Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP1/4512-358/15/DM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2015-06-09
Teza: Uznanie, że w ramach zawartej umowy mającej na celu poprawę własnych przepływów pieniężnych, Wnioskodawca nie będzie realizował świadczeń podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Słowa kluczowe: opodatkowanie; sekurytyzacja; usługi-usługi finansowe; wierzytelność
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 26 marca 2015 r. (data wpływu 30 marca 2015 r.), uzupełnionym w dniu 20 kwietnia 2015 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania, że w ramach zawartej umowy mającej na celu poprawę własnych przepływów pieniężnych, Wnioskodawca nie będzie realizował świadczeń podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 30 marca 2015 r. został złożony wniosek uzupełniony w dniu 20 kwietnia 2015r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania, że w ramach zawartej umowy mającej na celu poprawę własnych przepływów pieniężnych, Wnioskodawca nie będzie realizował świadczeń podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W złożonym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca – spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Polsce jest czynnym podatnikiem VAT oraz podatnikiem podatku dochodowego na podstawie ustawy o CIT. Wnioskodawca prowadzi działalność m.in. w zakresie produkcji betonu towarowego.

Wnioskodawca pragnie poprawić swoją płynność finansową oraz wyzbyć się ryzyka z tytułu niewypłacalności kontrahentów. Konsekwentnie, Wnioskodawca postanowił zawrzeć umowę pozwalającą na poprawę przepływów pieniężnych (dalej umowa). Drugą stroną umowy jest powiązana z Wnioskodawcą spółka akcyjna z siedzibą w Polsce (dalej: subpartycypant) będąca czynnym podatnikiem VAT oraz podatnikiem podatku dochodowego na podstawie ustawy o CIT.

Umowa między Wnioskodawcą i subpartycypantem będzie miała charakter umowy nienazwanej. Jej charakter prawny jest podobny do umowy subpartycypacji stosowanej w sektorze bankowym przez instytucje wyspecjalizowane w sekurytyzacji. Subpartycypacja, co do zasady, jest umową, na mocy której inicjator przekazuje do innego podmiotu prawo do świadczeń, jakie wynikają z zawartych umów/posiadanych wierzytelności. Na podmiot przejmujący - subpartycypanta, natomiast przechodzi ryzyko braku uregulowania wierzytelności, jednakże w dalszym ciągu wierzytelność pozostaje w majątku inicjatora subpartycypacji (nie dochodzi do cesji wierzytelności).

Przedmiotem umowy jest określony strumień przepływów pieniężnych wynikający z zawartych przez Wnioskodawcę kontraktów, na podstawie których oczekuje w przyszłości płatności. W ocenie Wnioskodawcy, przyszłe wpływy należy uznać za stabilne oraz nieobarczone wysokim ryzykiem nieściągalności.

Na podstawie umowy Wnioskodawca zobowiązał się do przekazywania subpartycypantowi przyszłych wpływów pieniężnych z określonego przez strony źródła, w tym wypadku z określonych kontraktów, w zamian za co w chwili zawarcia umowy Wnioskodawca otrzymał płatność inicjalną od subpartycypanta. Na mocy umowy nie nastąpiło przeniesienie na rzecz subpartycypanta żadnych praw do wierzytelności objętych umową (dalej: wierzytelności). Wnioskodawca pozostaje podmiotem wyłącznie uprawnionym z tytułu wierzytelności zgodnie z umowami lub innymi dokumentami, na podstawie których powstały wierzytelności, jak również podmiotem uprawnionym do prowadzenia we własnym imieniu i na własny rachunek działań mających na celu dochodzenie od osób trzecich roszczeń związanych z wierzytelnościami oraz działań windykacyjnych oraz do ewentualnej realizacji zabezpieczeń koniecznych w celu zaspokojenia Wnioskodawcy. Jednakże, Wnioskodawca dochowa należytej staranności w dochodzeniu tych wierzytelności, w szczególności, będzie podejmować takie same działania, jak w stosunku do pozostałych wierzytelności mu przysługujących.

Z umowy wynika zobowiązanie do zapłaty przez Wnioskodawcę określonych kwot – odpowiadających, co do zasady, wartości wpływów z kontraktów – w zamian za zobowiązanie do zapłaty przez subpartycypanta z góry określonej kwoty pieniężnej odpowiadającej sumie wartości nominalnych wierzytelności pomniejszonych o dyskonto. Płatność za konkretną wierzytelność (wartość wierzytelności pomniejszona o dyskonto) została określona w umowie odrębnie dla poszczególnych wierzytelności Wnioskodawcy względem kontrahentów objętych umową. W chwili zawarcia umowy subpartycypant wypłacił Wnioskodawcy sumę płatności przyporządkowanych do wierzytelności objętych umową.

Jednocześnie, na podstawie umowy ryzyko niewypłacalności dłużnika Wnioskodawcy przechodzi na subpartycypanta, tj. subpartycypant będzie się mógł domagać od Wnioskodawcy zaspokojenia z tytułu zawartej umowy wyłącznie ze środków faktycznie otrzymanych przez Wnioskodawcę z tytułu wierzytelności (wydzielony strumień pieniężny Wnioskodawcy). Subpartycypant nie będzie mógł żądać od Wnioskodawcy, aby spłacił on pozostałą część należności z innego źródła. Subpartycypant dokona tylko jednej płatności na rzecz Wnioskodawcy, z góry za cały okres umowy. Wnioskodawca zobowiąże się do przekazywania otrzymanych świadczeń z tytułu określonych w umowie wierzytelności na rzecz subpartycypanta w terminie określonym przez obie strony w umowie. Wskazane w umowie okresy rozliczeniowe będą nie dłuższe niż 12 miesięcy.

Wierzytelności objęte umową stanowią kwoty netto należności Wnioskodawcy od kontrahentów. Konsekwentnie, w przypadku uregulowania przez kontrahenta należności w części, Wnioskodawca w pierwszej kolejności uprawniony będzie do zaliczenia otrzymanej kwoty na poczet należnego VAT z tytułu czynności opodatkowanej VAT, względem której powstał obowiązek podatkowy oraz w związku z którą Wnioskodawcy należna jest wierzytelność, do wysokości kwoty podatku należnego z tego tytułu oraz zobowiązany będzie do przekazania pozostałej części otrzymanego świadczenia subpartycypantowi.

W konsekwencji zawarcia umowy Wnioskodawca zrealizuje cel w postaci poprawy własnych przepływów pieniężnych – w momencie zawarcia umowy otrzyma dostęp do gotówki, będącej ekwiwalentem przyszłych wpływów z Wierzytelności. Jednocześnie subpartycypantowi udzielone zostanie prawo do uzyskania w przyszłości określonych kwot po otrzymaniu przez Wnioskodawcę spłat wierzytelności z uwzględnieniem przejścia na subpartycypanta ryzyka ich nieściągalności. Z powyższego względu w ramach umowy Wnioskodawca będzie obowiązany również do informowania subpartycypanta o terminowości dokonywania spłat z objętych umową wierzytelności, a także do dochodzenia należności z tego tytułu z najwyższą starannością oraz umożliwienia realizacji prawa wglądu do dokumentacji handlowej w tym zakresie przez subpartycypanta.

Wnioskodawca wskazał, że przy wyborze modelu współpracy w ramach grupy rozważano także możliwość zawarcia umowy cesji wierzytelności lub umowy pożyczki. Niemniej jednak, ostatecznie zdecydowano się na model oparty na subpartycypacji z powodów przedstawionych poniżej.

Zawarcie umowy cesji wierzytelności pozwoliłoby Wnioskodawcy na wyzbycie się ze swojego majątku wierzytelności oraz otrzymanie zapłaty ceny za zbywaną wierzytelność, jednak ze względu na ograniczenia prawne związane z obrotem wierzytelnościami, cesja wierzytelności byłaby trudna do wdrożenia (konieczne byłoby np. uzyskanie zgody dłużnika na przelew wierzytelności), a także stwarzałaby pewne ryzyka prawne dla Wnioskodawcy.

W przypadku zawarcia umowy pożyczki pieniężnej niewątpliwie Wnioskodawca pozyskałby środki pieniężne oraz poprawił własną płynność finansową. Jednakże, w przypadku zawarcia umowy pożyczki Wnioskodawca nadal ponosiłby ryzyko niewypłacalności swoich kontrahentów.

Na tle powyżej przedstawionego zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca pragnie potwierdzić sposób rozliczania umowy na gruncie ustawy o VAT.

Niezależnie od powyższego pytania Wnioskodawca zaznaczył, że w odrębnych wnioskach o wydanie interpretacji indywidualnych dotyczących skutków zawartej umowy zaadresował pytania w zakresie rozpoznawalności przychodów i kosztów na gruncie ustawy o CIT oraz prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego w związku z nabyciem usług od subpartycypanta.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w ramach umowy Wnioskodawca będzie świadczyć czynności podlegające opodatkowaniu VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, w ramach umowy Wnioskodawca nie będzie świadczyć czynności podlegających opodatkowaniu VAT. Przywołując brzmienie art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, Wnioskodawca wskazał, że przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie się podatnika – niebędące dostawą towarów – na rzecz innego podmiotu. W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca zawarł z subpartycypantem umowę opartą o umowę subpartycypacji stosowaną w sektorze bankowym przez instytucje wyspecjalizowane w sekurytyzacji. Umowa subpartycypacji sensu stricte dotyczy tylko sektora finansowego, a więc umowa między Wnioskodawcą i subpartycypantem ma charakter umowy nienazwanej.

W ocenie Wnioskodawcy, nie ulega wątpliwości, że na gruncie umowy usługę opodatkowaną VAT będzie świadczyć subpartycypant na rzecz Wnioskodawcy. Za wykonane usługi subpartycypant otrzyma wynagrodzenie (marżę), które ma bezpośredni związek ze świadczoną przez niego usługą polegającą na umożliwieniu korzystania przez Wnioskodawcę z przekazanych przez subpartycypanta środków pieniężnych. To subpartycypant w związku z realizacją umowy będzie wykazywać obrót w rozumieniu przepisów o VAT.

Powyższa transakcja funkcjonuje jako umowa przyznająca subpartycypantowi prawo do uzyskiwania określonych pożytków z oznaczonych wierzytelności. W konsekwencji, w przypadku zawartej między Wnioskodawcą a subpartycypantem umowy - status wierzyciela, ze wszystkimi wynikającymi stąd konsekwencjami pozostaje niezmiennie przy dotychczasowym wierzycielu (tj. Wnioskodawcy). Przedmiotem transakcji są zaś tylko specyficzne (tj. kreowane umową) uprawnienia do korzyści majątkowych, wynikających z określonych wierzytelności, wraz z którymi przejdzie na subpartycypanta ryzyko niewypłacalności kontrahentów Wnioskodawcy względem wierzytelności objętych umową.

A zatem, zawarta umowa zakłada pozbycie się określonego ryzyka przez Spółkę (tj. ryzyka niewypłacalności kontrahentów z tytułu kontraktów objętych umową), bez konieczności przeniesienia prawa własności do aktywów (wierzytelności), czy wyodrębnienia ich z majątku Wnioskodawcy, ale w zamian za zapłatę na rzecz subpartycypanta marży. Umowa nie przewiduje transferu aktywów, tzn. przeniesienia wszelkich praw do wierzytelności, a jedynie nabycie przez subpartycypanta wszelkich przyszłych wpływów z wierzytelności objętych umową, uzyskanych przez Wnioskodawcę od dnia zawarcia umowy, w zamian za zapłatę przez Wnioskodawcę wynagrodzenia w wysokości wynikającej z umowy.

Mając na uwadze charakterystykę umowy, nie można uznać, że na gruncie umowy dochodzi do świadczenia Wnioskodawcy na rzecz subpartycypanta. Wnioskodawca nie może bowiem świadczyć usługi jedynie poprzez zawarcie umowy, czyli nabycie usługi od subpartycypanta. Konkluzji tej nie zmienia fakt, że dochodzenie własnych należności może wpłynąć na realizację umowy. Każdorazowo bowiem należy określić, czy podatnik VAT zachowując się w określony sposób, wykonuje na rzecz swego kontrahenta określone świadczenie.

Możliwa jest sytuacja, gdzie umowa obejmie tylko część wierzytelności Wnioskodawcy względem konkretnego kontrahenta. Zatem, podejmowanie takich samych działań w celu uzyskania płatności od kontrahenta względem wierzytelności objętych, jak i nieobjętych umową nie wynika z realizacji usługi przez Wnioskodawcę w ramach umowy, tylko podejmowania działań we własnym zakresie w celu uzyskania płatności z tytułu własnych wierzytelności we własnym imieniu i na własną rzecz. W powyższej sytuacji, jeśli Wnioskodawca podejmowałby jakiekolwiek działania w celu uzyskania płatności od kontrahenta z wierzytelności nieobjętych umową z pominięciem dochodzenia płatności względem tego samego kontrahenta w zakresie wierzytelności objętych umową, to mogłaby pogorszyć własną pozycję na rynku poprzez przeświadczenie innych uczestników rynku, że tylko częściowo można się wywiązywać ze zobowiązań względem Wnioskodawcy. W szczególności, dochodzenie własnych wierzytelności przez Wnioskodawcę nie może zostać uznane za usługę ściągania długów (windykacji), gdyż ta ostatnia polega na uwolnieniu wierzyciela od konieczności egzekwowania własnych należności. Na tle umowy nie powinno natomiast budzić wątpliwości, że Wnioskodawca nie podejmowałby czynności w celu windykacji wierzytelności subpartycypanta, tylko własnych (na własną rzecz i we własnym imieniu) – Wnioskodawca podkreślił, że w ramach umowy nie dojdzie do przelewu (cesji) wierzytelności Wnioskodawcy objętych umową względem kontrahentów.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, należy stwierdzić, że w ramach umowy nie będzie realizować żadnego świadczenia.

Odpłatne świadczenie usług może mieć miejsce jeśli istnieje stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. O odpłatności w rozumieniu VAT możemy mówić tylko wówczas, jeśli pomiędzy świadczeniem jednej strony a wynagrodzeniem istnieje bezpośredni związek, polegający na tym, że w zamian za świadczenie jednej strony druga strona jest zobowiązana do zapłaty wynagrodzenia. A contrario, jeśli nie ma bezpośredniej relacji pomiędzy świadczeniem oraz zapłatą, wówczas nie można mówić o odpłatności na gruncie VAT.

Nabywając usługę od subpartycypanta Wnioskodawca działa przede wszystkim na swoją rzecz – w celu poprawy własnej płynności finansowej. O świadczeniu usługi można by zatem mówić, gdyby istniała określona więź prawna, wyrażana np. przez ustalenie konkretnego oraz odrębnego wynagrodzenia w umowie dla Wnioskodawcy od subpartycypanta w zamian za podejmowanie działań w toku realizacji umowy, np. w celu zwiększenia należności subpartycypanta z tytułu strumieni pieniężnych z wierzytelności objętych umową. Takich postanowień nie zawiera natomiast ani umowa ani nie są one wyrażone w innych dokumencie czy ustalone przez Wnioskodawcę oraz subpartycypanta w innym trybie.

Podsumowując, w ramach zawartej umowy (i) nie dochodzi do świadczenia ze strony Wnioskodawcy, (ii) nie ma ustalonego z innym podmiotem wynagrodzenia dla Wnioskodawcy bezpośrednio przyporządkowanego do określonego zachowania, oraz (iii) nie istnieje stosunek prawny (więź prawna) w powyższym zakresie.

Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, w ramach zawartej umowy Wnioskodawca nie będzie świadczyć jakichkolwiek czynności podlegających opodatkowaniu VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 5 ust. 2 ww. ustawy wynika, że czynności określone w ust. 1 podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa.

Z art. 7 ust. 1 cyt. ustawy wynika, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do art. 8 ust. 1 ww. ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Z przywołanych regulacji wynika, że usługą jest każde świadczenie wykonane przez podatnika w ramach działalności, które nie jest dostawą towarów, w tym m.in. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Zatem na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). W przypadku uznania danego świadczenia za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, winien istnieć bezpośredni konsument, beneficjent świadczenia, odnoszący wymierną korzyści.

Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca zamierza poprawić płynność finansową oraz wyzbyć się ryzyka z tytułu niewypłacalności kontrahentów. W tym celu postanowił zawrzeć umowę ze spółką powiązaną będącą czynnym podatnikiem VAT (subpartycypantem). Umowa ta będzie miała charakter umowy nienazwanej, a jej charakter podobny do umowy subpartycypacji stosowanej w sektorze bankowym przez instytucje wyspecjalizowane w sekurytyzacji. Przedmiotem umowy będzie określony strumień przepływów pieniężnych wynikający z zawartych przez Wnioskodawcę kontraktów, na podstawie których oczekuje w przyszłości płatności. Przyszłe wpływy należy uznać za stabilne oraz nieobarczone wysokim ryzykiem nieściągalności. W zamian, w chwili zawarcia umowy, Wnioskodawca otrzyma płatność inicjalną od subpartycypanta. Na mocy umowy nie nastąpi przeniesienie na rzecz subpartycypanta żadnych praw do wierzytelności objętych umową. Płatność za konkretną wierzytelność została określona w umowie odrębnie dla poszczególnych wierzytelności. Na podstawie umowy ryzyko niewypłacalności dłużnika Wnioskodawcy przechodzi na subpartycypanta, tj. subpartycypant będzie się mógł domagać od Wnioskodawcy zaspokojenia z tytułu zawartej umowy wyłącznie ze środków faktycznie otrzymanych przez Wnioskodawcę z tytułu Wierzytelności (wydzielony strumień pieniężny Wnioskodawcy). Subpartycypant nie będzie mógł żądać od Wnioskodawcy, aby spłacił pozostałą część należności z innego źródła. Subpartycypant dokona tylko jednej płatności na rzecz Wnioskodawcy, z góry za cały okres umowy. Wnioskodawca zobowiąże się do przekazywania otrzymanych świadczeń z tytułu określonych w umowie wierzytelności na rzecz subpartycypanta w terminie określonym w umowie, nie dłuższym niż 12 miesięcy. W konsekwencji zawarcia umowy Wnioskodawca zrealizuje cel w postaci poprawy własnych przepływów pieniężnych.

Wyjaśnić należy, że wierzytelność jest prawem majątkowym, które może być przedmiotem obrotu gospodarczego. Instytucja przelewu wierzytelności została uregulowana przepisami art. 509-517 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 509 § 1 wyżej cytowanej ustawy wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba, że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. W myśl § 2 cytowanego artykułu wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa (\`(...)\`). Przeniesienie wierzytelności z majątku dotychczasowego wierzyciela do majątku nabywcy wierzytelności następuje – w myśl art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego – na podstawie umowy sprzedaży, zamiany, darowizny lub innej umowy zobowiązującej do przeniesienia wierzytelności, jest skutkiem rozporządzania tą wierzytelnością przez dotychczasowego wierzyciela i stanowi wykonanie przez niego przysługującego mu prawa własności.

Istotą przelewu wierzytelności jest zatem umowa zawierana przez wierzyciela z osobą trzecią, na mocy której osoba ta nabywa od wierzyciela przysługującą mu wierzytelność. W wyniku przelewu wierzytelności prawa przysługujące dotychczasowemu wierzycielowi przechodzą na nabywcę wierzytelności, przy czym sam stosunek zobowiązaniowy nie ulega zmianie.

Z kolei w ramach umowy o subpartycypację nie dochodzi do przeniesienia wierzytelności, która pozostaje nadal w majątku inicjatora. Stroną umowy określanej jako umowa o subpatycypację może być wyłącznie fundusz sekurytyzacyjny lub towarzystwo funduszy inwestycyjnych tworzące fundusz sekurytyzacyjny. Ustawa z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 157), definiując umowę o subpartycypację, w art. 183 ust. 4, stwierdza, że treścią umowy o przekazywanie funduszowi wszystkich świadczeń otrzymywanych przez inicjatora sekurytyzacji lub uprawnionego z sekurytyzowanych wierzytelności z określonej puli wierzytelności lub z określonych wierzytelności (umowa o subpartycypację) jest zobowiązanie tych podmiotów do przekazywania funduszowi pożytków z sekurytyzowanych wierzytelności w całości, kwot głównych z sekurytyzowanych wierzytelności, kwot uzyskanych z tytułu realizacji zabezpieczeń sekurytyzowanych wierzytelności - w przypadku gdy zaspokojenie się inicjatora sekurytyzacji lub uprawnionego z sekurytyzowanych wierzytelności nastąpiło przez realizację zabezpieczeń.

Na podstawie umowy o subpartycypację nie dochodzi zatem do przelania jakichkolwiek praw. Inicjator subpartycypacji zamiast dokonywania przelewu wierzytelności, zobowiązuje się przekazywać kontrahentowi wszelkie wpływy z wierzytelności określonych w umowie subpartycypacji w zamian za zobowiązanie do zapłaty z góry określonej ceny przez drugą stronę umowy.

Biorąc pod uwagę przepisy ustawy o podatku od towarów i usług w okolicznościach niniejszej sprawy uznać należy, że mocą zawartej umowy mającej „charakter umowy nienazwanej”, podobnej „do umowy subpartycypacji stosownej w sektorze bankowym” kontrahent (subpartycypant) wyświadczy na rzecz Wnioskodawcy usługę, polegającą na zapewnieniu mu środków finansowych jeszcze przez terminem wymagalności wierzytelności własnych z tytułu zawartych przez Wnioskodawcę kontraktów, w zamian za co „otrzyma wynagrodzenie (marżę), które ma bezpośredni związek ze świadczoną przez niego usługą polegającą na umożliwieniu korzystania przez Wnioskodawcę z przekazanych przez subpartycypanta środków pieniężnych”. Zatem to subpartycypant wykona czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, o których mowa w art. 8 ust. 1 w zw. z art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług.

Tym samym za prawidłowe należy uznać stanowisko wyrażone we wniosku, zgodnie z którym w ramach zawartej umowy mającej na celu poprawę własnych przepływów pieniężnych, Wnioskodawca nie będzie realizował świadczeń podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Jednocześnie należy zauważyć, że mając na uwadze, że Spółka jest stroną wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług zaznacza się, że interpretacja nie wywołuje skutków prawnych dla kontrahenta (subpartycypanta), który chcąc uzyskać interpretację indywidualną powinien wystąpić z odrębnym wnioskiem o jej udzielenie. W konsekwencji regulacje zawarte w art. 14k-14n ustawy Ordynacja podatkowa nie będą miały zastosowania dla tego podmiotu.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, 87-100 Toruń, ul. Św. Jakuba 20.