Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.500.2025.1.KC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-30
Teza: Skutki podatkowe otrzymania kwoty zwrotu wpłaconego
kapitału w wyniku ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: banki
cel-cele mieszkaniowe
ugody
zwrot
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    8 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 25 sierpnia 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    a) Zainteresowany będący stroną postępowania:

      A.C.
      (...)
    b) Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
      B.C.
      (...)
    Opis stanu faktycznego
    .. 2007 r. zawarli Państwo (dalej „Kredytobiorcy”) z Y S.A. z siedzibą w (...), którego
    następcą prawnym jest X S.A. (dalej „Bank”) umowę kredytu mieszkaniowego (...) o nr (...)
    (dalej „Umowa”).
    Celem kredytu była spłata kredytu budowlano-hipotecznego na sfinansowanie budowy
    domu.
    Udzielony kredyt na podstawie Umowy był kredytem hipotecznym, ponieważ
    zabezpieczeniem spłaty kredytu była m.in. hipoteka.
    Dodatkowe środki uzyskane z zaciągniętego kredytu zostały wykorzystane na dokończenie
    budowy domu.
    Zgodnie z zawartą Umową wszyscy Kredytobiorcy odpowiadali za spłatę kredytu
    solidarnie.
    Łącznie Bank wypłacił w złotówkach tytułem Umowy kwotę 99.571,81 zł stanowiącą
    równowartość 44.039,70 CHF stosując kurs kupna obowiązujący w Banku w chwili
    uruchomienia transz kredytu.
    W związku z realizacją Umowy, od daty jej zawarcia do ... 2023 r., Kredytobiorcy uiścili na
    rzecz Banku kwotę 128.223,94 zł, 77,67 CHF (tj. 128 223,94 zł i 77,67 CHF przeliczone
    według średniego kursu NBP z 25 sierpnia 2025 r.), łącznie kwotę 128.576,69 zł.
    W okresie po złożeniu pozwu do prawomocnego zabezpieczenia roszczeń, na podstawie
    którego zawieszono spłatę rat kapitałowo-odsetkowych, tj. w okresie od .. 2023 r. do
    ...2023 r. wpłacili Państwo na rzecz Banku kwotę 4.366,20 zł, co daję łącznie kwotę
    132.942,82 zł.
    Różnica między kwotą wpłaconą na rzecz Banku z tytułu Umowy, a kwotą rzeczywiście
    wypłaconą przez Bank wyniosła 33.371,08 zł, która odzwierciedlała rzeczywistą wysokość
    roszczenia Kredytobiorców z tytułu Umowy.
    W momencie dokonywania wszystkich czynności opisanych we wniosku w małżeństwie
    Kredytobiorców panował ustrój ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej.
    (...) 2023 r. Kredytobiorcy wnieśli do Sądu Okręgowego w (...) pozew o zapłatę kwoty
    128.223,94 zł i 77,67 CHF wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od (...)
    2023 r. do dnia zapłaty. W pozwie Kredytobiorcy wskazywali na nieważność bezwzględną
    Umowy oraz niedozwolony charakter postanowień (art. 385 (1) § 1 k.c.), których usunięcie
    z Umowy skutkowało upadkiem (nieważnością) Umowy.
    Przedmiotem żądania pozwu w zakresie zapłaty był zwrot nienależnie uiszczonych rat
    kredytu oraz innych kosztów za okres od dnia zawarcia Umowy do (...) 2023 r. Z
    ostrożności procesowej sformułowano również w pozwie roszczenie ewentualne (tzw.
    roszczenie o „odfrankowienie”) i zasądzenie kwoty 46.288,07 zł wraz z odsetkami
    ustawowymi za opóźnienie od (...) 2023 r. do dnia zapłaty, pobranej przez Bank
    nienależnie, tytułem rat kredytu, zawyżonych w wyniku bezpodstawnego ustalenia przez
    Bank salda kredytu w CHF, podczas gdy kredyt został wypłacony w złotych oraz w wyniku
    stosowania przez Bank niedozwolonej klauzuli dotyczącej przeliczania rat kapitałowo
    odsetkowych. Sąd Okręgowy w (...) rozpoznawał sprawę pod. sygn. akt (...). Państwa
    dążeniem, wobec naruszenia przez Bank przepisów prawa, było odzyskanie nienależnie
    uiszczonych przez Państwo kwot przewyższających kwotę wypłaconego kapitału kredytu.

    W trakcie postępowania sądowego Bank wystąpił z propozycją zawarcia ugody, która
    zakończyłaby spór dotyczący kwestionowanej Umowy. W toku procesu toczącego się
    przed Sądem, Strony uzgodniły warunki ugody sądowej. Propozycję ugody z Bankiem
    należy traktować jako zwrot przez Bank środków, które w wyniku ugody zostaną uznane
    za nienależnie wpłacone do Banku tytułem kredytu i odsetek od kredytu oraz spowodują
    odstąpienie przez Kredytobiorców od dochodzenia dalszych roszczeń wobec Banku z
    tytułu Umowy.
    (...) 2024 r. Strony zawarły ugodę sądową, w oparciu o którą zakończono spór dotyczący
    skuteczności poszczególnych postanowień umownych i całej Umowy (oraz jej ważności).
    Treść ugody stanowiła załącznik do protokołu z rozprawy. Zawarcie ugody skutkowało
    umorzeniem przez Sąd postępowania.
    Bank i Kredytobiorcy zawarli ugodę w celu polubownego zakończenia sporu i uchylenia
    stanu niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy, poprzez przyjęte w ugodzie
    rozwiązania, w tym zmianę Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty
    wierzytelności kredytowej. Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia Strony przyjęły, iż
    kredyt udzielony na podstawie Umowy został rozliczony tak, jakby od daty zawarcia
    Umowy tj. (...) 2007 r. stanowił kredyt złotowy udzielony na warunkach określonych w
    Ugodzie.
    W § 1 ust. 4 Ugody z Bankiem zawarte jest stwierdzenie, że strony dokonają rozliczenia w
    oparciu o założenie zmiany waluty zadłużenia określonej w Umowie na walutę polską.
    Na mocy ugody Bank zwrócił Kredytobiorcom poniższe kwoty, a także dokonał zwrotu
    kosztów procesu, tj.:
    a) kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 10.800 zł;
    b) połowę opłaty od pozwu w wysokości 500 zł.
    Powyższe kwoty nie są ujęte w kwocie dodatkowej wypłaconej przez Kredytodawcę.
    W § 1 ust. 7 Ugody jest wzmianka o zestawieniu stanowiącym podstawę wyliczenia
    nadpłaty kwoty kredytu w PLN na dzień ... 2024 r. W § 5 ust. 5 Ugody wskazano, że Bank w
    terminie 21 dni od daty ugody wypłaci Kredytobiorcom kwotę dodatkową w wysokości
    30.000 zł, a także poinformował Kredytobiorców, że w związku z wypłatą ww. kwoty
    powstaje po stronie Kredytobiorców przychód, a na Banku ciąży wykonanie obowiązku
    informacyjnego (tj. sporządzenie PIT-11). Kwota dodatkowa 30.000 zł dotyczy kredytu
    refinansowanego przeznaczonego na spłatę wcześniej zaciągniętego ww. kredytu
    budowlano-hipotecznego.
    W konsekwencji zawarcia ugody, Bank zwrócił Kredytobiorcom łączną kwotę 30.000 zł
    tytułem zwrotu środków pieniężnych, które wcześniej na mocy Umowy Kredytobiorcy
    przekazali na rzecz Banku w ramach spłaty udzielonego kredytu na podstawie Umowy.
    Ww. kwota została uzgodniona przez Strony w drodze negocjacji ugodowych, w toku
    których zarówno Bank, jak i Kredytobiorcy dokonali wzajemnych ustępstw.
    Kwota, na którą składa się łączna suma wpłat dokonanych przez Kredytobiorców na rzecz
    Banku z tytułu Umowy pomniejszona o łączny zwrot otrzymany z Banku nie jest niższa niż
    kwota uzyskanego przez Kredytobiorców kapitału kredytu. Jak wskazano powyżej,
    Kredytobiorcy wpłacili na poczet Umowy co najmniej kwotę 33.371,08 zł przewyższającą
    wypłaconą mu przez Bank kwotę kapitału.

## Pytanie

Czy otrzymana przez Państwo w wyniku Ugody z Bankiem, tj. X S.A., łączna kwota 30.000 zł
    stanowić będzie przychód, i czy w związku z tym powstanie po Państwa stronie obowiązek
    w podatku dochodowym od osób fizycznych na podstawie przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób?
    Państwa stanowisko w sprawie

    W Państwa ocenie, łączna kwota zwróconych środków pieniężnych przez Bank na
    podstawie Ugody w wysokości 30.000 zł, nie stanowi przychodu do opodatkowania.
    Ustawodawca w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wymienia źródła przychodów, z których przychód (dochód) podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Nienależne świadczenie w podanym
    rozumieniu przyjętym w art. 410 w zw. z art. 405 Kodeksu cywilnego nie zostało
    wymienione jako odrębne źródło przychodów w art. 10 ust. 1 pkt 1-8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Mając na uwadze fakt, iż w ugodzie nie została
    wskazana podstawa, na jakiej Bank zobowiązany jest do zwrotu na Państwa rzecz
    (Kredytobiorców) łącznej kwoty 30.000 zł, kwota ta tym bardziej nie powinna podlegać
    opodatkowaniu, jako że zgodnie z treścią ugody mają Państwo otrzymać zwrot tego, co w
    czasie trwania Umowy było świadczone. Zwrot tego, co świadczono nie stanowi przychodu.
    Bank na podstawie Umowy udzielił kredytu na łączną kwotę 99.571,81 zł. Tym samym
    Bank pobrał bezpodstawnie świadczenie nienależne w łącznej kwocie 132.942,82 zł, a
    otrzymana w wyniku ugody kwota stanowi zwrot części kosztu poniesionego w związku z
    zawarciem z Bankiem Umowy. Otrzymanie zwrotu nie stanowi żadnej dodatkowej
    korzyści, a jedynie prowadzi do stanu rozliczeń, który jest zgodny z prawem, tj. stanowi
    następstwo pozbawienia Umowy jej abuzywnych postanowień. Kwota przekazana
    Państwu przez Bank na podstawie ugody nie spowoduje faktycznego przyrostu Państwa
    majątku. Ponadto, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych określa dochód
    jako nadwyżkę przychodów nad kosztami ich uzyskania (art. 9 ust. 2 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych). Przychód podatkowy warunkuje możliwość powstania
    dochodu podatkowego w tym znaczeniu, że dopóki nie mamy do czynienia z przychodem
    w sensie podatkowym, dopóty nie może powstać dochód podatkowy. Otrzymanego
    zwrotu nie można traktować w kategorii przychodu podatkowego w rozumieniu ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 11 ww.
    ustawy, ponieważ w tej sytuacji nie następuje po Państwa stronie żadne przysporzenie
    majątkowe.
    W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 marca 2017 r., sygn. akt II
    FSK 164/15 wskazano, że: (...) jak stanowi przepis art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1
    pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
    roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń
    w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Przytoczona definicja przychodu
    wyprowadzona na podstawie tych przepisów ma charakter ogólny, a zatem będzie ona w
    użyciu wówczas, gdy zastosowania nie będą znajdować regulacje szczegółowe, inaczej
    opisujące danego rodzaju przychód. Należy również pamiętać, że przepisy art. 11 ww.
    ustawy trzeba interpretować w powiązaniu z przepisami art. 10 oraz art. 12-20 omawianej
    ustawy, co pozwala na ustalenie, czy dana kwota lub świadczenie przynależą do
    któregokolwiek ze źródeł przychodów podatkowych.
    Jeżeli nie będzie możliwe przyporządkowanie danego świadczenia do jakiegokolwiek
    źródła przychodu (w tym również do „innych źródeł przychodu” – art. 20 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych), to nie będzie ono mogło być uznane za przychód
    podatkowy, choćby nawet odpowiadało ogólnej definicji przychodu zawartej w przepisach
    art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Mimo, że nie wynika to wprost
    z art. 11 ust. 1 ww. ustawy, za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie
    świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie
    określonym przyrostem majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter
    definitywny. Stąd też wszystkie kwoty otrzymywane „tytułem zwrotnym” nie są zaliczane
    do przychodów podatkowych.

    Podsumowując, zwrot otrzymanej kwoty tytułem bezpodstawnego wzbogacenia się na
    podstawie art. 405 i art. 410 Kodeksu cywilnego (nienależne świadczenie) nie stanowi
    przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 11 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Dodatkowo wskazują Państwo, że otrzymany kredyt na podstawie Umowy wypełnia
    przesłanki definicji zawartej w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca
    2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    Kredyt był zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ww. ustawy, tj.
    wydatki na własne cele mieszkaniowe – na spłatę kredytu budowlano-hipotecznego
    zaciągniętego na sfinansowanie budowy domu. Zgodnie z ugodą udzielony na mocy
    Umowy kredyt przewalutowano na kredyt złotówkowy. Jednocześnie nigdy wcześniej nie
    korzystali Państwo z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego. W myśl § 1 ust. 2 rozporządzenia kwoty wierzytelności, o
    których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują: kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału); odsetki,
    w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje; oraz opłaty, jeżeli ich poniesienie przez
    kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem
    kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń. Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 ww.
    rozporządzenia zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób
    fizycznych od kwot: umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego, w przypadku gdy: a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację
    jednej inwestycji mieszkaniową oraz b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu
    mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż
    określona w lit. a inwestycji mieszkaniową.
    Jak wynika z uzasadnienia do rozporządzenia za jego wydaniem stoi „szczególna potrzeba
    wyprowadzenia istotnej zachęty do zawierania przez kredytodawców i kredytobiorców
    ugód w celu restrukturyzacji tzw. kredytów frankowych, które ograniczą negatywne skutki
    wynikające ze zmiany kursu waluty szwajcarskiej na możliwość terminowej spłaty
    kredytów mieszkaniowych denominowanych w tej walucie przez polskich obywateli”.
    Jednocześnie w uzasadnieniu wskazano, że „nie bez znaczenia jest fakt, że część
    kredytobiorców toczy spory sądowe z bankami zarzucając abuzywność klauzul
    indeksacyjnych przy hipotecznych kredytach mieszkaniowych denominowanych lub
    indeksowanych do waluty obcej. Opodatkowanie umarzanych kredytobiorcom kwot w
    sytuacji, gdy dochodzą oni przed sądami nieważności zawartych przez nich umów
    (częściowej lub całkowitej), czyli podważają zasadność wymagalności tych kwot, budziłoby
    zatem istotne kontrowersje”. Ponadto, nie sposób nie zgodzić się, że „uzyskane przez
    kredytobiorców umorzenie kredytu będzie stanowiło dla tej grupy realną, wymiernie
    poprawiającą jej położenie korzyść, wyłącznie w sytuacji, jeśli działania instytucji
    finansowych zmierzające do ułatwienia spłaty zadłużenia kredytobiorcom spotkają się z
    synergiczną reakcją ze strony państwa”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Wynika z niego, że:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z powołanego przepisu wynika, że ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
    - pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
    - pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone
      pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku.
    Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro
    bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika jego
    otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. I tak zgodnie z ww. przepisem:
      Źródłami przychodów są:
        1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
        członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej
        się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
        2) działalność wykonywana osobiście;
        3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
        4) działy specjalne produkcji rolnej;
        5) (uchylony)
        6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
        charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych
        produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele

        nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z
        wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą;
        7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
        innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;
        8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
          a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
          b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
            użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
            mieszkaniowej,
          c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
          d) innych rzeczy,
          - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
            zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
            majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od
            końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie,
            a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w
            którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do
            każdej z osób dokonującej zamiany;
        8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
        8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;
        9) inne źródła.
    Przychody z poszczególnych źródeł przychodów i zasady ich ustalania zostały
    uregulowane w art. 12-20 omawianej ustawy.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości wyjaśniam, że instytucja kredytu uregulowana
    została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a

      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślam, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie
    kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w
    przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem
    kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    W analizowanej sprawie wyjaśnili Państwo, że w 2007 r. zawarli z Bankiem umowę kredytu
    mieszkaniowego, którego celem była spłata kredytu budowlano-hipotecznego na
    sfinansowanie budowy domu. Dodatkowe środki uzyskane z zaciągniętego kredytu zostały
    wykorzystane na dokończenie budowy domu. Łącznie Bank wypłacił Państwu kwotę
    99.571,81 zł stanowiącą równowartość 44.039,70 CHF, stosując kurs kupna obowiązujący
    w Banku w chwili uruchomienia transz kredytu. W związku z realizacją Umowy, od daty jej
    zawarcia do (...) 2023 r., uiścili Państwo na rzecz Banku łącznie kwotę 128.576,69 zł. W
    okresie po złożeniu pozwu do prawomocnego zabezpieczenia roszczeń, na podstawie
    którego zawieszono spłatę rat kapitałowo-odsetkowych, tj. w okresie od (...) 2023 r. do (...)
    2023 r., wpłacili Państwo na rzecz Banku kwotę 4.366,20 zł, co daję łącznie kwotę
    132.942,82 zł. Różnica między kwotą wpłaconą na rzecz Banku z tytułu Umowy, a kwotą
    rzeczywiście wypłaconą przez Bank wyniosła 33.371,08 zł, która odzwierciedlała
    rzeczywistą wysokość roszczenia Kredytobiorców z tytułu Umowy. (...) 2023 r. wnieśli
    Państwo do Sądu pozew o zapłatę kwoty 128.223,94 zł i 77,67 CHF wraz z odsetkami
    ustawowymi za opóźnienie liczonymi od (...) 2023 r. do dnia zapłaty. W toku procesu
    strony uzgodniły warunki Ugody sądowej. (...) 2024 r. została zawarta Ugoda. W ugodzie
    stwierdzono m.in., że:
    - strony dokonają rozliczenia w oparciu o założenie zmiany waluty zadłużenia określonej
      w Umowie na walutę polską;
    - Bank w terminie 21 dni od daty ugody wypłaci Kredytobiorcom kwotę dodatkową w
      wysokości 30.000 zł.
    W konsekwencji zawarcia ugody, Bank zwrócił Państwu łączną kwotę 30.000 zł tytułem
    zwrotu środków pieniężnych, które wcześniej na mocy Umowy przekazali Państwo na
    rzecz Banku w ramach spłaty udzielonego kredytu na podstawie Umowy.
    Wobec powyższego, w analizowanej sprawie po Państwa stronie z tego tytułu nie doszło
    do powstania przysporzenia majątkowego. W związku z zawarciem ugody, Bank zwrócił
    Państwu środki pieniężne, które wcześniej na mocy umowy przekazali Państwo na rzecz
    Banku w ramach spłaty rat udzielonego kredytu mieszkaniowego (różnica między kwotą
    wpłaconą na rzecz Banku z tytułu Umowy kredytu, a kwotą rzeczywiście wypłaconą przez
    Bank – jak Państwo wskazują – wyniosła 33.371,08 zł). A zatem otrzymali Państwo środki
    będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z Państwa własnych
    środków. Kwota otrzymana na podstawie ugody z Bankiem nie spowodowała więc
    faktycznego przyrostu w Państwa majątku. Wypłata ta jest dla Państwa neutralna
    podatkowo.
    W konsekwencji, ww. kwota dodatkowa nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 11
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającego opodatkowaniu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli
      skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan A.C. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.