Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-1.4011.429.2025.2.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-29
Teza: Skutki podatkowe planowanego zawarcia ugody z bankiem
oraz wypłaty kwoty z tego tytułu.
Słowa kluczowe: koszt-zwrot kosztów
kredyt-kredyt hipoteczny
kredyt-kredyt mieszkaniowy
ugody
umorzenie
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ordynacja podatkowa-Dział III Zobowiązania podatkowe-
Rozdział 1 Powstawanie zobowiąznia podatkowego-
Zaniechanie poboru podatku
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25-pkt 1

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawcy, Pan A.A oraz Pani B.A (matka Wnioskodawcy A.A) zawarli z X. z siedzibą w
    (...) (obecnie Bank Y z siedzibą w (...), dalej również „Bank”) w dniu (...) 2006 r. Umowę Nr
    (...) o kredyt zabezpieczony hipoteką kaucyjną (dalej „Umowa”). Kredyt ten, indeksowany w
    walucie obcej (CHF), w wysokości 502.171,97 PLN został zaciągnięty celem finansowanie
    części budowy lokalu mieszkalnego przez dewelopera, położonego w A przy ul. B1 (w
    umowie kredytu dokonano oznaczenia deweloperskiego, jest to nieruchomość przy ul. C1,
    w której Wnioskodawca A.A mieszka). Pani B.A została stroną Umowy w celu uzupełnienia
    zdolności kredytowej Wnioskodawcy.
    Nieruchomość kredytowana była wykorzystywana przez Wnioskodawcę A.A w celu
    zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych, co więcej, Wnioskodawca ten dalej
    mieszka w kredytowanej nieruchomości. Cel ten nie miał żadnego związku z działalnością
    gospodarczą, czy zawodową Wnioskodawcy.
    Kredyt został wypłacony w 11 transzach wypłacanych od (...) 2006 r. do (...) 2008 r. w
    kwocie 502.171,97 PLN, wierzytelność została ustalona w momencie wypłaty każdej
    transzy przez Bank w kwocie 220.948,92 CHF.
    Wnioskodawcy nie zaciągali innego kredytu na budowę lokalu mieszkalnego przy ul. C w A
    ani kredyt udzielony na podstawie Umowy nie służył finansowaniu żadnej innej
    nieruchomości.
    W związku z zakwestionowaniem przez Wnioskodawców ważności Umowy wnieśli oni
    pozew do Sądu Okręgowego w (...). Obecnie sprawa toczy się za sygn. akt (...).
    Dnia (...) 2024 r. Sąd Okręgowy w (...) wydał postanowienie o zabezpieczeniu powództwa
    poprzez wstrzymanie obowiązku dokonywania spłat rat kapitałowo-odsetkowych przez
    Wnioskodawcę. Do dnia (...) 2024 r. Wnioskodawca A.A zapłacił z tytułu wykonywania
    umowy kwotę 77.253,84 CHF, które po przeliczeniu na PLN po kursie średnim NBP z
    każdego dnia spłaty wynosi 290.192,37 PLN oraz 219.663,33 PLN, łącznie 509.855,70 PLN,
    to jest kwotę o 7.683,73 PLN większą niż kwota udostępnionego kapitału (502.171,97 PLN).

    Wnioskodawczyni B.A nie dokonywała żadnych spłat rat kapitałowo-odsetkowych w
    związku z zawartą Umową. Wnioskodawczyni nie mieszkała również w kredytowanej
    nieruchomości, mieszkał w niej wyłącznie syn – A.A.
    W związku z negocjacjami dotyczącymi wzajemnych rozliczeń Wnioskodawcy planują
    zawrzeć z Bankiem ugodę (dalej „Ugoda”), która ureguluje kwestię wzajemnych
    wierzytelności wynikających z Umowy. Porozumienie to przewiduje, że:
    · Wnioskodawcy zobowiązują się do wycofania powództwa w sprawie toczącej się przed
      Sądem Okręgowym w (...);
    · Zgodnym zamiarem Stron jest również zaniechanie dochodzenia w przyszłości roszczeń
      w zakresie związanym z postanowieniami dotyczącymi zawarcia i wykonywania
      Umowy w walucie obcej w brzmieniu sprzed zawarcia Ugody;
    · Zamiarem Banku i Kredytobiorcy jest polubowne rozstrzygnięcie sporu dotyczącego
      ważności Umowy lub niedozwolonego charakteru jej postanowień, a tym samym
      uchylenie niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy poprzez przyjęte w
      Ugodzie rozwiązania, jak również zakończenie sporu sądowego, o którym mowa wyżej;
    · Kredytobiorca i Bank oświadczają, że kwota kredytu pozostała do spłaty wynosi
      93.100,92 CHF, na którą to kwotę składają się:
        o kapitał kredytu pozostający do spłaty: 91.609,44 CHF,
        o odsetki umowne od kapitału kredytu: 1.440,48 CHF,
        o pozostałe odsetki, opłaty i koszty: 51,00 CHF.
    · Wartość Aktualnego Zadłużenia w PLN, po przeliczeniu go według średniego kursu CHF
      Narodowego Banku Polskiego opublikowanego w dniu 02.07.2025 r. (data
      sporządzenia projektu ugody, która jeszcze nie została zawarta) w wysokości 4,5540
      PLN/CHF, wynosi łącznie: 423.981,59 PLN;
    Celem dokonania wzajemnych rozliczeń Stron:
    a) Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu i umarza zadłużenie Kredytobiorcy z tytułu Umowy
      w wysokości wskazanej powyżej (93.100,92 CHF, tj. 423.981,59 PLN po przeliczeniu go
      według średniego kursu CHF Narodowego Banku Polskiego opublikowanego w dniu
      02.07.2025 r.);
    b) Bank zobowiązuje się zapłacić na rzecz Kredytobiorcy kwotę 26.800,00 PLN, z czego
      1.000,00 PLN zostanie wypłacone tytułem zwrotu opłaty od pozwu, a 10.800,00 PLN
      zostanie wypłacone tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Kwota zostanie
      wypłacona na konto Wnioskodawcy A.A.
    W Ugodzie nie zostało wskazane, aby zawarta Umowa była nieważna.
    Podsumowując, Ugoda, która będzie zawarta między Wnioskodawcami a Bankiem
    przewiduje, że Bank umorzy zadłużenie Wnioskodawcy wynikające z kredytu w kwocie
    93.100,92 CHF (tj. 423.981,59 PLN po przeliczeniu go według średniego kursu CHF
    Narodowego Banku Polskiego opublikowanego w dniu 02.07.2025 r.) oraz dodatkowo
    wypłaci mu kwotę 26.800,00 PLN. W ocenie Wnioskodawcy, kwota 26.800,00 PLN
    wypłacona przez Bank w ramach zawartej Ugody stanowi zwrot kosztów postępowania
    sądowego oraz zwrot części nadpłaconych przez Wnioskodawcę rat kredytowych
    wynikających z Umowy, której ta Ugoda dotyczy.
    Uzupełnienie
    Wnioskodawcy wskazują, że bankiem, z którym zawarto umowę kredytu, był X. z siedzibą
    w (...) (KRS (...)). W dacie zawarcia umowy podmiot ten prowadził działalność na podstawie
    ustawy Prawo bankowe i podlegał państwowemu nadzorowi właściwego organu, tj.
    Komisji Nadzoru Bankowego (następnie Komisji Nadzoru Finansowego).

    Z dniem (...) 2010 r. X. został przejęty przez Bank Y. z siedzibą w (...) (KRS (...)). Bank Y. jest
    bankiem krajowym działającym na podstawie Prawa bankowego i pozostaje pod bieżącym
    nadzorem Komisji Nadzoru Finansowego.
    Niezależnie od powyższych ustaleń, sam fakt posługiwania się firmą zawierającą wyraz
    „Bank”, zgodnie z art. 3 ustawy Prawo bankowe przesądza, że podmiot może prowadzić
    działalność bankową wyłącznie na podstawie zezwolenia i pod nadzorem właściwego
    organu państwowego. W konsekwencji bezsporne jest, że X., a następnie jego następca
    prawny, Bank Y, wykonywały działalność pod nadzorem i były uprawnione do udzielania
    kredytów.
    Wnioskodawcy wskazują, że zgodnie z umową kredytu Wnioskodawca wraz z Panią B.A
    ponoszą solidarną odpowiedzialność za spłatę kredytu.
    Cel zaciągnięcia kredytu został określony w § 1 ust. 2 Umowy kredytu i brzmi: kredyt
    przeznaczony jest na pokrycie części ceny budowy samodzielnego lokalu mieszkalnego,
    zwanego dalej „Nieruchomością”, (szczegółowo opisanego w § 3 ust. 1), realizowanego
    przez (...). z siedzibą w (...), zwaną dalej „Inwestorem”, który zawarł z Kredytobiorcą umowę
    zobowiązującą Inwestora do wybudowania tego budynku oraz do ustanowienia — po
    zakończeniu budowy — odrębnej własności lokalu mieszkalnego i przeniesienia prawa do
    lokalu na Kredytobiorcę, zwaną dalej „Umową o Budowę”.
    Wnioskodawcy nie są współwłaścicielami kredytowanej nieruchomości. Właścicielem
    nieruchomości jest Pan A.A.
    Kwota 51 CHF wykazana w pozycji „pozostałe odsetki, opłaty i koszty” stanowi w całości
    „opłatę pobraną” przez Bank za wydanie dokumentu przedstawiającego historię operacji
    na kredycie, tj. wypłatę kredytu, kapitalizację opłat, dokonane spłaty oraz informacje o
    zmianach oprocentowania. Opłatę tę doliczono do raty kredytu z dnia 11 marca 2024 r.
    Dokument był niezbędny dla celów postępowania sądowego opisanego we wniosku, w
    szczególności dla uzyskania zabezpieczenia powództwa i uniknięcia dalszych negatywnych
    skutków wykonywania nieważnej umowy kredytu (zabezpieczenie zostało udzielone).
    Umorzenie obejmie zarówno Wnioskodawcę, jak i Panią B.A i spowoduje wygaśnięcie
    zobowiązania wobec banku po stronie każdego ze współkredytobiorców odpowiadających
    solidarnie za dług.
    Kwota wpłaty przez Bank w związku z ugodą nie została wprost określona w treści ugody.
    Z ustaleń poprzedzających przygotowanie projektu ugody wynika jednak, że będzie to
    zwrot części nadpłaconych, ponad wypłacony kapitał, rat kapitałowo-odsetkowych oraz
    zwrot wybranych kosztów sądowych. W szczególności obejmuje ona:
    · częściowy zwrot rat kapitałowo-odsetkowych wpłaconych w wykonaniu spornej umowy
      – 15 000,00 PLN,
    · zwrot opłaty od pozwu – 1 000,00 PLN,
    · zwrot kosztów zastępstwa procesowego – 10 800,00 PLN.
    Zwracana przez Bank kwota została skalkulowana jako suma następujących pozycji:
    · częściowy zwrot rat kapitałowo-odsetkowych uiszczonych w wykonaniu spornej umowy
      – 15 000,00 PLN,
    · zwrot opłaty od pozwu – 1 000,00 PLN,
    · zwrot kosztów zastępstwa procesowego – 10 800,00 PLN.
    Świadczenie to nie stanowi dodatkowego „wyrównania” ponad kwoty uiszczane tytułem
    spłaty kredytu. W części 15 000,00 PLN mieści się w kwotach już wpłaconych na poczet rat;
    pozycje 1 000,00 PLN i 10 800,00 PLN są refundacją poniesionych przez Wnioskodawcę
    kosztów sądowych.

    W wykonaniu umowy Wnioskodawca uiścił 219 663,33 PLN oraz 77 253,84 CHF, co po
    przeliczeniu według kursu średniego NBP z dni spłaty odpowiada 290 192,37 PLN, łącznie
    509 855,70 PLN. W konsekwencji planowana wypłata 26 800,00 PLN będzie niższa od
    łącznej kwoty wpłat o 483 055,70 PLN.
    Wnioskodawcy planują zawrzeć ugodę po uzyskaniu interpretacji indywidualnej, nie
    później niż do 31 grudnia 2025 r. Mając na względzie jak zostało sformułowane pytanie,
    Wnioskodawcy pragną podkreślić, iż ugodę podpisze oboje współkredytobiorców – Pan A.
    A oraz Pani B.A.
    Wnioskodawcom wcześniej nie umarzano żadnych kwot żadnych kredytów, tym samym
    ani Pan A.A, ani Pani B.A nie korzystali z zaniechania poboru podatku przewidzianego w
    rozporządzeniu.
    W piśmie z 22 października 2025 r., wyjaśniając nieścisłości w zakresie opisu dotyczącego
    kwoty, którą bank zapłaci na rzecz Kredytobiorców (15.000 zł), Wnioskodawca
    doprecyzował, że kwoty wypłaconego kredytu oraz dokonanych spłat przedstawione we
    wniosku różnią się od założeń przyjętych przez Bank w treści Ugody. Wyliczenia do
    wniosku zostały sporządzone na podstawie zaświadczeń o spłatach wydanych przez Bank.
    Wnioskodawca nie jest w stanie wskazać przyczyny rozbieżności względem kalkulacji
    ujętych w Ugodzie.
    Zgodnie z założeniami Banku wskazanymi w Ugodzie:
    · Bank wypłacił na rzecz Wnioskodawcy 496.999,96 PLN,
    · Wnioskodawca zapłacił na rzecz Banku 220.033,47 PLN oraz 77.343,84 CHF. Po
      przeliczeniu kwoty zapłaconej w CHF na PLN według kursu średniego NBP z każdego
      dnia spłaty, kwota ta wynosi 308.660,22 PLN.
    Tym samym, zgodnie z założeniami Banku, łączna wartość wpłat dokonanych przez
    Wnioskodawcę w wykonaniu umowy wynosi 528.323,55 PLN. Zapisy Ugody przewidują, że
    podpisując Ugodę Wnioskodawca akceptuje wyliczenia dokonane przez Bank.
    W konsekwencji Wnioskodawca wyjaśnia, że dokonując spłat kredytu, którego dotyczy
    planowana Ugoda, nadpłacił ponad wypłacony kapitał 31.323,59 PLN (różnica pomiędzy
    łącznymi spłatami a kapitałem wypłaconym przez Bank). Jak wskazano we wniosku, w
    ramach rozliczeń stron Bank planuje wypłacić Wnioskodawcy łącznie 26.800,00 PLN. Na tę
    kwotę składają się:
    · 15.000,00 PLN — zwrot części nadpłaty dokonanej ponad kapitał wypłaconego kredytu,
    · 10.800,00 PLN — zwrot kosztów zastępstwa procesowego,
    · 1.000,00 PLN — zwrot opłaty od pozwu.
    Wnioskodawca podkreśla, że kwota zwracana tytułem części nadpłaty ponad kapitał
    (15.000,00 PLN) nie stanowi nawet połowy łącznej nadpłaty (31.323,59 PLN), co ilustruje
    różnicę: 31.323,59 PLN – 15.000,00 PLN = 16.323,59 PLN.
    Mając na uwadze, że we wniosku oraz jego uzupełnieniu posłużono się wyliczeniami
    innymi niż te zawarte w Ugodzie, Wnioskodawca uznaje kalkulacje dokonane przez Bank
    za prawidłowe i za wiążące przyjmuje wyliczenia przedstawione w niniejszej odpowiedzi.
    W świetle powyższego Wnioskodawca podtrzymuje stanowisko, że w odniesieniu do kwoty
    15.000,00 PLN będzie to zwrot części nadpłaconych, ponad wypłacony kapitał, rat
    kapitałowo-odsetkowych, a ponadto nie stanowi ona dodatkowego „wyrównania” ponad
    kwoty uiszczane tytułem spłaty kredytu.

## Pytanie

Czy w związku z zawarciem Ugody pomiędzy Wnioskodawcami a Bankiem Y z siedzibą w
    (...), na mocy której Bank umorzy Wnioskodawcom część zadłużenia z tytułu kredytu
    hipotecznego w kwocie 93.100,92 CHF po przeliczeniu na PLN według średniego kursu

    NBP, oraz wypłaci Wnioskodawcom kwotę 26.800,00 PLN, po stronie Wnioskodawców
    powstaje przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawców, kwota umorzonego długu w wysokości kwocie 93.100,92 CHF
    po przeliczeniu na PLN według średniego kursu NBP, wynikająca z zawartej z Bankiem
    Ugody, nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Wynika to z zastosowania § 1 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11
    marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych
    dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
    mieszkaniowe (t. j. z dnia 23 stycznia 2024 r., Dz.U. z 2024 r., poz. 102). Natomiast środki
    pieniężne wypłacone Wnioskodawcom na mocy Ugody nie stanowią przychodu
    podatkowego w rozumieniu art. 11 ust 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawców:
    Skutki podatkowe w zakresie kwot umorzonych:
    Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz.U. z 2024 r. poz. 102 ze zm. dalej również „Rozporządzenie”).
    Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot
    umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
    przypadku gdy:
    a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a
      w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe
      zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz
    b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej.
    Powyższe zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do umorzonych osobom
    fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i
    zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez
    podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w
    przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
    korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a) inwestycji
    mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww. rozporządzenia.
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że spełnia wszystkie warunki uprawniające do
    zastosowania zaniechania poboru podatku dochodowego, o którym mowa w § 1 ust. 1
    Rozporządzenia Ministra Finansów.
    · Przedmiotem zawartej Ugody jest umowa kredytu zabezpieczonego hipoteką kaucyjną
      podpisana w dniu (...) 2006 r. pomiędzy Wnioskodawcami a X. z siedzibą w (...), obecnie
      Bank Y z siedzibą w (...).
    · Celem zaciągniętego kredytu było wyłącznie nabycie/budowa lokalu mieszkalnego
      położonego przy ul. C w A, w którym Wnioskodawca A.A nieprzerwanie zamieszkuje.
      Zakup tej nieruchomości nie był związany z żadną działalnością gospodarczą ani
      zawodową – służył wyłącznie zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawców
      oraz ich rodziny. W konsekwencji należy przyjąć, że kredyt został przeznaczony na
      realizację jednej inwestycji mieszkaniowej.

    · Wnioskodawca nie korzystał wcześniej z mechanizmu zaniechania poboru podatku
      dochodowego w odniesieniu do jakiejkolwiek innej umorzonej wierzytelności z tytułu
      kredytu mieszkaniowego – nie posiadał bowiem innych kredytów hipotecznych.
    Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawcy wskazują, że – ich zdaniem – nie istnieją
    przeszkody do zastosowania zaniechania poboru podatku dochodowego, o którym mowa
    w § 1 ust. 1 ww. Rozporządzenia.
    Wnioskodawca jednocześnie zaznacza, że kwota umorzenia najprawdopodobniej zostanie
    w przyszłości ponownie przeliczona zgodnie z kursem NBP obowiązującym w dniu
    podpisania ugody. W związku z tym, kwota ta (wyrażona w PLN) może ulec zmianie.
    Zdaniem Wnioskodawcy, nie będzie to jednak miało wpływu na ważność ani skuteczność
    wydanej interpretacji indywidualnej.
    Skutki podatkowe w zakresie kwot wypłaconych:
    Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu
    podlega jedynie taki przychód, który prowadzi do realnego przysporzenia majątkowego
    podatnika. W przypadku zwrotu kapitału, który uprzednio został wpłacony przez
    Wnioskodawcę na mocy umowy kredytowej, nie możemy mówić o uzyskaniu nowego
    dochodu. Środki te mają charakter zwrotu wpłat dokonanych wcześniej, co wyklucza je z
    kategorii przychodu podlegającego opodatkowaniu.
    Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163), opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,
    52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku.
    Z przepisu tego wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie
    natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów nad kosztami ich uzyskania.
    Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei jest
    definiowany przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1 ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art
    14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych
    instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne
    świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem
    jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Z definicji przychodu można wywieść, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) – mają definitywny, a nie zwrotny charakter.
    Natomiast instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia
    1997 r. – Prawo bankowe. Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy, przez umowę
    kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w
    umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca
    zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty
    wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty
    prowizji od udzielonego kredytu.

    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Mając na względzie powyższe, należy wskazać, że kwoty wypłacone Wnioskodawcom
    przez Bank na podstawie zawartej Ugody stanowią wyłącznie zwrot środków pieniężnych
    uprzednio wpłaconych przez Wnioskodawcę w wykonaniu zawartej umowy kredytu
    hipotecznego, oraz kosztów postępowania sądowego. Nie są to środki uzyskane od Banku
    tytułem nowego świadczenia, lecz zwrot nadpłat, które powstały w wyniku niekorzystnych
    dla Wnioskodawcy warunków wykonania umowy kredytowej w jej pierwotnym brzmieniu
    (w szczególności związanych z indeksacją świadczeń do waluty obcej).
    Kwoty te nie powodują zwiększenia majątku Wnioskodawcy — nie dochodzi bowiem do
    definitywnego, bezzwrotnego przysporzenia, które mogłoby być uznane za przychód w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Brakuje
    bowiem istotnej cechy przychodu, jaką jest realny przyrost majątkowy po stronie
    podatnika.
    Wypłata ta stanowi ekwiwalent poniesionych wcześniej kosztów własnych Wnioskodawcy
    — środków, które zostały przez niego wpłacone do Banku w związku ze spłatą rat
    kredytowych. Należy wskazać, że w wykonaniu Umowy Wnioskodawca wpłacił do Banku
    kwotę 509.855,70 PLN. Skoro zatem wypłacona przez Bank kwota mieści się w łącznej
    sumie uprzednich świadczeń spełnionych przez Wnioskodawcę (a więc również nie
    przewyższa otrzymanego od Banku kapitału kredytu), jej otrzymanie nie skutkuje
    uzyskaniem jakiejkolwiek dodatkowej korzyści ekonomicznej.
    W konsekwencji należy uznać, że otrzymana przez Wnioskodawcę kwota nie stanowi
    przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, nie podlega klasyfikacji do źródła
    przychodów wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 9 tej ustawy („inne źródła”), a tym samym –
    nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wypłata ta jest
    neutralna podatkowo.
    Interpretacja organów podatkowych i orzecznictwo
    W interpretacji indywidualnej z dnia 6 marca 2024 r. (sygn. 0112-KDIL2-1.4011.37.2024.2.
    MKA), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że zwrot środków pieniężnych
    wynikający z zawartej ugody, które wcześniej zostały przekazane na spłatę części rat
    kredytu hipotecznego, nie stanowi przyrostu majątku. Wynika to z faktu, że zwrot jest
    ekwiwalentem poniesionych wcześniej wydatków. W związku z tym wypłata tego zwrotu
    jest neutralna podatkowo na gruncie PIT. Tożsame stanowisko organ zajął przykładowo
    również w piśmie z dnia 18 kwietnia 2025 r. (sygn. 0115-KDIT1.4011.104.2025.2.DB).
    Ponadto w interpretacji indywidualnej z dnia 8 sierpnia 2024 r. (sygn. 0112-KDIL2-
    1.4011.570.2024.3.DJ), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził, że kwota
    wypłacana w związku z ugodą zawieraną z bankiem jest neutralna podatkowo, ponieważ
    stanowi zwrot środków pieniężnych wpłaconych na rzecz banku na poczet kapitału oraz
    odsetek, spłacając raty kapitału. Organ podkreśla, że otrzymanie środków będących
    ekwiwalentem wydatków wcześniej poniesionych z własnych środków nie powoduje
    przyrostu w majątku i tym samym nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniem
    PIT.
    Podobnie, w interpretacji indywidualnej z dnia 26 lutego 2025 r. (sygn. 0112-KDIL2-
    1.4011.64.2025.1.MKA) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że wypłata tzw.
    „kwoty dodatkowej” przez bank w ramach zawartej ugody, bez względu na podstawę jej

    otrzymania, która nie przekracza łącznej kwoty uprzednio wpłaconej przez kredytobiorcę
    na poczet spłaty kredytu mieszkaniowego, nie stanowi przysporzenia majątkowego. Organ
    wskazał, że skoro wypłacona kwota mieści się w nadpłaconych przez podatnika środkach
    ponad kwotę uzyskanego kapitału, jej otrzymanie nie prowadzi do powstania dochodu w
    rozumieniu ustawy o PIT. W konsekwencji, wypłata ta nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych i jest neutralna podatkowo.
    Mając na względzie powyższe – zdaniem Wnioskodawcy – należy uznać przedstawione
    stanowisko za prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są:
        - inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z

      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności – które to
    umorzenie ma miejsce od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2026 r. – została uregulowana
    w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania
    poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z
    kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze
    zm.).
    Zgodnie z § 1 ust. 1 tego rozporządzenia:
      Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
        1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
          a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
            mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego -
            gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
            inwestycji mieszkaniowej, oraz
          b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
            korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
            wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
            innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
        2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
    Na gruncie § 1 ust. 2 rozporządzenia:

      Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
        1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
        2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
        3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
    Zgodnie z § 1 ust. 3 rozporządzenia:
      W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
      określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), zaniechanie,
      o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
      wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty
      zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    Stosownie do § 1 ust. 4 rozporządzenia:
      W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub
      gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym
      mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
      tytułu kredytu mieszkaniowego.
    Według § 1 ust. 5 rozporządzenia:
      Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
      inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
        1) jednego gospodarstwa domowego albo
        2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
    Zgodnie § 1 ust. 6 przywołanego rozporządzenia:
      Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    W myśl § 1 ust. 7 ww. rozporządzenia:
      W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby
      fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z § 3 ust. 1 rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz

        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl § 4 ww. rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2 ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
      uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
        udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Z powołanych przepisów wynika, że zaniechanie poboru podatku znajduje zastosowanie
    do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na
    własne cele mieszkaniowe (wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych) i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych
    przed 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na
    podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy
    hipotecznego kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od
    kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
    realizację innej inwestycji mieszkaniowej.
    W przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
    określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    zaniechanie obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w
    jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25
    pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.

    Prawo do zaniechania poboru podatku jest wyjątkiem od zasady powszechności
    opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających to prawo należy
    stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie przepisów.
    Z opisu sprawy wynika, że Pan A.A oraz Pani B.A (matka A.A) zawarli z X. z siedziba w (...)
    (obecnie Bank Y z siedzibą w (...)) w dniu (...) 2006 r. Umowę Nr (...) o kredyt zabezpieczony
    hipoteką kaucyjną. Kredyt ten, indeksowany w walucie obcej (CHF), w wysokości
    502.171,97 PLN został zaciągnięty celem finansowanie części budowy lokalu mieszkalnego
    przez dewelopera, położonego w A przy ul. B1 (w umowie kredytu dokonano oznaczenia
    deweloperskiego, jest to nieruchomość przy ul. C1). Pani B.A została stroną Umowy w celu
    uzupełnienia zdolności kredytowej, jednak właścicielem nieruchomości jest Pan A.A.
    Nieruchomość kredytowana była i jest wykorzystywana przez Pana A.A w celu
    zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Zgodnie z umową kredytu ponoszą
    Państwo solidarną odpowiedzialność za spłatę kredytu.
    W związku z zakwestionowaniem ważności Umowy wnieśli Państwo pozew do Sądu
    Okręgowego w (...). Obecnie sprawa toczy się za sygn. akt (...). Dnia (...) 2024 r. Sąd
    Okręgowy w (...) wydał postanowienie o zabezpieczeniu powództwa poprzez wstrzymanie
    obowiązku dokonywania spłat rat kapitałowo-odsetkowych. W związku z negocjacjami
    dotyczącymi wzajemnych rozliczeń planują Państwo zawrzeć z Bankiem ugodę, która
    ureguluje kwestię wzajemnych wierzytelności wynikających z Umowy. Jak wynika z treści
    wniosku, kwota kredytu pozostała do spłaty wynosi 93.100,92 CHF, na którą to kwotę
    składają się:
    · kapitał kredytu pozostający do spłaty: 91.609,44 CHF,
    · odsetki umowne od kapitału kredytu: 1.440,48 CHF,
    · pozostałe odsetki, opłaty i koszty: 51,00 CHF.
    Kwota 51 CHF wykazana w pozycji „pozostałe odsetki, opłaty i koszty” stanowi w całości
    opłatę za wydanie dokumentu przedstawiającego historię operacji na kredycie, tj. wypłatę
    kredytu, kapitalizację opłat, dokonane spłaty oraz informacje o zmianach oprocentowania.
    Opłatę tę doliczono do raty kredytu z dnia 11 marca 2024 r. Dokument był niezbędny dla
    celów postępowania sądowego opisanego we wniosku, w szczególności dla uzyskania
    zabezpieczenia powództwa i uniknięcia dalszych negatywnych skutków wykonywania
    nieważnej umowy kredytu (zabezpieczenie zostało udzielone).
    Celem dokonania wzajemnych rozliczeń Stron Bank zobowiązał się zwolnić Państwa z
    długu i umorzyć zadłużenie z tytułu Umowy w wysokości wskazanej powyżej (93.100,92
    CHF tj. 423.981,59 PLN po przeliczeniu go według średniego kursu CHF Narodowego
    Banku Polskiego opublikowanego w dniu 02.07.2025 r.) oraz zapłacić na Państwa rzecz
    kwotę 26.800,00 PLN, z czego 15 000,00 PLN stanowi zwrot rat kapitałowo-odsetkowych
    uiszczonych w wykonaniu spornej umowy, 1.000,00 PLN zostanie wypłacone tytułem
    zwrotu opłaty od pozwu, a 10.800,00 PLN zostanie wypłacone tytułem zwrotu kosztów
    zastępstwa procesowego. Kwota zostanie wypłacona na konto Pana A.A.
    Wyjaśniono, że dokonując spłat kredytu, którego dotyczy planowana Ugoda, Pan A.A
    nadpłacił ponad wypłacony kapitał 31.323,59 PLN (różnica pomiędzy łącznymi spłatami a
    kapitałem wypłaconym przez Bank). W ramach rozliczeń stron Bank planuje wypłacić
    łącznie 26.800,00 PLN. Na tę kwotę składają się:
    • 15.000,00 PLN — zwrot części nadpłaty dokonanej ponad kapitał wypłaconego kredytu,
    • 10.800,00 PLN — zwrot kosztów zastępstwa procesowego,
    • 1.000,00 PLN — zwrot opłaty od pozwu.
    Planują Państwo zawrzeć ugodę po uzyskaniu interpretacji indywidualnej, nie później niż
    do 31 grudnia 2025 r. Umorzenie spowoduje wygaśnięcie zobowiązania wobec banku po

    stronie każdego ze współkredytobiorców odpowiadających solidarnie za dług. Wcześniej
    nie umarzano Państwu żadnych kwot żadnych kredytów, tym samym ani Pan A.A, ani Pani
    B.A
    Zaznaczyć należy, że opłaty za wydanie dokumentu przedstawiającego historię operacji na
    kredycie, niezbędnego dla celów postępowania sądowego opisanego we wniosku nie
    można uznać za wydatek, o którym mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ww. ustawy. W przepisie
    tym nie ma mowy o wydatkach związanych z postępowaniem sądowym dotyczącym
    zawartej umowy o kredyt zabezpieczony hipoteką kaucyjną. Ponadto z literalnego
    brzmienia cytowanego wcześniej § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów
    wynika, że kwotami wierzytelności, które mogą korzystać z zaniechania są kwoty kapitału,
    odsetek, prowizji i opłat niezbędnych do zawarcia kredytu mieszkaniowego, zaś „koszty
    usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń” nie mogą z tego zaniechania skorzystać
    . Tym samym, z zaniechania nie będzie mogła korzystać kwota umorzenia zadłużenia z
    tytułu Umowy w części, która odpowiada opłacie za wydanie dokumentu
    przedstawiającego historię operacji na kredycie, niezbędnego dla celów postępowania
    sądowego, gdyż w tej części nie dotyczy umorzenia kredytu zaciągniętego na wydatki
    określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji mogą Państwo skorzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego
    od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022
    r. jedynie do części umorzonej wierzytelności kredytu hipotecznego, tj. przeznaczonej na
    pokrycie części ceny budowy samodzielnego lokalu mieszkalnego (kapitał pozostający do
    spłaty oraz odsetki umowne od kapitału kredytu), a nie do całości umorzonej
    wierzytelności. W przedstawionych okolicznościach ww. zaniechanie nie będzie miało
    zastosowania w części, w jakiej umorzona wierzytelność dotyczyć będzie opłaty za
    wydanie dokumentu przedstawiającego historię operacji na kredycie, doliczonej do raty
    kredytu 11 marca 2024 r. Tym samym umorzenie wierzytelności kredytowej w części
    odnoszącej się do opłaty za wydanie dokumentu przedstawiającego historię operacji na
    kredycie, niezbędnego dla celów postępowania sądowego, będzie Państwa przychodem
    podatkowym na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy, od którego będą Państwo zobowiązani
    zapłacić podatek dochodowy.
    W świetle powyższego Państwa stanowisko, zgodnie z którym przysługuje Państwu prawo
    do skorzystania ze zwolnienia od całości umorzonej przez bank kwoty uznano za
    nieprawidłowe.
    Przechodząc do skutków podatkowych otrzymania od banku kwoty zwrotu, należy
    ponownie wskazać, że – co do zasady – za przychody podatkowe uznaje się takie
    świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, które nie mają
    charakteru zwrotnego. Jak wskazali Państwo w okolicznościach sprawy, kwota 15.000 zł,
    która zostanie wypłacona przez bank stanowić będzie zwrot części nadpłaty dokonanej
    ponad kapitał wypłaconego kredytu, a nie dodatkowym przysporzeniem finansowym.
    Wobec tego, ww. otrzymane świadczenie pieniężne nie spowoduje uzyskania
    przysporzenia majątkowego, tj. faktycznego przyrostu majątku. Otrzymana kwota stanowi
    zwrot własnych pieniędzy, które wpłacili Państwo wcześniej do banku w ramach spłaty
    kredytu (z uwzględnieniem wartości udostępnionego kredytu). Tym samym, z tego tytułu
    nie powstanie przychód w rozumieniu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Wypłata ta jest neutralna podatkowo, zatem nie
    powstanie obowiązek jej rozliczenia dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Natomiast, w kwestii opodatkowania kwoty tytułem zwrotu opłaty od pozwu oraz kosztów
    zastępstwa procesowego, należy wskazać, że zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z dnia 17
    listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie
      koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).

    Stosownie do art. 98 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania
    cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać
      wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu
      prowadzącego postępowanie.
    Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
      wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach
      i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd
      osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz
      kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego)
    mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez powoda. Zwrot ten nie rodzi więc
    obowiązku podatkowego w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania nie przewyższała
    faktycznie poniesionych przez powoda wydatków.
    Z wniosku wynika, że otrzymają Państwo zwrot kosztów zastępstwa procesowego, które
    wcześniej zostały poniesione przez Państwa oraz opłaty od pozwu w wysokości 1000 zł. W
    takim wypadku kwoty te stanowią jedynie zwrot poniesionych wcześniej wydatków – nie
    stanowią więc dochodu podlegającego opodatkowaniu. Dla celów podatkowych kwoty te,
    otrzymane tytułem zwrotu opłaty od pozwu oraz kosztów zastępstwa procesowego są
    obojętne podatkowo. W konsekwencji zwrot poniesionych przez Państwa kosztów nie
    będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W związku z powyższym, Państwa stanowisko w zakresie skutków podatkowych
    dotyczących zwrotu przez bank kosztów postępowania oraz części nadpłaconych rat
    kredytowych uznano za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem

    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli
    w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni
    się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie pełniła funkcji ochronnej.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji należy stwierdzić, że zapadły
    one w indywidualnych sprawach i nie są wiążąca dla organu wydającego niniejszą
    interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan A.A (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.