Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.370.2025.5.MGR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-07
Teza: Możliwość skorzystania z tzw. ulgi na złe długi.
Słowa kluczowe: dług
dług-dług zły
ulga-ulga na złe długi
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 26i-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 26i-ust. 10
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 26i-ust. 11
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 26i-ust. 13
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 26i-ust. 16
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 26i-ust. 18
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 26i-ust. 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 26i-ust. 5
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 26i-ust. 6
1

[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 26i-ust. 9

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy możliwości skorzystania z tzw. ulgi na złe długi. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi
    na wezwania – pismem z 25 maja 2025 r. (wpływ 28 maja 2025 r.) oraz pismem z 29 lipca
    2025 r. (wpływ 30 lipca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego (z uwzględnieniem uzupełnień wniosku)
    Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą (podatkowa księga przychodów i
    rozchodów, podatnik VAT zwolniony), w ramach której wynajmuje samochody zastępcze
    dla poszkodowanych w wypadkach komunikacyjnych.
    Auto zastępcze dla poszkodowanego wynajmuje Pan bezgotówkowo. Nie pobiera Pan
    kaucji. Kwota wynajmu odzyskiwana jest bezpośrednio od sprawcy lub jego firmy
    ubezpieczeniowej. Z poszkodowanym podpisywana jest umowa najmu pojazdu
    zastępczego, w której umieszczona jest klauzula gwarantująca bezpłatny wynajem, nawet
    w przypadku odmowy zwrotu jego kosztów przez ubezpieczyciela (w takim przypadku sam
    zakłada Pan ubezpieczycielowi sprawę w sądzie o zwrot jego kosztów). Warunkiem
    zwolnienia najemcy z opłaty za korzystanie z samochodu zastępczego jest podpisanie
    umowy cesji wierzytelności, w której najemca wskaże sprawcę wypadku i firmę
    ubezpieczeniową od której przysługuje mu prawo zwrotu kosztów najmu samochodu
    zastępczego za powstała szkodę.
    W celu otrzymania samochodu zastępczego poszkodowany musi spełnić następujące
    warunki:
      · potwierdzenie zgłoszenia szkody do ubezpieczyciela oraz uznanie poszkodowanym;
      · podanie numeru szkody nadanego przez firmę ubezpieczeniową sprawcy wypadku;
      · dokument potwierdzający własność pojazdu (dowód rejestracyjny, karta pojazdu);
      · w przypadku leasingu potwierdzenie zgody na użytkowanie tego pojazdu;
      · pojazd poszkodowanego powinien być zarejestrowany na terenie Polski.

    Następnie, podpisywana jest z poszkodowanym Umowa cesji wierzytelności, zgodnie z
    którą wszelkie zobowiązania wynikające z wynajmu samochodu zastępczego przechodzą
    na Ubezpieczyciela poszkodowanego, bądź Ubezpieczyciela sprawcy wypadku.
    Zgodnie z umową cesji wierzytelności:
      1. „Cedent na warunkach określonych w niniejszej Umowie, w celu zwolnienia się z
        zobowiązania wobec Cesjonariusza z tytułu kosztów najmu pojazdu zastępczego,
        przelewa na rzecz Cesjonariusza swoją wierzytelność - prawo do zwrotu kosztów
        najmu pojazdu zastępczego - przysługującą Cedentowi wobec podmiotu lub
        podmiotów ponoszących odpowiedzialność za szkodę komunikacyjną w pojeździe
        marki ... o nr rej. ... z dnia ... r. (tj. sprawcy lub sprawców, właściwego towarzystwa
        ubezpieczeń lub Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego lub Polskiego Biura
        Ubezpieczycieli Komunikacyjnych).
      2. Wraz z wierzytelnością przechodzą na Cesjonariusza wszelkie związane z nią prawa,
        w szczególności roszczenia o zaległe odsetki.
      3. Cedent oświadcza, że w dniu podpisania Umowy nie posiada względem
        Towarzystwa Ubezpieczeń żadnych zobowiązań, które mogłyby być przedmiotem
        wzajemnych potrąceń.
      4. Cesjonariusz oświadcza, iż przyjmuje wierzytelność.”
    Tym samym, stroną umowy najmu pojazdu zastępczego staje się Towarzystwo
    Ubezpieczeniowe, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny lub Polskie Biuro
    Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, tj. podmiot prowadzący działalność i od niego
    dochodzone są prawa do świadczenia pieniężnego wynikającego z wykonanej usługi.
    W związku z tym, że niejednokrotnie dochodzi do niezapłacenia przez Towarzystwo
    Ubezpieczeniowe wierzytelności wynikających z wykonanej usługi wynajmu samochodu
    zastępczego i mija 90 dni od terminu płatności za usługę, sprawy kierowane są na drogę
    sądową w celu dochodzenia swoich należności. Stroną takiego powództwa również jest
    Ubezpieczyciel, czyli podmiot prowadzący działalność.
    W uzupełnieniu wniosku z 25 maja 20025 r. wskazał Pan, że zarówno wierzyciel, jak i
    dłużnik spełniają wszystkie warunki określone w art. 26i ust. 10 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Dłużnik na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego
    dzień złożenia zeznania podatkowego nie jest w trakcie postępowania
    restrukturyzacyjnego, postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji. Od daty
    wystawienia faktury (rachunku) lub zawarcia umowy dokumentującej wierzytelność nie
    upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym została wystawiona
    faktura (rachunek) lub została zawarta umowa, a w przypadku, gdy rok kalendarzowy w
    którym wystawiono fakturę (rachunek), jest inny niż rok kalendarzowy, w którym zawarto
    umowę - gdy nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego późniejszej z tych
    czynności.
    Transakcja handlowa zawarta jest w ramach działalności wierzyciela oraz działalności
    dłużnika, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Transakcje opisane we wniosku nie były i nie są dokonywane między podmiotami
    powiązanymi.
    Wierzytelności, o których mowa we wniosku, zostały zaliczone do przychodów należnych i
    został odprowadzony od nich podatek dochodowy od osób fizycznych. Nie zostały
    zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Przedmiotowe wierzytelności nie są wierzytelnościami
    przedawnionymi.
    Na dzień złożenia zeznania podatkowego wierzytelności nie zostały uregulowane, ani
    zbyte.

    Wyjaśnił Pan, że Umowa cesji jest zgodna z art. 509 - 518 Kodeksu cywilnego i zawarta była
    w formie pisemnej.
    Cesjonariusz ma prawo odstąpić od Umowy, jeżeli Cedent:
      przekazał Cesjonariuszowi w Umowie najmu pojazdu zastępczego (zawartej
      pomiędzy Cedentem a Cesjonariuszem) informacje niezgodne ze stanem faktycznym
      - w szczególności dotyczące szkody komunikacyjnej, o której mowa w § 1.1. Umowy
      cesji;
      wbrew obowiązkom wynikającym z Umowy, nie udziela Cesjonariuszowi informacji
      lub przekazuje informacje nieprawdziwe, lub nie przekazuje dokumentów, które
      dotyczą wierzytelności (kosztorysy, decyzje, upoważnienia od właścicieli,
      potwierdzenia przelewu, zdjęcia po naprawie);
      w razie odstąpienia od umowy przez Cedenta, Cesjonariuszowi przysługuje prawo do
      dochodzenia roszczeń wynikających z cesji wierzytelności od Cedenta.
    W piśmie, które wpłynęło 30 lipca 2025 r. doprecyzował Pan, że nie stosuje metody
    kasowej rozliczania przychodów. Przedmiotowe należności nie podlegają zaliczeniu do
    przychodów w dacie ich uregulowania.
    Opisane należności podlegają zaliczeniu do przychodów w dacie określonej zgodnie z art.
    14c ust. 2 pkt 1 i 2ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Transakcja była
    transakcją handlową w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom
    (tj. umową, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub odpłatne świadczenie
    usługi, jeżeli strony, o których mowa w art. 2 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym
    opóźnieniom, zawierają ją w związku z wykonywaną działalnością).
    Zobowiązanie dłużnika stanowi świadczenie pieniężne w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o
    przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom.
    Dodatkowo, wyjaśnił Pan, że wskazanie w opisie: „Prowadzę jednoosobową działalność
    gospodarczą (ryczałt ewidencjonowany, podatnik VAT zwolniony ), w ramach której
    wynajmuję samochody zastępcze dla poszkodowanych w wypadkach komunikacyjnych”
    jest opisem błędnym.
    Sprostował Pan ten zapis, nadając mu brzmienie: „Prowadzę jednoosobową działalność
    gospodarczą (podatkowa księga przychodów i rozchodów, podatnik VAT zwolniony ), w
    ramach której wynajmuję samochody zastępcze dla poszkodowanych w wypadkach
    komunikacyjnych”.
    Pytanie (ostatecznie postawione w uzupełnieniu wniosku, które wpłynęło 30 lipca 2025 r.)
    Czy może Pan skorzystać z ulgi na złe długi i skorygować dochód z działalności w dniu, w
    którym minie 90 dni od terminu płatności za wykonanie wyżej wymienionej usługi?
    Pana stanowisko w sprawie (doprecyzowane w piśmie, które wpłynęło 30 lipca 2025 r.)
    Pana zdaniem, w ramach ulgi na złe długi zmniejszenia podstawy opodatkowania
    dokonuje się o zaliczaną do przychodów należnych wartość wierzytelności (art. 26i ust. 1
    pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - dalej „u.p.d.o.f.”).
    Wierzytelność ta musi wynikać z roszczenia o zapłatę świadczenia pieniężnego w
    rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy z 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym
    opóźnieniom w transakcjach handlowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 424) – dalej: „u.p.o.” Jest to
    zatem wynagrodzenie za dostawę lub wykonanie usługi w transakcji handlowej.

    Transakcje handlowa zaś to umowa, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru
    lub odpłatne świadczenie usługi, jeżeli strony zawierają ją w związku z wykonywaną
    działalnością.
    W omawianym przypadku docelowo stronami transakcji są podmioty prowadzące
    działalność. Dochodzenie należności wynikającej z wykonanej usługi wynajmu samochodu
    zastępczego następuje tylko i wyłącznie w stosunku do Towarzystwa Ubezpieczeniowego,
    a nie w stosunku do osoby fizycznej. Osoba fizyczna przestaje być stroną transakcji z
    chwilą podpisania przez nią Umowy cesji wierzytelności, która to umowa jest podpisywana
    w tym samym momencie, co umowa najmu samochodu zastępczego.
    Zatem według Wnioskodawcy, transakcja ta jest objęta ulgą na złe długi i tym samym
    kwoty, które nie zostały opłacone po 90 dniach od terminu płatności mogą zostać
    odliczone od podstawy opodatkowania, zgodnie z art. 26i ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    Kwestię ulgi na złe długi reguluje art. 26i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, zgodnie z którym:
      Podstawa obliczenia podatku ustalona zgodnie z art. 26 ust. 1, art. 30c ust. 2 lub art.
      30ca ust. 3 oraz po uprzednim odliczeniu kwot określonych w art. 26e, art. 26ga, art.
      26gb, art. 26h-26hd i art. 52jb:
      1) może być zmniejszona o zaliczaną do przychodów należnych wartość
      wierzytelności o zapłatę świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy
      o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, która nie została uregulowana lub
      zbyta, przy czym zmniejszenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za
      rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty
      określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie;

      2) podlega zwiększeniu o zaliczaną do kosztów uzyskania przychodów wartość
      zobowiązania do zapłaty świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy
      o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, które nie zostało uregulowane, przy
      czym zwiększenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok
      podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego
      na fakturze (rachunku) lub w umowie.
    Stosownie do art. 26i ust. 3 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli wartość zmniejszenia podstawy obliczenia podatku, przysługującego na
      podstawie ust. 1 pkt 1, jest wyższa od tej podstawy, zmniejszenia podstawy
      obliczenia podatku o nieodliczoną wartość dokonuje się w kolejnych latach
      podatkowych, nie dłużej jednak niż przez okres 3 lat, licząc od końca roku
      podatkowego, za który powstało prawo do zmniejszenia. Zmniejszenia podstawy
      obliczenia podatku w kolejnych latach dokonuje się, jeżeli wierzytelność nie została
      uregulowana lub zbyta.
    W myśl art. 26i ust. 5 ww. ustawy:
      Zmniejszenia na podstawie ust. 1 pkt 1 albo zwiększenia na podstawie ust. 2 pkt 1
      dokonuje się, jeżeli do dnia złożenia zeznania podatkowego wierzytelność nie została
      uregulowana lub zbyta.
    Zgodnie z art. 26i ust. 6 cyt. ustawy:
      Zwiększenia na podstawie ust. 1 pkt 2 albo zmniejszenia na podstawie ust. 2 pkt 2
      dokonuje się, jeżeli do dnia złożenia zeznania podatkowego zobowiązanie nie
      zostało uregulowane.
    W myśl art. 26i ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się wyłącznie do wierzytelności lub zobowiązań,
      odpowiednio o zapłatę lub do zapłaty, świadczeń pieniężnych, wynikających z
      transakcji handlowych, jeżeli z tytułu tych transakcji przynajmniej u jednej ze stron
      określa się przychody lub koszty uzyskania przychodów, bez względu na termin ich
      ujęcia w tych przychodach lub kosztach uzyskania przychodów.
    Natomiast zgodnie z art. 26i ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się w przypadku, gdy spełnione są łącznie następujące
      warunki:
      1) dłużnik na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego dzień złożenia zeznania
      podatkowego nie jest w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego, postępowania
      upadłościowego lub w trakcie likwidacji;
      2) od daty wystawienia faktury (rachunku) lub zawarcia umowy dokumentującej
      wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
      została wystawiona faktura (rachunek) lub została zawarta umowa, a w przypadku
      gdy rok kalendarzowy, w którym wystawiono fakturę (rachunek), jest inny niż rok
      kalendarzowy, w którym zawarto umowę - gdy nie upłynęły 2 lata, licząc od końca
      roku kalendarzowego późniejszej z tych czynności;
      3) transakcja handlowa zawarta jest w ramach działalności wierzyciela oraz
      działalności dłużnika, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Zgodnie z art. 26i ust. 11 cyt. ustawy:
      Okres 90 dni, o którym mowa w ust. 1 i 2, liczy się począwszy od pierwszego dnia
      następującego po określonym na fakturze (rachunku) lub w umowie upływie terminu
      do uregulowania zobowiązania.
    W myśl art. 26i ust. 13 tejże ustawy:

      Wierzytelności, o których mowa w ust. 1 i 2, nie podlegają odliczeniu od podstawy
      obliczenia podatku ani nie zwiększają straty, jeżeli zostały zaliczone do kosztów
      uzyskania przychodów na podstawie innych przepisów ustawy, w tym poprzez
      rezerwy lub odpisy.
    Jak stanowią art. 26i ust. 16 – 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepisy ust. 1-15 stosuje się odpowiednio do wspólników spółki niebędącej osobą
      prawną, z tym że warunek, o którym mowa w ust. 10 pkt 1, stosuje się do spółki
      niebędącej osobą prawną (art. 26i ust. 16 ww. ustawy).
      Przepisy ust. 1-16 stosuje się odpowiednio w przypadku uregulowania lub zbycia
      części wierzytelności (art. 26i ust. 17 ww. ustawy).
      Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do transakcji handlowych dokonywanych między
      podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4 (art. 26i ust. 18 ww.
      ustawy).
    Zatem ulga na złe długi to możliwość dokonania zmniejszenia przychodów przez
    wierzyciela w razie nieuregulowania płatności, a jednocześnie obowiązek zwiększenia
    przychodów po stronie dłużnika. Ulga na złe długi oznacza zmniejszenie oraz
    odpowiednio zwiększenie przychodów o fakturę, która nie została opłacona po upływie
    90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze lub w umowie.
    Wierzyciele mają możliwość zmniejszenia przychodów o zaliczoną do przychodów
    należnych wartość wierzytelności, która nie została uregulowana lub zbyta. Dłużnicy
    natomiast dokonują zwiększenia przychodów o związaną z prowadzoną działalnością
    wartość zobowiązania, które nie zostało uregulowane.
    Wskazać należy, że w art. 26i ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, ustawodawca odsyła do art. 4 pkt 1a ustawy z 8 marca 2013 r. o
    przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (t. j. Dz. U. z
    2023 r. poz. 1790), zgodnie z którym:
      Świadczenie pieniężne to wynagrodzenie za dostawę towaru lub wykonanie usługi w
      transakcji handlowej.
    Natomiast transakcja handlowa, zgodnie z art. 4 pkt 1 ww. ustawy, to umowa, której
    przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub odpłatne świadczenie usługi, jeżeli
    strony, o których mowa w art. 2, zawierają ją w związku z wykonywaną działalnością.
    Zgodnie z art. 2 pkt 1 cyt. ustawy:
      Przepisy ustawy stosuje się do transakcji handlowych, których wyłącznymi stronami
      są przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo
      przedsiębiorców (Dz. U. z 2023 r. poz. 221, 641 i 803);
    W tym miejscu należy wskazać, że wierzytelność jest prawem majątkowym, które może
    być przedmiotem obrotu gospodarczego. Instytucja przelewu wierzytelności została
    uregulowana w przepisach art. 509 - 518 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.) - zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”.
    Zgodnie z art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania.
    W myśl art. 509 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w
      szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
    Jak stanowi art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego:

      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis
      szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Na podstawie art. 518 § 1 pkt 3 Kodeksu cywilnego:
      Osoba trzecia, która spłaca wierzyciela, nabywa spłaconą wierzytelność do wysokości
      dokonanej zapłaty jeżeli działa za zgodą dłużnika w celu wstąpienia w prawa
      wierzyciela; zgoda dłużnika powinna być pod nieważnością wyrażona na piśmie.
    Istotą przelewu wierzytelności jest zatem umowa zawierana przez wierzyciela z osobą
    trzecią, na podstawie której osoba ta nabywa od wierzyciela przysługującą mu
    wierzytelność.
    Z analizy wniosku wynika, że Pana klient (poszkodowany w wypadku komunikacyjnym)
    podpisuje umowę cesji wierzytelności z tytułu najmu pojazdu zastępczego. Pełni Pan
    funkcję cesjonariusza, czyli podmiotu nabywającego prawa od poszkodowanego. Na
    podstawie umowy cesji towarzystwo ubezpieczeniowe dokonuje wypłaty odszkodowania
    bezpośrednio na Pana rzecz. Tym samym, stroną umowy najmu pojazdu zastępczego
    staje się Towarzystwo Ubezpieczeniowe, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny lub
    Polskie Biuro Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, tj. podmiot prowadzący działalność i od
    niego dochodzone są prawa do świadczenia pieniężnego wynikającego z wykonanej
    usługi. Podkreślił Pan, że zarówno wierzyciel, jak i dłużnik spełniają wszystkie warunki
    określone w art. 26i ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto,
    wskazał Pan, że wierzytelności, o których mowa we wniosku, zostały zaliczone do
    przychodów należnych i został odprowadzony od nich podatek dochodowy od osób
    fizycznych. Nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przedmiotowe
    wierzytelności nie są wierzytelnościami przedawnionymi. Na dzień złożenia zeznania
    podatkowego wierzytelności nie zostały uregulowane, ani zbyte.
    Mając na uwadze opis stanu faktycznego oraz powyższe przepisy prawa podatkowego
    stwierdzić należy, że skoro, jak Pan doprecyzował, wierzytelności, o których mowa we
    wniosku, zostały zaliczone do przychodów należnych oraz w istocie zarówno wierzyciel,
    jak i dłużnik spełniają warunki, o których mowa w art. 26i ust. 10 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, to może Pan dokonać odliczenia, o którym mowa w
    art. 26i ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile
    wierzytelność ta do dnia złożenia zeznania podatkowego nie została uregulowana lub
    zbyta oraz nie została ona zaliczona do kosztów uzyskania przychodów na podstawie
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w tym poprzez rezerwy
    lub odpisy.
    Należy przy tym pamiętać, że jeżeli wartość zmniejszenia podstawy obliczenia podatku,
    przysługującego na podstawie ust. 1 pkt 1, jest wyższa od tej podstawy, zmniejszenia
    podstawy obliczenia podatku o nieodliczoną wartość dokonuje się w kolejnych latach
    podatkowych, nie dłużej jednak niż przez okres 3 lat, licząc od końca roku
    podatkowego, za który powstało prawo do zmniejszenia. Zmniejszenia podstawy
    obliczenia podatku w kolejnych latach dokonuje się, jeżeli wierzytelność nie została
    uregulowana lub zbyta.
    Zatem należy zgodzić się z Pana stanowiskiem, że kwoty, które nie zostały opłacone po 90
    dniach od terminu płatności mogą zostać odliczone od podstawy opodatkowania, zgodnie
    z art. 26i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonano wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy
    przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W
    ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    przeprowadzamy postępowania dowodowego, lecz opieramy się jedynie na stanie
    faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi
    domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi
    on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Interpretacja zawiera ocenę Pana stanowiska, które zostało zaprezentowane we
    wniosku. Inne kwestie nie podlegały analizie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.