Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.566.2025.1.MMA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-23
Teza: Uznanie, że otrzymywana od A. rekompensata, nie stanowi
podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1
ustawy i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
usług oraz sposobu dokumentowania otrzymanych świadczeń.
Słowa kluczowe: faktura
noty-nota księgowa
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
przewóz-przewóz osób
rekompensata
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe

    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy uznania, że otrzymywana od A rekompensata, nie stanowi podstawy
    opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy i nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług oraz sposobu dokumentowania otrzymanych świadczeń.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca - X Sp. z o.o. (dalej zwane także jako „Spółka” i „Operator”) jest
    przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą. W zakres prowadzonej przez
    Wnioskodawcę działalności gospodarczej wchodzi m.in. transport lądowy pasażerski,
    transport pasażerski międzymiastowy drogowy, transport pasażerski miejski, pasażerski
    rozkładowy transport lądowy, pozarozkładowy transport pasażerski drogowy, czartery,
    przewóz wycieczek, wynajem autokarów z kierowcą. Wnioskodawca prowadzi pełną
    księgowość, opodatkowany jest podatkiem dochodowym od osób prawnych oraz
    podatkiem od towarów i usług. Jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług -
    wykonuje bowiem czynności opodatkowane, w tym polegające m.in. na sprzedaży biletów
    jednorazowych i okresowych, świadczeniu usług transportowych, sprzedaży usług obsługi
    i naprawy pojazdów mechanicznych, wynajmie środków transportowych, dzierżawie
    nieruchomości, sprzedaży reklam, sprzedaży materiałów i innych. Wnioskodawca nie jest
    podmiotem powiązanym kapitałowo lub osobowo z jednostkami samorządu
    terytorialnego. Wnioskodawca jest uprawniony do wykonywania działalności w zakresie
    pasażerskich przewozów autobusowych w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym,
    na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, udzielonej
    przez Prezydenta (...). Na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 4 ustawy o publicznym transporcie
    zbiorowym, 30 grudnia 2024 r., Spółka zawarła z B (dalej zwanym także „Organizatorem”)
    umowę (...) o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w
    przewozach autobusowych o charakterze użyteczności publicznej w okresie od 1 stycznia
    do 31 grudnia 2025 r. (zwaną dalej „Umową”).
    Przedmiotem Umowy jest świadczenie usług w zakresie publicznego transportu
    zbiorowego w przewozach autobusowych o charakterze użyteczności publicznej na liniach
    komunikacyjnych:
      1) (...);
      2) (...).
    Powierzenie Wnioskodawcy świadczenia usług publicznych w przewozach autobusowych,
    o których mowa wyżej, nastąpiło w trybie i na zasadach określonych w art. 22 ust. 1 pkt 4
    ustawy o publicznym transporcie zbiorowym (dalej ustawa zwana „u.p.t.z.”) oraz art. 5 ust.
    5 Rozporządzenia (WE) 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady. Organizator
    powierzył operatorowi wykonywanie przewozów zgodnie z rozkładami jazdy stanowiącymi
    Załącznik do Umowy w zamian za rekompensatę poniesionych kosztów. Umowa
    obowiązuje od 1 stycznia do 31 grudnia 2025 r. z tym zastrzeżeniem, że rozliczenia i
    wypłaty rekompensaty oraz inne obowiązki mogą być realizowane po zakończeniu tego
    okresu.
    Zgodnie z Umową Organizator zobowiązał się w szczególności do uzgadniania z
    Wnioskodawcą szczegółowego zakresu przewozów i rozkładu jazdy na wskazanych
    Umową liniach komunikacyjnych natomiast Wnioskodawca zobowiązał się m.in. do:
      1) opracowania projektu rozkładu jazdy o treści odpowiadającej wymogom prawnym,

      2) podawania do publicznej wiadomości rozkładu jazdy na wszystkich wymienionych w
        rozkładzie jazdy przystankach komunikacyjnych i dworcach,
      3) zorganizowania sprzedaży biletów na wykonywane przez siebie przewozy,
      4) wykonywania obowiązków, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 6 i 9 lit. b u.p.t.z.
        (podawanie cennika i taryf do publicznej wiadomości, udostępnienie pasażerom
        regulaminu przewozu osób),
      5) honorowania ulg, w tym m.in. wymienionych w ustawie z dnia 20 czerwca 1992 r. o
        uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu
        zbiorowego, ustawie z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i
        wojskowych oraz ich rodzin, ustawie z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz
        niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego,
        ustawie z dnia 16 listopada 2006 r. o świadczeniu pieniężnym i uprawnieniach
        przysługujących cywilnym niewidomym ofiarom działań wojennych, ustawie z dnia
        20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach
        represjonowanych z powodów politycznych, a także wszelkich ulg ustawowych
        wprowadzonych w trakcie trwania Umowy oraz ulg ustanowionych przez
        Organizatora,
      6) pobierania należności za bilet zgodnie z ustalonym przez Organizatora,
        obowiązującym cennikiem oraz wydawania pasażerowi biletu przed rozpoczęciem
        podróży,
      7) kontroli biletów w zakresie posiadania przez pasażerów biletów i dokumentów
        potwierdzających uprawnienie do ulgi ustawowej,
      8) przestrzegania rozkładu jazdy,
      9) zapewnienia przewozu zastępczego,
      10) rozliczania kwoty rekompensaty zgodnie z zasadami określonymi w Umowie,
        załączniku nr 1 do rozporządzenia 1370/2007 i innych obowiązujących regulacjach
        związanych z jej realizacją.
    Zgodnie z Umową z tytułu świadczenia przewozów (usług publicznych w zakresie
    drogowych przewozów pasażerskich na liniach objętych Umową) Organizator przekazuje
    Wnioskodawcy rekompensatę, tj. kwotę pieniężną należną Wnioskodawcy z tytułu
    realizacji przewozów, obliczaną i wypłacaną zgodnie z postanowieniami Umowy i
    kalkulowaną zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym z postanowieniami
    rozporządzenia 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z 23 października 2007 r.
    dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu
    pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107
    /70 (Dz. Urz. UE L 315 z 3.12.2007 r.), przy uwzględnieniu kosztów, przychodów i
    rozsądnego zysku. Wnioskodawca otrzymuje pomoc publiczną w formie rekompensaty z
    tytułu nałożenia na niego zobowiązania do świadczenia usług publicznych. Pomoc ta jest
    zgodna z przepisami rozporządzenia 1370/2007 i nie podlega obowiązkowi notyfikacji
    Komisji Europejskiej, o którym mowa w art. 108 TFUE. Stosownie do postanowień Umowy
    Wnioskodawca, jako Operator, jest zobowiązany do prowadzenia rachunkowości zgodnie
    z obowiązującymi w tym zakresie przepisami z uwzględnieniem art. 58 ustawy o
    publicznym transporcie zbiorowym oraz treści załącznika do rozporządzenia 1370/2007 w
    sposób umożliwiający identyfikację przychodów i kosztów związanych z przedmiotem
    Umowy. Strony Umowy ustaliły wysokość rozsądnego zysku, liczoną od kapitału własnego
    zaangażowanego, na poziomie 6%.
    Zgodnie z Umową Wnioskodawcy przysługuje rekompensata z tytułu:
      1) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem ustawowych uprawnień do
        ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym (art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. a
        u.p.t.z.);

      2) poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem przez Wnioskodawcę usług w
        zakresie publicznego transportu zbiorowego (art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.t.z.).
    Umowa stanowi, iż szacowana maksymalna kwota rekompensaty, o której mowa w pkt 1)
    wyżej (z tytułu utraconych przychodów) będzie nie wyższa niż 22 000,00 zł i rozliczana
    będzie między stronami Umowy za okres miesiąca kalendarzowego na podstawie
    złożonego wniosku o przyznanie rekompensaty, zgodnie z zasadami:
      1) Wnioskodawca w terminie do 10 dnia następującego po miesiącu, którego
        rozliczenie dotyczy, przedstawia Organizatorowi prawidłowe rozliczenie dopłaty,
      2) wraz z rozliczeniem, o którym mowa w pkt 1) wyżej, Wnioskodawca przekazuje
        cyfrowe zapisy zbiorów rozliczeń za okres danego miesiąca, zarchiwizowane w
        informatycznych programach rejestrujących sprzedaż biletów,
      3) niedotrzymanie terminu określonego w pkt 1) wyżej powoduje rozliczenie dopłaty w
        kolejnym miesiącu,
      4) Wnioskodawca na żądanie Organizatora zobowiązany jest do bezzwłocznego
        przedstawienia dodatkowych dokumentów niezbędnych do sprawdzenia
        prawidłowości rozliczenia dopłaty,
      5) odmowa udostępnienia dokumentów uzasadnia wstrzymanie wypłat na podstawie
        dotychczasowych wniosków do czasu przekazania i sprawdzenia wszystkich
        żądanych dokumentów,
      6) składane zestawienia podlegają weryfikacji pod względem formalnym,
        rachunkowym i merytorycznym,
      7) Organizator zastrzegł sobie prawo dokonania weryfikacji wysokości wnioskowanej
        dopłaty wynikającej ze złożonego przez Wnioskodawcę wniosku o dopłatę, w
        przypadku uzyskania informacji o nieuzasadnionym ujęciu we wniosku m.in. dopłat
        do biletów ulgowych określonych nieprawidłową kategorią ulg ustawowych,
      8) w przypadku stwierdzenia w toku weryfikacji, o której mowa w pkt 6) i 7),
        nieprawidłowości we wniosku Wnioskodawcy, Organizator zastrzegł sobie prawo
        potrącenia kwoty nienależnie wnioskowanej z bieżącego wniosku,
      9) w przypadku przedstawienia przez Wnioskodawcę korekty złożonego za
        wcześniejszy okres rozliczonego zestawienia, z której wynika nadpłata,
        Wnioskodawca dokonuje jej zwrotu na wskazany rachunek A wraz z odsetkami
        określonymi w wysokości jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia
        przekazania dopłaty do dnia jej zwrotu,
      10) Wnioskodawca zobowiązany jest przedłożyć Organizatorowi roczne rozliczenie
        dopłat w terminie do 10 stycznia 2026 r.,
      11) termin określony w pkt 10) wyżej jest ostatecznym terminem składania wniosków,
        wszelkich korekt i uzupełnień za okres, w którym realizowane były przewozy,
      12) w przypadku stwierdzenia w rozliczeniu, o którym mowa w pkt 10) wyżej, pobrania
        dopłaty w nadmiernej wysokości, Wnioskodawca zobowiązany jest do jej zwrotu
        najpóźniej w terminie do dnia 10 miesiąca następującego po miesiącu, w którym
        nastąpiło rozliczenie. Zwrot nadebranej dopłaty po terminie następuje wraz z
        odsetkami liczonymi jak od zaległości podatkowych od dnia jej otrzymania do dnia
        zwrotu na wskazany rachunek bankowy. Za dzień zwrotu nadebranej dopłaty
        uznaje się datę uznania rachunku bankowego A,
      13) w przypadku stwierdzenia w rocznym rozliczeniu otrzymania dopłaty w wysokości
        zaniżonej różnica do dopłaty należnej stanowi zobowiązanie Organizatora w
        stosunku do Wnioskodawcy podlegające rozliczeniu w następnym roku,

      14) w przypadku niewykorzystania za okres od stycznia do listopada limitu środków
        określonych w ust. 5 pkt 1 na rok 2025 dopuszcza się możliwość wypłaty
        Przewoźnikowi zaliczki na dopłaty na grudzień,
      15) wysokość zaliczki na grudzień zostanie określona na podstawie wstępnego
        rozliczenia dopłaty za okres od 1 do 5 grudnia 2025 r., które Przewoźnik jest
        zobowiązany złożyć do Urzędu w terminie do 10 grudnia 2025 r.,
      16) wartość przekazanych dopłat powiększonych o zaliczkę za grudzień nie może
        przekroczyć kwoty określonej w ust. 6 (22 000,00 zł),
      17) kwota zobowiązania, ustalona na podstawie przedstawionego przez Wnioskodawcę
        prawidłowego rozliczenia dopłaty, zostanie przekazana Wnioskodawcy w terminie
        do 10 dni roboczych od dnia otrzymania środków na ten cel od Wojewody
        Kujawsko-Pomorskiego,
      18) należności wynikające z rozliczenia rekompensaty nie mogą być przedmiotem
        obrotu wierzytelnościami, z wyjątkiem gdy wierzytelność ma stanowić
        zabezpieczenie kredytu udzielonego Wnioskodawcy przez bank prowadzący jego
        rachunek bankowy.
    Natomiast zasady i sposób ustalania kwoty rekompensaty z tytułu poniesionych kosztów
    w związku ze świadczeniem przez Wnioskodawcę usług w zakresie publicznego transportu
    zbiorowego (art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.t.z.), za dany miesiąc, są następujące:
    Strony określiły, iż koszty i przychody należy obliczać zgodnie z obowiązującymi zasadami
    rachunkowości i przepisami podatkowymi:
      1) za koszty należy rozumieć koszty poniesione przez Wnioskodawcę w sposób celowy i
        oszczędny, z zachowaniem zasad uzyskiwania najlepszych efektów z poniesionych
        nakładów w związku z realizacją przewozów, o których mowa w Umowie, co
        oznacza, że kosztami nie są:
        a) grzywny i kary pieniężne orzeczone w postępowaniu karnym, karnym
          skarbowym, cywilnym, administracyjnym i w sprawach o wykroczenia oraz
          odsetki od nich,
        b) kary, opłaty i odszkodowania oraz odsetki od tych zobowiązań z tytułu:
          nieprzestrzegania przepisów w zakresie ochrony środowiska, niewykonania
          nakazów właściwych organów nadzoru i kontroli dotyczących uchybień w
          dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy,
        c) odsetek za opóźnienia z tytułu nieterminowego regulowania: należności wobec
          osób trzecich, wpłat należności budżetowych oraz innych należności, do których
          stosuje się przepisy ustawy Ordynacja podatkowa,
        d) kary umowne, kary ustawowe lub odszkodowania z tytułu usług lub z tytułu
          zwłoki w usunięciu wad wykonanych usług, w tym koszty odszkodowań
          wpłaconych użytkownikom usług, na liniach określonych Umową,
        e) koszty sądowe lub egzekucyjne związane z niewykonaniem zobowiązań,
        f) kary umowne, o których mowa w Umowie, nałożone przez Organizatora na
          Wnioskodawcę w związku z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem
          zobowiązania wynikającego z Umowy,
        g) wszelkie koszty poniesione na skutek kolizji i wypadków komunikacyjnych,
      2) przychody, to przychody wygenerowane w związku z wykonywaniem przewozów
        określonych Umową oraz dodatnie wpływy finansowe (m.in. z tytułu utraconych
        przychodów w związku ze stosowaniem ustawowych uprawnień do ulgowych
        przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym) wygenerowane na liniach
        określonych Umową w rozumieniu rozporządzenia 1370/2007. Przychodami nie są

        odszkodowania otrzymane od ubezpieczyciela z tytułu kolizji i wypadków
        komunikacyjnych,
      3) Wnioskodawca zobowiązał się do opracowania systemu ewidencji związanej z
        nałożonym Umową obowiązkiem świadczenia usług publicznych na wskazanych
        Umową liniach komunikacyjnych od innej prowadzonej przez niego działalności.
        Wnioskodawca wyodrębnia konta, na których będzie księgował tylko koszty
        uzasadnione dotyczące linii komunikacyjnych określonych Umową oraz
        odpowiadające im przychody. Oznacza to, że rachunkowość musi być prowadzona
        w sposób umożliwiający prawidłową alokację kosztów i przychodów związanych ze
        świadczeniem usług publicznych objętych Umową, przez co zapewnione będzie ich
        rozdzielenie od kosztów i przychodów związanych z inną działalnością gospodarczą,
        którą Wnioskodawca prowadzi. Wnioskodawca wydziela ponadto system kalkulacji
        kosztów i sprawozdawczość dotyczące Umowy. W przypadku prowadzenia innej
        działalności przez Wnioskodawcę poza świadczeniem usług publicznych objętych
        Umową, wybrane kategorie kosztów i przychodów nie mogą być w całości ujęte w
        kalkulacji rekompensaty ponieważ powstają nie tylko w ramach świadczenia usług
        publicznych objętych Umową. W takiej sytuacji odpowiednia część wybranych
        kosztów i przychodów może być ujęta w kalkulacji rekompensaty na podstawie
        odpowiednio zdefiniowanych kluczy alokacji, właściwych dla danej kategorii
        kosztów i przychodów. W celu prawidłowej realizacji Umowy, Organizator zastrzegł
        sobie prawo do wglądu do dokumentacji księgowej i innych dokumentów oraz
        żądania dodatkowych wyjaśnień,
      4) elementami bazowymi niezbędnymi do wyliczenia rekompensaty za dany miesiąc są
        uzasadnione koszty poniesione w sposób racjonalny przez Wnioskodawcę w
        związku z wykonaniem przewozów określonych Umową wygenerowane na liniach
        określonych Umową w rozumieniu rozporządzenia 1370/2007,
      5) Wnioskodawca stosuje klucze podziału kosztów (w celu rozdziału kosztów wg miejsc
        ich powstawania),
      6) koszty bezpośrednie: wynagrodzenie kierowców, narzuty na wynagrodzenia
        kierowców, odpisy na ZFSŚ, paliwo, inne wydatki eksploatacyjne dotyczące
        wykorzystanych autobusów (tj. płyny, oleje, klocki hamulcowe, mycie, sprzątanie,
        naprawy, itp.) amortyzacja autobusów, podatek od środków transportu,
        ubezpieczenie autobusów, inne wydatki eksploatacyjne dotyczące realizowanych
        linii/ kursów, tj. rozkłady jazdy, opłaty wjazdowe i inne. W celu określenia kosztu
        bezpośredniego należy ustalić:
        a) koszt wynagrodzeń kierowców w oddziale wraz z narzutami przypadający na 1
          wozokilometr wg wzoru:
          miesięczne wynagrodzenie kierowców w oddziale/liczba kilometrów
          przejechanych w oddziale w miesiącu,
        b) koszty eksploatacji autobusów w oddziale wraz z kosztami amortyzacji w
          przeliczeniu na 1 wozokilometr wg wzoru:
          koszty eksploatacji autobusów w oddziale wraz z kosztami amortyzacji/liczba
          kilometrów przejechanych przez autobusy w oddziale w miesiącu,
        c) następnie ww. koszty należy przypisać do poszczególnych kursów realizowanych
          w ramach Umowy wg wzoru:
        Liczba km wykonywanych w kursie x suma kosztów bezpośrednich z lit. a i b.
        Do obliczeń z poz. 1 i 2 uwzględnia się jedynie wozokilometry pracy eksploatacyjnej
        autobusów związane z wykonywaniem usług transportowych objętych Umową.
        Z uwagi na fakt, że dokonanie pełnych wyliczeń w terminach wskazanych w
        Umowie może nie być możliwe, strony Umowy dopuściły zastosowanie stawki

        kosztów na kilometr, związanych z wykonywaniem usług transportowych na
        podstawie danych dla oddziałów wynikających z szacunków przedsiębiorcy
        odnośnie kosztów na rok 2025 i mających odzwierciedlenie we wniosku
        Organizatora o dofinansowanie linii komunikacyjnych objętych Umową z Funduszu
        Rozwoju Przewozów Autobusowych. Końcowe rozliczenie rekompensaty na
        podstawie rzeczywistych kosztów wg Umowy nastąpi w rozliczeniu rocznym
        zgodnie z Umową. Z uwagi na różnorodną działalność Wnioskodawcy (przewozy
        osobowe, przewozy towarowe, diagnostyka, stacja obsługi pojazdów, reklama,
        dzierżawa nieruchomości, sprzedaż materiałów, wynajem autobusów) i uzyskiwane
        z nich przychody należy przyjąć klucz podziału kosztów pośrednich za okres
        obowiązywania Umowy, tj. od 1 stycznia do 31 grudnia 2025 r. oparty na strukturze
        % przychodów wg źródeł ich uzyskania. Wnioskodawca zobowiązał się do
        opracowania tego klucza w formie pisemnej i przedstawienia na każde żądanie
        Organizatora. Wnioskodawca oblicza koszty pośrednie przypadające na 1 km pracy
        eksploatacyjnej autobusu związanej ze świadczeniem usług publicznych i przypisuje
        koszty pośrednie na poszczególne kursy wg wykonanych na nich kilometrów oraz
        odpowiednio na linie komunikacyjne.
        Suma kosztów bezpośrednich i pośrednich daje koszt wykonania usługi w kursie
        /linii komunikacyjnej a summa summarum koszt wykonania Umowy w danym
        miesiącu.
      7) przychody wygenerowane w związku z wykonywaniem przewozów określonych
        Umową:
        Do przychodów danego miesiąca kalendarzowego wliczane są:
        a) przychody z tytułu sprzedaży biletów oraz innych opłat dodatkowych
          pobieranych od pasażerów na liniach komunikacyjnych wymienionych w § 2
          ust. 1 Umowy (w 100%).
        b) rekompensata z tytułu utraconych przychodów w związku ze stosowaniem
          ustawowych uprawnień do ulgowych przejazdów w publicznym transporcie
          zbiorowym rozliczone zgodnie ze sprzedanymi biletami,
        c) pozostałe przychody w tym m.in. przychody z tytułu reklamy umieszczonej na
          autobusach określonych w załączniku do Umowy rozliczane podobnie jak
          koszty eksploatacji autobusu (w przeliczeniu na 1 km).
      8) tzw. Rozsądny zysk.
        Strony ustaliły wysokość rozsądnego zysku, liczoną jako stopę zwrotu z kapitału
        własnego zaangażowanego w realizację umowy, na poziomie 6%. Kapitał
        zaangażowany liczony jest w wartości średniorocznej.
        ROE=zysk/kapitał własny zaangażowany do realizacji umowy * 100%
      9) rekompensata obliczana będzie w okresach miesięcznych w następujący sposób:
        Wynik finansowy netto = koszty wykonania przewozów objętych Umową minus
        przychody z realizacji przewozów na liniach określonych Umową minus potencjalne
        przychody wygenerowane przez efekty sieciowe plus tzw. Rozsądny zysk.
    Rekompensata stanowi wyrównanie ujemnego wyniku finansowego netto do poziomu
    poniesionych kosztów plus rozsądny zysk. Nadmierna wysokość rekompensaty stanowi
    niedozwoloną pomoc publiczną i podlega zwrotowi.
    Maksymalna kwota rekompensaty w przypadku poniesionych kosztów w związku ze
    świadczeniem przez Wnioskodawcę usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego
    (art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.t.z.) wynosi zgodnie z planem finansowym:
        148 980,02 zł - w części finansowanej ze środków własnych Organizatora,

        573 206,22 zł - w części planowanej do sfinansowania ze środków FRPA (Fundusz
        Rozwoju Przewozów Autobusowych w rozumieniu ustawy z dnia 16.05.2019 r. o
        Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o charakterze użyteczności
        publicznej) z zastrzeżeniem, że zobowiązanie Organizatora do wypłaty tej części
        rekompensaty uzależnione jest od przyznania środków FRPA, przekazania tych
        środków oraz ich zabezpieczenia w budżecie Organizatora.
    Kwoty rekompensat są przekazywane w części finansowanej przez Organizatora do 20
    dnia następnego miesiąca, a po uzyskaniu środków z FRPA wraz z tymi środkami w
    terminie do 10 dni od dnia przekazania przez C środków na konto Wnioskodawcy.
    Organizator przekazuje rekompensatę na rachunek bankowy Spółki, a płatnikiem
    rekompensaty jest A. Wnioskodawca składa wniosek o rekompensatę w zakresie
    poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem przez Wnioskodawcę usług w zakresie
    publicznego transportu zbiorowego (art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.t.z.) w terminie do dnia 6
    następującego po miesiącu, którego dotyczy rozliczenie. Na pokrycie rekompensaty za
    przewozy realizowane w grudniu 2025 r., Wnioskodawca składa wniosek o zaliczkę w
    wysokości nie wyższej niż 60 806,11 zł, w tym środki własne -12 567,91 zł, FRPA - 48 238,20
    zł, do 4 grudnia 2025 r. Do wniosków, o których mowa w zdaniach poprzedzających
    Wnioskodawca dołącza dokumenty potwierdzające wysokość utraconych przychodów i
    poniesionych kosztów, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 u.p.t.z. oraz raport
    miesięczny. Rozliczenie rekompensaty następuje w okresach miesięcznych na podstawie
    wniosków (o rekompensatę i zaliczkę za grudzień 2025 r.) oraz raportów miesięcznych. W
    przypadku stwierdzenia w rozliczeniu z otrzymanej zaliczki, niewykorzystania
    rekompensaty w pełnej wysokości, Wnioskodawca zobowiązany jest do jej zwrotu.
    Wnioskodawca przedkłada również sprawozdanie kwartalne w terminie do 6 dnia
    miesiąca następującego po zakończeniu kwartału oraz sprawozdanie roczne do 7 stycznia
    2026 r.
    Pytania
    1) Czy w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym rekompensaty otrzymywane
      od A na podstawie umowy (...) z 30 grudnia 2024 r. o świadczenie usług w zakresie
      publicznego transportu zbiorowego w przewozach autobusowych o charakterze
      użyteczności publicznej w okresie od 1 stycznia 2025 r. do 31 grudnia 2025 r.
      podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    2) Czy w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym rekompensaty otrzymywane
      od A na podstawie umowy (...) z 30 grudnia 2024 r. o świadczenie usług w zakresie
      publicznego transportu zbiorowego w przewozach autobusowych o charakterze
      użyteczności publicznej w okresie od 1 stycznia 2025 r. do 31 grudnia 2025 r. powinny
      zostać udokumentowane fakturami?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Pytanie 1:
    Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym
    rekompensaty otrzymywane na podstawie umowy (...) r. z 30 grudnia 2024 r. o
    świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w przewozach
    autobusowych o charakterze użyteczności publicznej w okresie od 1 stycznia do 31
    grudnia 2025 r. nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Wnioskodawca wskazuje, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i
    usług (dalej zwanej „u.p.t.u.”), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

    Stosownie do art. 7 u.p.t.u. przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.
    t.u., rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym
    również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w
        zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy
        o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na
        warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie
        normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty
        prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem,
        jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli
        komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie
        spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze
        własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni
        mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym
        przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub
        własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    Zgodnie z art. 8 u.p.t.u. przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.
    u., rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki
    organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w
    rozumieniu art. 7 u.p.t.u., w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Natomiast stosownie do art. 29a u.p.t.u. podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2,
    3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę,
    którą dokonujący dostawy lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży
    od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami,
    subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ
    na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika (regulacja art.
    29a ust. 1 u.p.t.u. oparta jest na przepisie art. 73 dyrektywy 2006/112/WE).
    Zasady finansowania przewozów o charakterze publicznym zostały natomiast
    uregulowane w ustawie z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym.
    Jak wynika z art. 4 ust. 1 pkt 15 u.p.t.z. użyte w ustawie określenie rekompensata oznacza
    środki pieniężne lub inne korzyści majątkowe przyznane operatorowi publicznego
    transportu zbiorowego w związku ze świadczeniem usług w zakresie publicznego
    transportu zbiorowego.

    Dalej, stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.t.z., organizatorem publicznego transportu
    zbiorowego, właściwym ze względu na obszar działania lub zasięg przewozów, może być
    województwo, do którego zadań należy m.in. planowanie rozwoju transportu,
    organizowanie publicznego transportu zbiorowego, zarządzanie publicznym transportem
    zbiorowym czy możliwość ustanowienia zintegrowanego systemu taryfowo-biletowego
    obowiązującego w jego granicach (art. 8 u.p.t.z.).
    Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.t.z., finansowanie przewozów o charakterze użyteczności
    publicznej może polegać w szczególności na przekazaniu operatorowi rekompensaty z
    tytułu: utraconych przychodów w związku ze stosowaniem ustawowych uprawnień do
    ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym (art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. a) lub
    utraconych przychodów w związku ze stosowaniem uprawnień do ulgowych przejazdów w
    publicznym transporcie zbiorowym ustanowionych na obszarze właściwości danego
    organizatora, o ile zostały ustanowione (art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. b) lub poniesionych kosztów
    w związku ze świadczeniem przez operatora usług w zakresie publicznego transportu
    zbiorowego (art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c).
    W myśl art. 52 ust. 1 u.p.t.z., operatorowi przysługuje rekompensata, jeżeli wykaże, że
    podstawą poniesionej straty z tytułu realizacji usług w zakresie publicznego transportu
    zbiorowego są utracone przychody i poniesione koszty, o których mowa w art. 50 ust. 1
    pkt 2, proporcjonalnie do poniesionej straty. W ramach rekompensaty, w części, o której
    mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c, operatorowi przysługuje rozsądny zysk, o którym mowa
    w załączniku do Rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 (art. 52 ust.2 u.p.t.z.).
    Biorąc pod uwagę przywołane wyżej okoliczności faktyczne i przepisy prawa
    Wnioskodawca twierdzi, iż otrzymywane przez Spółkę na podstawie Umowy
    rekompensaty nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Uznać należy, iż usługą opodatkowaną może być tylko takie świadczenie, w przypadku
    którego istnieje bezpośredni konsument - odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o
    charakterze majątkowym. Czynność podlega zatem opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron może zostać
    uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Związek pomiędzy otrzymywaną
    płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter
    bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można było powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Otrzymywane w ramach Umowy rekompensaty nie stanowią natomiast w ocenie Spółki
    wynagrodzenia z tytułu świadczenia usług i tym samym nie podlegają opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. Pomiędzy Spółką a B nie istnieje żadne obustronne i
    ekwiwalentne świadczenie - Spółka nie świadczy usług na rzecz Województwa lecz na
    rzecz samych pasażerów, i w tym przypadku wynagrodzeniem Spółki są kwoty uzyskiwane
    od pasażerów z tytułu sprzedaży biletów, a nie rekompensaty, które przysługują
    Wnioskodawcy gdy podstawą poniesionej przez niego straty z tytułu realizacji zadań
    publicznych (w zakresie publicznego transportu zbiorowego) są utracone przychody i
    poniesione koszty (o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 u.p.t.z.).
    Rekompensaty nie stanowią bezpośredniej dopłaty związanej z wykonywaniem usług
    przewozowych Wnioskodawcy, gdyż nie wpływają na wysokość ceny świadczonych usług
    (cenę biletów). Celem rekompensat jest dofinansowanie działalności przewozowej (w
    związku z realizacją zadań publicznych), która została powierzona Wnioskodawcy. Mają
    one zatem charakter ogólny. Rekompensaty nie są powiązane z konkretnymi
    zobowiązaniami na rzecz wypłacającego, są one przyznawane dopiero po „fakcie”, w
    konsekwencji utraty przez Wnioskodawcę przychodów oraz poniesienia przez niego
    kosztów. Rekompensaty są ograniczone co do wysokości i są obliczane ryczałtowo według
    wozokilometrów udostępnionych społeczeństwu, które oferuje Wnioskodawca (jako
    beneficjent takich rekompensat), przy czym nie jest istotna liczba konkretnych
    użytkowników usług transportowych. Jako konkretni odbiorcy dotowanych usług

    Pytanie 2:
    Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym
    rekompensaty otrzymywane na podstawie umowy (...) z 30 grudnia 2024 r. o świadczenie
    usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w przewozach autobusowych o
    charakterze użyteczności publicznej w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2025 r. nie
    powinny być dokumentowane przez Wnioskodawcę fakturami.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 u.p.t.u., przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 106a u.p.t.u. przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do:
      1) sprzedaży, z wyjątkiem:
      a) przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których
        usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i
        faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub
        nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy
        towarów,
      b) czynności rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII w
        rozdziałach 6a, 7 i 9, dla których państwem członkowskim identyfikacji w
        rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest państwo członkowskie inne niż
        Rzeczpospolita Polska;
      2) dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika posiadającego
        na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce
        prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te czynności, a w
        przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności gospodarczej oraz
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej - posiadającego na
        terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce pobytu, z którego
        dokonywane są te czynności, w przypadku gdy miejscem świadczenia jest
        terytorium:
      a) państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty
        podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i faktura
        dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub
        usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,
      b) państwa trzeciego;
      3) dostawy towarów i świadczenia usług rozliczanych w procedurach szczególnych, o
        których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a i 7, przez podatników
        zidentyfikowanych na potrzeby tych procedur, dla których państwem członkowskim
        identyfikacji w rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest Rzeczpospolita Polska;
      4) sprzedaży na odległość towarów importowanych, rozliczanej w procedurze
        szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 9, przez podatników
        zidentyfikowanych na potrzeby tej procedury, dla których państwem członkowskim
        identyfikacji w rozumieniu przepisów tego rozdziału jest Rzeczpospolita Polska.
    Natomiast stosownie do art. 106b u.p.t.u. podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
    dokumentującą:
      1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a
        pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od
        wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
        niebędącej podatnikiem;
      2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta
        z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;

      3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w
        pkt 1;
      4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przez dokonaniem czynności, o
        których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
      a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4,
      c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust.
        1b.
    Z powyższych przepisów wynika, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na rzecz innego podatnika jest
    zobowiązany do wystawienia faktury. W ocenie Wnioskodawcy, skoro otrzymywane przez
    Wnioskodawcę na podstawie Umowy (...) z 30 grudnia 2024 r. rekompensaty nie stanowią
    wynagrodzenia za sprzedaż (świadczenie usług) podlegające opodatkowaniu podatkiem
    VAT, to ich otrzymanie przez Spółkę nie stanowi zdarzenia opisanego w przepisie art. 106b
    ust. 1 u.p.t.u., które powinno być udokumentowane fakturą. Podobna sytuacja występuje
    przy zastosowaniu przepisu art. 106a u.p.t.u., skoro przedmiotowa rekompensata nie
    stanowi przedmiotu opodatkowania VAT zapisanych tam sprzedaży, czynności lub
    dostawy albo świadczenia usług. W ocenie Wnioskodawcy, prawidłową formą
    udokumentowania przedmiotowych rekompensat powinna być nota księgowa
    wystawiona zgodnie z przepisami o rachunkowości.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jak wynika z treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary należy rozumieć rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest
    wyrazem realizacji powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej.

    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą
    towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie
    świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań
    podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności
    lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy
    rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia
    jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do „grona” usług każde
    świadczenie, które nie jest dostawą w rozumieniu art. 7 ustawy.
    Zatem każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w
    rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi istnieć bezpośredni związek o
    charakterze przyczynowym, pomiędzy jej wykonaniem, a otrzymanym świadczeniem
    wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za
    wyodrębnioną czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany
    świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Zatem pod pojęciem odpłatności rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar
    lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby
    trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy podatku
    od towarów i usług, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie
    (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia
    odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który
    odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym
    z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach
    profesjonalnego obrotu gospodarczego.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie
    dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności
    podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność
    została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa jako podatnik
    VAT.

    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług stanowią implementację
    art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str. 1, z późn. zm.),
    zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Powyższe przepisy wskazują, że czynność podlega opodatkowaniu, jeśli podmiot
    wykorzystuje w sposób ciągły w celach zarobkowych swój majątek.
    Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że wykonując opisane we
    wniosku czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust.
    2 ustawy, działają Państwo w charakterze podatnika podatku VAT.
    Dla uzyskania statusu podatnika VAT nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności.
    Podatnikiem będzie podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na to, czy
    przynosi ona zyski. Podatnikami VAT są również podmioty, których cel działalności nie jest
    związany z prowadzeniem działalności komercyjnej nastawionej na osiąganie zysków lub
    też przeznaczające uzyskane zyski na cele społecznie użyteczne (charytatywne, kulturalne,
    naukowe, itd.).
    Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzenia wymaga, że gdyby nawet podatnik nie osiągnął
    z tytułu prowadzonej działalności dochodu, to nie zmienia to faktu, że wykonując
    czynności będące przedmiotem działalności gospodarczej wystąpi w charakterze
    podatnika podatku VAT - bowiem będzie świadczył w tym zakresie usługi, które podlegają
    VAT. W konsekwencji, oznacza to, że jeżeli podmiot uzyska jakąkolwiek zapłatę za te usługi
    w sensie ekonomicznym (nawet bilansując tylko poniesione w związku z nim wydatki), to
    owe wynagrodzenie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według właściwych reguł.
    Zasady finansowania przewozów o charakterze publicznym zostały uregulowane w
    ustawie z 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    258), dalej „ustawa o publicznym transporcie zbiorowym”.
    Art. 4 ust. 1 pkt 15 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym stanowi, że:
      Rekompensata - środki pieniężne lub inne korzyści majątkowe przyznane operatorowi
      publicznego transportu zbiorowego w związku ze świadczeniem usług w zakresie
      publicznego transportu zbiorowego.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:

      Organizatorem publicznego transportu zbiorowego, zwanym dalej „organizatorem”,
      właściwym ze względu na obszar działania lub zasięg przewozów, jest:
      3) województwo:
      a) na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w wojewódzkich przewozach
        pasażerskich oraz w transporcie morskim,
      b) właściwe ze względu na najdłuższy odcinek planowanego przebiegu linii
        komunikacyjnej, w uzgodnieniu z województwami właściwymi ze względu na
        przebieg tej linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej - na linii komunikacyjnej
        albo sieci komunikacyjnej w międzywojewódzkich przewozach pasażerskich,
      c) któremu powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na
        mocy porozumienia między województwami właściwymi ze względu na planowany
        przebieg linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej - na linii komunikacyjnej
        albo sieci komunikacyjnej w wojewódzkich przewozach pasażerskich, na obszarze
        województw, które zawarły porozumienie.
    W myśl art. 50 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Finansowanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej może polegać w
      szczególności na:
      1) pobieraniu przez operatora lub organizatora opłat w związku z realizacją usług
        świadczonych w zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
      2) przekazaniu operatorowi rekompensaty z tytułu:
        a) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem ustawowych uprawnień do
          ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym, lub
        b) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem uprawnień do ulgowych
          przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym ustanowionych na obszarze
          właściwości danego organizatora, o ile zostały ustanowione, lub
        c) poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem przez operatora usług w
          zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
      3) udostępnianiu operatorowi przez organizatora środków transportu na realizację
        przewozów w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Stosownie do art. 51 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Źródłem finansowania przewozów o charakterze użyteczności publicznej mogą być w
      szczególności:
      1) środki własne jednostki samorządu terytorialnego będącej organizatorem;
      2) środki z budżetu państwa.
    Zgodnie z art. 51 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Do źródeł finansowania, o których mowa w ust. 1, należą również wpływy ze
      sprzedaży biletów oraz wpływy z opłat dodatkowych pobieranych od pasażerów,
      zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe.
    W myśl art. 52 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Operatorowi przysługuje rekompensata, jeżeli wykaże, że podstawą poniesionej straty
      z tytułu realizacji usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego są utracone
      przychody i poniesione koszty, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2, proporcjonalnie
      do poniesionej straty.
    Jak stanowi art. 52 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:

      W ramach rekompensaty, w części, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c,
      operatorowi przysługuje rozsądny zysk, o którym mowa w załączniku do
      rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.
    Z kolei na mocy art. 29a ust. 1 ustawy o VAT:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Art. 29a ust. 7 ustawy:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
        momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
        wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
        ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na
        potrzeby podatku.
    Z powyższych przepisów wynika, że, co do zasady, podstawa opodatkowania obejmuje
    wszystko, co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący
    usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7
    ustawy wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie powinny być wliczane do
    podstawy opodatkowania.
    Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i
    innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja,
    subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie
    dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio
    przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru, czy też konkretnego rodzaju
    usługi. Gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub
    świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub
    rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych,
    płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług. Nie jest natomiast podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna
    dopłata o podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi.
    Z treści powołanych przepisów wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od
    towarów i usług stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub
    ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to
    oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym
    przypadku.

    Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są
    czy też nie są opodatkowane istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania,
    określające cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.
    Kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem
    stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje niedające
    się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a
    ust. 1 ustawy.
    Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i
    innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja,
    subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie
    dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio
    przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru czy też konkretnego rodzaju usługi.
    Nie jest więc podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o
    podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub
    świadczeniem usługi.
    W przypadku natomiast, gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z
    dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub
    rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych,
    płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług.
    Zatem, podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie
    dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów
    lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje,
    dofinansowanie ogólne – na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy
    opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.
    Przepis art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady,
    zgodnie z którym:
      Podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą
      dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie
      usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami
      związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
    Opodatkowanie subwencji (dotacji) stanowi wyjątek od zasad ogólnych wspólnego
    systemu VAT. Nie wszystkie subwencje (dotacje) stanowią element podstawy
    opodatkowania VAT. Jedynie takie, które są subwencjami (dotacjami) związanymi
    bezpośrednio z ceną dostawy towarów czy ceną świadczenia usług. Wyjątek ten należy
    interpretować w sposób ścisły. Wykładnia ścisła prowadzi do wniosku, że tylko subwencje
    bezpośrednio wpływające na cenę transakcji podlegają opodatkowaniu. Natomiast inne
    subwencje (dotacje) nie wchodzą tym samym do podstawy opodatkowania, a w
    konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu VAT.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że zawarli Państwo z B umowę o
    świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w przewozach
    autobusowych o charakterze użyteczności publicznej w okresie od 1 stycznia do 31
    grudnia 2025 r.
    Zgodnie z Umową Organizator zobowiązał się w szczególności do uzgadniania z Państwem
    szczegółowego zakresu przewozów i rozkładu jazdy na wskazanych Umową liniach
    komunikacyjnych natomiast Państwo zobowiązali się m.in. do:
      1. opracowania projektu rozkładu jazdy o treści odpowiadającej wymogom prawnym,

      2. podawania do publicznej wiadomości rozkładu jazdy na wszystkich wymienionych w
        rozkładzie jazdy przystankach komunikacyjnych i dworcach,
      3. zorganizowania sprzedaży biletów na wykonywane przez siebie przewozy,
      4. wykonywania obowiązków, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 6 i 9 lit. b ustawy o
        publicznym transporcie zbiorowym (podawanie cennika i taryf do publicznej
        wiadomości, udostępnienie pasażerom regulaminu przewozu osób),
      5. honorowania ulg, w tym m.in. wymienionych w ustawie z dnia 20 czerwca 1992 r. o
        uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu
        zbiorowego, ustawie z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i
        wojskowych oraz ich rodzin, ustawie z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz
        niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego,
        ustawie z dnia 16 listopada 2006 r. o świadczeniu pieniężnym i uprawnieniach
        przysługujących cywilnym niewidomym ofiarom działań wojennych, ustawie z dnia
        20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach
        represjonowanych z powodów politycznych, a także wszelkich ulg ustawowych
        wprowadzonych w trakcie trwania Umowy oraz ulg ustanowionych przez
        Organizatora,
      6. pobierania należności za bilet zgodnie z ustalonym przez Organizatora,
        obowiązującym cennikiem oraz wydawania pasażerowi biletu przed rozpoczęciem
        podróży,
      7. kontroli biletów w zakresie posiadania przez pasażerów biletów i dokumentów
        potwierdzających uprawnienie do ulgi ustawowej,
      8. przestrzegania rozkładu jazdy,
      9. zapewnienia przewozu zastępczego,
      10. rozliczania kwoty rekompensaty zgodnie z zasadami określonymi w Umowie,
        załączniku nr 1 do rozporządzenia 1370/2007 i innych obowiązujących regulacjach
        związanych z jej realizacją.
    Zgodnie z Umową przysługuje Państwu rekompensata z tytułu:
      1. utraconych przychodów w związku ze stosowaniem ustawowych uprawnień do
        ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym (art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. a
        ustawy o publicznym transporcie zbiorowym);
      2. poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem przez Państwa usług w zakresie
        publicznego transportu zbiorowego (art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o publicznym
        transporcie zbiorowym).
    Rekompensata stanowi wyrównanie ujemnego wyniku finansowego netto do poziomu
    poniesionych kosztów plus rozsądny zysk. Nadmierna wysokość rekompensaty stanowi
    niedozwoloną pomoc publiczną i podlega zwrotowi. Składają Państwo wniosek o
    rekompensatę w zakresie poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem przez
    Państwa usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego (art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c
    ustawy o publicznym transporcie zbiorowym) w terminie do dnia 6 następującego po
    miesiącu, którego dotyczy rozliczenie. Rozliczenie rekompensaty następuje w okresach
    miesięcznych na podstawie wniosków (o rekompensatę i zaliczkę za grudzień 2025 r.) oraz
    raportów miesięcznych. W przypadku stwierdzenia w rozliczeniu z otrzymanej zaliczki,
    niewykorzystania rekompensaty w pełnej wysokości, zobowiązani są Państwo jest do jej
    zwrotu. Przedkładają Państwo również sprawozdanie kwartalne w terminie do 6 dnia
    miesiąca następującego po zakończeniu kwartału oraz sprawozdanie roczne do 7 stycznia
    2026 r.
    Państwa wątpliwości w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 1 i nr 2 dotyczą
    ustalenia czy:

        rekompensaty otrzymywane od A na podstawie umowy z 30 grudnia 2024 r. o
        świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w przewozach
        autobusowych o charakterze użyteczności publicznej w okresie od 1 stycznia 2025
        r. do 31 grudnia 2025 r. podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
        (pytanie nr 1);
        rekompensaty otrzymywane od A na podstawie umowy z 30 grudnia 2024 r. o
        świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w przewozach
        autobusowych o charakterze użyteczności publicznej w okresie od 1 stycznia 2025
        r. do 31 grudnia 2025 r. powinny zostać udokumentowane fakturami (pytanie nr 2).
    Odnosząc się do okoliczności sprawy zasadnym jest odwołanie się do wyroku TSUE z 8
    maja 2025 r. w sprawie C#615/23 (Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przeciwko P. S.
    A.). Przedmiotem tego wyroku jest bowiem sytuacja, w której Spółka realizująca (na
    podstawie umowy zawartej z jednostką samorządu terytorialnego) publiczny transport
    zbiorowy, pokrywa część kosztów z wpływów z biletów, a pozostałą część uzyskuje w
    formie rekompensaty od tej jednostki działającej jako organizator.
    W wyroku tym TSUE wskazał, że:
      Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z informacjami zawartymi w postanowieniu
      odsyłającym i w uwagach na piśmie organu podatkowego bezpośrednimi odbiorcami
      usług publicznego transportu zbiorowego, które operator tych usług zamierza
      świadczyć, są użytkownicy rzeczonych usług, którzy zakupują bilety w zamian za te
      usługi, podczas gdy organizator wypłacający rekompensatę temu operatorowi nie jest
      uważany za odbiorcę tej usługi. Tak więc w niniejszej sprawie organizator ten posiada
      status „osoby trzeciej” w rozumieniu tego art. 73 (pkt 22)
      Co się tyczy kwestii, czy rekompensata ta stanowi subwencję związaną bezpośrednio z
      ceną takiej dostawy lub świadczenia w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT, z
      orzecznictwa Trybunału wynika, że przewidując, że do podstawy opodatkowania VAT
      zalicza się, w określonych w tym przepisie przypadkach, niektóre subwencje przyznane
      podatnikom, ów art. 73 zmierza do obciążenia VAT całej wartości towarów lub usług, a
      przez to do uniknięcia zmniejszenia przychodu z podatku na skutek przyznania
      subwencji [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje
      rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo]
      (pkt 23)
      Zgodnie z brzmieniem tego przepisu stosuje się on, gdy subwencja jest bezpośrednio
      związana z ceną danej transakcji. Aby miała miejsce taka sytuacja, subwencja powinna
      być przyznawana konkretnie podmiotowi subwencjonowanemu po to, by dostarczał on
      określony towar lub wykonywał określoną usługę. Jedynie w takim przypadku
      subwencję można uznać za świadczenie wzajemne względem dostawy towaru lub
      świadczonej usługi, a w związku z tym może ona podlegać opodatkowaniu [zob.
      analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje rolne), C#573/18 i
      C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo] (pkt 24)
      Ponadto należy zbadać, czy nabywcy towarów lub usługobiorcy czerpią zysk z
      subwencji przyznanej jej beneficjentowi. Niezbędne jest bowiem, by cena, którą ma
      zapłacić nabywca lub usługobiorca, była ustalona w taki sposób, by zmniejszała się w
      stosunku odpowiadającym subwencji przyznanej sprzedawcy towarów lub
      świadczącemu usługi, która stanowiłaby zatem element determinujący ceny, jakiej ten
      ostatni żąda. Należy zatem zbadać, czy okoliczność, że subwencja jest przyznawana
      sprzedawcy lub świadczącemu usługi, pozwala mu obiektywnie na sprzedaż towarów
      lub świadczenie usług po cenie niższej od tej, której by żądał, gdyby nie otrzymał
      subwencji [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje

      rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo].
      (pkt 25)
      Ponadto możliwe powinno być zidentyfikowanie świadczenia wzajemnego, które
      stanowi subwencja [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i
      dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 33 i przytoczone tam
      orzecznictwo]. (pkt 26)
      W pojęciu „subwencje związane bezpośrednio z ceną” w rozumieniu art. 73 dyrektywy
      VAT mieszczą się zatem jedynie te subwencje, które stanowią całkowicie lub częściowo
      świadczenie uzyskiwane w zamian za określone dostawy towarów lub świadczenia
      usług oraz są przyznawane przez osobę trzecią sprzedawcy lub świadczącemu usługi
      [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje rolne), C#573
      /18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo]. (pkt 27)
      W niniejszej sprawie z postanowienia odsyłającego wynika, że rozpatrywane w
      postępowaniu głównym usługi publicznego transportu zbiorowego są świadczone na
      podstawie umowy zawartej między jednostką samorządu terytorialnego, działającą
      jako organizator, który ustala cenę biletów, a spółką P., działającą w charakterze
      operatora. Ponieważ przychody uzyskane w szczególności ze sprzedaży biletów są
      niewystarczające do pokrycia kosztów tych usług, jednostka samorządu terytorialnego
      wypłaca spółce P. zryczałtowaną rekompensatę, której kwota nie może przekraczać
      kwoty odpowiadającej ujemnemu wynikowi finansowemu wynikającemu ze
      wspomnianych usług, a w każdym razie maksymalnej kwoty ustalonej na dany okres.
      (pkt 28)
      Jak stwierdził sąd odsyłający, taka rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na
      cenę świadczonych usług transportowych, ustaloną przez organizatora tych usług,
      ponieważ celem tej rekompensaty jest przede wszystkim pokrycie strat związanych z tą
      działalnością. (pkt 29)
      W tych okolicznościach należy stwierdzić, że rekompensata taka jak rozpatrywana w
      postępowaniu głównym nie jest wypłacana operatorowi konkretnie w celu świadczenia
      przez niego usługi transportowej na rzecz określonego usługobiorcy i nie ma wpływu
      na cenę, jaką ma zapłacić ten usługobiorca, ponieważ cena ta nie jest ustalana w taki
      sposób, że zmniejsza się proporcjonalnie do rekompensaty wypłacanej podmiotowi
      świadczącemu tę usługę. Natomiast, jak zauważyła w istocie rzecznik generalna w pkt
      54 opinii, wspomniana rekompensata jest przyznawana a posteriori i jest niezależna
      od konkretnego korzystania z usług transportowych, lecz zależy od liczby oferowanych
      wozokilometrów. Taka rekompensata nie wchodzi zatem w zakres pojęcia „subwencji
      bezpośrednio związanych z ceną” w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT. (pkt 30)
      Wniosku tego nie podważa fakt, że bez takiej rekompensaty, która pozwala na wyraźne
      obniżenie ceny świadczonej usługi, cena biletów dla odbiorców tej usługi musiałaby być
      wyższa. (pkt 31)
      Jak zauważyła rzecznik generalna w pkt 58 opinii, należy bowiem uznać, że każda
      dotacja siłą rzeczy może mieć wpływ na kalkulację cen, niezależnie od tego, czy jest ona
      dokonywana przez beneficjenta dotacji, czy też, jak w niniejszym przypadku, przez
      organizatora wypłacającego rzeczoną dotację. Tymczasem, jak wynika z orzecznictwa
      Trybunału, sam fakt, że finansowanie może mieć wpływ na cenę towarów
      dostarczanych lub usług świadczonych przez podmiot otrzymujący to finansowanie,
      nie wystarcza, aby objąć to finansowanie opodatkowaniem jako subwencji
      bezpośrednio związanej z ceną w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT (zob. podobnie
      wyrok z dnia 22 listopada 2001 r., Office des produits wallons, C-184/00, EU:C:2001:
      629, pkt 12). (pkt 32)

      (...). w niniejszej sprawie z usług publicznego transportu zbiorowego nie korzystają
      osoby, które można wyraźnie zidentyfikować, lecz wszyscy potencjalni pasażerowie.
      Ponadto rekompensata jest obliczana bez uwzględniania tożsamości i liczby
      użytkowników świadczonej usługi. (pkt 39)
      W świetle całości powyższych rozważań odpowiedź na przedłożone Trybunałowi
      pytanie powinna brzmieć tak, iż art. 73 dyrektywy VAT należy interpretować w ten
      sposób, że zryczałtowana rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu
      terytorialnego przedsiębiorstwu świadczącemu usługi publicznego transportu
      zbiorowego i mająca na celu pokrycie strat poniesionych w ramach świadczenia tych
      usług nie wchodzi w zakres podstawy opodatkowania tego przedsiębiorstwa. (pkt 40)
    Mając na uwadze przepisy art. 29a ust. 1 ustawy oraz orzeczenie TSUE w sprawie C-615/23
    stwierdzenia wymaga, że otrzymywane przez Państwa od Województwa Kujawsko-
    Pomorskiego z siedzibą w Toruniu rekompensaty za świadczenie usług w zakresie
    publicznego transportu zbiorowego, nie stanowią obrotu w rozumieniu art. 29a ust. 1
    ustawy, a tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Jak wynika z wniosku, rekompensata stanowi wyrównanie ujemnego wyniku finansowego
    netto do poziomu poniesionych kosztów plus rozsądny zysk. Nadmierna wysokość
    rekompensaty stanowi niedozwoloną pomoc publiczną i podlega zwrotowi. Zgodnie z
    Umową z tytułu świadczenia przewozów (usług publicznych w zakresie drogowych
    przewozów pasażerskich na liniach objętych Umową) Organizator przekazuje Państwu
    rekompensatę, tj. kwotę pieniężną należną Państwu z tytułu realizacji przewozów,
    obliczaną i wypłacaną zgodnie z postanowieniami Umowy i kalkulowaną zgodnie z
    obowiązującymi przepisami, w tym z postanowieniami rozporządzenia 1370/2007
    Parlamentu Europejskiego i Rady z 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych
    w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego
    rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz. Urz. UE L 315 z 3.12.2007
    r.), przy uwzględnieniu kosztów, przychodów i rozsądnego zysku. Wnioskodawca
    otrzymuje pomoc publiczną w formie rekompensaty z tytułu nałożenia na niego
    zobowiązania do świadczenia usług publicznych. Pomoc ta jest zgodna z przepisami
    rozporządzenia 1370/2007 i nie podlega obowiązkowi notyfikacji Komisji Europejskiej, o
    którym mowa w art. 108 TFUE.
    Zatem otrzymane przez Państwa rekompensaty nie stanowią wynagrodzenia za konkretne
    świadczenie realizowane przez Państwa na rzecz konkretnego pasażera, lecz służą
    zbilansowaniu kosztów realizowanej przez Państwa działalności w zakresie publicznego
    transportu zbiorowego. W analizowanym przypadku nie zachodzi bezpośredni związek
    między otrzymanymi rekompensatami a ceną biletu czy konkretnym świadczeniem na
    rzecz pasażera. Organizator transportu – A - nie nabywa od Państwa odpłatnej usługi, lecz
    za pomocą rekompensat wspiera Państwa działalność i umożliwia realizację celu
    publicznego, jakim jest dostępność usług transportowych.
    Zatem otrzymane przez Państwa rekompensaty nie stanowią indywidualnej korzyści ani
    na rzecz Organizatora ani na Państwa rzecz. Umożliwia jedynie Organizatorowi realizację
    celu publicznego, jakim jest dostępność usług transportowych, a Państwu pokrycie straty
    finansowej, w związku z realizacją tych usług.
    Mając na uwadze przepisy art. 29a ust. 1 ustawy o VAT oraz orzeczenie TSUE w sprawie C-
    615/23 stwierdzić należy, że otrzymywane przez Państwa rekompensaty w związku z
    realizacją usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego jako wyrównanie wyniku
    finansowego netto do poziomu poniesionych kosztów plus tzw. rozsądny zysk, nie
    stanowią obrotu w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, a tym samym nie podlegają
    /nie będą podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż nie stanowią czynności
    wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1, że
    rekompensaty otrzymywane od A na podstawie umowy (...) z 30 grudnia 2024 r. o

    świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w przewozach
    autobusowych o charakterze użyteczności publicznej w okresie od 1 stycznia 2025 r. do 31
    grudnia 2025 r. nie podlegają opodatkowaniu/nie będą podlegały opodatkowaniu, gdyż
    nie stanowią/nie będą stanowiły czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o
    VAT, jest prawidłowe.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości dotyczących kwestii dokumentowania kwot
    rekompensat wskazać należy, że w myśl art. 106a ustawy:
      Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do:
      1) sprzedaży, z wyjątkiem:
      a) przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których
        usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i
        faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub
        nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy
        towarów,
      b) czynności rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII w
        rozdziałach 6a, 7 i 9, dla których państwem członkowskim identyfikacji w
        rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest państwo członkowskie inne niż
        Rzeczpospolita Polska;
      2) dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika
        posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe
        miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te
        czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności
        gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej -
        posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce
        pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy miejscem
        świadczenia jest terytorium:
      a) państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty
        podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i faktura
        dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub
        usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,
      b) państwa trzeciego;
      3) dostawy towarów i świadczenia usług rozliczanych w procedurach szczególnych, o
        których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a i 7, przez podatników
        zidentyfikowanych na potrzeby tych procedur, dla których państwem
        członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest
        Rzeczpospolita Polska;
      4) sprzedaży na odległość towarów importowanych, rozliczanej w procedurze
        szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 9, przez podatników
        zidentyfikowanych na potrzeby tej procedury, dla których państwem członkowskim
        identyfikacji w rozumieniu przepisów tego rozdziału jest Rzeczpospolita Polska.
    W świetle art. 106b ust. 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę
      towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez
      niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o
      podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.
    W oparciu o przepisy ustawy, należy wskazać, że faktury są dokumentami
    potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez podatnika.
    Natomiast zgodnie z art. 87 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa:

      Jeżeli z odrębnych przepisów nie wynika obowiązek wystawienia faktury, podatnicy
      prowadzący działalność gospodarczą są obowiązani, na żądanie kupującego lub
      usługobiorcy, wystawić rachunek potwierdzający dokonanie sprzedaży lub wykonanie
      usługi.
    Jak wskazano powyżej, w analizowanej sprawie otrzymane przez Państwa rekompensaty z
    tytułu świadczenia usług przewozu osób w publicznym transporcie zbiorowym nie
    stanowią podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy i nie podlegają
    /nie będą podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W konsekwencji nie są
    /nie będą Państwo zobowiązani do dokumentowania ich fakturami.
    Zatem, zasadne będzie dokumentowanie przez Państwa kwoty rekompensat notą
    księgową.
    Zaznaczyć należy, że ustawa o VAT oraz przepisy wykonawcze wydane na podstawie jej
    upoważnienia w żadnym zakresie nie regulują kwestii wystawiania not księgowych. Noty
    księgowe stanowią dokumenty księgowe na podstawie ustawy z dnia 29 września 1994 r.
    o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.), a nie przepisów dotyczących
    podatku VAT.
    Należy zatem wskazać, że nota księgowa nie jest dokumentem przewidzianym przez
    przepisy ustawy o podatku od towarów i usług i jako taka nie jest objęta regulacją tych
    przepisów, brak jest jednakże przeciwwskazań na gruncie przepisów dotyczących podatku
    od towarów i usług dla takiego sposobu dokumentowania.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zaznaczam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą
    Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem
    we wniosku opisu stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego. Interpretacja
    indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan
    faktyczny bądź zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego bądź zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą
    aktualność.
    Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.