Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.151.2025.3.KW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-03
Teza: Możliwość oraz moment zaliczenia wynagrodzenia z tytułu
zawarcia aneksu oraz wyłączenia Nieruchomości z przedmiotu
dzierżawy do kosztów uzyskania przychodów Spółki.
Słowa kluczowe: dzierżawa
koszt-koszty uzyskania przychodów
koszt-moment zarachowania kosztów
nieruchomości-zbycie nieruchomości
umowa-rozwiązanie umowy
umowa-zerwanie umowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z
przychodami (koszty pośrednie)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    możliwości oraz momentu zaliczenia wynagrodzenia z tyt. zawarcia aneksu oraz
    wyłączenia Nieruchomości z przedmiotu dzierżawy do kosztów uzyskania przychodów
    Spółki.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 24 kwietnia 2025 r. (wpływ
    28 kwietnia 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) (adres: (...)) jest wpisana do
    rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS: (...), posiada
    NIP: (...), REGON: (...) („A.” lub „Wnioskodawca').
    Wnioskodawca jest stroną (jako wydzierżawiający) Umowy dzierżawy z dnia 31 sierpnia
    2004 r. („Umowa Dzierżawy”). Drugą stroną Umowy Dzierżawy jest dzierżawca - spółka z
    ograniczoną odpowiedzialnością („Spółka”).
    Umowa Dzierżawy została pierwotnie zawarta na okres 20 lat do dnia 31 sierpnia 2024
    roku. Następnie, Umowa Dzierżawy została przedłużona na podstawie aneksu do dnia 30
    sierpnia 2034 roku. Wnioskodawca oraz Spółka będą dalej zwane łącznie „Stronami”.
    Przedmiot dzierżawy stanowi nieruchomość gruntowa o powierzchni kilkudziesięciu
    tysięcy metrów kwadratowych oraz budynki i inne obiekty budowlane znajdujące się na
    ww. nieruchomości gruntowej. Budynki i inne obiekty budowlane są przeznaczone na
    prowadzenie centrum handlowo - usługowego (dalej łącznie: „Przedmiot Dzierżawy”).
    Do Wnioskodawcy zwrócił się podmiot („Potencjalny Nabywca”), który wyraził
    zainteresowanie nabyciem części Przedmiotu Dzierżawy tj. części nieruchomości
    gruntowej, która dotychczas nie została zabudowana budynkami przeznaczonymi na
    prowadzenie centrum handlowo-usługowego („Nieruchomość”).
    W związku z zaoferowaniem przez Potencjalnego Nabywcę korzystnej ceny za
    Nieruchomość, Wnioskodawca poinformował Spółkę, że zamierza zawrzeć jako
    sprzedający z Potencjalnym Nabywcą jako kupującym, przedwstępną umowę sprzedaży
    („Umowa Przedwstępna”), na podstawie której Wnioskodawca i Potencjalny Nabywca
    zobowiążą się zawrzeć przyrzeczoną umowę sprzedaży Nieruchomości w terminie do dnia
    11 grudnia 2025 roku. Przyrzeczona umowa sprzedaży Nieruchomości zostałaby zawarta
    po spełnieniu się warunków określonych w umowie przedwstępnej. Intencją
    Potencjalnego Nabywcy było zawarcie Umowy Przedwstępnej w chwili, kiedy
    Nieruchomość będzie już wolna od praw i roszczeń wynikających z umów najmu i
    dzierżawy, w związku z czym w celu umożliwienia zawarcia Umowy Przedwstępnej przez
    Wnioskodawcę konieczne było wyłączenie Nieruchomości z Umowy Dzierżawy.
    W związku z faktem, że Umowa Dzierżawy nie zawiera postanowień, na podstawie których
    Wnioskodawca byłby uprawniony do częściowego wypowiedzenia Umowy Dzierżawy z
    dowolnej przyczyny lub z przyczyny wskazanej powyżej (zamiar zbycia części Przedmiotu
    Dzierżawy), Strony przystąpiły do negocjacji. W wyniku negocjacji Strony zawarły pisemne
    porozumienie („Porozumienie”), w którym:
        potwierdzono, że Wnioskodawca zamierza zawrzeć Umowę Przedwstępną;
        potwierdzono, że intencją Potencjalnego Nabywcy jest zawarcie Umowy
        Przedwstępnej w chwili, kiedy Nieruchomość będzie już wolna od praw i roszczeń
        wynikających z umów najmu i dzierżawy, w związku z czym w celu umożliwienia
        zawarcia Umowy Przedwstępnej przez Wnioskodawcę konieczne jest wyłączenie
        Nieruchomości z Umowy Dzierżawy;

        postanowiono, że w dniu zawarcia Porozumienia, Strony zawrą aneks do Umowy
        Dzierżawy („Aneks”), na podstawie którego z Przedmiotu Dzierżawy określonego w
        Umowie Dzierżawy zostanie wyłączona Nieruchomość;
        postanowiono, że w razie zbycia Nieruchomości przez Wnioskodawcę w wykonaniu
        Umowy Przedwstępnej do dnia 31 grudnia 2025 r., Wnioskodawca zobowiązuje się
        do zapłaty Spółce wynagrodzenia z tytułu zawarcia Aneksu oraz wyłączenia
        Nieruchomości z Przedmiotu Dzierżawy określonego w Umowie Dzierżawy
        („Wynagrodzenie”), z zastrzeżeniem dalszych postanowień Porozumienia;
        postanowiono, że zapłata Wynagrodzenia nastąpi po zawarciu Aneksu oraz zbyciu
        Nieruchomości przez Wnioskodawcę w wykonaniu Umowy Przedwstępnej, w
        terminie 14 dni od doręczenia Wnioskodawcy faktury VAT wystawionej przez Spółkę;
        postanowiono, że Wynagrodzenie nie będzie należne w razie niezbycia
        Nieruchomości przez Wnioskodawcę w wykonaniu Umowy Przedwstępnej do dnia
        31 grudnia 2025 r.;
        postanowiono, że Strony dostosują odpowiednio termin 31 grudnia 2025 r. w
        Aneksie poprzez jego zmianę, w razie zmiany terminu zawarcia umowy
        przyrzeczonej sprzedaży określonego w Umowie Przedwstępnej.
    W dniu zawarcia Porozumienia, Strony zawarły Aneks, w którym:
        z Przedmiotu Dzierżawy określonego w Umowie Dzierżawy wyłączono
        Nieruchomość;
        postanowiono, że począwszy od 1 stycznia 2025 roku Spółka zobowiązana jest
        płacić czynsz dzierżawny w nowej wysokości wskazanej w Aneksie (wysokość
        czynszu została odpowiednio pomniejszona względem dotychczasowej, w związku z
        wyłączeniem Nieruchomości z Przedmiotu Dzierżawy);
        postanowiono, że Aneks wchodzi w życie w dniu jego podpisania oraz, że Aneks
        ulega rozwiązaniu w razie niezbycia Nieruchomości przez Wnioskodawcę do dnia
        31 grudnia 2025 r.
    Cena za Nieruchomość, ustalona w Umowie Przedwstępnej kilkukrotnie przewyższa
    wysokość Wynagrodzenia oraz wielokrotnie przewyższa wartość czynszu dzierżawnego,
    który byłby należny do końca okresu ustalonego w Umowie Dzierżawy za Nieruchomość
    (gdyby Przedmiot Dzierżawy nie został pomniejszony i uwzględniał również
    Nieruchomość);
    Do dnia złożenia niniejszego wniosku, nie doszło do zbycia Nieruchomości przez
    Wnioskodawcę w wykonaniu Umowy Przedwstępnej.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    Jak wskazano we wniosku, w Porozumieniu strony ustaliły, że w razie zbycia
    Nieruchomości przez Wnioskodawcę w wykonaniu Umowy Przedwstępnej do dnia 31
    grudnia 2025 r., Wnioskodawca zobowiązuje się do zapłaty Spółce wynagrodzenia z tytułu
    zawarcia Aneksu oraz wyłączenia Nieruchomości z Przedmiotu Dzierżawy określonego w
    Umowie Dzierżawy („Wynagrodzenie"), z zastrzeżeniem dalszych postanowień
    Porozumienia.
    Jak wskazano również we wniosku, Potencjalny Nabywca oczekiwał, że Nieruchomość
    będzie wolna od praw dzierżawcy wynikających z Umowy Dzierżawy już w chwili zawarcia

    Umowy Przedwstępnej, stąd uzyskanie przychodu przez Wnioskodawcę w postaci ceny za
    Nieruchomość uwarunkowane zostało wyłączeniem Nieruchomości z Przedmiotu
    Dzierżawy. Z drugiej strony, w Porozumieniu postanowiono również, że Wynagrodzenie
    nie będzie należne w razie niezbycia Nieruchomości przez Wnioskodawcę w wykonaniu
    Umowy Przedwstępnej do dnia 31 grudnia 2025 r.
    Zatem wyłącznie w przypadku poniesienia kosztu dot. Wynagrodzenia, Wnioskodawca
    otrzyma przychód w postaci ceny za Nieruchomość. Wydatki na Wynagrodzenie są
    niezbędne dla uzyskania tego przychodu.
    Co więcej, jak wskazano we wniosku, Potencjalny Nabywca zaproponował korzystną cenę
    nabycia Nieruchomości. Cena ustalona w Umowie Przedwstępnej kilkukrotnie przewyższa
    wysokość Wynagrodzenia oraz wielokrotnie przewyższa wartość czynszu dzierżawnego,
    który byłby należny do końca okresu ustalonego w Umowie Dzierżawy za Nieruchomość
    (gdyby Nieruchomość nie została wyłączona z Przedmiotu Dzierżawy).
    Jak wynika z powyższego, zapłata Wynagrodzenia wykazuje bezpośredni związek
    przyczynowo- skutkowy z uzyskaniem przychodu tj. otrzymaniem przez Wnioskodawcę
    ceny za Nieruchomość (w przypadku zawarcia umowy przyrzeczonej sprzedaży
    Nieruchomości).
    Ponadto otrzymanie ceny Nieruchomości (przychodu), pozwoli na zwiększenie środków
    pieniężnych potrzebnych do bieżącego funkcjonowania Wnioskodawcy. Zapłata
    Wynagrodzenia przyczyni się zatem pośrednio do zabezpieczenia źródła przychodów,
    ponieważ zapłata Wynagrodzenia zapewni uzyskanie ceny sprzedaży Nieruchomości, a, w
    konsekwencji, możliwość finansowania bieżącej działalności gospodarczej Wnioskodawcy.
    Z kolei, niezakłócone prowadzenie bieżącej działalności gospodarczej zapewni
    Wnioskodawcy możliwość osiągania stabilnych przychodów. Osiąganie przychodów nie
    byłoby możliwe bez ponoszenia regularnych kosztów, na które Wnioskodawca musi
    znaleźć finansowanie. Natomiast finansowanie nie pochodzi wyłącznie z przychodu z
    podstawowej działalności, lecz Wnioskodawca, zachowując się ekonomicznie racjonalnie,
    poszukuje różnych źródeł finansowania, w tym dokonując sprzedaży Nieruchomości i
    uzyskując przychód z tytułu ceny sprzedaży Nieruchomości.
    Kwota, którą Wnioskodawca zapłaci, nie będzie stanowiła kary umownej lub
    odszkodowania z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz
    zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo
    wykonanych robót i usług, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy CIT.
    Zapłata Wynagrodzenia przez Wnioskodawcę będzie stanowiła w sensie prawnym i
    faktycznym uregulowanie zobowiązania umownego względem Spółki, wynikającego z
    Porozumienia tj. zobowiązania do zapłaty wynagrodzenia za usługę polegającą na
    umożliwieniu Wnioskodawcy wyłączenia Nieruchomości z Przedmiotu Dzierżawy oraz jej
    sprzedaży zapewniającej Wnioskodawcy możliwość uzyskania przychodu z tytułu ceny
    Nieruchomości.
    Pytania
    1) Czy kwota „Wynagrodzenia” w rozumieniu Porozumienia tj. wynagrodzenia, które
      będzie należne w razie zbycia Nieruchomości przez Wnioskodawcę w wykonaniu
      Umowy Przedwstępnej do dnia 31 grudnia 2025 r. (z zastrzeżeniem dopuszczalności
      zmiany ww. terminu poprzez zmianę Aneksu), z tytułu zawarcia Aneksu oraz
      wyłączenia Nieruchomości z Przedmiotu Dzierżawy określonego w Umowie Dzierżawy,
      będzie mogła zostać zaliczona przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania
      przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych tj. zgodnie z art. 15 ust. 1
      ustawy o CIT, a jeśli tak to czy Wnioskodawca powinien ją ująć jako koszt w dacie
      poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d oraz 4e ustawy o CIT (tj. w okresie, w którym
      otrzymał od kontrahenta i zaksięgował fakturę dokumentującą kwotę Wynagrodzenia)?

    2) Czy Wnioskodawca będzie uprawniony, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, do
      obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z faktury wystawionej z
      tytułu „Wynagrodzenia” w rozumieniu Porozumienia, w okresie rozliczeniowym
      (miesiącu), w którym Wnioskodawca otrzyma fakturę dokumentującą kwotę
      Wynagrodzenia lub za jeden z trzech następnych okresów rozliczeniowych, zgodnie z
      art. 86 ust. 10b oraz ust. 11 ustawy o VAT?
    Przedmiotem niniejszej interpretacji jest

## Ocena stanowiska

Wnioskodawcy w zakresie
    pytania nr 1, dotyczącego podatku dochodowego od osób prawnych. Natomiast w
    zakresie pytania nr 2 dotyczącego podatku od towarów i usług, wniosek zostanie
    rozpatrzony odrębnie.
    Państwa stanowisko w sprawie (doprecyzowane w uzupełnieniu)
    Ad 1
    Zdaniem Wnioskodawcy kwota „Wynagrodzenia” w rozumieniu Porozumienia tj.
    wynagrodzenia, które będzie należne w razie zbycia Nieruchomości przez Wnioskodawcę
    w wykonaniu Umowy Przedwstępnej do dnia 31 grudnia 2025 r. (z zastrzeżeniem
    dopuszczalności zmiany ww. terminu poprzez zmianę Aneksu), z tytułu zawarcia Aneksu
    oraz wyłączenia Nieruchomości z Przedmiotu Dzierżawy określonego w Umowie
    Dzierżawy, będzie mogła zostać zaliczona przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania
    przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych tj. zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy
    o CIT, a Wnioskodawca powinien ją ująć jako koszt w dacie poniesienia, zgodnie z art. 15
    ust. 4d oraz 4e ustawy o CIT (tj. w okresie, w którym otrzyma od Spółki i zaksięguje fakturę
    dokumentującą kwotę Wynagrodzenia).
    W świetle utrwalonej i aktualnej linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego,
    zasadniczo kwota wynagrodzenia za wcześniejsze rozwiązanie umowy najmu, jaką spółka
    zapłaci wynajmującemu z tytułu wcześniejszego rozwiązania umowy najmu, może
    stanowić dla niej koszt uzyskania przychodu (stanowisko to, można odnieść odpowiednio
    do umów dzierżawy).
    Powyższe stanowisko zostało przedstawione m.in. w wyroku:
    1. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 lipca 2024 r., sygn. I SA/
      Ol 176/24;
    2. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2023 r., sygn. II FSK 68/21;
    3. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 maja 2023 r., sygn. I SA/
      Po 58/23;
    4. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2022 r., sygn. II FSK 780/22;
    5. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2021 r., sygn. II FSK 2230/20;
    6. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2021 r., sygn. II FSK 3813/18;
    7. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2020 r., sygn. II FSK 1074/18;
    8. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. II FSK 187/18;
    9. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. II FSK 188/18;
    10. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. II FSK 2442/17;
    11. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 26 kwietnia 2019 r., sygn. II FSK 1248
      /17;
    12. Naczelnego Sądu Administracyjnego 16 stycznia 2018 r., sygn. II FSK 3585/15.
    Przykładowo, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2021 r.
    sygn. II FSK 2230/20 stwierdzono, że „jeśli rozwiązanie umowy najmu i zapłata
    wynagrodzenia z tego tytułu tworzą dla podatnika bardziej korzystną sytuację powodującą
    zwiększenie dochodu, to takie działanie należy uznać za uzasadnione ekonomicznie, a

    poniesiony na zapłatę dodatkowego wynagrodzenia wydatek ma związek z zachowaniem
    albo zabezpieczeniem źródła przychodów”.
    W orzecznictwie podkreśla się, że nie jest istotne, jak świadczenie zostanie określone:
    wynagrodzenie, odszkodowanie, kara umowna itp. Ważne jest, by z obiektywnego
    porównania wartości tego dodatkowego wynagrodzenia z wysokością potencjalnych
    ciężarów możliwych do poniesienia przez podatnika wynikał gospodarczy, finansowy sens
    takiej operacji. W istocie chodzi bowiem o przeprowadzenie analizy, dokonania swoistego
    „ważenia”, co w konkretnym przypadku jest dla podatnika - przedsiębiorcy korzystniejsze
    ze względów ekonomicznych: kontynuowanie dotychczasowego stosunku prawnego (np.
    umowy najmu) czy też rozwiązanie umowy, powiązane z obowiązkiem wypłaty drugiej
    stronie określonego świadczenia”.
    Z kolei w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2021 r. sygn. II FSK
    3813/18 postawiono następujące tezy:
    1. „Gospodarczo racjonalne decyzje, podejmowane pierwotnie w określonych
      warunkach, w związku z negatywną zmianą okoliczności lub rozwojem działalności
      gospodarczej, mogą skutkować koniecznością podejmowania działań zmierzających
      do zachowania lub zabezpieczenia źródeł przychodów i ponoszenia w związku z tym
      wydatków, które można zakwalifikować do kosztów podatkowych w rozumieniu art. 15
      ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych,
    2. Wydatki z tytułu kary umownej związanej z wcześniejszym rozwiązaniem umowy
      najmu spełniają kryteria wskazane w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
      osób prawnych. Mogą zatem zostać zakwalifikowane jako koszty uzyskania przychodu.”
    Wyżej przedstawione stanowisko NSA jest powielane w nowszym orzecznictwie,
    przykładowo przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 24 maja
    2023 r. sygn. I SA/Po 58/23: „Sądy wielokrotnie wypowiadały się w kwestii m.in. kar
    umownych za wcześniejsze rozwiązanie umowy najmu, wskazując, że gospodarczo
    racjonalne decyzje, podejmowane pierwotnie w określonych warunkach, w związku z
    negatywną zmianą okoliczności lub rozwojem działalności gospodarczej, mogą skutkować
    koniecznością podejmowania działań zmierzających do zachowania lub zabezpieczenia
    źródeł przychodów i ponoszenia w związku z tym wydatków, które można zakwalifikować
    do kosztów podatkowych w rozumieniu art. 15 ust. 1 PDOPrU. Wydatki z tytułu kary
    umownej związanej z wcześniejszym rozwiązaniem umowy najmu spełniają kryteria
    wskazane w art. 15 ust. 1 PDOPrU. Mogą zatem zostać zakwalifikowane, jako koszty
    uzyskania przychodu (por. wyrok NSA z 16 lutego 2021 r., II FSK 3813/18, CBOSA).”
    Z kolei w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2023 r. sygn. II
    FSK 68/21 wskazano: „W przypadku wynagrodzeń, odszkodowań, kar umownych i innych
    wydatków, wynikających z odstąpienia lub przedterminowego rozwiązania umowy przez
    podatnika, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że wykazują one
    związek z przychodami wówczas, gdy podatnik ma na uwadze możliwość osiągnięcia,
    choćby nawet potencjalnie, jakiegoś przychodu, czy to z określonej innej transakcji, czy też
    na skutek redukcji kosztów pośrednich, czyli ogólnych, dotyczących całej działalności.
    Podkreślić należy, że tam, gdzie występują koszty pośrednio związane z przychodami oraz
    dotyczące całokształtu działalności podatnika, można nierzadko, w przypadku zapłaty
    odszkodowań, powiązać je z zabezpieczeniem źródła przychodu”.
    Prawo do zaliczenia tego typu wydatku do kosztu uzyskania przychodu znajduje również
    potwierdzenie w aktualnej praktyce organów podatkowych.
    Przykładowo takie podejście zostało potwierdzone w interpretacji Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z dnia 28 stycznia 2025 r., sygn. 0114-KDIP2-2.4010.643.2024.2.PK, w
    którym stwierdzono, że „wynagrodzenie z tytułu rozwiązania umowy najmu stanowi
    wydatek, który będzie

    mógł zostać zaliczony przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15
    ust. 1 ustawy o CIT.”
    Analogiczne stanowisko zostało wyrażone m.in. w interpretacji Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z 10 września 2021 r., sygn. 0111-KDIB1 -1.4010.257.2021.3.ŚS, w
    której organ stwierdził m.in., że „(...) wydatek z tytułu zapłaconego odszkodowania za
    wcześniejsze rozwiązanie umowy najmu spełnia ogólną przesłankę, wynikającą z
    dyspozycji art. 15 ust. 1 updop, z uwzględnieniem art. 16 ust. 1, tym samym może być
    uznany za koszt uzyskania przychodów Spółki.”
    Analogiczne stanowisko zostało wyrażone m.in. w interpretacji Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z 26 sierpnia 2020 r., sygn. 1061-IPTPB1.4511.724.2016.10.20-S.AP,
    w której organ wskazał, że (...) wynagrodzenie dla Wynajmującego z tytułu wcześniejszego
    rozwiązania umowy najmu można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów”.
    Wnioskodawca pragnie podkreślić, że w zaistniałym stanie faktycznym, zawarcie przez
    Wnioskodawcę Porozumienia i Aneksu ze Spółką, a w konsekwencji ograniczenie
    Przedmiotu Dzierżawy i zapłata Wynagrodzenia byłoby korzystniejsze dla Wnioskodawcy z
    ekonomicznego punktu widzenia, niż kontynuowanie Umowy Dzierżawy w
    dotychczasowym zakresie.
    W szczególności należy zwrócić uwagę na następujące okoliczności:
    1) dla Wnioskodawcy korzystne jest uzyskanie gotówki z tytułu zapłaty ceny za
      Nieruchomość (jednorazowego przychodu o dużej wartości) w najbliższej przyszłości,
      ponieważ zapewni to finansowanie bieżącej działalności gospodarczej;
    2) Wnioskodawca nie jest uprawniony do jednostronnego rozwiązania Umowy Dzierżawy
      (nie występowały przesłanki do jednostronnego rozwiązania Umowy Dzierżawy). W
      konsekwencji jedyną podstawą prawną do zmiany Przedmiotu Dzierżawy jest zawarcie
      ze Spółką aneksu do Umowy Dzierżawy;
    3) Umowa Dzierżawy jest zawarta na czas oznaczony do dnia 30 sierpnia 2034 r., zatem
      zgodnie z jej treścią ma obowiązywać jeszcze przez ok. 9 lat. Jest to okres zbyt długi,
      aby oczekiwać na wygaśnięcie Umowy Dzierżawy i zawarcie umowy sprzedaży
      nieruchomości dopiero po jej wygaśnięciu. Jest to absolutnie nieakceptowalne przez
      Potencjalnego Nabywcę, który oczekuje, aby zawrzeć umowę przyrzeczoną
      maksymalnie do grudnia 2025 r.;
    4) cena zaoferowana przez Potencjalnego Nabywcę za Nieruchomość, ustalona w
      Umowie Przedwstępnej jest obiektywnie korzystna dla Wnioskodawcy. Cena ustalona
      w Umowie Przedwstępnej kilkukrotnie przewyższa wysokość Wynagrodzenia oraz
      wielokrotnie przewyższa wartość czynszu dzierżawnego, który byłby należny za
      Nieruchomość (gdyby Przedmiot Dzierżawy uwzględniał Nieruchomość);
    5) Wnioskodawca nie ma żadnej pewności, że po potencjalnym wygaśnięciu Umowy
      Dzierżawy w 2034 r., znalazłaby nabywcę nieruchomości będącej Przedmiotem
      Umowy (nieruchomości zabudowanej budynkiem centrum handlowo-usługowego). Z
      kolei w przypadku, w którym Wnioskodawca kontynuowałby współpracę ze Spółką i
      centrum handlowo-usługowe byłoby prowadzone nadal, Wnioskodawca nie ma żadnej
      pewności, że znalazłby się podmiot, który byłby zainteresowany nabyciem jedynie
      części Przedmiotu Dzierżawy (tj. nieruchomości położonej bezpośrednio przy
      handlowo-usługowym). Zatem sprzedaż Nieruchomości na rzecz Potencjalnego
      Nabywcy należy ocenić jako wykorzystanie okazji biznesowej, która może się w
      przyszłości nie powtórzyć. Nie da się przewidzieć, czy znalazłby się nabywca gotowy
      zapłacić równie atrakcyjną cenę w przyszłości (z uwzględnieniem zmian cen rynkowych
      nieruchomości w czasie);
    6) Należy zauważyć, że przedmiotem Aneksu nie będzie rozwiązanie Umowy Dzierżawy w
      całości, lecz jedynie ograniczenie Przedmiotu Dzierżawy. Spółka będzie nadal

      prowadzić centrum handlowo-usługowe na nieruchomości, która pozostanie
      Przedmiotem Dzierżawy. Według stanu na dzień złożenia niniejszego wniosku, Spółka
      chce nadal prowadzić centrum handlowo -usługowe i w nie inwestować. Jej intencję
      potwierdza fakt, że Umowa Dzierżawy została pierwotnie zawarta na okres 20 lat do
      dnia 31 sierpnia 2024 r., a następnie została przedłużona na kolejne 10 lat do dnia 30
      sierpnia 2034 r. Świadczy to jednoznacznie o woli długotrwałej współpracy pomiędzy
      Wnioskodawcą oraz Spółką. Jak wynika z powyższego, sprzedaż Nieruchomości nie
      zakończy współpracy Stron, a Wnioskodawca będzie nadal otrzymywać czynsz
      dzierżawny (odpowiednio pomniejszony w związku z zawarciem Aneksu). Co więcej,
      Wnioskodawca otrzyma znaczną kwotę z tytułu zapłaty ceny za Nieruchomość.
    Z powyższych okoliczności wynika, że zawarcie Aneksu do Umowy Dzierżawy oraz zapłata
    Wynagrodzenia to racjonalne działanie Wnioskodawcy, ponieważ zapłata Wynagrodzenia
    będzie rozwiązaniem korzystniejszym ze względów ekonomicznych niż kontynuowanie
    Umowy Dzierżawy w pełnym zakresie (co Wnioskodawca wykazał powyżej).
    W konsekwencji kwota zapłaconego Wynagrodzenia, jako pozostająca w związku z
    zabezpieczeniem źródła przychodów Wnioskodawcy, w ocenie Wnioskodawcy może
    zostać zaliczona przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów w podatku
    dochodowym od osób prawnych.
    W ocenie Wnioskodawcy, tego rodzaju wydatki jak Wynagrodzenie powinny zostać uznane
    za koszty o charakterze innym niż bezpośrednie (tzw. koszty pośrednie). Tym samym
    powinny one zostać rozliczone jako koszt podatkowy w dacie ich poniesienia (zgodnie z
    art. 15 ust. 4d oraz ust. 4e ustawy o CIT).
    Takie podejście znajduje również potwierdzenie w praktyce organów podatkowych,
    przykładowo w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 8 maja 2019 r.,
    sygn. 0111-KDIB 1-1.4010.98.2019.1.NL.
    Podejście o braku odszkodowawczego charakteru płatności z tytułu wcześniejszego
    rozwiązania umowy m.in. z uwagi na brak wystąpienia elementu szkody, potwierdza m.in.
    praktyka sądów administracyjnych w zakresie tej tematyki. Przykładowo w wyroku NSA z 7
    lutego 2014 r., sygn. akt I FSK 1664/12, sąd wskazał m.in., że: "(...) sam fakt wcześniejszego
    rozwiązania umowy za porozumieniem stron nie daje podstaw do twierdzenia o
    wystąpieniu szkody. Zaś określenie, że jest to odszkodowanie "w związku z
    przedterminowym rozwiązaniem umowy" także szkody tej nie określa. Nadmienić również
    można, że to, iż umowa najmu sama w sobie nie przewiduje możliwości jej
    wypowiedzenia, nie oznacza jeszcze, że strony umowy nie mogą później dokonać - w
    ramach swobody kontraktowej - modyfikacji łączącego je stosunku prawnego, poprzez np.
    zawarcie porozumienia umowę najmu rozwiązującego. Trudno w świetle stanu
    faktycznego sprawy stwierdzić, dlaczego taka zmiana - dokonana za zgodą obu stron -
    miałaby świadczyć o tym, że niejako automatycznie dochodzi do powstania szkody, która
    wymaga wypłacenia odszkodowania. (...) słusznie organ wskazał, że (...) kiedy to dochodzi
    do porozumienia stron co do wcześniejszego rozwiązania umowy najmu i wypłaty
    uzgodnionej przez strony kwoty pieniężnej, nie wykazano, że wypłata ta stanowi
    odszkodowanie (...).
    Ocena stanowiska
    Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278, dalej: ustawa o CIT):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT podatnik ma możliwość odliczenia dla celów
    podatkowych wszelkich wydatków, pod tym warunkiem, że wykaże ich związek z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na
    wielkość osiągniętego przychodu. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez
    podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione
    następujące warunki:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła
        przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy
        o podatku dochodowym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo–skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodów.
    Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania
    przychodów powinna brać pod uwagę:
        przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu)
        oraz
        potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie
        obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia
        przychodu.
    W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod
    pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła
    przychodów.

    Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:
    a. „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”,
      „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one
      do określonego celu”,
    b. „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub
      szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w
      dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie
      zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast
    c. „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym
      stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed
      zapomnieniem”.
    Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty,
    które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być
    widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany
    cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie
    źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła
    przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło
    w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się
    przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki
    sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    Podatnik, oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą, winien
    zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu.
    Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik, uznając wydatek za koszt uzyskania
    przychodu, odnosi ewidentne korzyści, ponieważ o ten koszt zmniejsza podstawę
    opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest
    kosztem uzyskania przychodu.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej
    zawarła umowę dzierżawy. Umowa ta została pierwotnie zawarta na okres 20 lat do dnia
    31 sierpnia 2024 roku. Następnie umowa dzierżawy została przedłużona na podstawie
    aneksu do dnia 30 sierpnia 2034 r. Przedmiot dzierżawy stanowi nieruchomość gruntowa
    oraz budynki i inne obiekty budowlane znajdujące się na ww. nieruchomości gruntowej.
    Budynki i inne obiekty budowlane są przeznaczone na prowadzenie centrum handlowo-
    usługowego.
    Do Spółki zwrócił się potencjalny nabywca, który wyraził zainteresowanie nabyciem części
    przedmiotu dzierżawy tj. części nieruchomości gruntowej, która dotychczas nie została
    zabudowana budynkami przeznaczonymi na prowadzenie centrum handlowo-
    usługowego. Intencją potencjalnego nabywcy było zawarcie umowy przedwstępnej w
    chwili, kiedy nieruchomość będzie już wolna od praw i roszczeń wynikających z umów
    najmu i dzierżawy, w związku z czym w celu umożliwienia zawarcia umowy przedwstępnej
    przez Spółkę konieczne było wyłączenie Nieruchomości z umowy dzierżawy.
    W związku z zaoferowaniem korzystnej ceny za nieruchomość, Spółka poinformowała
    dzierżawcę, że zamierza zawrzeć jako sprzedający z kupującym, przedwstępną umowę
    sprzedaży, na podstawie której potencjalny nabywca zobowiążą się zawrzeć przyrzeczoną
    umowę sprzedaży nieruchomości w terminie do dnia 11 grudnia 2025 roku. W wyniku
    negocjacji Strony dzierżawy zawarły pisemne porozumienie w którym:
        postanowiono, że w razie zbycia Nieruchomości przez Spółkę w wykonaniu umowy
        przedwstępnej do dnia 31 grudnia 2025 r., Wnioskodawca zobowiązał się do
        zapłaty dzierżawiącemu wynagrodzenia z tytułu wyłączenia nieruchomości z
        przedmiotu dzierżawy;

        postanowiono, że zapłata wynagrodzenia nastąpi po zawarciu aneksu oraz zbyciu
        nieruchomości przez Spółkę w wykonaniu umowy przedwstępnej,
        postanowiono, że wynagrodzenie nie będzie należne w razie niezbycia
        Nieruchomości przez Wnioskodawcę w wykonaniu umowy przedwstępnej do dnia
        31 grudnia 2025 r.;
    W dniu zawarcia porozumienia, Strony zawarły aneks, w którym postanowiono, że aneks
    wchodzi w życie w dniu jego podpisania oraz, że aneks ulega rozwiązaniu w razie niezbycia
    Nieruchomości do dnia 31 grudnia 2025 r.
    Cena za Nieruchomość, ustalona w umowie przedwstępnej kilkukrotnie przewyższa
    wysokość wynagrodzenia oraz wielokrotnie przewyższa wartość czynszu dzierżawnego,
    który byłby należny do końca okresu ustalonego w umowie dzierżawy za Nieruchomość.
    Kwota, którą Spółka zapłaci, nie będzie stanowiła kary umownej lub odszkodowania z
    tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu
    towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i
    usług, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy CIT.
    Zapłata Wynagrodzenia przez Spółkę będzie stanowiła w sensie prawnym i faktycznym
    uregulowanie zobowiązania umownego względem Spółki, wynikającego z Porozumienia tj.
    zobowiązania do zapłaty wynagrodzenia za usługę polegającą na umożliwieniu Spółce
    wyłączenia Nieruchomości z przedmiotu dzierżawy oraz jej sprzedaży zapewniającej
    Spółce możliwość uzyskania przychodu z tytułu ceny Nieruchomości.
    Należy podkreślić, że tut. organ nie kwestionuje sensu ekonomicznego poniesionych
    wydatków czy też racjonalności podejmowanych przez przedsiębiorcę decyzji
    gospodarczych i ich efektywności, dokonuje natomiast oceny celowości wydatku w
    granicach wyznaczonych przez art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, tj. czy konkretny wydatek został
    poniesiony w związku z dążeniem do osiągnięcia przychodu (zachowania lub
    zabezpieczenia jego źródła). Nie wszystkie bowiem wydatki związane z działalnością
    gospodarczą, nawet ekonomicznie uzasadnione, stanowią koszty uzyskania przychodów.
    W przeciwnym wypadku każde ryzyko związane z prowadzeniem działalności
    gospodarczej można by przenosić przy użyciu przepisów podatkowych na Skarb Państwa
    poprzez pomniejszanie dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania.
    W opisie sprawy wykazali Państwo związek przyczynowo-skutkowy wynagrodzenia, które
    zostanie wypłacone z konkretnym przychodem uzyskanym przez Wnioskodawcę w
    ramach prowadzonej działalności gospodarczej, albowiem wskazali Państwo, że w
    przypadku poniesienia kosztu dot. wynagrodzenia, Spółka otrzyma przychód w postaci
    ceny za Nieruchomość.
    Wydatki na wynagrodzenie są niezbędne dla uzyskania tego przychodu. Potencjalny
    nabywca zaproponował korzystną cenę nabycia Nieruchomości. Cena ustalona w umowie
    przedwstępnej kilkukrotnie przewyższa wysokość wynagrodzenia oraz wielokrotnie
    przewyższa wartość czynszu dzierżawnego, który byłby należny do końca okresu
    ustalonego w umowie dzierżawy za Nieruchomość (gdyby Nieruchomość nie została
    wyłączona z przedmiotu dzierżawy). Ponadto otrzymanie ceny Nieruchomości
    (przychodu), pozwoli na zwiększenie środków pieniężnych potrzebnych do bieżącego
    funkcjonowania Spółki.
    Zapłata wynagrodzenia przyczyni się zatem pośrednio do zabezpieczenia źródła
    przychodów, ponieważ zapłata wynagrodzenia zapewni uzyskanie ceny sprzedaży
    Nieruchomości, a w konsekwencji, możliwość finansowania bieżącej działalności
    gospodarczej Wnioskodawcy. Z kolei, niezakłócone prowadzenie bieżącej działalności
    gospodarczej zapewni możliwość osiągania stabilnych przychodów.

    Należy zaznaczyć, że działalność gospodarcza podlega określonym regułom
    ekonomicznym i musi opierać się o zasadę racjonalności działań w dążeniu do realizacji
    postawionego celu.
    W przedmiotowej sprawie istotna jest analiza poniesionych wydatków w postaci
    wynagrodzenia w związku z przedterminowym wyłączeniem Nieruchomości z przedmiotu
    dzierżawy oraz jego wpływu na powstanie przychodu, względnie zachowanie lub
    zabezpieczenie źródła przychodu. Analiza ta nie byłaby pełna bez uwzględnienia czy
    powstaniu tych kosztów towarzyszyło racjonalne działanie Wnioskodawcy.
    Oprócz powyższego należy mieć na uwadze, że dokonując rozpoznania kosztowego
    charakteru określonego wydatku, podatnik musi badać nie tylko to czy wydatek ten został
    poniesiony w celu osiągnięcia przychodów, zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów (art. 15 ust. 1 ustawy o CIT), ale i to, czy nie jest on objęty wyłączeniem z art.
    16 ust. 1 ww. ustawy, co definitywnie pozbawia go charakteru kosztu podatkowego,
    choćby nawet spełniał wprowadzone przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT,
    kryteria normatywne.
    I tak, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT,
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z tytułu
      wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu
      towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych
      robót i usług.
    Z zacytowanego przepisu wynika, że za koszty uzyskania przychodów nie są uznawane
    kary umowne i odszkodowania z tytułu:
        wad dostarczonych towarów;
        wad wykonanych robót;
        wad wykonanych usług;
        zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad;
        zwłoki w usunięciu wad towarów;
        zwłoki w usunięciu wad wykonanych robót;
        zwłoki w usunięciu wad wykonanych usług.
    Przepis ten stanowi katalog, dotyczący zdarzeń gospodarczych spowodowanych
    wadliwością towarów lub robót i usług będących przedmiotem działalności gospodarczej.
    Wada jest w tym przypadku podstawową przyczyną eliminacji poniesionych wydatków z
    kosztów podatkowych. Ustawodawca wyłączył zatem z kosztów uzyskania przychodów te
    wydatki, nie chcąc „premiować” przypadków nienależytego wykonania zobowiązania.
    Jednocześnie wskazać należy, że kary umowne i odszkodowania z innego tytułu, które nie
    zostały wymienione w katalogu, zawartym w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, mogą
    stanowić koszty uzyskania przychodów, pod warunkiem istnienia związku przyczynowego
    pomiędzy karą lub odszkodowaniem a możliwością uzyskania przychodu.
    Podsumowując, art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT nakazuje wyłączyć z kosztów uzyskania
    przychodów wszelkie kary umowne i odszkodowania wypłacone z tytułu wad
    dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru
    wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług,
    niezależnie od tego czy odpowiedzialność dłużnika, której wyrazem jest zapłata kary
    umownej/odszkodowania, została oparta na zasadzie winy czy na zasadzie ryzyka.

    Biorąc pod uwagę powyższe zdarzenie przyszłe, oraz przytoczone przepisy prawa
    podatkowego, wskazać należy, że w analizowanej sprawie nie znajdzie zastosowania art.
    16 ust.1 pkt 22 ustawy o CIT, Wynagrodzenie które wypłaci Spółka, nie jest karą umowną
    ani odszkodowaniem co też jednoznacznie wskazali Państwo w opisie sprawy.
    Możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku, jako kosztu uzyskania przychodów
    uzależnione jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich
    występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w
    momencie dokonywania wydatku przewidywał, że poniesiony wydatek przysporzy mu
    przychodu lub przyczyni się do zabezpieczenia źródła przychodów. Koszty związane z
    działalnością gospodarczą, oprócz tego, że muszą być wynikiem racjonalnego i celowego
    działania, nie mogą też obciążać budżetu państwa skutkami zaniedbań przedsiębiorcy,
    powodujących zmniejszenie jego wpływów – ryzyko prowadzonej działalności
    gospodarczej ponosi podatnik i nie ma możliwości przenoszenia tego ryzyka na Skarb
    Państwa.
    Po dokonaniu oceny racjonalności oraz uzasadnienia gospodarczego wydatku, który
    zostanie poniesiony przez Spółkę na Wynagrodzenie, należy stwierdzić, że wypłata ww.
    wynagrodzenia nie wiąże się ani z zapłatą kary wynikającej z umowy, ani nie jest
    odszkodowaniem oraz, wydatek ten nie został wymieniony w katalogu wyłączeń zawartym
    w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, jak również wykazuje on związek przyczynowo-skutkowy z
    prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Zatem, wskazane wyżej okoliczności stanowią podstawę do uznania, że wydatek w postaci
    Wynagrodzenia za wyłączenie Nieruchomości z przedmiotu dzierżawy został poniesiony w
    celu osiągnięcia przychodów lub zabezpieczenia albo zachowania jego źródła, który będzie
    mógł zostać zaliczony przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15
    ust. 1 ustawy o CIT.
    Odnosząc się natomiast do momentu zaliczenia ww. wydatków w ciężar kosztów
    uzyskania przychodów, wskazać należy, iż podatnik powinien rozpoznać rodzaj
    powiązania kosztów z przychodami, tj. ustalić czy są to koszty uzyskania przychodu
    bezpośrednio związane z przychodami, czy też są to koszty uzyskania przychodu inne niż
    bezpośrednio związane z przychodami.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT,
      koszty uzyskania przychodu bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w
      latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, co do zasady są
      potrącalne w roku podatkowym, w którym został osiągnięty odpowiadający im
      przychód.
    Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 4d ww. ustawy,
      koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami,
      są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Z kolei zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT,
      za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów (innego niż bezpośrednio
      związanego z przychodem) uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach
      rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo
      dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury
      (rachunku).
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że wydatki na Wynagrodzenia za wyłączenie
    Nieruchomości z przedmiotu dzierżawy nie mogą zostać przypisane do konkretnych
    przychodów. Z uwagi na brak bezpośredniego związku tych wydatków z konkretnymi

    przychodami Wnioskodawcy, kwotę zapłaconego Wynagrodzenia za wyłączenie
    Nieruchomości z przedmiotu dzierżawy, należy uznać za pośrednie koszty uzyskania
    przychodów. Tym samym, związane z zapłatą tej kwoty wydatki podlegają zaliczeniu do
    koszów uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia.
    Zatem, należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że kwotę wynagrodzenia, które będzie
    należne w razie zbycia Nieruchomości przez Spółkę w wykonaniu umowy przedwstępnej
    do dnia 31 grudnia 2025 r., z tytułu zawarcia aneksu oraz wyłączenia Nieruchomości z
    przedmiotu dzierżawy, Spółka będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów
    jako koszty w dacie poniesienia, w myśl art. 15 ust. 4d oraz 4e ustawy o CIT
    W związku z tym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych i wyroków
    sądów należy stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnych sprawach podmiotów i nie
    wiążą w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Zostały wydane w określonym stanie
    faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące, nie mogą one
    zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy mimo, że w ocenie
    indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami organów
    podatkowych oraz wyrokami sądów administracyjnych, to nie mają możliwości
    zastosowania ich wprost z tego powodu, że nie stanowią one materialnego prawa
    podatkowego. Każdą sprawę organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.