatnik:
      1) (uchylony);
      2) działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek;
      3) przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla
      bezpośredniej korzyści turysty.
      4) (uchylony)
    W myśl art. 119 ust. 7 ustawy:

      Usługi turystyki podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0%, jeżeli
      usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty są
      świadczone poza terytorium Unii Europejskiej.
    Stosownie do art. 119 ust. 8 ustawy:
      Jeżeli usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty są
      świadczone zarówno na terytorium Unii Europejskiej, jak i poza nim, to usługi turystyki
      podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0% tylko w części, która
      dotyczy usług świadczonych poza terytorium Unii Europejskiej.
    Wskazać należy, że warunkiem stosowania szczególnych procedur opodatkowania usług
    turystyki zawartych w art. 119 ustawy jest działanie na rzecz nabywcy usługi we własnym
    imieniu i na własny rachunek. Podatnik, który w taki sposób nie działa nie może skorzystać
    z procedury zawartej w tym przepisie.
    W związku z tym, że Kontrahent nie działa we własnym imieniu i na własny rachunek lecz
    w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy, art. 119 ustawy nie będzie miał zastosowania, w
    związku z tym w rozpatrywanej sprawie nie będzie miał zastosowania również art. 28n.
    Skoro Spółka jest podmiotem mającym siedzibę na terytorium Polski, jak również
    Kontrahenci mają siedzibę na terytorium Polski, ich miejscem świadczenia i
    opodatkowania usługi pośrednictwa - zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy - będzie terytorium
    Polski.
    W odniesieniu do wątpliwości Spółki dotyczących prawidłowości zastosowania stawki
    podatku VAT przez Kontrahenta należy wskazać, że stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy:
      Stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art.
      120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
    Natomiast zgodnie z art. 146a pkt 1 ustawy:
      W okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem art.
      146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110,
      wynosi 23%.
    Ustawodawca przewidział obniżone stawki oraz zwolnienia od podatku dla dostaw
    niektórych towarów i świadczenia niektórych usług oraz określił warunki stosowania
    obniżonych stawek i zwolnień.
    Jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, zastosowanie
    obniżonej stawki podatku lub zwolnienia od podatku od towarów i usług możliwe jest
    jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w
    przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie.
    Zakres i zasady stosowania stawek obniżonych zostały określone między innymi w
    rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2013 r. w sprawie towarów i usług,
    dla których obniża się stawkę podatku od towarów i usług, oraz warunków stosowania
    stawek obniżonych (t. j. Dz.U. z 2017 r. poz. 839 ze zm.) - zwanego dalej rozporządzeniem.
    Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia:
      Obniżoną do wysokości 0% stawkę podatku stosuje się również do usług
      świadczonych przez pośredników działających w imieniu i na rzecz osób trzecich, jeżeli
      pośredniczą oni w transakcjach dokonywanych poza terytorium Unii Europejskiej.
    Kwestie odnoszące się do zwolnienia usług pośrednictwa uregulowane zostały także w art.
    153 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L. 2006.347.1 ze zm.), zgodnie z
    którym:

      Państwa członkowskie zwalniają usługi świadczone przez pośredników działających w
      imieniu i na rzecz osoby trzeciej, jeśli pośredniczą oni w transakcjach, o których mowa
      w rozdziałach 6, 7 i 8, lub w transakcjach dokonanych poza terytorium Wspólnoty.
    Rozdziały 6, 7 i 8, o których mowa ww. przepisie Dyrektywy dotyczą kolejno: zwolnień w
    eksporcie, zwolnień związanych z transportem międzynarodowym oraz zwolnień
    dotyczących niektórych transakcji uznanych za eksport. Dodatkowo jednak wymienione
    zostały transakcje dokonane poza terytorium Wspólnoty.
    Podobnie jak w Dyrektywie (w zakresie zwolnienia od podatku), w rozporządzeniu Ministra
    Finansów z dnia 23 grudnia 2013 r. został zawarty zapis, że ze stawki podatku VAT w
    wysokości 0% mogą korzystać pośrednicy działający w imieniu i na rzecz osób trzecich,
    jeżeli transakcje są dokonywane poza terytorium Wspólnoty. Skoro stosowanie stawki
    obniżonej lub też zwolnienia od podatku mają być użyte jako odstępstwo od zasady
    powszechności opodatkowania to ich stosowanie może odbywać się jedynie w
    wyjątkowych sytuacjach.
    Z przepisu rozporządzenia wynika, że dla zastosowania stawki podatku 0% muszą być
    spełnione dwa warunki:
        pośrednik musi działać w imieniu i na rzecz osób trzecich,
        transakcja, w której uczestniczy pośrednik jest dokonywana poza terytorium Unii
        Europejskiej.
    W § 6 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia jasno wskazano, że obniżoną do wysokości 0% stawkę
    podatku stosuje się do usług świadczonych przez pośredników działających w imieniu i na
    rzecz osób trzecich, jeżeli pośredniczą oni w transakcjach dokonywanych poza terytorium
    Unii Europejskiej, a zatem w pozostałych transakcjach tj. dokonywanych na terytorium
    kraju oraz Unii Europejskiej stawka ta nie może być stosowana.
    W przedmiotowej sprawie pierwszy warunek wynikający z § 6 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia
    będzie spełniony, ponieważ Kontrahent na podstawie zawartej z Wnioskodawcą umowy
    agencyjnej pośredniczył w sprzedaży usług turystycznych działając w imieniu i na rzecz
    Wnioskodawcy.
    Co do drugiego warunku, należy zauważyć, że w przepisie tym występuje odniesienie do
    miejsca dokonywania transakcji głównej. Przepis ten nie odnosi się do „miejsca
    świadczenia usługi”, lecz do miejsca dokonania transakcji.
    Z wniosku wynika, że Kontrahent działając w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy
    pośredniczył w sprzedaży usług turystycznych realizowanych na terenie Unii jak i poza
    Unią.
    W związku z tym, mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony
    opis sprawy stwierdzić należy, że do świadczonych na podstawie umowy agencyjnej przez
    Kontrahenta Spółki usług pośrednictwa w sprzedaży usług turystyki, znajdzie
    zastosowanie stawka podatku VAT w wysokości 0%, zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 7
    rozporządzenia, w takim zakresie, w jakim transakcja jest dokonywana (odbywa się
    faktycznie) poza terytorium Wspólnoty.
    Jak wspomniano wcześniej stosowanie stawki 0% jest odstępstwem od powszechnie
    obowiązujących zasad opodatkowania i może mieć miejsce tylko w przypadkach wyraźnie
    wskazanych w przepisach ustawy bądź rozporządzeń wydanych na jej podstawie. Z § 6
    ust. 1 pkt 7 rozporządzenia wynika, że obniżoną do wysokości 0% stawkę podatku stosuje
    się do usług świadczonych przez pośredników działających w imieniu i na rzecz osób
    trzecich, jeżeli pośredniczą oni w transakcjach dokonywanych poza terytorium Unii
    Europejskiej, a zatem w pozostałych transakcjach tj. dokonywanych na terytorium kraju
    oraz Unii Europejskiej stawka ta nie może być stosowana.

    W związku z powyższym do usług pośrednictwa świadczonych przez Kontrahenta Spółki
    będą w efekcie miały zastosowanie dwie stawki podatku: 0% w transakcjach
    dokonywanych poza terytorium Unii Europejskiej oraz stawka w wysokości 23% w
    odniesieniu do części usług dotyczących pozostałych transakcji tj. dokonywanych na
    terytorium kraju oraz Unii Europejskiej.
    Zatem stanowisko Wnioskodawcy w zakresie wątpliwości zawartych w pytaniu, z którego
    wynika, że Kontrahent Wnioskodawcy, związany z Wnioskodawcą umową agencyjną nie
    był uprawniony do wystawiania faktur VAT przy zastosowaniu zerowej stawki podatku od
    towarów i usług uznaję za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku
    (pytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, wynikające ze stanowiska, które nie
    zostały objęte pytaniem nie mogą być, zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej,
    rozpatrzone.
    Ponadto wskazuję, że wydana interpretacja odnosi się tylko do sytuacji
    prawnopodatkowej Wnioskodawcy - A. Sp. z o.o. i nie wywołuje skutków prawnych dla
    innych podmiotów.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.