Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.221.2025.2.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-08
Teza: Rozliczenie przychodów i kosztów w związku z aportem
składników majątkowych.
Słowa kluczowe: aport
koszt-koszty uzyskania przychodów
przychód-przychody należne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód-Wniesienie do spółki albo spółdzielni wkładu
niepieniężnego
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Koszty
uzyskania przychodu uzyskanego przez spółki
przejmujące lub nowo zawiązane w wyniku podziału
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi
    na wezwanie -5 czerwca 2025 r. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca” lub „Spółka
    Przyjmująca”) jest polskim rezydentem podatkowym opodatkowanym podatkiem CIT w
    Polsce od całości swoich dochodów. Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług. Do 28 lutego 2024 roku Spółka prowadziła dwa salony samochodowe:
      - salon sprzedaży samochodów marki (...), (...), (...),
      - salon sprzedaży samochodów marki (...) i (...), w ramach umowy dealerskiej ze (...).
    W dniu 29 lutego 2024 roku Spółka otrzymała w drodze aportu zorganizowaną część
    przedsiębiorstwa pod nazwą (...), stanowiący zorganizowaną część przedsiębiorstwa w
    rozumieniu art. 55¹ Kodeksu cywilnego, art. 4a pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych, art. 5a pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art.
    2 pkt 27e ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: „ZCP” lub „Aport ZCP”).
    Spółką wnoszącą Aport ZCP była spółka B spółka jawna z siedzibą w (...) (dalej: „Spółka
    Wnosząca”). Spółka Wnosząca wydzieliła w swojej strukturze dwie zorganizowane części
    przedsiębiorstwa, w skład których wchodził, łącznie, cały majątek oraz działalność Spółki
    Wnoszącej. Jedną zorganizowaną część przedsiębiorstwa stanowił (...) wniesiony aportem
    do Wnioskodawcy (Aport ZCP), będący przedmiotem niniejszego wniosku. Drugą
    zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa stanowił Zakład działalności dealerskiej i
    nieruchomościowej wniesiony aportem do spółki C spółka z ograniczoną
    odpowiedzialnością, będący przedmiotem osobnego wniosku o interpretację.
    Spółka Wnosząca nie była podatnikiem podatku CIT, gdyż jej wspólnikami były wyłącznie
    osoby fizyczne (na podstawie art. 1 ust. 3 pkt 1a ustawy CIT). Wspólnicy Spółki Wnoszącej
    byli opodatkowani podatkiem PIT wg stawki liniowej 19% (na podstawie art. 5b ust. 2, art.
    8 ust. 1-2 i art. 30c ustawy PIT).
    Wartość rynkowa Aportu ZCP została wyceniona przez rzeczoznawcę majątkowego na
    kwotę (...) zł, stanowiącą wartość emisyjną wydanych udziałów.
    Wartość ta stanowiła jednocześnie wartość nominalną wydanych udziałów i została w
    całości odniesiona na kapitał podstawowy Spółki Przyjmującej (nie wystąpiło agio, gdyż
    wartość emisyjna udziałów była równa ich wartości nominalnej).
    Zakład blacharnia i lakiernia służył do prowadzenia działalności w zakresie:
    - przyjmowanie zleceń na naprawy blacharskie i lakiernicze,
    - realizacja napraw blacharskich i lakierniczych
    - pozyskiwanie materiałów i towarów dla w/w działalności,
    - przyjmowanie i wydawanie pojazdów,
    - wynajem samochodów zastępczych na czas naprawy,
    - zarządzanie jakością,
    - konserwacja maszyn, urządzeń i narzędzi służących prowadzeniu działalności Zakładu,
    - windykacja należności Zakładu,
    - zarządzanie kadrą Zakładu,
    - utrzymanie powierzchni wydzielonych do realizacji zadań Zakładu.

    Działalność Zakładu blacharnia i lakiernia jest obecnie kontynuowana przez Spółkę
    Przyjmującą.
    W skład Zakładu blacharnia i lakiernia weszły następujące składniki materialne i
    niematerialne związane z jego działalnością (dalej: „Składniki Aportu”):
    a) Aktywa trwałe, w tym środki transportu, tj.: samochody (...) i (...);
    b) Zapasy;
    c) Aktywa obrotowe, w tym należności (inne niż Zapasy);
    d) Wyposażenie Zakładu;
    e) Prawa i obowiązki wynikające z umów o pracę z pracownikami Zakładu;
    f) Prawa i obowiązki wynikające z umów z kontrahentami, w tym umowy kredytowe;
    g) Środki pieniężne (...) i na rachunkach bankowych przyporządkowanych do Zakładu;
    h) Licencje do korzystania z oprogramowania obsługującego systemy, urządzenia lub
      komputery związane z działalnością;
    i) Dane, bazy danych i informacje, tajemnice przedsiębiorstwa, informacje
      organizacyjne i handlowe, prawa do informacji o klientach oraz know-how,
      niezależnie od formy ich utrwalenia;
    j) Wszelkie księgi i dokumenty związane z działalnością Zakładu, w szczególności (...);
    k) Zobowiązania związane z działalnością Zakładu, które stanowią składniki pasywów
      według ewidencji księgowej Spółki Wnoszącej (przejęte z zachowaniem wymogów
      zawartych w art. 519 § 2 ustawy Kodeks cywilny).
    Przedmiotem zainteresowania Spółki (i niniejszego wniosku) są rozliczenia w zakresie
    podatku CIT związane z otrzymanymi Składnikami Aportu, a obejmujące:
      1. Wierzytelności (należności) przejęte przez Spółkę Przyjmującą:
        - aspekt przychodowy i
        - aspekt kosztowy,
      2. Niektóre wydatki na spłatę przejętych zobowiązań, obejmujące koszty inne niż
      bezpośrednie
        - aspekt kosztowy.
    Ad 1. Wierzytelności (należności) przejęte przez Spółkę Przyjmującą.
    Wierzytelności przejęte przez Spółkę Przyjmującą dotyczą sprzedaży towarów i usług
    zrealizowanej przez Spółkę Wnoszącą jeszcze przed wniesieniem Aportu ZCP. Spółka
    Wnosząca poinformowała odbiorców o zrealizowanym Aporcie ZCP i konieczności zapłaty
    przez nich niezapłaconych dotąd faktur na rachunek bankowy Spółki Przyjmującej.
    Odbiorcy (wierzyciele) realizowali płatności w ten sposób. Występowały sytuacje, że po
    Aporcie ZCP odbiorcy realizowali omyłkowo płatności na rachunek bankowy Spółki
    Wnoszącej, ale w takich przypadkach kwoty dokonanych omyłkowo płatności były
    zwracane przez Spółkę Wnoszącą na rzecz Spółki Przyjmującej. Wcześniej Spółka
    Wnosząca rozpoznała przychód z tytułu zrealizowanej sprzedaży jako przychód należny w
    podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „PIT”), alokowany do jej wspólników
    zgodnie z art. 8 ustawy PIT. Niezależnie od przychodu rozpoznanego przez Spółkę
    Wnoszącą, Spółka Przyjmująca rozpoznała przychód w kwocie brutto otrzymanych
    wpływów związanych z płatnościami zrealizowanymi przez odbiorców w ramach
    przejętych przez Spółkę Przyjmującą wierzytelności. Spółka Przyjmująca traktowała
    otrzymane pieniądze jako przychód w świetle art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT (aspekt
    przychodowy objęty pytaniem nr 1). Spółka Przyjmująca rozpoznała koszt uzyskania
    przychodu w kwocie wierzytelności rozpoznanych jako przychód (aspekt kosztowy objęty
    pytaniem nr 2).
    Ad 2. Niektóre wydatki na spłatę przejętych zobowiązań, obejmujące koszty inne niż
    bezpośrednie.
    Jak zostało wskazane powyżej, Spółka Przyjmująca, w związku z Aportem ZCP, przejęła
    zobowiązania związane z działalnością ZCP, stanowiące składniki pasywów według
    ewidencji księgowej Spółki Wnoszącej, z zachowaniem wymogów zawartych w art. 519 § 2
    ustawy Kodeks cywilny. Zobowiązania te dotyczyły m.in. kosztów innych niż bezpośrednio

    związane z przychodem, w skład których wchodziły koszty usług telekomunikacyjnych,
    internetowych, pocztowych, monitoringu, usługi informatyczne, prawne, doradcze, usługi
    BHP, ochrony środowiska, opłaty za energię elektryczną, gaz, wodę, wywóz nieczystości.
    Faktury za te usługi wpłynęły do Spółki Wnoszącej i zostały zaksięgowane w ewidencji
    rachunkowej tej spółki przed wniesieniem Aportu ZCP. Spółka Wnosząca wyłączyła te
    koszty z kosztów uzyskania przychodów dla potrzeb rozliczenia podatku PIT przez
    wspólników. Wydatki na spłatę tych zobowiązań (opłacenie faktur) zostały poniesione
    przez Spółkę Przyjmującą. Spółka Przyjmująca nie zaliczyła wydatków poniesionych na
    spłatę tych zobowiązań do swoich kosztów uzyskania przychodów (aspekt kosztowy objęty
    pytaniem nr 3).
    Pytania
    1. Czy Spółka Przyjmująca postąpiła prawidłowo rozpoznając przychód w wysokości
      otrzymanej po Aporcie ZCP płatności od kontrahentów z tytułu zrealizowanej przez
      Spółkę Wnoszącą jeszcze przez Aportem ZCP sprzedaży towarów i usług związanych z
      działalnością ZCP, w związku z przejętymi wierzytelnościami znajdującymi się wśród
      Składników Aportu?
    2. W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy wyrażonego w odpowiedzi na
      pytanie 1 za prawidłowe, czy Spółka Przyjmująca postąpiła prawidłowo rozpoznając
      koszt uzyskania przychodów w wysokości wartości uwzględnionej, wedle dokonanej
      wyceny, w wartości emisyjnej udziałów wydanych w zamian za wniesiony Aport ZCP (tj.
      równej w tym przypadku wartości nominalnej udziałów), czyli w wysokości
      odpowiadającej wartości wierzytelności nabytych przez Spółkę Przyjmującą w wyniku
      Aportu ZCP i zaliczonych przez tę spółkę do przychodu podlegającego
      opodatkowaniu?
    3. Czy Spółka Przyjmująca postąpiła prawidłowo przyjmując, że nie ma prawa do
      zaliczenia do swoich kosztów uzyskania przychodów (w związku z tym nie zaliczyła do
      tych kosztów), poniesionych wydatków, stanowiących koszty inne niż bezpośrednio
      związane z przychodem, dotyczące zakupu towarów i usług związanych z działalnością
      otrzymanego ZCP, udokumentowane fakturami, które wpłynęły do Spółki Wnoszącej
      jeszcze przed Aportem ZCP i zostały zaksięgowane w ewidencji rachunkowej tej spółki,
      w sytuacji gdy Spółka Wnosząca nie zaliczyła tych kosztów do kosztów uzyskania
      przychodów alokowanych do wspólników na podstawie art. 8 ustawy PIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. W ocenie Wnioskodawcy, Spółka Przyjmująca postąpiła prawidłowo, gdyż, zgodnie z
      art. 12 ust. 1 ustawy CIT, była zobowiązana do rozpoznania przychodu w wysokości
      otrzymanej płatności od kontrahentów z tytułu zrealizowanej jeszcze przed Aportem
      ZCP przez Spółkę Wnoszącą sprzedaży w związku z przejętymi w ramach Aportu ZCP
      wierzytelnościami.
    2. W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku uznania stanowiska wyrażonego w odpowiedzi
      na pytanie 1 za prawidłowe, Spółka Przyjmująca postąpiła prawidłowo, gdyż była
      uprawniona do rozpoznania kosztu uzyskania przychodów w wysokości wartości
      uwzględnionej, wedle dokonanej wyceny, w wartości emisyjnej udziałów wydanych w
      zamian za wniesiony Aport ZCP (równej w tym przypadku wartości nominalnej

      udziałów), czyli w wysokości odpowiadającej wartości wierzytelności nabytych przez
      Spółkę Przyjmującą w wyniku Aportu ZCP i zaliczonych przez tę spółkę do przychodu
      podlegającego opodatkowaniu.
    3. W ocenie Wnioskodawcy, Spółka Przyjmująca nie postąpiła prawidłowo przyjmując, że
      nie ma prawa do zaliczenia do swoich kosztów uzyskania przychodów poniesionych
      wydatków, stanowiących koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodem,
      dotyczących zakupu towarów i usług związanych z działalnością otrzymanego ZCP,
      udokumentowanych fakturami, które wpłynęły do Spółki Wnoszącej jeszcze przed
      Aportem ZCP i zostały zaksięgowane w ewidencji rachunkowej tej spółki, w sytuacji,
      gdy Spółka Wnosząca nie zaliczyła tych kosztów do kosztów uzyskania przychodów
      alokowanych do wspólników na podstawie art. 8 ustawy PIT. Spółka Przyjmująca miała
      prawo zaliczyć te wydatki do swoich kosztów uzyskania przychodów.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    Ad 1.
    W świetle art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy CIT przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art.
    14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice
    kursowe. Zatem, w związku z otrzymaniem przez Spółkę Przyjmującą środków pieniężnych
    należnych z tytułu sprzedaży towarów i usług związanych z działalnością ZCP,
    zrealizowanej przez Spółkę Wnoszącą jeszcze przed wniesieniem Aportu ZCP, to Spółka
    Przyjmująca będzie zobowiązana do rozpoznania przychodu w wysokości otrzymanej
    płatności od kontrahentów z tytułu zrealizowanej jeszcze przez Spółkę Wnoszącą
    sprzedaży.
    Powyższe zostało potwierdzone w interpretacjach prawa podatkowego, np.:
    - z dnia 19 stycznia 2024 r. wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, Znak:
    0111-KDIB1-3.4010.597.2023.2.PC, gdzie stwierdzono, m.in., że „(...) Należy się zgodzić,
    że w przypadku otrzymania spłaty wierzytelności, spółka przyjmująca będzie
    zobowiązana do rozpoznania przychodu na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. w
    wysokości otrzymanych środków. Otrzymane środki będą stanowiły definitywne
    przysporzenie spółki przyjmującej, powiększające jej aktywa. Nie ma w tej sytuacji
    znaczenia, że przychód w związku z powstaniem należności ze sprzedaży towarów i
    usług zostanie rozpoznany wcześniej na podstawie art. 12 ust. 3-3a u.p.d.o.p., przez
    spółkę wnoszącą aport. W przypadku nabycia zcp w drodze aportu nie mają bowiem
    zastosowania przepisy art. 93-93c Ordynacji podatkowej regulujące zasady sukcesji
    podatkowej”,
    - z dnia 13 lutego 2023 r. wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, Znak:
    0111-KDIB1-2.4010.789.2022.2.MZA, gdzie stwierdzono, m.in., że „(...) w ocenie organu,
    na gruncie prawa podatkowego nie zachodzi tożsamość pomiędzy wniesieniem wkładu
    niepieniężnego na pokrycie kapitału zakładowego (i ewentualnie zapasowego), a spłatą
    wierzytelności w ramach tego wkładu wniesionych. Każda z tych operacji ma odrębny
    charakter podatkowy rodzący odrębne skutki w sferze prawa podatkowego. Ta
    odrębność prowadzi zaś do wniosku, iż spłata wierzytelności nie korzysta z wyłączeń
    przewidzianych w art. 12 ust. 4 pkt 4 i 11 u.p.d.o.p. i tym samym winna być
    opodatkowana na zasadach ogólnych określonych w art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. W
    konsekwencji, odpowiadając na pytanie nr 1 Spółki, należy stwierdzić, że otrzymanie
    przez Oddział spłaty Wierzytelności będzie powodować powstanie przychodu
    podatkowego po stronie Oddziału.”,
    - z dnia 2 lutego 2017 r. wydanej przez Izbę Skarbową w Katowicach, Znak: 2461-IBPB-1-
    2.4510.1115.2016.1.AK, w której zainteresowani wskazali, iż: „Zdaniem
    Zainteresowanych otrzymanie przez A Sp. z o.o. zapłaty z tytułu egzekwowania
    wierzytelności nabytych aportem w ramach ZCP NSO stanowi przychód podatkowy (...)

    W świetle art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., otrzymanie przez A Sp. z o.o. zapłaty z tytułu
    egzekwowania wierzytelności nabytych aportem w ramach ZCP NSO będzie stanowić
    przychód podatkowy.”.
    Biorąc pod uwagę powyższe, to właśnie Spółka Przyjmująca, ze względu na fakt
    otrzymania pieniędzy tytułem spłaty należności, była zobowiązana do uwzględnienia
    przychodu podatkowego, pomimo że wcześniej Spółka Wnosząca rozpoznała jako
    przychód podatkowy, właściwy dla tej należności przychód należny.
    Ad 2.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w
    celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. W
    świetle niniejszego przepisu podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych
    wszelkich wydatków pod warunkiem, iż są one związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego
    przychodu lub na jego zabezpieczenie. Ponadto poniesiony wydatek nie może być zawarty
    w katalogu wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy CIT, których nie uważa się za
    koszty uzyskania przychodów.
    Jednocześnie w ustawie CIT brak jest szczególnych regulacji dotyczących zasad ustalania
    kosztów uzyskania przychodów z tytułu zbycia aktywów wniesionych do spółki kapitałowej
    aportem. Ustawa o CIT zawiera jednak regulacje określające, w jaki sposób ustalany jest
    przychód w przypadku wniesienia aportu. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy CIT oraz w
    art. 17 ust. 1 pkt 9 ustawy PIT, do przychodów zalicza się w szczególności wartość wkładu
    określoną w statucie lub umowie spółki, a w razie ich braku wartość wkładu określoną w
    innym dokumencie o podobnym charakterze - w przypadku wniesienia do spółki albo
    spółdzielni wkładu niepieniężnego. Jeżeli jednak wartość ta jest niższa od wartości
    rynkowej tego wkładu albo wartość wkładu nie została określona w statucie, umowie albo
    innym dokumencie o podobnym charakterze, przychodem jest wartość rynkowa takiego
    wkładu określona na dzień przeniesienia własności przedmiotu wkładu niepieniężnego.
    W przedstawionym stanie faktycznym wskazano, iż jednym z elementów przenoszonego
    ZCP były różnego rodzaju niespłacone wierzytelności, wynikające z wielu transakcji
    sprzedażowych dokonanych przez Spółkę Wnoszącą przed Aportem ZCP. W związku z tym,
    jeśli do uregulowania płatności dojdzie po Aporcie ZCP podmiotem, który otrzyma zapłatę
    z tytułu wspomnianych wierzytelności będzie Spółka Przyjmująca.
    Zdaniem Wnioskodawcy, otrzymywanie spłat należności jest bezpośrednią konsekwencją
    uprzedniego nabycia tych wierzytelności w ramach Aportu ZCP, więc koszty nabycia
    poszczególnych wierzytelności będą stanowić tym samym koszty bezpośrednio związane z
    przychodami z tytułu ich spłat. W przedstawionym przez Wnioskodawcę stanie faktycznym
    Spółka Przyjmująca nabyła prawa majątkowe w postaci wierzytelności z umów (łącznie z
    innymi Składnikami Aportu). W zamian wydała udziały o określonej wartości emisyjnej
    (równej w tym przypadku ich wartości nominalnej). W związku z tym to wartość emisyjna
    wydanych udziałów będzie stanowiła niejako cenę nabycia ZCP przez Spółkę Przyjmującą.
    Kosztem nabycia konkretnego składnika majątkowego, wchodzącego w skład ZCP, będzie
    więc wartość uwzględniona w wartości emisyjnej udziałów wydanych przez Spółkę
    Przyjmującą w zamian za Aport ZCP, w części przypadającej na dany składnik majątku,
    będący przedmiotem tego aportu. Dla wyceny wartości przenoszonych wierzytelności
    przyjęte podejście będzie bazować na wartościach księgowych (tj. na wartościach
    nominalnych oraz ewentualnych odpisach aktualizujących) przypisanych do otrzymanego
    ZCP.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy CIT, wspólnik wnoszący wkład uzyskuje przychód w
    wysokości wnoszonego wkładu (nie mniejszy niż jego wartość rynkowa). Analogiczna
    regulacja zawarta jest w art. 17 ust. 1 pkt 9 ustawy PIT. Jednocześnie spółka, do której
    wnoszony jest wkład ponosi wydatek w wysokości wartości emisyjnej udziałów - taka jest

    bowiem wartość majątku, który jest wydawany wspólnikowi w związku z wniesieniem
    przez niego wkładu.
    W związku z powyższym, mając na uwadze realizację zasady współmierności przychodów i
    kosztów ich uzyskania, jeżeli w świetle art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy CIT oraz w świetle art. 17
    ust. 1 pkt 9 ustawy PIT, wspólnik wnoszący aport powinien zasadniczo ustalić i
    opodatkować przychód w wysokości wartości rynkowej przedmiotu aportu - to
    ograniczenie dla spółki przyjmującej aport kosztu uzyskania przychodu jedynie do
    wartości nominalnej wydawanych wspólnikowi udziałów, jeżeli wartość rynkowa aportu
    została rozdzielona pomiędzy kapitał zakładowy i kapitał zapasowy, mogłoby skutkować
    podwójnym opodatkowaniem tej samej wartości (tj. różnicy pomiędzy wartością rynkową
    aportu a wartością nominalną wydanych w zamian udziałów) - raz po stronie wspólnika, a
    drugi raz po stronie spółki przyjmującej, zbywającej później przedmiot aportu.
    Warto podkreślić, iż o zasadzie współmierności przychodów i kosztów uzyskania
    przychodów w odniesieniu do kosztu uzyskania składnika nabytego w ramach wkładu
    niepieniężnego w kontekście art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy CIT w poprzednim brzmieniu, tj.
    gdy przychodem wspólnika była jedynie wartość nominalna udziałów - wypowiedział się
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 maja 2014 r., sygn. II FSK 1478/12. Zdaniem
    Wnioskodawcy to stanowisko NSA ma również zastosowanie w kontekście art. 17 ust. 1
    pkt 9 ustawy PIT. Wedle wyrażonego w tym orzeczeniu poglądu, jeśli ustawodawca - na
    gruncie prawa handlowego - zezwala na wniesienie do spółki handlowej aportu
    niepieniężnego o wartości rynkowej przekraczającej nominalną wartość udziałów lub akcji
    objętych w zamian, wskazując na sposób ujawnienia agio, to nie można uznać, że
    jednocześnie obliguje organy podatkowe do podwyższenia wartości przychodu z tytułu
    objęcia udziałów w każdej sytuacji, gdy wartość rynkowa aportu będzie wyższa od wartości
    nominalnej udziałów lub akcji, ale nadwyżka taka zostanie ujawniona i przeniesiona na
    kapitał zapasowy (od 1 stycznia 2017 r. nastąpiła zmiana przepisów i obecnie art. 12 ust. 1
    pkt 7 ustawy CIT oraz art. 17 ust. 1 pkt 9 ustawy PIT obligują do podwyższenia wartości
    przychodu do wartości rynkowej aportu). NSA podkreślił, iż nie należy uznawać, że
    ustawodawca wprowadził regulację wywodzącą niekorzystne dla niego skutki podatkowe z
    zachowania zgodnego z prawem. Z przepisów ustawy CIT wynika jednoznacznie, że
    ustawodawca zauważył prawną możliwość wniesienia aportu niepieniężnego w zamian za
    udziały o wartości nominalnie niższej niż rynkowa wartość aportu, stanowiąc przepisy,
    które w należyty sposób zabezpieczają interesy fiskalne państwa, a w szczególności
    pozwalają na zachowanie współmierności przychodów i kosztów ich uzyskania w takim
    przypadku. W związku z tym, skoro ustawodawca uznał, że dla wnoszącego aport
    przychodem jest wartość emisyjna udziałów (obecnie zdefiniowana w art. 4a pkt 16a
    ustawy CIT oraz w art. 5a pkt 29a ustawy PIT, jako cena, po jakiej obejmowane są udziały
    (akcje), określona w statucie lub umowie spółki, a w razie ich braku - w innym dokumencie
    o podobnym charakterze, nie niższa od wartości rynkowej tych udziałów (akcji)), a nie
    wartość nominalna, to należy przyjąć, że koszt uzyskania przychodu po stronie spółki
    otrzymującej aport stanowi wartość emisyjna akcji, ponieważ odmienna interpretacja
    prowadziłaby do zaburzenia zasady współmierności przychodów i kosztów ich -uzyskania.
    Tym samym wydatkiem Spółki Przyjmującej odnoszonym w całości do kosztów uzyskania
    przychodu, jest wartość emisyjna udziałów wydanych w zamian za Aport ZCP, równa
    wartości rynkowej tego aportu (która ma być odzwierciedlona w sumie kapitału
    zakładowego oraz zapasowego utworzonego z agio). Stanowisko wskazujące, że kosztem
    uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia składników majątku nabytych w formie wkładu
    niepieniężnego będzie wartość emisyjna wydanych akcji odpowiadająca wartości rynkowej
    wkładu niepieniężnego, potwierdza najnowsze orzecznictwo sądów administracyjnych
    oraz organów interpretacyjnych - przykładowo:
    - Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2022 r., sygn. II FSK 1427/19,
      wskazał, że: „Zmiana u.p.d.o.p. dotycząca art. 12 ust. 1 pkt 7, w wyniku której przepis
      ten odwołuje się aktualnie do wartości wkładu nie niższej od wartości rynkowej
      powoduje również, że spółka przyjmująca wkład niepieniężny w przypadku

      późniejszego zbycia takiego przedmiotu wkładu może rozpoznać jako koszt zbycia
      wartość emisyjną wydanych udziałów w zamian za wniesiony wkład niepieniężny, a w
      przypadku zbycia składników majątku wniesionego do spółki jako wkład niepieniężny,
      który został zaliczony do środków trwałych, spółce otrzymującej aport koszt należy
      określić jako wartość początkową pomniejszoną o dokonane odpisy amortyzacyjne.”,
    - Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 24
      października 2022 r. (0111-KDIB1-2.4010.562.2022.1.EJ): „Jak słusznie wskazał
      Wnioskodawca, zmiana ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, dotycząca
      przepisu art. 12 ust. 1 pkt 7, w wyniku której przepis ten odwołuje się aktualnie do
      wartości wkładu nie niższej od wartości rynkowej powoduje, że również spółka
      przyjmująca wkład niepieniężny w przypadku późniejszego zbycia takiego przedmiotu
      wkładu (np. towar handlowy, wyposażenie itp.) może rozpoznać jako koszt zbycia,
      wartość emisyjną wydanych udziałów (akcji) w zamian za wniesiony wkład
      niepieniężny. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 39 u.p.d.o.p., nie uważa się za koszty
      uzyskania przychodów: strat z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności, w tym w
      sposób określony w art. 12 ust. 1 pkt 7, z wyjątkiem wierzytelności lub jej części, które
      uprzednio zostały zarachowane jako przychód należny - do wysokości uprzednio
      zarachowanej jako przychód należny. Zatem, Wnioskodawca będzie uprawniony do
      uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów wydatków na nabycie tego składnika
      majątku odpowiadającej wartości emisyjnej udziałów własnych wydanych
      Wnioskodawcy za aport (tj. wartości obejmującej wartość nominalną udziałów oraz
      agio), nie większej jednak niż wartość rynkowa tych składników majątku.”,
    - Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 17
      września 2021 r. (0111-KDIB1-1.4010.291.2021.1.AW): „Zmiana ustawy o podatku
      dochodowym od osób prawnych, dotycząca przepisu art. 12 ust. 1 pkt 7, w wyniku
      której przepis ten odwołuje się aktualnie do wartości wkładu nie niższej od wartości
      rynkowej powoduje, że również spółka przyjmująca wkład niepieniężny w przypadku
      późniejszego zbycia takiego przedmiotu wkładu (np. towar handlowy, wyposażenie
      itp.) może rozpoznać jako koszt zbycia, wartość emisyjną wydanych udziałów (akcji) w
      zamian za wniesiony wkład niepieniężny. (...) w przypadku sprzedaży Nieruchomości,
      która nie zostanie zakwalifikowana przez Spółkę jako środek trwały, A będzie
      uprawniona do uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów wydatków na
      nabycie tego składnika majątku odpowiadającej wartości emisyjnej udziałów własnych
      wydanych Wnioskodawcy za aport (tj. wartości obejmującej wartość nominalną
      udziałów oraz agio), nie większej jednak niż wartość rynkowa Nieruchomości.”.
    Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy zaznaczyć, że nie ma podstaw,
    aby ograniczać koszty nabycia przedmiotu Aportu ZCP tylko do wartości nominalnej
    wydanych w zamian za ten aport udziałów (skoro zgodnie z art. 4a pkt 16a ustawy CIT oraz
    art. 5a pkt 29a ustawy PIT wartość emisyjna odpowiada cenie po jakiej obejmowane są
    udziały za aport i jest nie niższa od jego wartości rynkowej). Zasady tej nie zmienia fakt, że
    akurat w przypadku Aportu ZCP będącego przedmiotem niniejszego wniosku wartość
    emisyjna, odpowiadająca wartości rynkowej przedmiotu aportu, stanowi wartość
    nominalną udziałów wydanych przez spółkę Przyjmującą.
    Zatem, uwzględniając wskazaną powyżej argumentację, trzeba podkreślić, iż w związku z
    uzyskaniem przychodu z tytułu spłaty wierzytelności nabytych w drodze Aportu ZCP,
    Spółka Przyjmująca uprawniona była do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów w
    wysokości wartości emisyjnej wydanych udziałów własnych przekazanych w zamian za
    Aport ZCP (stanowiącej w tym przypadku także wartość nominalną tych udziałów),
    odpowiadającej wartości wierzytelności nabytych przez Spółkę Przyjmującą w wyniku
    Aportu ZCP. Tak więc Spółka Przyjmująca postąpiła w tej kwestii prawidłowo.
    Ad 3.
    Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają art. 15 i 16
    ustawy. Zgodnie z art. 15 ust. 1 kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w

    celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
    ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego
    dzień poniesienia kosztu.
    Na podstawie ww. regulacji ustawy CIT, a także utrwalonej praktyki organów podatkowych
    i sądów administracyjnych, uznaje się, że aby wydatek poniesiony przez podatnika
    stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy CIT nie
      uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Należy w tym miejscu zauważyć, że użycie w art. 15 ust. 1 ustawy CIT zwrotu „w celu”
    oznacza, że nie zawsze wydatek musi przynieść skutek w postaci osiągnięcia przychodu,
    zachowania lub zabezpieczenia jego źródła. Podatnik ma możliwość odliczenia od
    przychodów wszelkich wydatków pod warunkiem jednak, że będą one związane z
    opodatkowaną działalnością oraz nie zostały wskazane w katalogu wydatków nie
    stanowiących tego rodzaju kosztów w art. 16 ust. 1 tej ustawy. Zatem przy ustalaniu
    kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek - poza wyraźnie wskazanymi w art. 16 ust.
    1 ustawy CIT - wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego lub pośredniego
    związku z przychodem i racjonalnością działania dla osiągnięcia tego przychodu. Sytuacje,
    w których związek przyczynowy nie jest jednoznaczny, należy rozwiązywać według zasad
    racjonalnego rozumowania, odrębnie w odniesieniu do każdego przypadku. Z powyższego
    jasno wynika, że warunkiem zakwalifikowania wydatków jako kosztów, jest ich celowe
    poniesienie z zasobów majątkowych podatnika.
    Wątpliwości Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 3 dotyczą ustalenia, czy w sytuacji, gdy
    faktura dokumentująca zakup towarów lub usług związanych z ZCP, dotycząca kosztu
    uzyskania przychodu innego niż bezpośrednio związany z przychodem, która wpłynęła do
    Spółki Wnoszącej jeszcze przed Aportem i została zaksięgowana w ewidencji rachunkowej
    tej spółki, to Spółka Przyjmująca była uprawniona do zaliczenia kosztu wynikającego z
    takiej faktury do kosztów uzyskania przychodów - w związku z tym, że zobowiązanie
    wynikające z tej faktury zostało uregulowane przez Spółkę Przyjmującą, w sytuacji gdy
    Spółka Wnosząca wyłączyła ten koszt z kosztów uzyskania przychodów.
    Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, iż uważa, że Spółka Wnosząca postąpiła prawidłowo
    wyłączając takie koszty z kosztów uzyskania przychodów (alokowanych do wspólników na
    podstawie art. 8 ustawy PIT). Wynika to z faktu, że przepisy ustawy PIT zawierają
    analogiczną z ustawą CIT definicję kosztu uzyskania przychodu zawartą w art. 22 ust. 1
    ustawy PIT. Zgodnie z tym przepisem kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Dlatego również na gruncie
    ustawy PIT jednym z podstawowych warunków zaliczenia wydatku do kosztu uzyskania
    przychodu jest to, aby wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym
    rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (w przypadku
    spółki osobowej niebędącej podatnikiem CIT, chodzi oczywiście o wydatek pokryty z
    zasobów majątkowych spółki, z uwagi na konstrukcję opodatkowania jej dochodów).

    Spółka Wnosząca nie poniosła wydatku, a więc nie może on stanowić kosztu uzyskania
    przychodu u wspólników tej spółki.
    Biorąc pod uwagę wspomniane wcześniej kryteria zaliczania wydatków do kosztów
    uzyskania przychodów wynikające z przepisów ustawy CIT oraz z utrwalonej praktyki
    organów podatkowych i sądów administracyjnych, należy stwierdzić, że wydatki będące
    przedmiotem niniejszego pytania:
    - zostały poniesione przez podatnika,
    - zostały pokryte z zasobów majątkowych Spółki Przyjmującej,
    - są definitywne (rzeczywiste), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w
    jakikolwiek sposób zwrócona - wydatki nie zostały w żaden sposób zwrócone Spółce
    Przyjmującej,
    - pozostają w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą - wydatki
    są związane z działalnością ZCP, która jest kontynuowana przez Spółkę Przyjmującą,
    - poniesione zostały w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
    mogą mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów - wydatki są związane z
    działalnością ZCP, która jest kontynuowana przez Spółkę Przyjmującą,
    - zostały właściwie udokumentowane - wydatki dokumentują prawidłowe faktury,
    - nie znajdują się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy CIT nie uważa
    się za koszty uzyskania przychodów - wydatki będące przedmiotem niniejszego pytania
    nie należą do wydatków ujętych w tym przepisie.
    Wnioskodawca pragnie wskazać, że stanowisko zbieżne do jego stanowiska prezentują, m.
    in.,:
    - indywidualna interpretacja podatkowa z dnia 30 stycznia 2024 r. wydana przez Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej, Znak: 0114-KDIP2-1.4010.603.2023.3.JF, gdzie
    stwierdzono, m.in., że: „(...) Z art. 15 ustawy o CIT wyraźnie wynika zaś, iż warunkiem
    uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu jest w pierwszej kolejności
    poniesienie go przez podatnika zaliczającego ten wydatek do kosztów uzyskania
    przychodów, tj. musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika.”,
    - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2015 r. o sygn. akt II FSK 2320
    /13, gdzie stwierdzono, m.in., że: „(...) Definiując sporne zagadnienie Sąd pierwszej
    instancji (str. 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) podkreślił, że w analizowanym
    przypadku wprawdzie przejęte przez spółkę zobowiązania mają swe źródło w
    stosunkach prawnych zawartych przez wnoszącego aport, a przejęcie przez nią tych
    zobowiązań nastąpiło w ramach konstrukcji szeroko rozumianego prawa cywilnego,
    niemniej jednak, odnoszące się do nich koszty z tytułu spłaty odsetek, dotyczą już
    działalności tej spółki i w związku z jej działalnością powinny być rozpatrywane w
    kontekście art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Na tym tle za prawidłowe i znajdujące oparcie w art.
    15 ust. 1 u.p.d.o.p. należało uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji, że ponoszone
    przez spółkę wydatki z tytułu spłaty odsetek od kredytu naliczone przed datą
    wniesionego aportem do spółki przedsiębiorstwa, co do zasady nie podlegają
    wykluczeniu według kryteriów określonych w tym przepisie. Za odmienną oceną,
    prezentowaną w toku całego postępowania przez organ administracji, wskazującą na
    brak podstaw do uznania tego rodzaju wydatków ponoszonych przez spółkę za koszt
    uzyskania przychodów nie mogło przemawiać wyłącznie to, że wywodzą się one ze
    zdarzeń prawnych mających miejsce u wnoszącego aport. Jak trafnie to zauważył Sąd
    pierwszej instancji takie rozumienie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., prowadziło do nie
    zasługującego na akceptację wniosku, że następstwem wniesienia aportem
    przedsiębiorstwa byłoby zaniknięcie określonych kosztów uzyskania przychodów,
    pomimo ponoszenia, niezbędnych wydatków związanych z istniejącymi
    zobowiązaniami.”,
    - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2012 r. o sygn. akt II FSK
    613/11,
    - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2015 r. o sygn. akt II
    FSK 2039/13.

    W związku z przedstawionym powyżej uzasadnieniem, Spółka Przyjmująca nie postąpiła
    prawidłowo przyjmując, że nie ma prawa do zaliczenia do swoich kosztów uzyskania
    przychodów poniesionych wydatków, stanowiących koszty inne niż bezpośrednio
    związane z przychodem, dotyczących zakupu towarów i usług związanych z działalnością
    otrzymanego ZCP, udokumentowanych fakturami, które wpłynęły do Spółki Wnoszącej
    jeszcze przed Aportem ZCP i zostały zaksięgowane w ewidencji rachunkowej tej spółki, w
    sytuacji, gdy Spółka Wnosząca nie zaliczyła tych kosztów do kosztów uzyskania
    przychodów alokowanych do wspólników na podstawie art. 8 ustawy PIT. Spółka
    Przyjmująca miała prawo zaliczyć te wydatki do swoich kosztów uzyskania przychodów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe a w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji. W tym
    nie jest przedmiotem interpretacji ocena czy przedmiot aportu stanowi zorganizowaną
    część przedsiębiorstwa (powyższe przyjęto jako wskazany przez Państwa, niepodlegający
    ocenie element opisu sprawy) oraz kwestia poprawności rozliczeń i skutków podatkowych
    opisanego stanu faktycznego, występujących po stronie Spółki Wnoszącej (jej wspólników).
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy wskazać, że zagadnienie sukcesji
    podatkowej, tj. sytuację, w której dany podmiot (podatnik) wstępuje w prawa i obowiązki
    innego podmiotu m.in. korzystając z praw nabytych przez inny podmiot (innego
    podatnika) regulują przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Wskazać należy, że następstwo prawne polega na przejściu z jednego podmiotu na drugi
    określonych praw i obowiązków. W przypadku prawa podatkowego mamy do czynienia z
    pochodnym nabyciem praw, kiedy to następca prawny nabywa prawa i obowiązki
    przysługujące jego poprzednikowi prawnemu. Jest to nabycie translatywne, gdyż dotyczy
    praw poprzednio już istniejących. W prawie podatkowym może mieć miejsce następstwo
    prawne pod tytułem ogólnym (sukcesja uniwersalna), kiedy to mocą jednego zdarzenia
    prawnego dochodzi do nabycia całego lub części majątku, a nabywca wchodzi zarówno w
    prawa, jak i w obowiązki swego poprzednika prawnego.
    Inaczej rzecz ujmując, należy sprawdzić, czy każde prawo, które przysługiwałoby danemu
    podmiotowi (podatnikowi) przysługuje - na podstawie przepisów o sukcesji prawnej -
    innemu podmiotowi (podatnikowi), będącemu tzw. „następcą prawnym” tego pierwszego
    podmiotu (podatnika).
    Powyższe kwestie regulują przepisy działu III rozdziału 14 Ordynacji podatkowej. W
    regulacjach tych zawarta jest pozycja podatkowo-prawna dwóch kategorii podmiotów:
    następców prawnych oraz podmiotów przekształconych/dzielonych/przejmowanych.
    Zgodnie z art. 93 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej:
      § 1. Osoba prawna lub spółka komandytowo-akcyjna zawiązane (powstałe) w wyniku
      łączenia się:
        1) osób prawnych,
        2) osobowych spółek handlowych,
        3) osobowych i kapitałowych spółek handlowych
          - wstępują we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa
          i obowiązki każdej z łączących się osób lub spółek.

      § 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osoby prawnej i spółki komandytowo
      akcyjnej łączących się przez przejęcie:
        1) innej osoby prawnej (osób prawnych);
        2) osobowej spółki handlowej (osobowych spółek handlowych).
    Stosownie do art. 93a § 1 i 2 Ordynacji podatkowej:
      § 1. Osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku:
        1) przekształcenia innej osoby prawnej,
        2) przekształcenia spółki niemającej osobowości prawnej
          - wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa
          i obowiązki przekształcanej osoby lub spółki.
      § 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do:
          1) osobowej spółki handlowej zawiązanej (powstałej) w wyniku przekształcenia:
          a) innej spółki niemającej osobowości prawnej,
          b) spółki kapitałowej.
    Stosownie do art. 93c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej:
      § 1. Osoby prawne lub spółki komandytowo-akcyjne przejmujące albo osoby prawne
      lub spółki komandytowo-akcyjne powstałe w wyniku podziału wstępują, z dniem
      podziału albo z dniem wydzielenia albo z dniem wyodrębnienia, we wszelkie
      przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki osoby prawnej
      lub spółki komandytowo-akcyjnej dzielonej pozostające w związku z przydzielonymi
      im w planie podziału składnikami majątku.
      § 2. Przepis § 1 stosuje się, jeżeli majątek przejmowany na skutek podziału, a przy
      podziale przez wydzielenie albo podziale przez wyodrębnienie - także majątek osoby
      prawnej lub spółki komandytowo-akcyjnej dzielonej, stanowi zorganizowaną część
      przedsiębiorstwa.
    Z powyższego wynika, że następstwo podatkowe związane jest przede wszystkim ze
    zdarzeniami prawnymi określonymi jako: przekształcenie, połączenie, podział osób
    prawnych. Należy zaznaczyć, że następstwo podatkowe stanowi odstępstwo od reguły
    powiązania praw i obowiązków podatkowych z bytem prawnym wyłącznie podatnika, jest
    więc nietypową instytucją w prawie podatkowym. Z tychże względów, wszelkie tego
    rodzaju sytuacje, nawet dostatecznie uzasadnione ekonomicznie, muszą mieć
    wystarczającą podstawę prawną, aby móc wobec nich zastosować instytucję sukcesji
    podatkowej.
    Sukcesja podatkowa polega na przejęciu praw i obowiązków przez następcę prawnego lub
    podmiot przekształcony. Ordynacja podatkowa wiąże sukcesję podatkową z łączeniem się
    przedsiębiorstw, przejęciem, przekształceniem oraz podziałem przez wydzielenie. Oznacza
    to, że nabycie zorganizowanej części przedsiębiorstwa w drodze aportu nie mieści się w
    żadnym z powyższych zdarzeń, dlatego nie występuje w tym przypadku sukcesja
    podatkowa.
    To oznacza, że w przedmiotowej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy Ordynacji
    podatkowej regulujące uprawnienia podmiotów wynikające z tzw. sukcesji podatkowej, w
    szczególności zawarte w art. 93-93c tej Ordynacji, tj. sytuacja, w której dany podmiot
    (podatnik) korzysta z praw nabytych przez inny podmiot (innego podatnika).
    Wskazana powyżej okoliczność braku sukcesji podatkowej w przypadku nabycia
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa nie wyłącza jednak generalnego obowiązku, jaki
    ciąży na podatnikach podatku dochodowego od osób prawnych, w postaci prawidłowego
    ustalenia dochodu do opodatkowania za dany rok podatkowy.
    Nie ulega wątpliwości, że każda ze stron opisanej transakcji jest zobowiązana do
    prawidłowego ustalenia wysokości przychodów i kosztów podatkowych związanych z
    działalnością gospodarczą wykonywaną przed, jak i po wniesieniu aportem ZCP.
    W myśl art. 7 ust. 1 updop:

      Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    Zgodnie z art. 7 ust. 2 updop:
      Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Ustawodawca w updop nie definiuje pojęcia przychodu. W judykaturze powszechnie
    przyjmuje się, że przychodem jest każde przysporzenie, które ma charakter trwały
    (definitywny). Przykładowe przysporzenia uznawane za przychody zostały wymienione w
    art. 12 updop.
    Na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 updop:
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
      pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    W świetle art. 12 ust. 1 pkt 1 updop przychodem jest - co do zasady - każda wartość
    wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, mająca definitywny
    charakter, którą może on rozporządzać jak własną, o ile nie została wyłączona z
    przychodów podatkowych mocą art. 12 ust. 4 ww. ustawy. Użycie w powyższym przepisie
    sformułowania „otrzymane” oznacza, że momentem powstania przychodu pieniężnego
    jest moment otrzymania, czyli wpływu bezpośrednio do majątku podatnika (względnie na
    jego rachunek) wymienionych środków, skutkującego powstaniem po stronie podatnika
    możliwości dysponowania tymi środkami.
    Należy również dodać, że w art. 12 ust. 4 updop wyliczone zostały enumeratywnie te
    rodzaje przychodów uzyskiwanych przez podatnika, które nie stanowią podstawy
    ustalenia dochodu podlegającego opodatkowaniu. Innymi słowy art. 12 ust. 4 updop
    tworzy zamknięty katalog przychodów neutralnych podatkowo, co oznacza, że nie można
    go rozszerzać ponad te ich rodzaje, które wymienia ustawodawca.
    Powzięli Państwo wątpliwość czy Państwa Spółka (Spółka Przyjmująca aport) powinna
    rozpoznać przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    prawnych w wysokości otrzymanej po aporcie ZCP płatności od kontrahentów z tytułu
    zrealizowanej przez Spółkę Wnoszącą jeszcze przez aportem ZCP sprzedaży towarów i
    usług związanych z działalnością ZCP, w związku z przejętymi wierzytelnościami
    znajdującymi się wśród składników aportu.
    Należy się zgodzić się z Państwem, że w przypadku otrzymania przez Państwa Spółkę
    płatności od kontrahentów z tytułu zrealizowanej przez Spółkę Wnoszącą przez
    wniesieniem aportem ZCP sprzedaży towarów i usług związanych z działalnością
    wniesionego ZCP, w związku z przejętymi wierzytelnościami znajdującymi się wśród
    składników aportu, Państwa Spółka powinna rozpoznać przychód na podstawie art. 12
    ust. 1 pkt 1 updop w wysokości otrzymanych środków. Otrzymane środki będą
    stanowiły definitywne przysporzenie, powiększające aktywa Państwa Spółki.
    Nie ma w tej sytuacji znaczenia, że przychód w związku z powstaniem należności ze
    sprzedaży towarów i usług został rozpoznany przez Spółkę Wnoszącą aport. W
    przypadku nabycia zcp w drodze aportu nie mają bowiem zastosowania powołane
    wcześniej przepisy art. 93-93c Ordynacji podatkowej regulujące zasady sukcesji
    podatkowej. Spółka przyjmująca nie może być więc kontynuatorem rozliczeń
    podatkowych dokonanych w powyższym zakresie przez spółkę wnoszącą aport. Z
    punktu widzenia prawa podatkowego, wobec braku sukcesji podatkowej, mamy do
    czynienia z innym przychodem niż przychód z działalności gospodarczej rozpoznawany
    w spółce wnoszącej.

    Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie, w
    przypadku otrzymania przez Spółkę Przyjmującą po aporcie ZCP płatności z tytułu
    sprzedaży towarów i usług związanych z działalnością ZCP, zrealizowanej przez Spółkę
    Wnoszącą przed aportem ZCP, Spółka Przyjmująca będzie zobowiązana do rozpoznania
    przychodu w wysokości otrzymanej płatności od kontrahentów z tytułu zrealizowanej
    przez Spółkę Wnoszącą sprzedaży.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznano za prawidłowe.
    Przechodząc do kwestii ustalenia czy Państwa Spółka jako Spółka Przyjmująca postąpiła
    prawidłowo rozpoznając koszt uzyskania przychodów w wysokości wartości emisyjnej
    udziałów wydanych w zamian za wniesiony aport ZCP (równej w tym przypadku wartości
    nominalnej udziałów), wskazać należy, że stosownie do art. 15 ust. 1 updop:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty
      poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
      ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
      poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Stosownie do art. 15 ust. 1s updop:
      W przypadku nabycia w drodze wkładu niepieniężnego przedsiębiorstwa, jego
      zorganizowanej części lub komercjalizowanej własności intelektualnej wniesionej
      przez podmiot komercjalizujący wartość poszczególnych składników tego wkładu, w
      tym składników wchodzących w skład majątku przedsiębiorstwa lub jego
      zorganizowanej części, ustala się:
      1) w wysokości wartości początkowej, określonej w ewidencji środków trwałych oraz
        wartości niematerialnych i prawnych podmiotu wnoszącego wkład - w przypadku
        składników zaliczonych do środków trwałych lub wartości niematerialnych i
        prawnych;
      2) w wysokości przyjętej dla celów podatkowych i wynikającej z ksiąg podatkowych
        podmiotu wnoszącego wkład na dzień nabycia - w przypadku pozostałych
        składników.
    Innymi słowy, art. 15 ust. 1s pkt 2 updop, określa sposób wyceny majątku nabytego w
    ramach aportu przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, nie będącego u
    podmiotu wnoszącego aport środkiem trwałym lub wartością niematerialną i prawną i
    przewiduje kontynuację wyceny składników takiego majątku.
    Z kolei z art. 15 ust. 1u updop wynika, że:
      W przypadku zbycia składników majątku wchodzących w skład przedsiębiorstwa,
      jego zorganizowanej części lub komercjalizowanej własności intelektualnej
      wniesionej przez podmiot komercjalizujący, nabytych w sposób, o którym mowa w
      ust. 1s, koszty uzyskania przychodów ustala się w wysokości, o której mowa w tym
      przepisie, pomniejszonej o dokonane od tych składników odpisy amortyzacyjne.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 39a updop:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat w części niepokrytej
      przychodami uzyskanymi z nabytych wierzytelności, w tym nabytego pakietu
      wierzytelności;
    Należy zauważyć, że, co do zasady, aport ZCP jest neutralny podatkowo, tj. w związku z
    jego otrzymaniem nie dochodzi do powstania przychodu po stronie spółki wnoszącej i w
    konsekwencji kosztu po stronie spółki przyjmującej (art. 12 ust. 4 pkt 25 i art. 15 ust. 1j pkt
    5 updop). Z tym wiąże się również zasada kontynuacji wyceny składników majątku
    wniesionych w drodze aportu ZCP, wyrażona w przywołanym wyżej art. 15 ust. 1s updop.
    Zatem, w przypadku uzyskania spłaty wierzytelności, na potrzeby ustalenia kosztu
    uzyskania przychodu wartość nabytej wierzytelności powinna wynikać z art. 15 ust. 1s pkt

    2 updop, tj. być zbieżna z wartością wynikającą z ksiąg podatkowych podmiotu
    wnoszącego wkład na dzień nabycia.
    Jak wskazuje się w literaturze, w przypadku aportu przedsiębiorstwa lub zorganizowanej
    części przedsiębiorstwa, faktycznie poniesionym wydatkiem jest wydatek na nabycie całej
    zorganizowanej masy majątkowej. Nie ma natomiast wydatków poniesionych na nabycie
    poszczególnych składników majątkowych. Składnikom tym przypisuje się jedynie
    określoną wartość, która służy różnym rozliczeniom podatkowym, np. ustaleniu wartości
    początkowej lub dla celów amortyzacji czy kosztów uzyskania przychodów przy zbyciu.
    Dlatego też w art. 15 ust. 1s updop w odniesieniu do poszczególnych składników
    majątkowych wchodzących do przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, będących
    przedmiotem aportu, ustawodawca posługuje się wyłącznie terminem „wartość
    poszczególnych składników majątkowych” (a nie wydatki) i go definiuje. Za prawidłowe
    należy zatem uznać rozwiązanie, że w przypadku gdy spółka przejmuje aport w postaci
    przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, w skład którego wchodzą wierzytelności,
    kosztem uzyskania przychodu na skutek ich spłaty jest wartość tej wierzytelności przyjęta
    dla celów podatkowych i wynikająca z ksiąg podmiotu wnoszącego wkład na dzień nabycia
    (H. Litwińczuk, Opodatkowanie spółek, Walters Kluwer, Warszawa 2022, s. 78-79).
    W sprawie nie znajdzie zastosowania art. 15 ust. 1u updop dotyczący zbycia składników
    majątku nabytych w drodze aportu ZCP, ponieważ nie dochodzi do zbycia składnika
    majątku nabytego w drodze aportu ZCP (nie dochodzi do zbycia wierzytelności handlowej
    przez Spółkę Przyjmującą) tylko do jej spłaty przez kontrahenta na rzecz Spółki
    Przyjmującej. Jednak, w ocenie organu art. 15 ust. 1s updop nadal może znaleźć
    zastosowanie na zasadach ogólnych.
    Nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że kosztem uzyskania przychodu będzie
    wartość emisyjna udziałów wydanych w zamian za wniesiony aport w części przypadającej
    na uregulowaną wierzytelność. Wartość emisyjna udziałów wydawanych przez Spółkę
    Przyjmującą w zamian za aport odzwierciedla faktyczny wydatek na nabycie całej
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa (w tym z uwzględnieniem wartości firmy czy
    przejmowanych zobowiązań), a nie poszczególnych składników majątkowych
    wchodzących w jej skład. Nie można zatem stwierdzić, że wartość odzwierciedlałaby
    faktyczny wydatek na nabycie wierzytelności handlowej. Ponadto, brak jest podstaw, aby
    przyjmować wartość na podstawie wartości emisyjnej w przypadku neutralności
    podatkowej aportu ZCP. W tym przypadku, właściwe jest zastosowanie zasad ogólnych,
    opierających się o zasadę kontynuacji wyceny (art. 15 ust. 1s pkt 2 updop). Nie byłoby
    również celowe, gdyby w przypadku spłaty wierzytelności przyjąć koszt inny (w
    szczególności wyższy) niż w przypadku zbycia wierzytelności, gdzie uwzględniany byłby
    koszt przyjęty na zasadzie kontynuacji wyceny.
    Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie, Państwa
    Spółce przysługiwało prawo do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów w wysokości
    przyjętej dla celów podatkowych i wynikającej z ksiąg podatkowych Spółki Wnoszącej na
    dzień nabycia.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2, należało uznać za nieprawidłowe.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości dotyczących ustalenia czy Państwa Spółce
    przysługuje prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków, stanowiących
    koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodem, dotyczące zakupu towarów i usług
    związanych z działalnością otrzymanego ZCP, udokumentowane fakturami, które wpłynęły
    do Spółki Wnoszącej przed aportem ZCP i zaksięgowane w ewidencji rachunkowej tej
    spółki, należy wskazać, że zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania
    przychodów określają art. 15 i 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

    Zgodnie z powołanym już wcześniej art. 15 ust. 1 updop kosztami uzyskania przychodów
    są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych
    w art. 16 ust. 1.
    Na podstawie ww. regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz
    utrwalonej praktyki organów podatkowych i sądów administracyjnych, uznaje się, że aby
    wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą
    być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 updop nie uważa
      się za koszty uzyskania przychodów.
    Stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. b updop:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na spłatę innych
      zobowiązań, w tym z tytułu udzielonych gwarancji i poręczeń.
    Wskazane w tym przepisie wydatki nie stanowią katalogu zamkniętego, mają charakter
    przykładowy. Oznacza to, że nie tylko zobowiązania z tytułu gwarancji i poręczeń nie mogą
    być uznane za koszty uzyskania przychodów, ale także spłata innych zobowiązań. Dlatego
    też zasadnym jest przyjęcie, że dyspozycją tego przepisu objęte zostały także te
    zobowiązania, których obowiązek poniesienia, co do zasady, spoczywa z mocy prawa na
    innym niż podatnik podmiocie. Świadczy o tym użyte przez ustawodawcę sformułowanie
    „spłata innych zobowiązań” oraz podkreślenie, że do tej kategorii należy także spłata
    długów wynikających z poręczeń i gwarancji, a więc instytucji, które z natury swojej
    stanowią zabezpieczenie cudzego zobowiązania i z których wynika obowiązek zapłaty
    zobowiązania osoby trzeciej. Do tej grupy należy zatem zaliczyć także spłatę należności za
    dłużnika.
    W związku z aportem zorganizowanej części przedsiębiorstwa, Państwa Spółka przejęła
    zobowiązania związane z działalnością ZCP, które dotyczyły kosztów innych niż
    bezpośrednio związane z przychodami, w skład których wchodziły koszty usług
    telekomunikacyjnych, internetowych, pocztowych, monitoringu, usługi informatyczne,
    prawne, doradcze, usługi BHP, ochrony środowiska, opłaty za energię elektryczną, gaz,
    wodę, wywóz nieczystości. Faktury za te usługi wpłynęły do Spółki Wnoszącej i zostały
    zaksięgowane w ewidencji rachunkowej tej spółki przed wniesieniem Aportu ZCP.
    W tym miejscu należy ponownie zauważyć, że w przedmiotowej sprawie nie znajdują
    zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej regulujące uprawnienia podmiotów
    wynikające z tzw. sukcesji podatkowej, tj. sytuacja, w której dany podmiot (podatnik)
    korzysta z praw nabytych przez inny podmiot (innego podatnika). Innymi słowy, przepisy
    Ordynacji podatkowej nie przewidują, aby Spółka Przyjmująca aport wstępowała we
    wszelkie prawa i obowiązki Spółki Wnoszącej aport. Wyjaśnić również należy, że
    cywilistyczne następstwo prawne nie jest tożsame z następstwem unormowanym w
    zakresie i na użytek prawa podatkowego.

    Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że uregulowane przez Spółkę Przyjmującą
    faktury, które wpłynęły do Spółki Wnoszącej aport i przez nią zostały ujęte w księgach
    rachunkowych, nie stanowią w istocie zobowiązania Państwa Spółki, lecz Spółki Wnoszącej
    aport, a zatem poniesione wydatki na uregulowanie tych faktur, jako zobowiązanie innego
    podmiotu (Spółki Wnoszącej aport), nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów
    Państwa Spółki, a ich zapłata mieści się w kategorii wydatków „na spłatę innych
    zobowiązań” niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 16
    ust. 1 pkt 10 lit. b updop.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 uznano za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu fatycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa
    wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w
    których zapadły. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw
    podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie
    ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa
    podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
    Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
    Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
    (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.