Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/1/415-53/10/ESZ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2010-04-12
Teza: Sposób ustalenia wartości początkowej zakupionego środka trwałego (samochodu) za określoną na fakturze cenę.
Słowa kluczowe: amortyzacja; cena-cena nabycia; samochód-samochód osobowy; wartość-wartość początkowa-wartość początkowa środka trwałego; środek-środek trwały
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 31 grudnia 2009 r. (data wpływu do tut. Biura 20 stycznia 2010r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie:

*   ustalenia wartości początkowej zakupionego środka trwałego (samochodu osobowego) wg ceny nabycia - **jest prawidłowe,**
*   uwzględnienia w cenie nabycia wydatków związanych z zakupem dodatkowego wyposażenia do ww. samochodu i jego montażem – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 20 stycznia 2010r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu określenia wartości początkowej zakupionego środka trwałego (samochodu osobowego).

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

W dniu 04 września 2009r. Wnioskodawca rozpoczął działalność gospodarczą - świadczenia doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania. Do wykonywania działalności niezbędny jest samochód, którym dojeżdża do klientów. W związku z tym do swojej działalności wniósł samochód w cenie nabycia na podstawie faktury z dnia 15 lutego 2002r. – na wartość brutto 56.780 zł oraz na podstawie faktury z dnia 20 lutego 2002r. na wartość 1.185 zł. W związku z tym przyjęta wartość początkowa samochodu, która będzie podstawą amortyzacji wynosi 57.965 zł. Do wniosku Wnioskodawca załączył powołane w treści wniosku faktury, z których wynika, iż faktura z dnia 15 lutego 2002r. dotyczy zakupu samochodu osobowego. Natomiast faktura z dnia 20 lutego 2002r. dotyczy zakupu alarmu, jego montażu oraz zakupu dywaników.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy wartość początkowa samochodu wniesionego do działalności gospodarczej ustala się na podstawie dokumentów zakupu, czy na podstawie wartości rynkowej aktualnej na dzień wniesienia?

Zdaniem Wnioskodawcy, za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem, naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania. A w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszona o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony, albo zwrot różnicy podatku

w rozumieniu ustawy od towarów i usług. Tak więc wartością początkową nabytego w drodze kupna samochodu osobowego, który będzie u podatnika środkiem trwałym, jest jego cena nabycia. Podatnik powinien więc określić wartość początkową samochodu osobowego w cenie nabycia określonej w fakturach za 2002r. W związku z tym przyjęta wartość początkowa samochodu, która będzie podstawą amortyzacji, wynosi 57.965 zł.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ww. ustawy.

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż grunty lub prawo wieczystego użytkowania gruntów, środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części.

Kosztem uzyskania przychodów, stosownie do art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, są natomiast odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Ograniczenie kwotowe odpisów amortyzacyjnych od samochodu osobowego wprowadza przepis art. 23 ust. 1 pkt 4) ww. ustawy, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej równowartość 20.000 euro przeliczonej na złote według kursu średniego euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia przekazania samochodu do używania.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 ww. ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

\-o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Podstawą dokonywania odpisów amortyzacyjnych jest wartość początkowa środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych.

Stosownie do art. 22g ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych z uwzględnieniem ust. 2-18 uważa się w razie nabycia w drodze kupna cenę nabycia.

Zgodnie z art. 22g ust. 3 ww. ustawy, za cenę nabycia, uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.

Natomiast zgodnie z zapisem art. 22g ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli nie można ustalić ceny nabycia środków trwałych lub ich części nabytych przez podatników przed dniem założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu, o których mowa w art. 22n, wartość początkową tych środków przyjmuje się w wysokości wynikającej z wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia ich zużycia.

Powyższy przepis przewiduje wprawdzie możliwość ustalenia wartości początkowej nabytego w drodze kupna środka trwałego na podstawie wyceny dokonanej przez podatnika, ale tylko w przypadku, gdy nie można ustalić jego ceny nabycia.

Jak wynika z treści złożonego wniosku, samochód osobowy nabyty został za określoną na fakturze cenę. W przedmiotowej sprawie nie mamy więc do czynienia z sytuacją, w której ustalenie ceny nabycia środka trwałego nie jest możliwe, gdyż cena zakupu powyższego środka trwałego jest wartością znaną.

Mając na względzie powołane wyżej przepisy oraz przedstawiony stan faktyczny należy stwierdzić, iż wartość początkową nabytego w drodze kupna samochodu osobowego, zgodnie z generalną zasadą określoną w art. 22g ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, stanowi jego cena nabycia, w rozumieniu art. 22g ust. 3 ww. ustawy.

Przy czym, jeżeli (zgodnie z odrębnymi przepisami) podatek od towarów i usług wynikający z faktury VAT potwierdzającej nabycie przedmiotowego samochodu nie stanowił dla Wnioskodawcy podatku naliczonego, albo nie przysługiwało mu prawo do obniżenia kwoty należnego podatku o podatek naliczony, bądź też zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, wówczas ceny nabycia środka trwałego nie pomniejsza się o ten podatek. W takiej sytuacji ceną nabycia będzie wartość brutto zakupionego środka trwałego, wykazana w fakturze dokumentującej ten zakup. W przypadku gdy jednak takie prawo przysługuje Wnioskodawcy, to podatek ten pomniejsza cenę nabycia środka trwałego i wówczas ceną nabycia będzie wartość netto tego środka trwałego.

W tym zakresie stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe.

Jednocześnie, mając na względzie ww. przepisy, stwierdzić należy, iż do wartości początkowej zakupionego środka trwałego nie można zaliczyć wydatków, udokumentowanych fakturą z dnia 20 lutego 2002r. związanych z zakupem dodatkowego wyposażenia samochodu oraz jego montażem. Zauważyć bowiem należy, iż ustalenie w 2009 r. wartości początkowej wskazanego we wniosku samochodu osobowego wg jego ceny nabycia z 2002r., stwierdzonej wystawioną w tym roku fakturą VAT jest sytuacją szczególną, skutkującą możliwością dokonywania odpisów amortyzacyjnych od znacznie wyższej wartości początkowej tego środka trwałego niż wynosi jego obecna wartość rynkowa. Uwzględnienie w tej wartości wydatków poniesionych przez Wnioskodawcę na nabycie ww. dodatkowego wyposażenia samochodu, wskazywałoby na konieczność uwzględnienia również wszystkich tego typu wydatków poniesionych w latach 2002-2009 (w okresie po nabyciu samochodu a przed jego oddaniem do użytkowania), co z oczywistych względów uznać należy za absurdalne. Skoro Wnioskodawca zdecydował się ustalić wartość początkową przedmiotowego samochodu w cenie jego nabycia z 2002 r., a więc jak wskazano w wartości znacznie wyższej niż jego obecna wartość rynkowa, to nie może on w wartości tej uwzględniać wydatków poniesionych po jego nabyciu. Oznaczałoby to bowiem, konieczność uwzględnienia także innych „czynników i przesłanek” wpływających w ww. okresie na wartość początkową przedmiotowego środka trwałego (samochodu), tj. zwłaszcza uwzględnienia utraty jego wartości.

W tym zakresie stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Nadmienić należy również, iż Wnioskodawca do wniosku dołączył plik dokumentów. Wprawdzie, co do zasady wydając interpretacje w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów, nie przeprowadza postępowania dowodowego w związku z czym nie jest obowiązany, ani uprawniony do ich oceny; jest związany wyłącznie opisem stanu przedstawionym przez wnioskodawcę i jego stanowiskiem.

Zważywszy jednak na fakt powołania tych dokumentów przez Wnioskodawcę w poz. 54 wniosku i brak informacji niezbędnych do merytorycznego rozpatrzenia wniesionego wniosku, tut. Organ wykorzystał w niezbędnym zakresie informacje wynikające z tych dokumentów.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.