Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.634.2025.4.BM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-19
Teza: Możliwość skorzystania ze zwolnienia przedmitowego na
podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku
dochodowego od osób fizycznych.
Słowa kluczowe: cel-cele mieszkaniowe
darowizna
kredyt-spłata kredytu
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 131
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 lipca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 2 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismami z 6 sierpnia 2025 r. (wpływ 6 sierpnia 2025 r.
    oraz 15 września 2025 r.) - w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W 2018 roku otrzymała Pani od matki w drodze darowizny lokal mieszkalny. W chwili
    przekazania nieruchomość ta była obciążona hipoteką, zabezpieczającą kredyt hipoteczny
    zaciągnięty wcześniej przez Pani matkę, o czym jest adnotacja w akcie darowizny. Nie była
    Pani stroną umowy kredytowej, ale co miesiąc spłacała Pani raty tego kredytu.
    W 2020 roku sprzedała Pani tę nieruchomość, ponieważ w wyniku pandemii straciła Pani
    całą pracę i nie było Pani dalej stać na spłacanie kredytu. Sprzedała Pani mieszkanie za
    kwotę 400.000 zł. Część środków w wysokości 156.000 zł została przeznaczona
    bezpośrednio na spłatę zadłużenia hipotecznego Pani matki (wymóg banku oraz warunek
    sprzedaży), a pozostała kwota – 244.000 zł - została Pani przekazana. Nie uzyskała Pani
    fizycznie całości środków z transakcji, jest to wpisane w akcie notarialnym oraz może Pani
    przedstawić dowody wpłaty.
    W 2021 roku zakupiła Pani inną nieruchomość mieszkalną za kwotę 310.000 zł. Zakup
    został sfinansowany z wykorzystaniem środków uzyskanych ze sprzedaży poprzedniej
    nieruchomości, w terminie przewidzianym w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    Kupiła Pani spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego przy ul. (...).
    Na nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego przeznaczyła
    Pani kwotę 310.000 zł czyli część kwoty.
    W mieszkaniu, które Pani kupiła, mieszka Pani do dziś.

## Pytanie

Czy w świetle przepisów art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, przysługuje Pani zwolnienie z podatku dochodowego od całości dochodu ze
    sprzedaży nieruchomości, biorąc pod uwagę, że część środków (156.000 zł) została
    przeznaczona na spłatę kredytu hipotecznego, którego stroną była Pani matka, a Pani nie
    uzyskała fizycznie tych środków?
    Pani stanowisko w sprawie
    Uważa Pani, że podstawą do obliczenia ulgi mieszkaniowej powinna być faktycznie
    otrzymana przez Panią kwota środków (244.000 zł), ponieważ tylko te środki mogła Pani
    realnie przeznaczyć na własne cele mieszkaniowe. Spłata hipoteki obciążającej
    nieruchomość była warunkiem transakcji sprzedaży, ale nie stanowiła Pani kosztu, lecz
    zaspokojenie wierzytelności banku wobec Pani matki.
    W Pani ocenie, skoro część środków została „zatrzymana” przez bank, a nie trafiła do Pani,
    nie powinna być traktowana jako dochód w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 i art. 21 ust. 1
    pkt 131 ustawy o PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z kolei stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    W myśl art. 11 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychód należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego – zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Pod pojęciem przychodu należy rozumieć każde działanie lub zaniechanie na
    rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których
    następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne
    przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Jak wynika z treści powołanego art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, przychodem będzie każde przysporzenie majątkowe, mające konkretny
    wymiar finansowy, otrzymane jako świadczenie pieniężne, rzeczowe lub też jako
    świadczenie nieodpłatne lub częściowo odpłatne. Co do zasady, o zaliczeniu danego
    przysporzenia majątkowego do przychodów danego podatnika decyduje definitywny
    charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa
    on aktywa tej osoby (podatnik może rozporządzać nimi jak właściciel). Konsekwencją
    przyjęcia tezy o charakterze przychodu, jako definitywnego przysporzenia w majątku
    podatnika jest uznanie, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko te przychody,
    które nie mają charakteru zwrotnego.
    W celu określenia, co stanowi przychód podatnika, należy zidentyfikować stosunek
    prawny leżący u podstaw danej czynności.
    Katalog źródeł przychodów został określony w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Jak stanowi art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
      oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,

      d) innych rzeczy
      – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy –
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Przytoczony przepis formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą nienastępujące w
    wykonaniu działalności gospodarczej odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału
    w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc
    od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, stanowi
    źródło przychodu podlegające opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy w postaci
    zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej
    części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od
    końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie – nie jest
    źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub
    udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    Wobec powyższego, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości, jej części lub udziału
    w nieruchomości oraz praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy,
    decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych uzyskanego z tego tytułu dochodu ma moment i sposób ich nabycia.
    Z opisu sprawy wynika, że w 2020 r. zbyła Pani lokal mieszkalny (nieruchomość), który
    został nabyty przez Panią w darowiźnie od Pani matki w 2018 r. W związku z tym, sprzedaż
    przedmiotowego lokalu mieszkalnego stanowi źródło przychodu podlegające
    opodatkowaniu na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, ponieważ sprzedaż nastąpiła przed upływem 5 lat liczonych od końca
    roku, w którym nabyła Pani nieruchomość.
    W myśl art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1
      pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy:
      Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący
      różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw
      określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d,
      powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt
      1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.
    Zgodnie z uregulowaniami zawartymi w art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych:
      Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie
      określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena,
      bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub
      praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej.
      Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
    Wskazany art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi jeden
    z wyjątków od ogólnej zasady przewidzianej w art. 11 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którą –
    jak wskazano wyżej – przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w
    zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11,
    art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji

    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych nie stanowią
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne, lecz – jak wyżej wskazano – jest nimi wartość wyrażona w cenie
    określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia.
    Wobec powyższego, w przedmiotowej sprawie, do ustalenia wysokości przychodu ze
    sprzedaży lokalu mieszkalnego a zastosowania ma art. 19 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Stanowisko Organu potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych.
    W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 3171
    /14, Sąd w odniesieniu do art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych stwierdził:
      Ta specyficzna konstrukcja powstania przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości
      lub praw majątkowych nie uzależnia powstania przychodu od jego otrzymania lub
      pozostawienia do dyspozycji podatnika pieniędzy czy wartości pieniężnych. Przepis
      ten jest przepisem szczególnym, wprowadza on w stosunku do przychodów ze
      źródeł przychodu określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. zasadę memoriałową,
      zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje niezależnie od tego, czy podatnik
      faktycznie otrzymał do dyspozycji pieniądze lub inne wartości, a zatem czy cena
      została faktycznie zapłacona (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia
      22 marca 2016 r. sygn. akt II FSK 162/14). Dla wystąpienia przychodu wystarczy
      zatem samo zawarcie umowy sprzedaży, która musi określać cenę (por. wyrok
      Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2012 r. sygn. akt II FSK 2189/10, z
      dnia 5 września 2008 r. sygn. akt II FSK 758/07).
    W konsekwencji za nieprawidłowe należy uznać Pani stanowisko, zgodnie z którym część
    kwoty zez sprzedaży „zatrzymana” przez bank nie powinna być traktowana jako Pani
    dochód ze sprzedaży lokalu mieszkalnego, ponieważ nigdy jej Pani nie otrzymała.
    Pani przychodem z tytułu odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną
    nieruchomość jest cała kwota za jaką faktycznie sprzedała Pani ten lokal.
    Wskazać również należy, że bez znaczenia dla wysokości uzyskanego przez Panią
    przychodu pozostaje okoliczność, na jakie cele kwota z tej sprzedaży została
    wydatkowana. Innymi słowy, bez znaczenia pozostaje przeznaczenie od razu uzyskanego
    przez Panią przychodu w części na spłatę kredytu hipotecznego zaciągniętego przez Pani
    matkę na sprzedany lokal mieszkalny.
    Środki ze sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnicy mogą
    wydatkować w dowolny sobie sposób. Jednak żaden ze sposobów wydatkowania środków
    ze sprzedaży tych nieruchomości bądź praw nie powoduje, że mogą sobie obniżyć cenę
    wyrażoną w umowie sprzedaży – czyli przychód ze sprzedaży – nawet, jeżeli z aktu
    notarialnego wynika, że część kwoty uzyskanej ze sprzedaży tych nieruchomości bądź
    praw została bezpośrednio przelana na inne konto bankowe celem spłaty zobowiązań.
    Podatnik nie ma zatem podstaw do obniżenia ceny wyrażonej w umowie sprzedaży ani do
    korygowania przychodu w momencie wydatkowania tego przychodu.
    Cena, którą osiągnęła Pani ze sprzedaży lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną
    nieruchomość jest przychodem, który może być pomniejszony o koszty uzyskania
    przychodu oraz koszty odpłatnego zbycia.
    Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w
    ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za
    koszty odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie

    wydatki poniesione przez zbywającego, które są konieczne, aby odpłatne zbycie mogło
    dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością).
    Pomiędzy tymi wydatkami, a dokonanym odpłatnym zbyciem musi istnieć związek
    przyczynowo-skutkowy. Koszty te nie są kosztami nabycia, lecz jako koszty odpłatnego
    zbycia pomniejszają przychód.
    Nie należy ich jednak utożsamiać z kosztami uzyskania przychodu, których zasady
    ustalania uregulowane zostały w sposób szczególny w art. 22 ust. 6c i 6d ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, w zależności od tego, czy zbywaną
    nieruchomość lub prawo nabyto odpłatnie, czy nieodpłatnie.
    Zgodnie z art. 22 ust. 6d ww. ustawy:
      Za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10
      ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny
      sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw
      majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku
      od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa
      przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej
      wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od
      spadków i darowizn. Do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w
      drodze spadku zalicza się również udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia
      poniesione przez spadkodawcę oraz przypadające na podatnika ciężary spadkowe, w
      takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub zbywanego prawa odpowiada
      łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych nabytych przez podatnika. Przez ciężary
      spadkowe, o których mowa w zdaniu drugim, rozumie się spłacone przez podatnika
      długi spadkowe, zaspokojone roszczenia o zachowek oraz wykonane zapisy zwykłe i
      polecenia, również w przypadku, gdy podatnik spłacił długi spadkowe, zaspokoił
      roszczenia o zachowek lub wykonał zapisy zwykłe i polecenia po dokonaniu
      odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c.
    W myśl art. 22 ust. 6e ww. ustawy:
      Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur
      VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów
      stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.
    Jak wynika z powyższych przepisów, podstawą obliczenia podatku jest dochód, stanowiący
    różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości określonym zgodnie z
    art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, pomniejszonym o koszty
    odpłatnego zbycia, a kosztami uzyskania przychodu ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i
    22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tak obliczony dochód
    podlega opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie natomiast do art. 30e ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu
      podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
      1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny podatek
      dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub
      2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Jak stanowi art. 30e ust. 5 ww. ustawy:
      Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art.
      10 ust. 1 pkt 8 lit. a- c nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.
    Stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy:

      Wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i
      praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada
      iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele
      mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie
      dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie,
      przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został
      wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione
      na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw majątkowych.
    Cytowany powyżej przepis art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym wiąże
    skutki prawne w postaci zwolnienia od opodatkowania z faktem przeznaczenia – w
    warunkach określonych w ustawie – dochodu uzyskanego z tytułu odpłatnego zbycia
    nieruchomości i praw majątkowych wyłącznie na własne cele mieszkaniowe wymienione w
    przepisie art. 21 ust. 25 ww. ustawy.
    Należy wyjaśnić, że powyższe zwolnienie obejmuje taką część dochodu uzyskanego z
    tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa, jaka proporcjonalnie odpowiada
    udziałowi poniesionych wydatków na własne cele mieszkaniowe w osiągniętych
    przychodach z odpłatnego zbycia.
    Dochód zwolniony należy obliczyć według następującego wzoru:
    dochód zwolniony = D × W/P
    gdzie:
    D - dochód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa,
    W - wydatki poniesione na cele mieszkaniowe wymienione w art. 21 ust. 25 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych,
    P - przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa.
    W sytuacji, gdy przychód z odpłatnego zbycia zostanie w całości przeznaczony na cele
    mieszkaniowe, to wówczas uzyskany z tego tytułu dochód będzie w całości korzystał ze
    zwolnienia od podatku dochodowego.
    Tym samym, aby dochód z tytułu sprzedaży nieruchomości lub wymienionych praw
    majątkowych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych był w całości zwolniony z podatku dochodowego, cały przychód ze zbytej
    nieruchomości lub ww. praw musi być wydatkowany na własne cele mieszkaniowe,
    wymienione w przepisie art. 21 ust. 25 ww. ustawy, w okresie trzech lat od końca roku
    podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie.
    Cele mieszkaniowe, których sfinansowanie przychodem z odpłatnego zbycia
    nieruchomości lub praw majątkowych uprawnia do skorzystania ze zwolnienia z
    opodatkowania, wymienione zostały w art. 21 ust. 25 ww. ustawy.
    Zgodnie z art. 21 ust. 25 cytowanej ustawy:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się:
      1. wydatki poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
      mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
      także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
      w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie,

      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
      prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
      również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu
      lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
      prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
      przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
      mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
      własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej;
      2. wydatki poniesione na:
      a) spłatę kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego
      przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia, o którym
      mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, na cele określone w pkt 1,
      b) spłatę kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego
      przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia, o którym
      mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, na spłatę kredytu (pożyczki), o którym mowa w lit.
      a,
      c) spłatę każdego kolejnego kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu
      (pożyczki) zaciągniętego przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z
      odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, na spłatę kredytu
      (pożyczki), o których mowa w lit. a lub b
      – w banku lub w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, mających siedzibę
      w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do
      Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej, z
      zastrzeżeniem ust. 29 i 30.
    Według art. 21 ust. 25a ww. ustawy:
      Wydatki, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, uznaje się za wydatki poniesione na
      cele mieszkaniowe, jeżeli przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 131,
      nastąpiło nabycie własności rzeczy lub praw wymienionych w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, w
      związku z którymi podatnik ponosił wydatki na nabycie.
    W myśl art. 21 ust. 26 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przez własny budynek, lokal lub pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d
      i e, rozumie się budynek, lokal lub pomieszczenie stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika lub do którego podatnikowi przysługuje spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni
      mieszkaniowej lub udział w takich prawach.
    Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 28 ww. ustawy:
      Za wydatki, o których mowa w ust. 25, nie uważa się wydatków poniesionych na:
      1) nabycie gruntu lub udziału w gruncie, prawa wieczystego użytkowania gruntu lub
      udziału w takim prawie, budynku, jego części lub udziału w budynku, lub
      2) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę, adaptację lub remont budynku
      albo jego części

      – przeznaczonych na cele rekreacyjne.
    Jak stanowi art. 21 ust. 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku gdy kredyt (pożyczka), o którym mowa w ust. 25 pkt 2 lit. a-c, stanowi
      część kredytu (pożyczki) przeznaczonego na spłatę również innych niż wymienione w
      tych przepisach zobowiązań kredytowych (pożyczkowych) podatnika, za wydatki
      poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      przypadające na spłatę kredytu (pożyczki) określonego w ust. 25 pkt 2 lit. a-c oraz
      zapłacone odsetki od tej części kredytu (pożyczki), która proporcjonalnie przypada na
      spłatę kredytu (pożyczki), o których mowa w ust. 25 pkt 2 lit. a-c.
    Jak wynika z art. 21 ust. 30 ww. ustawy:
      Przepis ust. 1 pkt 131 nie ma zastosowania do tej części wydatków, o których mowa
      w ust. 25 pkt 2, które podatnik uwzględnił korzystając z ulg podatkowych, w
      rozumieniu Ordynacji podatkowej, przy opodatkowaniu podatkiem dochodowym
      oraz do tej części wydatków, o których mowa w ust. 25 pkt 2, którymi sfinansowane
      zostały wydatki określone w ust. 25 pkt 1, uwzględnione przez podatnika
      korzystającego z ulg podatkowych, w rozumieniu Ordynacji podatkowej, przy
      opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Należy zauważyć, że wszelkiego rodzaju ulgi czy zwolnienia są odstępstwem od
    konstytucyjnej zasady równości i powszechności opodatkowania, w sposób szczegółowy
    uregulowanymi w przepisach materialnego prawa podatkowego. Są one przywilejami, z
    których podatnik ma prawo, a nie obowiązek skorzystania. Zatem, oceniając ciążące na
    nim obowiązki wynikające z zastosowania danej ulgi czy zwolnienia podatkowego należy
    dokonać ścisłej, literalnej wykładni przepisu regulującego daną ulgę czy zwolnienie. W
    związku z tym, tylko wydatkowanie środków uzyskanych z odpłatnego zbycia
    nieruchomości i praw majątkowych – w terminie i na cele wskazane w art. 21 ust. 1 pkt
    131, a szczegółowo określone w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, pozwala na zastosowanie przedmiotowego zwolnienia.
    Należy również zastrzec, że w przypadku korzystania z ulg i zwolnień podatkowych,
    wynikających z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązek
    udowodnienia, że określony wydatek został poniesiony przy spełnieniu wszystkich
    warunków wynikających z przepisów podatkowych spoczywa na podatniku, który wywodzi
    z tego określone skutki prawne.
    Podkreślić należy, że korzystanie ze zwolnienia od podatku jest możliwe wyłącznie w
    sytuacji, gdy spełnione są wszelkie przesłanki określone w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. W przypadku nie spełnienia przesłanek
    wynikających z ww. przepisu podatnik traci prawo do ulgi i jest zobowiązany do zapłaty
    podatku dochodowego.
    Treść art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje,
    że oprócz czasu (trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne
    zbycie), w którym przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości ma zostać wydatkowany,
    istotny jest również cel, na który został wydatkowany. Ustawodawca w art. 21 ust. 25 ww.
    ustawy zawarł katalog wydatków stanowiących „własne cele mieszkaniowe” podatnika, o
    których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy. Katalog tych wydatków ma charakter
    zamknięty – jest to wyliczenie enumeratywne. Ustawodawca formułując zwolnienie
    przedmiotowe w sposób jednoznaczny wskazał realizację celów mieszkaniowych, które
    pozwalają na skorzystanie ze zwolnienia z opodatkowania dochodu ze sprzedaży.
    Ze zwolnienia tego wypływa daleko idąca konsekwencja zawarta w stwierdzeniu „własne
    cele mieszkaniowe”. Poprzedzenie wyrażenia „cele mieszkaniowe” przymiotnikiem
    „własne” świadczy o tym, że ustawodawca przewidując podstawę do zastosowania ww.
    zwolnienia i dopisując ten przymiotnik podkreślił, że celem nadrzędnym jest zwolnienie
    tylko takiego przychodu, który wydatkowany zostanie na zaspokojenie „własnych celów

    mieszkaniowych”, rozumianych jako potrzeba zapewnienia sobie dachu nad głową. Tak
    więc uregulowane w art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy, zwolnienie od podatku
    dochodowego w zamierzeniach ustawodawcy realizować ma cel, jakim jest zaspokojenie
    własnych potrzeb mieszkaniowych podatnika, a nie lokata kapitału lub zdobywanie źródła
    zarobkowania bądź zapewnienie dachu nad głową innym osobom niż podatnik. Wyraz
    „mieszkaniowe” w wyrażeniu „własne cele mieszkaniowe” należy odnosić podmiotowo do
    zamiaru zamieszkiwania związanego z różnymi sposobami wydatkowania przychodu, a nie
    do wydatkowania przychodu w znaczeniu jedynie przedmiotowym. Zamiarem
    ustawodawcy tworzącego zwolnienie przedmiotowe w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, było zachęcanie podatników do nabywania w
    miejsce zbywanych praw majątkowych czy nieruchomości, innych nieruchomości lub praw
    przeznaczonych do zaspokajania ich indywidualnych potrzeb mieszkaniowych. U podstaw
    omawianego zwolnienia legło założenie, że nie powinny być opodatkowane środki wydane
    na realizację własnego celu mieszkaniowego. Powyższe wnioski wynikają wprost z
    brzmienia przepisu normującego powyższe zwolnienie.
    Natomiast z treści art. 21 ust. 25 pkt 2 ww. ustawy jasno wynika, że kredyt, na którego
    spłatę zostanie przeznaczony przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości musi być
    kredytem zaciągniętym na udokumentowane własne cele mieszkaniowe, które zostały
    wymienione w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Celem ustawodawcy było bowiem premiowanie zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych przez podatnika. Spłacony kredyt (pożyczka) nie ma być jakimkolwiek
    kredytem (pożyczką), lecz musi spełniać ściśle określone ustawą wymagania. Musi to być
    kredyt (pożyczka) – co wynika literalnie z art. 21 ust. 25 pkt 2 ww. ustawy – zaciągnięty
    przez podatnika na cele określone w pkt 1. Przepis wyraźnie bowiem stanowi, że kredyt
    (pożyczka) mają być zaciągnięte na cele określone w pkt 1, a więc na cele mieszkaniowe
    oraz, aby spłacany kredyt zaciągnięty był przed dniem uzyskania przychodu ze sprzedaży
    lokalu mieszkalnego i aby kredyt ten zaciągnięty był przez osobę, która uzyskuje przychód
    ze sprzedaży (podatnika). Ponadto ww. przepis wymaga, aby przedmiotowy kredyt
    (pożyczka) zaciągnięty był w banku lub w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej,
    mających siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
    należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.
    Stosownie do treści art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się
    wydatki poniesione na nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim
    budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim
    lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
    wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem.
    Podatnikiem jest zaś osoba, u której powstał z tytułu sprzedaży nieruchomości obowiązek
    podatkowy. To oznacza, że spłata kredytu, który został zaciągnięty przez inną niż podatnik
    osobę – na nabycie przez nią nieruchomości – nie stanowi w świetle powołanego przepisu
    wydatku na własne cele mieszkaniowe.
    Z treści wniosku i uzupełnień wynika, że w 2018 roku otrzymała Pani od matki w drodze
    darowizny lokal mieszkalny. W chwili przekazania nieruchomość ta była obciążona
    hipoteką, zabezpieczającą kredyt hipoteczny zaciągnięty wcześniej przez Pani matkę, o
    czym jest adnotacja w akcie darowizny. Nie była Pani stroną umowy kredytowej, ale co
    miesiąc spłacała Pani raty tego kredytu.
    W 2020 roku sprzedała Pani tę nieruchomość, ponieważ w wyniku pandemii straciła Pani
    całą pracę i nie było Pani dalej stać na spłacanie kredytu. Sprzedała Pani mieszkanie za
    kwotę 400.000 zł. Część środków w wysokości 156.000 zł została przeznaczona
    bezpośrednio na spłatę zadłużenia hipotecznego Pani matki (wymóg banku oraz warunek
    sprzedaży), a pozostała kwota – 244.000 zł - została Pani przekazana. Nie uzyskała Pani
    fizycznie całości środków z transakcji, jest to wpisane w akcie notarialnym oraz może Pani
    przedstawić dowody wpłaty.

    W 2021 roku zakupiła Pani spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego za
    kwotę 310.000 zł. Zakup został sfinansowany z wykorzystaniem środków uzyskanych ze
    sprzedaży poprzedniej nieruchomości, w terminie przewidzianym w art. 21 ust. 1 pkt 131
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Mieszka Pani w tym mieszkaniu do
    dziś.
    Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz powołane przepisy
    prawa stwierdzić należy, że nienastępujące w wykonaniu działalności gospodarczej
    odpłatne zbycie w 2020 r. lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość,
    przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie tego lokalu, stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegające opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Do ustalenia wysokości przychodu ze sprzedaży lokalu mieszkalnego stanowiącego
    odrębną nieruchomość zastosowanie ma art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, stanowiący jeden z wyjątków od ogólnej zasady przewidzianej w art. 11
    ust. 1 tej ustawy, co powoduje, że art. 11 ust. 1 tej ustawy nie ma zastosowania w
    przedmiotowej sprawie.
    Jak już wcześniej wyjaśniłem – przychodem dla Pani jest cała kwota z tytułu sprzedaży tego
    lokalu mieszkalnego ustalona na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, czyli kwota wynikająca z aktu notarialnego, w tym również kwota,
    którą wydatkowała Pani na spłatę kredytu hipotecznego, pomniejszona o koszty
    odpłatnego zbycia, jeśli takie Pani poniosła.
    Podstawą obliczenia podatku jest dochód, stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z
    odpłatnego zbycia określonym zgodnie z art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (tj. wartością wyrażoną w cenie określonej w umowie sprzedaży – o ile
    odpowiada wartości rynkowej – pomniejszoną o ewentualne koszty odpłatnego zbycia), a
    kosztami uzyskania przychodu ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6d ww. ustawy. Tak
    obliczony dochód, zgodnie z art. 30e ust. 1 ww. ustawy, podlega opodatkowaniu 19%
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem w związku z powyższym, Pani przychodem jest kwota za jaką sprzedała Pani
    mieszkanie, które otrzymała Pani w darowiźnie po swojej matce, tj. 400.000 zł, a nie jak
    Pani twierdzi kwota 244.000 zł, którą Pani otrzymała po uregulowaniu zadłużenia
    hipotecznego Pani matki.
    Uzyskany przez Panią dochód ze sprzedaży lokalu mieszkalnego może korzystać ze
    zwolnienia, jeśli cały uzyskany przychód ze sprzedaży przeznaczony na wskazane w
    ustawie cele mieszkaniowe, o jakich mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 w związku z art. 21 ust.
    25 ust. 1 ww. ustawy. Niemniej jednak, aby podatnik mógł wywodzić prawo do
    zastosowania przedmiotowego zwolnienia, a tym samym z niego skorzystać, musi
    bezwzględnie spełnić wynikające z tego przepisu warunki.
    W opisanym we wniosku oraz uzupełnieniu stanie faktycznym warunek wydatkowania
    przychodu na własne cele mieszkaniowe nie został w całości spełniony, jako że uzyskany
    przez Panią przychód ze sprzedaży lokalu mieszkalnego w 2020 r. w części przeznaczyła
    Pani na spłatę kredytu, którego Pani nie zaciągnęła. Kredytobiorcą jest w tym przypadku
    Pani matka. Taki sposób wydatkowania przez Panią przychodu nie wypełnia dyspozycji
    wydatkowania przychodu na własne cele mieszkaniowe, o czym wprost stanowi przepis
    art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25 pkt 2 lit. a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Darowizna lokalu mieszkalnego z obciążeniem hipotecznym
    zabezpieczającym spłatę kredytu zaciągniętego przez Pani matkę na zakup tego lokalu
    mieszkalnego, nie jest wystarczającym warunkiem uprawniającym Panią do skorzystania z
    takiego zwolnienia. Nie zmienia to bowiem okoliczności, że kredyt nie został zaciągnięty
    przez podatnika (Panią), który chce skorzystać ze zwolnienia. Natomiast uczestniczenie w
    spłacie kredytu po dokonaniu darowizny nie jest równoznaczne z zaciągnięciem przez

    Panią kredytu na nabycie lokalu mieszkalnego. Została Pani wprawdzie właścicielem lokalu
    mieszkalnego z obciążeniem hipotecznym zabezpieczającym spłatę długu z kredytu, ale
    otrzymała go Pani tytułem darmym, bo w drodze umowy darowizny. To oznacza, że nie
    spłaciła Pani kredytu zaciągniętego na nabycie przez Panią prawa własności lokalu
    mieszkalnego, skoro udział otrzymała Pani w ww. sposób nieodpłatny. Natomiast
    zwolnieniu podlega spłata kredytu zaciągniętego przez podatnika. Podatnikiem w tym
    przypadku jest Pani, bo to Pani ma zapłacić podatek z tytułu sprzedaży lokalu
    mieszkalnego. Jednak kredyt został zaciągnięty przez Pani matkę, więc spłata tego kredytu
    nie pozwala na skorzystanie z ulgi mieszkaniowej wynikającej z art. 21 ust. 1 pkt 131
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż kredyt hipoteczny obciążający
    mieszkanie nie został zaciągnięty na Pani własne cele mieszkaniowe. Pani dokonała
    jedynie spłaty środkami ze sprzedaży mieszkania kredytu zaciągniętego na jego nabycie
    przez darczyńcę (Pani matkę).
    Ponadto, z zacytowanego powyżej art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wynika jednoznacznie, że cele mieszkaniowe uprawniające do zastosowania
    ww. zwolnienia przedmiotowego obejmują m.in. spłatę kredytu udzielonego – przez bank
    lub w spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową, mających siedzibę w państwie
    członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego
    Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej – m.in. na budowę,
    rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego
    części lub własnego lokalu mieszkalnego.
    Zatem aby dochód ze zbycia nieruchomości i określonych praw majątkowych mógł zostać
    objęty przedmiotowym zwolnieniem, jednym z warunków jest, aby został on zaciągnięty w
    instytucji ściśle określonej w ww. przepisie.
    W rezultacie wydatkowanie przychodu uzyskanego z odpłatnego zbycia lokalu
    mieszkalnego przed upływem pięciu lat od końca roku kalendarzowego, w którym Pani go
    nabyła w drodze darowizny, na spłatę kredytu udzielonego Pani matce na zakup lokalu
    mieszkalnego, nie uprawnia Pani do zastosowania zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1
    pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwagi na fakt, że nie był on
    kredytem zaciągniętym przez Panią na własne cele mieszkaniowe w banku lub w
    spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, mających siedzibę w państwie
    członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego
    Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej. Był to kredyt zaciągnięty przez
    darczyńcę (Pani matkę) w celu nabycia tego mieszkania przez darczyńcę (Pani matkę).
    Podsumowując należy stwierdzić, że wydatki poniesione przez Panią na spłatę kredytu
    zaciągniętego przez darczyńcę (Pani matkę) w związku ze zbywaną nieruchomością, którą
    otrzymała Pani w darowiźnie, nie stanowią wydatków realizujących Pani własne cele
    mieszkaniowe, a tym samym nie są spełnione warunki zwolnienia, o których stanowi art.
    21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Tym samym Pani stanowisko w ww. zakresie jest nieprawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do uznania za wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 ustawy,
    uprawniające do skorzystania ze zwolnienia od podatku, wydatków poniesionych przez
    Panią na zakup spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego należy
    wskazać, że z przepisu art. 21 ust. 1 pkt 131 wynika, iż okolicznością decydującą o prawie
    do zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym dochodu z odpłatnego zbycia
    nieruchomości lokalowej jest wydatkowanie przychodu m.in. na nabycie spółdzielczego
    własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do
    domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie.
    Rozstrzygając o prawie do zwolnienia z opodatkowania należy pamiętać, że zawarty w art.
    21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych katalog wydatków
    uprawniających do zwolnienia ma charakter zamknięty i w związku z tym tylko

    wydatkowanie środków na realizację celów w nim wskazanych pozwala na skorzystanie ze
    zwolnienia z opodatkowania.
    W pkt 1 tego przepisu jako cele mieszkaniowe uprawniające do zastosowania zwolnienia
    przedmiotowego wymienione zostały m.in. wydatki poniesienie na nabycie budynku
    mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego
    stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu.
    Ponownie podkreślić należy, że w przypadku skorzystania z ulg i zwolnień podatkowych
    wynikających z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnik ma
    obowiązek udowodnienia, że rzeczywiście określony wydatek został poniesiony.
    Mając na uwadze przedstawiony we wniosku i jego uzupełnieniu opis sprawy oraz
    powołane przepisy prawa stwierdzić należy, że wydatkowanie przez Panią środków
    pieniężnych (przychodu) uzyskanych ze sprzedaży w 2020 r. lokalu mieszkalnego nabytego
    w darowiźnie od Pani matki, celem zakupu spółdzielczego własnościowego prawa do
    lokalu mieszkalnego – pod warunkiem jego odpowiedniego udokumentowania – uprawnia
    Panią do zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z
    ust. 25 pkt 1 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Podsumowując, wydatki (na które przeznaczono część kwoty uzyskanej ze zbycia w 2020 r.
    lokalu mieszkalnego otrzymanego w darowiźnie od matki) poniesione przez Panią na
    zakup spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, stanowi wydatki
    poniesione na własne cele mieszkaniowe, a tym samym w stosunku do tych wydatków są
    spełnione warunki uprawniające do zwolnienia, o którym stanowi art. 21 ust. 1 pkt 131 w
    zw. z art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Pani stanowisko w tej części jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu
    sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Procedura wydawania
    indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom
    przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający
    interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego
    podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny
    /zdarzenie przyszłe jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego
    stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub
    postępowania kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.