Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.268.2025.1.NM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-16
Teza: Obowiązki płatnika z tytułu wypłacanego wynagrodzenia
pracownikowi mającemu miejsce zamieszkania w Polsce.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
rezydent podatkowy
spółki-spółka zagraniczna
wynagrodzenia-wynagrodzenie pracownika
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zakłady pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zasady pobierania zaliczek.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 31
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 38-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie pytania nr 1
    jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawcą jest ..., spółka z ograniczoną odpowiedzialnością utworzona zgodnie z
    prawem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, posiadająca
    siedzibę na terytorium Zjednoczonego Królestwa: ....
    Spółka jest liderem w dziedzinie ....
    Wnioskodawca podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Zjednoczonym
    Królestwie oraz nie posiada zagranicznego zakładu podatkowego na terytorium Polski w
    rozumieniu art. 5 Konwencji między Rzeczpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem
    Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i
    zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od
    zysków majątkowych, podpisanej w Londynie dnia 20 lipca 2006 r. (Dz. U. z 2006 r. poz.
    250 nr 1840; dalej: „PL-UK UPO”).
    Spółka nie ma zarejestrowanego w Polsce oddziału przedsiębiorstwa zagranicznego w
    Rejestrze Przedsiębiorców KRS ani przedstawicielstwa zarejestrowanego w rejestrze
    przedstawicielstw zagranicznych. Na terenie Polski nie istnieje plac budowy Spółki. Spółka
    nie prowadzi w Polsce ani prac budowlanych, ani instalacyjnych.
    Wnioskodawca zatrudnia pracownika, który jest obywatelem Polski, a do 2021 r. posiadał
    rezydencję podatkową w Zjednoczonym Królestwie (dalej: „Pracownik”). W wyniku zmiany
    miejsca zamieszkania, Pracownik zmienił swoją rezydencję podatkową stając się polskim
    rezydentem podatkowym począwszy od roku podatkowego 2021. Spółka wypłaca
    Pracownikowi wynagrodzenie.
    Wnioskodawca, będąc rezydentem podatkowym Zjednoczonego Królestwa, nie posiadając
    na terytorium Polski zakładu podatkowego ani zakładu pracy - nie wykonywał obowiązków
    płatnika wynikających z polskich przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wobec Pracownika.
    Opisany stan faktyczny miał miejsce od 2021 r.
    Pytania
    1. Czy Spółka będąca pracodawcą Pracownika mającego nieograniczony obowiązek
      podatkowy w Polsce, powinna być traktowana jako zakład pracy w rozumieniu art. 32
      oraz 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i czy w związku z
      tym statusem jest zobowiązana do pełnienia roli płatnika podatku dochodowego od
      osób fizycznych Pracownika?
    2. W przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie nr 1, czy Pracownik jest zobowiązany
      do samodzielnego obliczania i odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy
      zgodnie z art. 41 ust. 1a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na Państwa pytanie nr 1. Natomiast w
    zakresie pytania nr 2 zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1

    Zdaniem Wnioskodawcy, nie jest On zobowiązany do pełnienia roli płatnika podatku
    dochodowego od osób fizycznych wobec Pracownika. Wnioskodawca jest spółką
    nieposiadającą siedziby czy miejsca prowadzenia działalności w Polsce, w związku z tym
    nie mają wobec Niego zastosowania normy wynikające z art. 32 i art. 38 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (dalej: „ustawa o PIT”).
    Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy o PIT, osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce
    zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi
    podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce
    położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy o PIT, za osobę mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
    1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
    2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    Przepis ten wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację
    danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są
    rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie
    którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za
    tym idzie - podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli
    opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
    Wśród źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca wskazał stosunek służbowy,
    stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni
    produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, pracę nakładczą,
    emeryturę lub rentę.
    Zgodnie natomiast z art. 12 ust. 1 ww. ustawy, za przychody ze stosunku służbowego,
    stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się
    wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź
    ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w
    szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe,
    różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne
    kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto
    świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych
    nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
    Zgodnie z art. 14 ust. 1 PL-UK UPO, z zastrzeżeniem postanowień artykułów 15,17,18 i 19
    niniejszej Konwencji, pensje, płace i inne podobne wynagrodzenia, które osoba mająca
    miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie otrzymuje za pracę najemną,
    podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w
    drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca jest tam wykonywana, to otrzymywane za
    nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim Państwie.
    W świetle powyższego, wynagrodzenie z tytułu pracy wykonywanej w Polsce wypłacane
    przez pracodawcę brytyjskiego osobie mającej miejsce zamieszkania dla celów
    podatkowych w Polsce podlega opodatkowaniu wyłącznie w Polsce.
    Instytucja płatnika została uregulowana w art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111; dalej: „OP”). Zgodnie z tym przepisem,
    płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
    osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
    obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
    organowi podatkowemu.

    Obowiązki płatnika z tytułu wypłaty wynagrodzeń ze stosunku pracy uregulowane zostały
    w art. 32 i art. 38 ustawy o PIT.
    Jak wynika z art. 32 ustawy o PIT, zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami
    prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są
    obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy
    od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku
    pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
    ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
    nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Stosownie natomiast do art. 38 ust. 1 ww. ustawy, płatnicy, o których mowa w art. 32-35,
    przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie
    do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek
    urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według
    miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą
    fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada
    siedziby. Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku
    występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Płatnikiem zaliczek na podatek od dochodów ze stosunku pracy jest podmiot określony w
    przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako „zakład pracy”.
    Z powołanego wyżej art. 32 ustawy o PIT nie wynika, że płatnikiem nie może być podmiot
    zagraniczny. Niemniej jednak, wykładni tej regulacji należy jednak dokonywać z
    uwzględnieniem ogólnych reguł wykładni prawa dotyczących zakresu obowiązywania
    danej normy w określonym miejscu, czasie oraz w stosunku do określonych podmiotów.
    W odniesieniu do obowiązku pełnienia funkcji płatnika, art. 38 ustawy o PIT stanowi, że
    obowiązek ten dotyczy podmiotów posiadających miejsce zamieszkania lub siedzibę na
    terytorium Polski albo prowadzenia na jej terytorium działalności.
    Przepis art. 38 ustawy o PIT, określa urzędy skarbowe, na rachunki których płatnicy
    (zakłady pracy) powinny wpłacać zaliczki na podatek dochodowy m.in. od przychodów ze
    stosunku pracy. Z przepisu tego wynika, że kwoty pobranych zaliczek płatnicy przekazują
    na rachunek urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy
    według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną według
    siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Przepis
    ten nie wskazuje właściwego urzędu skarbowego, w przypadku, gdy płatnik nie ma w
    Polsce miejsca zamieszkania, siedziby czy miejsca prowadzenia działalności.
    Biorąc pod uwagę, iż Wnioskodawca nie posiada zakładu podatkowego, na terytorium
    Polski, a także nie posiada w Polsce siedziby czy miejsca prowadzenia działalności - nie
    obejmuje Go obowiązek obliczania, pobierania i wypłacania zaliczek na podatek
    dochodowy Pracownika, wynikający z normy zawartej w art. 32 i 38 ustawy o PIT.
    Podobna argumentacja w zakresie stanowisk dotyczących pytania nr 1 i 2, stosowana była
    przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w wydawanych już interpretacjach
    indywidualnych, np. interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej:
    1) z 13 marca 2017 r. sygn. 1462-IPPB4.4511.27.2017.2.JK3;
    2) z 30 grudnia 2022 r. sygn. 0112-KDIL2-1.4011.813.2022.2.KF;
    3) z 30 grudnia 2022 r. sygn. 0114-KDIP3-2.4011.1005.2022.3.JM;
    4) z 3 listopada 2023 r. sygn. 0114-KDIP3-2.4011.794.2023.2.JK2;
    5) z 31 maja 2024 r. sygn. 0114-KDWP.4011.34.2024.1.PP.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.; t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.; t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.; t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
        1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
          lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
        2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
          podatkowym.
    Przepis ten wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację
    danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są
    rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie
    którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za
    tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli
    opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
    Wśród źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca wskazał:
      Stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo
      w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją
      rolną, pracę nakładczą, emeryturę lub rentę.
    Jak wynika z art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Według art. 4a tej ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b powołanej ustawy, stosuje się z uwzględnieniem
      umów w sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest
      Rzeczpospolita Polska.
    Ponieważ są Państwo firmą z siedzibą w Wielkiej Brytanii, która wypłaca wynagrodzenia ze
    stosunku pracy osobie, która wykonuje na Państwa rzecz pracę na terenie Polski, należy
    również odnieść się do przepisów Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a
    Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie
    podatków od dochodu i od zysków majątkowych, podpisanej w Londynie 20 lipca 2006 r.
    (Dz. U. z 2006 r. Nr 250 poz. 1840), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną

    implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie
    erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę oraz przez
    Zjednoczone Królestwo dnia 7 czerwca 2017 r. (tzw. „Konwencja MLI”).
    Na mocy art. 14 ust. 1 ww. Konwencji:
      Z zastrzeżeniem postanowień artykułów 15, 17, 18 i 19 niniejszej Konwencji, pensje,
      płace i inne podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w
      Umawiającym się Państwie otrzymuje za pracę najemną, podlegają opodatkowaniu
      tylko w tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się
      Państwie. Jeżeli praca jest tam wykonywana, to otrzymywane za nią wynagrodzenie
      może być opodatkowane w tym drugim Państwie.
    W świetle powyższego, wynagrodzenie z tytułu pracy wykonywanej w Polsce wypłacane
    przez pracodawcę z Wielkiej Brytanii osobie mającej miejsce zamieszkania dla celów
    podatkowych w Polsce podlega opodatkowaniu wyłącznie w Polsce.
    Państwa wątpliwości budzi kwestia, czy jako zagraniczny pracodawca, który zatrudnia
    pracownika mającego miejsce zamieszkania w Polsce do wykonywania pracy w Polsce,
    jesteście zobowiązani do obliczania i poboru zaliczki na podatek od dochodów tego
    pracownika.
    Instytucja płatnika została uregulowana w art. 8 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.; t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.; t. j.
    Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.; t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Zgodnie z tym
    przepisem:
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Obowiązki płatnika z tytułu wypłaty wynagrodzeń ze stosunku pracy należy ustalić w
    oparciu o właściwe przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W tym miejscy należy zauważyć, że ustawą z 9 czerwca 2022 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 1265)
    obowiązującą od 1 stycznia 2023 r. uchylony został przepis art. 31 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, który do 31 grudnia 2022 r. brzmiał:
      Osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające
      osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”', są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy,
      pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia
      społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z
      tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.
    O obowiązku poboru podatku przez zakład pracy od 1 stycznia 2023 r. stanowi przepis art.
    32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Na podstawie art. 38 ust. 1 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2022
    r.:

      Płatnicy, o których mowa w art. 31 i art. 33-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i
      2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca
      następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu
      skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według
      miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą
      fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie
      posiada siedziby. Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego
      podatku występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Zgodnie z art. 38 ust. 1 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2023 r.:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Płatnikiem zaliczek na podatek od dochodów ze stosunku pracy jest podmiot określony w
    przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako „zakład pracy”.
    Z powołanych wyżej art. 31 (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2022 r.) i art. 32 (w
    brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2023 r.) ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, nie wynika, że płatnikiem nie może być podmiot zagraniczny.
    Wykładni regulacji zawartej w ww. przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych należy jednak dokonywać z uwzględnieniem ogólnych reguł wykładni prawa
    dotyczących zakresu obowiązywania danej normy w określonym miejscu, czasie oraz w
    stosunku do określonych podmiotów. W przypadku realizacji obowiązku płatnika, w art. 38
    tej ustawy, ustawodawca przesądził, że związek ten wyraża się w okoliczności posiadania
    miejsca zamieszkania lub siedziby na terytorium Polski albo prowadzenia na jej terytorium
    działalności.
    Przepis art. 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, określa urzędy
    skarbowe, na rachunki których płatnicy (zakłady pracy) powinny wpłacać zaliczki na
    podatek dochodowy m.in. od przychodów ze stosunku pracy. Z przepisu tego wynika, że
    kwoty pobranych zaliczek płatnicy przekazują na rachunek urzędu skarbowego, którym
    kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, a
    jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną według siedziby bądź miejsca prowadzenia
    działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Przepis ten nie wskazuje właściwego urzędu
    skarbowego, w przypadku gdy płatnik nie ma w Polsce miejsca zamieszkania, siedziby czy
    miejsca prowadzenia działalności.
    Z opisu stanu faktycznego wynika, że zatrudniają Państwo pracownika, który w wyniku
    zmiany miejsca zamieszkania od 2021 r. stał się polskim rezydentem podatkowego. Spółka
    nie ma zarejestrowanego w Polsce oddziału przedsiębiorstwa zagranicznego w Rejestrze
    Przedsiębiorców KRS ani przedstawicielstwa zarejestrowanego w rejestrze
    przedstawicielstw zagranicznych. Na terenie Polski nie istnieje Państwa plac budowy. Nie
    prowadzą Państwo w Polsce ani prac budowlanych, ani instalacyjnych. Nie posiadacie
    Państwo na terytorium Polski zakładu podatkowego ani zakładu pracy.
    Tym samym, uregulowania zawarte w treści art. 31 (w brzmieniu obowiązującym do 31
    grudnia 2022 r.) i art. 32 (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2023 r.) oraz art. 38
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, określające obowiązki płatnika
    nie znajdują zastosowania w stosunku do Państwa.
    W konsekwencji, jako zagraniczny pracodawca, który zatrudnia polskiego pracownika do
    wykonywania pracy w Polsce, nie jesteście Państwo zobowiązani do obliczania, poboru i

    odprowadzania zaliczek na podatek od dochodów tych pracowników. W Polsce nie
    pełnicie Państwo funkcji płatnika zaliczek na podatek dochodowy od ww. dochodów z
    tytułu stosunku pracy.
    Mając zatem na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy prawa
    stwierdzam, że jako podmiot niemający w Polsce siedziby oraz miejsca prowadzenia
    działalności nie są Państwo zobowiązani do naliczenia, poboru i wpłacania zaliczek na
    podatek dochodowy od osób fizycznych w Polsce. Zatem w myśl obowiązujących polskich
    przepisów prawa podatkowego nie są Państwo płatnikiem w Polsce zaliczek na podatek
    dochodowy od osób fizycznych z tytułu wypłaconego wynagrodzenia pracownikowi
    mającemu miejsce zamieszkania w Polsce.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie
    zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – niniejsza
    interpretacja dotyczy wyłącznie Państwa. Nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób
    (np. Państwa pracownika).
    Odnośnie do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych, interpretacje te
    dotyczą konkretnych spraw podatników osadzonych w określonym stanie faktycznym
    /zdarzeniu przyszłym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.