Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL4.4012.489.2017.1.NK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2017-11-22
Teza: Wskazanie momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu usługi oddania wartości niematerialnych i prawnych do odpłatnego korzystania w ramach umów leasingu finansowego oraz stwierdzenia, czy ww. obowiązek podatkowy będzie powstawał jednolicie w odniesieniu zarówno do części kapitałowej, jak i części odsetkowej opłaty leasingowej.
Słowa kluczowe: faktura; leasing; leasing-leasing finansowy; obowiązek-obowiązek podatkowy; obowiązek-obowiązek podatkowy-moment powstania obowiązku podatkowego; wartości-wartości niematerialne i prawne; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 1-art. 19 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 1-art. 19a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 22 września 2017 r. (data wpływu 26 września 2017 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie:

*   wskazania momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu usługi oddania wartości niematerialnych i prawnych do odpłatnego korzystania w ramach umów leasingu finansowego,
*   stwierdzenia, czy ww. obowiązek podatkowy będzie powstawał jednolicie w odniesieniu zarówno do części kapitałowej, jak i części odsetkowej opłaty leasingowej

– **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 26 września 2017 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wskazania momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu usługi oddania wartości niematerialnych i prawnych do odpłatnego korzystania w ramach umów leasingu finansowego oraz stwierdzenia, czy ww. obowiązek podatkowy będzie powstawał jednolicie w odniesieniu zarówno do części kapitałowej, jak i części odsetkowej opłaty leasingowej.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

X Sp. z o.o. (dalej: „Spółka”) jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: „podatek VAT”). Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Przedmiot działalności Spółki, zgodnie z treścią aktu założycielskiego Spółki, obejmuje m.in.: PKD 64.91.Z – Leasing finansowy.

Spółka planuje zawierać z innymi podmiotami (dalej: „Korzystającymi”) umowy cywilnoprawne, które spełnią warunki umowy leasingu w rozumieniu art. 17a pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1888 ze zm.; dalej: „Ustawa CIT”) oraz art. 17f Ustawy CIT (dalej: „Umowy”).

Korzystający, w rozumieniu art. 17f ust. 1 pkt 3 lit. a Ustawy CIT, również będą czynnymi podatnikami podatku VAT, których siedziba działalności gospodarczej będzie znajdować się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Na podstawie zawartych w przyszłości Umów, Spółka planuje oddać Korzystającym do odpłatnego korzystania m.in. wartości niematerialne i prawne w rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm.; dalej: „Ustawa VAT”) oraz przepisów Ustawy CIT (dalej łącznie zwane: „WNiP”).

Umowy zostaną zawarte na czas określony.

Umowy będą przewidywać, że odpisy amortyzacyjne dla celów podatkowych od wartości WNiP będą dokonywane przez Korzystających.

W związku z tym, Spółka nie będzie dokonywać od WNiP odpisów amortyzacyjnych dla celów podatkowych. Umowa będzie przewidywać podział opłat leasingowych z tytułu korzystania z WNiP na:

*   część kapitałową
*   i część odsetkową.

Wartość początkowa WNiP określona w Umowach, jako suma ustalonych w Umowach kapitałowych części opłat, pomniejszonych o należny podatek VAT, będzie co najmniej równa wartości rynkowej WNiP.

Podobnie, część odsetkowa rat leasingowych zostanie ustalona na poziomie rynkowym.

Umowy będą pierwszymi umowami leasingu finansowego (w rozumieniu art. 17f Ustawy CIT) danego WNiP.

Umowy będą przewidywały okresowe rozliczenie opłat leasingowych.

Opłaty leasingowe będą dokumentowane fakturami VAT wystawianymi przez Spółkę.

Termin wystawienia faktury VAT będzie przypadać przed terminem płatności danej opłaty leasingowej.

Spółka może zawierać z Korzystającymi wiele Umów, przy czym jeden WNiP będzie przedmiotem wyłącznie jednej Umowy.

Do momentu zawarcia Umów, WNiP mogą być wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej Spółki, co oznacza, że mogą one być ujawnione w ewidencji wartości niematerialnych i prawnych Spółki.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, po stronie Spółki, obowiązek podatkowy w podatku VAT z tytułu usługi oddania WNiP do odpłatnego korzystania w ramach Umów będzie powstawał: (i) z chwilą wystawienia faktury VAT z tytułu świadczenia tej usługi bądź (ii) z chwilą upływu terminu płatności należności wynikających z Umów (w sytuacji braku terminowego wystawienia faktury VAT przez Spółkę)?
2.  Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, obowiązek podatkowy w podatku VAT, o którym mowa w pytaniu nr 1, będzie powstawał jednolicie w odniesieniu zarówno do części kapitałowej, jak i części odsetkowej opłaty leasingowej?

Zdaniem Wnioskodawcy:

1.  W opisanym zdarzeniu przyszłym, po stronie Spółki, obowiązek podatkowy w podatku VAT z tytułu usługi oddania WNiP do odpłatnego korzystania w ramach Umów będzie powstawał: (i) z chwilą wystawienia faktury VAT z tytułu świadczenia tej usługi bądź (ii) z chwilą upływu terminu płatności należności wynikających z Umów (w sytuacji braku terminowego wystawienia faktury VAT przez Spółkę).
2.  W opisanym zdarzeniu przyszłym, obowiązek podatkowy w podatku VAT, o którym mowa w pytaniu nr 1, będzie powstawał jednolicie w odniesieniu zarówno do części kapitałowej, jak i części odsetkowej opłaty leasingowej.

Uzasadnienie stanowiska Spółki w zakresie pytania nr 1.

W myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 Ustawy VAT, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również m.in. wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione.

Jednocześnie, zgodnie z art. 7 ust. 9 Ustawy VAT, przez umowę dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze rozumie się umowy, w wyniku których, zgodnie z przepisami o podatku dochodowym, odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający oraz umowy leasingu w rozumieniu tych przepisów, których przedmiotem są grunty.

Wobec treści powyżej wskazanych przepisów, należy zatem stwierdzić, że oddanie WNiP do odpłatnego korzystania w ramach Umów nie będzie spełniało definicji dostawy towarów, ponieważ WNiP nie wypełniają definicji towarów w rozumieniu Ustawy VAT. Stosownie bowiem do treści art. 2 pkt 6 Ustawy VAT, ilekroć w Ustawie VAT jest mowa o towarach, to rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Spółki, należy przeanalizować, czy oddanie WNiP do odpłatnego korzystania w ramach Umów może spełniać definicję świadczenia usług. W myśl art. 8 Ustawy VAT, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 Ustawy VAT, w tym również m.in. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, a więc również WNiP, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej.

W związku z tym, w ocenie Spółki, oddanie WNiP do odpłatnego korzystania w ramach Umów będzie spełniało definicję świadczenia usług w rozumieniu Ustawy VAT.

W myśl art. 19a ust. 1 Ustawy VAT, obowiązek podatkowy w podatku VAT, co do zasady, powstaje z chwilą wykonania usługi.

Jednocześnie, stosownie do treści art. 19a Ust. 3 Ustawy VAT, usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi. Usługę świadczoną w sposób ciągły przez okres dłuższy niż rok, dla której w związku z jej świadczeniem w danym roku nie upływają terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego roku podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi.

Jednocześnie, Ustawa VAT wprowadza regulację szczególną. W myśl bowiem art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b tiret trzeci Ustawy VAT, obowiązek podatkowy w podatku VAT powstaje z chwilą wystawienia faktury VAT z tytułu świadczenia usług najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze.

Stosownie natomiast do art. 19a ust. 7 Ustawy VAT, gdy podatnik nie wystawił faktury VAT lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy w podatku VAT powstaje z chwilą upływu terminów wystawienia faktury VAT określonych w art. 106i ust. 3 i ust. 4 Ustawy VAT, a w przypadku, gdy nie określono takiego terminu, to z chwilą upływu terminu płatności.

W myśl art. 106i ust. 3 pkt 4 Ustawy VAT, fakturę VAT wystawia się nie później niż z upływem terminu płatności, w przypadku, o którym mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4 Ustawy VAT.

Mając powyższe regulacje na uwadze, w przekonaniu Spółki, w opisanym zdarzeniu przyszłym, po stronie Spółki, obowiązek podatkowy w podatku VAT z tytułu usługi oddania WNiP do odpłatnego korzystania w ramach Umów będzie powstawał: (i) z chwilą wystawienia faktury VAT z tytułu świadczenia tej usługi bądź (ii) z chwilą upływu terminu płatności należności wynikających z Umów (w sytuacji braku terminowego wystawienia faktury VAT przez Spółkę).

Uzasadnienie stanowiska Spółki w zakresie pytania nr 2.

W myśl art. 29a ust. 1 Ustawy VAT, co do zasady, podstawą opodatkowania podatkiem VAT jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą usługodawca otrzymał lub ma otrzymać od usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę usług świadczonych przez podatnika.

Stosownie do treści art. 29a ust. 6 Ustawy VAT, podstawa opodatkowania obejmuje:

*   podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku,
*   koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przed usługodawcę od usługobiorcy.

Jednocześnie, w myśl art. 29a ust. 7 Ustawy VAT, podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:

*   stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty,
*   udzielonych usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w momencie sprzedaży,
*   otrzymanych od usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz usługobiorcy i ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby podatku.

Wobec powyższego, w ocenie Spółki, w opisanym zdarzeniu przyszłym, nie będzie miało znaczenia prawnego na gruncie art. 29a ust. 1 Ustawy VAT rozbicie raty leasingowej na część kapitałową i część odsetkową, ponieważ – jak wynika z powyższych przepisów – podstawą opodatkowania podatkiem VAT będzie wszystko, co stanowić będzie zapłatę, jaką Spółka otrzyma od Korzystających z tytułu oddania WNiP do odpłatnego korzystania w ramach Umów (tj. podstawą opodatkowania w podatku VAT będzie zarówno część kapitałowa, jak również część odsetkowa raty leasingowej).

W związku z tym, w ocenie Spółki, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, obowiązek podatkowy w podatku VAT, o którym mowa w pytaniu nr 1, będzie powstawał jednolicie w odniesieniu zarówno do części kapitałowej, jak i części odsetkowej opłaty leasingowej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z aktualną treścią art. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221, z późn. zm.), przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 cyt. ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.