Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.800.2025.1.MJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-31
Teza: Zwolnienie z opodatkowania podatkiem VAT czynszu za najem
lokalu wyłącznie na cele mieszkaniowe na podstawie art. 43
ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT. Zwolnienie na podstawie § 3 ust. 1
pkt 11 rozporządzenia w sprawie zwolnień od podatku od
towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień
przenoszonych na najemcę i niezależnych od Wnioskodawcy
opłat eksploatacyjnych związanych z przedmiotem najmu.
Słowa kluczowe: media
najem-najem na cele mieszkalne
najem-najem prywatny
podatek-podatek od towarów i usług-zwolnienia z
podatku od towarów i usług
zwolnienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi w zakresie
wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o
1

charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości na
cele mieszkaniowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 7
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 36

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy:
      zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT czynszu za najem lokalu wyłącznie na
      cele mieszkaniowe na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT,
      zwolnienia na podstawie § 3 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia w sprawie zwolnień od
      podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień
      przenoszonych na najemcę i niezależnych od Wnioskodawcy opłat eksploatacyjnych
      związanych z przedmiotem najmu
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest właścicielem lokalu mieszkalnego znajdującego się w ....
    Lokal znajduje się w majątku osobistym Wnioskodawcy i został zakupiony przed
    wstąpieniem przez Wnioskodawcę w związek małżeński, w którym to związku małżeńskim
    w chwili obecnej istnieje małżeńska wspólność ustawowa.

    Lokal mieszkalny znajduje się w budynku wielorodzinnym, a Wnioskodawca jest członkiem
    wspólnoty mieszkaniowej utworzonej przez ogół właścicieli lokali znajdujących się w tym
    budynku.
    Budynek jest administrowany i zarządzany przez wspólnotę mieszkaniową oraz
    działającego w imieniu i na rzecz wspólnoty wybranego przez wspólnotę zarządcę
    nieruchomości.
    Od roku 2010 lokal jest (i zgodnie z aktualnymi planami Wnioskodawcy – nadal będzie)
    przedmiotem najmu długoterminowego (w tym okazjonalnego), zgodnie z warunkami
    przewidzianymi przez przepisy prawa dla tego typu umów najmu, z przeznaczeniem
    wyłącznie na cele mieszkaniowe Najemcy. W chwili obecnej (od 2019 r.) Najemcą jest
    osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej w lokalu. Ponadto, zgodnie z
    treścią zwartej umowy najmu Najemca zobowiązał się użytkować lokal wyłącznie na cele
    mieszkalne. Najem ma charakter długoterminowy.
    Przychody uzyskiwane przez Wnioskodawcę z najmu prywatnego opodatkowane są
    ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.
    Od 1 listopada 2024 r. Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w
    zakresie doradztwa podatkowego (główne PKD 62.20.Z). Z uwagi na charakter
    prowadzonej działalności oraz wykonywanie czynności doradztwa podatkowego,
    Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT. Wynajem nieruchomości nie był
    kiedykolwiek, nie jest i nie będzie przedmiotem prowadzonej przez Wnioskodawcę
    działalności gospodarczej.
    Umowa najmu określa, iż na miesięczne koszty najmu ponoszone przez Najemcę składają
    się dwa elementy, tj.: (1) czynsz za najem lokalu wyłącznie na cele mieszkaniowe (który
    okresowo może podlegać waloryzacji zgodnie z zasadami określonymi w umowie) oraz (2)
    przenoszone na najemcę opłaty eksploatacyjne związane z przedmiotem najmu i okresem
    najmu.
    Czynsz najmu i opłaty eksploatacyjne Najemca wpłaca na prywatny rachunek bankowy
    Wnioskodawcy, niezwiązany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Obecny najemca
    (osoba fizyczna) nie oczekuje faktur, w związku z czym nie są one obecnie wystawiane dla
    Najemcy (zgodnie z art. 106b ust. 2 ustawy o VAT podatnik nie jest obowiązany do
    wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie art.
    43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3).
    Na przenoszone na Najemcę opłaty eksploatacyjne związane z przedmiotem i okresem
    najmu składają się:
      opłaty za zużycie mediów zgodnie z dostarczanym przez wspólnotę rozliczeniem
      (wartość całkowicie niezależna od Wnioskodawcy, uzależniona wyłącznie od
      aktualnego zużycia przez Najemcę) przygotowywanym przez zarządcę
      nieruchomości w oparciu o odczyty liczników (tj. zimna woda i ścieki, koszty
      podgrzania wody, centralne ogrzewanie).
      koszt zużycia energii elektrycznej (wartość całkowicie niezależna od Wnioskodawcy,
      uzależniona wyłącznie od aktualnego zużycia przez Najemcę) ustalany w oparciu o
      fakturę wystawianą na Wnioskodawcę przez dostawcę energii, w oparciu o odczyty
      licznika.
      czynsz należny wspólnocie mieszkaniowej (wartość niezależna od Wnioskodawcy,
      odpowiadająca kosztom utrzymania lokalu, ustalana okresowo przez wspólnotę
      mieszkaniową w oparciu o odpowiednie uchwały i poniesione lub planowane do
      poniesienia przez wspólnotę koszty, obejmująca w szczególności koszty konserwacji,

      utrzymania należytego stanu technicznego nieruchomości oraz przeprowadzonych
      lub planowanych remontów (fundusze celowe i techniczne wspólnoty ustalane w
      oparciu o podejmowane przez wspólnotę uchwały), koszty zarządzania
      nieruchomością i rozliczenia mediów przez zarządcę nieruchomości, koszty
      utrzymania nieruchomości wspólnej, ustalane proporcjonalnie do powierzchni
      użytkowej lokalu w stosunku do powierzchni użytkowej wszystkich lokali, koszty
      wywozu śmieci, wynikające z umowy najmu, uzależnione od liczby mieszkańców
      lokalu zadeklarowanej w umowie przez Najemcę).
    Wszystkie opłaty eksploatacyjne przenoszone są na Najemcę bez jakiejkolwiek dodatkowej
    marży ze strony Wnioskodawcy.
    Media - takie jak centralne ogrzewanie, ciepła i zimna woda, odbiór ścieków i odpadów -
    oraz usługi związane z bieżącym funkcjonowaniem i utrzymaniem nieruchomości
    wspólnej są kontraktowane i rozliczane w ramach wspólnoty mieszkaniowej przez
    zarządcę wspólnoty i nie ma możliwości swobodnego wyboru dostawcy lub podpisania
    bezpośredniej umowy między Najemcą a dostawcą mediów / usług, ale Najemca ma
    możliwość kontrolowania wielkości ich zużycia i kosztów z tym związanych.
    W przypadku energii elektrycznej istnieje możliwość podpisania umowy przez Najemcę
    bezpośrednio z dostawcą energii, jednak nie było to brane pod uwagę, ponieważ
    Wnioskodawca chce mieć kontrolę nad regulowaniem zobowiązań związanych z lokalem
    wobec dostawcy energii.
    Pytania
    1. Czy czynsz za najem lokalu wyłącznie na cele mieszkaniowe podlegać będzie
      zwolnieniu, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT?
    2. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1 - tj. potwierdzenia, że czynsz
      najmu będzie podlegać zwolnieniu na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT -
      czy przenoszone na Najemcę i niezależne od Wnioskodawcy opłaty eksploatacyjne
      związane z przedmiotem najmu i okresem najmu podlegać będą zwolnieniu na
      podstawie § 3 pkt 11 rozporządzenia w sprawie zwolnień od podatku od towarów i
      usług oraz warunków stosowania tych zwolnień?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pytanie nr 1
    Zdaniem Wnioskodawcy w opisanym stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym czynsz za
    najem lokalu wyłącznie na cele mieszkaniowe podlegać będzie zwolnieniu, na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT.
    Zgodnie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT zwalnia się od podatku usługi w zakresie
    wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części
    nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz
    społecznych agencji najmu, o których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26
    października 1995 r. o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz. U. z 2023 r. poz.
    790, 1114, 1463 i 1693).
    Jako, że lokal mieszalny jest wynajmowany wyłącznie na cele mieszkaniowe, Najemcą jest
    osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej w lokalu, a ponadto, zgodnie z
    treścią zwartej umowy najmu, Najemca zobowiązany jest użytkować lokal wyłącznie na
    cele mieszkalne - czynsz za najem lokalu wyłącznie na cele mieszkaniowe podlegać będzie
    zwolnieniu, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT.

    Pytanie nr 2
    Zdaniem Wnioskodawcy w opisanym stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym
    przenoszone na Najemcę i niezależne od Wnioskodawcy opłaty eksploatacyjne związane z
    przedmiotem najmu i okresem najmu podlegać będą zwolnieniu na podstawie § 3 pkt 11
    rozporządzenia w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków
    stosowania tych zwolnień.
    Przywołane rozporządzenie w § 1 wskazuje, iż określa inne niż określone w art. 43-81
    ustawy o VAT, zwolnienia od podatku od towarów i usług oraz szczegółowe warunki
    stosowania tych zwolnień. Zgodnie z § 3 pkt 11 rozporządzenia zwalnia się od podatku
    czynności wykonywane przez wspólnotę mieszkaniową lub właścicieli lokali mieszkalnych
    tworzących w określonej nieruchomości wspólnotę mieszkaniową, na rzecz osób
    używających na podstawie innego tytułu prawnego niż prawo własności lokale należące
    do właścicieli tworzących tę wspólnotę mieszkaniową, za które pobierane są opłaty
    niezależne od właściciela w rozumieniu ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw
    lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2023 r.
    poz. 725), jeżeli lokale te są wykorzystywane wyłącznie na cele mieszkaniowe.
    Innymi słowy zwolnienie od podatku w oparciu o wyżej wskazany przepis możliwe jest w
    odniesieniu do czynności wykonywanych przez wspólnotę mieszkaniową oraz właścicieli
    lokali mieszkalnych tworzących wspólnotę mieszkaniową na rzecz użytkowników
    zamieszkujących w lokalach będących własnością członków tej wspólnoty. Ponadto,
    zastosowanie zwolnienia od podatku w oparciu o cytowany wyżej przepis uzależnione jest
    od spełnienia przesłanek obiektywnych dotyczących charakteru danego lokalu (lokal
    mieszkalny) oraz subiektywnych dotyczących przeznaczenia tego lokalu (cel mieszkaniowy).
    Wskazać przy tym należy na właściwe regulacje:
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1, 2, 8 oraz 8a ww. ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw
    lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego: Ilekroć w
    ustawie jest mowa o:
    1) lokatorze - należy przez to rozumieć najemcę lokalu lub osobę używającą lokal na
      podstawie innego tytułu prawnego niż prawo własności;
    2) właścicielu - należy przez to rozumieć wynajmującego lub inną osobę, z którą wiąże
      lokatora stosunek prawny uprawniający go do używania lokalu;
    8) opłatach niezależnych od właściciela - należy przez to rozumieć opłaty za dostawy do
      lokalu energii, gazu, wody oraz odbiór ścieków, odpadów i nieczystości ciekłych;
    8a) kosztach utrzymania lokalu - należy przez to rozumieć koszty, ustalane
      proporcjonalnie do powierzchni użytkowej lokalu w stosunku do powierzchni
      użytkowej wszystkich lokali w danym budynku, obciążające właściciela, obejmujące
      opłatę za użytkowanie wieczyste gruntu, podatek od nieruchomości oraz koszty:
        a) konserwacji, utrzymania należytego stanu technicznego nieruchomości oraz
        przeprowadzonych remontów,
        b) zarządzania nieruchomością,
        c) utrzymania pomieszczeń wspólnego użytkowania, windy, anteny zbiorczej,
        domofonu oraz zieleni, d) ubezpieczenia nieruchomości,
        e) inne, o ile wynikają z umowy.
    Stosownie do art. 6 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali: Ogół właścicieli, których
    lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową.
    Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być
    pozwana.

    Mając na uwadze opisany stan faktyczny / zdarzenie przyszłe oraz wskazane wyżej
    przepisy należy stwierdzić, że w odniesieniu do lokalu wynajmowanego wyłącznie na cele
    mieszkaniowe znajdującego się w budynku wielorodzinnym, który jest administrowany i
    zarządzany przez wspólnotę mieszkaniową, spełnione są warunki, o których mowa w § 3
    ust. 1 pkt 11 rozporządzenia Ministra Finansów z 20 grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień
    od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień.
    Analogiczne do powyższego stanowisko prezentowane jest w interpretacjach
    indywidualnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w zakresie:
      zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT czynszu za najem lokalu wyłącznie na
      cele mieszkaniowe na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT oraz w zakresie
      zwolnienia na podstawie § 3 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia w sprawie zwolnień od
      podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień w odniesieniu
      do opłat pobieranych za dostarczane do lokalu media, tj. za zimną wodę i ścieki,
      koszty podgrzania wody, centralne ogrzewanie oraz energię elektryczną (cześć
      pytania nr 2) – jest prawidłowe,
      zwolnienia na podstawie § 3 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia w sprawie zwolnień od
      podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień w odniesieniu
      do pozostałych opłat eksploatacyjnych pobieranych od Najemcy na poczet czynszu
      należnego wspólnocie (cześć pytania nr 2) – jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) – zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że
    dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT
    wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    Jak wynika z powołanego wyżej art. 2 pkt 6 ustawy, towarami są między innymi wszelkie
    postacie energii. Oznacza to, że w przypadku wykonywania świadczeń dotyczących tych
    mediów na gruncie podatku od towarów i usług będziemy mieć do czynienia z dostawą
    towarów. Jeśli chodzi o inne media (objęte zakresem opodatkowania), będzie to
    świadczenie usług.
    W świetle art. 8 ust. 2a ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
      trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam
      otrzymał i wyświadczył te usługi.
    Przepis ten jest źródłem praw i obowiązków podatników w odniesieniu do świadczeń
    określanych mianem „odsprzedaży” lub „refakturowania” usług. W związku z tym należy
    stwierdzić, że nabycie usług oraz ich późniejsza odsprzedaż (z marżą czy bez) powinny być
    zawsze traktowane jako dwie odrębne transakcje usługowe.
    Powyższy przepis jest odpowiednikiem art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L 347, s. 1, ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, który stanowi, że w
    przypadku, kiedy podatnik działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej,
    bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten nabył i wyświadczył te
    usługi. Oznacza to, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabywa ją we
    własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej. Jest on traktowany najpierw jako
    usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru
    kosztów na inną osobę, nie jest świadczeniem usługi w tym samym zakresie.
    Dotyczy to sytuacji, w której podatnik kupuje usługę, a następnie odsprzedaje ją w takiej
    samej formie swojemu kontrahentowi. Przeniesienie kosztów nabycia usługi, o którym
    mowa wyżej, dotyczy wyłącznie usługi, jaką nabywca nabył w celu odsprzedaży w postaci
    takiego samego świadczenia, co nie jest tożsame z sytuacją odsprzedaży tej usługi będącej
    elementem pomocniczym świadczenia głównego, bez którego świadczenie pomocnicze
    nie ma racji bytu. Zatem konsekwencją uznania podatnika biorącego udział w
    odsprzedaży usługi za świadczącego, jest wystawienie przez niego faktury dokumentującej
    wyświadczenie tej usługi.
    Podkreślenia wymaga, że aby dana czynność – stanowiąca dostawę towarów lub
    świadczenie usług w rozumieniu ustawy – podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług musi być wykonywana przez podmiot działający w charakterze podatnika.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W świetle art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Przepis art. 29a ust. 6 ustawy precyzuje dodatkowe elementy, jakie obejmuje podstawa
    opodatkowania.
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
      ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
      nabywcy lub usługobiorcy.
    W myśl art. 29a ust. 7 ustawy:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
      momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
      wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
      ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na
      potrzeby podatku
    W celu ustalenia, czy świadczenia stanowią kilka niezależnych świadczeń, czy jedno
    świadczenie, należy poszukiwać elementów charakterystycznych dla danej transakcji.
    Odwołując się dalej do dotychczasowego orzecznictwa, należy wziąć pod uwagę
    okoliczności, które umożliwiają rozróżnienie dwóch głównych sytuacji.
    W tym miejscu zauważyć należy, że kwestię zawierania umów reguluje ustawa z 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071)
                              1    Zasada swobody umów zapisana jest w art. 353KodeksuCywilnego:
      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Strony mogą dowolnie ustalać stosunki cywilnoprawne, jednakże postanowienia umów
    nie mogą pozostawać w sprzeczności z innymi przepisami prawa, do stosowania których
    strony są zobowiązane.
    Umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno
    wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.
    Jak wynika z art. 659 § 1 k.c.:

      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem
    świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika,
    że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z
    cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego
    najemcę.
    Należy zauważyć, że w przypadku najmu pomieszczeń ustawodawca nie zdefiniował, jakie
    koszty wynajmującego mieszczą się w pojęciu „czynszu”, a obciążenie nimi najemcy zależy
    wyłącznie od zawartej umowy. Wyliczenie, co się składa na wykonaną usługę ma istotne
    znaczenie informacyjne przy ustalaniu ceny, jednak nie może uzasadniać odrębnego
    kwalifikowania poszczególnych elementów zawartych w tym wyliczeniu (dla celów
    podatkowych).
    Uznać zatem należy, że najem stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w
    art. 8 ust. 1 ustawy i z tego tytułu jest Pan podatnikiem VAT.
    W konsekwencji usługa najmu świadczona przez Pana podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Ustawodawca przewidział zwolnienie od podatku niektórych czynności. Zakres i zasady
    zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług
    zostały określone między innymi w art. 43 ustawy.
    Na mocy art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania
      nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny
      rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu, o
      których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych
      formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz. U. z 2021 r. poz. 2224 oraz z 2022 r. poz. 807 i
      1561).
    W oparciu o powołany wyżej przepis, ze zwolnienia od podatku od towarów i usług
    korzysta świadczenie usług wynajmu nieruchomości na cele mieszkalne. Zastosowanie
    zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia przesłanek obiektywnych, dotyczących
    charakteru wynajmowanego lokalu (lokal mieszkalny) oraz subiektywnych, dotyczących
    przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel mieszkaniowy).
    Jak wynika z powołanych powyżej przepisów prawa, jeżeli:
      lokal ma charakter mieszkalny,
      wynajmowany jest na realizację celów mieszkaniowych osób fizycznych,
      wynajmowany jest we własnym imieniu i na własny rachunek,
    to wynajem nieruchomości dla osób fizycznych nieprowadzących działalności
    gospodarczej, korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.
    Odnosząc się zatem do Pana wątpliwości należy wskazać, że na gruncie niniejszej sprawy
    świadczona przez Pana usługa najmu lokalu mieszkalnego wyłącznie na cele
    mieszkaniowe, korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, ponieważ są spełnione wyżej opisane przesłanki do
    zastosowania zwolnienia. Świadczy bowiem Pan usługę na rzecz osoby fizycznej
    nieprowadzącej działalności gospodarczej w celu zaspokajania wyłącznie potrzeb
    mieszkaniowych najemcy.

    Tym samym Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznałem za prawidłowe.
    W opisanej sytuacji, aby rozstrzygnąć kwestię prawidłowego opodatkowania lub
    zwolnienia od podatku VAT rozrachunków z Najemcą z tytułu opłat eksploatacyjnych -
    zimna woda i ścieki, koszty podgrzania wody, centralne ogrzewanie koszty wywozu śmieci
    koszty zarządzania nieruchomością i rozliczenia mediów przez zarządcę nieruchomości,
    koszty utrzymania nieruchomości wspólnej oraz zużycia prądu, konieczne jest w pierwszej
    kolejności ustalenie, czy w przypadku przenoszenia na najemcę tych kosztów mamy do
    czynienia z jedną usługą kompleksową w zakresie najmu czy też z odrębnymi
    świadczeniami.
    W kwestii opodatkowania podatkiem VAT, świadczonej łącznie z usługą najmu lokali
    mieszkalnych, odsprzedaży mediów, tj. np. energii elektrycznej, gazu, ciepłej i zimnej
    wody, odprowadzenia ścieków, dostarczania ciepła, należy wyjaśnić, że dla celów podatku
    VAT każde świadczenie powinno być zwykle uznawane za odrębne i niezależne, na co
    wskazuje art. 1 ust. 2 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Z utrwalonego
    orzecznictwa TSUE wynika, że w pewnych okolicznościach formalnie odrębne świadczenia
    należy uważać za jedną transakcję. Sytuacja taka występuje w szczególności wówczas, gdy
    dwa lub więcej elementów albo dwie lub więcej czynności, dokonane przez podatnika, są
    ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie
    ekonomiczne, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. W celu ustalenia, czy
    świadczenia stanowią kilka niezależnych świadczeń, czy jedno świadczenie, należy
    poszukiwać elementów charakterystycznych dla danej transakcji. Odwołując się do
    dotychczasowego orzecznictwa, należy wziąć pod uwagę okoliczności, które umożliwiają
    rozróżnienie tych dwóch transakcji.
    Zgodnie z wyrokiem TSUE z 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96, każde świadczenie
    usług musi być uznawane za odrębne i niezależne, przy czym nie należy dokonywać
    sztucznego podziału świadczeń, które z ekonomicznego punktu widzenia obejmują jedną
    usługę. W sprawach wątpliwych należy więc brać pod uwagę okoliczności dokonywania
    transakcji, które – jak wynika z wyroku TSUE z 2 maja 1996 r. w sprawie C-231/94 – mają
    na celu określenie, czy wykonywane czynności są ze sobą na tyle ściśle związane, że
    można je uznać za jedno świadczenie, którego podział miałby charakter sztuczny.
    W wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 16 kwietnia 2015 r. w sprawie C-
    42/14 Wojskowa Agencja Mieszkaniowa, dotyczącym interpretacji przepisów Dyrektywy
    2006/112/WE Rady, Trybunał rozstrzygnął, że najem nieruchomości i związane z nim:
    dostawa wody, energii elektrycznej, energii cieplnej oraz wywóz nieczystości, co do zasady
    należy uważać za odrębne i niezależne świadczenia, które powinno się oceniać oddzielnie
    z punktu widzenia podatku od wartości dodanej, chyba, że elementy transakcji, które
    obejmują również ekonomiczne przesłanki zawarcia umowy, są ze sobą tak ściśle
    związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie ekonomiczne,
    którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny.
    W związku z tym, co do zasady, towarzysząca najmowi nieruchomości dostawa mediów, tj.
    energii elektrycznej, gazu, ciepłej i zimnej wody, odprowadzenia ścieków, dostarczania
    ciepła, powinny być uważane za odrębne świadczenia od usługi najmu, jeżeli najemca ma
    możliwość wyboru sposobu korzystania z niego poprzez decydowanie o wielkości ich
    zużycia. Sytuacja taka występuje w szczególności w przypadku odrębnego rozliczania
    zużycia energii elektrycznej w oparciu o wskazanie licznika. Taką samą zasadę należy
    również przyjąć w przypadku, gdy umowa przewiduje odrębne rozliczanie mediów, a
    wysokość opłaty z tego tytułu ustalana jest w umowie na podstawie kryteriów innych niż
    opomiarowanie wg licznika, uwzględniających zużycie energii elektrycznej przez najemcę.
    Takimi innymi kryteriami mogą być przykładowo liczba osób korzystających z
    nieruchomości, czy też powierzchnia nieruchomości. Ponadto, jeżeli przesłanki
    ekonomiczne zawarcia umowy będą wskazywały, że faktyczne wydzielenie i oddzielne
    rozliczenie mediów obiektywnie odzwierciedla zużycie mediów, to świadczenia te powinny
    być traktowane odrębnie (przykładowo rozdzielenie kosztów mediów na poszczególnych

    najemców na podstawie wskazań jednego licznika według przyjętych w umowie
    obiektywnych kryteriów podziału).
    Natomiast w przypadku, gdy wyodrębnienie wskazanych powyżej mediów miałoby
    charakter sztuczny, świadczenia takie należy traktować jako jedną usługę najmu. Sytuacja
    taka będzie miała miejsce przykładowo w przypadku wynajmu lokali biurowych pod klucz
    gotowych do użytku wraz z dostawą mediów lub w przypadku krótkotrwałego najmu
    nieruchomości w celach wakacyjnych lub zawodowych, jeżeli świadczenia takie są
    wykonywane na rzecz najemcy bez możliwości oddzielenia mediów. W takiej bowiem
    sytuacji na płaszczyźnie ekonomicznej świadczenia te stanowią jedną całość. Wówczas też
    pobierana jest stała kwota wynagrodzenia za najem bez względu na ilość zużycia mediów
    (innymi słowy bez uwzględnienia kryterium zużycia mediów). Okoliczności te wskazują, że
    celem zawarcia takiej umowy było wynajęcie lokalu gotowego do użytku wraz z
    odpowiednimi mediami.
    Zatem, przy podatkowej kwalifikacji świadczeń polegających na dostawie towarów i
    świadczeniu usług związanych z usługą najmu nieruchomości, w każdym przypadku należy
    uwzględniać rzeczywisty przebieg transakcji.
    Z opisu sprawy wynika, że opłaty przenoszone na Najemcę za zużycie mediów zgodnie z
    dostarczanym przez wspólnotę rozliczeniem (wartość całkowicie niezależna od
    Wnioskodawcy, uzależniona wyłącznie od aktualnego zużycia przez Najemcę) są
    przygotowywane przez zarządcę nieruchomości w oparciu o odczyty liczników (tj. zimna
    woda i ścieki, koszty podgrzania wody, centralne ogrzewanie). Podobnie koszt zużycia
    energii elektrycznej (wartość całkowicie niezależna od Wnioskodawcy, uzależniona
    wyłącznie od aktualnego zużycia przez Najemcę) ustalany jest w oparciu o fakturę
    wystawianą na Pana przez dostawcę energii, w oparciu o odczyty licznika.
    Z przedstawionego opisu sprawy oraz treści powołanych przepisów prawa, przy
    uwzględnieniu wniosków płynących z ww. orzeczenia TSUE, wynika, że świadczona przez
    Pana usługa najmu lokalu mieszkalnego oraz towarzyszące jej wskazane dostawy towarów
    i świadczenie usług, tj. zimna woda i ścieki, koszty podgrzania wody, centralne ogrzewanie
    oraz energia elektryczna nie stanowią jednego świadczenia złożonego, lecz odrębne
    świadczenia, tj. usługę najmu oraz czynności dostarczania ww. mediów do tego lokalu.
    Mając na uwadze powołane przepisy prawa, orzecznictwo TSUE oraz opis sprawy należy
    stwierdzić, że skoro wysokość opłaty za zimną wodę i ścieki, koszty podgrzania wody,
    centralne ogrzewanie oraz energię elektryczną są w efekcie zależne od faktycznego ich
    zużycia przez najemcę, stanowią one odrębne i niezależne świadczenia od usługi najmu.
    Brak jest więc podstaw do traktowania ww. opłat za zimną wodę i ścieki, koszty
    podgrzania wody, centralne ogrzewanie oraz energię elektryczną jako element
    kalkulacyjny opłaty czynszowej za usługi najmu.
    Zatem, zimną wodę i ścieki, podgrzanie wody, centralne ogrzewanie i energię elektryczną
    należy traktować jako świadczenia odrębne i niezależne od usługi najmu lokalu.
    W odniesieniu do Pana wątpliwości związanych z możliwością stosowania zwolnienia od
    podatku na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2013 r. w
    sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych
    zwolnień (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 955 ze zm.), zwanego dalej „Rozporządzeniem”, należy
    wskazać, że w świetle art. 82 ust. 3 ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia,
      wprowadzić inne niż określone w art. 43-81 zwolnienia od podatku, a także określić
      szczegółowe warunki stosowania tych zwolnień (...).
    W oparciu o § 3 ust. 1 pkt 11 Rozporządzenia:
      Zwalnia się od podatku czynności wykonywane przez wspólnotę mieszkaniową lub
      właścicieli lokali mieszkalnych tworzących w określonej nieruchomości wspólnotę
      mieszkaniową, na rzecz osób używających na podstawie innego tytułu prawnego niż

      prawo własności lokale należące do właścicieli tworzących tę wspólnotę
      mieszkaniową, za które pobierane są opłaty niezależne od właściciela w rozumieniu
      ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym
      zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 725) lub opłaty
      pośrednie w rozumieniu ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił
      Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2022 r. poz. 1623), jeżeli lokale te są
      wykorzystywane wyłącznie na cele mieszkaniowe.
    Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 1, 2, 8 oraz 8a ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie
    praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t. j. Dz. U.
    z 2023 r. poz. 725):
      Ilekroć w ustawie jest mowa o:
          lokatorze - należy przez to rozumieć najemcę lokalu lub osobę używającą lokal
          na podstawie innego tytułu prawnego niż prawo własności;
          właścicielu - należy przez to rozumieć wynajmującego lub inną osobę, z którą
          wiąże lokatora stosunek prawny uprawniający go do używania lokalu
          opłatach niezależnych od właściciela - należy przez to rozumieć opłaty za
          dostawy do lokalu energii, gazu, wody oraz odbiór ścieków, odpadów i
          nieczystości ciekłych;
          kosztach utrzymania lokalu - należy przez to rozumieć koszty, ustalane
          proporcjonalnie do powierzchni użytkowej lokalu w stosunku do powierzchni
          użytkowej wszystkich lokali w danym budynku, obciążające właściciela,
          obejmujące opłatę za użytkowanie wieczyste gruntu, podatek od
          nieruchomości oraz koszty:
      a) konserwacji, utrzymania należytego stanu technicznego nieruchomości oraz
      przeprowadzonych remontów,
      b) zarządzania nieruchomością,
      c) utrzymania pomieszczeń wspólnego użytkowania, windy, anteny zbiorczej,
      domofonu oraz zieleni,
      d) ubezpieczenia nieruchomości,
      e) inne, o ile wynikają z umowy.
    Natomiast, według art. 1a ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o
    zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1270):
      Ilekroć w ustawie jest mowa o opłatach pośrednich - należy przez to rozumieć opłaty
      za energię cieplną, elektryczną, gaz, wodę oraz za odbiór nieczystości stałych i
      płynnych.
    W analizowanej sprawie, warunki do zastosowania powyższego zwolnienia są spełnione w
    odniesieniu do pobierania opłat za dostarczane do lokalu media, tj. za zimną wodę i ścieki,
    koszty podgrzania wody, centralne ogrzewanie oraz energię elektryczną. Jak Pan wskazał,
    Lokal znajduje się w Pana majątku osobistym. Lokal mieszkalny znajduje się w budynku
    wielorodzinnym, a Pan jest członkiem wspólnoty mieszkaniowej utworzonej przez ogół
    właścicieli lokali znajdujących się w tym budynku. Lokal jest (i zgodnie z Pana aktualnymi
    planami – nadal będzie) przedmiotem najmu długoterminowego (w tym okazjonalnego),
    zgodnie z warunkami przewidzianymi przez przepisy prawa dla tego typu umów najmu, z
    przeznaczeniem wyłącznie na cele mieszkaniowe Najemcy. Ponadto, zgodnie z treścią
    zwartej umowy najmu Najemca zobowiązał się użytkować lokal wyłącznie na cele
    mieszkalne.

    W konsekwencji powyższego, stwierdzam, że w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu
    przyszłym przy obciążaniu najemcy opłatami za dostarczane do lokalu ww. media, tj.
    zimną wodę i ścieki, koszty podgrzania wody, centralne ogrzewanie oraz energię
    elektryczną, wykorzystującego lokal mieszkalny wyłącznie w celu zaspokojenia własnych
    potrzeb mieszkaniowych, w ramach umowy najmu, może Pan skorzystać ze zwolnienia
    określonego w § 3 ust. 1 pkt 11 Rozporządzenia.
    Zatem, w tym zakresie (część pytania oznaczonego we wniosku nr 2) Pana stanowisko
    uznaję za prawidłowe.
    Odnosząc się do czynszu należnego wspólnocie mieszkaniowej, kosztów zarządzania
    nieruchomością i rozliczenia mediów przez zarządcę nieruchomości, kosztów utrzymania
    nieruchomości wspólnej, należy zauważyć, że – jak wynika z opisu sprawy – najemca nie
    ma wpływu na wysokość ww. czynszu – jest to wartość odpowiadająca kosztom
    utrzymania lokalu, ustalana okresowo przez wspólnotę mieszkaniową w oparciu o
    odpowiednie uchwały i poniesione lub planowane do poniesienia przez wspólnotę koszty,
    obejmująca w szczególności koszty konserwacji, utrzymania należytego stanu
    technicznego nieruchomości oraz przeprowadzonych lub planowanych remontów
    (fundusze celowe i techniczne wspólnoty ustalane w oparciu o podejmowane przez
    wspólnotę uchwały). Ww. koszty są ustalane proporcjonalnie do powierzchni użytkowej
    lokalu w stosunku do powierzchni użytkowej wszystkich lokali.
    Biorąc zatem pod uwagę przytoczone przepisy prawa oraz powyższe okoliczności sprawy,
    w odniesieniu do opłat pobieranych na poczet czynszu należnego wspólnocie
    mieszkaniowej obejmujących koszty konserwacji, utrzymania należytego stanu
    technicznego nieruchomości oraz przeprowadzonych lub planowanych remontów
    (fundusze celowe i techniczne wspólnoty ustalane w oparciu o podejmowane przez
    wspólnotę uchwały), koszty zarządzania nieruchomością i rozliczenia mediów przez
    zarządcę nieruchomości, koszty utrzymania nieruchomości wspólnej, należy uznać, że
    wchodzą w skład usługi najmu i razem stanowią świadczenie kompleksowe, gdzie
    głównym świadczeniem jest usługa najmu lokalu. Z ekonomicznego punktu widzenia
    dopełniają one bowiem świadczenie zasadnicze i nie należy ich sztucznie oddzielać od
    najmu lokalu.
    Wobec powyższego ww. opłaty pobierane od najemcy powinny być traktowane jako jedna
    usługa ze świadczeniem głównym – usługą najmu i opodatkowane według zasad
    właściwych dla usługi najmu. Jak wyżej wskazano, usługa najmu mieszkania osobie
    fizycznej jest zwolniona od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy (czynsz
    najmu). Tym samym, § 3 ust. 1 pkt 11 Rozporządzenia nie znajdzie tu zastosowania.
    Podsumowując, stwierdzam, że w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym w
    odniesieniu do opłat pobieranych na poczet czynszu należnego wspólnocie mieszkaniowej
    obejmujących koszty konserwacji, utrzymania należytego stanu technicznego
    nieruchomości oraz przeprowadzonych lub planowanych remontów (fundusze celowe i
    techniczne wspólnoty ustalane w oparciu o podejmowane przez wspólnotę uchwały),
    koszty zarządzania nieruchomością i rozliczenia mediów przez zarządcę nieruchomości,
    koszty utrzymania nieruchomości wspólnej, nie podlegają zwolnieniu od podatku VAT na
    podstawie przepisu § 3 ust. 1 pkt 11 Rozporządzenia.
    Zatem, w tym zakresie (część pytania oznaczonego we wniosku nr 2) Pana stanowisko
    uznaję za nieprawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do opłat za wywóz śmieci należy zauważyć, że należności te
    należy rozpatrywać odrębnie od innych opłat za media z uwagi na to, że mają one inny
    charakter niż opłaty, np. z tytułu energii elektrycznej, ogrzewania, wody.
    W tej kwestii przywołać należy pkt 45 ww. wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej w sprawie C-42/14 (Wojskowa Agencja Mieszkaniowa). W ocenie Trybunału,
    czynność wywozu śmieci powinna być traktowana jako odrębna od usługi najmu, jeżeli
    najemca ma możliwość wyboru świadczeniodawcy tej usługi, a „nawet jeśli ze względu na

    dogodność nie dokonuje tego wyboru lub nie korzysta z tego uprawnienia, lecz otrzymuje
    świadczenie od podmiotu wyznaczonego przez wynajmującego, na podstawie umowy
    zawartej między tymi dwoma ostatnimi podmiotami, okoliczność ta stanowi wskazówkę
    przemawiającą za istnieniem świadczenia odrębnego od najmu”.
    Należy tu zauważyć, że w art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu
    czystości i porządku w gminach (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 733) wskazano, że:
      Gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od
      właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy.
    Na mocy art. 6c ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach:
      Rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego,
      postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na
      których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne.
    Na podstawie art. 6h pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach:
      Opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi są obowiązani ponosić
      właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy - na rzecz gminy, na
      terenie której są położone nieruchomości lub lokale.
    Jak stanowi art. 6l ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach:
      Rada gminy określi, biorąc pod uwagę warunki miejscowe, w drodze uchwały
      stanowiącej akt prawa miejscowego, termin, częstotliwość i tryb uiszczania opłaty za
      gospodarowanie odpadami komunalnymi, w tym wskazanie czy opłatę uiszcza się z
      dołu czy z góry.
    Zgodnie z art. 6m ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach:
      Deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi są
      obowiązani złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta właściciele
      nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy.
    W myśl art. 6o ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach:
      W razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami
      komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji
      wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za
      gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane
      właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku -
      uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie
      zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na
      nieruchomościach o podobnym charakterze.
    W świetle art. 6q ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach:
      W sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje
      się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że
      uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub
      prezydentowi miasta, a w przypadku przejęcia przez związek międzygminny zadań
      gminy, o których mowa w art. 3 ust. 2, w zakresie gospodarowania odpadami
      komunalnymi, w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które
      stanowią dochód związku międzygminnego - zarządowi związku międzygminnego.
    W oparciu o art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o właścicielach nieruchomości - rozumie się przez to
      także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i
      osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne
      podmioty władające nieruchomością.

    Z powołanych wyżej przepisów jednoznacznie wynika, że obowiązek uiszczania opłat za
    wywóz śmieci ciąży na właścicielu nieruchomości lub innych podmiotach władających
    nieruchomością.
    W świetle przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zarówno
    wynajmujący, jak i najemca nie mają możliwości dokonania wyboru świadczeniodawcy
    tych usług. Zobowiązanie do uiszczenia opłat z tytułu odbioru odpadów komunalnych
    ciąży na właścicielu nieruchomości i nie może być w drodze umowy przeniesione na
    najemcę ze skutkiem zwalniającym wynajmującego z obowiązku jej zapłaty. Zapłata ta
    stanowi zatem nieodłączny element usługi najmu i powinna być traktowana jako jedna
    usługa z najmem, o ile wynajmujący decyduje się na „przeniesienie” jej kosztu na najemcę.
    W rozpatrywanej sprawie wskazał Pan, że koszty wywozu śmieci, wynikające z umowy
    najmu, uzależnione są od liczby mieszkańców lokalu zadeklarowanej w umowie przez
    Najemcę.
    Należy zatem wskazać, że opłata za wywóz śmieci powinna być traktowana jako jedna
    usługa ze świadczeniem głównym – usługą najmu lokalu o charakterze mieszkalnym na
    cele mieszkaniowe i opodatkowana na zasadach właściwych dla usługi najmu. Jak wyżej
    wskazano, usługa najmu mieszkania osobie fizycznej jest zwolniona od podatku VAT na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy (czynsz najmu). Zatem § 3 ust. 1 pkt 11
    Rozporządzenia nie znajdzie tu zastosowania.
    Podsumowując, stwierdzam, że w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym,
    koszty dotyczące wywozu śmieci, które są rozliczane w ramach wspólnoty mieszkaniowej,
    nie podlegają zwolnieniu od podatku VAT na podstawie przepisu § 3 ust. 1 pkt 11
    Rozporządzenia.
    Zatem, w tym zakresie (część pytania oznaczonego we wniosku nr 2) Pana stanowisko
    uznaję za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
      stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w
      dacie zaistnienia zdarzenia oraz
      zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w
      dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi
    Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego i zdarzenia
    przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu
    sprawy, wydana interpretacja traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
        albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.