Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.553.2025.3.PR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-22
Teza: Opodatkowanie odszkodowania wypłaconego na podstawie
ugody sądowej.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
odszkodowania
pracownik-były pracownik
ugody-ugoda sądowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3-lit. b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 38-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismami z 24 lipca 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Pracownica ..., która rozwiązała stosunek pracy w dniu ... r. za porozumieniem stron,
    pozwem z dnia ... r. wniosła o:
    1) zasądzenie od pracodawcy kwoty ... zł ... gr tytułem zaległego wynagrodzenia za pracę
    oraz zasiłku chorobowego wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wymagalności do
    dnia zapłaty,
    2) zasądzenie od pracodawcy kwoty ... zł tytułem wyrównania, w związku z rażącym
    zaniechaniem wartości nagrody okolicznościowej;
    3) zasądzenie od pracodawcy kwoty ... zł stanowiącej trzykrotność wynagrodzenia za pracę
    z dnia rozwiązania stosunku pracy tytułem zadośćuczynienia za szkodę niemajątkową
    spowodowaną rozstrojem zdrowia na skutek nierównego traktowania w zatrudnieniu i
    zachowań noszących znamiona mobbingu.
    Sprawa tocząca się przed Sądem Rejonowym ..., nie została rozstrzygnięta wyrokiem
    sądowym, lecz w dniu ... r. Wnioskodawca, zawarł z powódką ugodę sądową, w której pkt
    1 zawarto następujące zobowiązanie: „Pozwany ... zapłaci powódce tytułem
    zryczałtowanego odszkodowania – kwotę ... zł (... złotych 00/100) w terminie 7 dni od dnia
    zawarcia niniejszej ugody, na rachunek bankowy wskazany przez powódkę (...)”.
    Ponadto w pkt 4 ugody zawarto informację, że „(...) ugoda wyczerpuje w całości wszelkie
    roszczenia objęte niniejszym postępowaniem, oraz wszelkie roszczenia Stron tej ugody,
    wynikające ze stosunku pracy, który je łączył i z tym stosunkiem związane, a ponadto, że
    zawarta ugoda odzwierciedla ich wolę w sposób prawidłowy”.
    Powódka w następstwie ww. ugody cofnęła pozew.
    Chęć zawarcia takiej ugody oraz jej treść zawarto w protokole Sądu Rejonowego ... z
    rozprawy w dniu ... r.
    Uzupełnienie
    Zryczałtowane odszkodowanie w związku z ugodą sądową zostało wypłacone w
    następujących datach:
      - kwota ... zł – wypłacona w dniu ... r. na rachunek bankowy byłej pracownicy;
      - kwota ... zł – wpłacona w dniu ... r. tytułem zaliczki na podatek dochodowy od osób
      fizycznych.

    Odszkodowanie określone w ugodzie zostało określone bez wskazania konkretnych
    przepisów prawa. Pozew przeciwko Wnioskodawcy bazował bowiem na kilku podstawach.
    Strony ugody celowo nie wskazywały na konkretne przepisy prawa i ustaliły, że ich spór
    kończy się przedmiotową ugodą, poprzez zapłatę wskazanej w ugodzie kwoty na rachunek
    pracownicy. Jest to powszechnie stosowana praktyka w postępowaniu cywilnym,
    pozwalająca na zbliżenie stanowisk stron. Ugoda stanowiła w przedmiotowej sprawie
    racjonalne rozwiązanie, bowiem proces mógłby trwać wiele miesięcy i doprowadzić do
    spadku efektywności pracy jednostki (na świadków mieli być wezwani liczni pracownicy).
    Poniżej Wnioskodawca podaje zanonimizowaną treść ugody:
    UGODA
  1. Pozwany ... zapłaci powódce (...) – tytułem zryczałtowanego odszkodowania – kwotę ... zł
    (... złotych 00/100) w terminie 7 dni od dnia zawarcia niniejszej ugody, na rachunek
    bankowy wskazany przez powódkę nr (...).
  2. Pozwany zapłaci powódce – tytułem zryczałtowanych kosztów postępowania – kwotę ... zł
    (... złotych 00/100) w terminie 7 dni od dnia zawarcia niniejszej ugody, na rachunek
    bankowy wskazany przez powódkę nr (...).
  3. W przypadku opóźnienia w płatności którejkolwiek z kwot wskazanych w pkt 1 lub 2
    pozwany zapłaci Powódce odsetki ustawowe za opóźnienie w zapłacie.
  4. Strony zgodnie oświadczają, iż niniejsza ugoda wyczerpuje w całości wszelkie roszczenia
    objęte niniejszym postępowaniem, oraz wszelkie roszczenia Stron tej ugody, wynikające
    ze stosunku pracy, który je łączył i z tym stosunkiem związane, a ponadto, że zawarta
    ugoda odzwierciedla ich wolę w sposób prawidłowy.
  5. Powódka cofa pozew, na co pozwany wyraża zgodę.
    Odszkodowanie wskazane we wniosku nie dotyczyło szkody rzeczywistej, bowiem miało
    charakter zryczałtowany (nie wskazano podstawy jego naliczenia, ani nie sprecyzowano,
    za jakie uchybienia ono przysługuje). Tak ustalone odszkodowanie było wyrazem rozmów
    polubownych, wspieranych zresztą przez sąd, który już na pierwszym posiedzeniu
    namawiał strony do zawarcia porozumienia.
    W wypłaconym odszkodowaniu nie wyszczególniono korzyści, które pracownica mogłaby
    osiągnąć, gdyby jej nie wyrządzono szkody.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Czy wobec zawartej ugody o przedstawionej wyżej treści, Wnioskodawca jako pracodawca
    i płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych był zobowiązany do poboru zaliczki na
    podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłaconego pracownicy na podstawie wyżej
    opisanej ugody odszkodowania?
    Państwa stanowisko w sprawie po uzupełnieniu wniosku
    Zdaniem Wnioskodawcy, całość otrzymanego świadczenia nie powinna korzystać ze
    zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, przynajmniej w
    części przypadającej na zadośćuczynienie za mobbing, jako że świadczenie zostało
    wypłacone w ramach ugody sądowej zawartej przed sądem pracy, lecz w treści ugody nie
    wyszczególniono (nie ustalono) wysokości konkretnych szkód, stwierdzając, że
    odszkodowanie ma zryczałtowany charakter. Nie wydzielono w sposób wyraźny
    poszczególnych kwot i tytułów prawnych ustalonych w ramach łącznej kwoty należnej
    pracownicy.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne
    od podatku są odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane w wyniku wyroku lub
    ugody sądowej z tytułu szkód niemajątkowych (krzywdy), jeśli ich wysokość została
    ustalona przez sąd lub w ugodzie. Jednak takiej wysokości w ugodzie nie ustalono.
    Ustalone w ugodzie „zryczałtowane odszkodowanie” stanowi dla tej pracownicy przychód

    ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu tym podatkiem, ponieważ wypłata
    świadczenia miała swoje źródło w uprzednio łączącym pracownicę z Wnioskodawcą
    stosunku pracy.
    Wnioskodawca wskazuje, że w podobnego rodzaju sprawie Dyrektor Krajowej Informacji
    Skarbowej wydał interpretację nr 0112-KDIL2-1.4011.352.2025.1.MKA. Poniżej wskazuję
    link: https:.....

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają zatem wszelkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych
    dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione
    z podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
      spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Na podstawie art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w
    szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty.
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego,
    mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku
    pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć
    należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać
    od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost

    wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy. Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że
    podstawą nabycia prawa m.in. do odszkodowania wypłaconego pracownikowi lub byłemu
    pracownikowi jest łączący lub uprzednio łączący tę osobę z pracodawcą stosunek pracy, a
    zatem odszkodowania takie stanowią przychód ze stosunku pracy, opodatkowany lub
    zwolniony od podatku.
    Na podmiocie dokonującym wypłaty odszkodowania ciążą obowiązki płatnika, wynikające
    z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Z art. 38 ust. 1 przywołanej ustawy wynika, że:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów
      wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych
      wydanych na podstawie tych przepisów, oraz otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień
      zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26
      czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r. poz. 1465 oraz z 2024 r. poz. 878,
      1222, 1871 i 1965), z wyjątkiem:
      a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
        wypowiedzenia umowy o pracę,
      b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
        zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
        niedotyczących pracowników,
      c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
        funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
      d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
      e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
        działalnością gospodarczą,
      f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
        prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
        opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
        których mowa w art. 30c,
      g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Natomiast w świetle art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy:

      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
      1) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
      2) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
        wyrządzono.
    Zwolnieniem określonym w przytoczonym powyżej przepisie art. 21 ust. 1 pkt 3 ww.
    ustawy, objęte są tylko odszkodowania i zadośćuczynienia, których wysokość lub zasady
    ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych
    wydanych na podstawie tych ustaw, bądź postanowień układów zbiorowych pracy, innych
    opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa
    w art. 9 § 1 Kodeksu pracy, z wyjątkiem odszkodowań wymienionych w lit. a)-g) tego
    artykułu. Oznacza to, że zwolnienie nie obejmuje wszystkich odszkodowań a tylko te,
    których wysokość lub zasady ustalone zostały określone wprost w stosownych przepisach
    prawa, z wyjątkiem enumeratywnie wymienionych kategorii odszkodowań.
    Natomiast zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy,
    obejmuje swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na podstawie
    wyroku lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z
    regulacji wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przy czym ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy
    wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą
    oraz świadczenia dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody
    nie wyrządzono. Zakres tego zwolnienia obejmuje tylko odszkodowania lub
    zadośćuczynienia za tzw. szkodę rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie dotyczy
    utraconych korzyści. Specyfika prawa podatkowego nakazuje inaczej traktować
    odszkodowanie lub zadośćuczynienie z tytułu poniesionych przez poszkodowanego strat i
    świadczenia z tytułu utraconych korzyści. Świadczenia z tytułu utraconych korzyści, jakich
    poszkodowany mógł się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono, podlega bowiem
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 277):
      Ilekroć w Kodeksie pracy jest mowa o prawie pracy, rozumie się przez to przepisy
      Kodeksu pracy oraz przepisy innych ustaw i aktów wykonawczych, określające prawa
      i obowiązki pracowników i pracodawców, a także postanowienia układów
      zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych,
      regulaminów i statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy.
    Podkreślić trzeba, że zwolnienie z opodatkowania przychodów jest wyjątkiem od zasady
    powszechności opodatkowania, co oznacza, że wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą
    bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą.
    W związku z tym tylko otrzymanie odszkodowania lub zadośćuczynienia opisanego w art.
    21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pozwala na
    zastosowanie tego zwolnienia.
    Zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wymaga łącznego spełnienia następujących warunków:
      - otrzymane świadczenie musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,
      - odszkodowanie lub zadośćuczynienie musi być przyznane na podstawie: ustawy,
        przepisów wykonawczych do ustawy, układów zbiorowych pracy lub innych
        opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
        mowa w art. 9 § 1 ustawy – Kodeks pracy,

      - wysokość bądź zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia muszą wprost
        wynikać z ww. aktów,
      - nie mogą zachodzić wyłączenia, o jakich mowa w lit. a-g art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o
        podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jednocześnie w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie
    zdefiniował pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia. Nie oznacza to jednak
    dowolności w ich rozumieniu. Jak wynika bowiem z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego
    z 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt SK 62/08: „Jeśli określony sposób rozumienia przepisu
    ustawy utrwalił się już w sposób oczywisty, a zwłaszcza jeśli znalazł jednoznaczny i
    autorytatywny wyraz w orzecznictwie Sądu Najwyższego bądź Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, to należy uznać, że przepis ten – w praktyce swego stosowania –
    nabrał takiej właśnie treści”. Jednocześnie względy spójności systemu prawa uzasadniają,
    aby kryteria rozumienia pojęć niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od
    osób fizycznych miały w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych. Konieczne
    staje się zatem zastosowanie wykładni systemowej zewnętrznej i odwołanie się do
    przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).
    Odwołując się zatem do prawa cywilnego, świadczenie odszkodowawcze to najogólniej
    świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Szkodą jest uszczerbek
    jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we wszelkiego rodzaju dobrach przez
    prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy.
    Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym pojęciem należy
    rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka wyrażające się zarówno w cierpieniu
    fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy
    odnosi się termin „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie” wiąże się z
    naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    W Kodeksie cywilnym świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu
    odpowiedzialności deliktowej – wynikającej z czynów niedozwolonych (art. 415 i następne)
    lub odpowiedzialności kontraktowej – powstającej z mocy umowy (art. 471 i następne), a
    co za tym idzie jest następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania bądź
    nienależytego wykonania zobowiązania.
    Powyższe regulacje mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w
    ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 Kodeksu pracy:
      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje
      się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego wybrane do zastosowania w prawie
    pracy (stosunku pracy) nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym
    podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Przepisy Kodeksu pracy, posługują się terminami „odszkodowanie” oraz
    „zadośćuczynienie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których
    uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 183d, art. 361 § 2, art. 45, art.
    50, art. 56, art. 943 § 3, art. 99, art. 1012 Kodeksu pracy).
    W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie w
    sytuacji gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45 Kodeksu
    pracy), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w zw. z art. 42 § 1
    Kodeksu pracy) bądź rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem
    przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie (art. 56 Kodeksu pracy).
    Zgodnie z art. 45 § 1 Kodeksu pracy:

      W razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony lub
      umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza
      przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie do żądania
      pracownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już
      rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo
      o odszkodowaniu.
    W myśl art. 45 § 2 ww. ustawy:
      Sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za
      bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego
      żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o
      odszkodowaniu. Jeżeli przed wydaniem orzeczenia upłynął termin, do którego
      umowa o pracę zawarta na czas określony miała trwać, lub jeżeli przywrócenie do
      pracy byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
      terminu, pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie.
    Jednakże na podstawie art. 45 § 3 Kodeksu pracy:
      Przepisu § 2 zdanie pierwsze nie stosuje się do pracowników, o których mowa w art.
      39 i 177, oraz w przepisach szczególnych dotyczących ochrony pracowników przed
      wypowiedzeniem lub rozwiązaniem umowy o pracę, chyba że uwzględnienie żądania
      pracownika przywrócenia do pracy jest niemożliwe z przyczyn określonych w art.
      411; w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu.
            1Zgodnie z art. 47 cytowanej ustawy:
      Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia
      za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres
      wypowiedzenia. W przypadku wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas
      określony, której termin, do którego umowa ta miała trwać, określony w umowie
      upłynął przed wydaniem orzeczenia przez sąd pracy, lub gdy przywrócenie do pracy
      byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
      terminu, odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do upływu
      którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres 3 miesięcy.
    Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za
    okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres
    wypowiedzenia.
    Funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy oraz w Kodeksie cywilnym pełnią wyłącznie te
    świadczenia, których celem jest zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które
    noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez pracodawcę. Potwierdza to
    wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 listopada 2007 r. sygn. akt SK 18/05, w którym
    Trybunał Konstytucyjny uznał, że: „Odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy o pracę
    nie jest odszkodowaniem sensu stricto, lecz sui generis świadczeniem majątkowym,
    pełniącym funkcję sankcji (ustawowej kary pieniężnej) wobec pracodawcy za bezprawne
    działanie”.
    W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się również, że odszkodowanie należne
    pracownikowi z tytułu bezprawnego rozwiązania stosunku pracy lub bezprawnego
    wypowiedzenia dotychczasowych warunków pracy i płacy nie pozostaje w żadnej relacji do
    ewentualnej szkody, co oznacza, że przysługuje za samo bezprawne działanie pracodawcy,
    niezależnie od tego, czy jakakolwiek szkoda po stronie pracownika powstała.
    Odszkodowania takie traktowane są bowiem jak szczególny rodzaj odszkodowania
    ustawowego, należnego bez względu na to, czy pracownik – na skutek niezgodnego z
    prawem postępowania pracodawcy – poniósł szkodę w ogóle, lub poniósł ją w większym
    lub mniejszym rozmiarze niż odszkodowanie przysługujące w kwocie z góry określonej w

    przepisach Kodeksu pracy. W judykaturze przypisuje się zresztą temu odszkodowaniu
    charakter kompensacyjno-sankcyjny, wynikający z unormowania zabezpieczającego
    pracownika przed bezprawnym działaniem pracodawcy.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że Państwa pracownica rozwiązała
    stosunek pracy w dniu ... r. za porozumieniem stron. Natomiast ... r. złożyła pozew do
    Sądu Rejonowego. Sprawa tocząca się przed Sądem Rejonowym, nie została
    rozstrzygnięta wyrokiem sądowym, lecz w dniu ... r. zawarli Państwo z powódką ugodę
    sądową. Odszkodowanie określone w ugodzie zostało określone bez wskazania
    konkretnych przepisów prawa. Strony ugody celowo nie wskazywały na konkretne
    przepisy prawa i ustaliły, że ich spór kończy się przedmiotową ugodą, poprzez zapłatę
    wskazanej w ugodzie kwoty na rachunek pracownicy. Ponadto w pkt 4 ugody zawarto
    informację, że „(...) ugoda wyczerpuje w całości wszelkie roszczenia objęte niniejszym
    postępowaniem, oraz wszelkie roszczenia Stron tej ugody, wynikające ze stosunku pracy,
    który je łączył i z tym stosunkiem związane, a ponadto, że zawarta ugoda odzwierciedla ich
    wolę w sposób prawidłowy”. Odszkodowanie wskazane we wniosku nie dotyczyło szkody
    rzeczywistej, bowiem miało charakter zryczałtowany (nie wskazano podstawy jego
    naliczenia, ani nie sprecyzowano, za jakie uchybienia ono przysługuje). W wypłaconym
    odszkodowaniu nie wyszczególniono korzyści, które pracownica mogłaby osiągnąć, gdyby
    jej nie wyrządzono szkody.
    Mając na uwadze powyższe stwierdzam, że nie ma możliwości sprecyzowania na gruncie
    powołanego powyżej Kodeksu pracy podstawy prawnej ustalenia wysokości
    odszkodowania. Wobec tego zawarta między Państwem a byłym pracownikiem ugoda
    stanowi ugodę w rozumieniu art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071):
    W myśl powołanego powyżej art. 917 Kodeksu cywilnego:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Kwota odszkodowania wynikająca z ustaleń zawartych między stronami ugody, której
    wysokość uwzględnia interesy obu stron wynikające z łączącego strony stosunku pracy,
    ma rekompensować pracownikowi utracone przez niego, w wyniku ostatecznego
    rozwiązania umowy o pracę, spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę.
    Odszkodowanie nie jest rekompensatą za szkodę z tytułu bezpodstawnego
    (krzywdzącego) sposobu rozwiązania umowy o pracę, w ugodzie ujęto – jak wskazano w
    opisie stanu faktycznego – że treść wyczerpuje wszelkie wzajemne roszczenia Stron
    wynikające z powództwa złożonego przez byłą pracownicę do sądu. Odszkodowanie to ma
    więc – de facto – zrekompensować zarobek, jaki pracownica mogłaby otrzymać, gdyby do
    sporu prowadzącego w efekcie do rozwiązania umowy nie doszło.
    Uwzględniając powyższe stwierdzam, że należne byłej pracownicy odszkodowanie
    wynikające z zawartej ugody sądowej, nie stanowi odszkodowania, którego wysokość lub
    zasady ustalania wynikają z regulacji, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Do wypłaconych kwot nie ma również
    zastosowania zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b omawianej ustawy.
    Świadczenie to, co prawda zostało wypłacone na podstawie ugody sądowej, jednak nie
    stanowi odszkodowania lub zadośćuczynienia, o którym mowa w tym przepisie. Nie
    dotyczy ono, bowiem szkody rzeczywistej, lecz ma rekompensować pracownicy utracone
    przez nią spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę. Zatem, wypłacona na
    rzecz byłej pracownicy kwota, wynikająca z zawartej ugody sądowej, nie korzysta ze
    zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych. Kwota ta powinna być
    zakwalifikowana do przychodu ze stosunku pracy, bowiem wypłata tego świadczenia

    miała źródło w uprzednio łączącym pracownicę z pracodawcą stosunku pracy. Tym
    samym wypłacona kwota stanowi dla pracownicy przychód ze stosunku pracy podlegający
    opodatkowaniu.
    W konsekwencji, wykonując obowiązki płatnika – stosownie do art. 32 ust. 1 i art. 38 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – byli Państwo zobowiązani do
    naliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych
    od kwoty wypłaconej byłej pracownicy na podstawie ugody sądowej. Świadczenie to winni
    Państwo wypłacić byłej pracownicy po pobraniu zaliczki na podatek dochodowy od osób
    fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t .j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.