Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.102.2025.1.JM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-18
Teza: Sfinansowanie (refinansowanie) przez Spółkę opisanych w
stanie faktycznym kosztów kursów, szkoleń i studiów
podyplomowych członków zarządu stanowi dla tych członków
zarządu przychód z nieodpłatnych świadczeń, o którym mowa
w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r., w związku z tym
Spółka jako płatnik powinna naliczyć, pobrać i wpłacić zaliczki
na podatek dochodowy od tych świadczeń.
Słowa kluczowe: członkowie-członkowie zarządu
przychód
studia-studia podyplomowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z samodzielnej
działalności.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z samodzielnej
działalności.-Umowy o zarządzanie przedsiębiorstwem.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Działalność wykonywana osobiście.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 13

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 31 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. Sp. z o.o. (dalej jako „Wnioskodawca” lub „Spółka”) prowadzi działalność w zakresie (...)
    zlokalizowanymi na terenie Polski.
    Członkowie zarządu świadczą usługi na rzecz Spółki na podstawie umów o świadczenie
    usług w zakresie zarządzania. Zawarte z członkami zarządu umowy o świadczenie usług w
    zakresie zarządzania przewidują ponoszenie lub refinansowanie przez Spółkę kosztów
    indywidualnego szkolenia członka zarządu związanego z przedmiotem umowy i
    obowiązkami umownymi do wysokości netto 15.000 zł w roku kalendarzowym
    obowiązywania umowy, o ile Rada Nadzorcza wyrazi zgodę na poniesienie lub
    refinansowanie kosztów takiego szkolenia.
    Spółka, za zgodą Rady Nadzorczej wyrażaną w uchwałach, ponosiła i zamierza ponosić
    takie wydatki na rzecz członków Zarządu. Są to wydatki na finansowanie lub
    refinansowanie następujących studiów podyplomowych:
    - (...)
    Finansowane przez Spółkę kursy, szkolenia oraz studia podyplomowe umożliwiają
    członkom zarządu zdobywanie kompetencji niezbędnych do należytego sprawowania
    funkcji zarządczych w Spółce. Nie są one ściśle związane z branżą w jakiej działa Spółka
    (np. studia menadżerskie MBA), ale są związane z przedmiotem zawartej ze Spółką umowy
    o świadczenie usług w zakresie zarządzania i wynikającymi z niej obowiązkami umownymi,
    w tym obowiązkiem działania z najwyższą starannością i profesjonalizmem.
    Na mocy umowy o świadczenie usług w zakresie zarządzania członek zarządu
    zobowiązany jest do świadczenia usług:
    1) z najwyższą starannością, sumiennością i profesjonalizmem wymaganym w
      powszechnie przyjętych standardach zarządzania, z zachowaniem lojalności wobec
      Spółki i dbałości o materialne i niematerialne interesy Spółki, przy przyjęciu zasady
      podejmowania ryzyka uzasadnionego gospodarczo i z uwzględnieniem ryzyka
      uzasadnionego z punktu widzenia realizowanych przez Spółkę zadań,
    2) w sposób zgodny z interesem Spółki i prowadzący do jej rozwoju, w szczególności
      poprzez osiągnięcie celów postawionych Spółce, w tym planowanych wyników
      gospodarczych i zamierzonej pozycji na rynku, wzrostu wartości jej aktywów, a także
      kreowanie pozytywnego wewnętrznego i zewnętrznego wizerunku Spółki.
    Członek zarządu oświadcza w umowie, że posiada odpowiednią wiedzę, doświadczenie
    oraz wszelkie niezbędne kompetencje do należytego i profesjonalnego wykonywania
    usług na warunkach umowy. Przy wykonywaniu usług zarządzający zobowiązany jest
    wykorzystywać swoje umiejętności oraz doświadczenie dla spraw i interesów Spółki.
    Spółka natomiast zobowiązuje się współdziałać z zarządzającym, w celu prawidłowej
    realizacji Umowy.
    Uczestnictwo członków zarządu w kursach językowych jest natomiast niezbędne z uwagi
    na fakt, że osoby te w ramach wykonywanych obowiązków muszą niejednokrotnie

    kontaktować się z osobami nieposługującymi się językiem polskim – zarówno w trakcie
    uczestnictwa w konferencjach, seminariach lub spotkaniach biznesowych związanych z
    przedmiotem działalności Spółki, jak również w trakcie odbywania zagranicznych podróży
    służbowych. Przy czym, zarówno uczestnictwo w ww. wydarzeniach jak i odbywanie
    zagranicznych podróży służbowych stanowi jeden z elementów świadczenia usług przez
    członka zarządu wynikający wprost z odpowiednich zapisów umowy o świadczenie usług
    w zakresie zarządzania. Do obowiązków członka zarządu należy również dbanie o dobry
    wizerunek Spółki i jej reprezentacja, a jednym z ogólnie wyznawanych standardów w
    Polsce jest, że w m.in. relacjach z kontrahentami zagranicznymi osoba na takim
    stanowisku wykazuje się znajomością języka obcego, w szczególności języka
    specjalistycznego (branżowego).
    Członkowie zarządu nie mogą wykorzystywać zdobytej w ramach opisanych powyżej
    kursów, szkoleń oraz studiów podyplomowych wiedzy oraz umiejętności do
    konkurencyjnej działalności zawodowej lub gospodarczej w trakcie pełnienia funkcji
    Członka Zarządu, o czym świadczy fakt, że członków zarządu w trakcie trwania umowy o
    świadczenie usług zarządzania obowiązuje zakaz konkurencji.
    Spółka jest płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, który na podstawie art.
    41 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. jest zobowiązany do naliczania, pobierania i
    odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od przychodów
    osiąganych przez osoby fizyczne sprawujące u niego funkcję członka zarządu. Przychody
    osiągane przez członków zarządu ze świadczenia usług zarządzania zaliczane są do
    przychodów z działalności wykonywanej osobiście, o których mowa w art. 13 pkt 7 w zw. z
    art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. Spółka jako płatnik nie doliczała wartości
    tego rodzaju wydatków do przychodów członków zarządu jako nieodpłatne świadczenie.

## Pytanie

Czy sfinansowanie (refinansowanie) przez Spółkę opisanych w stanie faktycznym kosztów
    kursów, szkoleń i studiów podyplomowych członków zarządu stanowi dla tych członków
    zarządu przychód z nieodpłatnych świadczeń, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy z
    dnia 26 lipca 1991 r., w związku z czym Spółka jako płatnik powinna naliczyć, pobrać i
    wpłacić zaliczki na podatek dochodowy od tych świadczeń?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, finansowanie (refinansowanie) przez Spółkę członkom zarządu
    opisanych w stanie faktycznym kosztów kursów, szkoleń i studiów podyplomowych nie
    generuje po stronie tych członków zarządu przychodu podlegającego opodatkowaniu na
    gruncie ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 226 ze zm., zwana dalej „ustawą z dnia 26 lipca 1991 r.”). Tym samym, po
    stronie Spółki, nie występują żadne obowiązki związane z pełnieniem funkcji płatnika w
    związku z finansowaniem (refinansowaniem) członkom zarządu opisanych kursów,
    szkoleń i studiów podyplomowych.
    Zgodnie z zasadą wyrażoną w treści art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r.,
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z
    wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na
    podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. Zgodnie z art. 10 ust. 1
    pkt 2 tej ustawy źródłem przychodów jest działalność wykonywana osobiście. W myśl art.
    13 pkt 9 ww. ustawy, za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie
    przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, w
    tym przychody z tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika
    pozarolniczej działalności gospodarczej – z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt
    7.

    Wyjątek, o którym mowa w cytowanym przepisie, odnosi się do przychodów
    otrzymywanych przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu
    zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych (art.
    13 pkt 7 ww. ustawy).
    W konsekwencji, przychody uzyskane na podstawie umowy o świadczenie usług
    zarządzania dla celów podatku dochodowego należy zawsze kwalifikować jako przychody
    z działalności wykonywanej osobiście – bez względu na to, czy osoba świadcząca usługi
    zarządzania (w tym członek zarządu) prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r., przychodami, z zastrzeżeniem art.
    14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych
    instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Jednocześnie, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r., osoby fizyczne
    prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z
    tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w
    art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na
    podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o
    miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o
    potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2
    lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. nie definiują pojęcia „nieodpłatne świadczenie”. W
    uchwałach z dnia 18 listopada 2002 r. (sygn. akt: FPS 9/02) oraz z dnia 16 października
    2006 r. (sygn. akt: II FPS 1/06) Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie terminu
    nieodpłatne świadczenie na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Stwierdził bowiem, że ma ono szerszy zakres niż w prawie cywilnym, ponieważ obejmuje
    wszelkie zjawiska o charakterze gospodarczym i zdarzenia prawne, których konsekwencją
    jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz
    gospodarcze w działalności osób prawnych, których następstwem jest nieodpłatne, czyli
    niezwiązane z kosztami lub inną formą świadczenia przysporzenie majątku tej osobie,
    mające wyraźny finansowy wymiar.
    Następnie NSA w uchwale z dnia 24 maja 2010 r. (sygn. akt II FPS 1/10) oraz w uchwale z
    dnia 24 października 2011 r. (sygn. akt II FPS 7/10) potwierdził, że stanowisko
    wypracowane w tym zakresie na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych ma również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych w
    stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 tej ustawy.
    Mając na uwadze obowiązujące przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r., a w szczególności
    niedookreślone pojęcie nieodpłatnych świadczeń, zawarte w art. 11 ust. 1 tej ustawy,
    stwierdzić należy, że dokonując oceny podatkowej przestawionego we wniosku stanu
    faktycznego należy posiłkować się wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca
    2014 r., (sygn. akt: K 7/13). Trybunał Konstytucyjny w ww. wyroku wskazał, że nie każde
    świadczenie oferowane przez pracodawcę swoim pracownikom należy kwalifikować do
    przychodów ze stosunku pracy. Wskazał, że za przychód mogą być uznane tylko takie
    świadczenia, które:
        po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
        dobrowolnie),

        po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i
        przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku,
        który musiałby ponieść,
        po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi
        (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Jakkolwiek w powyższym wyroku Trybunał Konstytucyjny odnosił się wprost do świadczeń
    oferowanych przez pracodawcę na rzecz osób pozostających w stosunku pracy
    (pracowników), niemniej jednak zarówno teza tego wyroku, jak i jego uzasadnienie mają
    zastosowanie również do osób fizycznych, które uzyskują przychody kwalifikowane do
    innych źródeł przychodów, w tym do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, o
    której mowa w art. 13 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r.
    Jedną z koniecznych przesłanek warunkujących powstanie przychodu z tytułu
    nieodpłatnego świadczenia jest powstanie (wystąpienie) korzyści finansowej. Korzyść ta
    może wystąpić w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który beneficjent
    świadczenia musiałby, tak czy inaczej sam ponieść. O powstaniu przychodu decyduje też
    okoliczność w czyim interesie świadczenie zostało poniesione. Mianowicie, czy w interesie
    Wnioskodawcy (świadczeniodawcy), czy też w interesie beneficjenta (świadczeniobiorcy).
    Przenosząc powyższe na grunt opisanego stanu faktycznego należy wskazać, co następuje:
    Finansowane przez Spółkę kursy, szkolenia oraz studia podyplomowe umożliwiają
    członkom zarządu zdobywanie kompetencji niezbędnych do należytego sprawowania
    funkcji zarządczych w Spółce. Nie są one ściśle związane z branżą w jakiej działa Spółka
    (np. studia menadżerskie MBA), ale są związane z przedmiotem zawartej ze Spółką umowy
    o świadczenie usług w zakresie zarządzania i wynikającymi z niej obowiązkami umownymi,
    w tym obowiązkiem działania z najwyższą starannością i profesjonalizmem.
    Na mocy umowy o świadczenie usług w zakresie zarządzania członek zarządu
    zobowiązany jest do świadczenia usług:
    1) z najwyższą starannością, sumiennością i profesjonalizmem wymaganym w
      powszechnie przyjętych standardach zarządzania, z zachowaniem lojalności wobec
      Spółki i dbałości o materialne i niematerialne interesy Spółki, przy przyjęciu zasady
      podejmowania ryzyka uzasadnionego gospodarczo i z uwzględnieniem ryzyka
      uzasadnionego z punktu widzenia realizowanych przez Spółkę zadań,
    2) w sposób zgodny z interesem Spółki i prowadzący do jej rozwoju, w szczególności
      poprzez osiągnięcie celów postawionych Spółce, w tym planowanych wyników
      gospodarczych i zamierzonej pozycji na rynku, wzrostu wartości jej aktywów, a także
      kreowanie pozytywnego wewnętrznego i zewnętrznego wizerunku Spółki.
    Członek zarządu oświadcza w umowie, że posiada odpowiednią wiedzę, doświadczenie
    oraz wszelkie niezbędne kompetencje do należytego i profesjonalnego wykonywania
    usług na warunkach umowy. Przy wykonywaniu usług zarządzający zobowiązany jest
    wykorzystywać swoje umiejętności oraz doświadczenie dla spraw i interesów Spółki.
    Spółka natomiast zobowiązuje się współdziałać z zarządzającym, w celu prawidłowej
    realizacji Umowy.
    Członkowie zarządu nie mogą wykorzystywać zdobytej w ramach opisanych powyżej
    kursów, szkoleń oraz studiów podyplomowych wiedzy oraz umiejętności do
    konkurencyjnej działalności zawodowej lub gospodarczej w trakcie pełnienia funkcji
    Członka Zarządu, o czym świadczy fakt, że członków zarządu w trakcie trwania umowy o
    świadczenie usług zarządzania obowiązuje zakaz konkurencji.
    Szkolenia, kursy oraz studia podyplomowe finansowanie (refinansowanie) przez Spółkę
    związane są z funkcją jaką członek zarządu pełni w Spółce i mają na celu poszerzenie
    wiedzy członków zarządu oraz podniesienie ich kwalifikacji w związku z zarządzaniem

    Spółką. Tego typu kursy, szkolenia oraz studia, choć nie są ściśle związane z branżą w
    jakiej działa Spółka, umożliwiają wykorzystanie nabytych kompetencji bezpośrednio przy
    realizacji powierzonych przez Spółkę zadań i obowiązków. Program tego typu szkoleń
    umożliwia członkom zarządu uzupełnienie wiedzy o nowoczesne metody zarządzania i
    sposoby stosowania tych metod w praktyce. Tego typu szkolenia mogą przyczynić się do
    uniknięcia podjęcia przez członka zarządu nietrafnych decyzji dotyczących zarządzania
    Spółką, co może przełożyć się bezpośrednio na jej kondycję finansową.
    Wobec powyższego należy przyjąć, że sfinansowanie (refinansowanie) opisanych w stanie
    faktycznym kursów, szkoleń oraz studiów jest realizowane w interesie Spółki, a nie
    członków zarządu. O celowości i związku z przeważającymi interesami Spółki nad
    potencjalną korzyścią członka zarządu świadczy to, że zasadność poniesienia lub
    sfinansowania wydatku oceniana jest każdorazowo przez członków Rady Nadzorczej,
    którzy analizują czy poniesienie lub refinansowanie kosztu odbywa się z pożytkiem dla
    Spółki. Spółka nie zaprzecza, że zdobyta wiedza i umiejętności mogą zostać wykorzystane
    przez członka zarządu w życiu zawodowym również po wygaśnięciu umowy zawartej ze
    Spółką, jednakże Rada Nadzorcza wyrażając zgodę na sfinansowanie/refinansowanie
    wydatków kieruje się w pierwszej kolejności interesami Spółki, a nie interesem członka
    zarządu.
    Prawidłowość powyższego twierdzenia wzmacnia fakt, że obowiązek udziału członka
    zarządu w tego typu szkoleniach pośrednio wynika z zapisów umów o świadczenie usług
    w zakresie zarządzania zawieranych z członkami zarządu przez Spółkę. Jak wskazano w
    opisie stanu faktycznego, zgodnie z zapisami umowy, członek zarządu powinien posiadać
    wszelkie niezbędne kompetencje do wykonywania usług na warunkach umowy. Przy
    wykonywaniu usług zarządzający zobowiązany jest wykorzystywać swoje umiejętności
    oraz doświadczenie dla spraw i interesów Spółki. Z kolei Spółka zobowiązuje się
    współdziałać z zarządzającym, w celu prawidłowej realizacji Umowy. Dodatkowo, zawarte
    z członkami zarządu umowy o świadczenie usług w zakresie zarządzania przewidują
    ponoszenie lub refinansowanie przez Spółkę kosztów indywidualnego szkolenia członka
    zarządu związanego z przedmiotem umowy i obowiązkami umownymi do wysokości netto
    15.000 zł w roku kalendarzowym obowiązywania umowy, o ile Rada Nadzorcza wyrazi
    zgodę na poniesienie lub refinansowanie kosztów takiego szkolenia.
    Podobna sytuacja występuje również w przypadku kursów językowych. Uczestnictwo
    członków zarządu w kursach językowych jest niezbędne z uwagi na fakt, że osoby te w
    ramach wykonywanych obowiązków muszą niejednokrotnie kontaktować się z osobami
    nieposługującymi się językiem polskim – zarówno w trakcie uczestnictwa w konferencjach,
    seminariach lub spotkaniach biznesowych związanych z przedmiotem działalności Spółki,
    jak również w trakcie odbywania zagranicznych podróży służbowych. Przy czym zarówno
    uczestnictwo w ww. wydarzeniach jak i odbywanie zagranicznych podróży służbowych
    stanowi jeden z elementów świadczenia usług przez członka zarządu wynikający wprost z
    odpowiednich zapisów umowy o świadczenie usług w zakresie zarządzania. Do
    obowiązków członka zarządu należy również dbanie o dobry wizerunek Spółki i jej
    reprezentacja, a jednym z ogólnie wyznawanych standardów w Polsce jest, że w m.in.
    relacjach z kontrahentami zagranicznymi osoba na takim stanowisku wykazuje się
    znajomością języka obcego, w szczególności języka specjalistycznego (branżowego).
    Tym samym, w ocenie Spółki, uczestnictwo członków zarządu w kursach językowych ma
    realizować interesy Spółki. Celem szkolenia jest osiągnięcie poziomu znajomości języka
    obcego umożliwiającego swobodną komunikację w ramach obowiązków służbowych oraz
    rozwinięcie możliwości komunikowana się w tych językach w środowisku
    międzynarodowym, rozwijanie wiedzy językowej z zakresu terminologii stosowanej w
    komunikacji biznesowej (w przeważającej mierze z zagranicznymi kontrahentami) oraz
    branżowej, przyswojenie i utrwalenie sformułowań i wyrażeń związanych z językiem

    branżowym. Program kursów jest zdeterminowany przede wszystkim specyfiką branży
    hotelarskiej oraz potrzebami językowymi wynikającymi z pełnionej przez członka zarządu
    funkcji.
    Należy zatem założyć, że gdyby członek zarządu nie pełnił określonej funkcji w Spółce
    zapewne nie byłby sam zainteresowany podnoszeniem swoich indywidualnych kwalifikacji
    językowych, gdyż nie byłoby mu to potrzebne w takim zakresie w jego codziennym życiu.
    Zatem w ocenie Spółki, w świetle wniosków jakie płyną z wyroku Trybunału
    Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. (sygn. akt: K 7/13), sfinansowane (refinansowanie)
    przez Spółkę członkom zarządu kursów językowych, nie stanowi dla tych osób przychodu z
    nieodpłatnych świadczeń, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. W
    związku z powyższym, Spółka nie ma obowiązku jako płatnik naliczania, pobierania i
    wpłacania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od tego typu świadczeń.
    Stanowisko zaprezentowane przez Spółkę znalazło również potwierdzenie w interpretacji
    indywidualnej:
        Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 11 lipca 2019 r. znak: 0113-KDIPT2-
        3.4011.325. 2019.3.IS,
        Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 16 stycznia 2020 r. znak: 0114-KDIP3-
        2.4011.590. 2019.1.JK2.
    Reasumując, wobec powyższego, w Państwa ocenie nie sposób uznać, że sfinansowanie
    (refinansowanie) szkoleń związanych z pełnionymi przez członka zarządu funkcjami
    zarządczymi, może stanowić dla członków zarządu przychód z nieodpłatnych świadczeń, o
    którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. – zwłaszcza w kontekście
    wniosków jakie płyną z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., (sygn.
    akt: K 7/13). Tym samym, Spółka nie ma obowiązku naliczania, pobierania i wpłacania
    zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od tego typu świadczeń.
    Stanowisko zaprezentowane przez Spółkę znalazło również potwierdzenie w interpretacji
    indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 27 listopada 2019 r. znak: (0113-
    KDIPT2-3. 4011.580.2019.1.GG).
    Zarówno opisane powyżej kursy, w tym kursy językowe jak i szkolenia oraz studia
    podyplomowe są ściśle powiązane z zarządzaniem Spółką przez członków zarządu.
    Zdobyta w ramach tych kursów, szkoleń oraz studiów podyplomowych wiedza jest
    wykorzystywana podczas pełnienia funkcji zarządczych w Spółce. Członkowie Zarządu nie
    mogą wykorzystywać zdobytej na tych kursach, szkoleniach oraz studiach
    podyplomowych wiedzy oraz umiejętności do konkurencyjnej działalności zawodowej lub
    gospodarczej, o czym świadczy fakt, że Członków Zarządu w trakcie trwania umowy o
    świadczenie usług zarządzania obowiązuje zakaz konkurencji.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 8 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 111):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Z uwagi na powyższe na płatniku ciążą trzy podstawowe obowiązki podatkowe, tj.:

    1) obliczenie,
    2) pobranie,
    3) wpłacenie
    - podatku, zaliczki lub raty.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Przepis art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Według art. 11 ust. 2 ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    W myśl przepisu art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
        gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych
        odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
        równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
        lokalu lub budynku;
      4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
        świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
        gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i
        miejsca udostępnienia.
    Przepis art. 11 ust. 2b powołanej ustawy stanowi, że:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Źródłem przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy jest:
      Działalność wykonywana osobiście.
    Jak wynika z art. 13 pkt 9 ww. ustawy:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 2, uważa się przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie
      przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze,
      w tym przychody z tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez

      podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej – z wyjątkiem przychodów, o
      których mowa w pkt 7.
    Stosownie do treści art. 13 pkt 7 cytowanej ustawy:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 2, uważa się przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich
      powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych
      organów stanowiących osób prawnych.
    Powołanie podatnika np. do składu zarządu, bez względu na sposób jego powołania,
    stanowi okoliczność, która powoduje zmianę kwalifikacji przychodu, jednakże nie wpływa
    na zmianę źródła przychodu, są to również przychody z działalności wykonywanej
    osobiście.
    Przychody członka zarządu spółki w przypadku zawarcia umowy o zarządzanie
    przedsiębiorstwem, kontraktu menedżerskiego lub umowy o podobnym charakterze (w
    tym również umowy o świadczenie usług zarządzania zawartej na czas pełnienia funkcji
    członka zarządu) stanowią przychody zaliczone do źródła określonego w art. 13 pkt 7
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (stanowi o tym „wyłączenie” określone
    w powołanym art. 13 pkt 9 tej ustawy). W spółkach kapitałowych zawarcie kontraktu
    menedżerskiego z członkiem zarządu kreuje wtórną podstawę powiązania menedżera ze
    spółką, bowiem podstawowe znaczenie ma powołanie go na członka zarządu tworzące
    stosunek członkostwa w zarządzie spółki regulowany przepisami Kodeksu spółek
    handlowych i innymi przepisami wewnętrznymi spółki.
    Konsekwencją zakwalifikowania przychodów z tytułu świadczenia usług zarządzania jako
    przychodów z działalności wykonywanej osobiście jest ich opodatkowanie za
    pośrednictwem płatnika – na zasadach określonych w art. 41 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W świetle art. 41 ust. 1 ww. ustawy:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w
      wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym
      miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę
      podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Członkowie Zarządu świadczą usługi na
    rzecz Spółki na podstawie umowy o świadczenie usług zarządzania. Zawarte z członkami
    zarządu umowy o świadczenie usług w zakresie zarządzania przewidują ponoszenie lub
    refinansowanie przez Spółkę kosztów indywidualnego szkolenia członka zarządu
    związanego z przedmiotem umowy i obowiązkami umownymi do wysokości netto 15.000
    zł w roku kalendarzowym obowiązywania umowy, o ile Rada Nadzorcza wyrazi zgodę na
    poniesienie lub refinansowanie kosztów takiego szkolenia.
    Spółka, za zgodą Rady Nadzorczej wyrażaną w uchwałach, ponosiła i zamierza ponosić
    takie wydatki na rzecz członków Zarządu. Są to wydatki na finansowanie lub
    refinansowanie następujących studiów podyplomowych: (...).
    Finansowane przez Spółkę kursy, szkolenia oraz studia podyplomowe umożliwiają
    członkom zarządu zdobywanie kompetencji niezbędnych do należytego sprawowania
    funkcji zarządczych w Spółce. Nie są one ściśle związane z branżą w jakiej działa Spółka
    (np. studia menadżerskie MBA), ale są związane z przedmiotem zawartej ze Spółką umowy
    o świadczenie usług w zakresie zarządzania i wynikającymi z niej obowiązkami umownymi,
    w tym obowiązkiem działania z najwyższą starannością i profesjonalizmem.

    Uczestnictwo członków zarządu w kursach językowych jest natomiast niezbędne z uwagi
    na fakt, że osoby te w ramach wykonywanych obowiązków muszą niejednokrotnie
    kontaktować się z osobami nieposługującymi się językiem polskim – zarówno w trakcie
    uczestnictwa w konferencjach, seminariach lub spotkaniach biznesowych związanych z
    przedmiotem działalności Spółki, jak również w trakcie odbywania zagranicznych podróży
    służbowych. Przy czym, zarówno uczestnictwo w ww. wydarzeniach jak i odbywanie
    zagranicznych podróży służbowych stanowi jeden z elementów świadczenia usług przez
    członka zarządu wynikający wprost z odpowiednich zapisów umowy o świadczenie usług
    w zakresie zarządzania. Do obowiązków członka zarządu należy również dbanie o dobry
    wizerunek Spółki i jej reprezentacja, a jednym z ogólnie wyznawanych standardów w
    Polsce jest, że w m.in. relacjach z kontrahentami zagranicznymi osoba na takim
    stanowisku wykazuje się znajomością języka obcego, w szczególności języka
    specjalistycznego (branżowego).
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Ponieważ przepisy ustawy nie zawierają legalnej definicji pojęcia „nieodpłatne
    świadczenia”, należy przyjąć takie rozumienie tego terminu, jakie ukształtowało się w
    orzecznictwie sądowo-administracyjnym.
    Pojęcie „nieodpłatne świadczenie” było m.in. przedmiotem interpretacji Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, który w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów 18 listopada
    2002 r., sygn. akt FSP 9/02 stwierdził, że „dla celów podatkowych pojęcie "nieodpłatnego
    świadczenia" (...) ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono nie tylko
    świadczenie w cywilistycznym znaczeniu (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony –
    por. art. 353 KC), ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i
    zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego
    podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób
    prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą
    ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy
    (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2002 r., III RN 106/01, jeszcze nie publ., a
    także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 1999 r., III RN 31/99 - OSNAPU 2000 nr 13
    poz. 496)”.
    W uchwale z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe
    stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób
    fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Kwestia rozumienia pojęcia „nieodpłatnych świadczeń” – w aspekcie świadczeń
    pracowniczych była przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z
    dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 dokonał ustalenia, jakie kryteria statuują nieodpłatne
    świadczenie do zakwalifikowania go jako przychodu pracownika z tytułu stosunku pracy.
    Trybunał Konstytucyjny definiując pojęcie „innych nieodpłatnych świadczeń” jako
    przychodu, w rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wskazał, że za przychód pracownika mogą być uznane takie świadczenia,
    które:
        po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
        dobrowolnie),
        po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i
        przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku,
        który musiałby ponieść,
        po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi
        (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

    Wobec tego, przyjęcie oceny uznającej konkretne świadczenie ze strony pracodawcy za
    przychód pracownika ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, winno opierać się na przesłankach wynikających z ww.
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które Trybunał
    Konstytucyjny w powołanym powyżej wyroku uznał za zgodne z Konstytucją i przedstawił
    ich interpretację.
    Należy też pokreślić, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze
    interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego, z pominięciem
    okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych.
    Co prawda w powyższym wyroku Trybunał Konstytucyjny odnosił się wprost do świadczeń
    oferowanych przez pracodawcę na rzecz osób pozostających w stosunku pracy
    (pracowników), niemniej jednak zarówno teza tego wyroku, jak i jego uzasadnienie mają
    zastosowanie również do osób fizycznych, które uzyskują przychody kwalifikowane do
    innych źródeł przychodów, w tym również do przychodów z działalności wykonywanej
    osobiście, o których mowa w art. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    uzyskiwanych przez członków zarządu (menedżerów).
    W kontekście pierwszego warunku Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że
    rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej
    okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez
    pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem
    ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej,
    rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku
    świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji,
    przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po
    stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy jest szersze, zaoszczędzenie wydatków
    musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. Jako przykład Trybunał
    Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie pracownika z miejsca zamieszkania do pracy. W
    ocenie Trybunału Konstytucyjnego zorganizowanie tego rodzaju transportu może
    oznaczać zaoszczędzenie wydatku po stronie pracownika i w konsekwencji może stanowić
    przysporzenie objęte podatkiem dochodowym.
    W odniesieniu natomiast do trzeciego warunku Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę.
    Mając powyższe na uwadze Trybunał Konstytucyjny zauważył, że, nieodpłatne świadczenie
    jest przychodem pracownika ze stosunku pracy – gdy świadczenie to powoduje
    wystąpienie po stronie pracownika przysporzenia: w postaci nabycia wymiernej korzyści
    majątkowej lub w postaci również wymiernego zaoszczędzenia wydatku. Nieodpłatne

    świadczenie jest przychodem pracownika, gdy zostało spełnione za zgodą pracownika, tj.
    gdy pracownik skorzystał z niego w pełni dobrowolnie. Zatem, pracodawca spełnił
    określone świadczenie na rzecz pracownika, gdy dysponował uprzednią zgodą pracownika
    na jego przyjęcie.
    Przychód pracownika będzie obejmował nieodpłatne świadczenie, gdy świadczenie to
    zostanie spełnione w interesie pracownika (a nie w interesie pracodawcy) i przyniesie
    pracownikowi korzyść w postaci powiększenia jego aktywów lub uniknięcia wydatku, który
    musiałby ponieść. W zakresie tego kryterium należy wskazać, że chodzi o realny charakter
    przysporzenia, jako warunku objęcia nieodpłatnego świadczenia podatkiem dochodowym.
    Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy korzyść jest wymierna i
    przypisana indywidualnemu pracownikowi, tj. nie jest dostępna w sposób ogólny dla
    wszystkich podmiotów. W sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie nie powoduje
    przysporzenia w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej, czy to w postaci również
    wymiernego zaoszczędzenia wydatku, to wówczas nie można mówić o przychodzie z
    tytułu nieodpłatnego świadczenia.
    W ocenie organu, w okolicznościach przedstawionych w treści wniosku przesłanki, o
    których mowa w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13,
    zostały spełnione.
    Po pierwsze, świadczenie zostanie spełnione za zgodą członków zarządu.
    Po drugie, świadczenie zostało spełnione w interesie członków zarządu. Co prawda wiedza
    zdobyta podczas kursów, szkoleń i studiów pomoże wywiązywać się im z obowiązku
    sprawowania funkcji zarządczych w Spółce, nie sposób jednak nie zauważyć, że wiedza ta
    nie zostanie utracona przez członków zarządu wraz z zakończeniem współpracy ze Spółką.
    To właśnie członkowie zarządu są bezpośrednim i końcowym beneficjentem korzyści
    wynikających z uczestnictwa w ww. kursach, szkoleniach i studiach, podnosząc tym
    samym swoje kwalifikacje, a umiejętności z nich wynikające będą mogły być przez nich
    wykorzystane nie tylko w okresie trwania współpracy ze Spółką, ale i w dalszej karierze
    zawodowej po zakończeniu tej współpracy. Co więcej, członkowie zarządu otrzymują
    konkretne przysporzenie majątkowe, bowiem gdyby nie pokrycie tych wydatków przez
    Spółkę, musieliby oni ponieść taki koszt z własnych środków. W sytuacji, w której Spółka
    pokrywa koszty kursów, szkoleń i studiów MBA członkom zarządu możemy mówić o
    uniknięciu przez nich wydatku, co skutkuje powstaniem przychodu podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Po trzecie, osiągnięta korzyść przez członków zarządu jest wymierna i przypisana
    indywidualnie do podatnika (danego członka zarządu).
    Odnosząc zatem powyższe do analizowanej sprawy, stwierdzam, że co do zasady
    ponoszone przez Państwa koszty studiów podyplomowych, kursów i szkoleń także kursów
    językowych nie związanych z branżą w jakiej działa Spółka, powinny zostać
    zakwalifikowane jako przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych. Zauważyć bowiem należy, że udział Członków Zarządu w ww.
    przedsięwzięciach nastawiony jest na poszerzenie ich indywidualnej wiedzy i umiejętności.
    Członkowie Zarządu otrzymują w ten sposób konkretne przysporzenie majątkowe,
    bowiem gdyby nie pokrycie wydatku na kurs/szkolenie/studia podyplomowe przez
    Państwa – osoby te musiałyby ponieść taki koszt z własnych środków.
    Wyjątkiem od powyższej zasady jest jedynie przypadek, gdy zarządzający został
    zobowiązany (np. w ramach zawartej umowy) do obowiązkowego uczestnictwa w
    konkretnych kursach/ szkoleniach/studiach podyplomowych. W takiej sytuacji, nie sposób
    mówić o powstaniu przychodu po stronie podatnika, gdy uczestnictwo w danych kursach
    /szkoleniach/studiach podyplomowych jest jednym z warunków wykonywania umowy, a
    odmowa wykonania tego obowiązku mogłaby skutkować np. rozwiązaniem umowy.
    W orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 wskazano,
    że aby można było mówić o powstaniu przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia,

    musi dojść do uzyskania korzyści w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku,
    który podatnik musiałby ponieść. W sytuacji, w której podatnik obowiązkowo odbywa
    kurs, szkolenie czy studia podyplomowe, które leżą w interesie spółki i za które sam
    podatnik nie zapłaciłby – nie można mówić o powstaniu jakiegokolwiek przychodu.
    Z wniosku nie wynika, aby Członek Zarządu na podstawie zawartej umowy był
    zobowiązany do odbycia wskazanych we wniosku kursów, szkoleń i studiów
    podyplomowych. Z wniosku nie wynika również, że nie odbycie tych kursów, szkoleń czy
    studiów podyplomowych skutkuje rozwiązaniem umowy o świadczenie usług zarządzania.
    We wniosku wskazano jedynie, że zawarte z członkami zarządu umowy o świadczenie
    usług w zakresie zarządzania przewidują ponoszenie lub refinansowanie przez Spółkę
    kosztów indywidualnego szkolenia członka zarządu związanego z przedmiotem umowy i
    obowiązkami umownymi do wysokości netto 15.000 zł w roku kalendarzowym
    obowiązywania umowy. Na mocy umowy o świadczenie usług w zakresie zarządzania
    członek zarządu zobowiązany jest do świadczenia usług:
    1) z najwyższą starannością, sumiennością i profesjonalizmem wymaganym w
      powszechnie przyjętych standardach zarządzania, z zachowaniem lojalności wobec
      Spółki i dbałości o materialne i niematerialne interesy Spółki, przy przyjęciu zasady
      podejmowania ryzyka uzasadnionego gospodarczo i z uwzględnieniem ryzyka
      uzasadnionego z punktu widzenia realizowanych przez Spółkę zadań,
    2) w sposób zgodny z interesem Spółki i prowadzący do jej rozwoju, w szczególności
      poprzez osiągnięcie celów postawionych Spółce, w tym planowanych wyników
      gospodarczych i zamierzonej pozycji na rynku, wzrostu wartości jej aktywów, a także
      kreowanie pozytywnego wewnętrznego i zewnętrznego wizerunku Spółki.
    Powyższe zapisy nie stanowią o obowiązku odbycia finansowanych/refinansowanych
    przez Spółkę szkoleń, kursów czy studiów podyplomowych. Ponadto, we wniosku
    zaznaczono, że nie są one ściśle związane z branżą w jakiej działa Spółka (np. studia
    menadżerskie MBA).
    W sytuacji, w której Państwo finansują/refinansują koszty szkoleń i studiów
    podyplomowych Członkowi Zarządu niezwiązanych ściśle z branżą w jakiej działa Spółka,
    możemy mówić o uniknięciu wydatku przez tego członka co skutkuje powstaniem
    przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, o
    którym mowa w art. 13 pkt 7 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Przychód ten powinien być rozpoznany w momencie, w którym Członek
    Zarządu otrzymał od Państwa prawo do skorzystania z tych nieodpłatnych świadczeń, co
    w przedmiotowej sprawie następuje w momencie zaistnienia najwcześniejszego zdarzenia
    tj. uregulowania należności za kurs/szkolenie/studia lub z chwilą rozpoczęcia lub
    kontynuowania nauki na danym kursie/szkoleniu/studiach podyplomowych przez Członka
    Zarządu. W zależności od przyjętego sposobu rozliczania płatności uprawniających do
    uczestnictwa (lub kontunuowania nauki) na danym kursie/szkoleniu/studiach będą to
    odpowiednio daty rozpoczęcia trymestru, semestru, kolejnego miesiąca itp.
    Z kolei w przypadku refundacji (zwrotu) poniesionych kosztów, przychód po stronie
    Członka Zarządu powstanie w momencie wpływu środków na jego rachunek bankowy, co
    wynika wprost z art. 11 ust. 1 ww. ustawy.
    Wobec powyższego, Państwo jako płatnik są zobowiązani naliczyć, pobrać i wpłacić zaliczki
    na podatek dochodowy od tych świadczeń.
    W tej części Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.
    Odnośnie kursu języka angielskiego, we wniosku poinformowano, że uczestnictwo
    członków zarządu w kursach językowych jest natomiast niezbędne z uwagi na fakt, że
    osoby te w ramach wykonywanych obowiązków muszą niejednokrotnie kontaktować się z
    osobami nieposługującymi się językiem polskim – zarówno w trakcie uczestnictwa w
    konferencjach, seminariach lub spotkaniach biznesowych związanych z przedmiotem

    działalności Spółki, jak również w trakcie odbywania zagranicznych podróży służbowych.
    Przy czym, zarówno uczestnictwo w ww. wydarzeniach jak i odbywanie zagranicznych
    podróży służbowych stanowi jeden z elementów świadczenia usług przez członka zarządu
    wynikający wprost z odpowiednich zapisów umowy o świadczenie usług w zakresie
    zarządzania. Do obowiązków członka zarządu należy również dbanie o dobry wizerunek
    Spółki i jej reprezentacja, a jednym z ogólnie wyznawanych standardów w Polsce jest, że w
    m.in. relacjach z kontrahentami zagranicznymi osoba na takim stanowisku wykazuje się
    znajomością języka obcego, w szczególności języka specjalistycznego (branżowego).
    Zatem, sfinansowanie (refinansowanie) przez Spółkę opisanych w stanie faktycznym
    kosztu kursu języka angielskiego niezbędnego w działalności Spółki (języka
    specjalistycznego, branżowego) nie stanowi dla Członków Zarządu przychodu, o którym
    mowa w art. 13 pkt 7 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Oznacza to, że z tego tytułu na Spółce nie będzie ciążył obowiązek pobrania i
    odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.
    W tej części Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji wskazuję, że zostały one wydane
    w indywidualnych sprawach i w odniesieniu do nich są wiążące.
    Ponadto zaznaczam, że interpretacje o sygn 0113-KDIPT2-3.4011.325.2019.3.IS oraz
    interpretacja sygn 0114-KDIP3-2.4011.590.2019.1.JK2 są zgodne ze stanowiskiem
    zaprezentowanym w niniejszej interpretacji.
    Natomiast interpretacja 0113-KDIPT2-3.4011.580.2019.1.GG dotyczy odmiennego stanu
    faktycznego, tzn. :
      Umowa o zarządzanie przewiduje postanowienie, że ze względu na przedmiot
      działalności Spółki, realizowane przez Nią cele i zadania, jak też ze względu na
      obowiązki Zarządzającego wynikające z Umowy, w tym obowiązek działania z
      najwyższą starannością i profesjonalizmem, Zarządzający zobowiązany jest do
      uczestnictwa w konferencjach, seminariach lub spotkaniach o charakterze
      biznesowym związanych z przedmiotem działalności Spółki i, o ile jest to konieczne
      dla realizacji tychże zobowiązań, odbywania podróży w kraju i za granicą.
    W przedstawionym przez Państwa stanie faktycznym umowa o zarządzanie nie przewiduje
    obowiązku uczestnictwa Członków Zarządu we wskazanych kursach, szkoleniach i
    studiach podyplomowych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.