Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.74.2025.1.APR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-08
Teza: Otrzymywanie przez Wnioskodawcę środków finansowych z
Wierzytelności oraz obligacji.
Słowa kluczowe: obligacje
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
pożyczka
wierzytelność
świadczenie-świadczenie usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 2.
Odliczenie częściowe podatku oraz korekta podatku
naliczonego -Częściowe odliczenie podatku - proporcja
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 6-pkt 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 5 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i
    usług w zakresie skutków podatkowych związanych z otrzymywaniem przez Państwa
    środków finansowych z Wierzytelności i obligacji. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A. Sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest zarejestrowanym i czynnym
    podatnikiem VAT, zajmującym się przede wszystkim świadczeniem usług zarządzania oraz
    doradztwa na rzecz spółek obsługujących autostradę (...). Transakcje te stanowią usługę
    opodatkowaną VAT według stawki podstawowej. Ponadto, w związku z dokonanymi
    przekształceniami (które zostały opisane w szczegółach w dalszej części wniosku), Spółka
    pełni funkcję podmiotu holdingowego dla spółek: B. S.A. (dalej: „B.”), C. S.A. (dalej: „C.”), D.
    S.A (dalej: „D.”) oraz E. S.A (dalej: „E.”).
    Wykonywana przez Spółkę usługa o charakterze ciągłym jest w praktyce jedyną usługą
    realizowaną przez Wnioskodawcę w danym miesiącu (obecnie wyłącznie na rzecz
    niektórych ww. podmiotów powiązanych - w przeszłości taka usługa była już wykonywana
    na rzecz podmiotów powiązanych, jak również w przyszłości może dojść do wykonywania
    usług o podobnym charakterze na rzecz innych podmiotów, niemniej nie będą one
    stanowić stałego elementu lub częstotliwego rozszerzenia działalności Wnioskodawcy). W
    związku z wąskim zakresem wykonywanych czynności i niewielką liczbą obsługiwanych
    klientów, ograniczony jest również zakres nabyć dokonywanych przez Spółkę w danym
    miesiącu. Spółka miesięcznie otrzymuje od kilku do maksymalnie kilkunastu faktur
    zakupowych dokumentujących nabywane usługi i towary, które są niezbędne do
    prowadzenia działalności (np. usługi pocztowe, IT, obsługi księgowej oraz prawnej).
    Działalnością spółki kieruje Zarząd. Obecnie Spółka korzysta z zewnętrznych usług (na
    przykład księgowych, prawnych, podatkowych). W przyszłości Spółka rozpocznie
    współpracę z osobami na kontraktach managerskich oraz umowach B2B, które to osoby
    będą świadczyć usługi zarządcze na rzecz podmiotów powiązanych. Jednocześnie
    Członkowie Zarządu obecnie, jak i osoby, z którymi współpraca zostanie dopiero
    rozpoczęta, nie wykonują i nie będą wykonywać w imieniu Spółki czynności związanych z
    obsługą pożyczek, obligacji i innych instrumentów finansowych innych niż mających
    techniczny charakter czynności potwierdzenia salda/stanu zadłużenia dłużnika.
    Obecna forma i zakres działalności Spółki jest wynikiem zmian przekształceniowych
    /właścicielskich, które Spółka przeszła w 2023 roku. Należy bowiem wskazać, że przed
    sierpniem 2023 r. Wnioskodawca funkcjonował pod firmą F. S.A. i pełnił rolę spółki
    holdingowej i usługowej, zatrudniał pracowników oraz świadczył usługi doradcze, wsparcia
    zarządzania, księgowe, IT, zarządzania nieruchomościami, komercjalizacji, fit-out, głównie
    na rzecz spółek powiązanych. Wnioskodawca zajmował się również pozyskiwaniem
    finansowania dla tego typu podmiotów poprzez udzielanie na ich rzecz pożyczek oraz
    nabywanie obligacji korporacyjnych.

    Obecny charakter działalności Spółki ukształtowała przede wszystkim transakcja zbycia
    przedsiębiorstwa na rzecz G. Sp. z o.o. (dalej: „Transakcja ZCP”). Na bazie umowy
    sprzedaży i przeniesienia przedsiębiorstwa zawartej 31 lipca 2023 r., G. Sp. z o.o. nabyła
    przedsiębiorstwo F. S.A. składające się ze zorganizowanego zespołu składników
    materialnych i niematerialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności związanej w
    szczególności z zarządzaniem aktywami oraz świadczeniem usług holdingowych,
    zarządczych, księgowych, w zakresie payroll i doradczych. Składnikami przedsiębiorstwa
    przenoszonego w ramach Transakcji ZCP były m.in.:
        środki trwałe,
        prawa własności intelektualnej,
        know-how,
        prawa do baz danych oraz tajemnic handlowych,
        prawa ochronne do znaków towarowych,
        znaki towarowe,
        nazwy domen,
        dokumenty marketingowe.
    Ponadto, G. Sp. z o.o. weszła też w prawa i obowiązki Spółki (wynikające z zawartych przez
    nią kontraktów handlowych) oraz nabyła prawa do udziałów posiadanych przez
    Wnioskodawcę w wybranych spółkach zależnych. Skutkiem Transakcji ZCP było również
    przejście wszystkich pracowników Wnioskodawcy do G. Sp. z o.o. (w tym specjalistów w
    zakresie usług wykonywanych przez spółkę holdingową). W efekcie Transakcji ZCP, wraz z
    jej przeprowadzeniem Wnioskodawca przestał pełnić rolę spółki holdingowej w grupie KI
    oraz przestał wykonywać obowiązki uprzednio na nim spoczywające. W aktywach
    Wnioskodawcy pozostały przede wszystkim akcje w spółkach wymienionych na początku
    wniosku, w tym w podmiocie, na rzecz którego Spółka obecnie świadczy usługi
    zarządzania i doradztwa.
    Po Transakcji ZCP Spółka doświadczyła również zmian właścicielskich. Dotychczasowy
    akcjonariusz (tj. H) sprzedał akcje Wnioskodawcy spółce I. S.A Po zmianie jedynego
    akcjonariusza, Spółka zmieniła również firmę i formę prawną - z F. S.A. na A. Sp. z o.o.
    Wskazane przekształcenia doprowadziły do istotnej zmiany struktury, charakteru i
    przedmiotu działalności Wnioskodawcy. Spółka utraciła bowiem zasoby i kontrakty
    pozwalające na wykonywanie działalności o charakterze finansowym.
    Niemniej, w wyniku przyjętych zmian restrukturyzacyjnych, w portfelu Spółki znalazły się
    /pozostały aktywa o charakterze finansowym, które obecnie skutkują otrzymywaniem
    przez Spółkę środków finansowych. Poniżej szczegółowo odnosimy się do każdego z nich.
    - Wierzytelność
    W dniu 31 sierpnia 2023 r. F. S.A. (a więc poprzedniczka prawna Wnioskodawcy) zawarła z
    J. Ltd. umowy cesji wierzytelności. Na podstawie dwóch zawartych umów, Wnioskodawca
    nabył tytuł prawny do:
        wierzytelności w kwocie 59 716 018,64 EUR (kwota główna - 38 342 019,27 EUR i
        odsetki wynoszące 21 373 999,37 EUR) za kwotę równą całkowitej wartości
        przenoszonych pożyczek (tj. 59 716 018,64 EUR),

        wierzytelności w kwocie 2 290 477,89 EUR (kwota główna - 1 470 653,09 EUR i
        odsetki wynoszące 819 824,80 EUR) za kwotę równą całkowitej wartości
        przenoszonych pożyczek (tj. 2 290 477,89 EUR)
    - (dalej razem: „Wierzytelność”).
    Zawarcie transakcji cesji było elementem uzgodnień pomiędzy stronami transakcji, w
    której I. S.A nabył akcje Wnioskodawcy, a jej celem było przygotowanie struktury
    bilansowej Wnioskodawcy. Spółka nabyła Wierzytelność za kwotę równą jej nominalnej
    wartości (bez dyskonta).
    Wskutek cesji, Spółka w listopadzie 2023 r. oraz maju 2024 r. otrzymała pierwsze środki z
    tytułu nabytej Wierzytelności (składające się z odsetek). Pomimo że odsetki mogą stanowić
    istotną część całego obrotu Spółki w 2023 r. oraz 2024 r. (chociaż jest to uzależnione od
    zakresu innych czynności realizowanych przez Spółkę, w szczególności usług
    podlegających opodatkowaniu), to niezmiennie są one jedynie efektem nabycia
    Wierzytelności w ramach umowy cesji w związku z restrukturyzacją oraz Transakcją ZCP, a
    Wnioskodawca nie podejmuje jakichkolwiek działań nakierowanych na zwiększenie obrotu
    z tego tytułu.
    Wnioskodawca sam nie udzielił bowiem finansowania (wstąpił jedynie w rolę
    pożyczkodawcy na podstawie umów cesji, która spowodowana była kształtem i
    ustaleniami zrealizowanej w 2023 r. transakcji). Celem nadrzędnym cesji nie było
    osiągnięcie korzyści finansowych w ramach prowadzonej działalności, a doprowadzenie
    Spółki do stanu wolnego od środków pieniężnych i zadłużenia (w tym rozliczenia ceny
    sprzedaży przedsiębiorstwa w ramach Transakcji ZCP).
    Spółka nie planuje w przyszłości udzielać pożyczek oraz nabywać tego rodzaju
    wierzytelności.
    Co istotne, obsługa Wierzytelności nie wymaga ani nie będzie wymagała zaangażowania
    pracowników Spółki. W istocie bowiem po zawarciu umowy cesji Wierzytelności, jej
    obsługa jest w pełni zautomatyzowana i nie wymaga dodatkowych działań ze strony
    pracowników Spółki. Wnioskodawca nie ponosi i nie będzie ponosił w przyszłości żadnych
    kosztów związanych z otrzymywanymi ratami wynikającymi z Wierzytelności lub koszty te
    nie będą materialne (w praktyce działania Wnioskodawcy dotyczące wierzytelności
    ograniczają się do potwierdzenia stanu zadłużenia dłużnika).
    Końcowo Wnioskodawca wskazuje, że w związku z dalszymi działaniami dotyczącymi
    restrukturyzacji (tj. działaniami nakierowanymi na osiągnięcie ostatecznej struktury
    bilansowej, która była zakładana pierwotnie na etapie transakcji), Wierzytelność w 2024 r.
    została zbyta przez Spółkę w jej wartości nominalnej na rzecz udziałowca Wnioskodawcy.
    - Obligacje
    Wnioskodawca przed przekształceniem własnościowym oraz Transakcją ZCP nabył
    obligacje korporacyjne wyemitowane przez C. (tj. jednego z podmiotów, którego akcje
    posiada Wnioskodawca).
    Nabyte obligacje są obligacjami o mieszanym charakterze - do określonej daty stanowiły
    obligacje zerokuponowe, po tej dacie - stały się obligacjami kuponowymi. Oznacza to
    obecnie, że emitent wypłaca Wnioskodawcy określoną kwotę odsetek w okresach
    zapadalności. W listopadzie 2023 r. oraz maju 2024 r. Spółka otrzymała pierwsze środki z
    tego tytułu, a w listopadzie 2024 r. i kolejnych latach (w kolejnych okresach zapadalności)
    będzie otrzymywała następne wypłaty.
    Nabycie obligacji stanowiło element zarządzania swoimi aktywami finansowymi. Nie było
    zatem elementem podstawowej działalności gospodarczej Spółki, która nigdy nie
    zajmowała się profesjonalnie obrotem instrumentami finansowymi. Przez cały okres
    posiadania, tj. do listopada 2023 r., Spółka nie uzyskiwała z tego tytułu przychodów (tak

    jak w przypadku Wierzytelności) - jako że również dług z tytułu obligacji był
    podporządkowany innemu zadłużeniu po stronie dłużnika.
    Podobnie jak w przypadku Wierzytelności, otrzymywane środki nie będą związane z
    wykonywaną obecnie przez Spółkę działalnością, a obsługa obligacji jest w pełni
    zautomatyzowana i nie wymaga zaangażowania pracowników Spółki (poza ustalaniem
    kwoty salda, naliczonych odsetek itp.).
    Spółka w ramach prowadzenia działalności gospodarczej ponosi różnorodne wydatki na
    zakup towarów i usług związanych z ogólnym/generalnym zakresem jej działalności, w
    szczególności z działalnością podstawową.
    Charakter niektórych nabyć jest na tyle ogólny, że w niektórych przypadkach nie jest
    możliwa alokacja kwot VAT naliczonego do wykonywanych czynności. W związku z tym,
    Spółka stosuje proporcję określoną w art. 90 ust. 3 w związku z art. 90 ust. 2 ustawy o VAT.
    Biorąc pod uwagę całość zaprezentowanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego,
    Wnioskodawca występując z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej prawa
    podatkowego chce ustalić, czy w ramach opisanych rozliczeń działa on jako podatnik VAT
    oraz - w dalszej kolejności - czy powinien uwzględniać otrzymywane raty Wierzytelności i
    obligacji w kalkulacji proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT.
    Pytania
    1. Czy w związku otrzymywaniem środków finansowych z Wierzytelności, Wnioskodawca
      występuje w roli podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT?
    2. Czy w związku otrzymywaniem środków finansowych z tytułu obligacji, Wnioskodawca
      występuje w roli podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT?
    3. W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, czy obrót z tytułu
      Wierzytelności wlicza się do obrotu, o którym mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT?
    4. W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 2, czy obrót z tytułu
      obligacji wlicza się do obrotu, o którym mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. W ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym
      Wnioskodawca w związku otrzymywanymi środkami finansowymi z tytułu
      Wierzytelności nie występuje w roli podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT.
    2. W ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym
      Wnioskodawca w związku otrzymywanymi środkami finansowymi z tytułu obligacji nie
      występuje w roli podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT.
    3. W przypadku udzielenia przez organ na pytanie nr 1 odpowiedzi twierdzącej, w ocenie
      Wnioskodawcy świadczenie Spółki w postaci przejęcia Wierzytelności należy uznać za
      działalność o charakterze pomocniczym i w rezultacie, zgodnie z art. 90 ust. 6 tej
      ustawy o VAT, obrotu z tego tytułu nie wlicza się do kalkulacji, o której mowa w art. 90
      ust. 3 ustawy o VAT.
    4. W przypadku udzielenia przez organ na pytanie nr 2 odpowiedzi twierdzącej, w ocenie
      Wnioskodawcy świadczenie Spółki w postaci nabycia obligacji należy uznać za
      działalność o charakterze pomocniczym i w rezultacie, zgodnie z art. 90 ust. 6 tej
      ustawy o VAT, obrotu z tego tytułu nie wlicza się do kalkulacji, o której mowa w art. 90
      ust. 3 ustawy o VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    W zakresie pytania 1
    Przepisy prawa podatkowego oraz orzecznictwo znajdujące zastosowanie w niniejszych
    okolicznościach

    Na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o
    VAT, przez świadczenie usług, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, rozumie
    się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki
    organizacyjnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 tej ustawy.
    Jednocześnie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT stanowi, że zwolnione od VAT są usługi
    udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu
    usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub
    pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
    Powyższe nie oznacza jeszcze, że każde udzielenie kredytu/pożyczki jest objęte VAT. Aby
    czynność była opodatkowana podatkiem od towarów i usług, musi być bowiem wykonana
    przez podmiot działający w odniesieniu do danej transakcji w charakterze podatnika VAT.
    Kluczowe w związku z tym są przepisy wskazujące przesłanki/cechy stanowiące o statusie
    podatnika VAT.
    Uwagę należy zwrócić na art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Wskazuje on bowiem, że
    podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, które samodzielnie wykonują działalność gospodarczą, bez względu
    na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza - zgodnie z art. 15 ust. 2
    ustawy o VAT - obejmuje natomiast wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody, polegającą na wykorzystywaniu towarów
    lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Interpretując art. 15 ust. 2 ustawy o VAT należy zauważyć, że 1 kwietnia 2013 r. nastąpiła
    zmiana tego przepisu, w wyniku której z jego treści wyeliminowano stwierdzenie, że za
    działalność gospodarczą można uznać także czynność jednorazową. Przed przedmiotową
    nowelizacją przepis ten stanowił bowiem, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w
    okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.
    Wskazana nowelizacja miała na celu dostosowanie treści przepisu krajowego do regulacji
    unijnych. Art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE seria L Nr 347 str. 1 ze zm.;
    dalej: „Dyrektywa”) stanowi bowiem, iż:
        podatnikiem jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
        jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
        działalności,
        działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
        lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
        wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
        szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
        niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z kolei art. 9 ust. 2 Dyrektywy VAT precyzuje, że poza osobami, o których mowa w ust. 1,
    za podatnika uznawana jest każda osoba, która okazjonalnie dokonuje dostawy nowego
    środka transportu wysyłanego lub transportowanego do nabywcy przez sprzedawcę,
    przez nabywcę albo na rzecz sprzedawcy lub nabywcy, do miejsca przeznaczenia
    znajdującego się poza terytorium państwa członkowskiego, ale na terytorium Wspólnoty.

    Co więcej, art. 12 Dyrektywy dodaje, że państwa członkowskie mogą uznać za podatnika
    każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w
    art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności jednej z następujących transakcji:
        a) dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed
        pierwszym zasiedleniem,
        b) dostawa terenu budowlanego.
    Porównanie art. 9 ust. 1 Dyrektywy z art. 9 ust. 2 oraz z art. 12 Dyrektywy prowadzi do
    wniosku, że dla uznania działań za działalność gospodarczą muszą one mieć co do zasady
    nieokazjonalny charakter (wyjątkiem są dostawy nowych środków transportu oraz
    opcjonalnie transakcje wskazane przez poszczególne państwa członkowskie). Orzeczenia
    wydawane przez Naczelny Sąd Administracyjny (dalej; „NSA”) potwierdzają przedstawioną
    powyżej konkluzje. Przykładowo w wyroku z 18 października 2011 r. (sygn. I FSK 1536/10)
    NSA wskazał, że:
    „przesłanka «stałości» działalności gospodarczej wynika z porównania art. 9 i art. 12
    dyrektywy 2006/112/WE, gdyż skoro art. 12 wprowadza, jako zasadę szczególną,
    możliwość uznania za podatnika także podmiotów wykonujących działalność gospodarczą
    w sposób sporadyczny (okazjonalny), to oznacza, iż zasadą ogólną jest, by działalność
    gospodarcza musiała być wykonywana w sposób niesporadyczny (stały)”.
    Podsumowując powyższe, wykonanie czynności jednorazowej, nawet jeżeli zbywca ma
    zamiar dokonania wielu podobnych transakcji, nie czyni z niego jeszcze podatnika VAT.
    Dla uznania danych działań za wykonywane w ramach działalności gospodarczej
    niezbędne jest bowiem aktywne działanie podmiotu, z zaangażowaniem środków
    podobnych do wykorzystywanych przez producentów, handlowców lub usługodawców
    (por. np. wyrok TSUE z 15 września 2011 r. w sprawie C-180/10).
    W orzecznictwie NSA, w związku z tak przyjętą wykładnią, podkreśla się, że odpowiedź na
    pytanie, czy dany podmiot w odniesieniu do zrealizowanej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga każdorazowo oceny odnoszącej się do konkretnych
    okoliczności faktycznych danej sprawy (por. wyroki NSA z 24 czerwca 2016 r., sygn. akt II
    FSK 1493/14; z 19 lipca 2017 r., sygn. akt I FSK 2203/15; z 1 czerwca 2017 r., sygn. akt I FSK
    400/17, z 24 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 2077/15).
    W wyroku z 14 listopada 2000 r. w sprawie C-142/99 Floridienne SA i Berginvest SA
    Trybunał zaznaczył - zgodnie z rozstrzygnięciem w sprawie Rćgie Dauphinoise-Cabinet (C-
    306/94) - że pożyczki podlegają opodatkowaniu jedynie wtedy, gdy można je uznać za
    działalność gospodarczą zgodnie z art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy, albo gdy stanowią
    bezpośrednie, stałe i niezbędne rozszerzenie działalności gospodarczej, nie będąc
    jednocześnie działalnością incydentalną zgodnie z art. 19 ust. 2 VI Dyrektywy. Udzielanie
    pożyczek może być uznane za działalność gospodarczą, polegającą na wykorzystywaniu
    kapitału w celu systematycznego osiągania dochodu z odsetek, pod dwoma warunkami.
    Po pierwsze, jeśli nie jest to czynność sporadyczna i nie ogranicza się jedynie do
    zarządzania własnym portfelem inwestycyjnym, jak robi to inwestor prywatny. Po drugie,
    jeśli działania te są podejmowane w celach gospodarczych z zamiarem maksymalizacji
    zwrotu z inwestycji.
    Ani zatem formalny status podmiotu jako zarejestrowanego podatnika VAT, ani fakt, że
    dana czynność była wykonywana wielokrotnie lub jednorazowo, ale z zamiarem jej
    powtarzania, nie mogą decydować o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego
    ustalenia, że w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot działał jako podatnik VAT.
    Sam formalny status podatnika VAT nie oznacza, że wszystkie działania tego podmiotu
    będą miały skutki podatkowe. Opodatkowana podatkiem od towarów i usług działalność
    to jedynie ta, którą można wyraźnie zidentyfikować jako gospodarczą aktywność jednostki.
    Zatem o tym, że dany podmiot staje się podatnikiem VAT przesądzają obiektywne
    okoliczności pozwalające na identyfikację lub brak identyfikacji ww. zawodowego

    charakteru działania. Decydujące znaczenie dla zakwalifikowania, że dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa w charakterze podatnika od towarów i usług,
    ma bowiem zawodowy, a nie incydentalny charakter wykonywania danej czynności (por.
    wyrok WSA w Kielcach z 14 stycznia 2016 r., sygn. I SA/Ke 698/15 lub wyrok WSA w
    Gliwicach z 28 lipca 2020 r., sygn. I SA/GI 203/20).
    Zastosowanie powyższych przepisów oraz orzecznictwa do Wierzytelności
    Przenosząc powyższe rozważania na okoliczności objęte wnioskiem należy zauważyć, że w
    odniesieniu do Wierzytelności:
    1) Spółka samodzielnie nie udzieliła finansowania, lecz jedynie „weszła w rolę”
      pożyczkodawcy na podstawie zawartych umów cesji Wierzytelności,
    2) otrzymywanie przez Wnioskodawcę środków z tytułu Wierzytelności wynika z
      incydentalnej umowy cesji, która była jednorazowym zdarzeniem, a jej celem było
      przygotowanie struktury bilansowej Wnioskodawcy, a co za tym idzie nie stanowi
      działalności prowadzonej w sposób ciągły i zarobkowy. Należy wskazać, że Spółka nie
      podjęła jakichkolwiek „działań” związanych z udzieleniem finansowania (np. o
      charakterze przygotowawczym etc.). Tak jak wskazano, Wierzytelność znalazła się w jej
      aktywach jako skutek rozliczeń związanych z transakcją ZCP i dokonywanymi w jej
      zakresie przekształceniami właścicielskimi,
    3) Wierzytelność, znajdująca się przez pewien okres w aktywach Wnioskodawcy, została
      zbyta w ramach kolejnych cesji - co było elementem doprowadzenia portfela
      udziałowca Wnioskodawcy do pierwotnie planowanego kształtu w którym aktywo w
      postaci tej Wierzytelności jest własnością udziałowca, a nie Wnioskodawcy,
    4) Spółka nie ma zamiaru w przyszłości udzielać pożyczek, a taka działalność nie mieści
      się obecnie w zakresie działalności Wnioskodawcy,
    5) obsługa Wierzytelności nie wymagała zaangażowania pracowników Spółki. W istocie
      bowiem po zawarciu umowy cesji Wierzytelności, jej obsługa była w praktyce
      zautomatyzowana i nie wymagała dodatkowych działań ze strony personelu Spółki.
    Powyższe wyklucza uznanie transakcji, w związku z którą Spółka otrzymuje środki z tytułu
    Wierzytelności, za przejaw jej działalności gospodarczej w rozumieniu regulacji VAT.
    Wnioskodawca nie spełnia tym samym definicji podatnika VAT w odniesieniu do tej
    czynności, ponieważ nie prowadzi i nie zamierza prowadzić działalności gospodarczej w
    niniejszym zakresie. Co istotne, sam fakt pełnienia funkcji podmiotu holdingowego dla
    podmiotów powiązanych oraz wykonywania na ich rzecz usług zarządzania/doradztwa w
    żadnym wypadku nie oznacza wykonywania usług o charakterze finansowym (w
    szczególności pożyczkowym).
    W działaniu Spółki nie można również upatrywać ubocznej, ani dodatkowej działalności
    związanej z usługami udzielania pożyczek, albowiem nie mają one cech systematycznego i
    powtarzalnego działania ukierunkowanego na maksymalizację zysków z tytułu posiadania
    określonego rodzaju środków finansowych, które to zyski miałyby uzupełnić dochody z
    podstawowej działalności Spółki.
    Również opisywana przyczyna „wejścia w rolę” pożyczkodawcy i otrzymywania z tego
    tytułu środków finansowych - tj. transakcja cesji mająca charakter nietypowej i
    niepowtarzalnej okoliczności - podkreśla incydentalność/wyjątkowość analizowanego
    działania (brak ukierunkowania i zamiaru systematycznego, częstotliwego udzielania
    pożyczek, lecz działanie okazjonalne).
    Podobne wnioski wynikają przykładowo z wyroku WSA z 28 lipca 2020 r. (I SA/GI 203/20),
    w którym Sąd wskazał: „Reasumując wskazane powyżej okoliczności wskazują na braku
    profesjonalizmu charakterystycznego dla działalności właściwej podmiotom świadczącym
    usługi finansowe. Przekonuje o tym brak zorganizowanego charakteru działań
    pożyczkodawcy, który prowadził działalność w zakresie ogólnie pojętego obrotu i

    zarządzania nieruchomościami, brak zapisów w umowie, że zawierana jest w ramach
    działalności gospodarczej, brak zapisów o zasadach wypłaty oprocentowania, które było
    niższe od stawek rynkowych oraz brak postanowień zabezpieczających zwrot pożyczki”.
    W świetle powyższego, w ocenie Wnioskodawcy w związku z otrzymywanymi środkami
    finansowymi z tytułu Wierzytelności nie występuje on w roli podatnika VAT w rozumieniu
    art. 15 ustawy o VAT.
    W zakresie pytania 2
    Przepisy prawa podatkowego oraz orzecznictwo znajdujące zastosowanie w niniejszych
    okolicznościach
    W pierwszej kolejności warto zauważyć, że mogą zdarzyć się sytuacje, w których czynność
    nabycia obligacji będzie mieścić się w definicji usługi wskazanej w art. 8 ust. 1 ustawy o
    VAT. Istotą takiej czynności może być usługa finansowa polegająca na udostępnieniu
    kapitału, w zamian za którą nabywca otrzyma prawo do wypłaty wynagrodzenia w formie
    odsetek. Taka czynność stanowi zasadniczo usługę finansową zwolnioną od VAT na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT.
    Należy jednak podkreślić, że nabywanie obligacji nie zawsze jest objęte zakresem VAT. W
    wyroku z 6 lutego 1997 r. (w sprawie C-80/95 Harnas and Hełm) wskazano bowiem, że
    nabycie na własność i posiadanie obligacji, które nie służą innej działalności
    przedsiębiorstwa oraz otrzymywanie z tego tytułu dochodu nie stanowi działalności
    gospodarczej, która przyznaje wykonawcy tych czynności status podatnika. W takim
    przypadku działalność posiadacza obligacji może być zdefiniowana jako forma lokaty
    kapitału mieszcząca się w pojęciu zwykłego zarządzania majątkiem i jeśli generuje ona
    dochód w postaci odsetek, to wynikają one ze zwykłego posiadania obligacji. Jednakże nie
    mogą być one uważane za wynagrodzenie w zamian za dokonanie czynności lub
    wykonywanie działalności gospodarczej przez tego, kto takie odsetki otrzymuje.
    Podobnie TSUE orzekł również w wyroku z 20 czerwca 1996 r. (sygn. C-155/94). Wskazano
    w nim bowiem, że transakcje, których przedmiotem są papiery wartościowe (a więc
    transakcje ich zbycia lub pośrednictwa w tym zbyciu) mogą wchodzić w zakres
    opodatkowania VAT, ale będzie tak tylko jeśli są wykonywane w ramach działalności
    handlowej obrotu papierami wartościowymi, albo gdy posiadanie udziałów jest stałym,
    niezbędnym i koniecznym rozszerzeniem działalności gospodarczej danego podatnika.
    Handlowy obrót papierami wartościowymi obejmuje natomiast głównie przypadek, kiedy
    obrót obligacjami jest prowadzony w ramach działalności maklerskiej i brokerskiej.
    Prowadzenie takiej działalności wymagana natomiast zasadniczo uzyskania zezwolenia
    odpowiedniego organu (Komisji Nadzoru Finansowego). Innym przykładem działalności
    handlowej w zakresie obrotu papierami wartościowymi jest przypadek firmy (spółki)
    inwestycyjnej. Chodzi zatem o podmioty, które zajmują się pomnażaniem majątku,
    inwestując w instrumenty finansowe i które w ten sposób zmierzają do osiągnięcia zysku
    w sposób ciągły. Firmy inwestycyjne zostały uznane za podatników VAT przykładowo w
    wyroku TSUE z 21 października 2004 r. (C-8/03).
    Stanowisko wypracowane na gruncie przepisów unijnych znajduje również
    odzwierciedlenie w orzecznictwie polskich sadów administracyjnych. Przykładowo w
    prawomocnym wyroku z 16 listopada 2016 r. (sygn. III SA/Wa 2715/15) WSA w Warszawie
    wskazał: „(...) z przepisów u.p.t.u nie wynika, aby czynności polegające na lokowaniu
    wolnych środków pieniężnych w obligacjach emitowanych przez inne podmioty, stanowiły
    kategorię czynności podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ
    skarżąca jedynie lokuje swoje wolne środki pieniężne, sama korzystając z usługi emitenta
    obligacji. A zatem poprzez czynność nabycia obligacji strona nie realizuje odpłatnej
    dostawy towarów jak i odpłatnego świadczenia usług. Zatem przychody finansowe
    uzyskiwane z ww. czynności nie będą przedmiotem opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług u podmiotów, które nie są instytucją świadczącą usługi finansowe”.

    Zastosowanie powyższych przepisów oraz orzecznictwa do nabywania obligacji przez
    Spółkę
    Przekładając powyższe na analizowany stan faktyczny, należy zauważyć, że - podobnie jak
    w przypadku środków otrzymywanych z tytułu Wierzytelności - czynność skutkująca
    otrzymywaniem odsetek z obligacji korporacyjnych przez Wnioskodawcę była aktywnością
    o niestandardowym charakterze, nie nosząc znamion działalności prowadzonej w sposób
    ciągły i zarobkowy, Wnioskodawca nie jest bowiem podmiotem profesjonalnie zajmującym
    się obrotem obligacjami lub innymi instrumentami finansowymi - nabyte obligacje były dla
    Spółki formą lokowania posiadanych środków finansowych, pochodzących m.in. z
    działalności podstawowej.
    Inwestowanie w instrumenty finansowe nie stanowi bowiem przedmiotu działalności
    Spółki, a jedynie towarzyszy podstawowej działalności Spółki, tj. świadczeniu usług
    doradztwa oraz zarządzania na rzecz podmiotów powiązanych, a więc działalności
    niezwiązanej z działalnością finansową. Pomimo więc posiadania akcji C i wykonywania na
    jej rzecz usług zarządzania/doradztwa, Wnioskodawca nie nabył obligacji emitowanych
    przez C w ramach profesjonalnej działalności gospodarczej.
    Co więcej, Spółka ulokowała w obligacjach własne środki finansowe i nie działała w imieniu
    bądź na zlecenie innego podmiotu. Obligacje zostały zakupione na zasadach rynkowych.
    Zdaniem Wnioskodawcy powyższe bezpośrednio potwierdza, że Wnioskodawca nie
    prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu instrumentami finansowymi i tym
    samym nie spełnia definicji podatnika VAT w stosunku do czynności nabycia obligacji i
    otrzymywanych środków pieniężnych. W konsekwencji, czynność ta nie podlega
    opodatkowaniu VAT.
    Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych.
    Przykładowo w:
        interpretacji indywidualnej z 22 lipca 2022 r. (sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.362.2022.2.
        KW) czytamy: „(...) przedmiotem opodatkowania podatkiem od towarów i usług jest
        dostawa towarów i świadczenie usług. Czynności te zostały zdefiniowane w
        powołanych przepisach art. 7 i art. 8 ustawy. Będąca przedmiotem Państwa pytania
        nr 1 czynność lokowania własnych środków pieniężnych w instrumenty finansowe
        (obligacje, lokaty, depozyty ovemight) nie jest żadną z ww. czynności. Wobec
        powyższego stwierdzić należy, że czynność lokowania własnych środków
        pieniężnych w instrumenty finansowe (obligacje, lokaty, depozyty overnight) nie jest
        /nie będzie u Wnioskodawcy czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od
        towarów i usług”,
        interpretacji indywidualnej z 9 maja 2024 r. (sygn. 0114-KDIP4-3.4012.151.2024.1.
        DS): „Państwa działalność w aspekcie bycia posiadaczem obligacji opiera się na
        zwykłym zarządzaniu majątkiem, a otrzymywane odsetki wynikają z posiadania
        obligacji. Przedmiotem opodatkowania podatkiem od towarów i usług jest dostawa
        towarów i świadczenie usług - co zostało zdefiniowane w powołanych wyżej art. 7 i
        art. 8 ustawy. Lokowanie własnych środków pieniężnych w instrumenty finansowe -
        w tym przypadku w obligacje - nie jest żadną z tych czynności, a więc nie będzie u
        Państwa czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
        Zatem otrzymane wynagrodzenie w postaci odsetek od Obligacji nie będzie
        stanowić wynagrodzenia za czynności podlegające opodatkowaniu”.

    W zakresie pytania nr 3 oraz pytania nr 4
    Na wstępie należy wskazać, iż odpowiedź organu na pytanie trzecie oraz czwarte ma
    logiczny sens jedynie w przypadku udzielenia twierdzącej odpowiedzi na pytanie pierwsze i
    /lub drugie, czego Spółka nie zakłada, uważając, że nie występuje w roli podatnika w
    związku z Wierzytelnością/obligacjami.
    Z ostrożności procesowej Spółka wskazuje jednak, iż w jej ocenie, nawet w przypadku
    uznania, iż pełni ona rolę usługodawcy i podatnika VAT w ramach danej transakcji (z czym,
    co wymaga ponownego podkreślenia, Spółka się nie zgadza), obrót generowany z tytułu
    takich transakcji powinien być wyłączony z kalkulacji współczynnika struktury sprzedaży, o
    którym mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT.
    Jednocześnie uwzględniając, że przepisy prawa oraz argumentacja prawnopodatkowa
    będzie właściwa wspólnie dla pytania nr 3 i pytania nr 4, poniżej Wnioskodawca
    przedstawia uzasadnienie dla obydwu pytań łącznie.
    Przepisy prawa podatkowego znajdujące zastosowanie w niniejszych okolicznościach
    Zgodnie z treścią art. 90 ust. 1 ustawy o VAT, w stosunku do towarów i usług, które są
    wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi
    przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z
    którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia
    kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których
    podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
    W art. 90 ust. 2 ustawy o VAT wskazano, że jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości
    lub części kwot, o których mowa w ust. 1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku
    należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie
    przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego.
    Na podstawie regulacji art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, proporcję, o której mowa w ust. 2,
    ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje
    prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu
    czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie
    prawo.
    Natomiast w myśl art. 90 ust. 6 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia
    2014 r., do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z tytułu
    transakcji dotyczących:
    1. pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
      finansowych,
    2. usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, w zakresie, w jakim czynności te
      mają charakter pomocniczy.
    Z uwagi na to, że użyte przez ustawodawcę określenie „transakcje pomocnicze” nie zostało
    zdefiniowane w ustawie o VAT, przy jego interpretacji należy zwrócić uwagę na to, że
    przepis ten jest implementacją regulacji art. 174 Dyrektywy.
    Na podstawie przepisu art. 174 ust. 2 Dyrektywy, przy obliczaniu proporcji VAT
    podlegającego odliczeniu nie uwzględnia się następujących kwot:
    a) wysokości obrotu uzyskanego z dostaw dóbr inwestycyjnych używanych przez
      podatnika do potrzeb jego przedsiębiorstwa;
    b) wysokości obrotu uzyskanego z transakcji związanych z pomocniczymi transakcjami w
      zakresie nieruchomości i z pomocniczymi transakcjami finansowymi;
    c) wysokości obrotu uzyskanego z transakcji, o których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b-g,
      jeżeli są to transakcje pomocnicze.

    Ustawodawca unijny zwrócił zatem uwagę, że naczelną zasadą systemu VAT jest
    zapewnienie jego neutralności dla podatników, tzn. zapewnienie, by podatnicy
    prowadzący działalność gospodarczą opodatkowaną VAT nie ponosili ciężaru tego
    podatku, co jest zapewniane poprzez mechanizm odliczenia VAT naliczonego. W sytuacji
    jednak, gdy świadczenia realizowane przez podatników podlegają zwolnieniu z VAT,
    podatnicy będący nabywcami towarów lub usług są traktowani tak jak konsumenci i ich
    prawo do odliczenia VAT naliczonego musi być odpowiednio ograniczone. W sytuacji, gdy
    nabyty towar lub usługa nie mogą zostać bezpośrednio przypisane do działalności
    opodatkowanej lub zwolnionej podatnika, zastosowanie znajduje ww. proporcja
    odliczenia, oparta zwykle na strukturze sprzedaży podatnika. Celem przytoczonego
    przepisu art. 174 ust. 2 Dyrektywy jest więc wyłączenie przy kalkulacji ww. proporcji
    jednorazowych zdarzeń o dużej wartości oraz zdarzeń pomocniczych o marginalnym
    znaczeniu z perspektywy działalności podatnika (przede wszystkim takich, które wykonane
    incydentalnie nie powinny być utożsamiane z przedmiotem działalności podatnika), które
    mogą wpłynąć na określane proporcją prawo podatnika do odliczenia VAT naliczonego.
    Wpływ ten może być zarówno pozytywny, jak i negatywny z perspektywy podatnika, tj.
    zaburzenie proporcji może ją zarówno w sposób nieuprawniony zwiększać, rozszerzając
    zakres prawa do odliczenia VAT naliczonego, jak i zmniejszać, ograniczając to prawo.
    Biorąc pod uwagę, że pojęcie transakcji pomocniczych nie ma swojej definicji także w
    Dyrektywie, wskazówek interpretacyjnych na kanwie powyższych przepisów dostarczają
    orzeczenia TSUE, tj. przede wszystkim:
        wyrok z 11 lipca 1996 r. w sprawie C-306/94 Rćgie Dauphinoise, w którym Trybunał
        dokonał interpretacji pojęcia incydentalności (pomocniczości) w kontekście
        wykonywania transakcji finansowych. W wyroku tym TSUE odniósł się do
        charakteru i kontekstu wykonywanych czynności wskazując, że tworzenie na własny
        rachunek lokat przez firmę zarządzającą nieruchomościami, ze środków
        wpłacanych przez właścicieli lub najemców, nie może być traktowane jako
        incydentalne, gdyż otrzymanie odsetek z tych inwestycji jest bezpośrednim, stałym i
        koniecznym rozwinięciem działalności opodatkowanej firm zarządzających
        nieruchomościami. Tym samym, wnioskując a contrario, można wskazać, że TSUE
        uznał, że transakcjami zwolnionymi mającymi charakter incydentalny (sporadyczny,
        pomocniczy) są te, które nie stanowią bezpośredniego, stałego i koniecznego
        rozszerzenia działalności opodatkowanej podatnika;
        wyrok z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-77/01 Empresa de Desenvolvimento
        Mineiro (EDM), w którym Trybunał rozstrzygał kwestię możliwości uznania za
        transakcje incydentalne (pomocnicze) różnych transakcji finansowych,
        dokonywanych przez spółkę holdingową. Trybunał orzekł, iż coroczne udzielanie
        pożyczek przez spółkę holdingową spółkom, w których posiada udziały, oraz
        dokonywanie lokat w depozytach bankowych lub papierach wartościowych, takich
        jak bony skarbowe lub certyfikaty depozytowe, stanowi działalność gospodarczą
        prowadzoną przez podatnika występującego w takim charakterze, która podlega
        zwolnieniu z VAT. TSUE uznał jednak przy tym, że przy obliczaniu proporcji
        odliczenia VAT naliczonego transakcje te należy uznać za sporadyczne
        (pomocnicze), jeżeli obejmują one bardzo ograniczone wykorzystanie aktywów lub
        usług podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT;

        w wyroku z 16 grudnia 2014 r. w sprawie C-174/08 NCC Construction Danmark A/S
        TSUE odniósł się do relacji przesłanek wynikających z dwóch ww. wyroków.
        Trybunał orzekł, że zwolniona z VAT sprzedaż nieruchomości wybudowanych przez
        przedsiębiorstwo budowlane na swój własny rachunek nie może być uznawana za
        działalność okazjonalną (pomocniczą) związaną z opodatkowaną działalnością
        polegającą na budowie budynków na rachunek osób trzecich. TSUE przyjął, że taka
        sprzedaż, jako wynikająca z tej samej działalności budowlanej, stanowi jej
        bezpośrednie rozwinięcie, a zatem należy ją traktować jako stanowiącą
        bezpośrednie, stałe i niezbędne rozwinięcie opodatkowanej działalności
        gospodarczej spółki. W rezultacie, Trybunał uznał, że nie ma konieczności badania
        in concreto zakresu, w jakim działalność polegająca na sprzedaży, rozważana
        odrębnie, obejmuje wykorzystywanie towarów i usług, w odniesieniu do których
        powstaje obowiązek zapłaty VAT.
    Analizując powołane wyroki Trybunału należy mieć na uwadze, iż TSUE nie zawarł w nich
    uniwersalnej definicji usług „sporadycznych”, „okazjonalnych”, „pomocniczych”. Wyroki te
    zawierają jednak pewne wskazówki ukierunkowujące na sposób interpretacji omawianych
    przepisów, przy czym w każdej sprawie dotyczącej oceny „pomocniczości” badanych
    transakcji konieczna jest wszechstronna ocena wszystkich okoliczności z uwzględnieniem
    konkretnego stanu faktycznego.
    Zdaniem Spółki, na podstawie powyższego można wyprowadzić wniosek, że:
        „usługą pomocniczą” co do zasady nie jest czynność, która stanowi bezpośrednie,
        stałe i konieczne rozszerzenie działalności głównej podatnika,
        aby dane transakcje mogły zostać uznane za „pomocnicze”, udział aktywów
        zaangażowanych w realizację ocenianych transakcji w całokształcie aktywów
        wykorzystywanych na potrzeby działalności danego podatnika (tj. działalności
        operacyjnej i pobocznej), w tym zwłaszcza aktywów, przy nabyciu których
        podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia VAT, powinien być odpowiednio
        niski.
    Ponadto, zauważyć należy, że w orzecznictwie polskich sądów administracyjnych (por. np.
    wyrok NSA z 6 czerwca 2017 r. o sygn. I FSK 1940/15) i praktyce polskich organów
    podatkowych podkreśla się, że poza wymienionymi powyżej, głównymi kryteriami oceny
    danych transakcji pod kątem ich pomocniczości, tj. związkiem funkcjonalnym pomiędzy
    działalnością poboczną i operacyjną oraz udziałem zaangażowanych aktywów, w toku
    analizy należy wziąć pod uwagę szereg okoliczności, w tym także:
        cel realizacji transakcji - w szczególności, czy wykonywane czynności są
        ukierunkowane na osiąganie przez podatników dodatkowych przychodów
        (mających uzupełniać główne źródło przychodów, jakie stanowi podstawowa
        działalność operacyjna);
        częstotliwość analizowanych transakcji.
    W orzecznictwie zwraca się uwagę, iż przy nieostrych granicach podlegającego wykładni
    pojęcia „pomocniczych transakcji finansowych”, nie powinien decydować jeden wskaźnik,
    punkt odniesienia, czy też jedno tylko kryterium, ale ich całokształt wyznaczający miejsce,

    znaczenie i zakres danych transakcji w całokształcie działalności gospodarczej podatnika -
    por. np. wyrok NSA z 28 września 2012 r. o sygn. I FSK 1917/11, wyrok WSA w Warszawie z
    8 maja 2013 r. o sygn. III SA/Wa 3017/12, oraz wyrok NSA z 28 maja 2014 r. o sygn. I FSK
    952/13.
    Z powyższego wynika więc, że jeżeli działalność finansowa jest stałym i niezbędnym
    elementem funkcjonowania przedsiębiorstwa podatnika, to transakcje finansowe nie
    mogą być uznane za pomocnicze. Ani liczba udzielanych poręczeń, gwarancji, pożyczek,
    ani rodzaje zawieranych transakcji na instrumentach finansowych, ani liczba
    kontrahentów, nie świadczą samodzielnie o incydentalnym charakterze tych czynności.
    Aby uznać te czynności za pomocnicze lub incydentalne w rozumieniu art. 90 ust. 6
    ustawy o VAT, konieczne jest ich zestawienie według różnych kryteriów, takich jak wartość,
    liczba, częstotliwość oraz stopień zaangażowania aktywów podatnika - w kontekście
    całokształtu jego działalności. Jeśli okoliczności wskazują, że dany typ transakcji jest
    elementem działalności gospodarczej podatnika, to takie transakcje nie mogą być
    traktowane jako pomocnicze (tak np. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w
    interpretacjach indywidualnych: z 18 listopada 2022 r. o sygn. 0111-KDIB3-
    1.4012.606.2022.5.IO oraz z 28 lutego 2019 r. o sygn. 0112-KDILI-3.4012.781.2018.1.KB).
    Zastosowanie powyższych przepisów w niniejszej sprawie - Wierzytelność oraz nabycie
    obligacji
    Przekładając powyższe na przedmiotową sprawę należy zauważyć, że - nawet w
    przypadku uznania, iż transakcje związane z otrzymywaniem przez Spółkę środków
    finansowych z Wierzytelności/obligacji są przejawem działalności gospodarczej
    Wnioskodawcy - nie można przyjąć, że stanowią one stały i niezbędny element
    funkcjonowania Spółki. O powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, przesądzają następujące
    fakty:
    1) obsługa Wierzytelności i obligacji nie wymagała oraz nie będzie wymagała istotnego
      zaangażowania pracowników Wnioskodawcy (w przypadku Wierzytelności Spółka
      podkreśla, że został on już zbyty),
    2) Spółka nie ponosi ani nie będzie ponosić kosztów związanych z otrzymywanymi
      środkami z tytułu Wierzytelności/obligacji,
    3) posiadanie Wierzytelności/obligacji, mimo że jest związane z otrzymywaniem przez
      Spółkę środków pieniężnych, nie jest stałym ani podstawowym źródłem dochodu
      Spółki, ani też stałym, bezpośrednim i niezbędnym rozszerzeniem jej podstawowej
      działalności gospodarczej, której przedmiotem jest świadczenie usług doradztwa oraz
      zarządzania na rzecz podmiotów powiązanych,
    4) Wnioskodawca sam nie udzielił finansowania stanowiącego Wierzytelność, a jedynie
      nabył Wierzytelność z tego tytułu w wyniku cesji wymaganej w ramach
      przeprowadzonych działań restrukturyzacyjnych. Co więcej, Wierzytelność ta została
      już zbyta przez Spółkę w jej wartości nominalnej i w rezultacie przestała być aktywem
      Spółki,
    5) głównym celem nabycia Wierzytelności nie było osiągnięcie korzyści finansowych, lecz
      rozliczenie zobowiązań wynikających z przeniesienia akcji Spółki,
    6) obie transakcje miały charakter incydentalny,
    7) Wnioskodawca nie planuje w przyszłości udzielać pożyczek oraz nabywać obligacji.
    Bezpośrednio w kontekście nabycia obligacji, należy również zwrócić uwagę, iż miało ono
    na celu zarządzanie aktywami finansowymi Spółki (tj. posiadanymi środkami finansowymi
    z działalności głównej), zabezpieczenie finansowe oraz utrzymanie płynności. Nie było to
    częścią głównej działalności gospodarczej Spółki, która nigdy nie zajmowała się
    profesjonalnym obrotem instrumentami finansowymi. Podobnie jak w przypadku
    Wierzytelności, otrzymywane środki nie są powiązane z bieżącą działalnością Spółki, a

    obsługa obligacji jest całkowicie zautomatyzowana i nie wymaga udziału pracowników
    Spółki.
    Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie
    faktycznym i zdarzeniu przyszłym w przypadku uznania, że Wnioskodawca w związku z
    otrzymywanymi środkami z tytułu Wierzytelności oraz otrzymywanymi środkami z
    posiadanych obligacji występuje w roli podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o
    VAT, w ocenie Wnioskodawcy obrót ten należy uznać za obrót z tytułu pomocniczych
    transakcji finansowych. W rezultacie, zgodnie z art. 90 ust. 6 ustawy o VAT, obrót z tego
    tytułu nie wlicza się do obrotu, o którym mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT.
    Finalnie warto zauważyć, że stanowisko Wnioskodawcy znajduje odzwierciedlenie w
    interpretacjach indywidualnych. Przykładowo w:
        interpretacji indywidualnej z 18 listopada 2022 r. (sygn. 0111-KDIB3-
        1.4012.606.2022.5.IO) wskazano: „W związku z powyższym, świadczenia usług
        finansowych nie można powiązać z Państwa podstawową działalnością, którą jest w
        przeważającej części projektowanie, produkcja i montaż elektrycznego sprzętu
        oświetleniowego w postaci tablic i urządzeń reklamowych (kasetony, banery,
        logotypy, tablice i znaki informacyjne oraz inne podobne reklamy świetlne). Należy
        zatem uznać, że transakcja ta nie jest wykonywana jako element Państwa
        podstawowej działalności gospodarczej. Zatem wpływ tej transakcji na Państwa
        ogólną sytuację finansową nie jest istotny. W związku z tym stwierdzić należy, że
        działalność w zakresie świadczenia usług finansowych nie została zaplanowana z
        góry i nie jest regularna, bowiem jak wyjaśniono we wniosku, udzielenie pożyczki
        jest związane z wyjątkową sytuacją gospodarczą i ekonomiczną oraz sposobnością
        nabycia nieruchomości gruntowych przez Spółkę 2. Tym samym, czynności te nie
        stanowią bezpośredniego, stałego i koniecznego rozszerzenia Państwa działalności”;
        interpretacji indywidualnej z 17 września 2020 r. (sygn. IBPP2/443-1121/13-2/AB):
        „Zatem jeżeli w celu świadczenia usług finansowych podatnik wykorzystuje w
        niewielkim stopniu aktywa opodatkowane VAT, świadczone usługi finansowe nie
        powinny wpływać na obliczanie proporcji odliczenia podatku naliczonego.
      Fakt udzielenia przez Wnioskodawcę jednorazowej pożyczki z własnych środków
      obrotowych spółce należącej do tej samej grupy kapitałowej oraz udzielenie dwóch
      pożyczek pracownikom wnioskodawcy nie potwierdzają, że jest to stałe i niezbędne
      rozszerzenie powyższego podstawowego zakresu działalności gospodarczej, wybrane
      przez nią właśnie jako trwały i konieczny element działalności zasadniczej”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części nieprawidłowe i w części
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:

      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
          czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
          działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pojęcie usługi zostało zdefiniowane bardzo szeroko. Taka konstrukcja definicji usług
    pozwala na objęcie zakresem przedmiotowym podatku VAT wszelkich transakcji
    wykonywanych w ramach działalności gospodarczej.
    Zatem każde świadczenie niebędące dostawą towarów, polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w
    rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej jednak muszą być przy tym
    spełnione następujące warunki:
    1) w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
      strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    2) świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że
    zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy
    pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.

    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w
    których:
        istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego
        następuje świadczenie wzajemne,
        wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
        przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
        istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy
        towaru lub usługi,
        odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w
        bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym
        podatkiem,
        istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym
    podatkiem musi być wykonana przez podatnika.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według ust. 2 powołanego artykułu:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym i czynnym podatnikiem VAT,
    zajmującym się przede wszystkim świadczeniem usług zarządzania oraz doradztwa na
    rzecz spółek obsługujących autostradę (...). Transakcje te stanowią usługę opodatkowaną
    VAT według stawki podstawowej. Ponadto, w związku z dokonanymi przekształceniami,
    pełnią Państwo funkcję podmiotu holdingowego dla spółek: B., C., D. oraz E.
    W wyniku przyjętych zmian restrukturyzacyjnych, w Państwa portfelu znalazły się
    /pozostały aktywa o charakterze finansowym, które obecnie skutkują otrzymywaniem
    przez Państwa środków finansowych.
    31 sierpnia 2023 r. F. S.A. (a więc Państwa poprzedniczka prawna) zawarła z J. Ltd. umowy
    cesji wierzytelności. Na podstawie dwóch zawartych umów, nabyli Państwo tytuł prawny
    do:
        wierzytelności w kwocie 59 716 018,64 EUR (kwota główna - 38 342 019,27 EUR i
        odsetki wynoszące 21 373 999,37 EUR) za kwotę równą całkowitej wartości
        przenoszonych pożyczek (tj. 59 716 018,64 EUR),

        wierzytelności w kwocie 2 290 477,89 EUR (kwota główna - 1 470 653,09 EUR i
        odsetki wynoszące 819 824,80 EUR) za kwotę równą całkowitej wartości
        przenoszonych pożyczek (tj. 2 290 477,89 EUR)
    - („Wierzytelność”).
    Zawarcie transakcji cesji było elementem uzgodnień pomiędzy stronami transakcji, w
    której I. S.A nabył Państwa akcje, a jej celem było przygotowanie Państwa struktury
    bilansowej. Nabyli Państwo Wierzytelność za kwotę równą jej nominalnej wartości (bez
    dyskonta).
    Wskutek cesji, w listopadzie 2023 r. oraz maju 2024 r. otrzymali Państwo pierwsze środki z
    tytułu nabytej Wierzytelności (składające się z odsetek). Pomimo że odsetki mogą stanowić
    istotną część całego Państwa obrotu w 2023 r. oraz 2024 r. (chociaż jest to uzależnione od
    zakresu innych czynności realizowanych przez Państwa, w szczególności usług
    podlegających opodatkowaniu), to niezmiennie są one jedynie efektem nabycia
    Wierzytelności w ramach umowy cesji w związku z restrukturyzacją oraz Transakcją ZCP, a
    Państwo nie podejmują jakichkolwiek działań nakierowanych na zwiększenie obrotu z tego
    tytułu.
    Sami nie udzielili Państwo bowiem finansowania (wstąpili Państwo jedynie w rolę
    pożyczkodawcy na podstawie umów cesji, która spowodowana była kształtem i
    ustaleniami zrealizowanej w 2023 r. transakcji). Celem nadrzędnym cesji nie było
    osiągnięcie korzyści finansowych w ramach prowadzonej działalności, a doprowadzenie
    Państwa do stanu wolnego od środków pieniężnych i zadłużenia (w tym rozliczenia ceny
    sprzedaży przedsiębiorstwa w ramach Transakcji ZCP).
    Nie planują Państwo w przyszłości udzielać pożyczek oraz nabywać tego rodzaju
    wierzytelności.
    Co istotne, obsługa Wierzytelności nie wymaga ani nie będzie wymagała zaangażowania
    Państwa pracowników. W istocie bowiem po zawarciu umowy cesji Wierzytelności, jej
    obsługa jest w pełni zautomatyzowana i nie wymaga dodatkowych działań ze strony
    Państwa pracowników. Nie ponoszą i nie będą Państwo ponosili w przyszłości żadnych
    kosztów związanych z otrzymywanymi ratami wynikającymi z Wierzytelności lub koszty te
    nie będą materialne (w praktyce Państwa działania dotyczące wierzytelności ograniczają
    się do potwierdzenia stanu zadłużenia dłużnika).
    W związku z dalszymi działaniami dotyczącymi restrukturyzacji (tj. działaniami
    nakierowanymi na osiągnięcie ostatecznej struktury bilansowej, która była zakładana
    pierwotnie na etapie transakcji), Wierzytelność w 2024 r. została zbyta przez Państwa w jej
    wartości nominalnej na rzecz Państwa udziałowca.
    Ponadto przed przekształceniem własnościowym oraz Transakcją ZCP nabyli Państwo
    obligacje korporacyjne wyemitowane przez C (tj. jednego z podmiotów, którego akcje
    Państwo posiadają).
    Nabyte obligacje są obligacjami o mieszanym charakterze - do określonej daty stanowiły
    obligacje zerokuponowe, po tej dacie - stały się obligacjami kuponowymi. Oznacza to
    obecnie, że emitent wypłaca Państwu określoną kwotę odsetek w okresach zapadalności.
    W listopadzie 2023 r. oraz maju 2024 r. otrzymali Państwo pierwsze środki z tego tytułu, a
    w listopadzie 2024 r. i kolejnych latach (w kolejnych okresach zapadalności) będą Państwo
    otrzymywali następne wypłaty.
    Nabycie obligacji stanowiło element zarządzania swoimi aktywami finansowymi. Nie było
    zatem elementem Państwa podstawowej działalności gospodarczej, nigdy nie zajmowali
    się Państwo profesjonalnie obrotem instrumentami finansowymi. Przez cały okres

    posiadania, tj. do listopada 2023 r., nie uzyskiwali Państwo z tego tytułu przychodów (tak
    jak w przypadku Wierzytelności) - jako że również dług z tytułu obligacji był
    podporządkowany innemu zadłużeniu po stronie dłużnika.
    Podobnie jak w przypadku Wierzytelności, otrzymywane środki nie będą związane z
    wykonywaną obecnie przez Państwa działalnością, a obsługa obligacji jest w pełni
    zautomatyzowana i nie wymaga zaangażowania Państwa pracowników (poza ustalaniem
    kwoty salda, naliczonych odsetek itp.).
    W ramach prowadzenia działalności gospodarczej ponoszą Państwo różnorodne wydatki
    na zakup towarów i usług związanych z ogólnym/generalnym zakresem Państwa
    działalności, w szczególności z działalnością podstawową.
    Charakter niektórych nabyć jest na tyle ogólny, że w niektórych przypadkach nie jest
    możliwa alokacja kwot VAT naliczonego do wykonywanych czynności. W związku z tym,
    stosują Państwo proporcję określoną w art. 90 ust. 3 w związku z art. 90 ust. 2 ustawy.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w związku otrzymywaniem środków
    finansowych z Wierzytelności, występują Państwo w roli podatnika VAT w rozumieniu art.
    15 ustawy.
    Zgodnie z art. 509 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania.
    Nawiązując natomiast do cywilistycznej regulacji cesji (przelewu) wierzytelności w świetle
    art. 509 § 1 ustawy Kodeks cywilny, w następstwie której dotychczasowy wierzyciel
    (Cedent) przenosi wierzytelność ze swojego majątku do majątku osoby trzeciej
    (Cesjonariusza) należy wskazać, że skutkiem cesji jest zasadniczo podmiotowe
    przekształcenie stosunku zobowiązaniowego. W miejsce dotychczasowego wierzyciela
    (zbywcy wierzytelności) wchodzi bowiem inny podmiot (Cesjonariusz), niezwiązany z
    istniejącym dotychczas węzłem obligacyjnym. Natomiast pozycja dłużnika oraz samo
    świadczenie w następstwie cesji nie ulega zmianie, dłużnik jest bowiem nadal
    zobowiązany spełnić to samo świadczenie, tylko na rzecz innego podmiotu (Cesjonariusza).
    W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której między Cedentem a
    Cesjonariuszem - Państwem doszło do przeniesienia praw i obowiązków z umowy
    pożyczek.
    Jak wynika z opisu sprawy, wstąpili Państwa w rolę pożyczkodawcy na podstawie umów
    cesji wierzytelności. Zatem wynika z tego, że nastąpi zmiana pożyczkodawcy i przejmą
    Państwo prawa i obowiązki wynikające z zwartych umów pożyczek.
    Istota umowy pożyczki została zawarta w art. 720 ustawy Kodeks cywilny, zgodnie z
    którym:
      Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność
      biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a
      biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy
      tego samego gatunku i tej samej jakości.
    W wyniku spełnienia świadczenia przez dającego pożyczkę, określone przedmioty
    majątkowe stają się własnością biorącego pożyczkę. Zasilają one jednak tylko czasowo
    majątek biorącego pożyczkę, który obowiązany jest do zwrotu, tj. do przeniesienia na
    drugą stronę własności tej samej ilości pieniędzy albo rzeczy tego samego rodzaju.
    Czynności polegające na udzielaniu pożyczek pieniężnych podlegających oprocentowaniu
    stanowią odpłatne świadczenie usług i podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług. Udzielanie pożyczek przez podatnika podatku od towarów i usług spełnia przesłanki

    uznania tych czynności za podlegające opodatkowaniu, niezależnie od częstotliwości i celu
    ich udzielenia, czy statusu nabywcy. Udzielanie bowiem pożyczek przez podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą, w związku z jej prowadzeniem, można
    identyfikować i zaliczać do zawodowej płaszczyzny jednostki, a więc uznać za rodzącą
    obowiązki w podatku od towarów i usług, nawet gdy te czynności nie znajdują się w jej
    zakresie przedmiotowym.
    Charakter i cechy usługi udzielenia pożyczki wskazują, że czynność ta mieści się w definicji
    pojęcia „działalność gospodarcza”. W świetle art. 15 ust. 2 zdanie drugie działalność
    gospodarcza „obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
    towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych”. Niewątpliwie przekazanie środków pieniężnych (a zatem wartości o
    charakterze niematerialnym) na rzecz pożyczkobiorcy, na określony okres czasu, za
    ustalonym wynagrodzeniem (oprocentowaniem), uzyskiwanym w ustalonych okresach
    rozliczeniowych, stanowi wykorzystywanie tych środków w sposób ciągły i w celach
    zarobkowych. Usługa tego rodzaju mieści się zatem w pojęciu „działalność gospodarcza”
    zdefiniowanym w art. 15 ust. 2 ustawy.
    W efekcie, udzielenie pożyczki stanowi świadczenie na rzecz innego podmiotu, polegające
    na udostępnianiu kapitału na wskazany w umowie okres. Czynność udzielenia pożyczki w
    zamian za wynagrodzenie w postaci odsetek z tytułu korzystania z cudzego kapitału
    traktowana jest jako świadczenie usług.
    W analizowanej sprawie w związku z zawarciem umowy cesji wierzytelności wygasło w
    całości zobowiązanie pożyczkobiorców wobec pierwotnego pożyczkodawcy do spłaty
    pożyczek wraz z odsetkami. Wstąpili Państwo w prawa pierwotnego pożyczkodawcy. W
    efekcie umowy cesji wierzytelności posiadali Państwo roszczenia wobec pożyczkobiorców,
    a jednocześnie pożyczkobiorcy zobowiązanie do spłaty na Państwa rzecz z tytułu m.in.
    odsetek od pożyczek. Wskutek cesji, w listopadzie 2023 r. oraz maju 2024 r. otrzymali
    Państwo pierwsze środki z tytułu nabytej Wierzytelności (składające się z odsetek).
    W opisanej sprawie od daty zawarcia umowy cesji wierzytelności Państwo - jako
    usługodawca - stali się stroną umów pożyczek udzielonych pożyczkodawcom. Do dnia
    zawarcia umowy cesji usługodawcą był pierwotny pożyczkodawca. Z momentem zawarcia
    umowy cesji wierzytelności doszło do wykreowania relacji prawnej między Państwem a
    pożyczkobiorcami, na podstawie której mają Państwo prawo do żądania od
    pożyczkobiorców wynagrodzenia z tytułu usługi udzielenia pożyczek, a więc określonych
    odsetek.
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz wskazane wyżej przepisy należy
    stwierdzić, że czynność udzielania pożyczek, spełnia przesłanki uznania tych czynności za
    podlegające opodatkowaniu. Udzielanie pożyczek przez podmiot prowadzący działalność
    gospodarczą, w związku z jej prowadzeniem, można identyfikować i zaliczać do
    zawodowej płaszczyzny jednostki, a więc uznać za rodzące obowiązki w podatku od
    towarów i usług, zaś Państwa (wstępujących w rolę pożyczkodawcy) uznać za podatnika w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy. W konsekwencji czynności udzielania przez Państwa
    pożyczek, co jest skutkiem przejęcia praw i obowiązków wynikających z zawartych umów
    pożyczek przez pierwotnego pożyczkodawcę w wyniku umowy cesji wierzytelności,
    stanowią/będą stanowić odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy,
    które podlega/będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy
    przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest nieprawidłowe.
    Wskazali Państwo, że przed przekształceniem własnościowym oraz Transakcją ZCP nabyli
    Państwo obligacje korporacyjne wyemitowane przez C (tj. jeden z podmiotów, którego
    akcje Państwo posiadają). Nabyte obligacje są obligacjami o mieszanym charakterze - do
    określonej daty stanowiły obligacje zerokuponowe, po tej dacie - stały się obligacjami
    kuponowymi. Oznacza to obecnie, że emitent wypłaca Państwu określoną kwotę odsetek

    w okresach zapadalności. W listopadzie 2023 r. oraz maju 2024 r. otrzymali Państwo
    pierwsze środki z tego tytułu, a w listopadzie 2024 r. i kolejnych latach (w kolejnych
    okresach zapadalności) będą Państwo otrzymywali następne wypłaty. Nabycie obligacji
    stanowiło element zarządzania swoimi aktywami finansowymi.
    W związku z tym mają Państwo wątpliwości, czy w związku z otrzymywaniem środków
    finansowych z tytułu obligacji, występują Państwo w roli podatnika VAT w rozumieniu art.
    15 ustawy.
    W odniesieniu do powyższych kwestii wskazać należy, że stosownie do art. 3 pkt 1 lit. a
    ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 722 ze zm.):
      Ilekroć w ustawie jest mowa o papierach wartościowych - rozumie się przez to akcje,
      prawa poboru w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks
      spółek handlowych (Dz.U. z 2024 r. poz. 18 i 96), prawa do akcji, warranty
      subskrypcyjne, kwity depozytowe, obligacje, listy zastawne, certyfikaty inwestycyjne,
      bankowe prawa pochodne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
      - Prawo bankowe (Dz.U. z 2023 r. poz. 2488) i inne zbywalne papiery wartościowe, w
      tym inkorporujące prawa majątkowe odpowiadające prawom wynikającym z akcji lub
      z zaciągnięcia długu, wyemitowane na podstawie właściwych przepisów prawa
      polskiego lub obcego.
    Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o obligacjach (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 708):
      Obligacja jest papierem wartościowym emitowanym w serii, w którym emitent
      stwierdza, że jest dłużnikiem właściciela obligacji, zwanego dalej „obligatariuszem”, i
      zobowiązuje się wobec niego do spełnienia określonego świadczenia.
    Jak wynika z art. 5 ust. 1 ww. ustawy o obligacjach:
      Świadczenia wynikające z obligacji, sposób ich realizacji oraz związane z nimi prawa i
      obowiązki emitenta i obligatariuszy określają warunki emisji.
    Z powyżej cytowanej definicji wynika, że obligacje są to papiery wartościowe o charakterze
    dłużnym. Dłużny papier wartościowy oznacza papier wartościowy wyemitowany na
    podstawie właściwego aktu prawnego, w którym emitent wyraża zobowiązanie do zapłaty
    właścicielowi dłużnego papieru wartościowego należności głównej i należności ubocznej
    (odsetek). Zatem nabycie obligacji, dla sprzedawcy, emitenta tych papierów
    wartościowych stanowi formę pozyskania kapitału, w zamian za którą nabywca otrzyma
    wynagrodzenie (odsetki).
    Czynność nabycia obligacji mieści się w definicji usług zawartej w art. 8 ust. 1 ustawy. W
    takiej sytuacji będzie można bowiem zidentyfikować beneficjenta świadczenia
    wykonanego przez nabywcę obligacji, którym będzie jej emitent, mogący korzystać z
    kapitału udostępnionego mu przez nabywcę papieru wartościowego. Ponadto usługa
    będzie miała charakter odpłatny, z uwagi na to, że nabywca wraz z nabyciem dłużnego
    papieru wartościowego zachowuje prawo do wypłaty wynagrodzenia. Ponadto nabywca
    może swobodnie dysponować posiadanym papierem wartościowym, tj. może w dniu
    wykupu zrealizować wynikające z niego prawa, odzyskując tym samym udostępnione
    emitentowi środki pieniężne wraz z nadwyżką będącą wynagrodzeniem w postaci odsetek,
    bądź też, nie czekając do dnia wykupu, sprzedać instrument finansowy na rynku wtórnym,
    po cenie zaakceptowanej przez kontrahenta. Zatem nabywca obligacji - obligatariusz
    wyświadczy usługę w postaci udostępnienia kapitału, w zamian za którą w ostatecznym
    rozrachunku zachowuje prawo do wypłaty wynagrodzenia w formie odsetek. W tym
    kontekście nabycie obligacji może stanowić usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o
    podatku od towarów i usług. Jednakże jak już wskazano, aby faktycznie zaistniało

    opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu
    wykonał podmiot, który dokonując tej czynności będzie działał jako podatnik, w
    rozumieniu cyt. art. 15 ust. 1 ww. ustawy o podatku od towarów i usług.
    Należy zauważyć, że odnośnie uznania za podatnika podatku od towarów i usług
    podmiotu lokującego kapitał w obligacje wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej w wyroku z 6 lutego 1997 r., w sprawie C-80/95 Harnas & Helm, w którym
    wskazał, że:
      „(...) nabycie na własność i posiadanie obligacji, które nie służą innej działalności
      przedsiębiorstwa oraz otrzymywanie z tego tytułu dochodu nie stanowi działalności
      gospodarczej, która przyznaje wykonawcy tych czynności status podatnika. W
      konsekwencji działalność posiadacza obligacji może być zdefiniowana jako forma
      lokaty kapitału mieszcząca się w pojęciu zwykłego zarządzania majątkiem i jeśli
      generuje ona dochód w postaci odsetek, to wynikają one ze zwykłego posiadania
      obligacji. Jednakże nie mogą być one uważane za wynagrodzenie w zamian za
      dokonanie czynności lub wykonywanie działalności gospodarczej przez tego, kto
      takie odsetki otrzymuje”.
    Zatem w przypadku nabywania przez Państwa obligacji, analiza przedstawionych
    okoliczności oraz powołanych przepisów prawa i orzecznictwa w tym zakresie prowadzi do
    stwierdzenia, że nie będą Państwo działać jako podatnik podatku VAT z tytułu tej
    czynności. Jak Państwo wskazali, nabycie obligacji stanowiło element zarządzania swoimi
    aktywami finansowymi. Nie było zatem elementem Państwa podstawowej działalności
    gospodarczej, gdzie nigdy nie zajmowali się Państwo profesjonalnie obrotem
    instrumentami finansowymi. Państwa działalność w aspekcie bycia posiadaczem obligacji
    opiera się na zwykłym zarządzaniu majątkiem, a otrzymywane odsetki wynikają z
    posiadania obligacji. Przedmiotem opodatkowania podatkiem od towarów i usług jest
    dostawa towarów i świadczenie usług - co zostało zdefiniowane w powołanych wyżej art. 7
    i art. 8 ustawy. Lokowanie własnych środków pieniężnych w instrumenty finansowe - w
    tym przypadku w obligacje nie jest żadną z tych czynności, a więc nie jest/nie będzie u
    Państwa czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zatem,
    otrzymywane środki finansowe z tytułu obligacji w postaci odsetek nie stanowią/nie będą
    stanowić wynagrodzenia za czynności podlegające opodatkowaniu.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również ustalenia, czy obrót z tytułu Wierzytelności wlicza się
    do obrotu, o którym mowa w art. 90 ust. 3 ustawy.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Z powołanych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego.

    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
    W przypadkach, gdy podatnik wykonuje czynności uprawniające do odliczenia VAT i
    nieuprawniające do tego odliczenia, i nie ma możliwości przyporządkowania ponoszonych
    wydatków do czynności opodatkowanych lub zwolnionych, zastosowanie znajduje przepis
    art. 90 ustawy, który ma na celu określenie wartości podatku naliczonego, służącego
    wyłącznie czynnościom opodatkowanym, z pominięciem tej części podatku naliczonego, w
    jakiej nabyte towary i usługi będą wykorzystywane przez podatnika do wykonywania
    czynności zwolnionych od podatku.
    Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy:
      W stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do
      wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje,
      podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego
      związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo
      do obniżenia kwoty podatku należnego.
    W myśl art. 90 ust. 2 ustawy:
      Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust.
      1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku
      naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do
      których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z
      zastrzeżeniem ust. 10.
    Stosownie do art. 90 ust. 3 ustawy:
      Proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu
      czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
      należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi
      podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz
      czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
    W myśl art. 90 ust. 4 ustawy:
      Proporcję, o której mowa w ust. 3, określa się procentowo w stosunku rocznym na
      podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w
      odniesieniu do którego jest ustalana proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę do
      najbliższej liczby całkowitej.
    Na podstawie art. 90 ust. 6 ustawy:
      Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu z tytułu transakcji
      dotyczących:
        1) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
          finansowych;
        2) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, w zakresie, w jakim
          transakcje te mają charakter pomocniczy.
    Na mocy art. 90 ust. 10 ustawy:
      W przypadku gdy proporcja określona zgodnie z ust. 2-8:
        1) przekroczyła 98% oraz kwota podatku naliczonego niepodlegająca odliczeniu,
          wynikająca z zastosowania tej proporcji, w skali roku, była mniejsza niż 10 000 zł
          - podatnik ma prawo uznać, że proporcja ta wynosi 100%;
        2) nie przekroczyła 2% - podatnik ma prawo uznać, że proporcja ta wynosi 0%.

    Analiza powołanych wyżej przepisów wskazuje zatem, że na podstawie art. 90 ust. 1
    ustawy, występuje obowiązek wyodrębnienia kwot podatku naliczonego związanego z
    czynnościami, w stosunku do których przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego oraz kwot podatku naliczonego związanego z czynnościami, w związku z
    którymi takie prawo nie przysługuje.
    Tym samym, warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia
    podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami
    opodatkowanymi. Jednocześnie przedstawiona w ww. przepisie zasada, wyklucza
    możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami,
    które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w
    przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających
    temu podatkowi.
    Na podstawie powołanych uregulowań należy stwierdzić, że podatnik dokonujący
    zakupów towarów i usług wykorzystywanych zarówno do czynności opodatkowanych jak i
    zwolnionych od podatku, w celu prawidłowej realizacji prawa do odliczenia podatku
    naliczonego może zastosować metodę proporcjonalnego odliczenia podatku naliczonego,
    o której mowa w art. 90 ust. 2 ustawy.
    Co istotne, dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego niezbędne jest istnienie
    związku pomiędzy dokonywanymi zakupami towarów i usług a prowadzoną działalnością
    opodatkowaną generującą podatek należny.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie precyzują, jaki związek musi istnieć
    pomiędzy zakupami a sprzedażą, żeby podatnik mógł skorzystać z prawa do odliczenia.
    Związek ten może być bezpośredni (wydatek na nabycie towaru, który następnie zostanie
    przez podatnika sprzedany), bądź pośredni. O związku bezpośrednim dokonywanych
    zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą,
    np. dalszej odsprzedaży (towary handlowe) lub też nabywane towary i usługi są niezbędne
    do wytworzenia towarów lub usług będących przedmiotem dostawy. Bezpośrednio wiążą
    się więc z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika. Natomiast
    pośredni związek nabywanych towarów i usług z działalnością przedsiębiorcy występuje
    wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania
    przedsiębiorstwa - mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym z
    osiąganym przez podatnika obrotem opodatkowanym. Aby jednak można było wskazać,
    że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością podmiotu, istnieć
    musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług, a
    powstaniem obrotu.
    W analizowanej sprawie należy ustalić, czy czynności udzielania przez Państwa pożyczek,
    co jest skutkiem przejęcia praw i obowiązków wynikających z zawartych umów pożyczek
    przez pierwotnego pożyczkodawcę w wyniku umowy cesji wierzytelności, ma/będzie miała
    charakter pomocniczy wobec prowadzonej przez Państwa działalności gospodarczej oraz
    nie stanowi/nie będzie stanowić jej elementu.
    Ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do
    ustawy o podatku od towarów i usług nie zdefiniował pojęcia charakter „pomocniczy”. W
    takim przypadku w pierwszej kolejności stosuje się wykładnię językową, która jest
    podstawą komunikacji z adresatem normy. Dopiero kiedy wykładnia językowa nie
    prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z pozajęzykowych
    wykładni. Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa: https://www.
    synonimy.pl/synonim/pomocniczy/), synonimami do słowa „pomocniczy” są pojęcia:
    „wspomagający, posiłkowy, usługowy, rezerwowy, doradczy, orientacyjny, towarzyszący,
    dodatkowy, uzupełniający, służebny”.
    Przepis art. 174 (1) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006
    r. str. 1 ze zm.) wskazuje, w jaki sposób w oparciu o dane dotyczące struktury wszystkich

    transakcji podatnika, należy obliczyć kwotę odliczeń przysługujących podatnikowi
    wykonującemu czynności wywierające różne skutki w zakresie prawa do odliczenia
    podatku.
    Natomiast zgodnie z przepisem art. 174 (2) Dyrektywy 2006/112/WE, niektóre kategorie
    przychodów wyłączane są z obrotów uwzględnianych przy obliczeniu proporcji, o której
    mowa w ust. 1.
    Oznacza to, że dokonywanie niektórych transakcji zarówno opodatkowanych, jak i
    zwolnionych od podatku nie wpływa na wysokość podatku naliczonego podlegającego
    proporcjonalnemu rozliczeniu.
    Na podstawie przepisu art. 174 (2) Dyrektywy 2006/112/WE:
      Przy obliczaniu proporcji podlegającej odliczeniu nie uwzględnia się następujących
      kwot:
        a) wysokości obrotu uzyskanego z dostaw dóbr inwestycyjnych używanych przez
          podatnika do potrzeb jego przedsiębiorstwa;
        b) wysokości obrotu uzyskanego z transakcji związanych z pomocniczymi
          transakcjami w zakresie nieruchomości i z pomocniczymi transakcjami
          finansowymi;
        c) wysokości obrotu uzyskanego z transakcji, o których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)
          -g), jeżeli są to transakcje pomocnicze.
    Przepisy unijnej dyrektywy w zakresie VAT posługują się określeniem „incidental
    transactions” w ramach odpowiedniego przepisu, co na język polski może być tłumaczone
    jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka
    polskiego Wydawnictwa Naukowego PWN (wydanie internetowe: sjp.pwn.pl) oznacza przy
    tym „mający małe znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin
    „uboczny” oznacza „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”. Transakcje
    o charakterze „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile
    ubocznie, przy określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie
    „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego
    zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika.
    Interpretując termin transakcji pomocniczych należy także wskazać na orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie
    Empresa de Desenvolvimento Mineiro (C-77/01) Trybunał rozstrzygał kwestię możliwości
    uznania za transakcje incydentalne (pomocnicze) w rozumieniu art. 19 ust. 2 (który był
    odpowiednikiem art. 174 ust. 2 w VI Dyrektywie) różnych transakcji finansowych,
    dokonywanych przez spółkę holdingową. Transakcje finansowe, które były przedmiotem
    rozważań TSUE obejmowały udzielanie pożyczek, lokowanie środków na rachunkach
    depozytów bankowych lub w papierach wartościowych, takich jak bony skarbowe lub
    certyfikaty depozytowe, przy czym wysokość wpływów z takiej działalności finansowej
    przewyższała wpływy z działalności operacyjnej.
    W świetle powołanego wyroku, najważniejszą przesłanką uznania transakcji za
    pomocniczą w rozumieniu art. 174 Dyrektywy, a tym samym art. 90 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy,
    powinien być niewielki poziom wykorzystywania zasobów przedsiębiorstwa, przy czym
    dotyczy to generalnie tych zasobów, których nabycie wiązało się z powstaniem podatku
    naliczonego.
    Ponadto jak wskazał Trybunał w wyroku z 11 lipca 1996 r. w sprawie Regie Dauphinoise (C-
    306/94) transakcje pomocnicze w rozumieniu art. 174 Dyrektywy, a tym samym art. 90
    ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy, nie mogą być to transakcje, które stanowią bezpośrednie, stałe i
    konieczne rozszerzenie działalności podatnika. Jeżeli więc działalność finansowa lub

    związana z transakcjami nieruchomościowymi stanowi stały i niezbędny element
    wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa podatnika, to transakcje takie nie mogą
    być uznane za pomocnicze.
    Zaznaczyć przy tym należy, że Trybunał orzekał na tle konkretnego stanu faktycznego,
    indywidualnego dla danej sprawy. Jakkolwiek więc w obu tych orzeczeniach Trybunał
    sformułował określone tezy, to jednak nie można stwierdzić, aby kwestia rozumienia i
    zakresu stosowania przepisów odnoszących się do czynności sporadycznych, była już w
    orzecznictwie ustalona w sposób jednoznaczny. Ocena omawianego pojęcia
    „pomocniczości” świadczonych usług nie jest pojęciem uniwersalnym, dającym się odnieść
    do ogólnych okoliczności w analizowanych sprawach, lecz opiera się na wielu
    różnorodnych przesłankach. Tak więc, przy bardzo nieostrych granicach podlegającego
    wykładni pojęcia „incydentalnych (pomocniczych) transakcji finansowych”, co wynika
    również z przytoczonych orzeczeń TSUE, nie powinien decydować jeden wskaźnik, punkt
    odniesienia, czy też jedno tylko kryterium, ale ich całokształt wyznaczający miejsce,
    znaczenie i zakres danych transakcji w całokształcie działalności gospodarczej podatnika.
    Zatem transakcje pomocnicze w rozumieniu art. 90 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy, to transakcje,
    które nie wiążą się (lub wiążą się w sposób marginalny) z wykorzystaniem składników
    majątkowych oraz usług, które przy zakupie podlegają opodatkowaniu.
    Drugim z kryteriów ukształtowanym przez orzecznictwo TSUE jest warunek, aby nie mogły
    być to transakcje, które stanowią bezpośrednie, stałe i konieczne rozszerzenie działalności
    podatnika.
    Jeżeli zatem, działalność finansowa stanowi stały i niezbędny element wbudowany w
    funkcjonowanie przedsiębiorstwa podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za
    pomocnicze. Ani ilość udzielanego finansowania w formie poręczeń, gwarancji, pożyczek,
    ani rodzaje zawieranych transakcji na instrumentach finansowych, czy też liczba
    kontrahentów, którym udzielono tego finansowania, same w sobie nie świadczą o tym, czy
    można i należy traktować ww. czynności, jako czynności incydentalne (pomocnicze) w
    rozumieniu art. 90 ust. 6 ustawy. Aby dojść do wniosku, że czynności te mają taki
    charakter, konieczne jest ich zestawienie według różnorakich kryteriów. Trzeba wziąć
    zatem pod uwagę wartość, ilość, częstotliwość czynności, stopień zaangażowania aktywów
    podatnika itd., na tle całokształtu jego działalności. Innymi słowy, aby ocenić, czy czynność
    jest incydentalna należy wziąć pod uwagę całokształt działalności podatnika. Jeśli
    okoliczności wskazują, że podatnik wykonuje dany typ transakcji jako element
    prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, wówczas należy uznać, że transakcje
    takie nie są pomocnicze. Transakcjami, które nie mogą być uznane za pomocnicze będą
    takie, które z założenia mają być wykonane jako element prowadzonej działalności.
    W odniesieniu do Państwa wątpliwości należy jeszcze raz podkreślić, że w świetle
    orzecznictwa TSUE aby ocenić, czy dane czynności mogą być uznane za „pomocnicze”
    konieczne jest ich zestawienie według różnych kryteriów (wartości, ilości, częstotliwości,
    wielkości zaangażowanych środków itd.) z całokształtem Państwa działalności
    gospodarczej. Jak już wskazano, przy bardzo nieostrych granicach wykładni pojęcia
    „incydentalnych” (pomocniczych) transakcji finansowych, nie powinien decydować jeden
    wskaźnik, czy też jedno kryterium, ale ich całokształt wyznaczający miejsce, znaczenie i
    zakres danych transakcji w całokształcie Państwa działalności gospodarczej.
    Uwzględniając kryteria, które powinny być brane pod uwagę przy ocenie czy mamy do
    czynienia z transakcjami pomocniczymi (sporadycznymi), o których mowa w art. 90 ust. 6
    ustawy należy uznać, że liczba udzielonych pożyczek, a także stopień powiązania tych
    czynności z Państwa podstawową działalnością (opodatkowaną), przemawia za uznaniem
    tych czynności za pomocnicze (sporadyczne) w rozumieniu wskazanego wyżej przepisu.
    Pomimo, że otrzymane odsetki mogą stanowić istotną część całego Państwa obrotu w
    2023 r. oraz 2024 r. (chociaż jest to uzależnione od zakresu innych czynności
    realizowanych przez Państwa, w szczególności usług podlegających opodatkowaniu), to

    niezmiennie są one jedynie efektem nabycia Wierzytelności w ramach umowy cesji w
    związku z restrukturyzacją oraz Transakcją ZCP, a Państwo nie podejmują jakichkolwiek
    działań nakierowanych na zwiększenie obrotu z tego tytułu.
    Sami nie udzielili Państwo bowiem finansowania (wstąpili Państwo jedynie w rolę
    pożyczkodawcy na podstawie umów cesji, która spowodowana była kształtem i
    ustaleniami zrealizowanej w 2023 r. transakcji). Celem nadrzędnym cesji nie było
    osiągnięcie korzyści finansowych w ramach prowadzonej działalności, a doprowadzenie
    Państwa do stanu wolnego od środków pieniężnych i zadłużenia (w tym rozliczenia ceny
    sprzedaży przedsiębiorstwa w ramach Transakcji ZCP).
    Nie planują Państwo w przyszłości udzielać pożyczek oraz nabywać tego rodzaju
    wierzytelności.
    Co istotne, obsługa Wierzytelności nie wymaga ani nie będzie wymagała zaangażowania
    Państwa pracowników. W istocie bowiem po zawarciu umowy cesji Wierzytelności, jej
    obsługa jest w pełni zautomatyzowana i nie wymaga dodatkowych działań ze strony
    Państwa pracowników. Nie ponoszą i nie będą Państwo ponosili w przyszłości żadnych
    kosztów związanych z otrzymywanymi ratami wynikającymi z Wierzytelności lub koszty te
    nie będą materialne (w praktyce Państwa działania dotyczące wierzytelności ograniczają
    się do potwierdzenia stanu zadłużenia dłużnika).
    W związku z powyższym, czynności udzielania przez Państwa pożyczek, co jest skutkiem
    przejęcia praw i obowiązków wynikających z zawartych umów pożyczek przez pierwotnego
    pożyczkodawcę w wyniku umowy cesji wierzytelności, nie można/nie będzie można
    powiązać z Państwa podstawową działalnością, którą jest działalność w zakresie
    świadczenia usług zarządzania oraz doradztwa. Należy zatem uznać, że udzielanie
    pożyczek nie jest/nie będzie wykonywane jako element Państwa podstawowej działalności
    gospodarczej. Zatem wpływ takich transakcji na Państwa ogólną sytuację finansową nie
    jest istotny.
    W związku z tym stwierdzić należy, że działalność w zakresie świadczenia usługi finansowej
    w postaci udzielenia pożyczek nie została zaplanowana z góry i nie jest regularna, bowiem
    jak wyjaśniono we wniosku, zawarcie transakcji cesji (w wyniku której wstąpili Państwa w
    rolę pożyczkodawcy) było elementem uzgodnień pomiędzy stronami transakcji, w której I.
    S.A nabył Państwa akcje, a jej celem było przygotowanie Państwa struktury bilansowej.
    Tym samym, czynności te nie stanowią/nie będą stanowić bezpośredniego, stałego i
    koniecznego rozszerzenia Państwa działalności.
    Oceniając charakter wykonywanej przez Państwa transakcji finansowych należy uznać, że
    wyżej opisane okoliczności uzasadniają stanowisko co do pomocniczości (sporadyczności)
    wykonywanej przez Państwa usługi finansowej polegającej na udzieleniu pożyczek.
    Wobec tego, świadczone przez Państwa usługi dotyczące udzielania pożyczek, spełniają
    /będą spełniały kryteria uznania ich za transakcje pomocnicze, o których mowa w art. 90
    ust. 6 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, co oznacza, że uzyskany z nich obrót w
    postaci wynagrodzenia (odsetek) nie powinien być uwzględniany przy wyliczaniu proporcji,
    o której mowa w art. 90 ust. 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Tym samym obrót z tytułu Wierzytelności nie wlicza się/nie będzie się wliczał do obrotu, o
    którym mowa w art. 90 ust. 3 ustawy.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 jest prawidłowe.
    W związku uznaniem Państwa stanowiska w odniesieniu do pytania nr 2 za prawidłowe,
    rozpoznanie wniosku w zakresie pytania nr 4 stało się bezzasadne, gdyż oczekiwali
    Państwo odpowiedzi na pytania nr 4 w przypadku uznania Państwa stanowiska w zakresie
    pytań nr 2 za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
        zdarzenia przyszłego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa wyroków sądów administracyjnych
    wskazuje, że wyroki sądów administracyjnych są rozstrzygnięciami odnoszącymi się do
    indywidualnych spraw i co do zasady wiążą one strony postępowania w tych konkretnych,
    indywidualnych sprawach, nie rozciągając swojego oddziaływania na inne, choćby
    podobne lub zbieżne sprawy. Zatem powołane przez Państwa orzecznictwo
    potraktowałem jako element argumentacji strony, nie miały one natomiast mocy wiążącej
    w analizowanej sprawie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
        Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują
        się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...), ul. (...), (...). Zasady zaskarżania interpretacji
    indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.