Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.572.2025.1.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-17
Teza: Środki transportu, wynajmowane Wnioskodawcy przez
duńskich kontrahentów należy zakwalifikować jako
„urządzenia przemysłowe” w myśl art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o
CIT, a w konsekwencji Wnioskodawca będzie zobowiązany do
pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego z racji
zapłaty duńskim kontrahentom czynszu za najem tych
urządzeń.
Słowa kluczowe: Dania
pobór-pobór podatku u źródła
podatek-podatek dochodowy-zryczałtowany podatek
dochodowy
podatek-podatek pobierany u źródła
przyczepa
samochód-samochód ciężarowy
transport-środek transportu
urządzenie-urządzenie przemysłowe
wynajem-wynajem samochodów
zwolnienie
Zagadnienia: od niektórych przychodów osiąganych przez podatników
objętych ograniczonym obowiązkiem podatkowym-
Rodzaje świadczeń i usług podlegających opodatkowaniu
podatkiem u źródła
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 1
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Stawka podatku-Stawki 20% lub 10%
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca”) planuje rozszerzenie obecnie prowadzonego zakresu
    działalności gospodarczej w zakresie (...). W ramach planowanej działalności, Spółka
    zamierza wynajmować środki transportu – w szczególności (...) – od podmiotów mających
    siedzibę w Królestwie Danii.
    Zgodnie z posiadanymi przez Wnioskodawcę na moment składania wniosku informacjami:
    1. Umowy najmu będą zawierane z duńskimi przedsiębiorstwami będącymi rezydentami
      podatkowymi Królestwa Danii, podlegającymi opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym od osób prawnych w Danii, które jednocześnie nie posiadają zakładu na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu umowy między Rządem
      Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Królestwa Danii w sprawie unikania podwójnego
      opodatkowania oraz zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie
      podatków od dochodu.
    2. Każdy z duńskich kontrahentów będzie w stanie przedstawić Wnioskodawcy ważny
      certyfikat rezydencji podatkowej wydany przez właściwy organ podatkowy Królestwa
      Danii.
    3. Wynagrodzenie z tytułu najmu będzie uiszczane przez Wnioskodawcę na podstawie
      faktur wystawianych przez duńskich kontrahentów, a płatności będą realizowane
      przelewem na rachunki bankowe prowadzone w Danii.
    Wszystkie wynajmowane środki transportu będą wykorzystywane wyłącznie na potrzeby
    działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej oraz innych państw członkowskich Unii Europejskiej.

## Pytanie

Czy opisane w stanie faktycznym [powinno być: zdarzeniu przyszłym – przyp. organu]
    pojazdy ciężarowe, wynajmowane przez Wynajmującego na rzecz Wnioskodawcy, należy
    zakwalifikować jako „urządzenie przemysłowe” w myśl art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a
    w konsekwencji Wnioskodawca jest zobowiązany do pobrania zryczałtowanego podatku
    dochodowego z racji zapłaty duńskiemu kontrahentowi czynszu za najem tych pojazdów?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Zdaniem Wnioskodawcy, opisane w stanie faktycznym [powinno być: zdarzeniu przyszłym
    – przyp. organu] pojazdy ciężarowe nie wypełniają znamion „urządzenia przemysłowego”,
    co w konsekwencji spowoduje brak opodatkowania należności z tytułu ich najmu
    zryczałtowanym podatkiem dochodowym, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o
    CIT.
    W konsekwencji Wnioskodawca uważa, że w przywołanym stanie faktycznym [powinno
    być: zdarzeniu przyszłym – przyp. organu] nie będzie zobowiązany do pobrania podatku
    jako płatnik.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o CIT, podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Polski siedziby
    lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na
    terytorium Polski.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na
    terytorium Polski przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z
    odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych,
    znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z
    należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za
    użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka
    transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym
    doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) – ustala
    się w wysokości 20% przychodów.
    Artykuł 21 ust. 2 wskazuje, iż przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w
    sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Polska.
    Na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które
    dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są
    obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania
    wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
    przewidzianych w art. 22 ust. 1a–1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej
    umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką
    umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów
    podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.
    Zgodnie z art. 12 umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania pomiędzy Danią
    a Polską (dalej: „UPO Dania-Polska”):
    1. Należności licencyjne powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie
      uprawnionej mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się
      Państwie mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
    2. Jednakże należności, o których mowa w ustępie 1, mogą być również opodatkowane w
      Umawiającym się Państwie, w którym powstają, i zgodnie z prawem tego Państwa, ale
      jeżeli odbiorca jest właścicielem należności licencyjnych, podatek w ten sposób
      ustalony nie może przekroczyć 5% kwoty należności licencyjnych brutto.
    3. Określenie „należności licencyjne” użyte w tym artykule oznacza wszelkiego rodzaju
      należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich praw
      autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla
      kin, wszelkiego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy
      technologii lub procesu produkcyjnego, jak również za użytkowanie lub prawo do
      użytkowania jakiegokolwiek urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego
      lub za korzystanie z doświadczenia w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub
      naukowej.

    Pojęcie „urządzenie przemysłowe” nie jest w żaden sposób zdefiniowane zarówno przez
    ustawę o CIT, jak i UPO Dania-Polska. Zasadnym wydaje się więc dokonanie wykładni
    literalnej.
    Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego wydawnictwa PWN, pojęcie „urządzenie” należy
    rozumieć jako „mechanizm lub zespół mechanizmów, służący do wykonania określonych
    czynności”.
    Z kolei „przemysł” – produkcja materialna polegająca na wydobywaniu z ziemi bogactw
    naturalnych i wytwarzaniu produktów w sposób masowy przy użyciu urządzeń
    mechanicznych.
    Z punktu widzenia językowego, pojęcie „urządzenia przemysłowego” powinno być więc
    odczytywane jako mechanizm lub zespół mechanizmów, służący do wykonywania
    określonych czynności związanych z produkcją materialną polegającą na „wydobywaniu z
    ziemi bogactw naturalnych i wytwarzaniu produktów w sposób masowy przy użyciu
    urządzeń mechanicznych”.
    Na podstawie tak skonstruowanej definicji nasuwa się wniosek, iż aby dany środek
    transportu (np. ciężarówka) został uznany za urządzenie przemysłowe, musi on służyć w
    istotny sposób do wykonywania czynności związanych bezpośrednio z produkcją. Nie
    sposób więc uznać, iż pojazd ciężarowy pełniący funkcje logistyczne mógłby być w takich
    kategoriach rozpatrywany – zarówno z punktu widzenia cech konstrukcyjnych, jak i
    faktycznego przeznaczenia. Ich obecność nie wpływa bowiem na sam proces produkcyjny
    (w tym budowlany). Pojazdy pełnią jedynie funkcję pomocniczą względem procesu, służąc
    do przemieszczania rzeczy, co nie jest elementem produkcji sensu stricto.
    Problem klasyfikacji środków transportu jako urządzeń technicznych w myśl art. 21 ust. 1
    pkt 1 ustawy o CIT był poruszany wielokrotnie również w orzecznictwie. W wyroku z dnia 5
    czerwca 2018 r., sygn.: II FSK 1477/16, Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, iż w
    dokonywaniu takiej klasyfikacji istotne jest m.in. przeznaczenie funkcjonalne, faktyczne
    zastosowanie, czy bezpośrednie powiązanie z procesem produkcji.
    W ocenie Wnioskodawcy, opisanych pojazdów ciężarowych nie można uznać za
    „urządzenie przemysłowe”, gdyż nie spełniają one żadnych funkcji przemysłowych, w
    szczególności nie są wykorzystywane w procesach produkcyjnych. W oparciu o ich
    właściwości funkcjonalne i przeznaczenie oraz cechy konstrukcyjne, powinny one być
    traktowane jako środki transportu służące do przemieszczania towarów, których
    wykorzystanie ma jedynie charakter akcesoryjny względem działalności przemysłowej, a
    której to Wnioskodawca nie będzie w żaden sposób prowadził.
    Podobnie jak w przypadku komputerów czy kontenerów rozpatrywanych szeroko w
    orzecznictwie, kluczowe znaczenie ma przeznaczenie i funkcjonalność pojazdów – a nie ich
    ogólna techniczna złożoność.
    Tym samym w ocenie Wnioskodawcy ich związek z procesem produkcyjnym – powszednie
    nazywanym procesem przemysłowym jest zbyt odległy, aby uznać je za urządzenia
    przemysłowe. W związku z czym, opłaty których dokonywać będzie Wnioskodawca – nie
    powinny podlegać pod przepisy regulujące zryczałtowany podatek dochodowy od osób
    prawnych, a tym samym Wnioskodawca nie powinien występować w opisanym zdarzeniu
    przyszłym w roli płatnika podatku tego podatku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W

    związku z powyższym wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Zatem inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
        Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
        zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
        na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT:
        Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
        podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
        (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji,
        wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki
        organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania,
        siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca
        zawarcia umowy i wykonania świadczenia.
    Zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:
        Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
        wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów
        (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    W stosunku do niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku spoczywa na
    podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu.
    Katalog takich przychodów został określony w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT.
    Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
        Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
        przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z odsetek, z praw
        autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków
        towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z
        należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za
        użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także
        środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje
        związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub
        naukowej (know-how),
        – ustala się w wysokości 20% przychodów.
    W myśl art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:
        Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
        podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Z treści ww. przepisów wynika, że od niektórych przychodów osiąganych na terytorium
    Polski przez podatników podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu
    pobierany jest podatek dochodowy w sposób zryczałtowany. Podatek ten nazywany jest
    podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany
    jest przez podmiot polski wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta w trybie
    i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o CIT.
    Art. 26 ust. 1 ustawy o CIT stanowi, że:
        Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
        fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
        wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
        pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty

        zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
        przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
        właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie
        podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania
        siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem
        rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż
        określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania
        podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu
        podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej
        staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się
        charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w
        rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
    Powyższe regulacje prawne wskazują na fakt, że w przypadku podmiotu, który nie ma na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, a uzyskuje przychody na tym
    terytorium, w kwestii sposobu opodatkowania pierwszeństwo mają postanowienia
    właściwej umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu. Przy czym należy
    podkreślić, że zastosowanie stawki podatku wynikającej z takiej umowy lub niepobranie
    podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca
    siedziby podatnika do celów podatkowych, uzyskanym od niego zaświadczeniem
    (certyfikatem rezydencji), wydanym przez właściwy organ administracji podatkowej oraz
    spełnieniem innych przesłanek, o których mowa we wskazanym niżej art. 26 ust. 1 ustawy
    o CIT.
    Jak wskazano powyżej, w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT mieszczą się m.in.
    przychody z tytułu należności za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
    przemysłowego, w tym także środka transportu, co expressis verbis zostało wymienione w
    ww. przepisie.
    Biorąc pod uwagę opis sprawy w odniesieniu do regulacji zawartej w art. 21 ust. 1 pkt 1
    ustawy o CIT należy zaznaczyć, że w celu jej zastosowania konieczne jest spełnienie łącznie
    dwóch przesłanek: po pierwsze – należności muszą dotyczyć użytkowania lub prawa do
    użytkowania, po drugie – muszą dotyczyć urządzenia przemysłowego. Brak choćby jednej
    z powyższych przesłanek powoduje, że przepis ten nie ma zastosowania.
    Przepisy cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawierają
    definicji legalnej słowa „urządzenie przemysłowe”. Niezbędnym jest zatem odwołanie do
    języka potocznego, ponieważ regułom języka normatywnego odpowiadają określone
    dyrektywy wykładni językowej, w myśl których (...) przy tłumaczeniu znaczenia normy
    należy jej przypisać takie znaczenie, jakie ma ona w języku potocznym, chyba, że ważne
    względy przemawiają za odstępstwem od tego znaczenia (por. L. Morawski, Zasady
    wykładni prawa, Toruń 2010, s. 99). Za punkt wyjścia przy interpretacji znaczenia wyrazów
    „urządzenie” i „przemysłowe” należy przyjąć ich znaczenie słownikowe. Otóż, wyraz
    „urządzenie” występuje w znaczeniu: „przedmiotu o złożonej konstrukcji, wykonującego
    lub ułatwiającego określoną pracę” (Wielki słownik języka polskiego, http://www.wsjp.pl);
    „mechanizmu bądź zespołu mechanizmów, niekiedy bardzo skomplikowanych
    technicznie, służących do wykonywania określonych czynności, pełniących jakąś funkcję;
    przyrządu” (Nowy słownik języka polskiego, pod red. B. Dunaja, s. 749); „mechanizmu lub
    zespołu mechanizmów, służącego do wykonania określonych czynności” (Słownik języka
    polskiego PWN, http://sjp.pwn.pl). Zaś wyraz „przemysłowy” oznacza „związany z
    przemysłem, używany, stosowany w przemyśle” (Nowy słownik języka polskiego, por red.
    B. Dunaja, s. 543). Z kolei wyraz „przemysł” oznacza „działalność polegającą na produkcji
    towarów określonego rodzaju na dużą skalę, przy użyciu maszyn” (Wielki słownik języka
    polskiego, www.wsjp.pl); „podstawowy dział gospodarki, obejmujący masowe wytwarzanie
    za pomocą środków technicznych określonej grupy wyrobów” (Nowy słownik języka
    polskiego, pod red. B. Dunaja, s. 543).

    Taka definicja urządzenia przemysłowego została przyjęta i zaakceptowana w
    orzecznictwie sądowoadministracyjnym, opowiadającym się za tym aby pojęcie
    urządzenia przemysłowe było rozumiane maksymalnie szeroko (zob. np. wyrok NSA z
    siedzibą w Szczecinie z 16 maja 1995 r., sygn. akt SA/Sz 183/95). Zdaniem sądów
    administracyjnych, sformułowanie „użytkowanie urządzenia przemysłowego” jest ogólne,
    obejmuje wszelkie możliwe urządzenia stanowiące pewien zespół elementów
    technicznych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym panuje pogląd, że wyrażenie
    „urządzenie przemysłowe”, czyli urządzenie związane z przemysłem nie można zawężać
    do urządzeń wykorzystywanych bezpośrednio przy produkcji. Szerokie rozumienie
    „urządzenia przemysłowego” winno prowadzić do wniosku, że w zakresie tego pojęcia
    mieszczą się wszelkie wytwory przemysłowe, a więc także m.in. specjalistyczne narzędzia.
    Z przytoczonej powyżej definicji wynika, że urządzenie ma służyć do wykonywania danej
    czynności, ułatwiać pracę.
    Z wniosku wynika, że Spółka zamierza wynajmować środki transportu – w szczególności
    (...) – od podmiotów mających siedzibę w Królestwie Danii.
    Należy zatem stwierdzić, że przedstawione we wniosku (...) stanowią urządzenia
    przemysłowe w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Konstrukcja i brzmienie tego artykułu włączającego jednoznacznie do urządzeń
    przemysłowych środki transportu wskazuje, że wykładnia zawężająca rozumienie
    urządzenia przemysłowego tylko do związanego z przemysłem jako gałęzią gospodarki (w
    odróżnieniu od transportu, czy budownictwa) nie znajduje logicznego uzasadnienia.
    Brzmienie przytoczonych definicji pozwala uznać, że w analizowanym przypadku mamy do
    czynienia z urządzeniami przemysłowymi w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Co do zasady, należności z tytułu najmu urządzenia przemysłowego wypłacane na rzecz
    zagranicznego podmiotu podlegają obowiązkowi poboru podatku u źródła.
    W sprawie zatem zasadne będzie odwołanie się do stosownych zapisów umów o unikaniu
    podwójnego opodatkowania. W tej sprawie zastosowanie będą miały zatem
    postanowienia Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Danii w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu i majątku z dnia 6 grudnia 2001 r. (Dz. U. 2003 r. Nr 43
    poz. 368 ze zm., dalej: „UPO”) zmodyfikowanej przez Konwencję Wielostronną
    implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie
    erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę i Danię dnia
    7 czerwca 2017 r.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1-4 UPO:
        1. Należności licencyjne, powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane
        osobie uprawnionej mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim
        Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
        2. Jednakże należności, o których mowa w ustępie 1, mogą być również
        opodatkowane w Umawiającym się Państwie, w którym powstają, i zgodnie z
        prawem tego Państwa, ale jeżeli odbiorca jest właścicielem należności
        licencyjnych, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5% kwoty
        należności licencyjnych brutto.
        3. Określenie „należności licencyjne” użyte w tym artykule oznacza wszelkiego
        rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich
        praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z
        filmami dla kin, wszelkiego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu,
        tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego, jak również za użytkowanie lub

        prawo do użytkowania jakiegokolwiek urządzenia przemysłowego, handlowego
        lub naukowego lub za korzystanie z doświadczenia w dziedzinie przemysłowej,
        handlowej lub naukowej.
        4. Postanowienia ustępów 1 i 2 nie mają zastosowania, jeżeli osoba uprawniona
        do należności licencyjnych, mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w
        Umawiającym się Państwie, prowadzi w drugim Umawiającym się Państwie, z
        którego pochodzą należności licencyjne, działalność gospodarczą poprzez zakład
        w nim położony, a prawa lub majątek, z tytułu których wypłacane są należności
        licencyjne, faktycznie wiążą się z działalnością tego zakładu. W takim przypadku
        stosuje się postanowienia artykułu 7.
    W odniesieniu do interpretacji postanowień ww. konwencji UPO należy zastosować
    dyrektywy wykładni prawa międzynarodowego. Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z
    zasadą autonomiczności prawa podatkowego ustawa o podatku dochodowym od osób
    prawnych co do zasady dokonuje samodzielnej kwalifikacji prawnopodatkowej
    określonych dochodów, jednakże z uwagi na okoliczność, że opisane zdarzenie przyszłe
    dotyczy dochodów uzyskiwanych przez spółkę posiadającą siedzibę poza terytorium Polski
    przedmiotowy obowiązek podatkowy może zostać zmodyfikowany postanowieniami
    odpowiedniej umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zgodnie z zasadą
    wyrażoną w art. 91 ust. 2 Konstytucji RP.
    Podkreślić należy, że interpretując przepisy zawarte w konwencji o unikaniu podwójnego
    opodatkowania zawartej pomiędzy Polską, a Danią należy także zwrócić uwagę na tekst
    Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku, stanowiącej wzór umów
    w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie
    Komentarza do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie
    państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych
    w niej postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem
    powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy
    interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.
    Zatem obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy
    rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem.
    Odnosząc się zatem do analizy pojęcia „urządzenie przemysłowe” wskazać należy, że w
    wersji anglojęzycznej Konwencji Modelowej OECD (OECD Model Tax Convention on
    Income and on Capital), pojęciu urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego
    odpowiada zwrot „industrial, commercial, or scientific equipment”. Pojęcie „commercial”
    ma szersze znaczenie niż polski przymiotnik „handlowy” i oznacza również „komercyjny”
    (por. np. megaslownik.pl.), czyli związany z działalnością nastawioną na osiągnięcie zysku
    (por. sjp.pwn.pl).
    Natomiast w Raporcie będącym załącznikiem do Komentarza do Konwencji OECD (wersja
    pełna 2012 r., publ. w serwisie internetowym oecd.org, Raport R2) zatytułowanym „The
    Taxation of Income Derived from the Leasing of ICS (Industrial, Commercial or Scientific -
    przyp. Organu podatkowego) Equipment” (Opodatkowanie dochodu pochodzącego z
    wynajmu urządzeń przemysłowych, handlowych lub naukowych) jednoznacznie wskazano
    w pkt 10 lit. a) typowe przedmioty wynajmu: „office equipment, motor cars, containers,
    computers and plant”, czyli „urządzenia biurowe, samochody, kontenery, komputery,
    urządzenia fabryczne”.
    Zgodnie z Komentarzem do Konwencji OECD pojęcie urządzenia „ICS”, czyli urządzenia
    przemysłowego, handlowego lub naukowego jest kategorią nierozdzielną, oznaczającą
    urządzenia wykorzystywane w działalności o charakterze komercyjnym, profesjonalnym
    zarówno w działalności stricte przemysłowej, jak i szeroko rozumianej działalności
    handlowo-usługowej lub naukowej (w tym w działalności podmiotów świadczących usługi
    transportowe, telekomunikacyjne, budowlane, a także w energetyce, ciepłownictwie itp.).

    Za taką interpretacją przemawia również nie tylko wykładnia literalna art. 21 ust. 1 pkt 1
    ustawy o CIT (użyto sformułowania urządzenia przemysłowego, w tym środka transportu),
    ale także wykładnia celowościowa tego przepisu. Bez wątpienia bowiem zamiarem
    ustawodawcy było opodatkowanie wszelkich korzyści uzyskiwanych z wynajmu, leasingu i
    innych praw do użytkowania określonych urządzeń przez podmioty zagraniczne w Polsce.
    W orzecznictwie podkreśla się, że przyjęcie „wąskiego” rozumienia pojęcia „urządzenia
    przemysłowego” prowadziłoby do wyłączenia z opodatkowania dochodów uzyskiwanych
    przez osoby zagraniczne z tytułu używanych w szerokim zakresie przez krajowe podmioty
    gospodarcze różnego rodzaju urządzeń przemysłowych, stanowiących własność
    kontrahentów zagranicznych, co byłoby oczywiście sprzeczne z ratio legis art. 3 ust. 2 i art.
    21 ustawy o CIT.
    Również konstrukcja i brzmienie tego artykułu włączającego jednoznacznie do urządzeń
    przemysłowych środki transportu wskazuje, że wykładnia zawężająca rozumienia
    urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego tylko do związanego z wąsko
    rozumianym przemysłem lub handlem nie znajduje logicznego uzasadnienia (inaczej
    urządzenie transportowe nie mogłoby być uznane za przemysłowe).
    Zarówno analiza konstatacji Komitetu ds. Podatkowych OECD odnoszących się do art. 12
    Konwencji Modelowej OECD, jak i ww. orzecznictwa sądowego nie pozostawia zatem
    wątpliwości, że pojęcie „urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego” należy
    rozumieć szeroko i że pojęcie to obejmuje nie tylko urządzenia przemysłowe (w tym
    energetyczne), ale także m.in. urządzenia transportowe, budowlane, biurowe,
    komputerowe czy telekomunikacyjne.
    Stąd nie ma wątpliwości na gruncie międzynarodowego prawa podatkowego, że do
    kategorii „ICS equipment” (czyli urządzeń przemysłowych, handlowych lub naukowych)
    zalicza się:
    - statki, samoloty, samochody i inne pojazdy, dźwigi (ang. cranes), kontenery, rurociągi,
      okablowanie - por. Komitet Ekspertów (ONZ) ds. Współpracy Międzynarodowej w
      Sprawach Podatkowych na 14 sesji – Nowy Jork 3-6 kwietnia 2017 r. „Possible
      Amedments to the Commentary on Article 12 (Royalties); także wyrok NSA II FSK sygn.
      akt 1540/16;
    - zwyżki teleskopowe – por. wyroki NSA sygn. akt II FSK 1828/16; II FSK 1491/16; II FSK
      1422/16,
    - zwyżki montażowe oraz wózki widłowe - por. wyroki NSA sygn. akt II FSK 1166/16, II FSK
      1018/16, II FSK 931/16;
    - teleskopowe wózki widłowe - por. wyrok NSA sygn. akt II FSK 1139/16;
    - kontenery, samochody ciężarowe, statki - pkt 5 Raportu 2 „The taxation of income
      derived from the leasing of ICS equipment” w wersji pełnej Komentarza do Modelowej
      konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku OECD;
    - sprzęt biurowy, samochody, kontenery, komputery, urządzenia fabryczne, zakładowe -
      ang. plant – por. pkt 10 lit. a Raportu „The taxation of income derived from the leasing
      of ICS equipment” w wersji pełnej Komentarza do Modelowej konwencji w sprawie
      podatku od dochodu i majątku OECD.
    Należy zatem stwierdzić, że należności z tytułu użytkowania urządzeń przemysłowych –
    jakimi są na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT środki transportu – mieszczą się w
    definicji należności licencyjnych na mocy art. 12 ust. 3 UPO.
    W zaprezentowanym we wniosku zdarzeniu przyszłym należności z tytułu najmu środków
    transportu wypłacane na rzecz podmiotu duńskiego, są więc objęte zakresem art. 12 UPO
    w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT ponieważ stanowią należności licencyjne i co do
    zasady podlegają opodatkowaniu. Mając powyższe na uwadze, skoro UPO zalicza do
    należności licencyjnych także płatności za użytkowanie lub prawo do użytkowania

    jakiegokolwiek urządzenia przemysłowego i do takich należności przewiduje stosowną
    stawkę podatku, to na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT wypłacający te należności
    polski kontrahent obowiązany jest do pobrania podatku „u źródła”.
    Zatem opisane w zdarzeniu przyszłym środki transportu, wynajmowane Państwu przez
    duńskich kontrahentów, należy zakwalifikować jako „urządzenia przemysłowe” w myśl art.
    21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji będą Państwo zobowiązani do pobrania
    zryczałtowanego podatku dochodowego z racji zapłaty duńskim kontrahentom czynszu za
    najem tych urządzeń.
    Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do przywołanego przez Państwa wyroku zaznaczyć należy, że orzeczenia
    sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast organ, mimo że w
    ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami
    sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie
    stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi
        element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.