Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.814.2025.2.JK2
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-06
Teza: Zwolnienie z opodatkowania zasiłku na zagospodarowanie i
osiedlenie oraz kosztów zakwaterowania; art. 21 ust. 1 pkt 14
i 19 updof.
Słowa kluczowe: Hiszpania
oddelegowanie
zakwaterowanie
zasiłki
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 14
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 19

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił
    go Pan pismem z 3 października 2025 r. (wpływ 3 października 2025 r.) – w odpowiedzi na
    wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest obywatelem Hiszpanii, zatrudnionym na podstawie umowy o pracę w
    hiszpańskiej spółce (...) (dalej:,,Spółka’’), należącej do międzynarodowej grupy kapitałowej
    „(...)” (dalej: „Grupa”).
    Biorąc pod uwagę postanowienia ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163, z późn. zm., dalej "Ustawa o PIT") oraz
    Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, a Rządem Hiszpanii o unikaniu
    podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 1982 r.
    poz. 127 z późn. zn.; dalej: „Umowa”) Wnioskodawca nie jest uznawany za osobę mającą w
    2025 r. miejsce zamieszkania do celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej i podlegającą obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów. W
    rezultacie, Wnioskodawca posiada ograniczony obowiązek podatkowy w Polsce zgodnie z
    art. 3 ust. 2a Ustawy o PIT.
    W związku z rozwojem Grupy na obszarze Polski, Wnioskodawca został oddelegowany
    przez swojego hiszpańskiego pracodawcę na okres 2025 roku (tj. na okres 12 miesięcy
    rozpoczynający się od 1 stycznia 2025 r. - przy czym niewykluczone jest skrócenie lub
    wydłużenie okresu oddelegowania w przyszłości) do pracy na rzecz polskiej spółki (...)
    Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Polska Spółka”). Oddelegowanie
    Wnioskodawcy do pracy na rzecz Polskiej Spółki jest podyktowane względami
    biznesowymi i służy realizacji celów Grupy.
    Na okres trwania oddelegowania, Wnioskodawca czasowo zmienił miejsce wykonywania
    pracy z terytorium Hiszpanii na terytorium Polski, w celu wykonywania obowiązków i
    zadań powierzonych mu w związku z oddelegowaniem.
    Należy uznać, że w ramach oddelegowania nastąpiło przeniesienie służbowe
    Wnioskodawcy, które miało miejsce 1 stycznia 2025 r. Jednocześnie, oddelegowanie
                                          5Wnioskodawcy nie stanowi podróży służbowej w rozumieniu art. 77 Kodeksu Pracy (Dz.
    U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.).
    Wnioskodawca podczas pobytu w Polsce korzysta z zakwaterowania znajdującego się w
    miejscowości A, natomiast swoje obowiązki wykonuje w zakładzie Polskiej Spółki,
    znajdującym się w miejscowości B.
    W związku z oddelegowaniem do Polski, oprócz regularnego wynagrodzenia za pracę,
    które Wnioskodawca otrzymuje na bieżąco na podstawie hiszpańskiej umowy o pracę,
    Spółka przyznała mu dodatkowe świadczenia (finansowane w całości przez Spółkę), wśród
    których znajdują się m.in.:
        Zasiłek na zagospodarowanie i osiedlenie przyznany w związku z przeniesieniem
        służbowym do Polski i otrzymany jednorazowo przez Wnioskodawcę w styczniu
        2025 r. wraz z wynagrodzeniem należnym za ten miesiąc (wykazany na pasku
        płacowym Wnioskodawcy jako „(...)”);
        Pokrycie kosztów zakwaterowania, zapewniane poprzez comiesięczne wypłacanie
        Wnioskodawcy dodatkowego ryczałtowego dodatku do kwoty wynagrodzenia, z
        którego opłaca on swój najem mieszkania w Polsce (tj. Wnioskodawca jest stroną
        umowy najmu).

    Ponieważ na Wnioskodawcy spoczywa obowiązek wynikający z art. 44 ust. 1a pkt 1 Ustawy
    o PIT (tj. obowiązek samodzielnego wpłacania zaliczek na podatek dochodowy w ciągu
    roku podatkowego bez wezwania, według zasad określonych w ust. 3a, w związku z
    osiąganiem dochodów bez pośrednictwa płatnika w Polsce), Wnioskodawca rozpocznie
    obliczanie oraz wpłacanie zaliczek na podatek dochodowy od momentu, w którym jego
    pobyt w Polsce przekroczy ponad 183 dni w roku finansowym od jego przyjazdu do Polski
    1 stycznia 2025 r. (wówczas Wnioskodawca spełni warunek, o którym mowa w art. 15 ust.
    2 pkt a Umowy).
    Wnioskodawca, jako podmiot zobowiązany do samodzielnego obliczania miesięcznych
    zaliczek na podatek dochodowy powziął w wątpliwość, czy w kalkulacji zaliczek powinien
    uwzględniać do podstawy opodatkowania pełną wysokość:
        jednorazowego zasiłku na zagospodarowanie i osiedlenie w związku
        przeniesieniem służbowym (...), oraz;
        dodatku na miesięczne pokrycie kosztów zakwaterowania.
    Wnioskodawca zapoznał się z przepisami Ustawy o PIT umożliwiającymi skorzystanie ze
    zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 14 oraz pkt 19 Ustawy o
    PIT, zgodnie z którymi:
        w przypadku art. 21 ust. 1 pkt 14 Ustawy o PIT - wolne od podatku dochodowego są
        kwoty otrzymywane przez pracowników z tytułu zwrotu kosztów przeniesienia
        służbowego oraz zasiłków na zagospodarowanie i osiedlenie w związku z
        przeniesieniem służbowym, do wysokości 200% wynagrodzenia należnego za
        miesiąc, w którym nastąpiło przeniesienie;
        w przypadku art. 21 ust. 1 pkt 19 Ustawy o PIT - wolne od podatku dochodowego są
        wartości świadczeń ponoszonych przez pracodawcę z tytułu zakwaterowania
        pracowników, z zastrzeżeniem ust. 14 - do wysokości nieprzekraczającej
        miesięcznie kwoty 500 zł.
    Wnioskodawca nie będzie stosował podwyższonych kosztów uzyskania przychodu
    wynikających z art. 22 ust. 2 pkt 3 Ustawy o PIT podczas obliczania zaliczek na podatek
    dochodowy w Polsce.
    Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności, Wnioskodawca wnosi o udzielenie
    pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, co do zakresu i sposobu
    zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do możliwości zastosowania zwolnienia
    z opodatkowania otrzymanego zasiłku na zagospodarowanie i osiedlenie w Polsce w
    związku z przeniesieniem służbowym oraz dodatku na pokrycie kosztów zakwaterowania
    do wysokości 500 zł miesięcznie.
    W przypadku otrzymania pozytywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie niniejszego wniosku
    o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, Wnioskodawca
    planuje nie uwzględniać przy obliczaniu zaliczki na podatek dochodowy w Polsce (...) w
    wysokości do 200% wynagrodzenia należnego za miesiąc, w którym nastąpiło
    przeniesienie (styczeń 2025 r.) oraz dodatku związanego z pokryciem kosztów
    zakwaterowania do wysokości 500 zł miesięcznie.
    Uzupełnienie stanu faktycznego

    W okresie oddelegowania na terytorium Polski ośrodek interesów życiowych
    Wnioskodawcy, w rozumieniu art. 3 ust. 1a pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 163, z późn. zm., dalej: „Ustawa o
    PIT”), będzie znajdował się w Hiszpanii.
    O lokalizacji ośrodka interesów życiowych w Hiszpanii przesądza fakt, że tam przebywa
    najbliższa rodzina Wnioskodawcy, znajduje się nieruchomość, w której ta rodzina
    przebywa oraz utrzymywane są więzi społeczne, polityczne i kulturowe. Wnioskodawca
    pozostaje więc w trakcie oddelegowania związany z Hiszpanią zarówno pod względem
    osobistym, jak i gospodarczym.
    Uwzględniając postanowienia Ustawy o PIT oraz art. 4 Umowy między Rządem Polskiej
    Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Hiszpanii o unikaniu podwójnego opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz.U. z 1982 r. poz. 127, z późn. zm., dalej:
    „Umowa”), Wnioskodawca pozostaje osobą posiadającą miejsce zamieszkania dla celów
    podatkowych (rezydencję podatkową) w Hiszpanii i w konsekwencji, podlega w Polsce
    ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    Wnioskodawca przebywa na terytorium Polski łącznie dłużej niż 183 dni w trakcie roku
    finansowego, w którym rozpoczęło się oddelegowanie (tj. w 2025 roku), co skutkuje
    opodatkowaniem jego wynagrodzenia w Polsce zgodnie z art. 15 ust. 2 lit. a Umowy.
    Wynagrodzenie Wnioskodawcy jest wypłacane w trakcie oddelegowania przez
    zagranicznego (tj. hiszpańskiego) pracodawcę, który nie posiada siedziby na terytorium
    Polski. Jedynym formalnym pracodawcą Wnioskodawcy jest więc (...). Spółka ta pozostaje
    również ekonomicznym pracodawcą Wnioskodawcy, jako podmiot który ponosi ryzyko i
    odpowiedzialność, a także instruuje i nadzoruje Wnioskodawcę w trakcie jego
    oddelegowania do Polski.
    Zagraniczny pracodawca Wnioskodawcy nie posiada w Polsce zakładu ani stałej placówki.
    Pytania
    1. Czy wypłacony Wnioskodawcy przez Spółkę składnik wynagrodzenia (...) stanowiący
      jednorazowy zasiłek na zagospodarowanie i osiedlenie w związku z przeniesieniem
      służbowym, może korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 14 Ustawy o
      PIT, a tym samym, czy jego wartość do wysokości 200% wynagrodzenia należnego za
      miesiąc, w którym nastąpiło przeniesienie, będzie zwolniona z opodatkowania
      podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    2. Czy wypłacany Wnioskodawcy przez Spółkę miesięczny dodatek związany z pokryciem
      kosztów zakwaterowania w Polsce, może korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w
      art. 21 ust. 1 pkt 19 Ustawy o PIT, a tym samym, czy jego wartość do wysokości 500 zł
      miesięcznie, będzie zwolniona z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
      fizycznych?
    Pana stanowisko
    Ad. 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, wypłacony przez Spółkę składnik wynagrodzenia (...) stanowiący
    zasiłek na zagospodarowanie i osiedlenie w związku z przeniesieniem służbowym, może
    korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 14 Ustawy o PIT, a tym samym,
    jego wartość do wysokości 200% wynagrodzenia należnego za miesiąc, w którym nastąpiło
    przeniesienie, będzie zwolniona z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych.
    Ad. 2

    Zdaniem Wnioskodawcy, wypłacany przez Spółkę dodatek związany z pokryciem kosztów
    zakwaterowania w Polsce, może korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1
    pkt 19 Ustawy o PIT, a tym samym jego wartość do wysokości 500 zł miesięcznie, będzie
    zwolniona z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Ad. 1 - Swoje stanowisko Wnioskodawca pragnie uzasadnić następującymi argumentami:
    W myśl art. 9 ust. 1 Ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c
    Ustawy o PIT oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 Ustawy o PIT przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust.
    1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Na podstawie art. 12 ust. 1 Ustawy o PIT, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku
    pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju
    wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez
    względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności:
    wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju
    dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie
    od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne
    ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub
    świadczeń częściowo odpłatnych.
    Zgodnie z art. 44 ust. 1a pkt 1 Ustawy o PIT, podatnicy osiągający dochody bez
    pośrednictwa płatników ze stosunku pracy z zagranicy, są obowiązani bez wezwania
    wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy, według zasad
    określonych w ust. 3a.
    Zgodnie z art. 44 ust. 3a Ustawy o PIT, podatnicy uzyskujący dochody, o których mowa w
    ust. 1a, są obowiązani w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w
    którym dochód był uzyskany, a za grudzień - w terminie złożenia zeznania podatkowego,
    wpłacać zaliczki miesięczne, stosując do uzyskanego dochodu najniższą stawkę
    podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. Za dochód, o którym mowa
    powyżej uważa się uzyskane w ciągu miesiąca przychody po odliczeniu miesięcznych
    kosztów uzyskania w wysokości określonej w art. 22 ust. 2 lub 9 oraz zapłaconych w
    danym miesiącu składek, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lub 2a. Przy obliczaniu
    zaliczki podatnik może stosować wyższą stawkę podatkową określoną w skali, o której
    mowa w art. 27 ust. 1.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 14 Ustawy o PIT, wolne od podatku
    dochodowego są kwoty otrzymywane przez pracowników z tytułu zwrotu kosztów
    przeniesienia służbowego oraz zasiłków na zagospodarowanie i osiedlenie w związku z
    przeniesieniem służbowym, do wysokości 200% wynagrodzenia należnego za miesiąc, w
    którym nastąpiło przeniesienie.
    W ocenie Wnioskodawcy, powyżej opisane zwolnienie znajdzie zastosowanie, przy
    łącznym spełnieniu następujących warunków:
    1. wskazane w przepisie kwoty są otrzymywane przez Wnioskodawcę,
    2. kwoty te faktycznie stanowią zwrot kosztów przeniesienia służbowego lub zasiłek na
    zagospodarowanie i osiedlenie;
    3. kwoty te są przyznawane Wnioskodawcy w związku przeniesieniem służbowym.

    Zdaniem Wnioskodawcy, zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 14 Ustawy o PIT
    ma zastosowanie zarówno do pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę,
    jak i pozostających w stosunku służbowym, pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
    pracy. Pojęcie "przeniesienie służbowe" wskazuje wyłącznie na okoliczność zmiany miejsca
    wykonywania pracy przez pracownika w rozumieniu potocznym, w związku ze stosownym
    poleceniem pracodawcy. Mając na uwadze powyższe oraz fakt, że Wnioskodawca jest
    osobą pozostającą w stosunku pracy ze Spółką wypłacającą świadczenie (...), warunek
    pierwszy należy uznać za spełniony. Nie ma przy tym znaczenia, że Wnioskodawca
    pozostaje w stosunku pracy ze Spółką, która jest podmiotem zagranicznym z perspektywy
    Polski. W konsekwencji pierwszy warunek z powyższej listy należy uznać za spełniony.
    Odnosząc się do punktu drugiego, Wnioskodawca pragnie podkreślić, że zapewniając mu
    jednorazowo składnik wynagrodzenia (...), celem Spółki było pokrycie dodatkowych
    wydatków Wnioskodawcy związanych z przeniesieniem służbowym do Polski. Zdaniem
    Wnioskodawcy, cel wypłaty tego składnika wynagrodzenia jest zatem tożsamy z celem
    wypłaty zasiłku na zagospodarowanie i osiedlenie się w rozumieniu analizowanego
    artykułu. Zatem drugi warunek również należy uznać za spełniony.
    Odnosząc się do trzeciego warunku, Wnioskodawca pragnie zauważyć, że Ustawa o PIT nie
    zawiera definicji przeniesienia służbowego. Z literalnego brzmienia art. 21 ust. 1 pkt 14,
    wynika, że odnosi się on do sytuacji zmiany miejsca wykonywania pracy przez pracownika
    oraz zmiany warunków pracy i zasad wynagradzania za płacę. W szczególności,
    analizowany przepis nie odwołuje się jedynie do przeniesienia służbowego w ramach
    stosunku służbowego.
    W związku z powyższym, należy przyjąć, zgodnie z zasadami wykładni, że gdyby
    ustawodawca chciał ograniczyć zastosowanie danego zwolnienia tylko do przeniesienia
    służbowego w ramach stosunku służbowego (a nie zezwolić na jego zastosowanie do
    wszystkich pracowników), wskazałby to wyraźnie w przepisie. W związku z brakiem takiego
    uszczegółowienia, analizowane zwolnienie powinno mieć zastosowanie do wszystkich
    pracowników przenoszonych służbowo, jeśli spełnione zostaną pozostałe warunki
    określone w przepisie.
    Należy także wskazać, że zgodnie z definicją słownika języka polskiego PWN, pojęcie
    "przenieść" oznacza m.in. "zabrać coś lub kogoś i niosąc, umieścić gdzie indziej" czy też
    "umieścić coś lub kogoś w innym miejscu, w innym czasie, w innych warunkach niż
    poprzednio", natomiast "służbowy" oznacza mi.in. "należny komuś z tytułu pracy" (www.
    sjp.pwn.pl).
    Zgodnie z komentarzem do Ustawy o PIT (A. Bartosiewicz, J. Kulicki, "Zwolnienia świadczeń
    otrzymywanych przez pracowników w podatku dochodowym od osób fizycznych" ABC,
    www.sip.lex.pl), "ustawodawca nie ogranicza zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 14 Ustawy o
    PIT jedynie do tych pracowników w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, dla których normy świadczeń przysługujących w związku z przeniesieniem
    służbowym określają przepisy prawne, jak np. policjantów czy urzędników państwowych,
    ale obejmuje nim wszystkich pracowników w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, którzy otrzymują świadczenia związane z przeniesieniem służbowym.
    Odnotować wszakże należy, że w wyroku z dnia 26 lutego 2000 r., I SA/Ka 2247/99, NSA
    stwierdził, że powyższe zwolnienie dotyczy tylko podatników pozostających w stosunku
    służbowym. Z poglądem tym wszakże nie sposób się zgodzić."
    Ponadto S. Dąbrowski i M. Płoszyńska w głosie do wyroku NSA z dnia 26 lutego 2001 r., I SA
    /Ka 2247/99 (publikowano: Rzeczposp. PCD 2001/10/9, www.sip.lex.pl) wskazują, że "użyte
    w przepisach u.p.d.o.f. oraz usus pojęcie »przeniesienie służbowe« miało na celu
    wskazanie na okoliczność zmiany miejsca wykonywania pracy przez pracownika w
    rozumieniu potocznym, a nie odwołanie się jedynie do przeniesienia służbowego w

    ramach stosunku służbowego. Zwolnienie przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 14 u.p.d.o.f.
    należy więc uznać za obowiązujące również dla pracowników zatrudnionych na podstawie
    k.p.".
    Dodatkowo Wnioskodawca zwraca uwagę, że określeniem "służbowy" ustawodawca
    posługuje się także w art. 21 ust. 1 pkt 16 Ustawy o PIT, który odnosi się do podróży
    służbowych pracowników. Skoro przepis o dietach wypłacanych w podróży służbowej
    dotyczy także pracowników pozostających w stosunku pracy, a w stosunku do tego
    przepisu nie kwestionuje się, że dotyczy on wszystkich pracowników (a nie tylko osób
    pozostających w stosunku służbowym), w ocenie Wnioskodawcy, interpretując treść art.
    21 ust. 1 pkt 14 Ustawy o PIT, należy dojść do wniosku, że dotyczy on wszystkich
    pracowników przenoszonych służbowo, w tym także tych przenoszonych służbowo i
    oddelegowanych do Polski w ramach stosunku pracy. W przypadku przyjęcia odmiennej
    interpretacji doszłoby do nieuprawnionego zawężenia zakresu analizowanego przepisu.
    Stanowisko Wnioskodawcy znajduje także potwierdzenie w wydawanych w zbliżonych
    stanach faktycznych interpretacjach, m.in. w:
        sygn. 0114-KDIP3-2.4011.451.2020.1.JK2 z dnia 25 sierpnia 2020 r.;
        sygn. 0114-KDIP3-2.4011.572.2019.1.JK2 z dnia 8 stycznia 2020 r.;
        sygn. 0114-KDIP3-3.4011.127.2019.3.JM z dnia 19 czerwca 2019 r.;
        sygn. 0114-KDIP3-3.4011.511.2018.1.AK z dnia 6 grudnia 2018 r.
    Biorąc zatem pod uwagę przedstawiony we wniosku stan faktyczny, zdaniem
    Wnioskodawcy, wypłacenie mu przez Spółkę składnika wynagrodzenia (...) będącego
    zasiłkiem na zagospodarowanie i osiedlenie w związku z przeniesieniem służbowym w
    2025 r., zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 14 Ustawy o PIT, może skorzystać ze zwolnienia z
    opodatkowania do 200% wysokości wynagrodzenia należnego za miesiąc, w którym
    następowało przeniesienie.
    Ad. 2 - Swoje stanowisko Wnioskodawca pragnie uzasadnić następującymi argumentami:
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 19 Ustawy o PIT wolna od podatku dochodowego jest wartość
    świadczeń ponoszonych przez pracodawcę z tytułu zakwaterowania pracowników, z
    zastrzeżeniem ust. 14 - do wysokości nieprzekraczającej miesięcznie kwoty 500 zł.
    Przy czym, jak wynika z art. 21 ust. 14 Ustawy o PIT zwolnienie, o którym mowa w ust. 1
    pkt 19, ma zastosowanie do pracowników, których miejsce zamieszkania jest położone
    poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie korzysta z kosztów
    uzyskania przychodów określonych w art. 22 ust. 2 pkt 3 i 4.
    Przy czym, z uwagi na brak definicji „miejsca zamieszkania” w ustawie o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, pojęcie to należy rozumieć zgodnie z art. 25 ustawy z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071, z późn. zm.), co
    oznacza, że miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta
    przebywa z zamiarem stałego pobytu.
    W konsekwencji, należy zauważyć, że na miejsce zamieszkania składają się dwa elementy:
    fizyczne przebywanie w danej miejscowości (corpus) i zamiar, wola stałego pobytu
    (animus). Jednocześnie jak wynika z komentarza do Kodeksu cywilnego - Księżak Paweł
    (red.), Pyziak - Szafnicka Małgorzata (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Część ogólna, wyd.
    II - opublikowanego LEX 2014 - przebywanie to czynnik zewnętrzny (corpus); faktyczny i
    trwały, ale niekoniecznie ciągły. Cecha trwałości związana jest z zamiarem stałego pobytu,
    tj. nie tymczasowego, nie okazyjnego.
    Decydujące znaczenie ma ustalenie, by przebywanie w danym miejscu nosiło cechy
    założenia tam ośrodka, centrum osobistych i majątkowych interesów danej osoby. Na
    przykład osoba, która wraz z rodziną zajmuje mieszkanie w miejscowości A, a podejmuje

    pracę zarobkową w miejscowości B i tam korzysta dla celów noclegowych z lokalu
    pracodawcy, dojeżdżając do domu w dni wolne od pracy, ma miejsce zamieszkania w
    miejscowości A.
    Z kolei przez zakład pracy, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 19 Ustawy o PIT, należy
    rozumieć miejsce wykonywania pracy, czyli w przypadku Wnioskodawcy w trakcie 2025 r. -
    miejsce jego oddelegowania do Polski, zgodnie z ustaleniami poczynionymi między
    Wnioskodawcą, a Spółką.
    Zgodnie z opisem stanu faktycznego, Wnioskodawca korzysta z zakwaterowania
    znajdującego się w (...), podczas gdy jego miejscem wykonywania pracy na terytorium
    Polski jest zakład Polskiej Spółki, znajdujący się w miejscowości (...).
    Zatem, skoro miejsce zamieszkania Wnioskodawcy na terenie Polski jest położone poza
    miejscowością, w której znajduje się zakład pracy i w którym wykonuje on swoje
    obowiązki, a ponadto Wnioskodawca nie korzysta z podwyższonych zryczałtowanych
    kosztów uzyskania przychodów dla osób dojeżdżających do pracy spoza innej
    miejscowości, niż tej w której znajduje się zakład pracy, świadczenia w postaci pokrycia
    kosztów zakwaterowania wypłacane mu co miesiąc, będą korzystać ze zwolnienia z
    podatku dochodowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 19 Ustawy o PIT, do wysokości
    nieprzekraczającej miesięcznie kwoty 500 zł.
    Z kolei, wartość świadczenia w postaci pokrycia kosztów związanych z zakwaterowaniem
    przekraczająca miesięcznie kwotę 500 zł będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych jako przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art.
    12 ust. 1 Ustawy o PIT.
    Podsumowując, Wnioskodawca będzie miał obowiązek doliczyć wartość świadczenia w
    postaci pokrycia kosztów zakwaterowania przekraczającą miesięcznie kwotę 500 zł do
    swoich przychodów, obliczając zaliczki na podatek dochodowy w Polsce.
    Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych, w których
    stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe miało elementy transgraniczne, jak w przypadku
    stanu faktycznego opisanego przez Wnioskodawcę:
        0114-KDIP3-2.4011.451.2020.1.JK2;
        0114-KDIP3-3.4011.127.2019.3.JM.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Obowiązek podatkowy
    W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
        1. posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
          lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

        2. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
          podatkowym.
    Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Art. 3 ust. 2b ww. ustawy stanowi, że:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
      1. pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie
      stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego
      stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      2. działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez
      względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      3. działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w
      tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
      4. położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
      takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
      jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
      5. papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
      niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w
      tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z
      nich wynikających;
      6. tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
      w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
      inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o
      podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania
      tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli
      co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego
      funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej,
      bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
      6a. tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
      uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
      7. tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
      potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
      nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
      zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
      umowy i wykonania świadczenia;
      8. niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.
    Według art. 3 ust. 2d ww. ustawy:
      Przy czym, za dochody (przychody), o których mowa w ust. 2b pkt 7, uważa się
      przychody wymienione w art. 29 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów),
      o których mowa w ust. 2b pkt 1-6.
    W myśl art. 4a ww. ustawy:

      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b ww. ustawy stosuje się z uwzględnieniem umów w
      sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest
      Rzeczpospolita Polska.
    Opodatkowanie dochodów z pracy najemnej na gruncie umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania
    Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że jest Pan obywatelem
    Hiszpanii, zatrudnionym na podstawie umowy o pracę w hiszpańskiej spółce. W okresie
    oddelegowania na terytorium Polski ośrodek interesów życiowych będzie znajdował się w
    Hiszpanii. W związku z oddelegowaniem do Polski, oprócz regularnego wynagrodzenia za
    pracę, które Pan otrzymuje na bieżąco na podstawie hiszpańskiej umowy o pracę, Spółka
    przyznała Panu dodatkowe świadczenia (finansowane w całości przez Spółkę), wśród
    których znajdują się m.in.:
        zasiłek na zagospodarowanie i osiedlenie przyznany w związku z przeniesieniem
        służbowym do Polski i otrzymany jednorazowo przez Wnioskodawcę w styczniu
        2025 r. wraz z wynagrodzeniem należnym za ten miesiąc;
        pokrycie kosztów zakwaterowania, zapewniane poprzez comiesięczne wypłacanie
        dodatkowego ryczałtowego dodatku do kwoty wynagrodzenia, z którego opłaca
        Pan swój najem mieszkania w Polsce (tj. jest Pan stroną umowy najmu).
    W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdą uregulowania zawarte w umowie między
    Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Hiszpanii o unikaniu podwójnego
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisanej w Madrycie 15
    listopada 1979 r. (Dz. U. z 1982 r. Nr 17 poz. 127), zmodyfikowanej przez Konwencję
    wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu
    zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną dnia 7
    czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1369):
    Zgodnie z art. 15 umowy między Polską a Hiszpanią:
      1. Z uwzględnieniem postanowień artykułów 16, 18 i 19 pensje, płace i podobne
      wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się
      Państwie osiąga z pracy najemnej, mogą podlegać opodatkowaniu tylko w tym
      Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie.
      Jeżeli praca jest tam wykonywana, to osiągane za nią wynagrodzenie może być
      opodatkowane w tym drugim Państwie.
      2. Bez względu na postanowienia ustępu 1 wynagrodzenia, jakie osoba mająca
      miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z pracy najemnej
      wykonywanej w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane tylko w
      pierwszym Państwie, jeżeli:
      a) odbiorca przebywa w drugim Państwie łącznie nie dłużej niż 183 dni podczas roku
      finansowego oraz
      b) wynagrodzenia są wypłacane przez pracodawcę, który nie ma w tym drugim
      Państwie miejsca zamieszkania lub siedziby, albo w jego imieniu, oraz
      c) wynagrodzenia nie są ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, którą
      pracodawca posiada w drugim Państwie.
      3. Bez względu na postanowienia powyższych ustępów wynagrodzenia z pracy
      najemnej, wykonywanej na pokładzie statku, samolotu, pojazdu szynowego lub
      drogowego w komunikacji międzynarodowej, mogą być opodatkowane w tym
      Umawiającym się Państwie, w którym znajduje się miejsce faktycznego zarządu
      przedsiębiorstwa.

    W świetle powyższych przepisów wynagrodzenie osoby mającej miejsce zamieszkania w
    Hiszpanii podlega opodatkowaniu tylko w Hiszpanii, chyba, że praca wykonywana jest na
    terytorium Polski. Natomiast art. 15 ust. 2 Konwencji, określa wyjątek od powyższej
    zasady, zgodnie z którym wynagrodzenie osoby mającej miejsce zamieszkania w Hiszpanii
    podlega opodatkowaniu wyłącznie w państwie rezydencji, czyli w Hiszpanii, o ile łącznie
    zostaną spełnione określone w tym artykule warunki. Niespełnienie któregokolwiek z tych
    warunków powoduje, że wynagrodzenie osoby mającej miejsce zamieszkania w Hiszpanii
    podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 15 ust. 1 ww. Konwencji, czyli w
    państwie, w którym praca jest wykonywana oraz w państwie miejsca zamieszkania
    podatnika.
    Jak wynika ze stanu faktycznego przebywa Pan na terytorium Polski łącznie dłużej niż 183
    dni w trakcie roku finansowego, w którym rozpoczęło się oddelegowanie (tj. w 2025 roku).
    Pana wynagrodzenie jest wypłacane w trakcie oddelegowania przez zagranicznego (tj.
    hiszpańskiego) pracodawcę, który nie posiada siedziby na terytorium Polski. Spółka ta
    pozostaje również ekonomicznym pracodawcą Wnioskodawcy, jako podmiot który ponosi
    ryzyko i odpowiedzialność, a także instruuje i nadzoruje Wnioskodawcę w trakcie jego
    oddelegowania do Polski. Pana zagraniczny pracodawca nie posiada w Polsce zakładu ani
    stałej placówki.
    Jeżeli zatem wynagrodzenie jest wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy,
    który nie ma siedziby w Polsce i pracodawca ten nie prowadzi działalności za pomocą
    położonego w tym kraju zakładu lub stałej placówki, to Pana dochód za pracę w Polsce
    podlega opodatkowaniu w tym kraju tylko w sytuacji, gdy łączny okres Pana pobytu na
    terenie Polski podczas oddelegowania przekroczy 183 dni podczas roku finansowego.
    Wówczas nie będzie bowiem spełniony warunek, o którym mowa w art. 15 ust. 2 lit. a) ww.
    umowy i Pana wynagrodzenie będzie podlegało opodatkowaniu na zasadach określonych
    w art. 15 ust. 1 umowy, tj. w Polsce oraz w Hiszpanii.
    W Polsce dochód z pracy najemnej podlega opodatkowaniu na zasadach przewidzianych
    w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Reguły opodatkowania w Polsce
    Zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Przepis art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stanowi, że:
      Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Wskazać należy, że zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Stosownie do postanowień art. 12 ust. 1 ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,

      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do
    przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego
    świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko
    wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale
    również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty,
    jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do
    przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość
    świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.
    Zgodnie z art. 44 ust. 1a pkt 1 ww. ustawy:
      Podatnicy osiągający dochody bez pośrednictwa płatników ze stosunku pracy z
      zagranicy są obowiązani bez wezwania wpłacać w ciągu roku zaliczki na podatek
      dochodowy, według zasad określonych w ust. 3a.
    W myśl zaś ust. 3a art. 44 cyt. ustawy:
      Podatnicy uzyskujący dochody, o których mowa w ust. 1a, są obowiązani w terminie
      do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dochód był uzyskany, a za
      grudzień – przed upływem terminu określonego na złożenie zeznania, wpłacać
      zaliczki miesięczne, stosując do uzyskanego dochodu najniższą stawkę podatkową
      określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. Za dochód, o którym mowa w
      zdaniu pierwszym, uważa się uzyskane w ciągu miesiąca przychody po odliczeniu
      miesięcznych kosztów uzyskania w wysokości określonej w art. 22 ust. 2 lub 9 oraz
      zapłaconych w danym miesiącu składek, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lub 2a.
      Przy obliczaniu zaliczki podatnik może stosować wyższą stawkę podatkową
      określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Zwolnienie z opodatkowania jednorazowego zasiłku na zagospodarowanie i osiedlenie w
    związku z przeniesieniem służbowym.
    Powziął Pan wątpliwość, czy wypłacony Panu przez Spółkę hiszpańską składnik
    wynagrodzenia stanowiący jednorazowy zasiłek na zagospodarowanie i osiedlenie w
    związku z przeniesieniem służbowym, może korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 21
    ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są kwoty otrzymywane przez pracowników z tytułu
      zwrotu kosztów przeniesienia służbowego oraz zasiłków na zagospodarowanie i
      osiedlenie w związku z przeniesieniem służbowym, do wysokości 200%
      wynagrodzenia należnego za miesiąc, w którym nastąpiło przeniesienie.
    Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, ma zastosowanie zarówno do pracowników zatrudnionych na podstawie
    umowy o pracę, jak i pozostających w stosunku służbowym (pracy nakładczej lub
    spółdzielczym stosunku pracy). Pojęcie „przeniesienie służbowe” wskazuje wyłącznie na
    okoliczność zmiany miejsca wykonywania pracy przez pracownika w rozumieniu

    potocznym, w związku ze stosownym poleceniem pracodawcy. Tym samym brak jest
    podstaw do stwierdzenia, że przepis art. 21 ust. 1 pkt 14 ustawy nie odnosi się do kwot
    otrzymanych przez pracowników pozostających w stosunku pracy.
    W myśl art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Zatem otrzymany przez Pana jednorazowy zasiłek na zagospodarowanie i osiedlenie w
    związku z przeniesieniem służbowym stanowi dla Pana przychód ze stosunku pracy
    zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym na
    podstawie art. 21 ust. 1 pkt 14 ww. ustawy przychód ten jest zwolniony z opodatkowania
    do wysokości 200% wynagrodzenia należnego za miesiąc, w którym nastąpiło
    przeniesienie.
    Stanowisko Pana w tym zakresie jest prawidłowe.
    Zwolnienie z opodatkowania miesięcznego dodatku związanego z pokryciem kosztów
    zakwaterowania
    Kolejna kwestia, która budzi Pana wątpliwość, to czy wypłacany Panu przez Spółkę
    miesięczny dodatek związany z pokryciem kosztów zakwaterowania w Polsce, może
    korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 19 ww. ustawy:
      Wolna od podatku jest wartość świadczeń ponoszonych przez pracodawcę z tytułu
      zakwaterowania pracowników, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 14 ustawy – do wysokości
      nieprzekraczającej miesięcznie kwoty 500 zł.
    Zwolnienie ma zastosowanie do pracowników, których miejsce zamieszkania jest
    położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie korzysta z
    kosztów uzyskania przychodów określonych w art. 22 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy PIT.
    Przy czym, z uwagi na brak definicji miejsca zamieszkania w ustawie o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, pojęcie to należy rozumieć zgodnie z art. 25 ustawy z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071), co oznacza, że:
      Miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa
      z zamiarem stałego pobytu.
    W konsekwencji na miejsce zamieszkania składają się dwa elementy: fizyczne przebywanie
    w danej miejscowości (corpus) i zamiar, wola stałego pobytu (animus). Jednocześnie jak
    wynika z internatowego komentarza do Kodeksu cywilnego – Księżak Paweł (red.), Pyziak –
    Szafnicka Małgorzata (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Część ogólna, wyd. II –
    opublikowanego LEX 2014 – przebywanie to czynnik zewnętrzny (corpus); faktyczny i
    trwały, ale niekoniecznie ciągły. Cecha trwałości związana jest z zamiarem stałego pobytu,
    tj. nie tymczasowego, nie okazyjnego.
    Decydujące znaczenie ma ustalenie, by przebywanie w danym miejscu nosiło cechy
    założenia tam ośrodka, centrum osobistych i majątkowych interesów danej osoby. Na
    przykład osoba, która wraz z rodziną zajmuje mieszkanie w miejscowości A, a podejmuje
    pracę zarobkową w miejscowości B i tam korzysta dla celów noclegowych z lokalu
    pracodawcy, dojeżdżając do domu w dni wolne od pracy, ma miejsce zamieszkania w
    miejscowości A.
    Z kolei przez zakład pracy, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 19 ww. ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, należy rozumieć miejsce wykonywania pracy zgodnie z
    umową o pracę, czyli w przypadku pracowników oddelegowanych – miejsce ich
    oddelegowania.

    Zatem, jeżeli Pana miejsce zamieszkania jest położone poza miejscowością, w której
    znajduje się zakład pracy i nie korzysta Pan z podwyższonych zryczałtowanych kosztów
    uzyskania przychodów dla osób dojeżdżających do pracy spoza innej miejscowości, niż tej
    w której znajduje się zakład pracy, świadczenia wypłacone Panu będą na terytorium Polski
    korzystać ze zwolnienia z podatku dochodowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 19 ww.
    ustawy, do wysokości nieprzekraczającej miesięcznie kwoty 500 zł.
    Natomiast, wartość świadczenia przekraczająca miesięcznie kwotę 500 zł będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przychód ze stosunku
    pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy. Będzie miał Pan obowiązek doliczyć koszty
    zakwaterowania przekraczające miesięcznie kwotę 500 zł do przychodów wynikających z
    umowy o pracę i od łącznej wartości obliczyć i odprowadzić zaliczkę na podatek
    dochodowy według zasad przewidzianych dla opodatkowania przychodów ze stosunku
    pracy, zgodnie z przepisami art. 44 ust. 1a pkt 1 i ust. 3a ww. ustawy.
    Stanowisko Pana w tym zakresie jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do powołanych przez Pana interpretacji wskazuję, że dotyczą one
    indywidualnych spraw i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu
    do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za

    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.