Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP2/443-1115/14/AK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2014-11-28
Teza: Czy Spółka prawidłowo postępuje stosując art. 28f ust. 1 do sprzedaży usług transportu pasażerów na terenie kraju na zasadzie refakturowania, opodatkowując je stawką obniżoną w wysokości 8%? Czy Spółka prawidłowo stosuje stawkę w wysokości 8% do prowizji za „aranżację” usługi przewozu pasażerskiego na terenie kraju, traktując tę prowizję jako nierozłączny element usługi transportu osób i wykazując ją jako odrębną pozycję na fakturze?
Słowa kluczowe: refakturowanie; transport
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 31 lipca 2014 r. (data wpływu 20 sierpnia 2014 r.), uzupełnionym w dniu 17 listopada 2014 r. (data wpływu), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie:

*   prawa do zastosowania 8% stawki podatku przy obciążaniu kontrahenta za usługi transportu pasażerów na terenie kraju oraz „aranżacji” tej usługi – **jest prawidłowe,**

*   sposobu wykazywania na fakturze kosztów „aranżacji” usługi transportu pasażerów – **jest nieprawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 20 sierpnia 2014 r. został złożony ww. wniosek, uzupełniony w dniu 17 listopada 2014 r., o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do zastosowania 8% stawki podatku przy obciążaniu kontrahenta za usługi transportu pasażerów na terenie kraju i „aranżacji” tej usługi oraz sposobu wykazywania na fakturze kosztów „aranżacji” usługi transportu pasażerów.

We wniosku oraz jego uzupełnieniu, przedstawiono następujący stan faktyczny.

Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zajmuje się świadczeniem usług związanych z pośrednictwem pracy na morzu, jako przedstawiciel klienta norweskiego w Polsce. Według umowy, obciąża klienta za świadczone usługi ustaloną kwotą ryczałtu opodatkowaną zgodnie z art. 28b ustawy o VAT stosując stawkę „np.”. Dodatkowy zapis umowy stanowi, że poza wynagrodzeniem ryczałtowym kontrahent norweski będzie obciążany wszelkimi rzeczywistymi kosztami jakie Spółka poniesie w związku z podróżami zrekrutowanych marynarzy na statki norweskie, powiększonymi o prowizję. Do takich kosztów należą głównie przejazdy z miejsca zamieszkania na lotnisko i koszty noclegów. W związku z tym zapisem, Spółka obciąża nabywcę norweskiego będącego podatnikiem VAT, poza fakturą główną za pośrednictwo, między innymi kosztami przejazdów i noclegów, na zasadzie refakturowania poniesionych kosztów, powiększając koszt usług o należną prowizję, stanowiąca nierozłączny element opłaty za świadczenie refakturowanych usług.

Do wykonania tych czynności Spółka nabywa usługi we własnym imieniu celem odsprzedaży na rzecz podmiotu norweskiego. Cena usługi transportowej sprzedanej klientowi, składa się z dwóch elementów: kosztu zakupionej usługi transportowej oraz każdorazowo ustalonej prowizji za organizację usług przewozu osób stanowiącej przychód Spółki.

Obciążając nabywcę kosztami przejazdów załóg na terenie Polski Spółka w wystawionej fakturze VAT stosuje stawkę właściwą dla usług przewozu osób na terenie Polski, czyli 8%. Pobierana opłata dodatkowa (prowizja) za organizację tych przewozów, stanowi część składową, usługi przewozu, zatem również jest opodatkowana stawką 8%.

Natomiast ustalenie miejsca opodatkowania niniejszych usług, odbywa się w oparciu o art. 28f ust. 1, zgodnie z którym „miejscem świadczenia usług transportu pasażerów jest miejsce, gdzie odbywa się transport, z uwzględnieniem pokonanych odległości”.

Usługa transportu na terenie kraju została sklasyfikowana według PKWiU Sekcja H Dział 49.39.39 „Pozostały transport lądowy pasażerski gdzie indziej nie sklasyfikowany”.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

*   Czy Spółka prawidłowo postępuje stosując art. 28f ust. 1 do sprzedaży usług transportu pasażerów na terenie kraju na zasadzie refakturowania, opodatkowując je stawką obniżoną w wysokości 8%?

*   Czy Spółka prawidłowo stosuje stawkę w wysokości 8% do prowizji za „aranżację” usługi przewozu pasażerskiego na terenie kraju, traktując tę prowizję jako nierozłączny element usługi transportu osób i wykazując ją jako odrębną pozycję na fakturze?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 28f ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku świadczenia usług transportowych przewozu osób miejscem świadczenia jest miejsce, gdzie odbywa się transport z uwzględnieniem pokonanych odległości. Ponieważ transport odbywa się w całości na terenie kraju, stosownie do art. 28f ust. 1, usługobiorca obciążany jest stawką obniżoną podatku w wysokości 8%, stosownie do załącznika nr 3 do ustawy o VAT. Refakturowanie odbywa się w oparciu o art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE oraz art. 8 ust. 2a ustawy o VAT oraz interpretacje: IPPP2-443-72/10-2/JB i ILPP4/443-219/11-2/ISN.

W ocenie Spółki, stosuje prawidłowo stawkę obniżoną podatku w wysokości 8% do objętych fakturowaniem prowizji przewozu pasażerów na terenie kraju a wykazywanie kwoty pobieranej prowizji w osobnej pozycji w treści faktury w żaden sposób nie narusza przepisu art. 29a.

Spółka doliczając do refaktury usług transportu pasażerów swoją prowizję stosuje stawkę 8% i stoi na stanowisku, iż pobierana prowizja stanowi część usługi transportu pasażerów i jest jej nierozłącznym elementem. Stosując stawkę obniżoną (właściwą dla transportu pasażerów na terenie kraju) Spółka przyjęła, że usługa transportu jest usługą zasadniczą, natomiast prowizja od jej „aranżacji” stanowi usługę pomocniczą do usługi głównej. Pobierana prowizja będąca częścią usługi transportowej na terytorium kraju również korzysta z opodatkowania stawką obniżoną 8%. Argumentacja ta znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Europejskiego Trybunału (ETS), który m.in. sformułował zasadę, zgodnie z którą transakcja obejmująca z ekonomicznego punktu widzenia jedno świadczenie, nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych .

Uregulowanie wynikające z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT stanowi, że „podstawą opodatkowania z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5 jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów łub usługodawca otrzymał łub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych łub usług świadczonych przez podatnika".

Według art. 29a pkt 6 ustawy, podstawa opodatkowania obejmuje między innymi koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy. Przepis ten wyjaśnia, jakie elementy uwzględnia się przy ustalaniu wynagrodzenia, stanowiącego podstawę opodatkowania i wymienia przykładowo kilka rodzajów kosztów mieszczących się w pojęciu podstawy opodatkowania. Dotyczy on kosztów bezpośrednio związanych z zasadniczą dostawą towarów lub usług, które zwiększają łączną kwotę należną z tytułu transakcji. Zgodnie z tą regulacją, każdy koszt bezpośrednio związany z dostawą towarów lub świadczeniem usług, którym dostawca obciążył nabywcę lub klienta, powinien być włączony do podstawy opodatkowania. Zasada włączenia tych świadczeń do podstawy opodatkowania oznacza, że wartości tego typu kosztów, których ciężar przerzucany jest na nabywcę, nie wykazuje się jako odrębnego świadczenia, lecz traktuje, jako element świadczenia zasadniczego, z zastosowaniem stawki podatku właściwej dla świadczenia zasadniczego. Niemniej jednak, Spółka stoi na stanowisku, iż wykazanie w treści faktury kwoty prowizji jako osobnej pozycji, będącej czytelną informacją dla usługobiorcy, nie narusza zasady art. 29a pkt 6, ponieważ w ogólnej sumie faktury element ten jest doliczony do łącznej podstawy opodatkowania.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest:

*   prawidłowe – w zakresie prawa do zastosowania 8% stawki podatku przy obciążaniu kontrahenta za usługi transportu pasażerów na terenie kraju oraz „aranżacji” tej usługi,

*   nieprawidłowe – w zakresie sposobu wykazywania na fakturze kosztów „aranżacji” usługi transportu pasażerów.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

W myśl art. 8 ust. 2a ustawy, w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.

Powyższy przepis stanowi implementację art. 28 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, s. 1, z późn. zm.). Zgodnie z tym artykułem, w przypadku, kiedy podatnik działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten nabył i wyświadczył te usługi.

Oznacza to, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej, traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną osobę, nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako świadczenie usługi w tym samym zakresie.

W przypadku świadczenia usług bardzo istotnym, dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług, jest określenie miejsca ich świadczenia. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależy, czy dane świadczenie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce.

Stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.

Dla celów określenia miejsca świadczenia usług, ustawodawca odrębnie zdefiniował pojęcie podatnika. Z art. 28a pkt 1 ustawy wynika, że przez podatnika należy rozumieć:

1.  podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
2.  osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej.

Artykuł 28f ust. 1 ustawy stanowi, że miejscem świadczenia usług transportu pasażerów jest miejsce, gdzie odbywa się transport, z uwzględnieniem pokonanych odległości.

W świetle art. 29a ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

Stosownie do ust. 6 tego artykułu, podstawa opodatkowania obejmuje:

1.  podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku;
2.  koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.

Zgodnie z wolą ustawodawcy, zapłata obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Zapłata jest sprzedawcy należna z tytułu jego świadczenia na rzecz nabywcy. Uregulowanie wynikające z art. 29a ust. 1 ustawy, stanowi odpowiednik art. 73 Dyrektywy Rady 2006/112/WE, zgodnie z którym podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.

Jak stanowi art. 78 Dyrektywy, do podstawy opodatkowania wlicza się następujące elementy:

1.  podatki, cła, opłaty i inne należności, z wyjątkiem samego VAT;
2.  koszty dodatkowe, takie jak koszty prowizji, opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dostawcę lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.

Do celów akapitu pierwszego lit. b), państwa członkowskie mogą uznać koszty objęte odrębną umową za koszty dodatkowe.

Przepis ten wyjaśnia, jakie elementy uwzględnia się przy ustalaniu wynagrodzenia, stanowiącego podstawę opodatkowania i wymienia przykładowo kilka rodzajów kosztów mieszczących się w pojęciu podstawy opodatkowania.

Dotyczy on kosztów bezpośrednio związanych z zasadniczą dostawą towarów lub ze świadczeniem usług, które zwiększają zapłatę z tytułu transakcji. Zgodnie z tą regulacją każdy koszt bezpośrednio związany z dostawą towarów lub świadczeniem usług, którym dostawca obciążył nabywcę lub klienta, powinien być włączony do podstawy opodatkowania. Zasada włączenia tych świadczeń do podstawy opodatkowania oznacza, że wartości tego typu kosztów, których ciężar przerzucany jest na nabywcę, nie wykazuje się jako odrębnego świadczenia, lecz traktuje, jako element świadczenia zasadniczego, z zastosowaniem stawki podatku właściwej dla świadczenia zasadniczego.

Przepis art. 41 ust. 1 ustawy stanowi, że stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Stosownie do treści art. 146a pkt 1, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych wydanych na jej podstawie, przewidują dla niektórych towarów i usług stawki obniżone lub zwolnienie od podatku.

Na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1.

Zgodnie z art. 146a pkt 2 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8% (…).

W załączniku nr 3 do ustawy, w poz. 157, wymieniono „pozostały transport lądowy pasażerski, gdzie indziej niesklasyfikowany” objęty symbolem 49.39 PKWiU.

Wskazać należy, że, co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jak odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy kilka świadczeń obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia jedną usługę, usługa ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Kwestia kompleksowości usług była rozstrzygana przez Trybunał Sprawiedliwości UE, który wypowiedział się w tym zakresie w sprawach C- 9/96 CPP, C-41/04 Levob, C-111/05 Aktiebolaget NN. Na tle dotychczasowego dorobku orzeczniczego TSUE sformułowane zostały kryteria przesądzające o tym, kiedy występuje świadczenie złożone. Ma ono miejsce w sytuacji, gdy świadczenie pomocnicze nie stanowi celu samego w sobie, lecz stanowi środek do korzystania na jak najlepszych warunkach z usługi podstawowej, poszczególne czynności są ze sobą tak ściśle związane, że ich rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, kiedy nie istnieje możliwość nabywania danego świadczenia od podmiotów zewnętrznych, kiedy nie istnieje możliwość odrębnego fakturowania za daną czynność. Usługę należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania usługi zasadniczej. Pojedyncza usługa traktowana jest zatem jak element usługi kompleksowej wówczas, jeżeli cel świadczenia usługi pomocniczej jest zdeterminowany przez usługę główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać bez usługi pomocniczej usługi głównej.

W myśl art. 106a ustawy, przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do:

1.  sprzedaży, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy, w których usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy towarów;
2.  dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej - posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy miejscem świadczenia jest terytorium:
    1.  państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,
    2.  państwa trzeciego.

Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.

Jak stanowi art. 106e ust. 1 ustawy, faktura powinna zawierać:

1.  datę jej wystawienia;
2.  kolejny numer, nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę; imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy;
3.  numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany dla podatku, z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 11 lit. a;
4.  numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany dla podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary lub usługi, z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 11 lit. b;
5.  datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi, o ile taka data jest określona i różni się od daty wystawienia faktury; w przypadku sprzedaży o charakterze ciągłym podatnik może podać na fakturze miesiąc i rok dokonania sprzedaży;
6.  nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
7.  miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
8.  cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
9.  kwoty wszelkich rabatów, w tym za wcześniejsze otrzymanie należności, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto;
10.  wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
11.  stawkę podatku;
12.  sumę wartości sprzedaży netto z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
13.  kwotę podatku, od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku;
14.  kwotę należności ogółem.

Faktura powinna zawierać dodatkowo, w przypadku dostawy towarów lub wykonania usługi, dla których obowiązanym do rozliczenia podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze jest nabywca towaru lub usługi - wyrazy „odwrotne obciążenie” (art. 106e ust. 1 pkt 18 ustawy).

Zgodnie z art. 106e ust. 5 pkt 1 ustawy, faktura może nie zawierać, w przypadku, o którym mowa w art. 106a pkt 2 lit. a - danych określonych w ust. 1 pkt 10 i 12-14.

Jak stanowi art. 106e ust. 5 pkt 2 ustawy, faktura może nie zawierać, w przypadku, o którym mowa w art. 106a pkt 2 lit. b - danych określonych w ust. 1 pkt 5 i 12-14.

Jak wynika z przytoczonych przepisów, fakturę wystawia podatnik dokonujący sprzedaży towarów i usług, w celu udokumentowania dokonanej transakcji. Faktura jest dokumentem sformalizowanym (potwierdzającym zaistnienie określonego zdarzenia gospodarczego), który powinien spełniać szereg wymogów przewidzianych przepisami prawa. Prawidłowość materialno-prawna faktury zachodzi wówczas, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze, czyli w istocie stwierdza fakt dostawy określonych towarów lub usług. Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie dokumentu oraz jego przekazanie innemu podmiotowi, a przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego. Faktura jest więc dokumentem stwierdzającym wystąpienie u podatnika okoliczności powodujących powstanie obowiązku podatkowego.

W świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, faktury są dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez podatnika. Faktura pełni szczególną rolę dowodową w prawidłowym wymiarze podatku VAT, dlatego też niezwykle istotne jest prawidłowe oznaczenie wszystkich elementów faktury.

Analiza okoliczności faktycznych sprawy oraz przywołanych regulacji prawnych prowadzi do stwierdzenia, że - jak słusznie wskazano we wniosku - nabywając we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej usługę transportu pasażerów na terenie kraju, w myśl art. 8 ust. 2a ustawy, Spółka świadczy tę usługę na rzecz kontrahenta norweskiego. Miejscem świadczenia i opodatkowania wykonywanych przez Spółkę ww. usług – zgodnie z art. 28f ust. 1 ustawy – jest terytorium Polski. W sytuacji, gdy usługi te skalsyfikowane są wg PKWiU w grupowaniu 49.39, Spółka uprawniona jest stosować do tych usług preferencyjną stawkę podatku w wysokości 8%.

Podstawą opodatkowania jest całość świadczenia pieniężnego należnego od nabywcy, a więc należność za usługę transportu pasażerów, która obejmuje również koszty prowizji za „aranżację” tej usługi. Zatem – zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy - koszty prowizji, jako element cenotwórczy całości realizowanego świadczenia, winny zostać wliczone do podstawy opodatkowania świadczonej usługi i opodatkowane według stawki właściwej dla tej usługi, tj. 8%.

Skoro więc w przedmiotowej sprawie ww. koszty „aranżacji” usługi transportu nie stanowią samodzielnej usługi lecz są elementem podstawowej czynności jaką jest transport pasażerów na terytorium kraju, co do zasady, nie powinny być wykazywane w odrębnej pozycji faktury dokumentującej usługę.

Stąd też, oceniając stanowisko Spółki w tym zakresie, oceniono je jako nieprawidłowe.

Należy jednak zauważyć, że elementy faktury określone w przepisach prawa podatkowego nie są jedynymi, które mogą być zamieszczone na dokumencie faktury. Ustawodawca w żaden sposób nie ograniczył prawa podatnika do zamieszczania na fakturach dodatkowych informacji. Zatem kalkulację kosztów „aranżacji” usługi Spółka może przedstawić dodatkowo w części informacyjnej faktury lub na oddzielnym załączniku do niej.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.