Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.332.2025.2.MR1
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-13
Teza: Stosowanie ulgi na innowacyjnych pracowników.
Słowa kluczowe: pracownik
ulga
zaliczka-zaliczka na podatek
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Odliczenia od dochodu/podstawy
opodatkowania-Pozostałe odliczenia
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 18d-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 18d-ust. 8
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 18db

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    stosowania ulgi na innowacyjnych pracowników.

    Uzupełnili go Państwo w odpowiedzi na wezwanie pismem z 4 lipca 2025 r. (data wpływu 6
    lipca 2025 r.)
    Treść wniosku jest następująca :
    Opis stanu faktycznego/ zdarzenia przyszłego
    A. (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) z siedzibą w (...) podlega nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „podatek
    CIT” lub „podatek dochodowy”) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w
    art. 3 ust. 1 ustawy o CIT.
    Rok podatkowy Spółki jest tożsamy z rokiem kalendarzowym (rozpoczyna się 1 stycznia a
    kończy 31 grudnia).
    Spółka należy do grupy kapitałowej (...) specjalizującej się w rozwoju oprogramowania (...).
    Z uwagi na prowadzenie działalności badawczo-rozwojowej (dalej: „Działalność B+R”),
    Spółka ponosi wydatki stanowiące koszty uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15
    ustawy o CIT, które mieszczą się w katalogu kosztów kwalifikowanych określonych w art.
    18d ust. 2-3 ustawy o CIT (w szczególności są to koszty wynagrodzeń oraz składek
    pracowników zaangażowanych w Działalność B+R Spółki), a przy tym spełniają warunki
    wskazane w art. 18d ust. 5 i ust. 6 (dalej łącznie jako: „Koszty B+R”).
    Spółka zatrudnia i planuje zatrudniać w przyszłości wykwalifikowanych pracowników
    prowadzących działalność B+R na podstawie umów o pracę (dalej: "Pracownicy") oraz nie
    wyklucza nawiązania w przyszłości współpracy ze specjalistami na podstawie umów
    cywilnoprawnych.
    Spółka odprowadza i w przyszłości zamierza odprowadzać zaliczki na podatek dochodowy
    od osób fizycznych w odniesieniu do Pracowników oraz nie wyklucza odprowadzania
    takich zaliczek w przyszłości odniesieniu do specjalistów zatrudnionych na podstawie
    umów cywilnoprawnych zgodnie z art. 32 oraz art. 41 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991
    r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm., dalej:
    "ustawa o PIT").
    Spółka prowadzi księgi rachunkowe na podstawie przepisów o rachunkowości. Ponadto,
    Wnioskodawca posiada narzędzia pozwalające na wyodrębnienie wartości poniesionych
    kosztów w postaci wynagrodzeń pracowników Spółki wraz ze składkami na ubezpieczenie
    społeczne, finansowanych przez Wnioskodawcę jako płatnika składek. Ponadto, Spółka
    wskazuje, że wynagrodzenia Pracowników należne za dany miesiąc są wypłacane do
    końca miesiąca, za który są należne (w tym terminie pobierane są również zaliczki PIT).
    Spółka podkreśla, że ww. ewidencje pozwalają na przypisanie ilości przepracowanych
    godzin do prowadzonej przez Pracowników Działalności B+R oraz innych aktywności
    wykonywanych na rzecz Wnioskodawcy - (dalej: „Ewidencja” lub „Ewidencja Czasu Pracy”).
    Na podstawie danych z Ewidencji Czasu Pracy Spółka może określić, ile godzin zostało
    poświęconych przez danego Pracownika na prowadzenie prac badawczo-rozwojowych.
    Ewidencja pozwala zatem na dokładne określenie ilości czasu pracy poświęconego przez
    poszczególnych Pracowników Spółki na realizację prac badawczo-rozwojowych, w
    całkowitym czasie pracy wykonywanej przez nich w trakcie danego miesiąca.
    Spółka dysponuje pulą kosztów kwalifikowanych Działalności B+R pozostających do
    odliczenia w latach kolejnych, zgodnie z art. 18d ust. 8 Ustawy o CIT (dalej: „Aktywo B+R”).
    Ponadto, Spółka zakłada, że może generować Aktywo B+R również w przyszłych latach
    podatkowych.
    Z tego względu Spółka korzysta oraz planuje korzystać w przyszłości z rozwiązania
    przewidzianego w art. 18db ustawy o CIT polegającego na pomniejszeniu kwoty
    podlegających przekazaniu na rachunek urzędu skarbowego zaliczek na podatek
    dochodowy od osób fizycznych z tytułu dochodu uzyskanego przez jej pracowników ze

    stosunku pracy (lub względnie z innych tytułów wskazanych w art. 18db ust. 2 ustawy o
    CIT) (dalej „Zaliczki PIT”) – o iloczyn kwoty nieodliczonych Kosztów B+R (Aktywa B+R) i
    stawki podatku obowiązującej Spółkę w roku podatkowym (19%) – tj. tzw. „Ulgi na
    Innowacyjnych Pracowników” (dalej: „Ulga na Innowacyjnych Pracowników”, „Ulga IP”).
    Spółka korzysta z ulgi B+R oraz zamierza skorzystać z ulgi na innowacyjnych pracowników
    jedynie w odniesieniu do wydatków, które stanowią koszty uzyskania przychodów z innych
    źródeł niż związane z przychodami z zysków kapitałowych.
    Ponadto, Spółka wskazuje, że:
    a) spełnia warunki do korzystania z ulgi B+R wskazane w art. 18d ustawy o CIT i korzysta z
      tej ulgi,
    b) spełnia warunki określone w art. 18db ustawy o CIT do skorzystania z Ulgi na
      Innowacyjnych Pracowników, w szczególności Spółka posiada Pracowników, których
      czas pracy przeznaczony na realizację działalności B+R pozostający w ogólnym czasie
      pracy w danym miesiącu wynosi co najmniej 50%.
    Spółka wskazuje, że miały miejsce sytuacje, że w latach podatkowych zakończonych przed
    wejściem w życie art. 18db ustawy o CIT, tj. przed 1 stycznia 2022 roku, Spółka osiągała
    dochód niższy od kwoty przysługującego w danym roku podatkowym odliczenia z tytułu
    ulgi B+R (tj. na podstawie art. 18d ustawy o CIT), a zatem Wnioskodawca poniósł i wykazał
    w deklaracji rocznej CIT koszty kwalifikowane działalności B+R, które nie zostały rozliczone
    w ramach ulgi B+R za te lata.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Pismem z 4 lipca 2025r. doprecyzowali Państwo wniosek w następującym zakresie:
    1. Wnioskodawca planuje skorzystać z ulgi na innowacyjnych pracowników w 2025 r.
      Spółka nie wyklucza również, że skorzysta z ulgi na innowacyjnych pracowników w
      okresach przyszłych.
    2. Aktualnie Spółka dysponuje pulą kosztów kwalifikowanych Działalności B+R
      pozostających do odliczenia w latach kolejnych, zgodnie z art. 18d ust. 8 ustawy o CIT
      za lata 2022 oraz 2023. Ponadto, Spółka zakłada, że może generować Aktywo B+R
      również za następujące po wskazanych lata podatkowe.
    3. Spółka nie posiadała i nie utraciła statusu zakładu pracy chronionej w ostatnich 5
      latach.
      Spółce nie przysługuje zwrot gotówkowy z tytułu poniesienia straty lub osiągnięcia
      dochodu niższego niż kwota przysługującego odliczenia w pierwszym roku
      prowadzenia działalności gospodarczej zgodnie z art. 18da ustawy o CIT.
    4. Spółka nie zamierza korzystać z ulgi na innowacyjnych pracowników również w
      przypadku zaliczek przekazanych na zasadach określonych w art. 38 ust. 2-2c ustawy o
      PIT z uwagi na to, że ww. zasady nie dotyczą Spółki. Wnioskodawca nie jest ani
      zakładem pracy chronionej, ani zakładem aktywności zawodowej. Spółka nigdy nie
      miała, a w związku z czym też nie utraciła statusu zakładu pracy chronionej.
    5. Wnioskodawca wskazuje, że zgodnie z regulaminem wynagradzania pracowników
      Spółki:
        wypłata wynagrodzenia zasadniczego następuje dwudziestego ósmego dnia
        miesiąca kalendarzowego, za który wynagrodzenie przysługuje lub wcześniej,
        jeśli dzień ten przypada na sobotę, niedzielę lub dzień ustawowo wolny od pracy.
        zaliczka na podatek dochodowy pobierana jest przez płatnika w momencie
        wypłaty wynagrodzenia pracownikowi zgodnie z art. 31 i art. 38 ust. 1 ustawy o
        podatku dochodowym od osób fizycznych.

        terminem przekazania pobranych z wypłaconego wynagrodzenia zaliczek na
        podatek dochodowy na rachunek urzędu skarbowego jest 20. dzień następnego
        miesiąca.
    6. Zgodnie z najlepszą wiedzą Wnioskodawcy w następnych latach planowane jest
      prowadzenie działalności gospodarczej na dotychczasowych zasadach (jak wskazanych
      we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej).
    Pytania
    1. Czy w sytuacji, gdy kwota przysługujących Wnioskodawcy do odliczenia w ramach ulgi
      B+R (na podstawie art. 18d ust. 1 ustawy o CIT) Kosztów B+R w danym roku
      podatkowym będzie wyższa niż kwota dochodu (z przychodów innych niż przychody z
      zysków kapitałowych) po odliczeniu straty podatkowej z lat ubiegłych, Spółka będzie
      mogła skorzystać z prawa, o którym mowa w art. 18db ust. 1 ustawy o CIT poprzez
      pomniejszenie kwoty zaliczek wskazanych w art. 18db o iloczyn stawki podatku oraz
      kwoty nieodliczonych Kosztów B+R z lat poprzedzających wejście art. 18db ustawy o
      CIT w życie, tj. przed 2022 r.?
    2. Czy w kontekście Ulgi na Innowacyjnych Pracowników, przez ogólny czas pracy, o
      którym mowa w art. 18db ust. 3 pkt 1 Ustawy o CIT, należy rozumieć czas pracy, w
      jakim pracownik faktycznie pozostaje do dyspozycji pracodawcy, zgodnie z
      obowiązującymi przepisami prawa pracy (tj. bez uwzględnienia czasu
      usprawiedliwionej nieobecności z powodu m.in. urlopów wypoczynkowych,
      chorobowych oraz innych dni wolnych od pracy)?
    3. Czy kryterium „co najmniej 50%” czasu pracy poświęconego na działalność badawczo-
      rozwojową jest jedynie przesłanką kwalifikującą pracowników do zastosowania Ulgi na
      Innowacyjnych Pracowników i nie ma wpływu na wysokość zaliczki uwzględnianej dla
      celów rozliczenia tej ulgi?
    4. Czy w celu skorzystania z Ulgi na Innowacyjnych Pracowników Wnioskodawca jest
      zobowiązany do wcześniejszego poinformowania właściwego Urzędu Skarbowego o
      tym, że nie będzie przekazywał lub będzie przekazywał w zredukowanej wartości
      zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych zaangażowanych w działalność
      B+R?
    5. Czy Wnioskodawca będzie uprawniony do skorzystania z Ulgi na Innowacyjnych
      Pracowników, o której mowa w art. 18db ustawy o CIT, począwszy od miesiąca
      następującego bezpośrednio po miesiącu złożenia zeznania, o którym mowa w art. 27
      ust. 1 ustawy o CIT, za poprzedni rok podatkowy aż do ostatniego miesiąca tego roku
      podatkowego tj. w stosunku do zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od
      wynagrodzenia pracowników przysługującego za miesiąc, w którym zostało złożone
      takie zeznanie aż do zaliczek pobranych w miesiącu grudniu mimo ich wpłaty do
      urzędu w styczniu kolejnego roku?
    6. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie którym Spółka na zasadach
      określonych w art. 18db Ustawy o CIT, ma i będzie miała prawo pomniejszenia zaliczek
      PIT Pracowników również w odniesieniu do wynagrodzenia z ostatniego miesiąca roku
      podatkowego „n”, w odniesieniu do którego transfer zaliczek PIT do urzędu
      skarbowego dokonywany byłby do 20 stycznia roku „n+1” (dotyczy zaliczek PIT
      należnych i pobranych najpóźniej w grudniu roku „n”), zgodnie z przedstawionym
      opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego?
    7. Czy ewentualne złożenie korekty zeznania rocznego CIT, będzie miało wpływu na
      moment, od którego Spółka miała prawo do stosowania Ulgi na Innowacyjnych
      Pracowników, a który to termin wyznacza złożenie pierwotnej deklaracji?

    8. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym Spółka będzie
      uprawniona do pomniejszania dostępnego Aktywa B+R z art. 18d ust. 8 ustawy o CIT
      (nieodliczonych kosztów kwalifikowanych), o kwotę odliczenia z tytułu art. 18db ust. 1
      ustawy o CIT, tj. Zaliczki PIT niewpłacone na rachunek Urzędu Skarbowego, w wyniku
      korzystania z Ulgi na Innowacyjnych Pracowników będą odejmowane od sumy
      Kosztów B+R pozostałych do rozliczenia w następnych latach?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Zdaniem Wnioskodawcy, w sytuacji, gdy kwota przysługujących Wnioskodawcy do
      odliczenia w ramach ulgi B+R (na podstawie art. 18d ust. 1 ustawy o CIT) Kosztów B+R
      w danym roku podatkowym będzie wyższa niż kwota dochodu (z przychodów innych
      niż przychody z zysków kapitałowych) po odliczeniu straty podatkowej z lat ubiegłych,
      Wnioskodawca będzie mógł skorzystać z prawa, o którym mowa w art. 18db ust. 1
      ustawy o CIT poprzez pomniejszenie kwoty zaliczek wskazanych w art. 18db o iloczyn
      stawki podatku oraz kwoty nieodliczonych Kosztów B+R z lat poprzedzających wejście
      art. 18db ustawy o CIT w życie, tj. przed 2022 r.
    2. Zdaniem Wnioskodawcy, w kontekście Ulgi na Innowacyjnych Pracowników, przez
      ogólny czas pracy, o którym mowa w art. 18db ust. 3 pkt 1 Ustawy o CIT, należy
      rozumieć czas pracy, w jakim pracownik faktycznie pozostaje do dyspozycji
      pracodawcy, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa pracy (tj. bez uwzględnienia
      czasu usprawiedliwionej nieobecności z powodu m.in. urlopów wypoczynkowych,
      chorobowych oraz innych dni wolnych od pracy).
    3. Zdaniem Wnioskodawcy, kryterium „co najmniej 50%” czasu pracy poświęconego na
      działalność badawczo-rozwojową jest jedynie przesłanką kwalifikującą pracowników
      do zastosowania Ulgi na Innowacyjnych Pracowników i nie ma wpływu na wysokość
      zaliczki uwzględnianej dla celów rozliczenia tej ulgi.
    4. Zdaniem Wnioskodawcy, w celu skorzystania z Ulgi na Innowacyjnych Pracowników
      Wnioskodawca nie jest zobowiązany do wcześniejszego poinformowania właściwego
      Urzędu Skarbowego o tym, że nie będzie przekazywał lub będzie przekazywał w
      zredukowanej wartości zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych
      Pracowników (specjalistów) zaangażowanych w działalność B+R.
    5. Zdaniem Wnioskodawcy będzie on uprawniony do skorzystania z Ulgi na
      Innowacyjnych Pracowników, o której mowa w art. 18db ustawy o CIT, począwszy od
      miesiąca następującego bezpośrednio po miesiącu złożenia zeznania, o którym mowa
      w art. 27 ust. 1 ustawy o CIT, za poprzedni rok podatkowy aż do ostatniego miesiąca
      tego roku podatkowego tj. w stosunku do zaliczek na podatek dochodowy od osób
      fizycznych od wynagrodzenia pracowników przysługującego za miesiąc, w którym
      zostało złożone takie zeznanie aż do zaliczek pobranych w miesiącu grudniu mimo ich
      wpłaty do urzędu w styczniu kolejnego roku.
    6. Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko, zgodnie którym Spółka na
      zasadach określonych w art. 18db ustawy o CIT, ma i będzie miała prawo
      pomniejszenia zaliczek PIT Pracowników również w odniesieniu do wynagrodzenia z
      ostatniego miesiąca roku podatkowego „n”, w odniesieniu do którego transfer zaliczek
      PIT do urzędu skarbowego dokonywany byłby do 20 stycznia roku „n+1” (dotyczy
      zaliczek PIT należnych i pobranych najpóźniej w grudniu roku „n”), zgodnie z
      przedstawionym opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego.
    7. W ocenie Wnioskodawcy, ewentualne złożenie korekty zeznania rocznego CIT, nie
      będzie miało wpływu na moment, od którego Spółka miała prawo do stosowania Ulgi
      na Innowacyjnych Pracowników, a który to termin wyznacza złożenie pierwotnej
      deklaracji.
    8. Zdaniem Wnioskodawcy prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym, Spółka będzie
      uprawniona do pomniejszania dostępnego Aktywa B+R z art. 18d ust. 8 ustawy o CIT

      (nieodliczonych kosztów kwalifikowanych), o kwotę odliczenia z tytułu art. 18db ust. 1
      ustawy o CIT, tj. Zaliczki PIT, nie wpłacone na rachunek Urzędu Skarbowego, w wyniku
      korzystania z Ulgi na Innowacyjnych Pracowników będą odejmowane od sumy
      Kosztów B+R pozostałych do rozliczenia w następnych latach.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    W zakresie pytania nr 1
    Zgodnie z art. 18d ust. 1 ustawy o CIT podatnik uzyskujący przychody inne niż przychody z
    zysków kapitałowych odlicza od podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z art. 18
    ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów poniesione na działalność badawczo-
    rozwojową, zwane dalej „kosztami kwalifikowanymi”. Katalog kosztów uznawanych za
    koszty kwalifikowane został przedstawiony w art. 18d ust. 2-3a ustawy o CIT. Zgodnie z art.
    18d ust. 1 in fine kwota odliczenia nie może w roku podatkowym przekraczać kwoty
    dochodu uzyskanego przez podatnika z przychodów innych niż przychody z zysków
    kapitałowych.
    Definicja działalności B+R zawarta została w art. 4a ust. 26 ustawy o CIT, zgodnie z którym
    działalnością B+R jest działalność twórcza obejmująca badania naukowe lub prace
    rozwojowe, podejmowana w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy
    oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.
    Koszty kwalifikowane podlegają odliczeniu, jeżeli nie zostały podatnikowi zwrócone w
    jakiejkolwiek formie lub nie zostały odliczone od podstawy opodatkowania podatkiem
    dochodowym (art. 18d ust. 5 ustawy o CIT). Odliczenia kosztów kwalifikowanych dokonuje
    się w zeznaniu za rok podatkowy, w którym poniesiono koszty kwalifikowane.
    Zgodnie z art. 18d ust. 8 ustawy o CIT w przypadku, gdy podatnik poniósł za rok
    podatkowy stratę albo wielkość dochodu podatnika jest niższa od kwoty przysługujących
    mu odliczeń, odliczenia odpowiednio w całej kwocie lub w pozostałej części dokonuje się
    w zeznaniach za kolejno następujące po sobie sześć lat podatkowych następujących
    bezpośrednio po roku, w którym podatnik skorzystał lub miał prawo skorzystać z
    odliczenia. Dokonując odliczenia w kolejnych latach uwzględnia się kwoty pomniejszeń, o
    których mowa w art. 18db ust. 1 (art. 18d ust. 8 in fine ustawy o CIT).
    Powyższy przepis pozwala podatnikowi skorzystać z ulgi B+R w sytuacji, gdy w danym roku
    co prawda poniósł on koszty kwalifikowane, ale jednocześnie ze względu na nieosiągnięcie
    dochodu w odpowiedniej wysokości, nie może on dokonać ich całkowitego odliczenia.
    Wówczas przepis ten umożliwia odliczenie wcześniej nieodliczonych kosztów
    kwalifikowanych w kolejnych latach podatkowych.
    Artykuł 18 ust. 1 ustawy o CIT, wskazuje, że podstawę opodatkowania, „stanowi dochód
    ustalony zgodnie z art. 7 albo art. 7a” po dokonaniu stosownych odliczeń wskazanych w
    art. 18 ust. 1. Natomiast w myśl art. 7 ust. 1 ustawy o CIT, przedmiotem opodatkowania
    jest, co do zasady, dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych
    oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów (z tzw. przychodów
    „operacyjnych”), gdzie dochodem ze źródła przychodów jest zasadniczo nadwyżka sumy
    przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta
    w roku podatkowym (art. 7 ust. 2). Kolejne ustępy art. 7 ustawy o CIT, określają zasady
    ustalania tego dochodu – w szczególności art. 7 ust. 5 i 6 wskazuje zasady, na jakich
    dochód uzyskany ze źródła przychodów może zostać obniżony o wysokość strat z tego
    źródła przychodów poniesionych w latach ubiegłych.
    Mając na względzie ww. przepisy, w szczególności konstrukcję art. 7 jak i art. 18d ust. 8
    ustawy o CIT, należy uznać, że dochodem, o którym mowa w art. 18d ust. 8, jest dochód (z
    zysków operacyjnych) obniżony o wysokość straty podatkowej (poniesionej w latach
    ubiegłych a odliczanej od tego dochodu). Tak ustalona wartość wyznacza w praktyce limit
    odliczenia kosztów kwalifikowanych (Kosztów B+R) w ramach ulgi B+R w danym roku
    podatkowym. W przypadku, gdyby wartość poniesionych Kosztów B+R podlegających

    odliczeniu w danym roku była wyższa niż wartość dochodu obniżonego o straty
    podatkowe z lat ubiegłych, podatnik zachowuje więc prawo do odliczenia takich kosztów
    (nieodliczonych w tym roku) w kolejnych (sześciu) następujących po sobie latach
    podatkowych.
    Zaprezentowane wyżej stanowisko Wnioskodawcy znajduje również odzwierciedlenie we
    wzorze zeznania rocznego (CIT-8 - Zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu
    (poniesionej straty) i należnego podatku dochodowego od osób prawnych), gdzie
    podatnicy dokonują odliczenia kosztów uzyskania przychodów poniesionych na
    działalność B+R od podstawy opodatkowania (która uwzględnia ewentualne odliczenia
    strat podatkowych z lat poprzednich).
    Powyższe ma, zdaniem Wnioskodawcy, bezpośredni wpływ również na rozliczanie tzw. ulgi
    na innowacyjnych pracowników – tj. mechanizmu, o którym mowa w art. 18db ustawy o
    CIT. W myśl art. 18db ust. 1 ustawy o CIT, podatnik będący płatnikiem podatku
    dochodowego od osób fizycznych, uzyskujący przychody inne niż przychody z zysków
    kapitałowych, który poniósł za rok podatkowy stratę albo osiągnął dochód niższy od kwoty
    przysługującego odliczenia na podstawie art. 18d, może pomniejszyć kwotę podlegających
    przekazaniu na rachunek urzędu skarbowego zaliczek na podatek dochodowy oraz
    zryczałtowanego podatku dochodowego wskazanych w ust. 2 o iloczyn kwoty
    nieodliczonej i stawki podatku obowiązującej tego podatnika w danym roku podatkowym.
    Powyższy przepis umożliwia więc podatnikom rozliczenie nieodliczonych wcześniej
    kosztów kwalifikowanych do ulgi B+R (Kosztów B+R) w alternatywny sposób (nie w ramach
    rozliczenia rocznego, ale poprzez obniżenie wpłacanych zaliczek na podatek dochodowy
    od osób fizycznych lub zryczałtowany podatek dochodowy).
    Z uwagi na ścisły związek art. 18db ustawy o CIT z art. 18d zasadne wydaje się spójne i
    jednolite interpretowanie pojęć wskazanych w tych przepisach. W konsekwencji, skoro art.
    18db ust. 1 ustawy o CIT odwołuje się do takiej samej sytuacji jak art. 18d ust. 8 ustawy o
    CIT, to należy uznać, że także dla celów stosowania ulgi na innowacyjnych pracowników
    przez dochód należy rozumieć wartość dochodu po pomniejszeniu o straty podatkowe z
    lat ubiegłych.
    Taka interpretacja przepisów pozwoli na zapewnienie efektywnego odliczenia
    ponoszonych kosztów kwalifikowanych nawet w sytuacji, gdy podatnik rozlicza straty z lat
    ubiegłych.
    Ponadto, z uwagi na treść 18db ust. 1 oraz art. 18d ust. 8 ustawy o CIT należy uznać, że
    Wnioskodawca będzie miał możliwość wyboru sposobu rozliczenia, nieodliczonych
    dotychczas kosztów kwalifikowanych (Kosztów B+R). Jeżeli Wnioskodawca nie odliczy od
    podstawy opodatkowania w danym roku pełnej wartości przysługujących odliczeniu
    Kosztów B+R, to pozostała część (nieodliczona) może być odliczona albo w ramach
    zeznania podatkowego (CIT-8) za kolejny rok, albo w ramach ulgi na innowacyjnych
    pracowników (poprzez odpowiednie obniżenie określonych zaliczek na podatek).
    Wnioskodawca pragnie również zwrócić uwagę na przebieg procesu legislacyjnego, w
    trakcie którego procedowane były przepisy ustawy o CIT wprowadzające tzw. ulgę na
    innowacyjnych pracowników (art. 18db ustawy o CIT) oraz na zmiany brzmienia
    projektowanych przepisów w czasie.
    Spółka wskazuje, że zgodnie z brzmieniem przepisu art. 67 ust. 1 uchwalonej ustawy
    zmieniającej z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105, dalej: „Ustawa nowelizująca”) w stosunku do
    określonych przepisów ustawy o CIT zastrzeżono, że mają one zastosowanie do wydatków
    poniesionych po dniu 31 grudnia 2021 r. Przepisy, o których mowa, to przepisy art. 26e
    ust. 3d-3f i 7-9, art. 26ga, art. 26gb, art. 26 ha-26hd i art. 30ca ust. 9a ustawy zmienianej w
    art. 1, w brzmieniu nadanym Ustawą nowelizującą, art. 18d ust. 3d-3f i 7-9, art. 18ea-18ef i
    art. 24d ust. 9a ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu nadanym Ustawą nowelizującą, i

    art. 11 ust. 1-4 oraz art. 21 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym
    Ustawą nowelizującą.
    Co istotne, w pierwotnej wersji ustawy nowelizującej ww. przepis zawierał także
    odniesienie do art. 18db, co powodowałoby, że on również początkowo miał mieć
    zastosowanie jedynie do wydatków poniesionych po dniu 31 grudnia 2021 r. Przepis art.
    18db został jednak z powyższego katalogu usunięty. Wynika z tego w ocenie
    Wnioskodawcy, że intencją ustawodawcy było to, aby odliczenie, o którym mowa w art.
    18db ust. 1 ustawy o CIT obejmowało również koszty kwalifikowane z lat poprzednich, a
    nie tylko poniesione po dniu 31 grudnia 2021 r.
    Ponadto, Wnioskodawca pragnie wskazać, że powyższe stanowisko zostało ocenione
    przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej jako prawidłowe m.in. w:
        Interpretacji indywidualnej z 7 sierpnia 2023 r. (0111-KDIB1-3.4010.303.2023.2.
        MBD), w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał: „(...) kwota
        przysługującego podatnikowi odliczenia w roku podatkowym na podstawie art. 18d
        updop, uwzględnia koszty kwalifikowane poniesione w danym roku podatkowym
        jak i koszty nieodliczone z poprzednich lat, przysługujące do odliczenia w okresie
        kolejnych sześciu lat podatkowych.
      Z tego wynika, że nieodliczona kwota kosztów kwalifikowanych B+R w danym roku
      podatkowym, będąca podstawą do ustalenia ulgi na innowacyjnych pracowników
      może obejmować koszty kwalifikowane z lat poprzednich.
      W świetle powyższego, Państwa stanowisko wskazujące, że w sytuacji, gdy kwota
      przysługujących Wnioskodawcy do odliczenia w ramach ulgi B+R (na podstawie art.
      18d ust. 1 updop) Kosztów B+R w danym roku podatkowym będzie wyższa niż kwota
      dochodu (z przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych) po odliczeniu
      straty podatkowej z lat ubiegłych, Wnioskodawca będzie mógł skorzystać z prawa, o
      którym mowa w art. 18db ust. 1 updop, poprzez pomniejszenie kwoty zaliczek
      wskazanych w art. 18db o iloczyn stawki podatku oraz kwoty nieodliczonych Kosztów
      B+R z lat poprzedzających wejście art. 18db updop w życie, tj. przed 2022 r.”
        interpretacji indywidualnej z 27 lipca 2023 r. (0111-KDIB1-3.4010.303.2023.2.MBD),
        w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że „Wnioskodawca
        będzie mógł skorzystać z prawa, o którym mowa w art. 18db ust. 1 u.p.d.o.p.,
        poprzez pomniejszenie kwoty zaliczek wskazanych w art. 18db o iloczyn stawki
        podatku oraz kwoty nieodliczonych Kosztów B+R z lat poprzedzających wejście art.
        18db u.p.d.o.p. w życie, tj. przed 2022 r.”
        Interpretacji indywidualnej z 2 lutego 2023 r. (0111-KDIB1-3.4010.717.2022.2.AN), w
        której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, odstępując od oceny stanowiska
        wnioskodawcy, uznał je za prawidłowe w całości. Wnioskodawca wskazał, iż: „(...)
        Mając na uwadze przywołany fragment oraz przywołane uprzednio przepisy, w tym
        odnoszące się do ustawy Zmieniającej, szczególnie przepis, o którym mowa w art.
        67 ust. 1 ustawy Zmieniającej należy zauważyć, że ustawodawca wyłączył z
        wyliczenia zastosowanie daty granicznej 31 grudnia 2021 r. do art. 18db, tj. Ulgi na
        innowacyjnych pracowników. W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, ma on
        prawo do odliczania wydatków z lat ubiegłych w Zaliczkach PIT, dotyczących m.in.
        osób fizycznych zatrudnionych u niego na podstawie umowy o pracę lub umów

        cywilnoprawnych, koszty kwalifikowane (w tym poniesione przed 2022 r.), budujące
        aktywo B+R z uwagi na to, że wysokość dochodu była niższa od kwoty
        przysługujących Oddziałowi odliczeń.
      Przepis zawarty w art. 18db ustawy o CIT, nie wprowadza zatem ograniczeń co do
      okresu, z którego koszty kwalifikowane do ulgi B+R mogą być brane pod uwagę, przy
      skorzystaniu z Ulgi na innowacyjnych pracowników, tj. nie ma obowiązku wyłączenia
      kosztów kwalifikowanych z lat ubiegłych czy też uwzględnienia tylko tych, które
      poniesiono po wprowadzeniu Ulgi na innowacyjnych pracowników (tj. od 1 stycznia
      2022 r.). Mając na względzie powyższe, opierając się bezpośrednio na przepisach i
      uzasadnieniu do ustawy Zmieniającej, w ocenie Wnioskodawcy, wyłączenie art. 18db
      ustawy o CIT, z katalogu artykułów wymienionych w art. 67 ust. 1 ustawy Zmieniającej,
      co do których została zastosowana początkowa data graniczna wskazująca dokładnie
      moment rozpoczęcia kwalifikacji wydatków kwalifikowanych do wybranych ulg
      podatkowych, pozwala na rozliczenie w Zaliczkach PIT wydatków poniesionych w
      latach poprzednich, tj. zakumulowanych do aktywa B+R.”
        Interpretacji indywidualnej z 19 stycznia 2023 r. (0114-KDIP2-1.4010.196.2022.3.
        MR), w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, iż „kwota
        przysługującego podatnikowi odliczenia w roku podatkowym na podstawie art. 18d
        ustawy o p.d.o.p., uwzględnia koszty kwalifikowane poniesione w danym roku
        podatkowym jak i koszty nieodliczone z poprzednich lat, przysługujące do
        odliczenia w okresie kolejnych sześciu lat podatkowych. Z tego wynika, że
        nieodliczona kwota kosztów kwalifikowanych B+R w danym roku podatkowym,
        będąca podstawą do ustalenia ulgi na innowacyjnych pracowników może
        obejmować koszty kwalifikowane z lat poprzednich.”
        Interpretacji indywidualnej z 5 stycznia 2023 r. (0111-KDIB1-3.4010.533.2022.1.IZ),
        w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał iż: „(...) Zgodnie z art. 18d
        ust. 8 ww. ustawy, odliczenia dokonuje się w zeznaniu za rok podatkowy, w którym
        poniesiono koszty kwalifikowane. W przypadku gdy podatnik poniósł za rok
        podatkowy stratę albo wielkość dochodu podatnika jest niższa od kwoty
        przysługujących mu odliczeń, odliczenia - odpowiednio w całej kwocie lub w
        pozostałej części - dokonuje się w zeznaniach za kolejno następujące po sobie sześć
        lat podatkowych następujących bezpośrednio po roku, w którym podatnik
        skorzystał lub miał prawo skorzystać z odliczenia. Od 1 stycznia 2022 r. dokonując
        odliczenia, o którym mowa w zdaniu drugim, uwzględnia się kwoty pomniejszeń, o
        których mowa w art. 18db ust. 1.
      Zatem, w świetle powyższych przepisów nieodliczona kwota kosztów kwalifikowanych
      B+R w danym roku podatkowym, będąca podstawą do ustalenia ulgi na innowacyjnych
      pracowników może obejmować koszty kwalifikowane z lat poprzedzających 2022 rok.”
        Interpretacji indywidualnej z 5 stycznia 2023 r. (0111-KDIB1-3.4010.741.2022.1.
        MBD), w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, odstępując od oceny
        stanowiska wnioskodawcy, uznał je za prawidłowe w całości. Wnioskodawca
        wskazał, iż: „W ocenie Spółki, pojęcie "kwoty nieodliczonej" należy odnieść do całej
        "skumulowanej" wartości kosztów kwalifikowanych, które nie zostały odliczone od

        podstawy opodatkowania w trybie art. 18d Ustawy CIT, w ramach rocznych
        rozliczeń podatku CIT”.
    Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy, będzie on uprawniony do skorzystania z Ulgi na
    Innowacyjnych Pracowników, o której mowa w art. 18db ustawy o CIT, z wykorzystaniem
    kwoty przysługującego dodatkowego odliczenia w ramach ulgi B+R, z tytułu kosztów
    kwalifikowanych pozostających do odliczenia w latach następnych na podstawie art. 18d
    ust. 8 Ustawy o CIT, w tym także kosztów poniesionych przed 2022 r.
    W świetle wszystkich powyższych argumentów, zdaniem Wnioskodawcy należy stwierdzić,
    że w sytuacji, gdy kwota przysługujących Wnioskodawcy do odliczenia w ramach ulgi B+R
    (na podstawie art. 18d ust. 1 ustawy o CIT) Kosztów B+R w danym roku podatkowym
    będzie wyższa niż kwota dochodu (z przychodów innych niż przychody z zysków
    kapitałowych) po odliczeniu straty podatkowej z lat ubiegłych, Wnioskodawca będzie mógł
    skorzystać z prawa, o którym mowa w art. 18db ust. 1 ustawy o CIT poprzez
    pomniejszenie kwoty zaliczek wskazanych w art. 18db o iloczyn stawki podatku oraz kwoty
    nieodliczonych Kosztów B+R z lat poprzedzających wejście art. 18db ustawy o CIT w życie,
    tj. przed 2022 r.
    W zakresie pytania nr 2
    W ocenie Wnioskodawcy, przez ogólny czas pracy, o którym mowa w art. 18db ust. 3 pkt 1
    ustawy o CIT, należy rozumieć czas pracy, w jakim pracownik pozostaje faktycznie do
    dyspozycji pracodawcy, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa pracy (tj. bez
    uwzględnienia czasu usprawiedliwionej nieobecności z powodu m.in. urlopów
    wypoczynkowych, chorobowych oraz innych dni wolnych od pracy).
    Pojęcie "ogólnego czasu pracy", o którym mowa w art. 18db Ustawy o CIT oraz art. 26eb
    Ustawy o PIT nie zostało zdefiniowane ani w Ustawie o CIT, ani w Ustawie o PIT.
    W związku z tym zdaniem Wnioskodawcy, aby prawidłowo ocenić, czy Pracownicy
    kwalifikują się do Ulgi na Innowacyjnych pracowników zgodnie z art. 18db ust. 3 Ustawy
    CIT, należy odwołać się do art. 128 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy
    (Dz. U. z 2022 r. poz. 1510 ze zm.), zgodnie z którym: „czasem pracy jest czas, w którym
    pracownik pozostaje w dyspozycji pracodawcy w zakładzie pracy lub w innym miejscu
    wyznaczonym do wykonywania pracy.”
    Dlatego też w ocenie Spółki czas, w którym pracownik przebywa na urlopie lub zwolnieniu
    lekarskim a także okres innej usprawiedliwionej nieobecności, stanowi czas, w którym
    pracownik nie pozostaje do dyspozycji pracodawcy (w zakładzie pracy lub w innym
    miejscu wyznaczonym do wykonywania pracy) i nie wykonuje pracy. W konsekwencji -
    urlopy, zwolnienia lekarskie i inne usprawiedliwione nieobecności nie stanowią czasu
    pracy w rozumieniu Kodeksu pracy i nie powinny być uwzględniane w kalkulacji „ogólnego
    czasu pracy” w rozumieniu art. 18db Ustawy o CIT.
    W konsekwencji, w celu obliczenia proporcji czasu pracy w kontekście Ulgi na
    Innowacyjnych Pracowników, tj. ustalenia czy:
        czas pracy przeznaczony na realizację działalności B+R pozostający w ogólnym
        czasie pracy w danym miesiącu wynosi co najmniej 50% lub
        czas przeznaczony na wykonanie usługi w zakresie działalności B+R na podstawie
        umowy zlecenia lub umowy o dzieło w danym miesiącu, pozostający w całości czasu
        przeznaczonego na wykonanie usługi wynosi co najmniej 50%,
    - należy uwzględniać jedynie czas, w którym Pracownik (specjalista) pozostawał do
    dyspozycji Wnioskodawcy (jako pracodawcy) w zakładzie pracy lub w innym miejscu
    wyznaczonym do wykonywania pracy.

    Przykładowo, jeżeli dany Pracownik jest zatrudniany przez Wnioskodawcę wyłącznie do
    celów działalności B+R i w danym miesiącu skorzysta z dwutygodniowego urlopu, a przez
    pozostałe dwa tygodnie będzie pozostawał do dyspozycji Spółki (jako pracodawcy) i będzie
    w tym okresie wykonywał wyłącznie czynności o charakterze B+R, wówczas, w ocenie
    Wnioskodawcy, udział czasu pracy przeznaczonego przez tego Pracownika w tym miesiącu
    na realizację działalności B+R w ogólnym czasie pracy w danym miesiącu, będący
    jednocześnie proporcją czasu pracy obliczoną dla celów Ulgi na Innowacyjnych
    Pracowników, będzie wynosił 100%.
    Wnioskodawca pragnie podkreślić, że stanowisko zgodne z poglądami zaprezentowanymi
    powyżej przez Wnioskodawcę jest prezentowane w wydawanych interpretacjach
    indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, przykładowo:
        interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26
        października 2023 r. (0114- KDIP2-1.4010.460.2023.4.MR1), w której organ
        odstępując od uzasadnienia uznał za prawidłowe następujące stanowisko
        podatnika: „pod pojęciem "ogólnego czasu pracy", o którym mowa w art. 18db ust.
        3 pkt 1 UDOP, należy rozumieć czas pracy, w jakim pracownik pozostaje do
        dyspozycji pracodawcy w świetle obowiązujących przepisów prawa pracy. (...)
        czasem pracy jest czas, w jakim pracownik wykonuje zadania zlecone przez
        pracodawcę. Oznacza to, że nie może być czasem pracy czas, w którym pracownik
        jest poza dyspozycją pracodawcy. W związku z tym, urlop lub inna
        usprawiedliwiona nieobecność nie mogą być zaliczane do czasu, w którym
        pracownik jest do dyspozycji pracodawcy, ponieważ w tym czasie, pracownik nie
        pozostaje w dyspozycji pracodawcy w zakładzie pracy lub w innym miejscu
        wyznaczonym do wykonywania pracy.
        interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8
        września 2023 r. (0111-KDIB1- 3.4010.357.2023.2.JKU) oraz interpretacja
        indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 sierpnia 2023 r.
        (0114-KDIP2-1.4010.324.2023.2.MR1), w której organ wskazał, że „czasem pracy jest
        czas, w jakim pracownik wykonuje zadania zlecone przez pracodawcę. Oznacza to,
        że nie może być czasem pracy czas, w którym pracownik jest poza dyspozycją
        pracodawcy. W konsekwencji, czas w którym pracownik przebywa na urlopie lub
        zwolnieniu lekarskim, a także okres innej usprawiedliwionej nieobecności, stanowi
        czas, w którym pracownik nie pozostaje do dyspozycji pracodawcy (w zakładzie
        pracy lub w innym miejscu wyznaczonym do wykonywania pracy) i nie wykonuje
        pracy. Tym samym - urlopy, zwolnienia lekarskie i inne usprawiedliwione
        nieobecności nie stanowią czasu pracy i nie powinny być uwzględniane w kalkulacji
        "ogólnego czasu pracy" w rozumieniu art. 18db Ustawy o CIT.”
        Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 lipca
        2023 r. (0111-KDIB1- 3.4010.272.2023.1.MBD), w której organ stwierdził, że „pod
        pojęciem ogólnego czasu pracy w danym miesiącu, o którym mowa w art. 18db ust.
        3 pkt 1 u.p.d.o.p., należy rozumieć rzeczywisty czas, w którym pracownik świadczył
        pracę, a zatem w kalkulacji należy uwzględnić całkowity czas pracy wraz z
        nadgodzinami pomniejszony o wszelkie nieobecności pracownika”

        interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 lipca
        2023 r. (0111-KDIB1- 3.4010.234.2023.2.AN), w której organ odstąpił od
        uzasadnienia i uznał za prawidłowe stanowisko podatnika zgodnie z którym „przez
        „ogólny czas pracy w danym miesiącu” o którym mowa w art. 18db ust. 3 pkt 1
        UPDOP, należy rozumieć czas pracy w ramach miesiąca, kiedy pracownik pozostaje
        do dyspozycji pracodawcy, tj. czas faktycznie przepracowany, w tym w ramach
        godzin nadliczbowych, bez uwzględnienia czasu usprawiedliwionej nieobecności z
        powodu m.in. urlopów wypoczynkowych, chorobowych oraz innych dni wolnych od
        pracy.”,
        interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 11
        stycznia 2023 r. (0114-KDIP2- 1.4010.126.2022.2.MR), w której organ stwierdził, że
        „czas, w którym pracownik przebywa na urlopie lub zwolnieniu lekarskim, a także
        okres innej usprawiedliwionej nieobecności, stanowi czas, w którym pracownik nie
        pozostaje do dyspozycji pracodawcy (w zakładzie pracy lub w innym miejscu
        wyznaczonym do wykonywania pracy) i nie wykonuje pracy. Tym samym - urlopy,
        zwolnienia lekarskie i inne usprawiedliwione nieobecności nie stanowią czasu pracy
        i nie powinny być uwzględniane w kalkulacji "ogólnego czasu pracy" w rozumieniu
        art. 18db Ustawy o CIT.”,
        interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12
        stycznia 2023 r. (0111-KDIB1- 3.4010.702.2022.1.AN), w której organ odstąpił od
        uzasadnienia i uznał za prawidłowe następujące stanowisko wnioskodawcy: „przez
        „ogólny czas pracy”, o którym mowa w art. 18db ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT, należy
        rozumieć czas pracy, w jakim pracownik pozostaje do faktycznej dyspozycji
        pracodawcy, w tym w ramach godzin nadliczbowych, przy czym czas ten nie
        obejmuje m.in. urlopu wypoczynkowego, okresów choroby oraz innych
        usprawiedliwionych nieobecności.”
    Podsumowując powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, przez ogólny czas pracy, o którym
    mowa w art. 18db ust. 3 pkt 1 Ustawy o CIT, należy rozumieć czas pracy, w jakim
    pracownik faktycznie pozostaje do dyspozycji pracodawcy, zgodnie z obowiązującymi
    przepisami prawa pracy należy rozumieć czas pracy, w jakim pracownik pozostaje
    faktycznie do dyspozycji pracodawcy, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa pracy
    (tj. bez uwzględnienia czasu usprawiedliwionej nieobecności z powodu m.in. urlopów
    wypoczynkowych, chorobowych oraz innych dni wolnych od pracy).
    W zakresie pytania nr 3
    Zgodnie z art. 18db ust. 2 ustawy o CIT Ulga na Innowacyjnych Pracowników ma
    zastosowanie do zaliczek na podatek dochodowy i zryczałtowanego podatku
    dochodowego pobranych od dochodów (przychodów) osób fizycznych, z tytułu:
    1) stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej, spółdzielczego stosunku
      pracy oraz wypłacanego przez podatnika zasiłku pieniężnego z ubezpieczenia
      społecznego;
    2) wykonywania usług na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło;
    3) praw autorskich.

    W art. 18db ust. 3 ustawy o CIT doprecyzowano, że przez osoby fizyczne, o których mowa
    w ust. 2, rozumie się osoby fizyczne bezpośrednio zaangażowane w działalność badawczo-
    rozwojową, których czas:
    1) pracy przeznaczony na realizację działalności badawczo-rozwojowej pozostający w
      ogólnym czasie pracy w danym miesiącu wynosi co najmniej 50% lub
    2) przeznaczony na wykonanie usługi w zakresie działalności badawczo-rozwojowej na
      podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło w danym miesiącu, pozostający w
      całości czasu przeznaczonego na wykonanie usługi wynosi co najmniej 50%.
    Podkreślenia wymaga fakt, że powyższe regulacje nie uzależniają wysokości kwoty
    pomniejszającej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych podlegającej
    przekazaniu na rachunek urzędu skarbowego od wymiaru czasu przeznaczonego na prace
    badawczo-rozwojowe. Wysokość odliczenia jest iloczynem kwoty nieodliczonej na
    podstawie art. 18d ustawy o CIT oraz stawki podatku obowiązującej tego podatnika w
    danym roku podatkowym. Oznacza to, że elementy brane pod uwagę przy korzystaniu z
    Ulgi na Innowacyjnych Pracowników są ściśle określone przez ustawodawcę i tworzą
    katalog zamknięty.
    W ocenie Wnioskodawcy, powyższe przepisy nie nakładają obowiązku uwzględnienia w
    rozliczaniu Ulgi na Innowacyjnych Pracowników jedynie kwoty zaliczki proporcjonalnej do
    faktycznego czasu pracy poświęconego przez pracownika na działalność badawczo-
    rozwojową. Czas pracy poświęcony na prowadzenie działalności badawczo-rozwojowej
    odnosi się wyłącznie do uwzględnienia danego pracownika w uldze. Wymóg poświęcenia
    co najmniej 50% czasu pracy na realizację działalności badawczo-rozwojowej jest
    kryterium dla kwalifikacji pracownika do możliwości skorzystania z Ulgi na Innowacyjnych
    Pracowników, ale nie wpływa na wysokość potrącanej zaliczki w podatku dochodowym.
    Wysokość potrąconej zaliczki na podatek dochodowy nie zależy od ilości czasu pracy
    poświęconego na działalność badawczo-rozwojową.
    Stanowisko zaprezentowane przez Wnioskodawcę jest również potwierdzane przez
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w następujących interpretacjach indywidualnych:
        z 11 stycznia 2024 r. (0114-KDIP2-1.4010.573.2023.3.AZ), w której organ podatkowy
        odstępując od uzasadnienia uznał za prawidłowe następujące stanowisko
        podatnika: „Kryterium czasu pracy poświęconego na działalność badawczo-
        rozwojową należy rozumieć wyłącznie w kontekście uprawnienia poszczególnych
        pracowników do ulgi na innowacje. Oznacza to, że kryterium 50% czasu odnosi się
        do objęcia tego pracownika programem innowacyjnych świadczeń pracowniczych.
        Nie jest to jednak dyrektywa wskazująca, że od wysokości tego uczestnictwa zależy
        wysokość potrąconej zaliczki na podatek dochodowy.”
        z dnia 21 sierpnia 2023 r. (0114-KDIP2-1.4010.324.2023.2.MR1), w której organ
        podatkowy odstępując od uzasadnienia uznał za prawidłowe stanowisko podatnika,
        który wskazał, że „kryterium „co najmniej 50%” czasu pracy przeznaczonego na
        działalność B+R” jest jedynie przesłanką kwalifikującą pracowników do
        zastosowania Ulgi na innowacyjnych pracowników, o której mowa w art. 18db ust.
        1 ustawy o CIT, i nie ma wpływu na wysokość zaliczki uwzględnianej dla celów
        rozliczenia ww. Ulgi.”
        z dnia 26 października 2023 r. (0114-KDIP2-1.4010.460.2023.4.MR1), w której organ
        podatkowy odstępując od uzasadnienia uznał za prawidłowe stanowisko podatnika,
        zgodnie z którym „kwoty zaliczek na podatek dochodowy oraz zryczałtowanego

        podatku dochodowego podlegające przekazaniu na rachunek urzędu skarbowego
        przez Wnioskodawcę w ramach realizacji obowiązków płatnika podatku
        dochodowego od osób fizycznych nałożonych na Spółkę przepisami UPDOF w
        stosunku do wynagrodzeń wypłacanych pracownikom, w wyniku skorzystania z
        uprawnienia przysługującego na podstawie art. 18db UPDOP, mogą zostać
        pomniejszone w pełnej wysokości o wynikające z tego tytułu odliczenie a kryterium
        co najmniej 50% czasu pracy wskazane w art. 18db ust. 3 odnosi się wyłącznie do
        uwzględnienia danego pracownika w uldze, a zatem czas pracy przeznaczony na
        realizację działalności badawczo-rozwojowej nie wpływa na wysokość potrącenia
        zaliczki w podatku dochodowym”
        z 12 stycznia 2023 r. (0111-KDIB1-3.4010.702.2022.1.AN), w której organ podatkowy
        odstępując od uzasadnienia uznał za prawidłowe następujące stanowisko
        podatnika:
    Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy kryterium „co najmniej 50%” czasu
    pracy poświęconego na działalność badawczo-rozwojową jest jedynie przesłanką
    kwalifikującą pracowników do zastosowania Ulgi na Innowacyjnych Pracowników i nie ma
    wpływu na wysokość zaliczki uwzględnianej dla celów rozliczenia tej ulgi.
    W zakresie pytania nr 4
    W myśl powołanych przepisów regulujących stosowanie Ulgi na innowacyjnych
    pracowników Wnioskodawca pragnie wskazać, że zobowiązanie w postaci
    poinformowania właściwego Urzędu Skarbowego o tym, że nie będzie przekazywał lub
    będzie przekazywał w zredukowanej wartości zaliczki na podatek dochodowy od osób
    fizycznych zaangażowanych w działalność B+R nie zostało uregulowane wprost w
    przepisach.
    W tym miejscu Wnioskodawca zwraca uwagę na art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej: „Ordynacja podatkowa”)
    oraz zawartej w tym przepisie zasady legalizmu i praworządności. Zgodnie ze wskazanymi
    zasadami organy podatkowe powinny działać na podstawie powszechnie obowiązujących
    przepisów prawa i w toku postępowania powinny stać na straży praworządności. Jak
    wskazano w literaturze przedmiotu „Przepisy prawa to przepisy kierowane do wszystkich
    podmiotów prawa, a więc osób fizycznych, osób prawnych, jednostek niemających
    osobowości prawnej, a także do organów, sądów, organizacji społecznych, instytucji itp.
    Przez określenie „przepisy prawa” należy rozumieć przede wszystkim ustawy i wydawane
    na ich podstawie oraz w celu ich wykonania przepisy wykonawcze, które decydują w
    szczególności o tym, kiedy organ podatkowy wydaje decyzję” (Tak: S. Presnarowicz [w:]
    Ordynacja podatkowa. Tom II. Procedury podatkowe. Art. 120- 344. Komentarz
    aktualizowany, red. L. Etel, LEX/el. 2023, art. 120.).
    Zasada praworządności wymaga, aby każdy akt władczej ingerencji organu w sferę
    prawną obywatela oparty był na konkretnie wskazanym przepisie prawa (wyrok
    Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 października 1987 r., o sygn. IV SA
    292/87).
    Powyższe przemawia zatem za prezentowanym przez Wnioskodawcę stanowiskiem,
    zgodnie z którym źródłem zobowiązań nakładanych na podatników muszą być właściwe
    akty prawne.
    Wnioskodawca pragnie również przywołać interpretację z 23 sierpnia 2022 r. (0111-KDIB1-
    3.4010.155.2022.2.BM) w której organ potwierdził, że podatnicy zamierzający skorzystać z
    Ulgi na Innowacyjnych Pracowników nie są zobowiązani do poinformowania o zamiarze
    skorzystania z niniejszej ulgi i wskazał „Należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że

    skorzystanie z możliwości pomniejszenia, o którym mowa w ww. przepisie art. 18db
    ustawy CIT nie wymaga wcześniejszego zawiadomienia urzędu skarbowego - obowiązek
    taki nie wynika z przepisów ustawy CIT.”
    Taki sam pogląd wyraził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z dnia 24
    lipca 2023 r. (0111-KDIB1- 3.4010.272.2023.1.MBD), w której wskazał, że ,,skorzystanie z
    możliwości pomniejszenia, o którym mowa w ww. przepisie art. 18db u.p.d.o.p., nie
    wymaga wcześniejszego zawiadomienia urzędu skarbowego - obowiązek taki nie wynika z
    przepisów ustawy CIT. (...) Spółka nie powinna komunikować Urzędowi Skarbowego chęci
    skorzystania z Ulgi na innowacyjnych pracowników, a powinna ograniczyć się jedynie do
    uwzględnienia różnicy pomiędzy kwotą pobranego podatku i kwoty wpłaconego podatku
    w deklaracji PIT-4R, natomiast w deklaracji PIT-11 wykazać kwotę zaliczek PIT w pełnej
    wysokości, czyli w kwocie zaliczek pobranych”
    Dodatkowo w interpretacji indywidualnej z dnia 26 października 2023 r. (0114-KDIP2-
    1.4010.460.2023.4.MR1) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zgodził się z
    Wnioskodawcą, że ,,podatnicy PDOP (będący płatnikami PDOF) nie są zobowiązani do
    złożenia zawiadomienia o zamiarze skorzystania z uprawnienia, o którym mowa w art.
    18db UPDOP.”
    W związku z brakiem podstawy prawnej nakładającej obowiązek dotyczący informowania
    o zamiarze stosowania Ulgi na innowacyjnych pracowników, Wnioskodawca nie jest
    zobowiązany do poinformowania właściwego Urzędu Skarbowego o tym, że nie będzie
    przekazywał lub będzie przekazywał w zredukowanej wartości zaliczki na podatek
    dochodowy od osób fizycznych zaangażowanych w działalność B+R. O skorzystaniu z Ulgi
    na innowacyjnych pracowników Wnioskodawca poinformuje właściwy Urząd Skarbowy w
    formularzu PIT-4R, w części "Wyjaśnienia dotyczące wpłat" w pozycji "Wyjaśnienie różnicy
    pomiędzy kwotą pobranego podatku a kwotą wpłaconego podatku", składanym po roku,
    w którym dokonywano pomniejszeń związanych z wykorzystaniem Ulgi na innowacyjnych
    pracowników.
    W zakresie pytania nr 5
    Zgodnie z powołanym uprzednio art. 18db ust. 1 ustawy o CIT, podatnik będący
    płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, uzyskujący przychody inne niż
    przychody z zysków kapitałowych, który poniósł za rok podatkowy stratę albo osiągnął
    dochód niższy od kwoty przysługującego w roku podatkowym odliczenia na podstawie art.
    18d, może pomniejszyć kwotę podlegających przekazaniu na rachunek urzędu
    skarbowego zaliczek na podatek dochodowy oraz zryczałtowanego podatku
    dochodowego wskazanych w ust. 2 o iloczyn kwoty nieodliczonej i stawki podatku
    obowiązującej tego podatnika w danym roku podatkowym.
    Stosownie do art. 18db ust. 4, uprawnienie do pomniejszenia, o którym mowa w ust. 1,
    przysługuje począwszy od miesiąca następującego bezpośrednio po miesiącu, w którym
    podatnik złożył zeznanie, o którym mowa w art. 27 ust. 1, do końca roku podatkowego, w
    którym zostało złożone to zeznanie.
    Z literalnego brzmienia przywołanego przepisu wynika, że w przypadku złożenia zeznania
    CIT-8 w marcu 2025 r., uprawnienie do pomniejszenia zaliczek, o którym mowa w art.
    18db ust. 1 ustawy o CIT przysługiwało od kwietnia 2025 r. tj. od miesiąca następującego
    bezpośrednio po miesiącu, w którym Spółka złożyła CIT-8.
    W związku ze złożeniem przez Spółkę zeznania CIT-8 za rok 2024 w ustawowym terminie
    tj. 28 marca 2025 r., uprawnienie do pomniejszenia zaliczek, o którym mowa w art. 18db
    ust. 1 ustawy o CIT przysługiwało Spółce od kwietnia 2025 r. (tj. od miesiąca następującego
    bezpośrednio po miesiącu, w którym Spółka złożyła CIT-8).
    Wnioskodawca pragnie wskazać, że powyższe stanowisko zostało ocenione przez
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej jako prawidłowe m.in. w:

        interpretacji indywidualnej z dnia 3 listopada 2023 r. (0114-KDIP2-
        1.4010.497.2023.2.MR1), w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
        odstępując od uzasadnienia ocenił następujące stanowisko podatnika jako
        prawidłowe: „w przypadku złożenia przez Spółkę CIT8 w styczniu, Spółka będzie
        uprawniona do pomniejszenia kwoty podlegających przekazaniu na rachunek
        urzędu skarbowego zaliczek na podatek dochodowy oraz zryczałtowanego podatku
        dochodowego pobranych do 10 lutego z wypłaconych pracownikom wynagrodzeń
        za styczeń, które to zaliczki zostałyby odprowadzone do urzędu skarbowego do 20
        marca.”
        interpretacji indywidualnej z dnia 20 września 2023 r. (0114-KDIP2-
        1.4010.443.2023.1.MR1), w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
        potwierdził, że: „jeżeli złożą Państwo zeznanie CIT-8 np. w marcu 2023 r., to
        uprawnienie do pomniejszenia zaliczek, o którym mowa w art. 18db ust. 1 u.p.d.o.
        p., będzie Państwa Spółce przysługiwało od miesiąca kwietnia 2023 r. (tj. od
        miesiąca następującego bezpośrednio po miesiącu, w którym Spółka złożyła CIT-8).
        Oznacza to, że są Państwo uprawnieni do pomniejszenia zaliczek na PIT od
        wynagrodzeń dotyczących miesiąca marca 2023 r., lecz wypłacanych w kwietniu
        2023 r. (...) w przypadku złożenia w danym miesiącu Zeznania CIT za rok
        podatkowy, podatnik może skorzystać z Ulgi na Innowacyjnych Pracowników po raz
        pierwszy w zakresie zaliczek (na podatek dochodowy oraz zryczałtowany podatek
        dochodowy, o których mowa w art. 31 oraz art. 41 ust. 1 i 4 ustawy o PIT)
        uiszczanych w miesiącu następującym bezpośrednio po miesiącu złożenia zeznania
        (nawet jeśli dotyczą one wynagrodzenia należnego za miesiąc, w którym złożono
        zeznanie)”
        Interpretacji indywidualnej z dnia 13 lipca 2023 r. (0114- KDIP2-1.4010.297.2023.2.
        MR1), w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że ,,Z literalnego
        brzmienia 18db ust. 4 u.p.d.o.p. wynika, że prawo do pomniejszenia kwot
        podlegających przekazaniu na rachunek urzędu skarbowego zaliczek na podatek
        dochodowy oraz zryczałtowanego podatku dochodowego, o których mowa w art.
        18db ust. 1 u.p.d.o.p., przysługuje podatnikowi począwszy od miesiąca
        następującego bezpośrednio po miesiącu, w którym podatnik złożył zeznanie.”
        Interpretacji indywidualnej z dnia 3 lipca 2023 r. (0111-KDIB1-3.4010.234.2023.2.
        AN), w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, odstępując od oceny
        stanowiska wnioskodawcy, uznał je za prawidłowe w całości. Wnioskodawca
        wskazał, iż: „(...) biorąc pod uwagę fakt, że Spółka wypłaca wynagrodzenia swym
        pracownikom i zleceniobiorcom ostatniego dnia miesiąca (np. wynagrodzenia za
        marzec 2023 r. Spółka wypłaciła do 31 marca 2023 r.), a zeznanie CIT-8 Spółka
        złożyła w marcu 2023 r., Spółka będzie uprawniona do skorzystania z art. 18db ust.
        1 u.p.d.o.p., i pomniejszenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych
        dotyczących wynagrodzeń wypłaconych pracownikom i zleceniobiorcom do 31
        marca 2023 r., które są należne za marzec 2023 r. W związku z powyższymi,
        Wnioskodawca stoi na stanowisku, że Spółka będzie uprawniona do skorzystania z

        ulgi, o której mowa w art. 18db u.p.d.o.p., począwszy od miesiąca następującego
        bezpośrednio po miesiącu złożenia zeznania, o którym mowa w art. 27 ust. 1 u.p.d.
        o.p., za poprzedni rok podatkowy, tj. w stosunku do zaliczek na podatek
        dochodowy od osób fizycznych od wynagrodzenia pracowników należnego za
        miesiąc, w którym zostało złożone takie zeznanie.”
        Interpretacji indywidualnej z dnia 5 maja 2023 r. (0114-KDIP2-1.4010.23.2023.2.
        MR), w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził iż ,,(...) określony
        przepisem art. 18db ust. 4 ustawy CIT okres, w którym możliwe jest zastosowanie
        pomniejszenia z tytułu ulgi na innowacyjnych pracowników, tj. począwszy od
        miesiąca następującego bezpośrednio po miesiącu, w którym podatnik złożył
        zeznanie, o którym mowa w art. 27 ust. 1, (...) dotyczy każdego roku podatkowego,
        w którym wnioskodawca zamierza korzystać z odliczenia. Dopiero po złożeniu
        zeznania rocznego za poprzedni rok podatkowy możliwe jest korzystanie z ulgi na
        innowacyjnych pracowników.”
        Interpretacji indywidualnej z dnia 20 września 2023 r. (0114-KDIP2-
        1.4010.443.2023.1.MR1), w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zgodził
        się z wnioskodawcą, że ,,(...) z Ulgi na Innowacyjnych Pracowników można
        skorzystać począwszy od miesiąca następującego bezpośrednio po miesiącu, w
        którym podatnik złożył Zeznanie CIT, a zatem w konsekwencji, w przypadku
        złożenia w danym miesiącu Zeznania CIT za rok podatkowy, podatnik może
        skorzystać z Ulgi na Innowacyjnych Pracowników po raz pierwszy w zakresie
        zaliczek (na podatek dochodowy oraz zryczałtowany podatek dochodowy, o których
        mowa w art. 31 oraz art. 41 ust. 1 i 4 ustawy o PIT) uiszczanych w miesiącu
        następującym bezpośrednio po miesiącu złożenia zeznania (nawet jeśli dotyczą one
        wynagrodzenia należnego za miesiąc, w którym złożono zeznanie)”.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, będzie on uprawniony do
    skorzystania z Ulgi na Innowacyjnych Pracowników, o której mowa w art. 18db ustawy o
    CIT, pierwszy raz w kwietniu 2025 r. w stosunku do zaliczek pobranych od wynagrodzeń za
    marzec 2025 r. oraz w następnych latach począwszy od zaliczek wpłacanych za miesiąc
    złożenia deklaracji rocznej CIT.
    W zakresie pytania nr 6
    Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka na zasadach określonych w art. 18db ustawy o CIT, ma i
    będzie miała prawo pomniejszenia zaliczek PIT Pracowników również w odniesieniu do
    wynagrodzenia z ostatniego miesiąca roku podatkowego „n”, w odniesieniu do którego
    transfer zaliczek PIT do urzędu skarbowego dokonywany byłby do 20 stycznia roku „n+1”
    (dotyczy Zaliczek PIT należnych i pobranych najpóźniej w grudniu roku „n”), zgodnie z
    przedstawionym opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego.
    Zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy o PIT, płatnicy (w tym Spółka) mają obowiązek przekazania
    pobranych zaliczek PIT w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w
    którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego. Zatem, zdaniem Spółki,
    płatnicy mają dowolność co do wyboru terminu transferu zaliczek PIT, pod warunkiem
    zachowania terminu końcowego, tj. do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu
    pobrania wspomnianej zaliczki. Tym samym, zgodnie z ustawą o PIT, istnieje możliwość
    przekazania pobranych zaliczek PIT nawet jeszcze w miesiącu ich pobrania, tj. w miesiącu
    wcześniejszym niż ten, który określony w ustawie o PIT jako termin końcowy. Biorąc pod

    uwagę kwestie formalne co do obowiązków płatników, określone w ustawie o PIT, należy
    wskazać, że hipotetycznie zaliczki PIT mogą zostać pobrane przez płatnika oraz
    przekazane na rachunek urzędu skarbowego przed końcem roku podatkowego, w którym
    podatnik uzyskał prawo rozliczania Ulgi B+R, tj. warunki mogłyby zostać spełnione we
    wspomnianym okresie.
    Na gruncie art. 18db ust. 4 ustawy o CIT, uprawnienie do pomniejszenia z tytułu Ulgi IP
    przysługuje podatnikowi do końca roku podatkowego. Literalna wykładnia przywołanej
    normy wskazuje, że pomniejszenie, o którym mowa w art. 18db ust. 1 Ustawy o CIT,
    powinno przysługiwać w odniesieniu do zaliczek PIT pobranych do końca roku
    podatkowego, nawet w sytuacji, gdy rzeczywisty transfer na rachunek urzędu skarbowego
    następowałby w kolejnym roku podatkowym.
    Wnioskodawca wskazuje, że przepis art. 18db ust. 1 ustawy o CIT, nie nakłada na
    podatników obowiązku rzeczywistego przekazania zaliczek PIT na rachunek urzędu
    skarbowego. Zatem, ustawodawca dopuszcza sytuację (biorąc pod uwagę art. 18db
    ustawy o CIT oraz przepisy regulujące obowiązki pracodawcy jako płatnika w ustawie o
    PIT), w której dla określenia okresu, za które pobrane zostały zaliczki PIT istotny jest sam
    moment ich pobrania, nie zaś moment przekazania ich na rachunek urzędu skarbowego.
    Powyższe wynika z uwagi na fakt, że do przekazania kwoty na rachunek organu w tym
    zakresie faktycznie nie dojdzie (w związku z zastosowaniem Ulgi na Innowacyjnych
    Pracowników).
    Zgodnie z przedstawionym opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, przyjęty w
    Spółce rok podatkowy jest tożsamy z rokiem kalendarzowym. W ocenie Spółki, istnieje
    możliwość przekazania na rachunek urzędu skarbowego pobranych w grudniu zaliczek PIT
    nawet w sytuacji, gdy techniczne przekazanie Zaliczek PIT na rachunek urzędu
    skarbowego miałoby miejsce w styczniu kolejnego roku podatkowego. Co więcej, zdaniem
    Spółki, z uwagi na korzystanie z Ulgi IP, Wnioskodawca ma możliwość pomniejszenia
    zaliczek PIT należnych i pobranych w grudniu roku „n” (płatnych do 20 stycznia roku „n+1”)
    w związku z art. 18db ustawy o CIT. W tym kontekście, zdaniem Spółki, kluczowy dla
    możliwości zastosowania Ulgi IP (po spełnieniu pozostałych warunków formalnych), zdaje
    się być miesiąc pobrania zaliczek PIT. W ocenie Wnioskodawcy, odnosząc się do zaliczek
    PIT dot. wynagrodzenia za grudzień danego roku, celem rozliczenia Ulgi IP za ten rok,
    niezbędnym byłoby pobranie owych zaliczek we wspomnianym miesiącu (bez względu na
    obowiązek transferu ich do 20- ego stycznia kolejnego roku, gdyby Wnioskodawca nie
    rozliczał Ulgi IP). W kontekście powyższego Wnioskodawca podkreśla, że w odniesieniu do
    przedstawionego opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, co do zasady,
    wynagrodzenia Pracowników należne za dany miesiąc są wypłacane do końca miesiąca, za
    który są należne (w tym terminie pobierane są również zaliczki PIT). Końcowo, Spółka
    podkreśla, że przepisy dotyczące Ulgi na Innowacyjnych Pracowników nie regulują wprost,
    za ile lub za które miesiące podatnik ma prawo do pomniejszenia Zaliczek PIT.
    Wnioskodawca wskazuje, że prawidłowość prezentowanego powyżej stanowiska została
    potwierdzona przez DKIS m.in. w interpretacji indywidualnej z 26 października 2023 r., w
    której organ stwierdził: „Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie
    pytania nr 5 odnośnie ustalenia, czy treść przepisu art. 18db ust. 4 u.p.d.o.p., należy
    rozumieć w ten sposób, że Wnioskodawca może pomniejszyć kwoty pobranych w
    ostatnim miesiącu roku podatkowego podlegających przekazaniu na rachunek urzędu
    skarbowego zaliczek na podatek dochodowy oraz zryczałtowanego podatku
    dochodowego w ramach realizacji obowiązków płatnika podatku dochodowego od osób
    fizycznych nałożonych na Spółkę przepisami u.p.d.o.f w stosunku do wynagrodzeń
    wypłacanych pracownikom, w miesiącu następującym bezpośrednio po zakończeniu roku
    podatkowego, w którym Wnioskodawca złożył zeznanie, o którym mowa w art. 27 ust. 1 u.
    p.d.o.p., jest prawidłowe.”
    Tożsame stanowisko przedstawione zostało także m.in. w interpretacji indywidualnej z 13
    lipca 2023 r. (sygn. 0114- KDIP2-1.4010.297.2023.2.MR1), interpretacji indywidualnej z 13

    lutego 2024 r. (sygn. 0111-KDIB1- 3.4010.786.2023.1.AN) oraz interpretacji indywidualnej z
    dnia 3 października 2024 r. (sygn. 0111-KDIB1- 3.4010.390.2024.1.MBD).
    Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko,
    zgodnie którym Spółka na zasadach określonych w art. 18db ustawy o CIT, ma i będzie
    miała prawo pomniejszenia zaliczek PIT Pracowników również w odniesieniu do
    wynagrodzenia z ostatniego miesiąca roku podatkowego „n”, w odniesieniu do którego
    transfer zaliczek PIT do urzędu skarbowego dokonywany byłby do 20 stycznia roku „n+1”
    (dotyczy zaliczek PIT należnych i pobranych najpóźniej w grudniu roku „n”), zgodnie z
    przedstawionym opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego.
    W zakresie pytania nr 7
    Zgodnie z art. 18db ust. 4 ustawy o CIT, uprawnienie do pomniejszenia, o którym mowa w
    ust. 1, przysługuje począwszy od miesiąca następującego bezpośrednio po miesiącu, w
    którym podatnik złożył zeznanie, o którym mowa w art. 27 ust. 1, do końca roku
    podatkowego, w którym zostało złożone to zeznanie.
    W myśl powołanego w niniejszym przepisie art. 27 ust. 1 ustawy o CIT podatnicy
    zasadniczo są obowiązani, z zastrzeżeniem ust. 2a, składać urzędom skarbowym zeznanie,
    według ustalonego wzoru, o wysokości dochodu osiągniętego (straty poniesionej) w roku
    podatkowym - do końca trzeciego miesiąca roku następnego i w tym terminie wpłacić
    podatek należny albo różnicę między podatkiem należnym od dochodu wykazanego w
    zeznaniu a sumą zapłaconych zaliczek za okres od początku roku.
    Przepisy ustawy o CIT nie zawierają regulacji dotyczących korygowania zeznań rocznych.
    W konsekwencji, należy w tym zakresie odnieść się do regulacji zawartych w Ordynacji
    podatkowej. Prawo do skorygowania uprzednio złożonej deklaracji przysługuje
    podatnikom na podstawie art. 81 Ordynacji podatkowej.
    W tym miejscu należy wskazać, że art. 18db ustawy o CIT nie zawiera żadnych ograniczeń
    prawa do pomniejszenia kwoty zaliczek na PIT w związku ze złożeniem przez podatnika
    deklaracji korygującej, o której mowa w art. 81 Ordynacji podatkowej. Co więcej,
    ewentualne złożenie korekty zeznania rocznego CIT, nie będzie miało wpływu na moment,
    od którego Spółka miała prawo do stosowania Ulgi na Innowacyjnych Pracowników, a
    który to termin wyznacza złożenie pierwotnej deklaracji.
    W zakresie pytania nr 8
    Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym Spółka będzie
    uprawniona do redukowania dostępnego Aktywa B+R z art. 18d ust. 8 ustawy o CIT, o
    kwotę wskazaną w art. 18db ust. 1 ustawy o CIT, czyli iloczyn kwoty nieodliczonej z tytułu
    ulgi na Działalność B+R i stawki podatku obowiązującej Spółkę w danym roku
    podatkowym.
    W myśl art. 18db ust. 1 ustawy o CIT, podatnikowi przysługuje prawo do pomniejszania
    zaliczek PIT podlegających przekazaniu na rachunek urzędu skarbowego o iloczyn kwoty
    nieodliczonej z tytułu Ulgi B+R i stawki podatku obowiązującej tego podatnika w danym
    roku podatkowym. Tym samym, ustawodawca wskazał w treści art. 18db ust. 1 ustawy o
    CIT, wzór niezbędny do kalkulacji odliczenia określając go jako iloczyn kwoty nieodliczonej
    i stawki podatku obowiązującej podatnika w danym roku podatkowym.
    Tak ustaloną kwotę odliczenia można faktycznie wykorzystać do pomniejszenia Zaliczek
    na PIT. Następnie jednak, zgodnie z art. 18d ust. 8 (zdanie trzecie) należy pomniejszyć
    kwotę nieodliczonych kosztów kwalifikowanych o kwotę dokonanego odliczenia, ponieważ
    jak wskazuje przepis: "Dokonując odliczenia, o którym mowa w zdaniu drugim, uwzględnia
    się kwoty pomniejszeń, o których mowa w art. 18db ust. 1".
    Zdaniem Wnioskodawcy, powyższy przepis należy interpretować zgodnie z wykładnią
    literalną tj.: należy dokonać odliczenia, o którym mowa w zdaniu drugim art. 18d ust. 8,
    uwzględniając kwoty pomniejszeń, o których mowa w art. 18db ust. 1, tj. kwotę kosztów

    kwalifikowanych przemnożoną przez stawkę podatku, która zmniejszyła kwotę Zaliczek na
    PIT. Zatem, zastosowanie wykładni literalnej wskazuje, że pomniejszenie dotyczy iloczynu
    pozostałej kwoty kosztów kwalifikowanych oraz stawki podatku (w niniejszym stanie
    faktycznym - 19%) - tj. sumy miesięcznych faktycznych odliczeń z tytułu ulgi na
    innowacyjnych pracowników.
    Przykład:
    A. Koszty kwalifikowane pozostałe do odliczenia w kolejnych latach - 1 000 000 zł (art. 18d
      ust. 8 zdanie drugie ustawy o CIT),
    B. Potencjalna wartość Ulgi na Innowacyjnych Pracowników (19%) = 190 000 zł (art. 18db
      ust. 1 ustawy o CIT),
    C. Wartość zakwalifikowanych Zaliczek PIT za dany miesiąc, na potrzeby przykładu - 40
      000 zł,
    D. Pozostała dostępna wartość ulgi na innowacyjnych pracowników - 150 000 zł (B - C),
    E. Koszty kwalifikowane pozostałe do odliczenia w kolejnych latach po skorzystaniu z ulgi
      na innowacyjnych pracowników za dany miesiąc - 960 000 zł (A - C).
    Istotą powyższego stanowiska jest fakt, że podatnik powinien obniżyć koszty
    kwalifikowane pozostałe do odliczenia w ramach ulgi B+R na podstawie art. 18d ust. 8
    ustawy o CIT, o dokonane odliczenie z tytułu art. 18db ust. 1 ustawy o CIT.
    Spółka dodatkowo wskazuje, że prawidłowość zastosowania wykładni literalnej została
    potwierdzona wielokrotnie przez Sądy Administracyjne, co wskazuje na ugruntowaną linię
    orzeczniczą w zakresie omawianego zagadnienia. Wnioskodawca przywołuje wyrok WSA w
    Krakowie z 23 kwietnia 2024 r., o sygn. akt: I SA/Kr 238/24, w którym pozytywnie oceniono
    stanowisko podatnika ws. omawianej kwestii, tj.:
    " (...) w orzecznictwie sądowo-administracyjnym prezentuje się koncepcję, iż przepisy o
    zwolnieniach, ulgach czy przywilejach podatkowych muszą być interpretowane zarówno
    bez dokonywania wykładni rozszerzającej, jak i zawężającej, czyli zgodnie z literalnym
    brzmieniem danego przepisu. Powyższe wynika z tego, że z jednej strony, w zakresie
    stosowania wszelkiego rodzaju ulg podatkowych należy uwzględnić art. 84 Konstytucji
    dotyczący zasady powszechności opodatkowania, a każdy wyjątek od tej zasady, w tym
    także ulga podatkowa, nie może być interpretowany dowolnie, ani uzupełniany w drodze
    interpretacji o treść, której nie zawiera. Niedopuszczalne jest doszukiwanie się intencji
    ustawodawcy i stwarzanie na takiej podstawie norm wykraczających poza literalne
    brzmienie przepisu. Przywileje podatkowe jako wyjątki od zasady powszechności
    opodatkowania muszą być interpretowane bez dokonywania wykładni rozszerzającej, czyli
    bez przekraczania językowego znaczenia przepisu".
    Wnioskodawca wskazuje, że prawidłowość prezentowanego powyżej stanowiska została
    potwierdzona również przez DKIS m.in. w interpretacji indywidualnej z dnia 15 listopada
    2024 r. (sygn. 0111-KDIB1-3.4010.625.2024.1.MBD), interpretacji indywidualnej z dnia 29
    października 2024 r. (sygn. 0111-KDIB1-3.4010.554.2024.1.AN) oraz w interpretacji
    indywidualnej z dnia 10 października 2024 r. (sygn. 0114-KDIP2-1.4010.501.2024.1.MR1).
    W tym kontekście, zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym
    Spółka będzie uprawniona do pomniejszania dostępnego Aktywa B+R z art. 18d ust. 8
    ustawy o CIT (nieodliczonych kosztów kwalifikowanych), o kwotę odliczenia z tytułu art.
    18db ust. 1 ustawy o CIT, tj. Zaliczki PIT nie wpłacone na rachunek Urzędu Skarbowego, w
    wyniku korzystania z Ulgi IP będą odejmowane od sumy kosztów kwalifikowanych
    pozostałych do rozliczenia w następnych latach.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 4a pkt 26 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278, dalej: „updop”, „ustawa o pdop”),
      działalność badawczo-rozwojowa - oznacza działalność twórczą obejmującą badania
      naukowe lub prace rozwojowe, podejmowaną w sposób systematyczny w celu
      zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia
      nowych zastosowań;
    Zgodnie z art. 18d ust. 1 ww. ustawy:
      Podatnik uzyskujący przychody inne niż przychody z zysków kapitałowych odlicza od
      podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z art. 18, koszty uzyskania przychodów
      poniesione na działalność badawczo-rozwojową, zwane dalej „kosztami
      kwalifikowanymi”. Kwota odliczenia nie może w roku podatkowym przekraczać kwoty
      dochodu uzyskanego przez podatnika z przychodów innych niż przychody z zysków
      kapitałowych.
    Katalog kosztów uznawanych za koszty kwalifikowane został przedstawiony w art. 18d ust.
    2- 3a ustawy o pdop.
    W myśl art. 18d ust. 8 updop,
      Odliczenia dokonuje się w zeznaniu za rok podatkowy, w którym poniesiono koszty
      kwalifikowane. W przypadku gdy podatnik poniósł za rok podatkowy stratę albo
      wielkość dochodu podatnika jest niższa od kwoty przysługujących mu odliczeń,
      odliczenia - odpowiednio w całej kwocie lub w pozostałej części - dokonuje się w
      zeznaniach za kolejno następujące po sobie sześć lat podatkowych następujących
      bezpośrednio po roku, w którym podatnik skorzystał lub miał prawo skorzystać z
      odliczenia. Dokonując odliczenia, o którym mowa w zdaniu drugim, uwzględnia się
      kwoty pomniejszeń, o których mowa w art. 18db ust. 1.
    Zgodnie z art. 18d ust. 9 updop,
      Przepisu ust. 8 zdanie drugie i trzecie nie stosuje się, jeżeli podatnik wykaże w
      zeznaniu kwotę przysługującą mu zgodnie z art. 18da.
    Natomiast, zgodnie z art. 18 ust. 1 updop:
      podstawę opodatkowania, z zastrzeżeniem art. 21, art. 22, art. 24a, art. 24aa, art.
      24b, art. 24ca, art. 24d, art. 24f i art. 28h, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 7
      albo art. 7a, po odliczeniu (...)
    Stosownie do art. 7 ust. 2 updop.:
      dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Przy ustalaniu dochodu, o którym mowa w ust. 1, stanowiącego podstawę opodatkowania
    nie uwzględnia się m.in. strat poniesionych ze źródła przychodów.
    Ustawą z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych
    ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm.; dalej: „Ustawa Nowelizująca”), która weszła w
    życie 1 stycznia 2022 r., wprowadzono przepisy mające zdynamizować rozwój
    gospodarczy kraju poprzez system ulg podatkowych. Należy do nich m.in. tzw. „ulga na
    innowacyjnych pracowników”.
    Regulacje dotyczącą tej ulgi zawiera dodany do ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych art. 18db, który w ust. 1 stanowi, że:

      Podatnik będący płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, uzyskujący
      przychody inne niż przychody z zysków kapitałowych, który poniósł za rok podatkowy
      stratę albo osiągnął dochód niższy od kwoty przysługującego w roku podatkowym
      odliczenia na podstawie art. 18d, może pomniejszyć kwotę podlegających
      przekazaniu na rachunek urzędu skarbowego zaliczek na podatek dochodowy oraz
      zryczałtowanego podatku dochodowego wskazanych w ust. 2 o iloczyn kwoty
      nieodliczonej i stawki podatku obowiązującej tego podatnika w danym roku
      podatkowym.
    Z kolei, zgodnie z art. 18db ust. 2 ustawy o PDOP:
      Przepis ust. 1 ma zastosowanie do zaliczek na podatek dochodowy i zryczałtowanego
      podatku dochodowego, o których mowa w art. 32 oraz art. 41 ust. 1 i 4 ustawy z dnia
      26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, pobranych od
      dochodów (przychodów) osób fizycznych, z tytułu:
      1) stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej, spółdzielczego stosunku
      pracy oraz wypłacanego przez podatnika zasiłku pieniężnego z ubezpieczenia
      społecznego;
      2) wykonywania usług na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło;
      3) praw autorskich.
    W myśl art. 18db ust. 3 ustawy o PDOP:
      Przez osoby fizyczne, o których mowa w ust. 2, rozumie się osoby fizyczne
      bezpośrednio zaangażowane w działalność badawczo-rozwojową, których czas:
      1) pracy przeznaczony na realizację działalności badawczo-rozwojowej pozostający w
      ogólnym czasie pracy w danym miesiącu wynosi co najmniej 50% lub
      2) przeznaczony na wykonanie usługi w zakresie działalności badawczo-rozwojowej
      na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło w danym miesiącu, pozostający w
      całości czasu przeznaczonego na wykonanie usługi wynosi co najmniej 50%.
    Stosownie do treści art. 18db ust. 4 updop,
      Uprawnienie do pomniejszenia, o którym mowa w ust. 1, przysługuje począwszy od
      miesiąca następującego bezpośrednio po miesiącu, w którym podatnik złożył
      zeznanie, o którym mowa w art. 27 ust. 1, do końca roku podatkowego, w którym
      zostało złożone to zeznanie.
    Zgodnie z art. 18db ust. 5 ustawy o PDOP:
      Przepisy ust. 1-4 nie mają zastosowania do:
      1)zaliczek przekazywanych na zasadach określonych w art. 38 ust. 2-2c ustawy z dnia
      26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych;
      2)podatnika, któremu przysługuje kwota określona w art. 18da.
    Z powyższych przepisów wynika, że ulga określona w art. 18db updop, jest adresowana do
    podatników podatku dochodowego (będących płatnikami), którzy prowadzą działalność
    badawczo-rozwojową i ze względu na stratę lub niski dochód nie mogli w całości lub w
    części odliczyć w ramach ulgi B+R wydatków kwalifikowanych określonych w art. 18d ust.
    2-3 updop, poniesionych w danym roku.
    Ulga umożliwia płatnikowi zmniejszenie zaliczek na podatek dochodowy od osób
    fizycznych odprowadzanych od wynagrodzeń pracowników wskazanych w art. 18db ust. 3
    updop, o kwotę nieodliczonych wydatków kwalifikowanych. Odliczeniu podlega kwota
    stanowiąca iloczyn nieodliczonych wydatków kwalifikowanych i obowiązującej danego
    podatnika stawki podatku dochodowego.

    Prawo do odliczenia przysługuje, począwszy od następnego miesiąca po miesiącu, w
    którym podatnik złożył zeznanie podatkowe, w którym rozliczył dochody z działalności
    gospodarczej, do końca roku podatkowego. Z odliczenia nie mogą skorzystać podatnicy
    korzystający z prawa do zwrotu gotówkowego.
    Ad. 1
    Państwa wątpliwości w zakresie zadanego we wniosku pytania nr 1 dotyczą sytuacji, gdy
    kwota przysługujących Państwu do odliczenia w ramach ulgi B+R (na podstawie art. 18d
    ust. 1 ustawy o CIT) Kosztów B+R w danym roku podatkowym będzie wyższa niż kwota
    dochodu (z przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych) po odliczeniu straty
    podatkowej z lat ubiegłych, Spółka będzie mogła skorzystać z prawa, o którym mowa w
    art. 18db ust. 1 ustawy o CIT poprzez pomniejszenie kwoty zaliczek wskazanych w art.
    18db o iloczyn stawki podatku oraz kwoty nieodliczonych Kosztów B+R z lat
    poprzedzających wejście art. 18db ustawy o CIT w życie, tj. przed 2022 r.
    Z opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wynika, że rok podatkowy Spółki jest
    tożsamy z rokiem kalendarzowym. Spółka dysponuje pulą kosztów kwalifikowanych
    działalności B+R pozostających do odliczenia w latach kolejnych, zgodnie z art. 18d ust. 8
    ustawy o CIT (Aktywo B+R). Ponadto, Spółka zakłada, że może generować Aktywo B+R
    również w przyszłych latach podatkowych. Z tego względu Spółka korzysta oraz planuje
    korzystać w przyszłości z rozwiązania przewidzianego w art. 18db ustawy o CIT
    polegającego na pomniejszeniu kwoty podlegających przekazaniu na rachunek urzędu
    skarbowego zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu dochodu
    uzyskanego przez jej pracowników ze stosunku pracy (lub względnie z innych tytułów
    wskazanych w art. 18db ust. 2 ustawy o CIT) (dalej „Zaliczki PIT”) – o iloczyn kwoty
    nieodliczonych Kosztów B+R (Aktywa B+R) i stawki podatku obowiązującej Spółkę w roku
    podatkowym (19%) – tj. tzw. „Ulgi na Innowacyjnych Pracowników” (dalej: „Ulga na
    Innowacyjnych Pracowników”, „Ulga IP”). Spółka korzysta z ulgi B+R oraz zamierza
    skorzystać z ulgi na innowacyjnych pracowników jedynie w odniesieniu do wydatków,
    które stanowią koszty uzyskania przychodów z innych źródeł niż związane z przychodami z
    zysków kapitałowych.
    Odnosząc się do zadanego we wniosku pytania, należy powołać treść art. 67 ust. 2 i 3 ww.
    ustawy z 29 października 2021 r. (Dz. U. z 2021 r., poz. 2105), o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz
    niektórych innych ustaw, zgodnie z którymi:
      pomniejszenie, o którym mowa w art. 26eb ustawy zmienianej w art. 1 oraz art. 18db
      ustawy zmienianej w art. 2, stosuje się po raz pierwszy w 2023 r.
      w przypadku podatników podatku dochodowego od osób prawnych, których rok
      podatkowy jest inny niż rok kalendarzowy i rozpoczął się przed dniem 1 stycznia
      2022 r., a zakończy się po dniu 31 grudnia 2021 r., pomniejszenie, o którym mowa w
      art. 18db ustawy zmienianej w art. 2, stosuje się po raz pierwszy w roku podatkowym
      rozpoczynającym się bezpośrednio po tym roku.
    Natomiast, zgodnie z art. 67 ust. 1 ww. ustawy m.in. przepisy art. 18d ust. 3d–3f i 7–9, art.
    18ea–18ef, mają zastosowanie do wydatków poniesionych po dniu 31 grudnia 2021 r.
    Zgodnie z definicją słownikową (https://pl.wikipedia.org/wiki/Rok podatkowy) „(...) rok
    podatkowy, rok obrotowy – w prawie podatkowym, to okres rozliczeniowy składający się
    zwykle z dwunastu kolejno następujących po sobie miesięcy, najczęściej pokrywających się
    z rokiem kalendarzowym (...). (...) Wyjątki od reguły roku kalendarzowego są wykazane w
    ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, w art. 8,
    który stanowi, że rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, chyba że podatnik
    postanowi inaczej w statucie albo w umowie... wówczas rokiem podatkowym jest okres
    kolejnych dwunastu miesięcy kalendarzowych (...)”.

    Tym samym, mając na uwadze treść ww. art. 18d upodop, w przypadku, gdy podatnik
    poniósł za rok podatkowy stratę albo wielkość dochodu podatnika jest niższa od kwoty
    przysługujących mu odliczeń, odliczenia - odpowiednio w całej kwocie lub w pozostałej
    części - dokonuje się w zeznaniach za kolejno następujące po sobie sześć lat podatkowych
    następujących bezpośrednio po roku, w którym podatnik skorzystał lub miał prawo
    skorzystać z odliczenia.
    „Kwota przysługujących odliczeń”, o której mowa w treści ww. przepisu, oznacza całkowitą
    kwotę odliczeń przysługujących podatnikowi w danym roku - wynikającą zarówno z
    kosztów działalności badawczo-rozwojowej poniesionych w roku bieżącym, jak i w latach
    poprzednich (ale nieodliczonych w ramach ulgi B+R ze względu na nieosiągnięcie dochodu
    w odpowiedniej wysokości). Ze wskazanego przepisu, nie wynika, aby porównaniu z
    osiągniętym dochodem podlegała tylko ta kwota odliczeń, która wynika z kosztów
    działalności badawczo-rozwojowej poniesionych jedynie w bieżącym roku podatkowym.
    Powyższe oznacza, że w przypadku gdy podatnik poniósł stratę ze swojej działalności albo
    osiągnął dochód niższy niż przysługujące odliczenie z tytułu ulgi B+R, ma prawo przenieść
    na kolejne 6 lat koszty kwalifikowane w celu ich późniejszego uwzględnienia w zeznaniu
    rocznym, obniżając tym podstawę opodatkowania.
    Należy jednak pamiętać, że nieskorzystanie z prawa do odliczenia ulgi B+R w ciągu sześciu
    kolejnych lat podatkowych następujących po roku, w którym prawo to zostało nabyte,
    będzie oznaczało utratę prawa do ulgi B+R. Będzie to miało miejsce np. w sytuacji, gdy
    podatnik będzie ponosił stratę podatkową przez cały okres posiadania prawa do ulgi B+R
    lub gdy osiągnie dochody jedynie z zysków kapitałowych, w przypadku których odliczenie
    ulgi B+R nie przysługuje.
    Zatem, kwota przysługującego podatnikowi odliczenia w roku podatkowym na podstawie
    art. 18d updop, uwzględnia koszty kwalifikowane poniesione w danym roku podatkowym
    jak i koszty nieodliczone z poprzednich lat, przysługujące do odliczenia w okresie
    kolejnych sześciu lat podatkowych.
    Z tego wynika, że nieodliczona kwota kosztów kwalifikowanych B+R w danym roku
    podatkowym, będąca podstawą do ustalenia ulgi na innowacyjnych pracowników może
    obejmować koszty kwalifikowane z lat poprzednich.
    W świetle powyższego, Państwa stanowisko odnośnie pytania nr 1 wskazujące, że w
    sytuacji, gdy kwota przysługujących Spółce do odliczenia w ramach ulgi B+R (na podstawie
    art. 18d ust. 1 ustawy o CIT) Kosztów B+R w danym roku podatkowym będzie wyższa niż
    kwota dochodu (z przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych) po odliczeniu
    straty podatkowej z lat ubiegłych, Spółka będzie mogła skorzystać z prawa, o którym
    mowa w art. 18db ust. 1 ustawy o CIT poprzez pomniejszenie kwoty zaliczek wskazanych
    w art. 18db o iloczyn stawki podatku oraz kwoty nieodliczonych Kosztów B+R z lat
    poprzedzających wejście art. 18db ustawy o CIT w życie, tj. przed 2022 r., jest prawidłowe.
    Ad. 2
    Państwa wątpliwości w zakresie zadanego we wniosku pytania nr 2 dotyczą ustalenia czy
    w kontekście Ulgi na Innowacyjnych Pracowników, przez ogólny czas pracy, o którym
    mowa w art. 18db ust. 3 pkt 1 Ustawy o CIT, należy rozumieć czas pracy, w jakim
    pracownik faktycznie pozostaje do dyspozycji pracodawcy, zgodnie z obowiązującymi
    przepisami prawa pracy (tj. bez uwzględnienia czasu usprawiedliwionej nieobecności z
    powodu m.in. urlopów wypoczynkowych, chorobowych oraz innych dni wolnych od pracy).
    Odnosząc się do zadanego we wniosku pytania wskazać należy, że w art. 18db ust. 3
    ustawy CIT, ustawa określa wymóg wobec osób fizycznych (pracowników), od których
    dochodów (przychodów) pomniejszane są zaliczki , w taki sposób, że ich czas pracy
    przeznaczony na realizację działalności B+R pozostający w ogólnym czasie pracy w danym
    miesiącu powinien wynosić co najmniej 50%. Podobny warunek dotyczy osób
    wykonujących usługi na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło. Jeśli zatem ten

    warunek jest spełniony (wraz z pozostałymi warunkami korzystania z ulgi na
    innowacyjnych pracowników), całość pobieranej zaliczki określonej w art. 18db ust. 2
    ustawy CIT, może podlegać pomniejszeniu.
    W tym miejscu zauważyć należy, że termin „ogólny czas pracy” nie został zdefiniowany ani
    w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, ani ustawie o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    We wniosku wskazali Państwo m.in., że czas, w którym pracownik przebywa na urlopie lub
    zwolnieniu lekarskim a także okres innej usprawiedliwionej nieobecności, stanowi czas, w
    którym pracownik nie pozostaje do dyspozycji pracodawcy (w zakładzie pracy lub w innym
    miejscu wyznaczonym do wykonywania pracy) i nie wykonuje pracy. W konsekwencji -
    urlopy, zwolnienia lekarskie i inne usprawiedliwione nieobecności w Państwa ocenie nie
    stanowią czasu pracy w rozumieniu Kodeksu pracy i nie powinny być uwzględniane w
    kalkulacji „ogólnego czasu pracy” w rozumieniu art. 18db Ustawy o CIT. W konsekwencji, w
    celu obliczenia proporcji czasu pracy w kontekście Ulgi na Innowacyjnych Pracowników, tj.
    ustalenia czy:
        czas pracy przeznaczony na realizację działalności B+R pozostający w ogólnym
        czasie pracy w danym miesiącu wynosi co najmniej 50% lub
        czas przeznaczony na wykonanie usługi w zakresie działalności B+R na podstawie
        umowy zlecenia lub umowy o dzieło w danym miesiącu, pozostający w całości czasu
        przeznaczonego na wykonanie usługi wynosi co najmniej 50%,
    Państwa zdaniem przez „ogólny czas pracy” należy rozumieć czas pracy, w jakim
    pracownik faktycznie wykonywał pracę na rzecz pracodawcy w danym miesiącu, z
    pominięciem okresów usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy, pośród
    których należy wymienić m.in. czas urlopu oraz czas niezdolności pracownika do
    świadczenia pracy z powodu choroby.
    Odnosząc się do powyższego, wskazać należy, że w kwestii „ogólnego czasu pracy” należy
    odnieść się do zawierającego ogólne przepisy prawa pracy, Kodeksu pracy, w którym to
    art. 128 § 1 stanowi, że czasem pracy jest czas, w którym pracownik pozostaje w
    dyspozycji pracodawcy w zakładzie pracy lub w innym miejscu wyznaczonym do
    wykonywania pracy. Zatem „zasadniczym elementem definicji czasu pracy jest
    pozostawanie w dyspozycji pracodawcy. Oznacza to, że czas pracy nie jest tym samym co
    czas efektywnego (rzeczywistego) wykonywania pracy określonej w umowie, ale obejmuje
    również okresy nieświadczenia pracy, w których pracownik „pozostaje w dyspozycji”
    pracodawcy (por. post. SN z dnia 28 marca 2019 r. sygn. I PK 89/19 oraz wyr. SN z dnia 24
    września 2020 r. sygn. III PK 38/19)”.
    Zgodnie z treścią art. 80 Kodeksu pracy, wynagrodzenie przysługuje za pracę wykonaną.
    Za czas niewykonywania pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia tylko
    wówczas, gdy przepisy prawa pracy tak stanowią. Należy podkreślić, że „zarówno
    doktryna, jak i orzecznictwo konsekwentnie wiążą prawo do urlopu z istnieniem stosunku
    pracy”. Prawo do urlopu polega na uprawnieniu do okresowego zwolnienia od obowiązku
    świadczenia pracy z zachowaniem prawa do wynagrodzenia. Co za tym idzie tzw. ogólny
    czas pracy pracownika uwzględnia również okres urlopu wypoczynkowego (wymiar urlopu
    określają przepisy prawa pracy) i analogicznie m.in. urlop okolicznościowy, czy okres
    zwolnienia przysługującego na mocy art. 188 Kodeksu pracy oraz okres przestoju
    niezawiniony przez pracownika zgodnie z art. 81 Kodeksu pracy. Dodatkowo, na mocy art.
    92 Kodeksu pracy, pracownikowi przysługuje wynagrodzenie za czas niezdolności do
    pracy. Zatem do ogólnego czasu pracy zaliczyć należy również okres pozostawania
    pracownika na zwolnieniu lekarskim.

    Tym samym, Państwa stanowisko odnośnie pytania nr 2, zgodnie z którym w kontekście
    Ulgi na Innowacyjnych Pracowników, przez ogólny czas pracy, o którym mowa w art. 18db
    ust. 3 pkt 1 Ustawy o CIT, należy rozumieć czas pracy, w jakim pracownik faktycznie
    pozostaje do dyspozycji pracodawcy, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa pracy
    (tj. bez uwzględnienia czasu usprawiedliwionej nieobecności z powodu m.in. urlopów
    wypoczynkowych, chorobowych oraz innych dni wolnych od pracy), jest nieprawidłowe.
    Ad. 3
    Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pytania nr 3 dotyczącego
    ustalenia czy kryterium „co najmniej 50%” czasu pracy poświęconego na działalność
    badawczo-rozwojową jest jedynie przesłanką kwalifikującą pracowników do zastosowania
    Ulgi na Innowacyjnych Pracowników i nie ma wpływu na wysokość zaliczki uwzględnianej
    dla celów rozliczenia tej ulgi, jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.
    Ad. 4
    Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pytania nr 4, zgodnie z
    którym w celu skorzystania z Ulgi na Innowacyjnych Pracowników Spółka nie jest
    zobowiązana do wcześniejszego poinformowania właściwego Urzędu Skarbowego o tym,
    że nie będzie przekazywała lub będzie przekazywała w zredukowanej wartości zaliczki na
    podatek dochodowy od osób fizycznych Pracowników (specjalistów) zaangażowanych w
    działalność B+R, jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.
    Ad. 5
    Przedmiotem Państwa wątpliwości w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 5 jest
    ustalenie czy Spółka będzie uprawniona do skorzystania z Ulgi na Innowacyjnych
    Pracowników, o której mowa w art. 18db ustawy o CIT, począwszy od miesiąca
    następującego bezpośrednio po miesiącu złożenia zeznania, o którym mowa w art. 27 ust.
    1 ustawy o CIT, za poprzedni rok podatkowy aż do ostatniego miesiąca tego roku
    podatkowego tj. w stosunku do zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od
    wynagrodzenia pracowników przysługującego za miesiąc, w którym zostało złożone takie
    zeznanie aż do zaliczek pobranych w miesiącu grudniu mimo ich wpłaty do urzędu w
    styczniu kolejnego roku.
    Zgodnie z powołanym wyżej art. 18db ust. 4 updop:
      uprawnienie do pomniejszenia, o którym mowa w ust. 1, przysługuje począwszy od
      miesiąca następującego bezpośrednio po miesiącu, w którym podatnik złożył
      zeznanie, o którym mowa w art. 27 ust. 1, do końca roku podatkowego, w którym
      zostało złożone to zeznanie.
    Z literalnego brzmienia 18db ust. 4 updop wynika, że prawo do pomniejszenia kwot
    podlegających przekazaniu na rachunek urzędu skarbowego zaliczek na podatek
    dochodowy oraz zryczałtowanego podatku dochodowego, o których mowa w art. 18db
    ust. 1 updop, przysługuje podatnikowi począwszy od miesiąca następującego
    bezpośrednio po miesiącu, w którym podatnik złożył zeznanie do końca roku
    podatkowego.
    Zaznaczenia w tym miejscu wymaga, że w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się
    pierwszeństwo wykładni językowej nad pozostałymi rodzajami wykładni, tj. systemową i
    celowościową. Tylko w wyjątkowych sytuacjach wolno odstąpić od literalnego brzmienia
    przepisu, w szczególności, gdy językowe dyrektywy interpretacyjne nie pozwalają z danego
    tekstu prawnego wyinterpretować jednoznacznej normy postępowania lub gdy wykładnia
    językowa pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią innych norm. Jak podkreślił
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 kwietnia 2014 r., II FSK 1077/12, wykładnia
    językowa konkretnego przepisu prawa jest nie tylko punktem wyjścia wykładni prawa, ale

    także zakreśla jej granice. Próba dokonania wykładni, która byłaby sprzeczna z językowym
    znaczeniem przepisu prawa byłaby naruszeniem zasady praworządności. Językowe
    znaczenie przepisu prawa wyznacza bowiem granice dopuszczalnej wykładni, gdyż
    „formuła słowna jest (...) granicą wszelkiego dopuszczalnego sensu, jakiego możemy
    poszukiwać w tekście przepisów prawa” (zob. wyrok NSA z 18 grudnia 2000 r., III SA 3055
    /09, „Monitor Podatkowy” 2001, nr 4; również R. Mastalski, Wprowadzenie do prawa
    podatkowego, Warszawa 1995, s. 101-102). Nie ma w szczególności konieczności potrzeby
    sięgania po argumenty celowościowe wtedy, gdy już po zastosowaniu reguł
    znaczeniowych albo metody językowej i dyrektyw systemowych uda się osiągnąć właściwy
    wynik wykładni, to jest ustalić pozbawione cech niedorzeczności znaczenie
    interpretowanej normy (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 1
    marca 2007 r., III CZP 94/06, OSNC 2007, nr 7-8, poz. 95 i wyrok Sądu Najwyższego z 8
    maja 1998 r., I CKN 664/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 7). Jeżeli przepis prawa jest
    jednoznaczny w swej warstwie językowej, nie zachodzi potrzeba, ani możliwość,
    stosowania innych metod wykładni. W innych przypadkach ustalenie treści normy prawnej
    zawartej w gramatycznym sformułowaniu przepisu prawa może wymagać odwołania się
    do dalszych metod wykładni, np. wykładni systemowej wewnętrznej lub zewnętrznej.
    Metodami wykładni systemowej czy celowościowej nie można wykroczyć poza ramy
    możliwych znaczeń interpretowanego przepisu wynikające z jego wykładni gramatycznej.
    Wykładnia przepisu dokonana z naruszeniem tej zasady stanowi już wykładnię contra
    legem, a więc prowadzi do naruszenia przepisu podlegającego interpretacji.
    Dzięki uldze na innowacyjnych pracowników podatnicy, jako płatnicy, mogą zmniejszyć
    kwotę zaliczek na podatek dochodowy od wynagrodzeń osób zaangażowanych w
    działalność badawczo-rozwojową (na podstawie umowy o pracę, umowy zlecenia bądź
    praw autorskich). Warunkiem jest to, aby zatrudnieni poświęcali takiej aktywności co
    najmniej 50 proc. swojego czasu pracy.
    Tym samym, niewykorzystaną za poprzedni rok kwotę ulgi B+R odlicza się od bieżących
    zaliczek na PIT od wynagrodzeń innowacyjnych pracowników. Zwrócić bowiem należy
    uwagę na fakt, że tzw. ulga na innowacyjnych pracowników prowadzi wyłącznie do
    zwolnienia podatnika podatku dochodowego od osób prawnych (pełniącego rolę płatnika
    zaliczek oraz zryczałtowanego podatku) z obowiązku wpłaty pobranych środków z
    wynagrodzeń/świadczeń pracowników do urzędu skarbowego. Tym samym, podmiot
    korzystający z ulgi na innowacyjnych pracowników, nie jest zwolniony z obowiązku poboru
    zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, lecz wyłącznie z
    obowiązku ich odprowadzenia na rachunek właściwego urzędu skarbowego.
    Wskazuję, że uprawnienie do pomniejszenia kwoty podlegających przekazaniu na
    rachunek urzędu skarbowego zaliczek na podatek dochodowy oraz zryczałtowanego
    podatku dochodowego przysługuje podatnikowi (płatnikowi) począwszy od miesiąca
    następującego bezpośrednio po miesiącu, w którym został złożony CIT-8. Z ulgi na
    innowacyjnych pracowników wynika również, że ww. ulga uprawnia wyłącznie do
    zwolnienia podatnika podatku dochodowego od osób prawnych (pełniącego rolę płatnika
    zaliczek oraz zryczałtowanego podatku) z obowiązku wpłaty pobranych środków z
    wynagrodzeń świadczeń pracowników. Tym samym, odwołuje się ona do konkretnej
    zaliczki (pobranej w miesiącu przypadającym bezpośrednio po złożeniu zeznania),
    ustanawiając wyraźną granicę, które zaliczki mogą podlegać pomniejszeniu, a które nie
    mogą być pomniejszone w ramach wskazanej ulgi.
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że zgodnie z regulaminem wynagradzania
    pracowników Spółki:
        wypłata wynagrodzenia zasadniczego następuje dwudziestego ósmego dnia
        miesiąca kalendarzowego, za który wynagrodzenie przysługuje lub wcześniej, jeśli
        dzień ten przypada na sobotę, niedzielę lub dzień ustawowo wolny od pracy.

        zaliczka na podatek dochodowy pobierana jest przez płatnika w momencie wypłaty
        wynagrodzenia pracownikowi zgodnie z art. 31 i art. 38 ust. 1 ustawy o podatku
        dochodowym od osób fizycznych.
        terminem przekazania pobranych z wypłaconego wynagrodzenia zaliczek na
        podatek dochodowy na rachunek urzędu skarbowego jest 20. dzień następnego
        miesiąca.
    Ponadto rok podatkowy Spółki jest tożsamy z rokiem kalendarzowym (rozpoczyna się 1
    stycznia a kończy 31 grudnia).
    Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że jeżeli zeznanie CIT-8 za rok 2024 zostanie
    złożone w ustawowym terminie tj. 28 marca 2025 r., to Spółka jest/będzie uprawniona do
    zastosowania pomniejszenia, o którym mowa w art. 18db ust. 1 updop, od miesiąca
    kwietnia 2025 r. (tj. od miesiąca następującego bezpośrednio po miesiącu, w którym
    Spółka złożyła CIT-8) w stosunku do zaliczek PIT pobranych od wynagrodzeń pracowników
    wypłaconych w miesiącu następującym po miesiącu złożenia CIT-8 (tj. od wynagrodzeń
    wypłaconych w kwietniu 2025) oraz w stosunku do których także w kwietniu została
    pobrana z tego tytułu zaliczka na podatek dochodowy od osób fizycznych.
    Oznacza to, że są/będą Państwo uprawnieni do pomniejszenia zaliczek na PIT od
    wynagrodzeń pracowników Spółki począwszy od miesiąca następującego bezpośrednio po
    miesiącu, w którym Spółka złożyła CIT-8 w przypadku kiedy wynagrodzenie jest/będzie
    wypłacane do końca miesiąca za który jest należne w sytuacji gdy jak Państwo wskazują
    już w danym miesiącu są pobrane zaliczki, o których mowa w art. 32 oraz 41 ust. 1 i 4
    ustawy o PIT od ww. wynagrodzeń.
    Odnosząc się z kolei do terminu przekazania pobranych z wypłaconego wynagrodzenia za
    miesiąc grudzień zaliczek na podatek dochodowy na rachunek urzędu skarbowego,
    wskazać należy, że wynagrodzenia za grudzień wypłacone w grudniu, od których jak
    Państwo wskazują także w momencie wypłaty wynagrodzenia pobierana jest zaliczka na
    podatek dochodowy PIT (tj. również w grudniu) będą ostatnimi wynagrodzeniami w
    stosunku do których Spółka jest/będzie uprawniona do zastosowania Ulgi.
    W konsekwencji, Spółka jest/będzie uprawniona do zastosowania pomniejszenia, o
    którym mowa w art. 18db ustawy o CIT, w stosunku do wynagrodzeń za miesiąc grudzień
    każdego roku podatkowego wypłaconych Pracownikom w grudniu każdego roku
    podatkowego oraz w stosunku do których także w grudniu została pobrana z tego tytułu
    zaliczka na podatek dochodowy od osób fizycznych.
    Tym samym Państwo stanowisko w części uznającej, iż Spółka będzie uprawniona do
    skorzystania z Ulgi na innowacyjnych pracowników, o której mowa w art. 18db ustawy o
    CIT:
        pierwszy raz w kwietniu 2025 r. w stosunku do zaliczek pobranych od wynagrodzeń
        za marzec 2025 r. oraz w następnych latach począwszy od zaliczek wpłacanych za
        miesiąc złożenia deklaracji rocznej CIT, jest nieprawidłowe,
        aż do zaliczek pobranych w miesiącu grudniu mimo wpłaty do urzędy w styczniu
        kolejnego roku, jest prawidłowe.
    Ad. 6
    Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pytania nr 6, zgodnie z
    którym Spółka na zasadach określonych w art. 18db ustawy o CIT, ma i będzie miała
    prawo pomniejszenia zaliczek PIT Pracowników również w odniesieniu do wynagrodzenia
    z ostatniego miesiąca roku podatkowego „n”, w odniesieniu do którego transfer zaliczek

    PIT do urzędu skarbowego dokonywany byłby do 20 stycznia roku „n+1” (dotyczy zaliczek
    PIT należnych i pobranych najpóźniej w grudniu roku „n”), zgodnie z przedstawionym
    opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.
    Ad. 7
    Dzięki uldze na innowacyjnych pracowników podatnicy, jako płatnicy, mogą zmniejszyć
    kwotę zaliczek na podatek dochodowy od wynagrodzeń osób zaangażowanych w
    działalność badawczo-rozwojową (na podstawie umowy o pracę, umowy zlecenia bądź
    praw autorskich). Warunkiem jest to, aby zatrudnieni poświęcali takiej aktywności co
    najmniej 50 proc. swojego czasu pracy.
    Tym samym, niewykorzystaną za poprzedni rok kwotę ulgi B+R odlicza się od bieżących
    zaliczek na PIT od wynagrodzeń innowacyjnych pracowników. Zwrócić bowiem należy
    uwagę na fakt, że tzw. ulga na innowacyjnych pracowników prowadzi wyłącznie do
    zwolnienia podatnika podatku dochodowego od osób prawnych (pełniącego rolę płatnika
    zaliczek oraz zryczałtowanego podatku) z obowiązku wpłaty pobranych środków z
    wynagrodzeń/świadczeń pracowników do urzędu skarbowego. Tym samym, podmiot
    korzystający z ulgi na innowacyjnych pracowników, nie jest zwolniony z obowiązku poboru
    zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, lecz wyłącznie z
    obowiązku ich odprowadzenia na rachunek właściwego urzędu skarbowego.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości zawartych w pytaniu nr 7 dotyczących ustalenia czy
    ewentualne złożenie korekty zeznania rocznego CIT, będzie miało wpływu na moment, od
    którego Spółka miała prawo do stosowania Ulgi na Innowacyjnych Pracowników, a który
    to termin wyznacza złożenie pierwotnej deklaracji, wskazać należy, że uprawnienie do
    pomniejszenia kwoty podlegających przekazaniu na rachunek urzędu skarbowego zaliczek
    na podatek dochodowy oraz zryczałtowanego podatku dochodowego przysługuje
    podatnikowi (płatnikowi) począwszy od miesiąca następującego bezpośrednio po
    miesiącu, w którym został złożony CIT-8. Z ulgi na innowacyjnych pracowników wynika
    również, że ww. ulga uprawnia wyłącznie do zwolnienia podatnika podatku dochodowego
    od osób prawnych (pełniącego rolę płatnika zaliczek oraz zryczałtowanego podatku) z
    obowiązku wpłaty pobranych środków z wynagrodzeń świadczeń pracowników. Tym
    samym, odwołuje się ona do konkretnej zaliczki (pobranej w miesiącu przypadającym
    bezpośrednio po złożeniu zeznania), ustanawiając wyraźną granicę, które zaliczki mogą
    podlegać pomniejszeniu, a które nie mogą być pomniejszone w ramach wskazanej ulgi.
    W związku z powyższymi przepisami, mając również na uwadze treść art. 18db ust. 4
    updop, na tle przedstawionego opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, w
    przypadku złożenia zeznania CIT-8 w miesiącu x (np. w marcu), będą Państwo mogli po raz
    pierwszy pomniejszyć kwotę podlegających przekazaniu na rachunek urzędu skarbowego
    zaliczek na podatek PIT, pobranych z wynagrodzenia za miesiąc x+1 (tj. za kwiecień)
    wypłacanego w miesiącu x+1 (tj. w kwietniu), od którego pobór zaliczki następuje również
    w tym miesiącu, a terminem jej przekazania do urzędu skarbowego jest miesiąc x+2 (tj. w
    maju).
    W przedstawionym przypadku miesiąc x+1 jest miesiącem następującym bezpośrednio po
    miesiącu, w którym podatnik złożył zeznanie, zatem zaliczka pobrana w tym miesiącu jest
    pierwszą zaliczką pobraną i podlegającą przekazaniu do urzędu skarbowego od
    wypłacanych wynagrodzeń.
    W tym przypadku termin jej faktycznego przekazania do urzędu skarbowego
    pozostawałby bez znaczenia, gdyż jako zaliczka pobrana podlega co do zasady
    przekazaniu na rachunek urzędu skarbowego. Przy czym, Spółka korzystając z ulgi na
    innowacyjnych pracowników i tak nie dokonuje jej wpłaty w całości lub w części.
    Taka sama zasada interpretacji przepisu art. 18db ust. 4 w zw. z ust. 1 updop, ma
    zastosowanie w przypadku złożenia korekty zeznania za dany ok podatkowy.

    Zgodnie z treścią art. 81 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.
    Dz. U. z 2025 r., poz. 111, dalej „o.p.”).
      jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą
      skorygować uprzednio złożoną deklarację.
    W myśl art. 81 § 2 o.p.:
      skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.
    Korekta deklaracji ma na celu poprawienie błędu, który został popełniony przy
    poprzednim jej sporządzeniu i może dotyczyć każdej jej pozycji - o ile odrębne przepisy nie
    stanowią inaczej. Skorygowanie deklaracji polega więc na ponownym - poprawnym już -
    wypełnieniu jej formularza z zaznaczeniem, że w tym przypadku mamy do czynienia z
    korektą uprzednio złożonej deklaracji. Dlatego w przypadku złożenia korekty zeznania za
    dany rok podatkowy zastosowanie mają przepisy obowiązujące w roku złożenia
    pierwotnego zeznania.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy ewentualne złożenie korekty
    zeznania rocznego CIT, będzie miało wpływ na moment, od którego Spółka miała prawo
    do stosowania Ulgi na Innowacyjnych Pracowników, a który to termin wyznacza złożenie
    pierwotnej deklaracji, jest nieprawidłowe.
    Ad. 8
    Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pytania nr 8, zgodnie z
    którym Spółka będzie uprawniona do pomniejszania dostępnego Aktywa B+R z art. 18d
    ust. 8 ustawy o CIT (nieodliczonych kosztów kwalifikowanych), o kwotę odliczenia z tytułu
    art. 18db ust. 1 ustawy o CIT, tj. Zaliczki PIT, niewpłacone na rachunek Urzędu
    Skarbowego, w wyniku korzystania z Ulgi na Innowacyjnych Pracowników będą
    odejmowane od sumy Kosztów B+R pozostałych do rozliczenia w następnych latach, jest
    prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych, oraz wyroków
    sądów administracyjnych, stwierdzić należy, że są one rozstrzygnięciami wydanymi w
    konkretnych sprawach, osadzonych w określony stanach faktycznych/zdarzeniach
    przyszłych i tylko do nich się odnoszących.
    Powołane interpretacje oraz orzeczenia sądu nie stanowią źródła prawa, wiążą strony w
    konkretnej indywidualnej sprawie, więc zawartych w nich stanowisk organów
    podatkowych nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę tut. Organ
    jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

    W tym miejscu zauważyć należy, że rolą organu jest wyłącznie interpretacja przepisów
    prawa podatkowego, a nie badanie poprawności dokonanych wyliczeń i podanych kwot,
    zatem w niniejszej interpretacji organ nie dokonywał oceny poprawności wyliczenia
    wskazanego w uzasadnieniu wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji w zakresie pytań nr 3, 4 ,6
    ,8 jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.