Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.817.2025.1.OS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-10
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży nieruchomości.
Słowa kluczowe: nieruchomości-nieruchomości wspólne
podatnik-podatnik czynny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy braku uznania Pana za podatnika podatku od towarów i usług w związku ze
    sprzedażą udziału w prawie wieczystego użytkowania działki nr A będącego we wspólności
    małżeńskiej.
    Uzupełnił go Pan pismem z 11 sierpnia 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

... (dalej jako „Wnioskodawca”) posiada miejsce zamieszkania na terytorium Polski i
    podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Wnioskodawca
    prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, zarejestrowaną w Centralnej Ewidencji i
    Informacji o Działalności Gospodarczej pod numerem NIP ..., pod firmą ".... Zgodnie z
    wpisem do CIEDG przeważającym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest Wynajem
    i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. W ramach prowadzonej
    jednoosobowej działalności gospodarczej Wnioskodawca zarejestrowany jest jako czynny
    podatnik VAT.
    Wnioskodawca 18 maja 2023 r. nabył prawo użytkowania wieczystego nieruchomości
    niezabudowanej – działki nr A położonej w ...przy ul. ... (obręb ..., jednostka rejestrowa ...)
    o powierzchni 1,4688 ha (dalej jako „Nieruchomość”). Nabycie to nastąpiło w rezultacie
    rozwiązania spółki jawnej ... Spółka Jawna (dalej jako „Spółka jawna”), w której
    Wnioskodawca pozostawał Wspólnikiem. Rozwiązanie Spółki jawnej nastąpiło w trybie art.
    67 w zw. z art. 58 Kodeksu spółek handlowych – bez przeprowadzania likwidacji, poprzez
    podział majątku Spółki między wspólników. W wyniku przeprowadzenia likwidacji Spółki
    jawnej, Wnioskodawca stał się jedynym użytkownikiem wieczystym Nieruchomości.
    Nabycie nastąpiło do majątku osobistego Wnioskodawcy. W odniesieniu do
    Nieruchomości po stronie spółki ... Spółka Jawna nie powstał obowiązek, o którym mowa
    w art. 14 ust. 1 ustawy o VAT. Tym samym nabycie przez Wnioskodawcę nieruchomości
    będącej przedmiotem zapytania, nastąpiło w ramach transakcji niepodlegającej
    opodatkowaniu podatkiem VAT, co oznacza, że transakcja ta nie została udokumentowana
    fakturą z wykazaną kwotą podatku VAT. Wnioskodawca nie dokonywał odliczenia podatku
    naliczonego przy wejściu w posiadanie Nieruchomości.
    Spółka jawna w toku prowadzonej działalności 04.11.2015 r. zawarła umowę przeniesienia
    prawa użytkowania wieczystego, na mocy której Spółka nabyła prawo użytkowania
    wieczystego Nieruchomości. Nieruchomość została wprowadzona do ewidencji środków
    trwałych w Spółce jawnej w listopadzie 2015 r. W okresie prowadzenia działalności w
    formie Spółki jawnej, 31.10.2017 r. pomiędzy Spółką jawną a ...Sp. z o.o. została podpisana
    umowa dzierżawy, na podstawie której, Spółka oddała Nieruchomość do używania i
    pobierania pożytków, a ... Sp. z o.o. jako dzierżawca zobowiązała się do zapłaty na rzecz
    Spółki jawnej czynszu z tego tytułu. Dla ... Sp. z o.o. została wówczas wydana decyzja o
    warunkach zabudowy Nieruchomości. Jak już wskazano, Wnioskodawca wszedł w
    posiadanie Nieruchomości w wyniku likwidacji Spółki jawnej. Na podstawie umowy z 21
    lipca 2023 r., Wnioskodawca wydzierżawił Nieruchomość dzierżawcy (osobie trzeciej) w
    celu stworzenia tymczasowej bazy pod budowę sieci ciepłociągowej. Dzierżawa trwała
    ponad miesiąc, do 31 sierpnia 2023 r. Wnioskodawca obciążył dzierżawcę czynszem
    powiększonym o VAT na podstawie wystawionej przez siebie faktury. Przychód z tytułu
    dzierżawy tej Nieruchomości Wnioskodawca opodatkował w oparciu o art. 6 ust. 1a
    ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych
    przez osoby fizyczne. Wnioskodawca pozostaje w związku małżeńskim. Po likwidacji Spółki
    Jawnej, Wnioskodawca nie zawierał umów majątkowych rozszerzających wspólność
    ustawową z małżonką dotyczących Nieruchomości. Wnioskodawcę i małżonkę łączy
    wspólność ustawowa majątkowa małżeńska. Następnie, 12 września 2023 r.
    Wnioskodawca dokonał następujących darowizn:
      darowizna ½ udziału w prawie użytkowania wieczystego Nieruchomości na rzecz
      syna Wnioskodawcy, ...;
      darowizna ½ udziału w prawie użytkowania wieczystego Nieruchomości do majątku
      wspólnego Wnioskodawcy oraz małżonki – ....
    Darowizny te korzystały ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od spadków i
    darowizn, przy czym z uwagi na zawarcie umowy darowizny w formie aktu notarialnego

    po stronie obdarowanych nie powstał obowiązek złożenia deklaracji SDZ-2, stosownie do
    art. 4a ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Darowizny były rezultatem
    osobistej decyzji Wnioskodawcy w zakresie zarządu majątkiem – podziału pomiędzy
    najbliższą rodzinę.
    Przedmiotem niniejszego wniosku jest planowana sprzedaż ½ udziału w prawie
    użytkowania wieczystego Nieruchomości z majątku wspólnego Wnioskodawcy na rzecz
    osoby trzeciej (dalej: Nabywca). Jednocześnie Wnioskodawca informuje, że sprzedaż ta nie
    była jeszcze planowana na etapie wspomnianej darowizny z 21 lipca 2023 r. ½ udziału w
    prawie użytkowania wieczystego.
    Nieruchomość stanowi majątek wspólny Wnioskodawcy i jego małżonki, który stanowi ich
    majątek prywatny. Nieruchomość nie stanowi majątku wykorzystywanego przez
    Wnioskodawcę do prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej. W
    szczególności, prawo do użytkowania wieczystego Nieruchomości nie zostało ujęte w
    ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji
    jednoosobowej działalności gospodarczej Wnioskodawcy. Dokonana darowizna i
    planowana przez Wnioskodawcę jako osobę fizyczną sprzedaż Nieruchomości nastąpiła i
    następować będzie wyłącznie w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Z zaświadczenia
    wydanego 8.05.2023 r. z upoważnienia Prezydenta Miasta ... wynika, że Nieruchomość
    położona jest na terenie, dla którego brak jest aktualnego miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego. Z wypisu z rejestru gruntów wydanego 2.05.2023 r. z
    upoważnienia Prezydenta Miasta ... wynika, że Nieruchomość oznaczona jest symbolem
    rodzaju użytków Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy). Od
    momentu nabycia Nieruchomości w drodze likwidacji Spółki jawnej, Wnioskodawca nie
    dokonywał żadnych zmian związanych z ich przeznaczeniem, z wyjątkiem wskazanego
    krótkoterminowego przeznaczenia pod dzierżawę. W okresie po ustaniu dzierżawy, w tym
    po dokonaniu wskazanych darowizn do momentu ich zbycia na rzecz Nabywcy,
    Nieruchomość nie była i nie jest przedmiotem działalności zarobkowej, w szczególności
    nie była i nie jest przedmiotem umowy najmu, dzierżawy czy odpłatnego korzystania.
    Wnioskodawca nie osiągał i nie osiąga przychodów z tej nieruchomości. Na działce nie jest
    i nie była prowadzona również działalność rolnicza. Wnioskodawca nie jest rolnikiem
    ryczałtowym w myśl art. 2 ust. 19 ustawy o VAT. Nieruchomość jest niezabudowana,
    nieogrodzona, nieuzbrojona i posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, w której
    poprowadzone są media. W Nieruchomości nie znajdują się jakiekolwiek przyłącza do
    mediów. Wnioskodawca nie ponosił i nie zamierza ponosić żadnych nakładów
    finansowych, które mogłyby uatrakcyjnić Nieruchomość ani nie zawierał żadnych umów,
    które prowadziłyby do uatrakcyjnienia Nieruchomości oraz podniesienia ich wartości. W
    szczególności Wnioskodawca wskazuje, że
      nie występował o podział Nieruchomości,
      nie dokonywał uzbrojenia terenu,
      nie wnioskował o przyłączenie Nieruchomości do mediów, przyłącza do sieci
      wodociągowej, gazowej, elektrycznej,
      nie dokonywał ogrodzenia Nieruchomości,
      nie występował o decyzję o warunkach zabudowy, zmianę miejscowego planu
      zagospodarowania przestrzennego.
    Wnioskodawca nie wyklucza ogłoszenia sprzedaży w środkach masowego przekazu
    (Internet, prasa) lub zaangażowanie pośrednika w sprzedaży nieruchomości - w zakresie
    typowym dla osoby prywatnej zbywającej nieruchomość (np. mieszkanie).
    Nieruchomość jest niezabudowana budynkami ani budowlami i w momencie sprzedaży
    również będzie niezabudowana. Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do

    podejmowania żadnych czynności przed zbyciem Nieruchomości. W szczególności
    Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do uzyskania prawomocnej decyzji o warunkach
    zabudowy obejmującej Nieruchomość umożliwiającej uzyskanie przez Nabywcę
    ostatecznej i prawomocnej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej
    pozwolenia na budowę na Nieruchomości. Wnioskodawca nie udzielił i nie planuje
    udzielać Nabywcy ani żadnej innej osobie pełnomocnictwa bądź innego umocowania
    prawnego do występowania w jego imieniu dotyczących przedmiotowej nieruchomości –
    w szczególności Wnioskodawca nie udzielał i nie zamierza udzielać upoważnienia w
    zakresie uzyskania zgód, pozwoleń, opinii, decyzji itp. dotyczących Nieruchomości.
    Nabywca jako strona kupująca przed nabyciem nie będzie dokonywać na Nieruchomości
    inwestycji infrastrukturalnych, które zwiększałyby ich atrakcyjność jak np. uzbrojenie
    terenu w media, ogrodzenie, budowa lub utwardzenie drogi.
    Niezależnie od tego, Wnioskodawca posiada inne nieruchomości, które wynajmuje, a
    przychody z tego tytułu traktuje jako przychody z tzw. najmu prywatnego i rozlicza w
    oparciu o art. 1 ust. 2 oraz art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym
    od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Inne nieruchomości będące
    własnością Wnioskodawcy nie są przedmiotem zapytania w ramach niniejszego wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej. Poza opisanymi we wniosku transakcjami
    Wnioskodawca nie wykonywał w ostatnich latach innych transakcji zbycia nieruchomości.
    Zapytanie Wnioskodawcy dotyczy wyłącznie odpłatnego zbycia Nieruchomości, tj.
    pozostającego we wspólności małżeńskiej ½ udziału w prawie użytkowania wieczystego
    Nieruchomości. Wnioskodawca przyjmuje, że w przypadku uznania stanowiska
    Wnioskodawcy w zakresie pytania za nieprawidłowe, dostawa Nieruchomości na rzecz
    Nabywcy nie będzie zwolniona z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ani też na podstawie
    przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, w związku z czym sprzedaż Nieruchomości
    będzie w całości podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według
    właściwej dla tej czynności stawki VAT.

## Pytanie

Czy w związku z planowaną sprzedażą nieruchomości Wnioskodawca będzie występować
    w ramach tej sprzedaży w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z planowaną sprzedażą nieruchomości
    Wnioskodawca nie będzie występować w ramach tej sprzedaży w charakterze podatnika
    podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Zakres
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług wyznaczają dwie przesłanki: przedmiotowa
    (opodatkowana jest dostawa towarów i świadczenie usług) oraz podmiotowa (dostawy te i
    usługi muszą być dokonywane przez podatnika, który działa w takim charakterze).
    Dostawa towarów podlega opodatkowaniu VAT wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest
    przez podmiot mający status podatnika VAT i działającego w takim charakterze w
    odniesieniu do danej transakcji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.

    W świetle powyższych przepisów uznanie, że osoba fizyczna dokonując sprzedaży gruntów
    działa jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą, wymaga ustalenia, że jej
    działalność ma charakter zawodowy (profesjonalny), stały (charakteryzujący się
    powtarzalnością czynności) i zorganizowany. Według ww. przepisów dostawa towarów
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy
    dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po
    zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT - co do zasady-mają dla określenia jego praw
    i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o VAT.
    Stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako
    podatnik podatku od towarów i usług wymaga każdorazowo oceny dokonanej na gruncie
    stanu faktycznego konkretnej sprawy. Oznacza to, że do oceny charakteru działania
    danego podmiotu w konkretnej sprawie, niezbędne jest każdorazowo ustalenie, czy
    zbywca podjął aktywne działania angażując środki podobne do wykorzystywanych przez
    producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    W doktrynie wskazuje się, że w kwestii opodatkowania sprzedaży nieruchomości istotne
    jest, czy w danej sprawie w celu dokonania sprzedaży podmiot podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust.
    2 ustawy co skutkowałoby koniecznością uznania sprzedającego nieruchomość za
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż następuje w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym. Nie jest zaś działalnością handlową, a zatem i gospodarczą,
    sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest
    związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Kryteria rozróżnienia działalności gospodarczej od zarządu majątkiem prywatnym
    wynikają z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (m.in. wyrok składu 7
    sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3
    /07, wyrok z 27 października 2009 r., sygn. akt I FSK 1043/08). NSA wskazuje, że
    warunkiem koniecznym uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika
    podatku od towarów i usług jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec,
    usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny
    zawód. Ani więc formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani
    okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo lecz z
    zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez
    każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten
    występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Zatem dostawa
    towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie
    wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo
    działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.
    Istotne dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z
    podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Zasadne jest zatem
    wykluczenie osób fizycznych z grona podatników VAT w przypadku, gdy dokonują
    sprzedaży towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został
    nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach
    działalności gospodarczej. W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od
    towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych
    transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi
    zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się
    majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą

    prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego
    podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Definicja działalności gospodarczej
    zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem podatnika
    tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w
    profesjonalnym obrocie gospodarczym. Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy
    sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż
    realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą, był
    przedmiotem orzeczenia TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław
    Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10). TSUE orzekł w tej sprawie,
    że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z
    siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres
    transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie - zdaniem Trybunału -
    okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu
    osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Całość powyższych
    elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego. Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy
    zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i
    usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Przykładowo podane
    zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych.
    Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    W przedstawionych okolicznościach nie sposób przypisać Wnioskodawcy zachowań
    handlowca, który działa w sposób profesjonalny, ciągły i zorganizowany, ani angażowania
    środków porównywalnych do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie obrotem
    nieruchomościami. W szczególności, następujące okoliczności przemawiają za uznaniem,
    że w tym przypadku Wnioskodawca nie działa jako podatnik VAT:
      Nieruchomość od dnia wejście w posiadanie przez Wnioskodawcę do dnia zbycia nie
      były przez wykorzystywane do celów zarobkowych, nie była przedmiotem umowy
      najmu, dzierżawy, bądź umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem
      krótkoterminowej umowy dzierżawy,
      Nieruchomość nie była wykorzystywana do prowadzonej działalności gospodarczej
      (krótkoterminowa dzierżawa rozliczona był na zasadach najmu prywatnego),
      Nieruchomość nie została ujęta w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych w jednoosobowej działalności gospodarczej
      Wnioskodawcy,
      Właściciele, w tym Wnioskodawca nie poczynili w stosunku do Nieruchomości
      jakichkolwiek działań dotyczących zwiększenia wartości czy też uatrakcyjnienia
      nieruchomości.
    W związku ze sprzedażą Nieruchomości do dnia dzisiejszego Wnioskodawca nie udzielił
    Nabywcy ani innemu podmiotowi pełnomocnictwa (zgody, upoważnienia) w celu
    występowania w sprawach dotyczących Nieruchomości.
    Zdaniem Wnioskodawcy, dotychczasowe aktywności stanowią jedynie racjonalny sposób
    zagospodarowania posiadanego mienia i nie przekraczają granic zwykłego zarządu
    majątkiem prywatnym. Powyższe okoliczności pozwalają uznać, że czynności
    podejmowane przez Wnioskodawcę nie mają charakteru profesjonalnego działania
    przypisywanego przedsiębiorcy i mieszczą się w zwykłych działaniach związanych z

    właściwym zarządem własnym majątkiem. W ocenie Wnioskodawcy również fakt, że
    prowadzi działalność gospodarczą i jest zarejestrowany jako podatnik VAT w związku z
    jednoosobową działalnością gospodarczą pozostaje bez znaczenia dla kwalifikacji
    podatkowej transakcji będącej przedmiotem wniosku.
    Jak wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2023 r., sygn. akt I
    FSK 552/20: „Przedsiębiorca ma możliwość zbycia składników majątku prywatnego bez
    związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, podejmując przy tym czynności mające
    na celu zwiększenie zysku (np. podział działek).” W kontekście tej sprawy należy zwrócić
    uwagę na treść zdania drugiego definicji pojęcia "działalność gospodarcza", w której mówi
    się o wykorzystywaniu m.in. towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce poprzez oddanie ich w
    stosunki obligacyjne (najem, dzierżawa, leasing itp.). Przy czym istotne jest, aby to
    wykorzystywanie następowało w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Zdaniem Wnioskodawcy, nie można uznać, że Nieruchomość była wykorzystywana w
    sposób ciągły w prowadzenia działalności, nawet w okresie krótkoterminowej dzierżawy.
    Była to wyłącznie transakcja incydentalna. O braku przypisania tej transakcji cech
    zorganizowania świadczy również fakt, iż przychody z tej dzierżawy opodatkowane zostały
    na zasadach ryczałtu ewidencjonowanego jako źródło najem prywatny.
    Zgodnie z art. 693 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (aktualnie Dz. U. z
    2023 r. poz. 1610 z późn. zm.) przez umowę dzierżawy jedna strona umowy zobowiązuje
    się oddać rzecz do używania i pobierania pożytków (wydzierżawiający), natomiast druga -
    do zapłaty umówionego czynszu (dzierżawca). Do dzierżawy stosuje się odpowiednio
    przepisy o najmie z zachowaniem przepisów Kodeksu cywilnego dotyczących dzierżawy.
    Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 30 stycznia
    2024 r., sygn. I SA/Gl 1047/23: „Przy rozstrzyganiu kwestii dotyczących ustalania
    podmiotowości prawnopodatkowej w zakresie dzierżawy działek, kluczowy jest
    zindywidualizowany stan faktyczny, którego poszczególne elementy mogą mieć
    fundamentalne znaczenie dla stwierdzenia, czy dany podmiot w odniesieniu do
    konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług. Odpłatność
    świadczenia nie przesądza sama przez się o tym, że stanowi ono element działalności
    gospodarczej. Przy takim założeniu należałoby uznać, że każdy podmiot pobierający
    wynagrodzenie za jakiekolwiek świadczenia (także np. pracę najemną) prowadzi
    działalność gospodarczą. To zaś pozostawałoby w sprzeczności z przytoczoną na wstępie
    definicją podatnika podatku od towarów i usług, która wymaga działania w sposób stały i
    zorganizowany dla celów zarobkowych (w celu osiągnięcia dochodu)”.
    Zatem sam fakt, że Wnioskodawca potraktował dzierżawę jako czynność podlegającą
    opodatkowaniu VAT, nie może przesądzać o uznaniu, że również zbycie tej Nieruchomości
    stanowi dostawę realizowaną przez podatnika. Każdą z tych czynności należy ocenić
    obiektywnie, kierując się definicją podatnika podatku od towarów i usług. Jak wskazuje się
    w orzecznictwie sądów administracyjnych sam fakt uznania dzierżawy gruntu co do
    zasady za działalność gospodarczą, nie ma automatycznego przeniesienia na późniejszą
    transakcję sprzedaży gruntu (prawomocne wyroki z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA
    /Wr 948/16 i I SA/Wr 949/16, utrzymane w mocy wyrokami z dnia 5 marca 2019 r., sygn.
    akt I FSK 384/17 i I FSK 385/17, wyroki z dnia 16 września 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 1585
    /19, z dnia 10 lutego 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 658/20). Stanowisko zaprezentowane w
    powołanych orzeczeniach oparte jest na wykładni prawa materialnego zaprezentowanej w
    wyroku TSUE w sprawie Słaby i Kuć, C-180/10 i C-181/10, (EU:C:2011:589), w którym
    wyraźnie odnoszono się do gruntu, który przed analizowaną transakcją jego sprzedaży,
    był przedmiotem działalności rolniczej, a zatem w myśl art. 9 ust. 1 Dyrektywy 112,
    przedmiotem działalności gospodarczej. Powyższe wynika z faktu, że każda transakcja

    powinna być rozpatrywana per se (por. wyrok TSUE Optigen i in., C-354/03, C-355/03 i C-
    484/03, EU:C:2006:16, pkt 47). Z brzmienia art. 2 pkt 1 lit. a Dyrektywy 112 wynika, że aby
    transakcja mogła podlegać VAT, podatnik musi "działać w takim charakterze".
    Natomiast podmiot dokonujący transakcji prywatnie nie działa w charakterze podatnika, a
    transakcja nie podlega VAT (zob. podobnie wyroki TSUE Armbrecht, C-291/92, EU:C:1995:
    304, pkt 16-18; Bakcsi, C-415/98, EU:C:2001:136, pkt 24). Natomiast podmiot dokonujący
    transakcji prywatnie nie działa w charakterze podatnika, a transakcja nie podlega VAT
    (zob. podobnie wyroki TS w sprawie: Dieter Armbrecht, EU:C:1995:304, pkt 16-18; Bakcsi,
    C-415/98, EU:C:2001:136, pkt 24). Ponadto w przypadku wykorzystywania dobra
    inwestycyjnego do celów zarówno zawodowych, jak i prywatnych zainteresowany ma, na
    potrzeby VAT, możliwość dokonania wyboru, czy zaliczyć to dobro w całości do majątku
    swojego przedsiębiorstwa, czy pozostawić całość w ramach majątku prywatnego,
    wyłączając je tym samym całkowicie z systemu VAT, czy też zaliczyć je do aktywów
    przedsiębiorstwa jedynie w zakresie wynikającym z rzeczywistego wykorzystania do celów
    zawodowych (zob. wyrok TS w sprawie Charles i Charles–Tijmens, C–434/03, EU:C:2005:
    463, pkt 23). Tak oto dobro takie może zostać wyłączone z systemu VAT, nawet jeśli
    częściowo jest wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej podatnika, który
    jednak pozbawiony jest wszelkiego prawa do odliczenia (zob. wyrok TS w sprawie Bakcsi,
    EU:C:2001:136, pkt 27). Ponadto podatnik sprzedający takie dobro, którego część
    postanowił zachować do użytku prywatnego, nie działa w takim charakterze, jeżeli chodzi
    o sprzedaż tej części (zob. podobnie wyrok TS w sprawie Dieter Armbrecht, EU:C:1995:304,
    pkt 24). Musi on jednak przejawiać przez cały okres posiadania danego dobra zamiar
    zachowania tego dobra (jego części) w swym majątku prywatnym (wyrok TSUE Armbrecht,
    C-291/92, EU:C:1995:304, pkt 21). Jednak sprzedaż przez podatnika terenu, który zaliczył
    on do swego majątku prywatnego, nie podlega VAT jedynie ze względu na ww.
    okoliczność. Jako że transakcje dokonane przez podatnika odpłatnie zasadniczo podlegają
    bowiem VAT, jeżeli podatnik działał w takim charakterze, toteż oprócz zaliczenia do
    prywatnego majątku konieczne jest jeszcze, aby sprzedaż taka została dokonana przez
    danego podatnika nie w ramach wykonywania jego działalności gospodarczej, lecz w
    ramach zarządzania i administrowania jego majątkiem prywatnym (wyrok TS Petar Kezić, s.
    p., Trgovina Prizma, C-331/14, EU:C:2015:456, pkt 22). Również w wyroku z dnia 22
    grudnia 2023 r., sygn. I SA/Wr 233/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
    uznał, że „sam fakt uznania dzierżawy gruntu za działalność gospodarczą nie ma
    automatycznego przeniesienia na późniejszą transakcję sprzedaży gruntu”.
    Zdaniem Wnioskodawcy, okoliczności rozpatrywanej sprawy opisane we wniosku o
    udzielenie interpretacji indywidualnej wprost wskazują, że Wnioskodawca przez cały okres
    posiadania Nieruchomości wykazywał zamiar ich zachowania w swym majątku prywatnym
    w stanie niepogorszonym i nie podejmował działań w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i
    usługodawców. Nie można tym samym uznać sprzedaży Nieruchomości (nawet jeśli była
    przedmiotem krótkoterminowej dzierżawy), za działalność gospodarczą. Zdaniem
    Wnioskodawcy na podstawie okoliczności opisanych we wniosku o udzielenie interpretacji
    nie można mu przypisać cech osoby prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie
    obrotu nieruchomościami. Podejmowane przez niego czynności odpowiadają zarządowi
    majątkiem prywatnym, a ich wąski zakres nie wypełnia definicji działalności gospodarczej z
    art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    Tym samym w ocenie Wnioskodawcy, nie dokona zbycia nieruchomości jako podatnik, o
    którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Skutkiem powyższego transakcja sprzedaży
    udziałów w Nieruchomość nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie gruntu
    traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy. Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale 7
    sędziów z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.), zwanej
    dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości;
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
      prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Należy w tym miejscu wyjaśnić, że prawo dopuszcza, aby własność tej samej rzeczy
    przysługiwała niepodzielnie kilku osobom. Na tym polega współwłasność w świetle art.
    195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
    Na mocy art. 195 ustawy Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Jak stanowi art. 196 § 1 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych
      współwłaścicieli.

    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego
    1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Jak stanowi art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    Jak wynika z art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Zgodnie z art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
    W myśl art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    W świetle art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    W oparciu o art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    W akcie notarialnym dokumentującym tego rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są
    oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa.
    Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą
    do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej
    trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.

    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.tych czynności.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania /92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego
    w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław
    Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Z ww. orzeczenia wynika m.in., że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na
    gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym
    wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w
    grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości
    dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą
    2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.
    Ponadto, Trybunał orzekł, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru
    decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.
    Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Zatem przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.:
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność

    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Aby ocenić czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymagana jest ocena każdorazowo odnosząca się do
    okoliczności faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim
    działania, jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.
    Jak wynika z opisu sprawy, nabył Pan prawo użytkowania wieczystego nieruchomości
    niezabudowanej – działki nr A. Nabycie to nastąpiło w rezultacie rozwiązania spółki jawnej,
    w której Pan pozostawał wspólnikiem. W wyniku przeprowadzenia likwidacji spółki jawnej,
    stał się Pan jedynym użytkownikiem wieczystym nieruchomości. Na podstawie umowy z
    21 lipca 2023 r., wydzierżawił Pan nieruchomość dzierżawcy (osobie trzeciej) w celu
    stworzenia tymczasowej bazy pod budowę sieci ciepłociągowej. Dzierżawa trwała ponad
    miesiąc, do 31 sierpnia 2023 r., obciążył Pan dzierżawcę czynszem powiększonym o VAT
    na podstawie wystawionej przez siebie faktury. Następnie, 12 września 2023 r. dokonał
    Pan następujących darowizn:
      darowizna ½ udziału w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości na rzecz
      syna;
      darowizna ½ udziału w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości do majątku
      wspólnego Pana oraz Pana małżonki.
    Zamierza Pan dokonać sprzedaży ½ udziału w prawie użytkowania wieczystego
    nieruchomości będącego we wspólności małżeńskiej. Nieruchomość ta:
      nie stanowi majątku wykorzystywanego przez Pana do prowadzenia jednoosobowej
      działalności gospodarczej, w szczególności, prawo do użytkowania wieczystego
      nieruchomości nie zostało ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych informacji Pana jednoosobowej działalności
      gospodarczej;
      od momentu nabycia nieruchomości w drodze likwidacji spółki jawnej, nie
      dokonywał Pan żadnych zmian związanych z ich przeznaczeniem, z wyjątkiem
      wskazanego krótkoterminowego przeznaczenia pod dzierżawę. W okresie po ustaniu
      dzierżawy, w tym po dokonaniu wskazanych darowizn do momentu ich zbycia na
      rzecz Nabywcy, nieruchomość nie była i nie jest przedmiotem działalności
      zarobkowej, w szczególności nie była i nie jest przedmiotem umowy najmu,
      dzierżawy czy odpłatnego korzystania;
      nieruchomość jest niezabudowana, nieogrodzona, nieuzbrojona i posiada
      bezpośredni dostęp do drogi publicznej, w której poprowadzone są media;
      nie ponosił Pan i nie zamierza ponosić żadnych nakładów finansowych, które
      mogłyby uatrakcyjnić nieruchomość ani nie zawierał żadnych umów, które
      prowadziłyby do uatrakcyjnienia nieruchomości oraz podniesienia ich wartości;
      nie występował Pan o podział nieruchomości,;
      nie dokonywał Pan uzbrojenia terenu;
      nie wnioskował Pan o przyłączenie nieruchomości do mediów, przyłącza do sieci
      wodociągowej, gazowej, elektrycznej;
      nie dokonywał Pan ogrodzenia nieruchomości;

      nie występował Pan o decyzję o warunkach zabudowy, zmianę miejscowego planu
      zagospodarowania przestrzennego;
      nie będzie Pan zobowiązany do podejmowania żadnych czynności przed zbyciem
      nieruchomości; w szczególności nie będzie Pan zobowiązany do uzyskania
      prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy obejmującej nieruchomość
      umożliwiającej uzyskanie przez Nabywcę ostatecznej i prawomocnej decyzji
      zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę na
      Nieruchomości;
      nie udzielił Pan i nie planuje udzielać Nabywcy ani żadnej innej osobie
      pełnomocnictwa bądź innego umocowania prawnego do występowania w Pana
      imieniu dotyczących przedmiotowej nieruchomości – w szczególności nie udzielał
      Pan i nie zamierza udzielać upoważnienia w zakresie uzyskania zgód, pozwoleń,
      opinii, decyzji itp. dotyczących nieruchomości. Nabywca jako strona kupująca przed
      nabyciem nie będzie dokonywać na Nieruchomości inwestycji infrastrukturalnych,
      które zwiększałyby ich atrakcyjność jak np. uzbrojenie terenu w media, ogrodzenie,
      budowa lub utwardzenie drogi.
    Jak już wyżej wskazano, istotnym dla określenia, czy w odniesieniu do konkretnej dostawy
    mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on
    działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu
    podmiotu jako podatnika VAT - co do zasady - mają dla określenia jego praw i obowiązków
    zastosowanie przepisy ustawy. Należy zatem ustalić, czy w odniesieniu do sprzedaży
    udziału w prawie wieczystego użytkowania działki nr A spełni Pan przesłanki do uznania
    Pana za podatnika podatku od towarów i usług.
    Należy zwrócić uwagę, że na mocy art. 693 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do
      używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Umowa dzierżawy jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem
    świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego
    wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość
    korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne, należne za używanie rzeczy
    przez jego dzierżawcę. Zatem, odpłatne udostępnianie nieruchomości innemu
    podmiotowi skutkuje uzyskiwaniem korzyści majątkowej po stronie wydzierżawiającego, a
    tym samym stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt
    1 ustawy. W konsekwencji wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności
    gospodarczej.
    W odniesieniu do przedstawionych okoliczności należy przede wszystkim zauważyć, że
    działka choć nabyta w rezultacie rozwiązania spółki jawnej do majątku prywatnego, była
    przedmiotem umowy dzierżawy. Obciążył Pan dzierżawcę czynszem powiększonym o VAT
    na podstawie wystawionej przez siebie faktury.
    Pomimo, że z opisu sprawy wynika, że nie dokonywał Pan jakichkolwiek czynności
    mających na celu zwiększenie wartości działki nr A, to z okoliczności przedstawionych w
    złożonym wniosku nie wynika, aby posiadana działka służyła wyłącznie do zaspokojenia
    Pana potrzeb osobistych przez cały okres jej posiadania. Sposób wykorzystania
    posiadanej działki przejawiający się w zawarciu umowy dzierżawy bezspornie wskazuje, że

    działka utraciła walor majątku osobistego, a charakter podjętych w tym zakresie działań
    nie stanowi zwykłego zarządzania majątkiem prywatnym, o którym mowa w powołanych
    powyżej orzeczeniach TSUE. Jak już wcześniej wskazano dzierżawa nieruchomości, stanowi
    odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zatem skoro zawarł Pan umowę dzierżawy w odniesieniu do opisanej nieruchomości, to
    stwierdzić należy, że nie będzie Pan zbywał majątku osobistego, ale majątek
    wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej. Majątek prywatny to majątek
    danej osoby fizycznej, który nie jest przez nią wykorzystywany dla potrzeb prowadzonej
    działalności gospodarczej, a w całym okresie posiadania tego majątku osoba ta musi
    wykazywać zamiar wykorzystywania go w ramach majątku osobistego. Wydzierżawianie
    przez Pana działki, powoduje, że jest ona wykorzystywana w prowadzonej przez Pana
    działalności gospodarczej, a nie wyłącznie w ramach majątku osobistego. Należy zwrócić
    uwagę na treść zdania drugiego definicji pojęcia „działalność gospodarcza” (art. 15 ust. 2
    ustawy), w której mówi się o wykorzystywaniu m.in. towarów w sposób ciągły do celów
    zarobkowych. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce poprzez oddanie ich w
    stosunki obligacyjne jak dzierżawa, co miało miejsce w analizowanym przypadku. Nie
    można tej działalności, związanej z dzierżawą interpretować inaczej niż jako cel osiągania
    korzyści majątkowych, a więc cel zarobkowy.
    W konsekwencji w przypadku sprzedaży udziału w prawie wieczystego użytkowania działki
    nr A będącego we wspólności małżeńskiej, nie można mówić, że w całym okresie
    posiadania nieruchomość stanowiła dla Pana wyłącznie majątek prywatny, służący celom
    własnym/osobistym. Zatem dzierżawa ww. działki wskazuje, że w sprawie wystąpią
    przesłanki stanowiące podstawę uznania Pana za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1
    ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy.
    Tym samym, odpowiadając na Pana pytanie stwierdzam, że planowana sprzedaż udziału
    w prawie wieczystego użytkowania działki nr A będącego we wspólności małżeńskiej,
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy, a Pan dla tej transakcji będzie
    działać jako podatnik podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.
    Zatem Pana stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zaznaczam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi
    Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym
    przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana
    interpretacja traci swą aktualność.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pana wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie
    mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.