Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.179.2020.11.AA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-20
Teza: Usługi prowadzenia wykładów, ćwiczeń oraz seminariów są
objęte zwolnieniem od podatku od towarów i usług.
Słowa kluczowe: nauczyciel-nauczyciel akademicki
podatek-podatek od towarów i usług-zwolnienia z
podatku od towarów i usług
uczelnie-uczelnie publiczne
usługi-usługi edukacyjne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi w zakresie kształcenia
świadczone przez uczelnie, jednostki naukowe PAN oraz
instytuty badawcze
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 26-lit. b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 kwietnia 2020 r. wpłynął Pani wniosek z 9 kwietnia 2020 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 5 czerwca 2020 r. – w odpowiedzi na
    wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą od 2 stycznia 2015 roku, w ramach
    której m.in. świadczy usługi edukacyjne.
    1 marca 2018 r. Wnioskodawca zawarł w ramach prowadzonej działalności umowę
    zlecenia z państwową wyższą uczelnią. Przedmiotem tej umowy było prowadzenie
    wykładów i ćwiczeń z prawa rzymskiego na kierunku prawo, w okresie 1 marca 2018 - 30
    września 2018 r. Następnie Wnioskodawca zawarł jeszcze 3 umowy z tą uczelnią wyższą:
        1 marca 2019 - 30 września 2019 – na prowadzenie ćwiczeń z prawa zamówień
        publicznych;
        1 października 2019 - 29 lutego 2020 - na prowadzenie ćwiczeń z prawa cywilnego
        zobowiązań, wykładów i seminariów z prawa medycznego i prawa pracy,
        wybranych zagadnień prawa medycznego, prawa pracy i prawa cywilnego oraz
        wykładów i lektoratów z łacińskiej terminologii prawniczej;
        1 marca 2020 - 30 września 2020 - na prowadzenie ćwiczeń z prawa cywilnego -
        części ogólnej i prawa rzeczowego, wykładów i ćwiczeń z prawa rzymskiego,
        wykładów i seminariów z ochrony własności intelektualnej, wykładów i seminariów
        z prawa medycznego i prawa pracy oraz wybranych zagadnień prawa medycznego i
        prawa pracy.
    Przedmiotem powyższych umów było/jest prowadzenie wykładów, ćwiczeń oraz
    seminariów z przedmiotów, które zostały ujęte w programie nauczania danego kierunku
    studiów i które są niezbędne do ukończenia danego roku studiów, jak i całych studiów.
    Za swoje usługi Wnioskodawca wystawia faktury, z zastosowaniem 23% podatku.
    Wnioskodawca otrzymywał i otrzymuje wynagrodzenie wyłącznie od uczelni i było/jest ono
    finansowane w całości ze środków publicznych.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    Wnioskodawca nie świadczy usług, o których mowa we wniosku jako jednostka objęta
    systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo
    oświatowe, w zakresie kształcenia lub wychowania.
    Wnioskodawca nie świadczy usług, o których mowa we wniosku, jako uczelnia, jednostka
    naukowa Polskiej Akademii Nauk oraz jednostka badawczo-rozwojowa, w zakresie
    kształcenia na poziomie wyższym, jednakże usługi Wnioskodawcy, są ściśle związane z
    usługami uczelni, której jest podwykonawcą.
    Świadczone przez Wnioskodawcę usługi nie są bezpośrednio związane z branżą lub
    zawodem, jak również nie mają na celu uzyskania lub uaktualnienia wiedzy dla celów
    zawodowych.
    Świadczone przez Wnioskodawcę usługi objęte wnioskiem nie są prowadzone w formach i
    na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach.
    Realizowane przez Wnioskodawcę usługi wymienione we wniosku nie są objęte
    akredytacją, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. b) ustawy o VAT.

## Pytanie

Czy świadczone przez Wnioskodawcę usługi podlegają zwolnieniu od podatku od
    towarów i usług? Czy stanowisko prezentowane poniżej jest prawidłowe?
    Pani stanowisko w sprawie
    Po analizie przepisów oraz orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego i
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zdaniem Wnioskodawcy, świadczone
    usługi, tj. prowadzenie wykładów, ćwiczeń i seminariów na rzecz państwowej uczelni
    wyższej podlegają zwolnieniu z podatku od towarów i usług.
    Prowadzone przez Wnioskodawcę wykłady, ćwiczenia i seminaria kierowane są do
    studentów studiów jednolitych magisterskich oraz I stopnia i mają na celu zdobycie
    wiedzy w zakresie wynikającym z programu nauczania na wybranym kierunku studiów
    oraz są niezbędne do zaliczenia semestru, a finalnie do ukończenia studiów.
    Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego (Wyrok NSA z 17 września 2014 r., sygn.
    akt I FSK 1372/13 oraz wyrok NSA z 18 października 2016 r., sygn. akt I FSK 415/15)
    przepisy art. 43 ust. 1 pkt 26-29 ustawy VAT stanowią implementację art. 132 ust. 1 lit. i
    i j Dyrektywy 2006/112/WE. Stosownie do art. 132 ust. 1 lit. i tej Dyrektywy państwa
    członkowskie zwalniają kształcenie dzieci i młodzieży, kształcenie powszechne lub
    wyższe, kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie zawodowe, łącznie ze
    świadczeniem usług i dostawą towarów ściśle z taką działalnością związanych
    prowadzone przez odpowiednie podmioty prawa publicznego lub inne instytucje
    działające w tej dziedzinie, których cele uznane są za podobne przez dane państwo
    członkowskie. W myśl zaś art. 132 ust. 1 lit. j Dyrektywy 2006/112/WE, państwa
    członkowskie zwalniają nauczanie prywatne przez nauczycieli, obejmujące kształcenie
    powszechne lub wyższe. Z powołanych wyżej przepisów Dyrektywy wynika, że
    zwolnienia te mają charakter podmiotowo-przedmiotowy.
    Zakres przedmiotowy w pierwszej wskazanej wyżej regulacji ma odniesienie do
    kształcenia dzieci i młodzieży, kształcenia powszechnego lub wyższego, kształcenia
    zawodowego lub przekwalifikowania, łącznie ze świadczeniem usług i dostawą towarów
    ściśle z taką działalnością związanych. Zakres podmiotowy odnosi się do podmiotów
    prawa publicznego lub instytucji działających w tej dziedzinie, których cele uznane
    zostały za podobne przez dane państwo członkowskie.
    Zakres podmiotowy drugiego ze wskazanych zwolnień dotyczy nauczycieli, a
    przedmiotowy odnosi się do prywatnego nauczania, obejmującego kształcenie
    powszechne lub wyższe.
    Dokonując interpretacji regulacji krajowej w zakresie usług edukacyjnych z
    uwzględnieniem prowspólnotowej ich wykładni, zdaniem Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, usługi wykonywane na zlecenie uczelni w postaci wykładów, ćwiczeń
    oraz seminariów kierowane do studentów studiów jednolitych magisterskich oraz I
    stopnia mieszczą się w zakresie usług edukacyjnych korzystających ze zwolnienia. Nie
    ulega wątpliwości zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że cel tych usług jest
    edukacyjny. W związku z czym należy uznać, że Wnioskodawca jest zatem
    podwykonawcą uczelni, która będąc podmiotem prawa publicznego, świadczy typowe
    dla uczelni usługi edukacyjne. Skoro zatem uczelnia wyższa może korzystać ze
    zwolnienia, to, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ma żadnego
    uzasadnienia, by osoba będąca nauczycielem akademickim, świadcząca jako
    podwykonawca na zlecenie państwowej uczelni usługi edukacyjne nie korzystała z ze
    zwolnienia odnoszącego się do usług edukacyjnych. Przyjęcie innego stanowiska,
    zdaniem NSA, jest nie tylko sprzeczne z wykładnią zaprezentowaną przez Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej, ale też narusza zasadę neutralności podatkowej, tj.
    zasadę równego traktowania. Skoro ze zwolnienia korzysta nauczanie prywatne przez
    nauczycieli, obejmujące kształcenie powszechne i wyższe oraz jak wynika z powyższego
    wyroku TSUE świadczenie przez podmioty niepubliczne o celach komercyjnych usług
    edukacyjnych, to uznanie, że nauczyciel akademicki świadczący usługi edukacyjne jako

    podwykonawca na zlecenie uczelni nie korzysta z takiego zwolnienia w ewidentny
    sposób stawiałoby w korzystniejszej sytuacji wskazane wyżej podmioty, naruszając tym
    samym zasadę neutralności podatkowej. W podsumowaniu NSA wyjaśnił, że
    interpretując regulacje krajowe w zakresie usług edukacyjnych z uwzględnieniem
    wykładni prowspólnotowej zgodzić należy się, że wykonywane usługi (prowadzenie
    zajęć na państwowej uczelni wyższej) mieszczą się w dyspozycji art. 43 ust. 1 pkt 26 u.p.
    t.u. podlegają zatem zwolnieniu z podatku od towarów i usług.
    Zagadnienie dotyczące usług edukacyjnych i regulacji zawartej w art. 132 ust. 1 lit i
    Dyrektywy 2006/112/WE było przedmiotem postępowania toczącego się przed
    Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie sygn. akt C-319/12 Minister
    Finansów przeciwko MDDP sp. z o o.o. Akademia Biznesu sp. komandytowa. W wyroku
    tym TSUE stwierdził, powołując się na utrwalone orzecznictwo, że pojęcia używane do
    opisania zwolnień wymienionych w art. 132 Dyrektywy powinny być interpretowane
    zgodnie z celami, jakimi służą owe zwolnienia oraz powinny spełniać wymogi zasady
    neutralności podatkowej, na której zasadza się wspólny system podatku VAT. Tym
    samym zasada interpretacji zawężającej zwolnień nie oznacza, że pojęcia użyte w celu
    opisania zwolnień z art. 132 powinny być interpretowane w sposób, który czyniłby je
    bezskutecznymi. TSUE podkreślił, że zgodnie z art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy usługi
    edukacyjne są zwolnione tylko wtedy, gdy są świadczone przez podmioty prawa
    publicznego o celach edukacyjnych lub przez inne instytucje działające w tej dziedzinie,
    których cele uznane są za podobne przez dane państwo członkowskie. Wynika z tego,
    że inne podmioty, czyli podmioty prywatne, powinny spełniać przesłankę celów
    podobnych do celów podmiotów prawa publicznego. W rezultacie TSUE w wyroku tym
    uznał, że art. 132 ust. 1 lit. i), art. 133 i art. 134 Dyrektywy Rady 2006/112/WE należy
    interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one objęciu zwolnieniem od
    podatku od wartości dodanej usług edukacyjnych świadczonych przez podmioty
    niepubliczne w celach komercyjnych. Jednakże art. 132 ust. 1 lit. i) tej dyrektywy
    sprzeciwia się zwolnieniu wszystkich usług edukacyjnych w sposób ogólny, bez
    uwzględnienia celów realizowanych przez podmioty niepubliczne świadczące te usługi.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Pani wniosek – 10 lipca 2020 r. wydałem interpretację indywidualną znak
    0114-KDIP4-2.4012.179.2020.2.AA, w której uznałem Pani stanowisko za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Pani 12 lipca 2020 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    11 sierpnia 2020 r. wniosła Pani skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Olsztynie.
    Wniosła Pani o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie na rzecz Strony Skarżącej
    kosztów postępowania wg norm przepisanych.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę na interpretację – wyrokiem z
    13 stycznia 2021 r. sygn. akt I SA/Ol 578/20.
    Wniosła Pani skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 8 stycznia 2025 r. sygn. akt I FSK 999/21
    uchylił zaskarżony wyrok w całości oraz uchylił zaskarżoną interpretację.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu
      wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie

      postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa
      uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku;
        ponownie rozpatruję Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 106 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają: odpłatna dostawa towarów
      i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej
    ustawy, przewidują dla niektórych towarów zwolnienie od podatku.
    Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i
    równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ww. ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy:
      zwalnia się od podatku usługi świadczone przez:
      a) jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14
        grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, w zakresie kształcenia i wychowania,
      b) uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz instytuty badawcze, w
        zakresie kształcenia
      - oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane.
    W świetle art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy:
      zwalnia się również od podatku usługi kształcenia zawodowego lub
      przekwalifikowania zawodowego, inne niż wymienione w pkt 26:
      a) prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach, lub

      b) świadczone przez podmioty, które uzyskały akredytację w rozumieniu przepisów
        ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe - wyłącznie w zakresie usług
        objętych akredytacją, lub
      c) finansowane w całości ze środków publicznych.
      - oraz świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane.
    Na podstawie art. 43 ust. 17 ustawy:
      zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a, nie
      mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z
      usługami podstawowymi, jeżeli:
      1) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust. 1
        pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub
      2) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez
        konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników
        niekorzystających z takiego zwolnienia.
    Z art. 43 ust. 17a ustawy wynika, że:
      zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18a, 23, 26, 28, 29 i 33 lit. a, mają
      zastosowanie do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z
      usługami podstawowymi, dokonywanych przez podmioty świadczące usługi
      podstawowe.
    Ponadto na podstawie § 3 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20
    grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków
    stosowania tych zwolnień (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 701 ze zm.):
      zwalnia się od podatku usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania
      zawodowego, finansowane w co najmniej 70% ze środków publicznych oraz
      świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane.
    W myśl § 3 ust. 8 ww. rozporządzenia, zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 13, 14, 18 i
    19, stosuje się do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami
    podstawowymi dokonywanych przez podmioty świadczące usługi podstawowe.
    Ponadto § 3 ust. 9 cyt. rozporządzenia stanowi, że:
      zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 13, 14, 18 i 19, nie mają zastosowania do
      dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi,
      jeżeli:
      1) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust. 1
        pkt 13, 14, 18 i 19, lub
      2) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez
        konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników
        niekorzystających z takiego zwolnienia.
    Powyższe uregulowania dotyczące zwolnień od podatku stanowią odzwierciedlenie prawa
    unijnego, gdyż w świetle art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L Nr 347 z 11 grudnia 2006 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:
      zwolnione jest kształcenie dzieci lub młodzieży, kształcenie powszechne lub wyższe,
      kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie, łącznie ze świadczeniem usług i
      dostawą towarów ściśle z taką działalnością związanych, prowadzone przez
      odpowiednie podmioty prawa publicznego lub inne instytucje działające w tej
      dziedzinie, których cele uznane są za podobne przez dane państwo członkowskie.

    Cytowany przepis umiejscowiony został w tytule IX, rozdziale 2 tego aktu, zatytułowanym
    „Zwolnienia dotyczące określonych czynności wykonywanych w interesie publicznym”, co
    oznacza, że usługi kształcenia na gruncie Dyrektywy VAT podlegają zwolnieniu od podatku
    wyłącznie, gdy są wykonywane w interesie publicznym, tzn. wypełniają obowiązki, jakie
    ciążą na danym państwie wobec jego obywateli.
    W tym kontekście wskazać należy – co wielokrotnie podkreślał Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej – że zakres zwolnień przewidzianych w Dyrektywie 2006/112/WE Rady
    nie może być interpretowany w sposób rozszerzający. Czynności zwolnione zgodnie z
    Dyrektywą 2006/112/WE Rady stanowią autonomiczne pojęcia prawa wspólnotowego, a
    ich ujednolicona interpretacja ma służyć unikaniu rozbieżności w stosowaniu systemu
    podatku od wartości dodanej w poszczególnych państwach członkowskich. Zgodnie z
    utrwalonym orzecznictwem „pojęcia używane do opisania zwolnień wymienionych w art.
    13 Szóstej Dyrektywy 2006/112/WE Rady powinny być interpretowane w sposób ścisły,
    ponieważ stanowią one odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT
    objęta jest każda dostawa towarów i każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika”
    (wyrok TSUE z dnia 19 listopada 2009 r. C-461/08 w sprawie Don Bosco Onroerend Goed
    BV).
    W tym miejscu należy odnieść się do rozporządzenia Rady (UE) Nr 282/2011 z dnia 15
    marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE Rady w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77/1).
    Rozporządzenie to wiąże wszystkie państwa członkowskie i jest stosowane bezpośrednio.
    W myśl postanowień art. 44 rozporządzenia Rady (UE) nr 282/2011:
      usługi w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania świadczone na
      warunkach określonych w art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy 2006/112/WE obejmują
      nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, jak również
      nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych.
      Czas trwania kursu w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania nie ma
      w tym przypadku znaczenia.
    Zauważyć należy – mając na uwadze powołane regulacje prawa unijnego – że definicja
    usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego kładzie nacisk na
    „bezpośredni” związek nauczania z branżą lub zawodem, co narzuca stosowanie
    specyficznego programu nauczania dla skonkretyzowanego odbiorcy. Usługi w zakresie
    kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania obejmują nauczanie mające na celu
    uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych.
    Jak wynika z powołanych wyżej uregulowań, aby możliwe było skorzystanie ze zwolnienia
    przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy, dany podmiot musi być jednostką
    objętą systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo
    oświatowe oraz musi świadczyć usługi w zakresie kształcenia. Natomiast jeśli chodzi o
    kwestię wychowania, należy wskazać, że jest ona przypisana podmiotom, do których
    uczęszczanie jest obowiązkowe i regulowane przepisami. Ze zwolnienia wskazanego w art.
    43 ust. 1 pkt 26 lit. b ustawy, mogą natomiast korzystać uczelnie, jednostki naukowe
    Polskiej Akademii Nauk oraz instytuty badawcze, o ile świadczone przez te podmioty
    usługi są usługami kształcenia na poziomie wyższym.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadząc zajęcia ze studentami świadczy Pani usługi w
    zakresie kształcenia, ponadto usługi świadczone przez Panią w ramach współpracy z
    uczelnią są niezbędne dla uczelni celem prowadzenia procesu kształcenia. Zatem
    świadczone przez Panią usługi spełniają przesłankę przedmiotową wynikającą z art. 43
    ust. 1 pkt 26, gdyż stanowią usługi kształcenia.
    Odnosząc się do przesłanki podmiotowej w celu skorzystania ze zwolnienia od podatku
    VAT, należy wskazać, że w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2025 r.
    sygn. akt I FSK 999/21, zapadłym w analizowanej sprawie, Sąd zaznaczył, że:

      Zagadnienie dotyczące usług edukacyjnych i regulacji zawartej w art. 132 ust. 1 lit i)
      dyrektywy 2006/112/WE było przedmiotem postępowania toczącego się przed
      Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie sygn. akt C-319/12 Minister
      Finansów przeciwko MDDP sp. z o o.o. Akademia Biznesu sp. komandytowa.
      W wyroku tym TSUE stwierdził, powołując się na utrwalone orzecznictwo, że pojęcia
      używane do opisania zwolnień wymienionych w art. 132 dyrektywy powinny być
      interpretowane zgodnie z celami, jakimi służą owe zwolnienia oraz powinny spełniać
      wymogi zasady neutralności podatkowej, na której zasadza się wspólny system
      podatku VAT. Tym samym zasada interpretacji zawężającej zwolnień nie oznacza, że
      pojęcia użyte w celu opisania zwolnień z art. 132 powinny być interpretowane w
      sposób, który czyniłby je bezskutecznymi.
      Trybunał podkreślił, że zgodnie z art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy usługi edukacyjne są
      zwolnione tylko wtedy, gdy są świadczone przez podmioty prawa publicznego o celach
      edukacyjnych lub przez inne instytucje działające w tej dziedzinie, których cele uznane
      są za podobne przez dane państwo członkowskie. Wynika z tego, że inne podmioty,
      czyli podmioty prywatne, powinny spełniać przesłankę celów podobnych do celów
      podmiotów prawa publicznego.
      W rezultacie TSUE w wyroku tym uznał, że art. 132 ust. 1 lit. i), art. 133 i art. 134
      dyrektywy Rady 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają
      się one objęciu zwolnieniem od podatku od wartości dodanej usług edukacyjnych
      świadczonych przez podmioty niepubliczne w celach komercyjnych. Jednakże art. 132
      ust. 1 lit. i) tej dyrektywy sprzeciwia się zwolnieniu wszystkich usług edukacyjnych w
      sposób ogólny, bez uwzględnienia celów realizowanych przez podmioty niepubliczne
      świadczące te usługi.
    Sąd powołał się na wyrok NSA z 18 października 2016 r. sygn. akt I FSK 415/15 (CBOSA) i
    wskazał, że:
      dokonując interpretacji regulacji krajowej w zakresie usług edukacyjnych z
      uwzględnieniem prowspólnotowej ich wykładni nie można zgodzić się (...), by usługi
      wykonywane przez skarżącego na zlecenie uczelni w postaci wykładów ćwiczeń, zajęć
      projektowych, zajęć laboratoryjnych, seminariów oraz prac dyplomowych kierowane
      do studentów i słuchaczy studiów I i II stopnia nie mieściły się w zakresie usług
      edukacyjnych korzystających ze zwolnienia. Nie ulega bowiem wątpliwości, że cel tych
      usług jest edukacyjny (podobnie jak w sprawie obecnie rozpatrywanej).
      Skarżący bowiem jako podwykonawca uczelni, będącej podmiotem prawa
      publicznego, świadczy typowe dla uczelni usługi edukacyjne. Skoro podmioty
      niepubliczne o celach komercyjnych świadczące usługi edukacyjne mogą korzystać ze
      zwolnienia, to nie ma żadnego uzasadnienia, by osoba będąca nauczycielem
      akademickim, świadcząca na zlecenie państwowej uczelni jako podwykonawca usługi
      edukacyjne nie korzystała ze zwolnienia odnoszącego się do usług edukacyjnych.
      Stanowisko takie naruszałoby zasadę równego traktowania. Skoro ze zwolnienia
      korzysta nauczanie prywatne przez nauczycieli, obejmujące kształcenie powszechne i
      wyższe oraz, jak wynika z powyższego wyroku TSUE, świadczenie przez podmioty
      niepubliczne o celach komercyjnych usług edukacyjnych, to uznanie, że nauczyciel
      akademicki świadczący usługi edukacyjne jako podwykonawca na zlecenie uczelni nie
      korzysta z takiego zwolnienia w ewidentny sposób stawiałoby w korzystniejszej
      sytuacji wskazane wyżej podmioty, naruszając tym samym zasadę neutralności
      podatkowej.
    W rezultacie, mając na uwadze wydany w niniejszej sprawie wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 8 stycznia 2025 r. sygn. akt I FSK 999/21 należy stwierdzić, że
    świadczone przez Panią usługi prowadzenia wykładów, ćwiczeń oraz seminariów są

    wykonywane na warunkach określonych art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. b w związku z wykładnią
    wynikającą z art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006/112/WE. Zatem opisane usługi są objęte
    zwolnieniem od podatku od towarów i usług.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.