Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBII/2/415-558/14/MM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2014-09-05
Teza: Czy zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 131 Wnioskodawca ma prawo do odliczenia wydatków udokumentowanych fakturami VAT poniesionymi w okresie między nabyciem spadku 9 lipca 2013 r. a datą sprzedaży 30 września 2013 r.?
Słowa kluczowe: cel-cele mieszkaniowe; nabycie; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; wydatek-wydatki mieszkaniowe
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z 5 czerwca 2014 r. (data otrzymania 10 czerwca 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zwolnienia z opodatkowania dochodu uzyskanego ze sprzedaży lokalu mieszkalnego – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 10 czerwca 2014 r. otrzymano ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zwolnienia z opodatkowania dochodu uzyskanego ze sprzedaży lokalu mieszkalnego.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej nabył w drodze spadku po zmarłym 9 lipca 2013 r. małżonku 1/2 własności lokalu mieszkalnego. Drugą połowę tego lokalu Wnioskodawca nabył 15 kwietnia 1964 r. w drodze darowizny nieruchomości i ustanowienia odrębnej własności lokalu.

W dniu 30 września 2013 r. Wnioskodawca dokonał sprzedaży ww. lokalu mieszkalnego za kwotę 500.000 zł. W odniesieniu do połowy tego lokalu nabytej w 1964 r. nie ma wątpliwości gdyż połowa otrzymanej kwoty nie podlega opodatkowaniu z powodu upływu 5-letniego okresu od nabycia. Przedmiotem niniejszego wniosku jest druga połowa nabyta w drodze spadku i sprzedana w dacie jak wyżej, gdyż tutaj nie minęło 5 lat. Co do zasady opodatkowaniu podlegałaby wtedy kwota 250.000 zł (wobec braku kosztów uzyskania). Jednakże w okresie po śmierci małżonka Wnioskodawca ponosił duże wydatki na swoje cele mieszkaniowe. Wydatki takie ponosił też po sprzedaży lokalu, lecz były one niewielkie. Na razie po sprzedaży zostało złożone zeznanie PIT-39, w ramach którego uznał, że wszystkie poniesione przez niego wydatki na cele mieszkaniowe – i te z okresu po śmierci małżonka, i te z okresu po sprzedaży – spełniają przesłanki do zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 131. Wydatki na cele mieszkaniowe zostały udokumentowane fakturami VAT i dotyczyły nowego miejsca zamieszkania Wnioskodawcy. W dniu zawarcia aktu notarialnego tj. 30 września 2013 r. Wnioskodawca otrzymał 50.000 zł zaliczki a 26 kwietnia 2014 r. otrzymał resztę tj. 450.000 zł.

W związku z powyższym stanem faktycznym zadano następujące pytanie:

Czy zgodnie z brzmieniem art. 21 ust. 1 pkt 131 Wnioskodawca ma prawo do odliczenia wydatków udokumentowanych fakturami VAT poniesionymi w okresie pomiędzy nabyciem spadku (9 lipca 2013 r.) a datą sprzedaży (30 września 2013 r.) od dochodu uzyskanego ze sprzedaży ww. nieruchomości według proporcji wskazanej w tym przepisie?

Zdaniem Wnioskodawcy, celem przepisu art. 21 było zwolnienie z opodatkowania środków otrzymanych ze zbycia nieruchomości pod warunkiem, że przeznaczy te środki na cele mieszkaniowe określone w tym przepisie. Niezależnie od daty poniesienia przez Wnioskodawcę wydatków poniósł on wydatki na swoje cele mieszkaniowe w wysokości wskazanej w PIT-39 co oznacza, że cel przepisu został osiągnięty. Wprawdzie część tych wydatków poniósł w okresie przed sprzedażą lokalu a część w okresie po sprzedaży jednakże uważa, że niezależnie od daty otrzymania fizycznie pieniędzy czyli jednej kwoty we wrześniu 2013 r. a drugiej w kwietniu 2014 r. miał prawo skorzystać ze wskazanej w art. 21 ulgi, gdyż wydatki dotyczyły celów mieszkaniowych. Sprzedaż mieszkania była głównie spowodowana śmiercią małżonka, co zdaniem Wnioskodawcy oznacza, że istnieje związek sprzedaży z wykorzystaniem środków z niej pochodzących do poniesienia wydatków na cele mieszkaniowe. Reasumując, odpowiedź na pytanie, zdaniem Wnioskodawcy, powinna brzmieć tak, że Wnioskodawca ma prawo do skorzystania z ulgi z art. 21 ust. 1 pkt 131 w stosunku do całej kwoty wydatkowanej na cele mieszkaniowe, które Wnioskodawca poniósł po śmierci małżonka tj. od 9 lipca 2013 r.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) – źródłem przychodu jest, z zastrzeżeniem ust. 2, odpłatne zbycie:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów

\-jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Podkreślić należy, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, że sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że po zmarłym 9 lipca 2013 r. spadkodawcy Wnioskodawca nabył w drodze spadku udział 1/2 we własności lokalu mieszkalnego. Pozostały udział Wnioskodawca nabył w drodze darowizny 15 kwietnia 1964 r. W dniu 30 września 2013 r. Wnioskodawca sprzedał lokal mieszkalny.

Wnioskodawca wyraźnie zaznaczył, że przedmiotem zapytania objęty jest wyłącznie udział 1/2 nabyty w spadku.

Zgodnie z art. 922 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 121) – spadek to prawa i obowiązki zmarłego wynikające ze stosunków cywilnoprawnych, które z chwilą jego śmierci przechodzą na następców prawnych.

W myśl art. 924 Kodeksu cywilnego – spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, natomiast spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku (art. 925 Kodeksu cywilnego). Oznacza to, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci) spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej. Tak więc dniem nabycia spadku jest dzień otwarcia spadku, czyli data śmierci spadkodawcy.

Odnosząc powyższe wyjaśnienia do treści art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy stwierdzić, że przychód uzyskany ze sprzedaży udziału 1/2 w lokalu mieszkalnym, który Wnioskodawca nabył w drodze spadku – stanowi dla Wnioskodawcy źródło przychodu i podlega opodatkowaniu, ponieważ ten udział Wnioskodawca nabył w 2013 r. i jego sprzedaż nastąpiła przed upływem 5-letnego okresu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy.

Ustawą z dnia 6 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 209, poz. 1316 ze zm.) zmieniono m.in. zasady opodatkowania przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nowe zasady opodatkowania – zgodnie z art. 14 ustawy zmieniającej – mają zastosowanie do uzyskanych dochodów (poniesionej straty) od dnia 1 stycznia 2009 r.

I tak w myśl art. 30e ust. 1 i art. 45 ust. 4 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w ww. brzmieniu – od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku i jest płatny w terminie złożenia zeznania za rok podatkowy, w którym nastąpiło odpłatne zbycie.

Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy – podstawą obliczenia podatku, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw. Przy czym przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej (art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za koszty odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie wydatki poniesione przez zbywającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością). Można do takich kosztów zaliczyć np.: koszty wyceny sprzedawanej nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, koszty biura pośrednictwa obrotu nieruchomościami, koszty ogłoszeń w prasie, o ile były ponoszone przez zbywcę. Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym zbyciem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy.

Zauważyć jednak należy, że jeśli Wnioskodawca poniósł takie koszty, to odliczyć może jedynie 1/2 tych kosztów, ponieważ tylko przychód ze sprzedaży nieruchomości przypadający na udział nabyty w drodze spadku stanowi źródło przychodu. Pozostała część kosztów przypada na udział nabyty w 1964 r., którego zbycie nie stanowi w ogóle źródła przychodu (a skoro tak, to nie generuje także kosztów).

Stosownie natomiast do art. 22 ust. 6d ww. ustawy – za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn.

Wysokość nakładów, o których mowa w art. 22 ust. 6d, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych (art. 22 ust. 6e ustawy).

W myśl art. 30e ust. 4 ww. ustawy – po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3 (PIT-39), wykazać:

1.  dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub
2.  dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.

Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł – stosownie do art. 30e ust. 5 ww. ustawy.

Natomiast w przypadku niewypełnienia warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131 podatnik jest obowiązany do złożenia korekty zeznania, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, i do zapłaty podatku wraz z odsetkami za zwłokę; odsetki nalicza się od następnego dnia po upływie terminu płatności, o którym mowa w art. 45 ust. 4 pkt 4, do dnia zapłaty podatku włącznie (art. 30e ust. 7 ww. ustawy).

Zgodnie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy – wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych.

Należy wyjaśnić, że powyższe zwolnienie obejmować będzie taką część dochodu uzyskanego z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości, jaka proporcjonalnie odpowiada udziałowi poniesionych wydatków na własne cele mieszkaniowe w osiągniętych przychodach z odpłatnego zbycia.

Dochód zwolniony należy zatem obliczyć według następującego wzoru:

dochód zwolniony = D x W/P

gdzie:

D – dochód ze sprzedaży,

W – wydatki poniesione na cele mieszkaniowe,

P – przychód ze sprzedaży.

W sytuacji gdy przychód z odpłatnego zbycia zostanie w całości przeznaczony na cele mieszkaniowe, to wówczas uzyskany z tego tytułu dochód będzie w całości korzystał ze zwolnienia od podatku dochodowego.

Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że warunkiem skorzystania ze zwolnienia od podatku dochodowego dochodu uzyskanego z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych wymienionych w ustawie jest wydatkowanie począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, uzyskanych ze zbycia środków wyłącznie na cele mieszkaniowe podatnika określone w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wszystkie przesłanki, o których mówi art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mają być przez podatnika spełnione łącznie, jeśli chce korzystać ze zwolnienia regulowanego tym przepisem. Elementarna przesłanka dotyczy zaś pochodzenia środków, z których ponoszone mają być wydatki na własne cele mieszkaniowe podatnika. Nie budzi żadnych wątpliwości, że wydatkowany na własne cele mieszkaniowe ma być przychód uzyskany ze zbycia nieruchomości. A więc nie jakikolwiek przychód pozyskany z jakiegokolwiek źródła, ale środki uzyskane z odpłatnego zbycia nieruchomości. Warunek ten zdaje się pozostawać poza jakimkolwiek sporem. Skoro zwolnienie ma dotyczyć przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości, to jest oczywiste, że wydatkowanie ma dotyczyć tych właśnie przychodów. Dzięki temu, że podatnik wydatkuje ten przychód na własne cele mieszkaniowe spełni zamierzenie ustawodawcy, który rezygnuje z opodatkowania przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości na rzecz wspierania dążenia podatnika do zaspokajania własnych potrzeb mieszkaniowych. Ustawodawca nie rezygnuje z opodatkowania przychodu z odpłatnego zbycia, który nie został przez podatnika wydatkowany w sposób o jakim mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z przepisu tego wynika również warunek czasu, w którym środki z odpłatnego zbycia mają zostać wydatkowane. Nie sposób uznać za wydatki na własne cele mieszkaniowe wydatków poniesionych przed dniem odpłatnego zbycia nieruchomości skoro przepis wskazuje precyzyjnie, że jednym z warunków zastosowania ww. ulgi jest wydatkowanie przychodu począwszy od dnia odpłatnego zbycia. Tym samym dla obliczenia dochodu zwolnionego z opodatkowania uwzględnione mogą być jedynie wydatki poniesione najwcześniej w dniu odpłatnego zbycia nieruchomości. Zwrot „począwszy od” wyraża w swoim znaczeniu pierwszy moment od jakiego można dokonać określonych czynności lub podjąć określone działanie.

Z przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego wynika, że w okresie między śmiercią małżonka tj. 9 lipca 2013 r. a dniem sprzedaży lokalu mieszkalnego tj. 30 września 2013 r. poniósł duże wydatki na cele mieszkaniowe. Niewielkie wydatki Wnioskodawca poniósł również po sprzedaży.

W świetle wykładni art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, którą Organ przedstawił powyżej nieprawidłowe było postępowanie Wnioskodawcy, który w zeznaniu PIT-39 uwzględnił wydatki poniesione między 9 lipca 2013 r. a 30 września 2013 r. Nie budzi żadnych wątpliwości, że Wnioskodawca przed sprzedażą lokalu ponosił wydatki, których nie finansował środkami ze sprzedaży, a to jest wszakże podstawowym warunkiem, bez którego spełnienia dalsza analiza przesłanek zwolnienia jest już w zasadzie zbędna. Wnioskodawca ponosił wydatki pozyskując na nie środki z innych źródeł a nie ze sprzedaży. Przychód ze sprzedaży otrzymał dopiero 30 września 2013 r. i to tylko 50.000 zł, natomiast resztę czyli 450.000 zł otrzymał dopiero 26 kwietnia 2014 r. O żadnym wydatkowaniu środków ze zbycia przed 30 września 2013 r. nie mogło być zatem żadnej mowy. Aby mówić o wydatkowaniu środków ze sprzedaży, to między 30 września 2013 r. a 25 kwietnia 2014 r. kwota wydatków nie mogła przekroczyć 50.000 zł, bo tylko tyle środków ze sprzedaży Wnioskodawca uzyskał. Dopiero od 26 kwietnia 2014 r. Wnioskodawca mógł ponosić kolejne wydatki przekraczające tę kwotę, bo dopiero wówczas uzyskał resztę przychodu ze sprzedaży.

Przedstawiając własne stanowisko Wnioskodawca w wyjątkowo wybiórczy sposób odczytał treść art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca zdaje się bowiem uważać, że spełni warunki zwolnienia jeśli udowodni, że poniósł udokumentowane fakturą VAT wydatki na własne cele mieszkaniowe. Nie ważne że nie poniósł ich z pieniędzy ze sprzedaży i nie ważne kiedy je poniósł. Nic bardziej mylnego. Z przepisu jasno wynika, że wydatkowany ma zostać przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości i jest to fundamentalny warunek zwolnienia. Przepis wprowadza również ograniczenie co do czasu poniesienia wydatków. Początkiem terminu, od jakiego można ponosić wydatki uwzględnione do obliczenia dochodu zwolnionego zgodnie z wcześniejszymi wyjaśnieniami – jest dzień odpłatnego zbycia, czyli w niniejszej sprawie 30 września 2013 r. Oznacza to, że wydatki na własne cele mieszkaniowe poniesione przed datą odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego nie mogą być uwzględnione do obliczenia dochodu zwolnionego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca pominął zatem te elementy przepisu art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które przekreślają w sposób oczywisty dopuszczalność rozliczenia wydatków poniesionych przed sprzedażą mieszkania tj. przed 30 września 2013 r. Jeżeli chodzi o wydatki poniesione począwszy od 30 września 2013 r. a więc po sprzedaży, to nie były one objęte treścią pytania. To czy wydatki te prawidłowo zostały wykazane w zeznaniu PIT-39 zależeć będzie od ustalenia czy zostały poniesione ze środków ze sprzedaży, czy poniesiono je na własne cele mieszkaniowe oraz czy są to wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podsumowując, Wnioskodawca nie może za wydatki poniesione na własne cele mieszkaniowe uznać środków wydatkowanych przed sprzedażą lokalu mieszkalnego. Aby skorzystać ze zwolnienia zawartego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy nie wystarczy tylko ponieść wydatku na własne cele mieszkaniowe, należy jeszcze wydatek ten ponieść ze środków pochodzących ze sprzedaży lokalu mieszkalnego począwszy od dnia jego sprzedaży nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiła ta sprzedaż.

Stanowisko Wnioskodawcy uznano za nieprawidłowe.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie – w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.