Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.502.2025.3.ICZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-26
Teza: Gmina jako prosument energii z OZE; dokonuje czynności
opodatkowanych.
Słowa kluczowe: faktura
gmina
opodatkowanie-obowiązek opodatkowania
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
podstawa
prosument
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - zasada ogólna
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Zakres stosowania
przepisów rozdziału
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106i-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106i-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106i-ust. 7
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106i-ust. 8
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 29 lipca 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina X. (dalej: Gmina lub Wnioskodawca) jest zarejestrowana na potrzeby podatku od
    towarów i usług (dalej: VAT lub podatek) jako podatnik VAT czynny.
    Z dniem 1 stycznia 2017 r. Gmina dokonała centralizacji rozliczeń VAT wraz ze swoimi
    jednostkami budżetowymi i zakładem budżetowym, w wyniku której Gmina oraz jej
    jednostki organizacyjne dokonują wspólnych rozliczeń dla celów VAT.
    W ramach swojej działalności statutowej i zadań wynikających z ustawy z 8 marca 1990 r.
    o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465) Gmina prowadzi działalność zarówno
    w zakresie zadań własnych, wprost opisanych w ustawie o samorządzie gminnym, jak i w

    zakresie zadań zleconych, w oparciu o współpracę z innymi działami administracji
    publicznej, w tym przede wszystkim z administracją rządową.
    Część wykonywanych przez Gminę zadań własnych objęta jest zakresem pojęcia
    „działalność gospodarcza”, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, z uwzględnieniem
    okoliczności, o których mowa w art. 15 ust. 6 ustawy o VAT. Z tytułu wykonywania tych
    czynności Gmina występuje w obrocie gospodarczym jako podatnik VAT, który
    opodatkowuje te czynności i odpowiednio rozlicza podatek należny w składanych przez
    siebie deklaracjach. Przykładem transakcji stanowiących po stronie Gminy działalność
    gospodarczą podlegającą VAT są m.in. usługi najmu/dzierżawy nieruchomości i innych
    środków trwałych, sprzedaż nieruchomości, sprzedaż środków trwałych, usługi w zakresie
    sportu i rekreacji.
    Gmina zrealizowała inwestycję polegającą na zainstalowaniu na budynkach Ochotniczych
    Straży Pożarnych (...) instalacji fotowoltaicznej. Celem zrealizowanej Inwestycji jest
    ograniczenie kosztów związanych ze zużyciem energii w budynkach OSP. Efektem
    końcowym Inwestycji jest obniżenie kosztów, jakie Gmina ponosi na rzecz zakładu
    energetycznego dostarczającego energię elektryczną do Gminy. Celem Inwestycji nie jest
    natomiast działalność zarobkowa Gminy, czyli uzyskiwanie dodatkowych dochodów przez
    Gminę z tytułu wytwarzania energii elektrycznej.
    Mając na uwadze powyżej przedstawioną specyfikę produkcji energii elektrycznej przy
    pomocy instalacji fotowoltaicznych ustawodawca wprowadził w formie obowiązujących
    przepisów prawa zawartych w ustawie z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach
    energii (dalej: ustawa o OZE) regulacje określające sposoby wprowadzania do sieci
    energetycznej nadwyżek energii elektrycznej produkowanych przez instalacje
    fotowoltaiczne w danym momencie.
    W związku z tym, Gmina X. zawarła z Y Sp. z o.o. umowę. W związku z tą umową, Gmina X.
    dokonuje rozliczeń jako prosument, czyli zgodnie z definicją tego pojęcia zawartą zarówno
    w art. 2 pkt 27a ustawy o OZE, który wytwarza energię elektryczną wyłącznie z
    odnawialnych źródeł energii na własne potrzeby w mikroinstalacji.
    Zgodnie z przepisami wprowadzonymi nowelizacją z 1 lipca 2022 r. Gmina X. rozliczana
    jest przez Y Sp. z o.o. w nowym systemie prosumenckim opartym na tzw. net-billingu.
    Zasady rozliczania w tym systemie regulują znowelizowane przepisy m.in. art. 4, art. 4b
    oraz art. 4c Ustawy o OZE. Sprzedawca dokonuje na koncie Prosumenta rozliczenia
    wartości energii elektrycznej wytworzonej w OZE wprowadzonej przez Prosumenta do
    sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej, wobec wartości energii elektrycznej pobranej z
    tej sieci w celu jej zużycia na potrzeby własne. Powyższe rozliczenia dokonywane są na
    podstawie wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego dokonującego pomiaru ilości
    energii elektrycznej w punkcie poboru energii Prosumenta energii odnawialnej. Wartość
    środków należną Prosumentowi za energię elektryczną wprowadzoną do sieci określono
    w ustawie o OZE jako „depozyt prosumencki”, którego dokładną definicję regulują
    przepisy art. 4c ust. 1-5 ustawy o OZE.
    Reasumując, w net-billingu energia wprowadzona do sieci przeliczana jest na wartość
    pieniężną w złotówkach. Wartość ta trafia na wirtualne konto prosumenta, które prowadzi
    sprzedawca energii. Z tego konta prosument płaci za energię elektryczną pobraną z sieci.
    Jest to tak zwany „depozyt prosumencki”, który przeznaczony jest na rozliczenie
    zobowiązań prosumenta energii odnawialnej.
    Rozliczenie z tytułu pobranej przez Gminę energii elektrycznej z sieci oraz energii
    elektrycznej wprowadzonej do sieci przez Gminę w związku z działaniem mikroinstalacji
    odbywa się na bazie rozliczeń dwumiesięcznych. Na wystawionej przez sp. z o.o. fakturze
    VAT wykazywana jest wartość energii elektrycznej pobranej przez Gminę (czyli energii
    elektrycznej zakupionej przez Gminę od Y) w danym okresie rozliczeniowym, a wartość ta
    wykazywana jest w kWh. Na fakturze wykazywana jest także wartość energii
    wprowadzonej do sieci przez Gminę w danym okresie, a kwota ta opisana jest przez

    Spółkę jako wartość energii oddanej. Wartość wprowadzonej do sieci przez Gminę energii
    tworzy tzw. depozyt, o który pomniejszana jest kwota do zapłaty przez Gminę w związku z
    zakupem przez nią energii elektrycznej od Spółki, która to kwota wynika z danej faktury
    VAT.
    Zgodnie z tymi regulacjami, w przypadku, gdy prosument energii odnawialnej w ramach
    rozliczenia nie wykorzysta zgromadzonych dla danego miesiąca kalendarzowego środków
    odpowiadających wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
    elektroenergetycznej w tym miesiącu w okresie 12 kolejnych miesięcy kalendarzowych, to
    niewykorzystane środki stanowią nadpłatę, która jest zwracana prosumentowi energii
    odnawialnej przez sprzedawcę.
    Pismem z 29 lipca 2025 r. uzupełnili Państwo opis sprawy i wyjaśnili:
    Ad. 1.
    Gmina X. zawarła umowę kompleksową na sprzedaż energii elektrycznej i świadczenia
    usług dystrybucji z Y sp. z o.o. dnia 2 sierpnia 2023 roku wraz z aneksami z dnia 2 sierpnia
    2023r. oraz 7 grudnia 2023r. dotyczącymi modelu netbilling na poszczególnych
    mikroinstalacjach.
    Ad. 2.
    Umowa zawarta z Y sp. z o.o. nie przewiduje dla Gminy wynagrodzenia w związku z
    wyprodukowaną energią elektryczną z instalacji fotowoltaicznej.
    Ad. 3
    W umowie z przedsiębiorstwem energetycznym nie ustalono terminu wystawienia faktury
    VAT przez Gminę z tytułu sprzedaży energii elektrycznej wyprodukowanej w instalacji
    fotowoltaicznej.
    Ad. 4.
    W umowie z przedsiębiorstwem energetycznym nie ustalono terminu płatności z tytułu
    sprzedaży energii elektrycznej wyprodukowanej przez Gminę w instalacji fotowoltaicznej.
    Ad. 5
    Gmina X. korzysta z rozliczenia w oparciu o art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego
    2015r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1361 ze zm.) tj. wartość
    energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej wobec
    wartości energii elektrycznej pobranej z sieci.
    Ad. 6
    Energię wprowadzoną do sieci Gmina X. będzie rozliczać w systemie netbilling.
    Pytania oznaczone jak we wniosku
    1. Czy w związku z zawartą umową i posiadaniem statusu prosumenta, który produkuje
      energię elektryczną wyłącznie na własne potrzeby, z czego wynika konieczność
      wprowadzania energii elektrycznej wytworzonej w mikroinstalacji do sieci, Gmina
      działa w tym zakresie jako podatnik VAT zobowiązany do odpowiedniego rozliczenia
      podatku należnego z tytułu energii elektrycznej wprowadzonej do sieci Y?
    2. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, Gmina pyta, kiedy powstanie
      obowiązek podatkowy z tytułu wprowadzania energii elektrycznej wytworzonej w
      mikroinstalacji do sieci?

    3. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, Gmina pyta, kiedy powstanie
      obowiązek podatkowy z tytułu wprowadzania energii elektrycznej wytworzonej w
      mikro instalacji do sieci, jeżeli faktura VAT nie zostanie wystawiona?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    W związku z zawartą umową i posiadaniem statusu prosumenta, który produkuje energię
    elektryczną wyłącznie na własne potrzeby, z czego wynika konieczność wprowadzania
    energii elektrycznej wytworzonej w mikroinstalacji do sieci, Gmina nie działa w tym
    zakresie jako podatnik VAT zobowiązany do odpowiedniego rozliczenia podatku
    należnego z tytułu energii elektrycznej wprowadzonej do sieci Spółki.
    Ad. 2 i 3.
    Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 19a ust. 1 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy
    powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust.
    1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f.
    Zgodnie z treścią art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. a cyt. ustawy, obowiązek podatkowy powstaje z
    chwilą wystawienia faktury z tytułu dostaw energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej
    oraz gazu przewodowego.
    W sytuacji, gdy podatnik nie wystawił faktury, wówczas zastosowanie znajdzie przepis art.
    19a ust. 7 ustawy o VAT, zgodnie z którym przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 3 i 4,
    gdy podatnik nie wystawił faktury lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy
    powstaje z chwilą upływu terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4,
    a w przypadku, gdy nie określono takiego terminu - z chwilą upływu terminu płatności.
    Zgodnie natomiast z art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy o VAT, fakturę wystawia się nie później
    niż z upływem terminu płatności - w przypadku, o którym mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4.
    W analizowanym stanie faktycznym ostatecznym terminem wystawienia faktury jak i
    terminem powstania obowiązku podatkowego, gdy podatnik faktury nie wystawił w
    terminie jest „upływ terminu płatności”.
    W umowie sprzedaży energii elektrycznej wraz z usługą dystrybucji nie ma ustalonego
    terminu płatności za dostawę energii elektrycznej wprowadzoną do sieci przez Gminę,
    ponieważ przedsiębiorstwo energetyczne (Y Sp. z o.o.) za dostarczoną przez Gminę
    energię elektryczną nie zapłaci w formie pieniężnej, rozliczy bowiem depozyt prosumencki.
    Jeżeli prosument w ramach rozliczenia nie wykorzysta zgromadzonych dla danego
    miesiąca kalendarzowego środków odpowiadających wartości energii elektrycznej
    wprowadzonej do sieci w tym miesiącu w okresie 12 kolejnych miesięcy kalendarzowych,
    to niewykorzystane środki stanowią nadpłatę, ale nie jest ona zwracana w całości, lecz w
    wysokości nie wyższej niż 20% wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci w
    miesiącu kalendarzowym, którego dotyczy zwrot nadpłaty. Środki te zwracane są
    prosumentowi w terminie nie dłuższym niż do końca 13. miesiąca następującego po
    danym miesiącu.
    Tak więc obowiązek podatkowy z tytułu wprowadzenia do sieci energetycznej energii
    produkowanej w instalacji fotowoltaicznej powstanie, zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. a)
    ustawy o VAT z chwilą wystawienia faktury VAT z tego tytułu.
    Mając na uwadze powyższe, ponieważ w przepisach ustawy o VAT ostatecznym terminem
    wystawienia faktury jest chwila upływu terminu płatności, a termin taki nie został ustalony,
    w ocenie Gminy, dopóki faktura z tytułu dostawy energii przez prosumenta nie zostanie
    wystawiona, obowiązek podatkowy nie powstanie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.
    Dz. U. 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art.
    7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Zauważyć należy, że jak wynika z ww. przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, bezwzględnym
    warunkiem dla uznania, że dostawa towarów oraz świadczenie usługi podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jest „odpłatność” za daną czynność.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Zatem pod pojęciem odpłatności świadczenia rozumieć należy prawo podmiotu
    sprzedającego towar lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy
    usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia
    wzajemnego). W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (dostawa lub usługa),
    w przypadku, którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego
    choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien
    odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym
    świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek
    naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności
    powinien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go - dla tej czynności - za podatnika
    podatku od towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z zasadą powszechności
    opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa

    towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 tej ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W świetle art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L 347 z 11.12.2006 str. 1 ze zm.), zgodnie z
    którym:
        Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
        nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
        transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
        należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
        transakcjami.
        Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
        transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
        gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
        konkurencji. (...)
    Oznacza to, że organ władzy publicznej będzie uznany za podatnika podatku od towarów i
    usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w
    ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach zadań, ale
    czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma
    charakter wyłącznie podmiotowo-przedmiotowy.
    W świetle wskazanych unormowań jednostki samorządu terytorialnego na gruncie
    podatku od towarów i usług występować mogą w dwojakim charakterze:
      - podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich
        odrębnymi przepisami prawa oraz
      - podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie
        umów cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem, jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług
    jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez

    nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Tylko bowiem w tym zakresie ich
    czynności mają charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 2 pkt 19 i pkt 27a ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach
    energii (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą o OZE”:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają:19) mikroinstalacja - instalację odnawialnego
      źródła energii o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 50 kW,
      przyłączoną do sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym niższym niż 110
      kV albo o mocy osiągalnej cieplnej w skojarzeniu nie większej niż 150 kW, w której
      łączna moc zainstalowana elektryczna jest nie większa niż 50 kW;
      27a) prosument energii odnawialnej - odbiorcę końcowego wytwarzającego energię
      elektryczną wyłącznie z odnawialnych źródeł energii na własne potrzeby w
      mikroinstalacji, pod warunkiem, że w przypadku odbiorcy końcowego niebędącego
      odbiorcą energii elektrycznej w gospodarstwie domowym, nie stanowi to
      przedmiotu przeważającej działalności gospodarczej określonej zgodnie z
      przepisami wydanymi na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o
      statystyce publicznej (Dz.U. z 2023 r. poz. 773).
    Stosownie do art. 3 ustawy o OZE:
      Podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania energii
      elektrycznej z odnawialnych źródeł energii wymaga uzyskania koncesji na zasadach i
      warunkach określonych w ustawie - Prawo energetyczne, z wyłączeniem
      wytwarzania energii elektrycznej:
        1) w mikroinstalacji;
        2) w małej instalacji;
        3) wyłącznie z biogazu rolniczego, w tym w kogeneracji w rozumieniu art. 3 pkt 33
          ustawy - Prawo energetyczne;
        4) wyłącznie z biopłynów.
    Zgodnie z art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy o OZE:
      Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, dokonuje rozliczenia wartości energii
      elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej od 1 lipca
      2022 r. przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii
      odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej, wytwarzającego
      energię elektryczną w instalacji odnawialnego źródła energii, której przyłączenie do
      sieci elektroenergetycznej i wprowadzenie z niej energii elektrycznej do sieci
      dystrybucyjnej elektroenergetycznej po raz pierwszy nastąpiło po 31 marca 2022 r., z
      wyłączeniem mikroinstalacji przyłączonych do sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej zgodnie z art. 4d ust. 2-11, wobec wartości energii elektrycznej
      pobranej z tej sieci w celu jej zużycia na potrzeby własne.
    W myśl art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o OZE:
      Rozliczenia, o którym mowa w ust. 1 i 1a, w odniesieniu do prosumenta energii
      odnawialnej - dokonuje się z uwzględnieniem zasad, o których mowa w ust. 2a-2d,
      na podstawie wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego dokonującego pomiaru
      ilości energii elektrycznej w punkcie poboru energii prosumenta energii odnawialnej.
    Szczegółowy sposób rozliczania prosumenta z udostępnionej energii regulują przepisy art.
    4 ust. 2a-7 ustawy o OZE.
    Stosownie do art. 4 ust. 2b ustawy o OZE:
      Rozliczenia pomiędzy sprzedawcą, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, a prosumentem
      energii odnawialnej, prosumentem zbiorowym energii odnawialnej lub
      prosumentem wirtualnym energii odnawialnej są prowadzone na podstawie ilości
      energii sumarycznie zbilansowanej w każdej godzinie. Sumarycznie zbilansowana
      ilość energii elektrycznej, wprowadzona do i pobrana z sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej, przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta

      zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej,
      jest wyznaczana dla danej godziny metodą wektorową według następującego wzoru:
      Eb(t) = Ep(t) - Ew(t)
      gdzie poszczególne symbole oznaczają:
      Eb(t) - ilość energii sumarycznie zbilansowanej w godzinie (t), wyrażoną w kWh,
      podlegającą rozliczeniu w danym okresie rozliczeniowym; wartość dodatnia oznacza
      ilość energii elektrycznej pobranej w danej godzinie (t) z sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej, a wartość ujemna oznacza ilość energii elektrycznej
      wprowadzonej w danej godzinie (t) do tej sieci,
      Ep(t) - sumę ze wszystkich faz ilości energii elektrycznej pobranej w godzinie (t) z sieci
      dystrybucyjnej elektroenergetycznej, wyrażoną w kWh,
      Ew(t) - sumę ze wszystkich faz ilości energii elektrycznej wprowadzonej w godzinie (t)
      do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej, wyrażoną w kWh, przy czym dla
      prosumenta wirtualnego energii odnawialnej jako ilość energii elektrycznej
      wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej przyjmuje się ilość
      energii elektrycznej wytworzonej w instalacji odnawialnego źródła energii
      wyznaczoną zgodnie z ust. 2 pkt 3 lit. b.
    Jak wynika z art. 4 ust. 3a ustawy o OZE:
      Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, dokonuje rozliczenia, o którym mowa
      w ust. 1a pkt 2, na podstawie ilości energii sumarycznie zbilansowanych zgodnie z
      ust. 2a-2d, w zakresie różnicy pomiędzy wartością energii elektrycznej
      wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej, ustaloną w sposób
      określony w art. 4b, oraz wartością energii elektrycznej pobranej z tej sieci, ustaloną
      w sposób określony w art. 4c ust. 3.
    Na mocy art. 4 ust. 8 ustawy o OZE:
      Wytwarzanie i wprowadzanie do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej energii
      elektrycznej, o której mowa w ust. 1 oraz ust. 1a, przez prosumenta energii
      odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta
      wirtualnego energii odnawialnej niebędącego przedsiębiorcą, o którym mowa w
      ustawie - Prawo przedsiębiorców, nie stanowi działalności gospodarczej w
      rozumieniu art. 3 tej ustawy.
    Natomiast art. 4 ust. 11 ustawy o OZE stanowi, że:
      W przypadku gdy:
        1) prosument energii odnawialnej w ramach rozliczenia, o którym mowa w ust. 1,
          nie odbierze energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
          elektroenergetycznej w okresie 12 miesięcy od daty jej wprowadzenia do sieci
          zgodnie z ust. 5, to nieodebraną energią dysponuje sprzedawca, o którym
          mowa w art. 40 ust. 1a, w celu pokrycia kosztów rozliczenia, w tym opłat, o
          których mowa w ust. 4;
        2) prosument energii odnawialnej, prosument zbiorowy energii odnawialnej lub
          prosument wirtualny energii odnawialnej w ramach rozliczenia, o którym mowa
          w ust. 1a pkt 2, nie wykorzysta zgromadzonych dla danego miesiąca
          kalendarzowego środków odpowiadających wartości energii elektrycznej
          wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej w tym miesiącu w
          okresie 12 kolejnych miesięcy kalendarzowych, to niewykorzystane środki
          stanowią nadpłatę, która jest zwracana prosumentowi energii odnawialnej,
          prosumentowi zbiorowemu energii odnawialnej lub prosumentowi wirtualnemu
          energii odnawialnej przez sprzedawcę, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, w
          terminie nie dłuższym niż do końca 13. miesiąca następującego po danym
          miesiącu. Wysokość zwracanej nadpłaty nie może przekroczyć dwudziestu
          procent wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci w miesiącu
          kalendarzowym, którego dotyczy zwrot nadpłaty.

    Zgodnie z art. 4 ust. 11a pkt 1 ustawy o OZE:
      Wysokość zwracanej nadpłaty, o której mowa w ust. 11 pkt 2, nie może przekroczyć
      20 % wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci w miesiącu
      kalendarzowym, którego dotyczy zwrot nadpłaty - w przypadku, gdy wartość energii
      elektrycznej wytworzonej przez prosumenta energii odnawialnej lub prosumenta
      zbiorowego energii odnawialnej jest wyznaczana zgodnie z art. 4b ust. 1.
    W myśl art. 4b ust. 1 ustawy o OZE:
      W przypadku gdy prosument energii odnawialnej lub prosument zbiorowy energii
      odnawialnej wytworzył energię elektryczną w odnawialnym źródle energii i
      wprowadził ją do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej w okresie od 1 lipca 2022
      r. do 30 czerwca 2024 r., wartość energii elektrycznej, o której mowa w art. 4 ust. 1a
      pkt 2, jest wyznaczana dla każdego miesiąca kalendarzowego i stanowi iloczyn:
        1) sumy ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
          elektroenergetycznej przez prosumenta energii odnawialnej lub prosumenta
          zbiorowego energii odnawialnej w poszczególnych okresach rozliczania
          niezbilansowania (t) składających się na dany miesiąc kalendarzowy, oznaczonej
          w art. 4 ust. 2b symbolem Eb (t) przyjmującym wartości ujemne;
        2) rynkowej miesięcznej ceny energii elektrycznej, o której mowa w ust. 5,
          wyznaczonej dla danego miesiąca kalendarzowego - (art. 4b ust. 1 pkt 2
          zmieniony ustawą z dnia 27.11.2024 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 1847), który wchodzi
          w życie 28.12.2024 r.)
    W myśl art. 4b ust. 2 ustawy o OZE:
      W przypadku gdy prosument energii odnawialnej, prosument zbiorowy energii
      odnawialnej lub prosument wirtualny energii odnawialnej wytworzył energię
      elektryczną w odnawialnym źródle energii i wprowadził ją do sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej od 1 lipca 2024 r., wartość energii elektrycznej, o której mowa
      w art. 4 ust. 1a pkt 2, jest wyznaczana dla każdego miesiąca kalendarzowego i
      stanowi sumę następujących iloczynów wyznaczonych dla poszczególnych okresów
      rozliczania niezbilansowania (t) w tym miesiącu:
        1) ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
          elektroenergetycznej przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta
          zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii
          odnawialnej oznaczonej w art. 4 ust. 2b symbolem Eb (t) przyjmującym wartość
          ujemną;
        2) rynkowej ceny energii elektrycznej, o której mowa w ust. 4, przy czym, jeżeli
          wartość tej ceny jest ujemna dla danego okresu rozliczania niezbilansowania (t),
          to w celu wyznaczania wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci w
          okresie t przez prosumenta energii odnawialnej niebędącego równocześnie
          prosumentem zbiorowym energii odnawialnej lub prosumentem wirtualnym
          energii odnawialnej przyjmuje się cenę równą zero, z zastrzeżeniem ust. 17 i 18.
    Zgodnie z art. 4b ust. 4 ustawy o OZE:
      Rynkowa cena energii elektrycznej ustalana jest dla każdego okresu rozliczania
      niezbilansowania, w rozumieniu art. 2 pkt 15 rozporządzenia Parlamentu
      Europejskiego i Rady (UE) 2019/943 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie rynku
      wewnętrznego energii elektrycznej (Dz. Urz. UE L 158 z 14.6.2019, str. 54), zwanego
      dalej „rozporządzeniem 2019/943”, jako ważona wolumenem obrotu średnia z cen
      energii elektrycznej określonych dla polskiego obszaru rynkowego dla wszystkich
      sesji notowań danej doby w systemie kursu jednolitego na rynkach dnia następnego,
      prowadzonych:
        1) przez giełdę towarową w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 października
          2000 r. o giełdach towarowych (Dz.U. z 2024 r. poz. 910) oraz

        2) w ramach jednolitego łączenia rynków dnia następnego prowadzonego przez
          wyznaczonych operatorów rynku energii elektrycznej.
    Przepisy art. 4c ust. 1-5 ustawy o OZE definiują tzw. „depozyt prosumencki”:
      1) Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, w celu prowadzenia rozliczeń, o
        których mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, prowadzi konto dla prosumenta energii
        odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta
        wirtualnego energii odnawialnej, zwane dalej „kontem prosumenta”, na którym
        ewidencjonuje ilości energii elektrycznej i wartości energii elektrycznej, o których
        mowa w art. 4 ust. 1a, oraz wynikającą z nich wartość środków za energię
        elektryczną należną prosumentowi za energię elektryczną wprowadzoną do sieci,
        zwaną dalej „depozytem prosumenckim”.
      2) Depozyt prosumencki przeznaczany jest na rozliczenie zobowiązań prosumenta
        energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub
        prosumenta wirtualnego energii odnawialnej z tytułu zakupu energii elektrycznej
        od sprzedawcy prowadzącego konto prosumenta, o którym mowa w ust. 1.
      3) Zobowiązanie prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii
        odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej, o którym mowa w
        ust. 2, określa się dla danego okresu rozliczeniowego jako sumę iloczynów, dla
        wszystkich okresów rozliczania niezbilansowania (t) w okresie rozliczeniowym,
        ilości energii elektrycznej pobranej z sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej
        przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii
        odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej, oznaczonej w art.
        4 ust. 2b symbolem Eb(t) przyjmującym wartość dodatnią, oraz ceny sprzedaży
        energii elektrycznej uwzględniającej obowiązkowe obciążenia podatkowe i
        fiskalne, stosowanej w rozliczeniach pomiędzy sprzedawcą i prosumentem dla
        tego okresu rozliczenia niezbilansowania.
      4) Wartość depozytu prosumenckiego dotycząca danego miesiąca kalendarzowego
        jest ustalana i przyporządkowywana do konta prosumenckiego w kolejnym
        miesiącu kalendarzowym (przepis obowiązujący do 31 stycznia 2025 r.). Wartość
        depozytu prosumenckiego dotycząca danego miesiąca kalendarzowego jest
        ustalana, zwiększana o współczynnik 1,23 i przyporządkowywana do konta
        prosumenckiego w kolejnym miesiącu kalendarzowym. (przepis 4c ust. 4
        zmieniony ustawą z dnia 27.11.2024 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 1847), która weszła w
        życie 28.12.2024 r., obowiązujący od 1.02.2025 r.).
      5) Kwota środków stanowiąca depozyt prosumencki może być rozliczana na koncie
        prosumenckim przez 12 miesięcy od dnia przypisania tej kwoty jako depozyt
        prosumencki na koncie prosumenta.
      6) Po upływie 12 miesięcy od dnia przypisania danej kwoty środków do depozytu
        prosumenckiego niewykorzystane lub niezwrócone na podstawie przepisu art. 4
        ust. 11 pkt 2 środki umarza się.
    Z kolei art. 40 ust. 1-1aa ustawy o OZE wskazuje, że:
      1. Obowiązek zakupu energii elektrycznej, o którym mowa w art. 41 ust. 1, art. 42
      ust. 1, art. 70c ust. 2 oraz art. 92 ust. 1, wykonuje wyznaczony przez Prezesa URE
      sprzedawca energii elektrycznej, zwany dalej „sprzedawcą zobowiązanym”, na
      podstawie umowy, o której mowa w art. 5 ustawy - Prawo energetyczne.
      1a. Sprzedawca zobowiązany, o którym mowa w ust. 1, ma obowiązek dokonać
      rozliczenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1-3 oraz w art. 38c ust. 3, chyba że
      rozliczenia dokonuje sprzedawca wybrany przez prosumenta energii odnawialnej,
      prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii
      odnawialnej lub spółdzielnię energetyczną, na podstawie umowy kompleksowej lub
      umowy sprzedaży.
      1aa. Sprzedawcą wybranym, o którym mowa w ust. 1a, może być także sprzedawca
      zobowiązany.

    W zakresie, w jakim powołane przepisy dotyczą prosumenta wirtualnego energii
    odnawialnej, wchodzą one w życie 2 lipca 2025 r.
    Z opisu sprawy wynika, że w celu ograniczenia kosztów zużycia energii elektrycznej,
    zrealizowali Państwo inwestycję polegającą na zainstalowaniu na budynkach Ochotniczych
    Straży Pożarnych instalacji fotowoltaicznej. Celem zrealizowanej Inwestycji jest
    ograniczenie kosztów związanych ze zużyciem energii w budynkach OSP. Efektem
    końcowym Inwestycji jest obniżenie kosztów, jakie Gmina ponosi na rzecz zakładu
    energetycznego dostarczającego energię elektryczną do Gminy. W związku z tym, zawarli
    Państwo z Y Sp. z o.o. umowę. Zawarli Państwo umowę kompleksową na sprzedaż energii
    elektrycznej i świadczenia usług dystrybucji dnia 2 sierpnia 2023 roku wraz z aneksami z
    dnia 2 sierpnia 2023r. oraz 7 grudnia 2023r. dotyczącymi modelu netbilling na
    poszczególnych mikroinstalacjach.
    W związku z tą umową dokonują Państwo rozliczeń jako prosument, czyli zgodnie z
    definicją tego pojęcia zawartą zarówno w art. 2 pkt 27a ustawy o OZE, który wytwarza
    energię elektryczną wyłącznie z odnawialnych źródeł energii na własne potrzeby w
    mikroinstalacji.
    Zgodnie z przepisami wprowadzonymi nowelizacją z 1 lipca 2022 r. Gmina X. rozliczana
    jest przez Y Sp. z o.o. w nowym systemie prosumenckim opartym na tzw. net-billingu.
    Zasady rozliczania w tym systemie regulują znowelizowane przepisy m.in. art. 4, art. 4b
    oraz art. 4c Ustawy o OZE. W net-billingu energia wprowadzona do sieci przeliczana jest
    na wartość pieniężną w złotówkach.
    Państwa wątpliwości, objęte pytaniem nr 1, dotyczą kwestii czy w związku z zawartą
    umową i posiadaniem statusu prosumenta, który produkuje energię elektryczną
    wyłącznie na własne potrzeby, z czego wynika koniczność wprowadzania energii
    elektrycznej wytworzonej w mikroinstalacji do sieci, Gmina działa w tym zakresie jako
    podatnik VAT zobowiązany do odpowiedniego rozliczenia podatku należnego z tytułu
    energii elektrycznej wprowadzonej do sieci.
    Należy zaznaczyć, że w świetle zacytowanych wyżej przepisów, na gruncie ustawy o
    podatku od towarów i usług, sprzedaż energii elektrycznej (stanowiącej towar), w tym
    energii wyprodukowanej z odnawialnych źródeł energii za wynagrodzeniem, co do zasady,
    wpisuje się w definicję działalności gospodarczej i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT
    jako odpłatna dostawa towarów, na zasadach dla niej określonych. Kwalifikacji tej nie
    zmienia treść art. 4 ust. 8 ustawy o OZE, gdyż ustawa o podatku od towarów i usług
    definiuje we własnym zakresie działalność gospodarczą i definicja ta jest szersza niż np.
    zakres działalności gospodarczej wynikający z ustawy - Prawo przedsiębiorców.
    W wyroku w sprawie C-219/12 Fuchs Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał, że:
      „Eksploatacja zainstalowanego na służącym prywatnym celom domu mieszkalnym
      lub obok niego modułu fotowoltaicznego, skonstruowanego w ten sposób, że po
      pierwsze ilość wytworzonej energii elektrycznej jest zawsze niższa od ilości energii
      elektrycznej ogółem zużytej przez użytkownika modułu do celów prywatnych, a po
      drugie energia ta jest dostarczana do sieci za wynagrodzeniem o charakterze stałym,
      stanowi „działalność gospodarczą” w rozumieniu tych przepisów”.
    Ustawa nie definiuje co należy rozumieć przez czynność odpłatną. Jednak dla uznania, że
    dostawa towarów oraz świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług, bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność, co wynika z ww.
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów
    oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to
    zapłata za pracę, należność, a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który
    wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Zatem istotną cechą wynagrodzenia jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy
    dostawą towarów lub świadczeniem usług i otrzymaną zapłatą będącą świadczeniem
    wzajemnym. Dostawcę towarów lub usługodawcę musi łączyć z odbiorcą stosunek
    prawny, z którego wynika obowiązek dostawy towarów lub świadczenia usług oraz

    wysokość wynagrodzenia (świadczenia wzajemnego). Za dokonanie tych czynności,
    wynagrodzenie musi być wyrażalne w pieniądzu, co jednak nie oznacza, że musi mieć ono
    postać pieniężną, gdyż wynagrodzenie (odpłatność) jako świadczenie wzajemne może
    również przybrać postać rzeczową (zapłatą za towar lub usługę może być inny towar lub
    usługa), albo mieszaną (zapłata w części pieniężna, a w części rzeczowa). Innymi słowy,
    musi istnieć możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia
    wzajemnego stanowiącego wynagrodzenie za dostawę towarów lub świadczenie usług.
    Jak już więc wskazano, sprzedaż energii elektrycznej (stanowiącej towar), w tym energii
    wyprodukowanej z odnawialnych źródeł energii za wynagrodzeniem, co do zasady,
    wpisuje się w definicję działalności gospodarczej i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT
    jako odpłatna dostawa towarów, co znajduje potwierdzenie w ww. wyroku TSUE w
    sprawie C-219/12.
    W okolicznościach rozpatrywanej sprawy sprzedaż energii elektrycznej wyprodukowanej w
    instalacji fotowoltaicznej będącej przedmiotem wniosku należy rozpatrywać więc jako
    działalność gospodarczą w kontekście art. 15 ust. 2 ustawy, a Państwa uznać należy za
    podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, gdyż w tym przypadku nie
    występuje wyłączenie jednostki samorządu terytorialnego z grona podatników na
    podstawie art. 15 ust. 6 ustawy - bowiem będą Państwo dokonywać dostawy energii
    elektrycznej wytworzonej w mikroinstalacji nie jako organ władzy publicznej, lecz na
    podstawie umowy cywilnoprawnej, która zostanie zawarta z dostawcą energii elektrycznej.
    W konsekwencji Państwo (Gmina) jako prosument - zarejestrowany, czynny podatnik VAT -
    poprzez wprowadzanie energii wyprodukowanej w instalacji fotowoltaicznej do sieci
    energetycznej, dokonują odpłatnej dostawy towaru, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy,
    podlegającej opodatkowaniu tym podatkiem na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy, a tym
    samym działają Państwo jako podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku
    od towarów i usług.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko, w kwestii objętej pytaniem nr 1 - jest
    nieprawidłowe.
    Ponadto Państwa wątpliwości, objęte pytaniem nr 2 i 3, dotyczą kwestii:
    - kiedy powstanie obowiązek podatkowy z tytułu wprowadzania energii elektrycznej
    wytworzonej w mikroinstalacji do sieci (kwestia objęta pytaniem nr 2);
    - kiedy powstanie obowiązek podatkowy z tytułu wprowadzania energii elektrycznej
    wytworzonej w mikroinstalacji do sieci, jeżeli faktura VAT nie zostanie wystawiona
    (kwestia objęta pytaniem nr 3).
    Odnosząc się do kwestii określenia momentu powstania obowiązku podatkowego oraz
    dokumentowania czynności wprowadzenia energii wyprodukowanej w mikroinstalacji
    należy wyjaśnić, iż zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 19a ust. 1 ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
      ust. 1 i art. 138f.
    Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności
    podlegające opodatkowaniu VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w
    momencie powstania obowiązku podatkowego. Powyższy przepis formułuje zasadę
    ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy
    towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu
    za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien
    być rozliczony za ten okres.
    Przepis art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. a ustawy stanowi, że:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury z tytułu dostaw energii
      elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu przewodowego.

    Na mocy art. 19a ust. 7 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 3 i 4, gdy podatnik nie wystawił faktury
      lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu
      terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4, a w przypadku, gdy
      nie określono takiego terminu - z chwilą upływu terminu płatności.
    Według art. 2 pkt 31 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze - rozumie się przez to dokument
      w formie papierowej lub w formie elektronicznej zawierający dane wymagane
      ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie.
    Faktury są dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze
    dokonywane przez podatnika. Faktura pełni szczególną rolę dowodową w prawidłowym
    wymiarze podatku od towarów i usług, dlatego też niezwykle istotne jest prawidłowe
    oznaczenie wszystkich elementów faktury.
    Faktura jest dokumentem potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego.
    Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie ww. dokumentu oraz jego
    przekazanie innemu podmiotowi (nabywcy), a przez to wprowadzenie faktury do obrotu
    prawnego.
    Przepis art. 106b ust. 1 ustawy stanowi, że:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
      1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art.
        106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku,
        podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz
        osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
      2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik
        korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
      3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany
        w pkt 1;
      4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
        których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
          a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
          b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust.
            5 pkt 4,
          c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art.
            19a ust. 1b.
    Zgodnie z art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy:
      Fakturę wystawia się nie później niż z upływem terminu płatności - w przypadku, o
      którym mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4.
    Na mocy art. 106i ust. 7 pkt 1 ustawy:
      Faktury nie mogą być wystawione wcześniej niż 60. dnia przed dokonaniem dostawy
      towaru lub wykonaniem usługi.
    Stosownie do treści art. 106i ust. 8 ustawy:
      Przepis ust. 7 pkt 1 nie dotyczy wystawiania faktur w zakresie dostawy i świadczenia
      usług, o których mowa w art. 19a ust. 3, 4 i ust. 5 pkt 4, jeżeli faktura zawiera
      informację, jakiego okresu rozliczeniowego dotyczy.
    W przypadku dostaw energii elektrycznej na rzecz innego podatnika podatku VAT,
    obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, zaś faktura powinna być
    wystawiona najpóźniej z chwilą upływu terminu płatności.
    W sytuacji, gdy podatnik nie wystawił w tym terminie faktury lub wystawił ją z
    opóźnieniem - obowiązek podatkowy powstanie z chwilą upływu terminu na jej
    wystawianie, a w przypadku, gdy nie określono takiego terminu - z chwilą upływu terminu
    płatności.

    W analizowanym przypadku przez „termin płatności” rozumie się termin płatności za
    dostawę energii wprowadzonej do sieci przez prosumenta.
    Jak wykazano powyżej, wprowadzenie do sieci energii elektrycznej wytworzonej przez
    Państwa za wynagrodzeniem, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1
    ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że w umowie z przedsiębiorstwem energetycznym nie ustalono
    terminu wystawienia faktury VAT przez Gminę z tytułu sprzedaży energii elektrycznej
    wyprodukowanej w instalacji fotowoltaicznej. W umowie z przedsiębiorstwem
    energetycznym nie ustalono terminu płatności z tytułu sprzedaży energii elektrycznej
    wyprodukowanej przez Gminę w instalacji fotowoltaicznej. Gmina korzysta z rozliczenia
    w oparciu o art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o odnawialnych źródłach
    energii, tj. wartość energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
    elektroenergetycznej wobec wartości energii elektrycznej pobranej z sieci. Energię
    wprowadzoną do sieci Gmina będzie rozliczać w systemie netbilling.
    Odnosząc się do powyższego, pomimo wskazania przez Państwa, że w umowie nie
    ustalono terminu wystawienia faktury VAT z tytułu sprzedaży energii elektrycznej
    wyprodukowanej przez Gminę w instalacji fotowoltaicznej, nie można przyjąć, że skoro w
    przepisach ustawy o VAT ostatecznym terminem wystawienia faktury jest chwila upływu
    terminu płatności, a termin taki nie został ustalony, to dopóki faktura z tytułu dostawy
    energii przez prosumenta nie zostanie wystawiona, obowiązek podatkowy nie powstanie.
    To, że umowa zasadniczo nie zawiera postanowień odnośnie terminu płatności za
    wprowadzenie energii elektrycznej do sieci przez Gminę nie pozwala na przyjęcie, że brak
    jest takiego uzgodnienia między stronami umowy stronami.
    Z opisu sprawy wynika bowiem, że rozliczenie z tytułu pobranej przez Gminę energii
    elektrycznej z sieci oraz energii elektrycznej wprowadzonej do sieci przez Gminę w
    związku z działaniem mikroinstalacji odbywa się na bazie rozliczeń dwumiesięcznych. Na
    wystawionej przez Y sp. z o.o. fakturze VAT wykazywana jest wartość energii elektrycznej
    pobranej przez Gminę (czyli energii elektrycznej zakupionej przez Gminę od Y) w danym
    okresie rozliczeniowym, a wartość ta wykazywana jest w kWh. Na fakturze wykazywana
    jest także wartość energii wprowadzonej do sieci przez Gminę w danym okresie, a kwota
    ta opisana jest przez Spółkę jako wartość energii oddanej.
    Przedstawiony model rozliczeń między stronami wskazuje na rodzaj kompensaty
    należności wzajemnych, przy czym należy podkreślić, że kwota należna do zapłaty przez
    Państwa z tytułu pobranej przez Państwa energii za okres rozliczeniowy (dwa miesiące)
    jest pomniejszana o kwotę należną Państwu od Sprzedawcy za ten sam okres w związku z
    energią wprowadzoną do sieci.
    Wobec powyższego - zgodnie z powołanymi przepisami - zobowiązani są Państwo,
    stosownie do art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy, do udokumentowania fakturą ww.
    sprzedaży energii elektrycznej na rzecz Przedsiębiorstwa energetycznego (Sprzedawcy)
    w terminie wskazanym w art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy, tj. nie później niż z upływem
    terminu płatności.
    Obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. a oraz art. 19a ust. 7
    ustawy. Dla dostawy energii elektrycznej dokonanej przez Państwa obowiązek
    podatkowy wiąże się z chwilą wystawienia przez Państwa faktury lub z chwilą upływu
    terminu na jej wystawienie (gdy Państwo nie wystawią faktury lub wystawią ją z
    opóźnieniem), a w przypadku, gdy nie określono takiego terminu - z chwilą upływu
    terminu płatności.
    W konsekwencji winni Państwo wystawić fakturę dokumentującą sprzedaży energii
    elektrycznej na rzecz przedsiębiorstwa energetycznego nie później niż z terminem
    płatności za dostawę energii wprowadzonej do sieci w ww. okresie rozliczeniowym.

    Po stronie Państwa powstanie zatem obowiązek podatkowy z tytułu wprowadzenia energii
    elektrycznej do sieci - co do zasady - z chwilą wystawienia faktury, zgodnie z art. 19a ust. 5
    pkt 4 lit. a ustawy, jednak nie później niż z upływem ww. terminu płatności.
    Tym samym, oceniając całościowo Państwa stanowisko w zakresie pytań oznaczonych we
    wniosku nr 2 i 3 - należy uznać je nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zdarzenia przyszłego.
    Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego.
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny/zdarzenie
    przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu
    faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.