Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-1357/11/LSz
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2011-12-01
Teza: Czynność zbycia 2 działek składających się z: gruntów niezabudowanych budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę będzie podlegać opodatkowaniu stawką podstawową, tj. 23%, natomiast gruntów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczonych pod zabudowę, podlegać będzie korzystać ze zwolnienia na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.
Słowa kluczowe: dostawa; grunty; nieruchomości-nieruchomość niezabudowana; sprzedaż; stawka
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 24 sierpnia 2011r. (data wpływu 25 sierpnia 2011r.), uzupełnionym pismem z dnia 15 listopada 2011r. (data wpływu 17 listopada 2011r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zasadności opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży nieruchomości gruntowych niezabudowanych – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 25 sierpnia 2011r. wpłynął do tut. organu ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zasadności opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży nieruchomości gruntowych niezabudowanych.

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 15 listopada 2011r. (data wpływu 17 listopada 2011r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 7 listopada 2011r.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w dziedzinie handlu na zasadach ogólnych, nie związaną z handlem nieruchomościami. Jest podatnikiem podatku VAT. W 1997 roku Wnioskodawca kupił wraz z żoną dwie działki, w J… nr 86/2 i 86/3 obręb nr 5 przylegające do siebie, o łącznej powierzchni 3333m². Działki Wnioskodawca nabył prywatnie. W tym czasie strefa ochronna od gazociągu przebiegającego na sąsiedniej działce uniemożliwiała budowę budynków użyteczności publicznej. Po kilku latach od zakupu działek strefę ochronną zmniejszono i w 2004 roku Wnioskodawca rozpoczął starania o uzyskanie pozwolenia na budowę stacji paliw. Częściowo w początkowej fazie na podstawie warunku zabudowy, a w drugiej fazie na podstawie planu zagospodarowania przestrzennego, który w tym czasie uchwalono. W 2008 roku Wnioskodawca wraz z żoną otrzymał pozwolenie na budowę stacji paliw wydane na imiona i nazwisko: B. i T. S. Wnioskodawca nadmienia, że wszystkie koszty związane z projektem i pozwoleniem na budowę stacji paliw nie stanowiły kosztów przychodu w działalności gospodarczej Wnioskodawcy. Na przedmiotowej nieruchomości Wnioskodawca nie wykonał żadnych prac związanych z budową stacji paliw. Próby uzyskania dotacji unijnych na budowę stacji paliw zakończyły się niepowodzeniem, dlatego z powodu braku funduszy Wnioskodawca zrezygnował z budowy stacji paliw i zamierza działki sprzedać.

Działki zostały zakupione w celu budowy budynku mieszkalnego, ponieważ strefa ochronna gazociągu jest mniejsza do budynków mieszkalnych niż do budynków użyteczności publicznej, co umożliwia budowę budynku mieszkalnego. Zakup działek 86/2 i 86/3 został sfinansowany z oszczędności.

Po uchwaleniu Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego w J… z dnia 28 listopada 2005r. działka oznaczona nr ewidencyjnym gruntów 86/2 (obręb 5) miasta J… znajduje się w konturze oznaczonym w planie symbolem „ZI” – „Są to tereny zieleni niskiej zlokalizowanej w strefie kontrolowanej gazociągów wysokoprężnych - z zakazem zabudowy” oraz w konturze oznaczonym symbolem „UCM” – „Są to tereny usług komercyjnych z dopuszczeniem mieszkalnictwa”. Działka oznaczona nr ewidencyjnym gruntów 86/3 (obręb 5) miasta J…. znajduje się w całości w konturze oznaczonym w planie symbolem „UMC” – „Są to tereny usług komercyjnych z dopuszczeniem mieszkalnictwa”.

Przedmiotem sprzedaży są dwie działki oznaczone nr ewidencyjnym gruntów: 86/2 i 86/3.

W momencie sprzedaży działki będą niezabudowane.

Po uzyskaniu pozwolenia na budowę, Wnioskodawca nie rozpoczął budowy stacji paliw, z powodu braku funduszy.

Środki finansowe ze sprzedaży działek Wnioskodawca przeznaczy na zabezpieczenie przyszłości. Działki nie były wykorzystane w żaden sposób. Działki nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej.

Grunty przeznaczone do sprzedaży nie były przedmiotem najmu lub dzierżawy.

Na wymienionych działkach była prowadzona modernizacja sieci energetycznej i wodociągowej, bez udziału Wnioskodawcy.

Wnioskodawca nie posiada innych nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży. Wcześniej nie dokonywał sprzedaży gruntów.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z dnia 15 listopada 2011r.):

Czy zbywca działki powinien zapłacić podatek od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy (stanowisko ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z dnia 15 listopada 2011r.), na podstawie informacji uzyskanych w Urzędzie Skarbowym, Ministerstwie Finansów, jak również od Notariusza, Wnioskodawca uważa że transakcja zbycia działek nie podlega podatkowi od towarów i usług, gdyż jest to prywatny majątek Wnioskodawcy i nigdy nie był związany z jego działalnością gospodarczą.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 ustawy o VAT).

Przepisy art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o VAT definiują pojęcie dostawy towarów i świadczenia usług za wynagrodzeniem. W myśl tych przepisów przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

Ustawodawca w ww. przepisach poza wskazaniem, że przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, wskazał ponadto, że za świadczenie usług uznawana jest każda transakcja, która nie stanowi dostawy towarów.

Przyjęcie podziału na dostawę towaru oraz świadczenie usług oznacza w praktyce, że wolą ustawodawcy było określenie maksymalnie szeroko przedmiotu opodatkowania podatkiem od towarów i usług, jeżeli nawet wykazane zostałoby w konkretnym przypadku, że nie występuje dostawa towarów to i tak z reguły należy opodatkować czynność kwalifikowaną wówczas jako świadczenie usług. Głównym celem wprowadzenia takiej konstrukcji jest zagwarantowanie, aby każda transakcja, która nie mogłaby zostać uznana za dostawę towarów była opodatkowana jako świadczenie usług, za wyjątkiem tych transakcji, które zostały taksatywnie wyłączone lub zwolnione z opodatkowania.

Powyższe regulacje wynikające z ustawodawstwa wspólnotowego dotyczącego harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych, wprowadzono w tym celu, aby nie dopuścić do:

1.  podwójnego opodatkowania,
2.  braku opodatkowania,
3.  zakłócenia konkurencji.

Podstawowe bowiem znaczenie dla kształtu i funkcjonowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (podatku od towarów i usług) mają fundamentalne cechy tego podatku, tj.:

1.  powszechność opodatkowania,
2.  faktyczne opodatkowanie konsumpcji,
3.  stosowanie podatku od wartości dodanej na wszystkich etapach obrotu towarami i usługami.

Realizację powyższych fundamentalnych cech podatku od towarów i usług, o których mowa wyżej, gwarantują nie tylko przepisy określające zakres przedmiotowy podatku VAT, tj. cyt. wyżej art. 5, 7 i 8 ustawy o VAT, lecz również przepisy regulujące zakres podmiotowy podatku od towarów i usług, czyli przepisy art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy).

Oznacza to, że zgodnie z powołaną definicją działalności gospodarczej podatnikami będą również osoby, które wykonały czynności jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Przepis ten dotyczy wszystkich czynności wykonywanych okazjonalnie (w tym również dostaw działek przeznaczonych pod zabudowę). Polskie przepisy przewidują zatem uznanie za podatnika podatku od towarów i usług osoby, które okazjonalnie dokonują dostawy działek przeznaczonych pod zabudowę w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania tych czynności w sposób częstotliwy. Przepis ten został wprowadzony w celu zrównania pod względem opodatkowania podatkiem VAT podmiotów dokonujących takich samych czynności.

Podkreślić należy, że zgodnie z ww. przepisem art. 15 ust. 2 ustawy VAT okoliczności wskazujące na zamiar dokonywania tych czynności w sposób częstotliwy nie muszą być oceniane w momencie nabycia gruntu. W określonych sytuacjach o zamiarze prowadzenia działalności gospodarczej mogą świadczyć działania podejmowane po nabyciu np. danego towaru. Działalnością gospodarczą jest bowiem nie tylko rozpoczęcie sprzedaży działek przeznaczonych pod zabudowę, lecz również wykonywanie wszystkich innych czynności zmierzających do dokonania sprzedaży, w tym również czynności przygotowawcze i inwestycyjne. Definicja ta ma charakter obiektywny i bez względu na deklaracje osoby dokonującej czynności dostawy działek przeznaczonych pod zabudowę, należy rozważyć okoliczności towarzyszące danej transakcji.

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika ponadto, iż dla uznania danego podmiotu za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Oznacza to, że aby uznać działalność podmiotu za działalność gospodarczą nie jest konieczne, aby przyniosła ona jakiekolwiek efekty. Podatnikiem jest zatem również podmiot prowadzący działalność generującą straty, a nawet podmiot, który w ogóle nie dokona żadnej sprzedaży.

Za podatnika należy uznać również osobę, która zadeklarowała zamiar prowadzenia działalności gospodarczej i poczyniła w tym celu pewne nakłady, mimo że sama działalność gospodarcza jeszcze się nie rozpoczęła, nawet w sytuacji jeśli nigdy nie zostanie rozpoczęta. Przykładowo zlecenie wykonania analizy opłacalności inwestycji, która w rezultacie nigdy faktycznie nie została zrealizowana, powinno być traktowane jako działalność gospodarcza.

Działalność gospodarcza może składać się z kilku następujących po sobie transakcji. Czynności przygotowawcze, takie jak nabycie nieruchomości, które stanowią część tych transakcji, powinny być również traktowane jako działalność gospodarcza.

Poniesienie wstępnych wydatków inwestycyjnych w celu i z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności gospodarczej należy również uznać za działalność gospodarczą.

W świetle powyższego stwierdzić należy, iż każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do przyszłego wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług.

Z treści wniosku wynika, iż Wnioskodawca wraz z żoną w 1997r. kupił dwie działki nr 86/2 i nr 86/3 przylegające do siebie, o łącznej powierzchni 3333m², które nabyte zostały prywatnie. W tym czasie strefa ochronna od gazociągu przebiegającego na sąsiedniej działce uniemożliwiała budowę budynków użyteczności publicznej. Po kilku latach od zakupu działek strefę ochronną zmniejszono i w 2004 roku Wnioskodawca rozpoczął starania o uzyskanie pozwolenia na budowę stacji paliw. Częściowo w początkowej fazie na podstawie warunku zabudowy, a w drugiej fazie na podstawie planu zagospodarowania przestrzennego, który w tym czasie uchwalono. W 2008 roku Wnioskodawca wraz z żoną otrzymał pozwolenie na budowę stacji paliw. Wszystkie koszty związane z projektem i pozwoleniem na budowę stacji paliw nie stanowiły kosztów przychodu w działalności gospodarczej Wnioskodawcy. Na przedmiotowej nieruchomości Wnioskodawca nie wykonał żadnych prac związanych z budową stacji paliw. Próby uzyskania dotacji unijnych na budowę stacji paliw zakończyły się niepowodzeniem, dlatego z powodu braku funduszy Wnioskodawca zrezygnował z budowy stacji paliw i zamierza działki sprzedać. Przedmiotem sprzedaży są dwie działki oznaczone nr ewidencyjnym gruntów: 86/2 i 86/3. W momencie sprzedaży działki będą niezabudowane.

Po uchwaleniu Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego w J… z dnia 28 listopada 2005r. działka oznaczona nr ewidencyjnym gruntów 86/2 (obręb 5) miasta J… znajduje się w konturze oznaczonym w planie symbolem „ZI” – „Są to tereny zieleni niskiej zlokalizowanej w strefie kontrolowanej gazociągów wysokoprężnych - z zakazem zabudowy” oraz w konturze oznaczonym symbolem „UCM” – „Są to tereny usług komercyjnych z dopuszczeniem mieszkalnictwa”. Działka oznaczona nr ewidencyjnym gruntów 86/3 (obręb 5) miasta J…. znajduje się w całości w konturze oznaczonym w planie symbolem „UMC” – „Są to tereny usług komercyjnych z dopuszczeniem mieszkalnictwa”.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w dziedzinie handlu na zasadach ogólnych, nie związaną z handlem nieruchomościami. Jest podatnikiem podatku VAT.

Odnosząc przedstawione wyżej zdarzenie przyszłe do obowiązujących w sprawie przepisów prawa, stwierdzić należy, iż zakup przez Wnioskodawcę w celach prywatnych (budowa domu) 2 niezabudowanych nieruchomości nie może przesądzać o tym, że automatycznie w przedmiotowej sprawie sprzedaż tych działek nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Istotne znaczenie będą miały bowiem okoliczności towarzyszące nabyciu i następnie wykorzystaniu ww. gruntów.

Zauważyć należy, iż Wnioskodawca wprawdzie zakupił przedmiotowe działki nr 86/2 i nr 86/3 do majątku prywatnego wiedząc, że strefa ochronna od gazociągu przebiegającego na sąsiedniej działce uniemożliwiała budowę budynków użyteczności publicznej, jednak szereg późniejszych czynności podjętych przez Wnioskodawcę spowodowanych zmniejszeniem tej strefy ochronnej takich jak: starania o uzyskanie pozwolenia na budowę stacji paliw, otrzymanie tego pozwolenia oraz próby uzyskania dotacji unijnych na budowę stacji paliw, bezsprzecznie wskazują, że Wnioskodawca rozporządził nieruchomością w sposób niemający nic wspólnego z prywatnym wykorzystaniem działek. Wnioskodawca nie podjął bowiem żadnych starań o budowę domu lecz starania o budowę stacji paliw.

Podkreślenia wymaga, że wprawdzie pojęcie "majątku prywatnego" nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. "Majątek prywatny" to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.

Zaznaczyć należy również, iż nie ma przeszkód aby podatnik prowadzący działalność gospodarczą nabył nieruchomość do majątku prywatnego, który byłby wyłączony z systemu VAT i sprzedaż takiego majątku również nie podlegałaby opodatkowaniu podatkiem VAT. Należy mieć jednak na uwadze, że stwierdzenie czy dany przedmiot sprzedaży stanowi składnik majątku prywatnego, czy też jest związany z prowadzoną czy planowaną działalnością gospodarczą jest konsekwencją oceny prawnej dokonanej przez organ wydający interpretację, a nie elementem stanu faktycznego.

Ze wskazanego powyżej orzeczenia C-291/92 wynika bowiem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca, gdyż Wnioskodawca w żaden sposób nie wykorzystywał posiadanych nieruchomości do celów osobistych. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że przeznaczone do sprzedaży grunty nie wchodziły w skład majątku osobistego Wnioskodawcy, gdyż Wnioskodawca nie wykazał aby grunty te w jakimkolwiek momencie ich posiadania przez Wnioskodawcę zostały wykorzystane do jego celów osobistych np. na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych.

Wskazane przez Wnioskodawcę w przedmiotowej sprawie fakty (podjęcie starań o uzyskanie pozwolenia na budowę stacji paliw, otrzymanie pozwolenia na budowę stacji paliw, próby uzyskania dotacji unijnych na tę budowę oraz brak podjęcia jakichkolwiek działań zmierzających do budowy domu na własne potrzeby mieszkaniowe) wskazują jednoznacznie na zamiar wykorzystania przez Wnioskodawcę nabytych nieruchomości niezabudowanych do czynności uznawanych za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT – działalność stacji paliw.

Przez termin „zamiar” należy pojmować nie wolę wewnętrzną ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych możliwych do stwierdzenia okoliczności. Przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestawać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby. Gdyby jednak przyjąć, że do oceny sprawy wystarczy jedynie zadeklarowane przez Wnioskodawcę oświadczenie (w tym konkretnym przypadku wskazanie Wnioskodawcy, iż zbycie przedmiotowych gruntów oznacza sprzedaż majątku prywatnego, osobistego osoby fizycznej), dalsza analiza okoliczności, w jakich nieruchomości zostały wykorzystane oraz w jakich sprzedaż zostanie dokonana, rozstrzygających o kwestii opodatkowania podatkiem od towarów i usług, byłaby bezcelowa.

Z orzecznictwa TSUE wynika, że sam zamiar prowadzenia działalności gospodarczej, potwierdzony obiektywnymi dowodami przesądza o potrzebie traktowania danego podmiotu jako podatnika podatku VAT nawet wtedy, gdy przewidywana działalność gospodarcza, która miała prowadzić do transakcji opodatkowanych, nie zostanie zrealizowana (vide orzeczenie TSUE w sprawie C-400/98 pomiędzy Finanzamt Goslar a Brigitte Breitshol). O tym, czy dana osoba działa w charakterze podatnika nie decyduje więc czy Wnioskodawca zarejestrował działalność gospodarczą, czy ma urządzone biuro itp., ale czy obiektywnie działa przy danej transakcji jako podatnik VAT.

W świetle powyższego również brak ujęcia wydatków poniesionych na zakup nieruchomości do kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym pozostaje bez znaczenia dla sprawy na gruncie ustawy o VAT.

Wymienione powyżej okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują, iż podjęto działania wskazujące na zamiar związania zakupionych nieruchomości z działalnością gospodarczą, a zatem sprzedaż gruntów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż jak już wcześniej wskazano opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów, a grunt niewątpliwie jest towarem.

Tym samym Wnioskodawca staje się z tytułu tej dostawy podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Tak więc sprzedaż przedmiotowych 2 niezabudowanych działek podlega opodatkowaniu podatkiem VAT z zastosowaniem właściwych stawek.

Odnośnie zastosowania właściwych stawek podatku VAT dla czynności dostaw ww. nieruchomości należy wskazać, że w myśl art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jednakże zgodnie z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT, w okresie od dnia 1 stycznia 2011r. do dnia 31 grudnia 2013r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Zarówno w treści wskazanej ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie z podatku.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT zwalnia się od podatku od towarów i usług dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Powyższe oznacza, iż generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane lub przeznaczone pod zabudowę. Pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących gruntami leśnymi, rolnymi itp., nieprzeznaczonymi pod zabudowę – są zwolnione od podatku VAT.

Jednakże ustawodawca zwalniając od podatku od towarów i usług dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę nie sprecyzował w ustawie, jakimi kryteriami należy się kierować, aby ustalić przeznaczenie danego gruntu. Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera bowiem definicji pojęć zawartych we wskazanym przepisie. Ustawodawca w ww. przepisie posługuje się kryterium przeznaczenia terenu.

Zatem, w celu określenia czy dany grunt jest przeznaczony pod zabudowę należy się odwołać do przepisów zawartych w ustawie z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), regulującej zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej.

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.

Jak stanowi art. 4 ust. 1 ww. ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – w myśl zapisów ust. 2 powołanego przepisu – określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

1.  lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;
2.  sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Z powyższych przepisów wynika, że o przeznaczeniu danego terenu decyduje plan zagospodarowania przestrzennego lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Z opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku wynika, iż, zakupiona przez Wnioskodawcę, po uchwaleniu Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego w J…. z dnia 28 listopada 2005r., działka niezabudowana oznaczona nr ewidencyjnym gruntów 86/2 (obręb 5) miasta J… znajduje się w konturze oznaczonym w planie symbolem „ZI” – „Są to tereny zieleni niskiej zlokalizowanej w strefie kontrolowanej gazociągów wysokoprężnych - z zakazem zabudowy” oraz w konturze oznaczonym symbolem „UCM” – „Są to tereny usług komercyjnych z dopuszczeniem mieszkalnictwa”, natomiast zakupiona działka oznaczona nr ewidencyjnym gruntów 86/3 (obręb 5) miasta J… znajduje się w całości w konturze oznaczonym w planie symbolem „UMC” – „Są to tereny usług komercyjnych z dopuszczeniem mieszkalnictwa”.

Mając na względzie powołane przepisy prawa oraz opisany stan faktyczny wskazać należy, że czynność zbycia 2 działek składających się z gruntów niezabudowanych budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę oraz gruntów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczonych pod zabudowę, podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem VAT w następującym zakresie:

1.  tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę tj. tereny usług komercyjnych z dopuszczeniem mieszkalnictwa (cała działka nr 86/3 i część działki nr 86/2) - stawką podstawową, określoną w art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT, tj. 23%,
2.  tereny inne niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę, tj. tereny zieleni niskiej zlokalizowanej w strefie kontrolowanej gazociągów wysokoprężnych - z zakazem zabudowy (część działki nr 86/2) – jeśli nie jest dopuszczalna na nich jakakolwiek zabudowa – będzie korzystać ze zwolnienia na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zaznaczyć zatem należy, że niniejsza interpretacja indywidualna traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego lub stanu prawnego.

Ponadto należy zauważyć, iż zgodnie z brzmieniem art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, na pisemny wniosek zainteresowanego i w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną) wydaje Minister właściwy do spraw finansów publicznych. W świetle powyższego nie ma możliwości wydania interpretacji indywidualnej, dla dwóch zainteresowanych osób fizycznych na podstawie jednego wniosku. Zatem niniejsza interpretacja indywidualna odnosi się jednie do Wnioskodawcy – Pana T. S.

Natomiast jeżeli żona Wnioskodawcy zainteresowana jest otrzymaniem interpretacji indywidualnej obowiązana jest do wystąpienia z odrębnym wnioskiem i przedstawieniem odpowiedniego dla niej stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), zapytania i własnego stanowiska w sprawie oraz dokonanie odrębnej opłaty.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.