Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/415-997/09-4/AG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2009-11-18
Teza: Podatek dochodowy od osób fizycznych w zakresie obowiązku wprowadzenia środka trwałego do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
Słowa kluczowe: ewidencja; podatek-podatek dochodowy-podatek dochodowy od osób fizycznych; środek-środek trwały
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 23

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani , przedstawione we wniosku z dnia 3 września 2009 r. (data wpływu 21 września 2009 r.), uzupełnionym w dniu 20 października 2009 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązku wprowadzenia środka trwałego do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 21 września 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązku wprowadzenia środka trwałego do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 6 października 2009 r. znak ILPB1/415-997/09-2/AG na podstawie art. 169 § 1 tej ustawy wezwano Wnioskodawczynię do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 9 października 2009 r., a w dniu 20 października 2009 r. wniosek uzupełniono (nadano w polskiej placówce pocztowej w dniu 16 października 2009 r.).

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni – właścicielka firmy – posiada budynek zakupiony w dniu xx czerwca 2009 r., który przeznaczono na wynajem pokoi. Budynek nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych i nie są od niego naliczane odpisy amortyzacyjne.

Przychody oraz koszty uzyskania przychodów z wynajmu kwalifikowane są do przychodów i kosztów firmy. Właścicielka rozważa sprzedaż tej nieruchomości i transakcję tę opodatkować jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej.

W uzupełnieniu wniosku podano, iż przedmiotowy budynek jest budynkiem mieszkalnym (wg aktu notarialnego), wykorzystywanym w działalności gospodarczej w charakterze domu wczasowego, przeznaczonym na wynajem pokoi krótkotrwałego zakwaterowania (wczasy, weekend).

Wynajem pokoi odbywa się na podstawie umowy ustnej na okres kilku dni. Opłaty za media, energię elektryczną i ogrzewanie ponosi właścicielka.

Przychód osiągnięty z wynajmu pokoi stanowi źródło przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej – art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Bieżące koszty ponoszone w celu osiągnięcia przychodu z wynajmu pokoi w domu wczasowym (wynagrodzenie i ZUS pracownika, środki czystości, wyposażenie o wartości poniżej 1.500 zł) zaliczane są do kosztów uzyskania przychodów – art. 22 ust. 1 ww. ustawy.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie w zakresie obowiązku wprowadzenia środka trwałego do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Czy istnieje obowiązek wprowadzenia tego budynku do ewidencji środków trwałych, jeżeli jest on wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej?

Zdaniem Wnioskodawczyni, przedmiotowa nieruchomość nie została wpisana do ewidencji środków trwałych, ponieważ prawo podatkowe nie nakazuje tego, aby móc je wykorzystywać w prowadzonej działalności gospodarczej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

W myśl art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 76 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 (…).

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23, o czym stanowi art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jak stanowi art. 22 ust. 8 wyżej powołanej ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Stosownie do postanowień art. 22a ust. 1 omawianej ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

\- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Natomiast w myśl art. 22c ww. ustawy, amortyzacji nie podlegają:

1.  grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,
2.  budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami lub lokale mieszkalne, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy, jeżeli podatnik nie podejmie decyzji o ich amortyzowaniu,
3.  dzieła sztuki i eksponaty muzealne,
4.  wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 22b ust. 2 pkt 1,
5.  składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano tę działalność

\- zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Jak stanowi art. 22d ust. 2 cyt. ustawy, składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego, o którym mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.

Podatnik, który podejmie decyzję o amortyzacji budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego służącego prowadzeniu działalności gospodarczej ma obowiązek wprowadzenia go do ewidencji środków trwałych zgodnie z zasadami określonymi w powołanych wyżej przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W innym wypadku nie ma obowiązku wprowadzania danego środka trwałego do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Reasumując, skoro Wnioskodawczyni nie podjęła decyzji o amortyzacji środka trwałego – budynku mieszkalnego, wówczas nie ma konieczności wprowadzenia tego budynku do ewidencji środków trwałych po to, by mógł on zostać wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Tut. Organ informuje, że w zakresie pozostałej problematyki dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych (tj. kosztów uzyskania przychodów oraz określenia źródła przychodu) wniosek rozstrzygnięto interpretacjami indywidualnymi z dnia 18 listopada 2009 r. nr ILPB1/415-997/09-5/AG oraz ILPB1/415-997/09-6/AG.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.