Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.837.2025.1.TR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-16
Teza: Opodatkowanie odszkodowania oraz zadośćuczynienia.
Słowa kluczowe: odszkodowania
ugody
zadośćuczynienie
zwolnienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 października 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 9 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni w nocy z (...) stycznia 2025 r. brała udział w zdarzeniu, w wyniku którego
    inna osoba fizyczna (w dalszej części jako uczestnik zdarzenia) spowodowała u niej
    poważne obrażenia ciała. (...)

    Wnioskodawczyni została przyjęta do szpitala w trybie pilnym w dniu (...) stycznia 2025 r.
    gdzie przeszła zabieg operacyjny polegający (...). Hospitalizacja trwała do (...) stycznia 2025
    r.
    Bezpośrednio po zdarzeniu Wnioskodawczyni (...) znajdowała się w stanie bezpośredniego
    zagrożenia życia, z dużym prawdopodobieństwem trwałego kalectwa. Do chwili obecnej
    odczuwa silne dolegliwości (...). Stosowane leki przeciwbólowe, (...), w znacznym stopniu
    utrudniają jej codzienne funkcjonowanie, m.in. samodzielne prowadzenie samochodu.
    Obecnie Wnioskodawczyni pozostaje pod stałą opieką ortopedy, neurologa i
    neurochirurga, a także poddawana jest systematycznej rehabilitacji. Dodatkowo wystąpiły
    u niej zaburzenia o charakterze zespołu stresu pourazowego, które są leczone w ramach
    psychoterapii. Rokowania medyczne wskazują, na konieczność dalszego, długotrwałego
    leczenia i rehabilitacji.
    W wyniku zdarzenia u Wnioskodawczyni doszło do znacznego uszczerbku na zdrowiu oraz
    krzywdy. W związku tym złożyła ona wniosek o zawezwanie do próby ugodowej w trybie
    art. 184 ustawy Kodeks postępowania cywilnego z dnia 17 listopada 1964 r. (w dalszej
    części jako KPC) przeciwko uczestnikowi zdarzenia. W ramach ugody Wnioskodawczyni
    zaproponowała zawarcie porozumienia, zgodnie z którym otrzyma od uczestnika
    zdarzenia kwotę (...) zł, w tym (...) zł tytułem odszkodowania za uszczerbek na zdrowiu oraz
    (...) zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
    Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą (...), jednakże
    zdarzenie oraz odszkodowanie i zadośćuczynienie, które mają być jej przyznane w opinii
    Wnioskodawczyni nie pozostaną w jakimkolwiek związku prowadzoną działalnością
    gospodarczą.
    We wniosku o zawezwanie do próby ugodowej Wnioskodawczyni występowała wyłącznie
    jako osoba fizyczna, legitymując się numerem PESEL, a nie jako przedsiębiorca
    posługujący się swoją firmą czy numerem NIP.

## Pytanie

Czy kwota (...) zł ((...) zł tytułem odszkodowania za uszczerbek na zdrowiu oraz (...) zł
    tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę), którą Wnioskodawczyni otrzyma w
    wyniku zawarcia powyżej opisanej ugody będzie korzystała ze zwolnienia od podatku
    dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy z dnia 26 lipca
    1991 r o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (w dalszej części jako PIT):
    „Wolne od podatku dochodowego są (...) inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
    otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
    wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
      a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
      b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
        wyrządzono”.
    Można więc uprościć, że aby Wnioskodawczyni mogła skorzystać ze zwolnienia, o którym
    mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o PIT, muszą zostać spełnione następujące przesłanki:
      1) Wnioskodawczyni faktycznie otrzyma odszkodowanie lub zadośćuczynienie;
      2) Świadczenie to zostanie przyznane na podstawie wyroku lub ugody sądowej;

      3) Odszkodowanie lub zadośćuczynienie nie będzie związane z prowadzoną przez
        Wnioskodawczynię działalnością gospodarczą;
      4) odszkodowanie lub zadośćuczynienie nie będzie dotyczyło korzyści, które
        Wnioskodawczyni mogłaby osiągnąć, gdyby szkody jej nie wyrządzono.
    Należy więc w pierwszej kolejności przeanalizować, czy kwota, którą otrzyma
    Wnioskodawczyni faktycznie stanowi odszkodowanie i zadośćuczynienie w rozumieniu
    przepisów prawa cywilnego.
    W ramach ugody sądowej przewidziano bowiem wypłatę świadczenia w łącznej wysokości
    (...) zł, z czego (...) zł zostało określone jako odszkodowanie za uszczerbek na zdrowiu, a (...)
    zł jako zadośćuczynienie za doznaną krzywdę.
    Istotnym jest przy tym i to, że na gruncie ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny
    (w dalszej części także jako KC) ustawodawca rozróżnił pojęcia „odszkodowania”, jak i
    „zadośćuczynienia”. Pierwsze z nich w ujęciu cywilnoprawnym rozumiane jako
    świadczenie służące naprawieniu wyrządzonej szkody o charakterze majątkowym. Wynika
    to z art. 361 KC, stosownie do którego „Zobowiązany do odszkodowania ponosi
    odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego
    szkoda wynikła”.
    Z pomocą w rozróżnieniu granicy między odszkodowaniem, a zadośćuczynieniem
    przychodzi również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28
    stycznia 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 1398/20, w którym trafnie zauważono, iż:
    „(...) celem odszkodowania jest przede wszystkim przywrócenie w majątku
    poszkodowanego stanu sprzed naruszenia powodującego powstanie takiej szkody przy
    czym kompensacja ta może pokrywać szkodę rzeczywistą (damnum emergens) lub
    utracone korzyści (lucrum cessans). Zadośćuczynienie jest formą wyrównania szkody
    niemajątkowej (wyrządzonej krzywdy). Obowiązek zapłaty zadośćuczynienia regulują w
    szczególności przepisy art. 445 k.c. (zadośćuczynienie w razie uszkodzenia ciała,
    wywołania rozstroju zdrowia, utraty całkowicie lub częściowo zdolności do pracy
    zarobkowej, zwiększenia się potrzeb lub zmniejszenia widoków powodzenia na przyszłość,
    pozbawienia wolności oraz w wypadku skłonienia za pomocą podstępu, gwałtu lub
    nadużycia stosunku zależności do poddania się czynowi nierządnemu), art 446 § 4 k.c.
    (zadośćuczynienie doznanej krzywdy spowodowanej śmiercią najbliższej osoby wskutek
    uszkodzenia jej ciała lub wywołania rozstroju zdrowia) i art 448 k.c. (zadośćuczynienie w
    razie naruszenia dóbr osobistych)”.
    Przenosząc więc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy jednoznacznie stwierdzić, że
    świadczenia, które Wnioskodawczyni ma otrzymać w ramach ugody sądowej, w pełni
    odpowiadają konstrukcji przyjętej przez sąd administracyjny.
    Kwota (...) zł stanowi odszkodowanie za uszczerbek na zdrowiu, a więc świadczenie mające
    charakter majątkowy i restytucyjny, którego celem jest naprawienie szkody rzeczywistej.
    Z kolei kwota (...) zł stanowi zadośćuczynienie za krzywdę, a więc świadczenie o
    charakterze niemajątkowym, służące kompensacji bólu, cierpienia i innych następstw
    zdarzenia, których nie da się wyrazić wprost w kategoriach ekonomicznych.
    Niezbędne w drugiej kolejności jest także zbadanie, czy przyznane odszkodowanie i
    zadośćuczynienie zostało zawarte na podstawie ugody sądowej
    W ustawie o PIT nie zdefiniowano pojęcia „ugody sądowej”. Natomiast w przepisach prawa
    cywilnego ugoda została uregulowana w Tytule XXXV Księgi Trzeciej (Zobowiązania)
    Kodeksu cywilnego.

    Biorąc pod uwagę art 917 KC:
    „Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nim
    stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z
    tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący
    powstać”.
    Z kolei Przemysław Telenga w Komentarzu do KPC (Lex/el 2014) wskazał, że:
    „Przez ugodę zawadą przed sądem należy rozumieć ugodę zawartą w postępowaniu
    pojednawczym (art. 184-186), w postępowaniu rozpoznawczym (w trybie procesowym lub
    nieprocesowym), a także w postępowaniu karnym, w którym zgłoszono powództwo
    adhezyjne (art. 223 k.p.c. w zw. z art. 70 k.p.k.) oraz w postępowaniu z oskarżenia
    prywatnego (art. 494 § 2 k.p.k.)”.
    Wnioskodawczyni sporządziła wniosek o zawezwanie do próby ugodowej na podstawie
    art. 184 KPC, więc należy stwierdzić, że druga przesłanka, aby skorzystać z ww. zwolnienia
    została w niniejszej sprawie również spełniona. Idąc do dalszej części tego przepisu należy
    przeanalizować, czy w sytuacji Wnioskodawczyni nie zajdą przesłanki wykluczające
    zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 3b lit. a lub lit. b ustawy o PIT.
    W pierwszej kolejności należy odnieść się do przesłanki wskazanej w lit. a, wedle której
    zwolnienie nie obejmuje odszkodowań i zadośćuczynień otrzymanych w związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą. W przypadku Wnioskodawczyni taka sytuacja nie
    zachodzi.
    Prawdą jest, że prowadzi Ona jednoosobową działalność gospodarczą (...), jednak
    zdarzenie z dnia (...) stycznia 2025 r., w wyniku którego doznała poważnych obrażeń ciała,
    pozostaje całkowicie poza zakresem prowadzonej działalności.
    Co istotne, w złożonym wniosku o zawezwanie do próby ugodowej Wnioskodawczyni
    występowała jako osoba fizyczna, legitymując się numerem PESEL, a nie jako
    przedsiębiorca posługujący się firmą czy numerem NIP. Potwierdza to, że roszczenie
    będące przedmiotem ugody sądowej ma charakter wyłącznie prywatny, a nie związany z
    prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Z tych względów należy jednoznacznie stwierdzić, ze przesłanka z art. 21 ust. 1 pkt 3b lit. a
    ustawy o PIT nie znajdzie w mniejszej sprawie zastosowania.
    Przechodząc do kolejnej przesłanki wykluczającej zastosowanie zwolnienia, tj. art. 21 ust. 1
    pkt 3b lit. b ustawy o PIT, należy wskazać, ze zgodnie z tym przepisem zwolnienie nie
    obejmuje odszkodowań lub zadośćuczynień dotyczących korzyści, które podatnik mógłby
    osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    W regulacjach prawnych art. 21 ust. 1 do pkt 3b lit. b prawodawca stanowi o różnych
    podstawach i postaciach odszkodowania, wyróżniając w tym odszkodowania dotyczące
    utraconych korzyści, to jest korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby szkody mu
    nie wyrządzono. Odszkodowanie dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć,
    gdyby szkody mu nie wyrządzono, na podstawie literalnego brzmienia art. 21 ust. 1 pkt 3b
    lit. b ustawy o PIT zostało wyłączone przez ustawodawcę z tego zwolnienia podatkowego.
    W przypadku szkody rzeczywistej (damnum emergens) odszkodowanie ma charakter
    restytucyjny. Środki uzyskane jako naprawienie szkody nie podlegają wówczas po stronie
    poszkodowanego, co oczywiste opodatkowaniu. W przypadku utraconych korzyści, gdyby
    podatnik je osiągnął co do zasady podlegałby z tytułu ich otrzymania opodatkowaniu.
    Zwolnienie od opodatkowania odszkodowania z tytułu utraconych korzyści
    uprzywilejowałoby zatem odszkodowanie w porównaniu do wartości (korzyści) normalnie

    osiągniętych (tzn. uzyskanych w przypadku niewyrządzenia szkody), co z przedmiotowego
    punktu widzenia sprzeczne byłoby z konstytucyjną zasadą powszechności i równości
    opodatkowania. Podmiotowo, poszkodowany chroniony jest zaś tym, że w zakresie szkody
    rzeczywistej (damnum emergens) na podstawie prawa podatkowego przysługuje mu
    zwolnienie podatkowe.
    W niniejszej sprawie nie ma zatem zastosowania wyłączenie przewidziane w art. 21 ust. 1
    pkt 3b lit. b ustawy o PIT. Świadczenia, które Wnioskodawczyni ma otrzymać w ramach
    ugody sądowej nie dotyczą bowiem hipotetycznych korzyści, które mogłaby osiągnąć,
    gdyby zdarzenie nie nastąpiło, lecz służą naprawieniu rzeczywistej szkody i kompensacji
    doznanej krzywdy.
    Kwota (...) zł określona w ugodzę jako odszkodowanie odnosi się do uszczerbku na
    zdrowiu, a więc klasycznej szkody rzeczywistej (damnum emergens), która spowodowała
    konieczność leczenia, rehabilitacji oraz trwałe ograniczenia zdrowotne. Z kolei kwota (...) zł
    zadośćuczynienia dotyczy cierpienia fizycznego i psychicznego związanego z wypadkiem, a
    więc szkody niemajątkowej w rozumieniu art. 445 k.c.
    Nie sposób uznać, aby którekolwiek z tych świadczeń dotyczyło „utraconych korzyści”, tj.
    przychodów, które Wnioskodawczyni mogłaby uzyskać, gdyby szkody jej nie wyrządzono.
    Celem ugody nie było bowiem wyrównane potencjalnych zysków, lecz rekompensata
    rzeczywistego uszczerbku i krzywdy. Tym samym w sprawie Wnioskodawczyni brak jest
    podstaw do zastosowania wyłączenia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 3b lit. b ustawy o
    PIT.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawczyni, kwota (...) zł, obejmująca (...) zł
    odszkodowania za uszczerbek na zdrowiu oraz (...) zł zadośćuczynienia za doznaną
    krzywdę, którą otrzyma w wyniku zawarcia ugody sądowej, spełnia wszystkie przesłanki
    określone w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o PIT i w konsekwencji będzie korzystać ze
    zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:
      Źródłem przychodów są inne źródła.
    Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w

      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww. ustawy, a które mieszczą się w
    ogólnej definicji przychodów, zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić zatem w
    każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik na skutek otrzymania określonych
    wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy innych
    nieodpłatnych świadczeń), jak również na skutek określonego zdarzenia powodującego
    zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone
    przysporzenie majątkowe.
    Zatem, do przychodów z innych źródeł należy zaliczyć różnego rodzaju odszkodowania,
    zadośćuczynienia oraz odsetki za zwłokę w wypłacie tychże odszkodowań bądź
    zadośćuczynień. Nie oznacza to jednak, że wszystkie świadczenia z ww. tytułów są
    opodatkowane. Niektóre z nich, wymienione w katalogu zwolnień, określonym w art. 21
    ust. 1 cytowanej ustawy, korzystają ze zwolnienia od podatku. Jednakże należy podkreślić,
    że korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w tym zwolnienia od podatku, jest
    możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie
    stanowiącym podstawę prawną danej preferencji.
    Stosownie do interesującego Panią art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
      a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
      b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
        wyrządzono.
    Należy podkreślić, że wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe są wyjątkiem, istotnym
    odstępstwem od zasady sprawiedliwości podatkowej – powszechności i równości
    opodatkowania, a ich zastosowanie nie może odbywać się na podstawie wykładni
    rozszerzającej, tzn. muszą być interpretowane ściśle.
    W przedmiocie stosowania wszelkiego rodzaju ulg podatkowych trzeba mieć na uwadze
    także przepis art. 84 Konstytucji RP dotyczący zasady powszechności opodatkowania, stąd
    każdy wyjątek od tej zasady, w tym także ulga podatkowa, nie może być interpretowany
    dowolnie, ani uzupełniany w drodze interpretacji o treść, której nie zawiera.
    Zauważyć należy, że świadczenie odszkodowawcze to najogólniej świadczenie mające na
    celu naprawienie wyrządzonej szkody. Szkodą jest uszczerbek jakiego doznał

    poszkodowany wbrew jego woli we wszelkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych.
    Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy. Uszczerbek
    niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym pojęciem należy rozumieć
    wszelkie negatywne przeżycia człowieka wyrażające się zarówno w cierpieniu fizycznym,
    jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy odnosi się
    termin „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie” wiąże się z naprawieniem
    uszczerbku majątkowego.
    Zakres zwolnienia wynikający z art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy dotyczy odszkodowań oraz
    zadośćuczynień, które otrzymane są na podstawie wyroku lub ugody sądowej.
    Aby wypłacona kwota korzystała ze zwolnienia na podstawie ww. przepisu, muszą zostać
    spełnione łącznie następujące warunki:
    1) kwota ta musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,
    2) podstawą przyznania tej kwoty musi być wyrok lub ugoda sądowa,
    3) kwota ta nie może dotyczyć działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika
        ani korzyści, które mógłby uzyskać, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Z kolei w myśl przywołanych przez Panią przepisów art. 184-186 ustawy z dnia 17
    listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Art. 184 [Dopuszczalność ugody] Sprawy cywilne, których charakter na to zezwala,
      mogą być uregulowane drogą ugody zawartej przed wniesieniem pozwu. Sąd uzna
      ugodę za niedopuszczalną, jeżeli jej treść jest niezgodna z prawem lub zasadami
      współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa.
      Art. 185 [Tryb]
      § 1. O zawezwanie do próby ugodowej - bez względu na właściwość rzeczową -
      można zwrócić się do sądu rejonowego ogólnie właściwego dla przeciwnika, a w
      braku podstaw do ustalenia tej właściwości - do sądu rejonowego właściwego dla
      miejsca zamieszkania albo siedziby wzywającego.
      § 11. W wezwaniu należy zwięźle oznaczyć sprawę i przedstawić propozycje
      ugodowe. Do wezwania niespełniającego tych wymogów przepis art. 130
      stosuje się odpowiednio.
      § 2. Postępowanie pojednawcze przeprowadza sąd w składzie jednego sędziego.
      § 3. Z posiedzenia sporządza się protokół. Jeżeli doszło do ugody, jej osnowę wciąga
      się do protokołu albo zamieszcza się w odrębnym dokumencie stanowiącym
      załącznik do protokołu i stwierdza podpisami stron. Przepis art. 223 § 1
      zdanie trzecie stosuje się odpowiednio.
      Art. 186 [Skutki niestawiennictwa stron]
      § 1. Jeżeli wzywający nie stawi się na posiedzenie, sąd na żądanie przeciwnika włoży
      na niego obowiązek zwrotu kosztów wywołanych próbą ugodową.
      § 2. Jeżeli przeciwnik bez usprawiedliwienia nie stawi się na posiedzenie, sąd na
      żądanie wzywającego, który wniósł następnie w tej sprawie pozew, odpowiedź na
      pozew, sprzeciw lub zarzuty od nakazu zapłaty, uwzględni koszty wywołane próbą
      ugodową w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

    W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zdefiniowano pojęcia „ugody
    sądowej”. Natomiast w przepisach prawa cywilnego ugoda została uregulowana w Tytule
    XXXV Księgi Trzeciej (Zobowiązania) ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j.
    Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.). I tak zgodnie z art. 917 tej ustawy:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Przy tym, przepisy prawa cywilnego nie zawierają ścisłego określenia pojęcia ugody
    sądowej. Przemysław Telenga w Komentarzu do art. 777 ustawy z dnia 17 listopada 1964
    r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 101), wskazał, że:
      Przez ugodę zawartą przed sądem należy rozumieć ugodę zawartą w postępowaniu
      pojednawczym (art. 184-186), w postępowaniu rozpoznawczym (w trybie
      procesowym lub nieprocesowym), a także w postępowaniu karnym, w którym
      zgłoszono powództwo adhezyjne (art. 223 k.p.c. w związku z art. 70 k.p.k.) oraz w
      postępowaniu z oskarżenia prywatnego (art. 494 § 2 k.p.k.). Uważa się, że tytułem
      egzekucyjnym jest oryginał odpisu protokołu sądowego zawierającego treść
      podpisanej przez strony ugody (por. § 184 reg. sąd.), pod warunkiem że została ona
      podpisana przez strony i sąd wydał postanowienie o umorzeniu postępowania (...).
    Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzam, że skoro jak wynika z opisanego zdarzenia,
    kwota którą Pani otrzyma w łącznej wysokości (...) zł
      · w części w wysokości (...) zł będzie stanowiła odszkodowanie za uszczerbek na Pani
        zdrowiu, a w części w wysokości (...) zł będzie stanowiła zadośćuczynienie za
        doznaną przez Panią krzywdę;
      · zostanie Pani przyznana na podstawie ugody sądowej, zawartej przez Panią w ramach
        postępowania pojednawczego, o którym mowa w przepisach art. 184-186 Kodeksu
        postępowania cywilnego;
      · nie będzie dotyczyła działalności gospodarczej prowadzonej przez Panią ani korzyści,
        które mogłaby Pani uzyskać, gdyby Pani szkody nie wyrządzono;
    będzie korzystała ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt
    3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ spełni wszystkie
    przesłanki uprawniające do zwolnienia, o których mowa w tym przepisie.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.