Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-1.4011.360.2025.2.MR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-15
Teza: Skutki podatkowe podpisania ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt hipoteczny
kredyt-kredyt mieszkaniowy
ugody
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ordynacja podatkowa-Dział III Zobowiązania podatkowe-
Rozdział 1 Powstawanie zobowiąznia podatkowego-
Zaniechanie poboru podatku
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25-pkt 1

## Opis zdarzenia przyszłego

(sformułowany ostatecznie w uzupełnieniu wniosku z 28 lipca
    2025 r.)
    Wnioskodawcy (dalej określani też jako Kredytobiorcy) pozostają w związku małżeńskim, w
    którym obowiązuje ustrój wspólności małżeńskiej. Małżonkowie nie mają rozdzielności
    majątkowej.
    Wnioskodawcy (...) 2008 r. zawarli z Bankiem X. z siedzibą w (...) (dalej: Bank) „Umowę o
    kredyt hipoteczny nr (...)” datowaną na dzień (...) 2008 r. (dalej: Umowa kredytu lub
    Umowa), zmienioną „Aneksem nr (...) do Umowy o Kredyt Hipoteczny nr (...) z dnia (...)
    2008 r.” z datą (...) 2008 r., „Aneksem nr (...) do Umowy o Kredyt Hipoteczny nr (...)
    indeksowanej do CHF sporządzonym w dniu (...) 2008 (zwanej dalej „Umową”)” z datą (...)
    2014 r. oraz „Aneksem do Umowy nr (...) z dnia 2008-(...)” z datą (...) 2020 r.
    W § 2 ust. 3 Umowy określono cel Umowy, którym jest sfinansowanie nabycia od osoby
    fizycznej praw wynikających z umowy o wybudowanie nieruchomości mieszkalnej,
    położonej w X przy ul. A1 m. 1 (dalej także jako: nieruchomość; środki na ten cel: 322
    377,36 PLN) oraz na wykończenie nieruchomości (40 000 PLN). Ostatecznie Bank wypłacił
    Kredytobiorcom kwotę 362 377,37 PLN, a środki te zostały w całości przeznaczone na ww.
    cele. Wnioskodawcy zaciągnęli kredyt w celu realizacji jednej inwestycji mieszkaniowej, tj.
    zakupu i remontu nieruchomości, która jest wykorzystywana w celu zaspokojenia potrzeb
    mieszkaniowych gospodarstwa domowego Kredytobiorców.
    W § 2 ust. 5 oraz § 9 ust. 1 Umowy wskazano, że kredyt będzie zabezpieczony przez
    ustanowienie hipoteki na nieruchomości. Wnioskodawcom przysługuje obecnie prawo
    własności nieruchomości, która jest lokalem mieszkalnym stanowiącym odrębną
    nieruchomość.
    Kredytobiorcy zaciągnęli wspólne zobowiązanie względem Banku i odpowiadają solidarnie
    za spłatę kredytu. Wnioskodawcy wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe.
    Na dzień 27 czerwca 2025 r. bank pobrał od Wnioskodawców kwotę 518 455,15 zł, tj.
    ponad 143% „kwoty kredytu” podanej przez bank w § 2 ust. 1 Umowy (362 377,36 zł), a
    więc różnica ponad kwotę kredytu przysługująca do zwrotu Wnioskodawcom od banku
    wynosi aż 156 077,79 zł.
    Podkreślić należy, że w nieruchomości nie była prowadzona działalność gospodarcza, ale
    adres nieruchomości był wskazany przez pewien czas wyłącznie jako adres
    korespondencyjny dla działalności gospodarczych prowadzonych w innym miejscu niż

    Nieruchomość odrębnie przez samych Kredytobiorców, jak i przez brata Kredytobiorczyni.
    Nieruchomość nie była zatem wykorzystywana faktycznie do prowadzenia działalności
    gospodarczej, nie były w niej świadczone żadne usługi ani dostawy towarów, ale jedynie
    adres nieruchomości ze względów praktycznych był przez pewien okres czasu adresem do
    doręczania korespondencji dla firm prowadzonych przez Kredytobiorców i przez brata
    Kredytobiorczyni.
    Bank od 2008 r. regularnie pobiera od Kredytobiorców świadczenia w związku z Umową,
    tytułem m.in. rat kapitałowo-odsetkowych, składek ubezpieczeniowych, opłat.
    Kredytobiorcy, uświadomieni przez prawników co do skutków uznania Umowy za
    nieważną w całości, (...) 2024 r. złożyli w Banku reklamację zawierającą oświadczenie
    Kredytobiorców o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod
    wpływem błędu (zawarcia Umowy) i powołali się także m.in. na abuzywność klauzul
    kursowych Umowy i zarzucili nieważność Umowy. W tej samej reklamacji Kredytobiorcy
    złożyli również oświadczenie o potrąceniu wierzytelności Banku z tytułu wypłaconej kwoty
    kredytu w wysokości (zdaniem Banku) 362 377,37 zł z wymagalną wierzytelnością
    Kredytobiorców wobec Banku tytułem świadczeń nienależnie pobranych od nich przez
    Bank w związku z nieważną Umową w kwocie co najmniej 476 552,73 zł (stan na dzień 5
    maja 2024 r.). Do 5 maja 2024 r. Wnioskodawcy z tytułu kredytu spłacili na rzecz Banku
    (Bank pobrał od Wnioskodawców) kwotę 476 552,73 zł, która jest wyższa od kwoty kredytu
    wypłaconej przez Bank. Wobec niezastosowania się przez Bank do treści ww. Reklamacji,
    Kredytobiorcy wnieśli do Sądu Okręgowego w (...) „Pozew o zapłatę i ustalenie” z (...) 2024
    r., w którym Kredytobiorcy podtrzymali i szerzej uargumentowali swoje stanowisko
    odnośnie abuzywności części klauzul Umowy oraz nieważności Umowy kredytu w całości.
    Sprawa toczy się aktualnie pod sygnaturą (...).
    Kredytobiorcy rozważają zawarcie ugody pozasądowej z Bankiem, wedle której Bank w
    szczególności umorzy Kredytobiorcom określoną przez Bank kwotę – saldo pozostałe
    zdaniem Banku do spłaty na dzień zawarcia ugody, a nadto zapłaci Kredytobiorcom
    uzgodnioną kwotę, która będzie stanowiła „zwrot części umorzonych kwot”, należnych
    Wnioskodawcom z tytułu zwrotu wpłaconych przez nich rat kapitałowo-odsetkowych,
    prowizji i opłat koniecznych do zawarcia Umowy przez Wnioskodawców. Powyższa kwota
    wypłacona Wnioskodawcom nie stanowiłaby dla nich przysporzenia ponad kwoty
    uiszczone na rzecz Banku tytułem spłaty kredytu, gdyż byłaby niższa od różnicy między
    kwotą wpłaconą przez Kredytobiorców na rzecz Banku tytułem spłaty kredytu (518 455,15
    zł) a kwotą wypłaconą Kredytobiorcom przez Bank tytułem kredytu (362 377,36 zł). Ugoda
    stanowiłaby ostateczne rozliczenie między stronami i w wyniku jej zawarcia doszłoby do
    wygaśnięcia zobowiązań u obojga Wnioskodawców wobec Banku. Do zawarcia ugody
    doszłoby przed 31 grudnia 2026 r. „Uzgodniona kwota” jaka będzie wypłacona przez Bank
    Wnioskodawcom nie będzie stanowić „przysporzenia ponad kwoty uiszczane tytułem
    spłaty kredytu”, ale mieści się w ww. kwocie pobranej od Wnioskodawców nienależnie
    przez Bank, czyli w kwocie 518 455,15 zł, z czego normalnie do zwrotu przez Bank
    powinno być 156 077,79 zł. „Uzgodniona kwota”, którą wypłaci Wnioskodawcom Bank
    będzie zatem zwrotem dokonanych przez Wnioskodawców spłat rat kapitału i odsetek,
    ewentualnie opłat związanych z kredytem, takich jak prowizja.
    Żaden z Kredytobiorców nie korzystał dotychczas z zaniechania poboru podatku
    dochodowego, uregulowanego Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022
    r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz.U. z 2024 r. poz. 102).
    Uzupełnienie wniosku z 9 września 2025 r.
    Wnioskodawca wyjaśnił, iż świadczenia Wnioskodawców związane z Umową, tj. m.in. raty
    kapitałowo-odsetkowe, składki ubezpieczeniowe, opłaty oraz prowizje pobierane były na
    podstawie lub w związku z „Umową o kredyt hipoteczny nr (...)” z dnia (...).2008 r. zawartą
    z Bankiem X z siedzibą w (...) (dalej: Bank) zmienioną „Aneksem nr (...) do Umowy o Kredyt

    Hipoteczny nr (...) z dnia (...)2008 r.” z datą (...).2008 r. (dalej: Aneks nr. 1), „Aneksem nr 2
    do Umowy o Kredyt Hipoteczny nr (...) indeksowanej do CHF sporządzonym w dniu (...)
    -2008 (zwanej dalej „Umową”)” z datą (...).2014 r. (dalej: Aneks nr. 2) oraz „Aneksem do
    Umowy nr (...) z dnia 2008-(...)” z datą (...).2020 r. (dalej: Aneks nr 3).
    Zaznaczyć należy, iż w związku z Umową, na podstawie narzuconych Wnioskodawcom
    (Kredytobiorcom) nieuczciwych klauzul zabezpieczających interesy Banku kosztem
    majątku Kredytobiorców, Bank nie tylko pobiera nienależnie od Wnioskodawców
    świadczenia tytułem rat kapitałowo-odsetkowych, opłaty z tytułu „wyceny/kontroli
    inwestycji”, opłaty za sporządzone aneksy do Umowy, ale także pobiera (lub pobierał) inne
    świadczenia, opłaty i prowizje – inne niż raty kapitałowo-odsetkowe, co wynika z Umowy i
    Aneksów nr 1 i nr 2, tj.:
    a) składki z tytułu ubezpieczenia Nieruchomości „od ognia i innych zdarzeń losowych” (§
      5 ust. 1 tiret 1 Umowy w zw. z § 9 ust. 1 pkt 2) Umowy w zw. z § 2 Aneksu nr 1w zw. § 3
      Aneksu nr 1 w zw. § 4 Aneksu nr 1),
    b) składki w zw. z cesją praw z umów ubezpieczenia na życie Powodów (§ 5 ust. 1 tiret 6
      Umowy w zw. z § 9 ust. 1 pkt 3 Umowy w zw. z § 3 ust. 3 tiret 6 i 7 Umowy),
    c) świadczenia z tytułu tzw. ubezpieczenia pomostowego (§ 9 ust. 2-5 Umowy),
    d) składki ubezpieczenia od niskiego wkładu własnego (§ 9 ust. 7-10 Umowy w zw. z § 1
      Aneksu nr 2 w zw. z § 6 Aneksu nr 2),
    których zwrotu jako świadczeń nienależnych Wnioskodawcy domagają się w osobnym
    procesie cywilnym toczącym się przed Sądem Okręgowym w (...) pod sygn. (...) w związku z
    podniesionym tam zarzutem nieważności Umowy.
    Finansowanie ww. składek ubezpieczeniowych, opłat i prowizji nie odbywało się z kwoty
    udzielonego kredytu.
    W chwili zawarcia Umowy kredytu (...) 2008 r., zgodnie z w § 2 ust. 1 Umowy, kwota
    kredytu miała wynosić 362 377,36 zł, z czego zgodnie z § 2 ust. 3 Umowy kwota 40 000,00
    PLN miała być przeznaczona na wykończenie mieszkania, a kwota 322 377,36 PLN miała
    zostać przeznaczona na sfinansowanie nabycia od osoby fizycznej praw wynikających z
    umowy o wybudowanie nieruchomości mieszkalnej. Kredyt został zaciągnięty na realizację
    tylko jednej inwestycji mieszkaniowej. Kwota kredytu nie zawiera (nie zawierała) zatem
    żadnych kwot przeznaczonych na składki, na prowizje czy na jakiekolwiek inne
    ubezpieczenia.
    Ponadto wskazać należy, iż ewentualne umorzenie w planowanej ugodzie
    Wnioskodawcom przez Bank kwoty do spłaty tytułem kredytu nie będzie obejmować
    żadnych składek ubezpieczeniowych.
    Należy przypomnieć poniższą treść wniosku:
    Kredytobiorcy rozważają zawarcie ugody pozasądowej z Bankiem, wedle której Bank w
    szczególności umorzy Kredytobiorcom określoną przez Bank kwotę – salda pozostałego
    zdaniem Banku do spłaty na dzień zawarcia ugody, a nadto zapłaci Kredytobiorcom
    uzgodnioną kwotę, która będzie stanowiła zwrot części umorzonych kwot, należnych
    Wnioskodawcom z tytułu zwrotu wpłaconych przez nich rat kapitałowo-odsetkowych,
    prowizji i opłat koniecznych do zawarcia Umowy przez Wnioskodawców.
    Powyższa kwota wypłacona Wnioskodawcom nie stanowiłaby dla nich przysporzenia
    ponad kwoty uiszczone na rzecz Banku tytułem spłaty kredytu, gdyż byłaby niższa od
    różnicy między kwotą wpłaconą przez Kredytobiorców na rzecz Banku tytułem spłaty
    kredytu a kwotą wypłaconą Kredytobiorcom przez Bank tytułem kredytu. Ugoda
    stanowiłaby ostateczne rozliczenie między stronami i w wyniku jej zawarcia doszłoby do
    wygaśnięcia zobowiązań Wnioskodawców wobec Banku. Do zawarcia ugody doszłoby
    przed 31 grudnia 2026 r.

    „Uzgodniona kwota” jaka będzie wypłacona przez Bank Wnioskodawcom nie będzie
    stanowić „przysporzenia ponad kwoty uiszczane tytułem spłaty kredytu”, ale mieści się w
    ww. kwocie pobranej od Wnioskodawców nienależnie przez Bank, czyli w kwocie 518
    455,15 zł, z czego normalnie do zwrotu przez Bank powinno być 156 077,79 zł.
    „Uzgodniona kwota w planowanej ugodzie”, którą wypłaci Wnioskodawcom Bank będzie
    zatem zwrotem dokonanych przez Wnioskodawców spłat rat kapitału i odsetek oraz
    ewentualnie opłat związanych z kredytem, takich jak prowizja”.
    Trzeba również przypomnieć, iż zgodnie z § 1 ust.1 oraz § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra
    Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego
    od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym
    na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 102 z późn. zm., dalej: Rozporządzenie):
    1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku gdy:
        a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
        inwestycji mieszkaniowej, oraz
        b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
        mieszkaniowej;
    2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
      umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
      szczególności ubezpieczeń.
    Do umorzenia w ramach planowanej ugody z Bankiem będą tylko te rodzaje świadczeń,
    które są wymienione powyżej w przywołanym §1 ust. 2 pkt 1-3 Rozporządzenia.
    W świetle przywołanych wyżej wyjaśnień Wnioskodawców i treści przytoczonych
    przepisów Rozporządzenia nie powinno już być wątpliwości odnośnie do istnienia
    wystarczających podstaw do uwzględnienia Wniosku. Podtrzymują Państwo zatem
    Wniosek w pełnym zakresie i wnoszą o jego dalsze, możliwie niezwłoczne procedowanie i
    wydanie interpretacji dla Wnioskodawców.
    Pytanie (sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku z 28 lipca 2025 r.)
    Czy prawidłowa jest interpretacja § 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca
    2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz.U. z 2024 r. poz. 102), w myśl której, jeżeli Wnioskodawcy zawrą ugodę z Bankiem do
    31 grudnia 2026 r. na warunkach opisanych w pkt 84 to ich dochód z tytułu umorzenia
    kredytu hipotecznego, jak i wskazana wypłata kwoty ze strony Banku, będą objęte
    zaniechaniem poboru podatku dochodowego od osób fizycznych i Wnioskodawcy nie
    będą mieli obowiązku wykazywania tych kwot w zeznaniu rocznym jako przychodu i
    uregulowania podatku dochodowego należnego od tej kwoty?
    Państwa stanowisko w sprawie (sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku z 28
    lipca 2025 r.)

    Zdaniem Wnioskodawców, w przypadku zawarcia ugody z Bankiem, opisanej w stanie
    faktycznym, dochód z tytułu umorzenia kredytu hipotecznego, jak i wspomniana w opisie
    stanu faktycznego wypłata kwoty przez Bank na rzecz Wnioskodawców, stanowiąca zwrot
    części ich nadpłaty ponad kwotę udzielonego przez Bank kapitału, będą objęte
    zaniechaniem poboru podatku dochodowego od osób fizycznych i Wnioskodawcy nie
    będą mieli obowiązku wykazywania umorzonej kwoty w zeznaniu rocznym jako przychodu
    i zapłaty podatku dochodowego od uzyskanej kwoty.
    Umorzenie kredytu, jego części lub odsetek stanowi dla kredytobiorcy przychód z „innego
    źródła”, w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm., dalej „uPIT”) i co do zasady podlega
    opodatkowaniu.
    § 1 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz.U. z 2024 r.
    poz. 102 ze zm., dalej: „Rozporządzenie”) stanowi, że „Zarządza się zaniechanie poboru
    podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
    1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
      mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
      kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
      mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej;
    2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
      udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do
      waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego
      oprocentowania”.
    Umowa kredytu została zawarta wspólnie przez Wnioskodawców, a środki z uzyskanego
    kredytu zostały przeznaczone na sfinansowanie nabycia od osoby fizycznej praw
    wynikających z umowy o wybudowanie nieruchomości mieszkalnej oraz na wykończenie
    nieruchomości. Wnioskodawcy prowadzą wspólnie jedno gospodarstwo domowe w
    rozumieniu § 1 ust. 6 Rozporządzenia. Celem kredytu była więc jedna inwestycja
    mieszkaniowa w rozumieniu § 1 ust. 5 Rozporządzenia. Żaden z Wnioskodawców nie
    korzystał dotychczas z zaniechania poboru od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej (§ 1
    ust. 1 pkt 1 lit. b Rozporządzenia).
    Ugoda, którą planują zawrzeć Wnioskodawcy, ma dotyczyć umorzenia kwoty części
    kapitału kredytu, części odsetek i prowizji od kredytu (§ 1 ust. 2 Rozporządzenia).
    Umowa kredytu została przez Wnioskodawców zawarta z Bankiem w dniu (...) 2008 r.
    Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 1 Umowy zabezpieczeniem spłaty kredytu jest hipoteka kaucyjna
    na nieruchomości do wysokości 616 041,51 zł, a kredyt został zaciągnięty w celu nabycia
    nieruchomości i jej wykończenia (tj. na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1
    uPIT). Stanowi on więc „kredyt mieszkaniowy” w rozumieniu § 3 ust. 1 Rozporządzenia.
    W związku z powyższym, umorzenie określonych kwot dotyczących kredytu zaciągniętego
    przez Wnioskodawców spełnia wszystkie przesłanki zaniechania poboru wskazane w § 1

    ust. 1 Rozporządzenia, a więc kwota umorzona oraz kwota określona w ugodzie jaka
    będzie wypłacona przez Bank Kredytobiorcom, będą podlegać zaniechaniu poboru i
    Wnioskodawcy nie będą musieli wykazywać jej w zeznaniu rocznym.
    Wskazane w ugodzie kwoty – kwota umorzona oraz kwota, która będzie wypłacona przez
    Bank, będą stanowiły kwoty wierzytelności określone w § 1 ust. 2 pkt 1-3 Rozporządzenia.
    Będą one bowiem dotyczyły kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału, odsetek i prowizji i
    ewentualnie opłat, których poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
    umowy kredytu mieszkaniowego) z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
    szczególności ubezpieczeń. Wykładnię powyższych przepisów, zgodną z tutaj wskazaną,
    zastosował Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 25 maja 2022 r. (nr 0112-KDIL2-
    1.4011.377.2022.2.MB). Wskazano w niej m.in., że wnioskodawczyni wraz z mężem
    zawarła z bankiem umowę kredytu we frankach szwajcarskich na zakup lokalu
    mieszkalnego na własne cele mieszkaniowe. Organ stwierdził, że „w stosunku do
    uzyskanego przez Panią przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu
    pierwszego kredytu hipotecznego znajdzie zastosowanie zaniechanie poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju i
    Finansów z dnia 27 marca 2020 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego
    od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym
    na cele mieszkaniowe. W konsekwencji nie ma Pani obowiązku wykazywania w zeznaniu
    rocznym jako przychodu, kwot związanych z ww. umorzeniem”.
    W ocenie Wnioskodawców fakt, że w nieruchomości nie była prowadzona działalność
    gospodarcza, ale adres nieruchomości był wskazany przez pewien czas wyłącznie jako
    adres korespondencyjny dla działalności gospodarczych prowadzonych w innym miejscu
    niż nieruchomość odrębnie przez samych Kredytobiorców, jak i przez brata
    Kredytobiorczyni, nie ma żadnego wpływu na wnioski Wnioskodawców, iż spełnione są
    wszystkie przesłanki zaniechania poboru wskazane w § 1 ust. 1 Rozporządzenia, a więc
    kwota umorzona oraz kwota określona w ugodzie, która będzie wypłacona przez Bank
    Kredytobiorcom, będą podlegać zaniechaniu poboru i Wnioskodawcy nie będą musieli
    wykazywać jej w zeznaniu rocznym.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
    - dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
    oraz
    - dochodów, od których zaniechano poboru podatku na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej.
    W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-

      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art.
      24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z
      tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty
      uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
    1) pieniądze i wartości pieniężne, które:
      - zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne, które
      podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
      - zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które zostały
      mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki
      pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma
      możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to
      uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości
      pieniężne do dyspozycji podatnika.
    2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli
      takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
      - świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);
      - nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z
    uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym,
    uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie
    przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne
    świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie
    płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie
    zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku
    jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w
    znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa
    cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą
    także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz
    gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny
    wymiar finansowy.

    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są:
        - inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.

    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Kwestia zaniechania podatku od kwoty umorzonych wierzytelności – które to umorzenie
    ma miejsce od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2026 r. – została uregulowana w
    rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.).
    Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia:
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
      kwot:
        1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
          a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
            mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego -
            gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
            inwestycji mieszkaniowej, oraz
          b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
            korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
            wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
            innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
        2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
        1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
        2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
        3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
      niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), zaniechanie,
      o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu

      mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
      wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty
      zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
      lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym
      mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
      tytułu kredytu mieszkaniowego.
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
      inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
        1) jednego gospodarstwa domowego albo
        2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 184).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby
      fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    W myśl § 3 ust. 1 komentowanego rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
      uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania

        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
        udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie
    następujące przesłanki:
    - kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;
    - kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot uprawniony do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;
    - kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
    - kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego kredytu
      na cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że (...) 2008 r. zawarli Państwo z Bankiem
    X. z siedzibą w (...) umowę o kredyt hipoteczny. Zaciągnęli Państwo kredyt w celu realizacji
    jednej inwestycji mieszkaniowej, tj. zakupu i remontu nieruchomości, która jest
    wykorzystywana w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych gospodarstwa domowego
    Kredytobiorców. Bank wypłacił Państwu kwotę 362 377,37 PLN, a środki te zostały w
    całości przeznaczone na ww. cele.
    Bank od 2008 r. regularnie pobiera od Kredytobiorców świadczenia w związku z Umową.
    W dniu (...) 2024 r. złożyli Państwo w banku reklamację, zawierającą oświadczenie
    Kredytobiorców o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod
    wpływem błędu (zawarcia Umowy) i powołali się także m.in. na abuzywność klauzul
    kursowych Umowy i zarzucili nieważność Umowy. W tej samej reklamacji Kredytobiorcy
    złożyli również oświadczenie o potrąceniu wierzytelności Banku z tytułu wypłaconej kwoty
    kredytu w wysokości (zdaniem Banku) 362 377,37 zł z wymagalną wierzytelnością
    Kredytobiorców wobec Banku tytułem świadczeń nienależnie pobranych od nich przez
    Bank w związku z nieważną Umową w kwocie co najmniej 476 552,73 zł (stan na dzień 5
    maja 2024 r.). Do 5 maja 2024 r. z tytułu kredytu spłacili Państwo na rzecz Banku kwotę
    476 552,73 zł, która jest wyższa od kwoty kredytu wypłaconej przez Bank. Wobec
    niezastosowania się przez Bank do treści ww. reklamacji, wnieśli Państwo do Sądu
    Okręgowego w (...) „Pozew o zapłatę i ustalenie” z (...) 2024 r., w którym Państwo
    podtrzymali i szerzej uargumentowali swoje stanowisko odnośnie abuzywności części
    klauzul Umowy oraz nieważności Umowy kredytu w całości.

    Rozważają Państwo zawarcie ugody pozasądowej z Bankiem, wedle której Bank w
    szczególności umorzy Kredytobiorcom określoną przez Bank kwotę – saldo pozostałe,
    zdaniem Banku, do spłaty na dzień zawarcia ugody, a nadto zapłaci Kredytobiorcom
    uzgodnioną kwotę, która będzie stanowiła zwrot części kwot wpłaconych przez nich.
    Powyższa kwota wypłacona Państwu nie stanowiłaby przysporzenia ponad kwoty
    uiszczone na rzecz Banku tytułem spłaty kredytu, gdyż byłaby niższa od różnicy między
    kwotą wpłaconą na rzecz Banku tytułem spłaty kredytu (518 455,15 zł) a kwotą wypłaconą
    Państwu przez Bank tytułem kredytu (362 377,36 zł). „Uzgodniona kwota”, którą wypłaci
    Bank będzie zatem zwrotem dokonanych przez Państwa spłat w ramach kredytu.
    Wyjaśnili Państwo, że kwota kredytu nie zawiera (nie zawierała) zatem żadnych kwot
    przeznaczonych na składki, na prowizje czy na jakiekolwiek inne ubezpieczenia.
    Umorzenie w planowanej ugodzie kwoty do spłaty tytułem kredytu nie będzie obejmować
    żadnych składek ubezpieczeniowych. Do umorzenia w ramach planowanej ugody z
    Bankiem będą tylko te rodzaje świadczeń, które są wymienione powyżej w przywołanym
    §1 ust. 2 pkt 1-3 Rozporządzenia.
    Żaden z Kredytobiorców nie korzystał dotychczas z zaniechania poboru podatku
    dochodowego, uregulowanego rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022
    r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy oraz obowiązujące w tym
    zakresie przepisy prawa stwierdzić należy, że wartość umorzonej części kredytu na
    podstawie zawartej ugody z bankiem stanowić będzie dla Państwa przychód z tytułu
    nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, kwalifikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku
    z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Do powstałego przychodu z tytułu umorzenia kredytu hipotecznego zastosowanie
    znajdzie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie
    cytowanego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r., gdyż – jak wynika
    z okoliczności sprawy – umorzenie ma dotyczyć wyłącznie kwot świadczeń wymienionych
    w §1 ust. 2 pkt 1-3 ww. rozporządzenia od kredytu, który spełnia definicję kredytu
    mieszkaniowego, wynikającą z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia (tj. został udzielony przed
    dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi
    państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, został zabezpieczony w postaci
    hipoteki ustanowionej na nieruchomości – lokalu mieszkalnym stanowiącym odrębną
    nieruchomość i został zaciągnięty na zakup i remont tej nieruchomości, a więc wydatki, o
    których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych),
    a ponadto nie korzystali Państwo z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej
    inwestycji mieszkaniowej. Tym samym nie będą Państwo zobowiązani do zapłaty podatku
    dochodowego z tego tytułu.
    Zatem w powyższym zakresie Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.
    Przechodząc do skutków podatkowych otrzymania wypłaty kwoty ze strony banku, należy
    ponownie podkreślić, że – co do zasady – za przychody podatkowe uznaje się takie
    świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, które nie mają
    charakteru zwrotnego. Jak wynika z okoliczności sprawy, kwota, która ma zostać
    wypłacona przez bank stanowi zwrot części środków, uiszczonych bankowi w wykonaniu
    ww. umowy kredytu, czyli stanowi zwrot na Państwa rzecz środków pieniężnych, które
    wcześniej, na mocy umowy kredytu, przekazali Państwo na rzecz banku w ramach spłaty
    kredytu (dot. rat kapitałowo-odsetkowych, prowizji i opłat koniecznych do zawarcia
    umowy). Wskazali Państwo bowiem, że „Uzgodniona kwota” jaka będzie wypłacona przez

    Bank nie będzie stanowić „przysporzenia ponad kwoty uiszczane tytułem spłaty kredytu”,
    ale mieści się w ww. kwocie pobranej od Państwa nienależnie przez Bank, czyli w kwocie
    518 455,15 zł, z czego normalnie do zwrotu przez Bank powinno być 156 077,79 zł.
    W świetle powyższych okoliczności otrzymane na podstawie planowanej ugody
    świadczenie pieniężne nie spowoduje uzyskania po Państwa stronie przysporzenia
    majątkowego, tj. faktycznego przyrostu majątku. Otrzymana kwota stanowić będzie zwrot
    pieniędzy, które wpłacili Państwo wcześniej do banku w ramach spłaty kredytu. Tym
    samym, z tego tytułu nie powstanie przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Wypłata ta będzie neutralna podatkowo, zatem
    nie powstanie obowiązek jej rozliczenia dla celów podatku dochodowego od osób
    fizycznych. Skoro zatem nie powstanie w tym przypadku przychód/dochód, to nie może
    mieć zastosowania zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w rozporządzeniu
    Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe. Z tego też względu Państwa stanowisko w
    tym zakresie uznano za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis zdarzenia przyszłego przedstawionego
    we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli
    w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni
    się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie pełniła funkcji ochronnej.
    Ponadto, w odniesieniu do wskazanej przez Państwa interpretacji indywidualnej stwierdzić
    należy, że została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania w sprawie
    będącej przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan A.A (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.