Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.413.2017.1.MPŁ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2018-01-30
Teza: Wnioskodawca jest uprawniony do amortyzowania poniesionych wydatków adaptacyjnych przy zastosowaniu indywidualnej stawki amortyzacji. Przy czym, zważywszy, że jak wskazano we wniosku, część wydatków została sfinansowana w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014-2020, to zgodnie z cyt. art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do kosztów podatkowych Wnioskodawca – proporcjonalnie do posiadanego przez niego udziału w zyskach Spółki – może zaliczyć odpisy amortyzacyjne, dokonywane wyłącznie od tej części wartości początkowej inwestycji w obcym środku trwałym, która odpowiada wydatkom rzeczywiście poniesionym przez Spółkę (nie zwróconym w jakiejkolwiek formie).
Słowa kluczowe: adaptacja; działalność-działalność gospodarcza; inwestycje-inwestycje w środkach trwałych
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 11 grudnia 2017 r. (data wpływu 15 grudnia 2017 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie stawki amortyzacji dla inwestycji w obcym środku trwałym – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 15 grudnia 2017 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie stawki amortyzacji dla inwestycji w obcym środku trwałym.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest wspólnikiem sp. z o.o. sp. komandytowej (jest komandytariuszem), ww. spółka z o.o. sp.k. to Szpital, który jest Zakładem Opieki Zdrowotnej, świadczącym usługi w zakresie ochrony zdrowia. Zgodnie ze statutem, podstawowym celem Szpitala jest prowadzenie działalności leczniczej, obejmującej stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne oraz ambulatoryjne.

Szpital otrzymał dofinansowanie w ramach programu POIR 2014-2020 na rozbudowę Centrum Badawczo-Rozwojowego. Zgodnie z umową dofinansowanie wynosi 60% wartości netto inwestycji. Resztę wartości inwestycji (40%) pokrywa Szpital (Wnioskodawca). Projekt inwestycji zakłada m.in. nadbudowę budynku na potrzeby Centrum Badawczo-Rozwojowego.

Podatek VAT w tym programie jest niekwalifikowalny, a Szpital będzie starał się o jego zwrot. Wykonawca inwestycji został wybrany w drodze zapytania ofertowego. Właścicielem budynku, na którym jest realizowana inwestycja (nadbudowa jednego piętra) jest inna spółka, Szpital natomiast wynajmuje od spółki ten budynek na podstawie umowy najmu.

Szpital na wykonanie inwestycji otrzymał zgodę od właściciela budynku i działki. Zgoda ta została wyrażona na piśmie oraz w formie aneksu do umowy najmu. Samo pozwolenie na rozbudowę zostało wydane na Szpital (Wnioskodawcę). Właściciel budynku nie uczestniczy w realizacji inwestycji.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca zgodnie z art. 22j ust. 4 pkt 1 ustawy PIT może wybrać indywidualną stawkę amortyzacji?

Zdaniem Wnioskodawcy poniesione koszty związane z pracami adaptacyjnymi budynku stanowią inwestycję w obcym środku trwałym, która jako środek trwały może podlegać amortyzacji według stawki określonej w Wykazie stawek amortyzacyjnych przewidzianej dla budynków niemieszkalnych (tj. 2,5%) albo stawki przyjętej przez podatnika, przy czym nie może ona przekraczać 10%. Dla amortyzacji inwestycji w obcym środku trwałym bez znaczenia jest, czy środek trwały, w którym dokonano inwestycji jest używany czy nowy.

Nakłady ponoszone na ulepszenie, np. na adaptację, środków trwałych dzierżawionych, wynajmowanych, leasingowanych są inwestycją w obcym środku trwałym.

Wytworzenie inwestycji w obcym środku trwałym wyłącza możliwość bezpośredniego zaliczenia poniesionych z tego tytułu wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Rozliczenie nakładów w rachunku podatkowym następuje jedynie poprzez odpisy amortyzacyjne.

Wartość początkową inwestycji w obcych środkach trwałych ustala się, stosując odpowiednio cenę nabycia lub koszt wytworzenia oraz koryguje się o różnice kursowe, jeżeli takie wystąpią (art. 22g ust. 7 ustawy o PIT).

Ustawodawca przewidział dla inwestycji w obcym środku trwałym możliwość zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej. Stawki amortyzacyjne w takim przypadku określa się na podstawie art. 22j ust. 4 ustawy o PIT. W przepisach tych ustawodawca określił, że minimalny okres amortyzacji dla inwestycji w obcych budynkach (lokalach) lub budowlach wynosi 10 lat, stąd maksymalna stawka dla przedmiotowej inwestycji w obcym środku trwałym może wynosić 10%.

Odnosząc się do przedstawionego we wniosku zdarzenia należy wskazać po pierwsze, że budynek nie zalicza się do środków trwałych Wnioskodawcy, gdyż jego właścicielem jest Szpital. W aneksie do umowy zostało wskazane, że Wnioskodawca zobowiązuje się do sfinansowania i realizacji zadania inwestycyjnego zgodnie z koncepcją opracowaną przez odrębny uprawniony podmiot i zaakceptowaną przez Szpital. W treści dokumentów stanowiących podstawę dla prac wykonanych przez Wnioskodawcę wskazano, że inwestycja będzie polegać na rozbudowie budynku. Prace związane z przebudową są dokumentowane w Dzienniku Budowy wydanym dla przedsięwzięcia w postaci rozbudowy budynku.

Wnioskodawca na podstawie zawartej ze Szpitalem Umowy najmu posiada tytuł prawny do wykorzystywania w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej wyników prac oraz nakładów poniesionych w ramach rozbudowy i na podstawie Umowy najmu Wnioskodawca przyjmie do używania w ramach swojej działalności wyniki prac wynikających z rozbudowy.

Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, wynik prac, które zostały wykonane przez niego w ramach rozbudowy budynku oraz zostaną przez niego przyjęte do używania będą stanowić inwestycję w obcym środku trwałym w rozumieniu przepisów art. 22a ust. 2 pkt 1 oraz art. 22j ust. 4 pkt 1 ustawy o PIT. Wnioskodawca będzie zatem uprawniony do zastosowania w stosunku do tej inwestycji w obcym środku trwałym indywidualnych stawek amortyzacyjnych, zgodnie z przepisem art. 22j ust. 4 pkt 1 ustawy o PIT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 200), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 8 ust. 1 ww. ustawy: przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.

Zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat (art. 8 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy).

W myśl art. 14 ust. 1 ww. ustawy, za przychód z działalności gospodarczej, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Co do zasady należą do nich wszystkie przychody osiągane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, z wyjątkiem przychodów wymienionych w art. 14 ust. 3 tej ustawy.

Stosownie natomiast do przepisu art. 14 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy, przychodem z działalności gospodarczej są również dotacje, subwencje, dopłaty, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 13, i inne nieodpłatne świadczenia otrzymane na pokrycie kosztów albo jako zwrot wydatków, z wyjątkiem gdy przychody te są związane z otrzymaniem, zakupem albo wytworzeniem we własnym zakresie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, od których, zgodnie z art. 22a-22o, dokonuje się odpisów amortyzacyjnych.

Zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 13 ww. ustawy, do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się kwot otrzymanych od agencji wykonawczych, jeżeli agencje te otrzymały środki na ten cel z budżetu państwa.

Mając na uwadze brzmienie powyższego przepisu należy stwierdzić, że ustawodawca różnicuje skutki podatkowe otrzymanych dotacji i innych nieodpłatnych świadczeń w zależności od celu, na jaki zostały one przeznaczone, tj.:

*   dotacje, subwencje, dopłaty i inne nieodpłatne świadczenia otrzymane na cele inne niż nabycie lub wytworzenie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych (z wyłączeniem kwot wymienionych w art. 14 ust. 3 pkt 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) – zaliczane są do przychodów z działalności gospodarczej,
*   ww. świadczenia otrzymane na pokrycie kosztów albo jako zwrot wydatków poniesionych przez podatnika na zakup lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych – nie stanowią przychodu z działalności gospodarczej.

W myśl art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Generalnie należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tychże kosztów.

W myśl natomiast art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:

1.  nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,
2.  nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
3.  ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych

*   wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.

Ustawodawca przyjął zatem zasadę, że wydatki na nabycie składników majątku (m.in. środków trwałych) wykorzystywanych przez podatników w dłuższym okresie czasu, a nie tylko w roku ich nabycia, zalicza się do kosztów sukcesywnie, w miarę ich zużycia. Podatnicy mogą uznać za koszty uzyskania przychodów jedynie odpisy amortyzacyjne dokonane zgodnie z przepisami art. 22a - 22o ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem art. 23.

Stosownie do art. 22 ust. 8 ww. ustawy kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a - 22o, z uwzględnieniem art. 23.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 ww. ustawy amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

*   o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Jak wynika z powyższych regulacji, podstawową zasadą jest amortyzowanie środków trwałych stanowiących własność podatnika. Wyjątkiem od tej zasady są m.in. inwestycje w obcych środkach trwałych.

Stosownie do treści art. 22a ust. 2 pkt 1 ww. ustawy amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 22c, niezależnie od przewidywanego okresu używania przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej „inwestycjami w obcych środkach trwałych” – zwane także środkami trwałymi.

Zasady amortyzacji inwestycji w obcym środku trwałym reguluje art. 22j ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla przyjętych do używania inwestycji w obcych środkach trwałych, z tym, że stosownie do art. 22j ust. 4 pkt 1 ww. ustawy dla inwestycji w obcych budynkach (lokalach) lub budowlach – okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca jest wspólnikiem sp. z o.o. sp. komandytowej (jest komandytariuszem), ww. spółka z o.o. sp.k. to Szpital, który jest Zakładem Opieki Zdrowotnej, świadczącym usługi w zakresie ochrony zdrowia. Zgodnie ze statutem, podstawowym celem Szpitala jest prowadzenie działalności leczniczej, obejmującej stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne oraz ambulatoryjne.

Szpital otrzymał dofinansowanie w ramach programu POIR 2014-2020 na rozbudowę Centrum Badawczo-Rozwojowego. Zgodnie z umową dofinansowanie wynosi 60% wartości netto inwestycji. Resztę wartości inwestycji (40%) pokrywa Szpital (Wnioskodawca). Projekt inwestycji zakłada m.in. nadbudowę budynku na potrzeby Centrum Badawczo-Rozwojowego.

Podatek VAT w tym programie jest niekwalifikowalny, a Szpital będzie starał się o jego zwrot. Wykonawca inwestycji został wybrany w drodze zapytania ofertowego. Właścicielem budynku, na którym jest realizowana inwestycja (nadbudowa jednego piętra) jest inna spółka, Szpital natomiast wynajmuje od spółki ten budynek na podstawie umowy najmu.

Szpital na wykonanie inwestycji otrzymał zgodę od właściciela budynku i działki. Zgoda ta została wyrażona na piśmie oraz w formie aneksu do umowy najmu. Samo pozwolenie na rozbudowę zostało wydane na Szpital (Wnioskodawcę). Właściciel budynku nie uczestniczy w realizacji inwestycji.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz obowiązujące uregulowania prawne stwierdzić należy, że Wnioskodawca jest uprawniony do amortyzowania poniesionych wydatków na rozbudowę wynajmowanego budynku – jako inwestycji w obcym środku trwałym – przy zastosowaniu stawki 10% oraz ma prawo do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów dokonanych odpisów amortyzacyjnych, proporcjonalnie do posiadanego prawa do udziału w zysku i stratach w spółce komandytowej.

Jednocześnie należy mieć na uwadze, że ww. wydatki inwestycyjne będą mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów poprzez dokonywane odpisy amortyzacyjne, jeżeli nie zostaną przed podatnika odliczone od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym bądź zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie, np. przez częściowe sfinansowanie inwestycji podatnika, o czym stanowi art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Na mocy art. 23 ust. 1 pkt 45 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad określonych w art. 22a-22o, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

Z zacytowanego przepisu wynika, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywane od tej części ich wartości, która została Spółce zwrócona w jakiejkolwiek formie.

Wyłączenie powyższe jest uzasadnione charakterem odpisów amortyzacyjnych, których suma ma odpowiadać kosztom faktycznie poniesionym na nabycie (wytworzenie) środków trwałych.

Zatem częściowe sfinansowanie poniesionych przez Spółkę wydatków na nadbudowę budynku na potrzeby Centrum Badawczo-Rozwojowego powoduje, że wartość odpisów amortyzacyjnych od tej części wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, która została Spółce sfinansowana, nie może stanowić kosztu uzyskania przychodu dla Wnioskodawcy jako wspólnika tej Spółki.

Reasumując, Wnioskodawca jest uprawniony do amortyzowania poniesionych wydatków adaptacyjnych przy zastosowaniu indywidualnej stawki amortyzacji. Przy czym, zważywszy, że jak wskazano we wniosku, część ww. wydatków została sfinansowana w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014-2020, to zgodnie z cyt. art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do kosztów podatkowych Wnioskodawca – proporcjonalnie do posiadanego przez niego udziału w zyskach Spółki – może zaliczyć odpisy amortyzacyjne, dokonywane wyłącznie od tej części wartości początkowej inwestycji w obcym środku trwałym, która odpowiada wydatkom rzeczywiście poniesionym przez Spółkę (nie zwróconym w jakiejkolwiek formie).

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Należy przy tym zastrzec, iż przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania – właściwy organ – ustali, że przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest odmienny od rzeczywistego, to wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.