Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 1061-IPTPB3.4511.431.2016.1.RR
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
Data wydania: 2016-07-27
Teza: Czy kwota dofinansowania z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych do wycieczki dla pracowników i osób uprawnionych, zwolniona będzie z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, jako wartość nieodpłatnie otrzymanego świadczenia?
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika; pracownik; przychód; wycieczka; świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643), Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 20 kwietnia 2016 r. (data wpływu 2 maja 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych dofinansowania z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych pracownikom oraz osobom uprawnionym kosztów wycieczki (pytanie oznaczone we wniosku nr 1) – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 2 maja 2016 r. został złożony wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca planuje zorganizować wycieczkę turystyczno-krajoznawczą dla pracowników i członków ich rodzin, sfinansowaną w części ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (zgodnie z postanowieniami regulaminu i tabelą dopłat). Wyjazd będzie miał charakter otwarty i dobrowolny. Po zebraniu liczby chętnych, koszt ogólny wycieczki zostanie podzielony przez liczbę uczestników, a odpłatność zostanie ustalona zgodnie z obowiązującym u Wnioskodawcy kryterium socjalnym. Celem wycieczki będzie integracja pracowników i polepszenie atmosfery w pracy. Brak uczestnictwa w wycieczce integracyjnej nie wiąże się z konsekwencjami pracowniczymi. Wycieczka będzie mogła być zorganizowana w następujący sposób: Wnioskodawca zakupi wycieczkę w firmie turystycznej (firma zorganizuje noclegi, wyżywienie, przejazd oraz program turystyczno-rekreacyjny), albo Wnioskodawca sam zakupi usługi związane z przejazdem, noclegami, wyżywieniem itp. od podmiotów trzecich, dostanie za to faktury. Cena na poszczególnych fakturach skalkulowana będzie w formie ryczałtowej.

Wnioskodawca zamierza zorganizować imprezę integracyjną dla pracowników w postaci: spotkania integracyjnego w lokalu gastronomicznym, spotkania integracyjnego wewnątrz firmy, wyjazdowej imprezy integracyjnej połączonej z noclegiem i wyżywieniem. Organizując imprezę w lokalu gastronomicznym Wnioskodawca kupuje usługę gastronomiczną, przejazd, ewentualny nocleg itp. Wnioskodawca dostaje za to faktury od poszczególnych dostawców. Cena na fakturach skalkulowana jest w formie ryczałtowej. Organizując imprezę wewnątrz firmy Wnioskodawca kupuje artykuły spożywcze bądź usługę gastronomiczną (catering), dostaje za poszczególne usługi faktury. Faktury za usługę gastronomiczną są wystawiane ryczałtowo w jednej kwocie, natomiast faktury za zakupione artykuły spożywcze zawierają wyszczególnienie artykułów które zostały zakupione. Koszt imprezy zostanie w części sfinansowany z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Koszt jednostkowy da się ustalić poprzez podzielenie sumy za imprezę integracyjną przez liczbę uczestników.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy kwota dofinansowania z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych do wycieczki dla pracowników i osób uprawnionych, zwolniona będzie z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, jako wartość nieodpłatnie otrzymanego świadczenia?
2.  Czy kwota dofinansowania z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych do imprezy integracyjnej dla pracowników, zwolniona będzie z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, jako wartość nieodpłatnie otrzymanego świadczenia?

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie oznaczone we wniosku nr 1. Natomiast w pozostałym zakresie wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.

Zdaniem Wnioskodawcy, dofinansowanie przez Wnioskodawcę wycieczki turystyczno- -krajoznawczej dla uprawnionych ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych nie spowoduje powstania po stronie uprawnionych przychodu podlegającego opodatkowaniu.

Wnioskodawca nie będzie zaliczał powstającego po stronie pracownika przychodu do „innych nieodpłatnych świadczeń” w rozumieniu art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ponieważ:

1.  jest to świadczenie skierowane do wszystkich pracowników i nie ma podstaw, aby przypisać konkretnemu pracownikowi wymierną korzyść,
2.  sama deklaracja chęci wzięcia udziału przez pracownika w wycieczce czy udział nie jest jednoznaczne z tym, że skorzysta on ze wszelkich dostępnych produktów i usług w trakcie wyjazdu,
3.  po stronie pracownika nie pojawia się korzyść w postaci zaoszczędzonego wydatku, ponieważ pracownik nie musiałby go ponieść, gdyby nie został zaproszony do udziału w wycieczce przez Wnioskodawcę.

Zdaniem Wnioskodawcy, otrzymanie nieodpłatnego świadczenia musi dotyczyć konkretnego pracownika a nie zbioru osób. Wnioskodawca z tytułu udziału w wycieczce nie potrąci zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Ponadto zdaniem Wnioskodawcy, zorganizowanie spotkania integracyjnego, nie będzie generować po stronie pracowników powstania przychodu, gdyż nie wystąpi przysporzenie majątkowe ani korzyść w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika gdy korzyść jest wymierna i przypisana konkretnemu pracownikowi. Planowane spotkanie integracyjne będzie miało charakter ogólnodostępny i dobrowolny dla wszystkich uprawnionych. Pracodawca z tytułu udziału pracowników w spotkaniu integracyjnym nie potrąci zaliczki za podatek dochodowy od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca dokonał w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty, niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Stosownie do art. 12 ust. 3 powyższej ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.

W świetle art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w przypadku, gdy podstawą wypłaty świadczenia jest zawarta z pracownikiem przez zakład pracy umowa o pracę, to wypłacone należności stanowią przychód ze stosunku pracy. Przepis ten do przychodów ze stosunku pracy zaliczył nie tylko pieniądze, ale również wartość otrzymanych świadczeń w naturze, czy nieodpłatnych świadczeń poniesionych na rzecz pracownika.

Zgodnie z art. 11 ust 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 25b i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Według art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1.  jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców;
2.  jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
3.  jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;
4.  w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Wobec niezdefiniowania w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych pojęcia „nieodpłatne świadczenie” zasadne jest odwołanie się do znaczenia tego pojęcia ukształtowanego w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – generalnie – jest każde zdarzenie prawne i zjawisko gospodarcze, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Przysporzenie to może polegać na zwiększeniu majątku (aktywów) bądź uniknięciu jego pomniejszenia (zaoszczędzenie wydatków).

Z powodu niejednolitości stanowisk sądowych dotyczących kwestii „nieodpłatnego świadczenia”, zasadniczego znaczenia nabrał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r., poz. 947), w którym Trybunał Konstytucyjny ustalił, jakie kryteria statuują nieodpłatne świadczenie do zakwalifikowania go jako przychodu pracownika z tytułu stosunku pracy. Podstawowym kryterium, które powinno być stosowane przy ustalaniu, czy dane świadczenie nieodpłatne pracodawcy stanowiło przychód ze stosunku pracy, jest wystąpienie po stronie pracownika przysporzenia, czy to w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej, czy to w postaci również wymiernego zaoszczędzenia wydatku. Należy też pokreślić, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego, z pominięciem okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych.

Wobec tego, przyjęcie oceny uznającej konkretne świadczenie ze strony pracodawcy za przychód pracownika ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, winno opierać się na przesłankach wynikających z ww. przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które Trybunał Konstytucyjny w powołanym powyżej wyroku uznał za zgodne z Konstytucją i przedstawił ich interpretację.

Należy wskazać, że nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika ze stosunku pracy – gdy świadczenie to powoduje wystąpienie po stronie pracownika przysporzenia: w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej lub w postaci również wymiernego zaoszczędzenia wydatku. Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy zostało spełnione za zgodą pracownika, tj. gdy pracownik skorzystał z niego w pełni dobrowolnie. Zatem pracodawca spełnił określone świadczenie na rzecz pracownika, gdy dysponował uprzednią zgodą pracownika na jego przyjęcie.

Przychód pracownika będzie obejmował nieodpłatne świadczenie, gdy świadczenie to zostanie spełnione w interesie pracownika (a nie w interesie pracodawcy) i przyniesie pracownikowi korzyść w postaci powiększenia jego aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść. W zakresie tego kryterium należy wskazać, że chodzi o realny charakter przysporzenia, jako warunku objęcia nieodpłatnego świadczenia podatkiem dochodowym.

Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy korzyść jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi, tj. nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów. Wartość takiego świadczenia ustala się według cen zakupu. Cena zakupu stanowi w regulacji art. 11 ust. 2a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych punkt odniesienia do ustalenia wartości nieodpłatnego świadczenia.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca planuje zorganizować wycieczkę turystyczno-krajoznawczą dla pracowników i członków ich rodzin, sfinansowaną w części ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Wyjazd będzie miał charakter otwarty i dobrowolny. Po zebraniu liczby chętnych, koszt ogólny wycieczki zostanie podzielony przez liczbę uczestników, a odpłatność zostanie ustalona zgodnie z obowiązującym u Wnioskodawcy kryterium socjalnym. Celem wycieczki będzie integracja pracowników i polepszenie atmosfery w pracy.

W sytuacji gdy nieodpłatne świadczenie częściowo sfinansowane przez pracodawcę w postaci zorganizowania lub zakupu wycieczki dla pracowników oraz członków ich rodzin, nie powoduje wystąpienia po stronie pracownika przysporzenia w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej czy to w postaci również wymiernego zaoszczędzenia wydatku, to wówczas nie można mówić o przychodzie z tytułu nieodpłatnego świadczenia.

Mając na uwadze przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe, cytowane wyżej przepisy prawa podatkowego oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 uznać należy, że jeśli Wnioskodawca zorganizuje lub zakupi dla pracowników oraz członków ich rodzin wycieczkę, której koszt będzie w części sfinansowany ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, to nie wystąpi przychód pracownika ze stosunku pracy na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ww. ustawy.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Końcowo wskazać należy, że zakres żądania Wnioskodawcy wyznaczają:

*   zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku o indywidualną interpretację prawa podatkowego,

*   stan prawny (przepisy prawa) wskazany przez Wnioskodawcę oraz

*   zagadnienie prawne, które ma być przedmiotem interpretacji, a które wskazuje pytanie Wnioskodawcy w kontekście Jego wątpliwości interpretacyjnych w odniesieniu do przepisów prawa podatkowego oraz własne stanowisko Wnioskodawcy.

Jednocześnie Organ zauważa, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa jest sam przepis prawa. Jeżeli zatem przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe będzie różniło się od zdarzenia, które wystąpi w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego zdarzenia.

Wnioskodawca dokonał w dniu 20 kwietnia 2016 r. wpłaty w kwocie 160 zł na rachunek bankowy Izby Skarbowej w Łodzi tytułem opłaty od wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W związku z wydaniem interpretacji indywidualnych w zakresie 2 zdarzeń przyszłych, należna opłata wynosi 80 zł. Wobec powyższego nienależna opłata w wysokości 80 zł zostanie zwrócona na rachunek bankowy wskazany w części F., w poz. 79 wniosku ORD-IN, stosownie do art. 14f § 2a ustawy Ordynacja podatkowa.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ….., po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.