Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP1/443-686d/09/DM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2009-10-06
Teza: Brak podstaw do opodatkowania ustanowienia odrębnej własności lokali i ich podziału dokonanego w następstwie zniesienia współwłasności nieruchomości.
Słowa kluczowe: lokal-odrębna własność lokalu; podział
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 14 lipca 2009 r. (data wpływu do tut. organu 23 lipca 2009 r.) uzupełnionym w dniu 10 września 2009 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku podstaw do opodatkowania ustanowienia odrębnej własności lokali i ich podziału dokonanego w następstwie zniesienia współwłasności nieruchomości – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 23 lipca 2009 r. został złożony ww. wniosek uzupełniony w dniu 10 września 2009 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w części dotyczącej braku podstaw do opodatkowania ustanowienia odrębnej własności lokali i ich podziału dokonanego w następstwie zniesienia współwłasności nieruchomości.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

W celu regulacji prawnej działek nr 213/4 i 213/7 zabudowanych budynkami mieszkalno-usługowymi, niezbędne było podjęcie uchwały Rady Gminy o dokonaniu zamiany udziałów w nieruchomościach pomiędzy Gminą, a Państwem X poprzez przeniesienie przez Gminę udziału do ½ części w prawie własności nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalno-usługowym, oznaczonej w ewidencji gruntów działką nr 213/4 o powierzchni 0,0266 ha oraz nabycie w zamian przez Gminę od Państwa X udziału ½ części w prawie własności zabudowanej budynkiem mieszkalno-usługowym nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów działką nr 213/7 o powierzchni 0,0068 ha, z jednoczesnym obowiązkiem dopłaty przez Państwo X na rzecz Gminy wynikającej różnicy w celu wyrównania wartości zamienianych nieruchomości. Gmina podniosła, iż w następnej kolejności dojdzie do połączenia działek o numerach 213/4 oraz 213/7 i zniesienia współwłasności przedmiotowej nieruchomości pomiędzy Gminą, a Państwem X poprzez ustanowienie odrębnej własności dwunastu samodzielnych lokali, usytuowanych w budynku posadowionym obecnie na działkach oznaczonych numerami 213/4 i 213/7 oraz podziału wyodrębnionych lokali pomiędzy współwłaścicieli, w ten sposób, że tytułem swego udziału we współwłasności Gmina nabędzie na wyłączną własność wyodrębnione lokale oznaczone numerami 1, 2, 3, 7, 8, 9, 10 i 12 wraz z prawami związanymi, w tym przynależnym do powyższych lokali udziałami w nieruchomości wspólnej, natomiast Państwo X tytułem swego udziału we współwłasności nabędą na wyłączną własność lokale oznaczone numerami 4, 5, 6 oraz 11 wraz z prawami związanymi, w tym przynależnymi do powyższych lokali udziałami w nieruchomości wspólnej, przy czym umowa ustanowienia odrębnej własności lokali i ich podział z uwagi na jej ekwiwalentość nastąpi bez obowiązku dopłat bądź spłat pomiędzy jej stronami. Gmina wskazała, że w dniu 23 czerwca 2009 r. został podpisany akt notarialny, na podstawie którego doszło do zamiany przysługujących praw. Ponadto Gmina wyjaśniła, że powyższa czynność podyktowana była tym, iż lokale znajdujące się w budynkach nie pokrywają się z granicami działek lecz na poszczególnych kondygnacjach „przechodzą” w niejednolity sposób na działki obce. Stan taki powodował, że żaden z właścicieli nie mógł dysponować swobodnie nieruchomością. Jednocześnie Gmina zauważyła, że zgodnie z § 5 aktu notarialnego wartość przedmiotu zamiany, stosownie do przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustalona została w następujący sposób:

*   wartość udziału w nieruchomości nabywanej przez Gminę na sumę 4.544 zł,
*   wartość udziału w nieruchomości nabywanej przez Państwo X na kwotę 34.144 zł.

W związku z różnicą wartości nabywanych przez strony udziałów w nieruchomościach, Państwo X zobowiązani zostali do uiszczenia dopłaty na rzecz Gminy w kwocie 29.600 zł. Ponadto Gmina podniosła, że według sporządzonego operatu szacunkowego z dnia 12 listopada 2008 r. działka ewidencyjna nr 213/4 o pow. 0,0266 ha zabudowana jest budynkiem usługowo-mieszkalnym z piekarnią, jest to budynek przedwojenny o trzech kondygnacjach nadziemnych, niepodpiwniczony. Gminie nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu ww. nieruchomości, jak również nie ponosiła wydatków na ulepszenie, stanowiących co najmniej 30% wartości początkowej tych obiektów. W uzupełnieniu wniosku, Gmina wskazała, że budynek mieszkalny z częścią usługową zajmujący działki 213/4 oraz 213/7 jest wynajmowany na cele zakładu fryzjerskiego (umowa najmu od dnia 25 lutego 1987 r.) oraz w zakresie lokali mieszkalnych na cele mieszkalne (umowy najmu od dnia 28 marca 1984 r.). Umowy najmu są nadal aktualne.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy ustanowienie odrębnej własności lokali pomiędzy Państwem X, a Gminą będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy ustanowienie odrębnej własności lokali nie stanowi dostawy towaru ani świadczenia usług w związku z powyższym nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Gmina zauważa, że czynność ta stanowi tylko uporządkowanie sytuacji prawnej lokali.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zmianami) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 6 cyt. ustawy, przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Cała nieruchomość gruntowa, jak też udział we współwłasności tej nieruchomości, objęty jest dyspozycją tego przepisu.

Z art. 7 ust. 1 ww. ustawy wynika, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Z przedłożonego wniosku wynika, że Gmina zbyła w formie zamiany ½ części prawa własności posiadanej nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalno-usługowym. Ponadto Gmina wskazała, że w następnej kolejności, celem uporządkowania sytuacji prawnej lokali, dojdzie do zniesienia współwłasności przedmiotowej nieruchomości pomiędzy Gminą, a Państwem X poprzez ustanowienie odrębnej własności dwunastu samodzielnych lokali, usytuowanych w budynku posadowionym obecnie na działkach oznaczonych numerami 213/4 i 213/7 oraz podziału wyodrębnionych lokali pomiędzy współwłaścicieli. Umowa ustanowienia odrębnej własności lokali i ich podział nastąpi bez obowiązku dopłat bądź spłat pomiędzy jej stronami.

Ustosunkowując się do powyższego na wstępie zauważyć należy, że zbycie udziału we współwłasności nieruchomości, taktowanej jako dostawa towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług było przedmiotem interpretacji indywidualnej znak ITPP1/443-686a/09/DM z dnia 6 października 2009 r.

Z uregulowań zawartych w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) wynika, że zniesienie współwłasności może nastąpić prze podział rzeczy wspólnej. W rezultacie w wyniku zniesienia współwłasności dochodzi więc jedynie do nowego ukształtowania prawa własności poprzez odebranie temu prawu cechy wspólności. Dlatego też w sytuacji, gdy udział danej osoby nie ulega powiększeniu, nie może być traktowany w kategorii nabycia, gdyż w ten sposób nie uległ powiększeniu zakres dotychczasowego władztwa tej osoby nad rzeczą.

Z tych też względów, przy założeniu, że część nieruchomości otrzymana przez którąkolwiek ze stron, tj. Gminę i Państwo X, pokrywa się z wcześniej posiadanym udziałem w nieruchomości, wskazać należy, że zniesienie współwłasności i w konsekwencji ustanowienie odrębnej własności lokali i ich podział pomiędzy współwłaścicieli, stanowiące jedynie – jak zauważyła Gmina - uporządkowanie sytuacji prawnej lokali, następujące bez obowiązku wnoszenia dopłat przez żadną ze stron, nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Końcowo podnieść należy, iż w niniejszej interpretacji oceny stanowiska przedstawionego przez Gminę udzielono, przy założeniu, że każda ze stron otrzyma część nieruchomości odpowiadającą części, którą każda z nich wcześniej użytkowała na podstawie posiadanego prawa współwłasności. Zaznaczyć jednak należy, że jeżeli w wyniku powyżej opisanej czynności strony uzyskają prawo własności do części nieruchomości innych aniżeli część nieruchomości Gminy oraz część nieruchomości X, czynność ta będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Ponadto wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, wyczerpujący opis stanu faktycznego winien wynikać z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, a nie z załączonych do niego dokumentów, w związku z czym nie były one przedmiotem merytorycznej analizy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu datowania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska Nr 10, 70-561 Szczecin, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.