Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/415-844/11-4/AG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2011-10-07
Teza: Czy pracownikom należy doliczyć do przychodów ze stosunku pracy wartość dojazdów samochodem służbowym do i z miejsca parkowania do miejsca świadczenia pracy?
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika; pracownik; przychód-przychód ze stosunku pracy; samochód-samochód służbowy
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki , przedstawione we wniosku z dnia 27 czerwca 2011 r. (data wpływu 1 lipca 2011 r.), uzupełnionym w dniu 29 września 2011 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 1 lipca 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 16 września 2011 r. znak ILPB1/415-844/11-2/AG na podstawie art. 169 § 1 tej ustawy wezwano Wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 19 września 2011 r., a w dniu 29 września 2011 r. wniosek uzupełniono (nadano w polskiej placówce pocztowej w dniu 26 września 2011 r.).

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Zgodnie ze statutem Spółki oraz wpisem dokonanym do krajowego rejestru sądowego, podstawową działalnością Spółki akcyjnej jest działalność klasyfikowana według PKD pod numerem 4521A.

Spółka prowadzi działalność z zakresu budownictwa na terenie całej Polski oraz poza granicami kraju. Pracownicy Spółki odpowiedzialni za prawidłową realizację zadań w celu sprawniejszego i szybszego przemieszczania się pomiędzy budowami i siedzibą spółki dysponują samochodami służbowymi.

Aktualna flota Spółki to około X samochody. Spółka dysponuje niewielkim parkingiem przyległym do jej siedziby, na którym jest możliwość zaparkowania X samochodów. Poza powyższym parkingiem Spółka dysponuje terenem, na którym przechowywany jest sprzęt budowlany i brak jest miejsca do zaparkowania samochodów osobowych.

Budowy, które prowadzi Spółka znajdują się w różnych częściach miasta oraz na terenie województwa. Najkrótsza i najszybsza trasa na teren budowy z miejsca zamieszkania pracowników nie przebiega przez centrum miasta, w którym znajduje się siedziba Spółki.

Pracodawca zadecydował o umożliwieniu parkowania/garażowania samochodu przy miejscu zamieszkania pracownika, celem zabezpieczenia mienia, ograniczenia kosztów paliwa i czasu pracy kadry zarządzającej, który w części przeznaczany byłby na dojazd z siedziby Spółki na teren budowy.

W uzupełnieniu wniosku podano, iż zgodnie z zapisami umowy o przekazaniu służbowego samochodu osobowego w użytkowanie, zawartej pomiędzy pracownikiem a Spółką:

„Pracownik przyjmujący do użytkowania samochód zobowiązuje się do: (…) 6. Parkowania samochodu o numerze rejestracyjnym (\`(...)\`) w miejscu zamieszkania, w związku z brakiem możliwości garażowania pojazdu na terenie parkingu należącego do Spółki (…).”

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy pracownikom należy doliczyć do przychodów ze stosunku pracy wartość dojazdów samochodem służbowym do i z miejsca parkowania do miejsca świadczenia pracy?

Zdaniem Wnioskodawcy, za przychody ze stosunku służbowego stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty, niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Zdaniem Spółki, pracownicy dojeżdżający samochodem służbowym do i z miejsca parkowania do miejsca świadczenia pracy nie uzyskują przychodu w postaci nieodpłatnego świadczenia.

Konieczność przydzielenia niektórym pracownikom samochodu służbowego wynika z pełnionych przez nich funkcji i służy lepszej mobilności i możliwości sprawnego przemieszczania się.

Samochód służbowy stanowi narzędzie, które służy do realizacji postawionego pracownikowi celu służbowego jakim jest utrzymanie stałej gotowości do użytkowania go celem wykonywania obowiązków służbowych.

Na uwagę zasługuje również fakt, że zgodnie z obowiązującym, przepisami kodeksu pracy, pracownik odpowiada w pełnej wysokości za szkodę w mieniu powierzonym mu z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się.

W związku z powyższym, Spółka uważa, że przejazdy pracowników pomiędzy miejscem parkowania a miejscem pracy nie stanowią nieodpłatnego świadczenia dla pracownika.

Jednocześnie konieczność zapewnienia strzeżonych miejsc parkingowych przez pracodawcę wiązałoby się ze znacznymi dodatkowymi kosztami.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie do art. 12 ust. 1 cyt. ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty, niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Przepisy dotyczące określania przychodu ze stosunku pracy, w szczególności dotyczące innych nieodpłatnych świadczeń należy rozpatrywać w kontekście przepisów obowiązujących pracowników określających m.in. zasady użytkowania i dbania o powierzone pracownikom mienie.

Jak bowiem wynika z dyspozycji art. 124 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) pracownik odpowiada w pełnej wysokości również za szkodę w mieniu innym niż wymienione w § 1, powierzonym mu z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się.

Z powyższego wynika, że realizacja obowiązków służbowych przez pracownika nie może generować dla tego pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy.

Jak wynika z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego, pracownicy Spółki (Wnioskodawcy) będą wykorzystywać samochody będące własnością Spółki do celów służbowych. Z samochodów służbowych korzystać będą przede wszystkim pracownicy mobilni, których charakter pracy wymaga od nich przemieszczania pomiędzy siedzibą Spółki, a innymi miejscami, w których mają być wykonywane określone obowiązki służbowe. Miejsce parkowania/garażowania udostępnianych samochodów znajdować się będzie w miejscu zamieszkania pracownika. Zasady wykorzystywania samochodów służbowych zostały określone zapisami umowy o przekazaniu służbowego samochodu osobowego w użytkowanie, zawartej pomiędzy pracownikiem a Spółką.

Zatem należy stwierdzić, że przydzielenie samochodu służbowego pracownikom i wyznaczenie miejsca parkowania/garażowania w miejscach zamieszkania tych osób gwarantującym jego bezpieczeństwo, a tym samym zabezpieczenie mienia, ograniczenie kosztów paliwa i czasu pracy kadry zarządzającej, który w części przeznaczany byłby na dojazd z siedziby Spółki na teren budowy, nie będzie stanowiło przychodu pracownika ze stosunku pracy, jeżeli samochody te będą wykorzystywane w celach służbowych. Pracownikom nie należy wówczas doliczać do przychodów ze stosunku pracy wartości dojazdów samochodem służbowym do i z miejsca parkowania do miejsca świadczenia pracy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.