Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-2.4012.529.2025.2.ASZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-10
Teza: Zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33
ustawy usług polegających na sporządzaniu indywidualnych
dokumentacji (...).
Słowa kluczowe: zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi kulturalne świadczone
przez indywidualnych twórców i artystów wykonawców
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 33
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 19

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,

    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 lipca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 11 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w kwestii zwolnienia od podatku
    na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy usług polegających na sporządzaniu
    indywidualnych dokumentacji (...).
    Uzupełniła go Pani - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 11 sierpnia 2025 r. (wpływ 12
    sierpnia 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą od (...) roku. Wnioskodawczyni jest
    czynnym podatnikiem VAT. Wnioskodawczyni posiada wykształcenie wyższe w zakresie (...).
    W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawczyni prowadzi (...). Ponadto (...).
    Wynikiem prowadzonej działalności badawczej jest opracowywanie dokumentacji (...).
    Nadrzędnym celem opracowywania dokumentacji (...). Dokumentacje te są każdorazowo
    przygotowywane indywidualnie (...). Materiały te są opracowywane osobiście, na
    podstawie wiedzy i doświadczenia Wnioskodawczyni, (...). Opracowania nie mają
    charakteru powtarzalnego ani szablonowego – ich treść i struktura są każdorazowo
    dostosowywane (...). Sporządzane przez Wnioskodawczynię dokumentacje, których istotną
    częścią są (...). Prace te mają charakter badawczo-analityczny, (...).
    Wnioskodawczyni dokonuje (...).
    Wnioskodawczyni nie prowadzi żadnych prac o charakterze technicznym – (...).
    Wnioskodawczyni sporządza jedynie dokumentacje. Dokumentacje zawierają (...). (...).
    W przypadku opracowań o większym zakresie i złożoności, Wnioskodawczyni – jako (...) –
    samodzielnie opracowuje zasadniczą część utworu, natomiast w zakresie niektórych,
    specjalistycznych elementów projektu (np. (...)), korzysta ze wsparcia innych twórców, z
    którymi zawiera umowy o dzieło. Efekty ich pracy są opracowaniami twórczymi, (...).
    W uzupełnieniu odpowiedziała Pani na zadane przez Organ pytania w następujący sposób:
    Na pytanie: „Czy świadczy Pani opisane we wniosku usługi jako indywidualny twórca i
    artysta wykonawca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.)?”
    Odpowiedziała Pani: „Tak, Wnioskodawczyni świadczy opisane we wniosku usługi jako
    indywidualny twórca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych. Zgodnie z definicją zawartą w ustawie, utwór jest
    wynikiem twórczej działalności twórcy, który wyraża się w oryginalny sposób, co znajduje
    odzwierciedlenie w działalności Wnioskodawczyni. Przygotowywana przez nią
    dokumentacja (...) zawiera autorskie wnioski wynikające z (...). (...). Każda dokumentacja,
    którą tworzy Wnioskodawczyni, jest indywidualnym utworem, ponieważ w pełni
    odpowiada na specyfikę (...), łącząc wnioski z przeprowadzonych analiz, co sprawia, że
    każda praca jest oryginalna i twórcza w kontekście jej zawartości merytorycznej oraz
    formy.”
    Na pytanie: „Prosimy wskazać czynniki, które decydują o kulturalnym charakterze
    świadczonych usług, o których mowa we wniosku?”
    Odpowiedziała Pani: „Usługi świadczone przez Wnioskodawczynię mają na celu nie tylko
    (...). Celem tych usług jest (...), co wpisuje się w szeroką definicję usług kulturalnych
    zawartą w ustawie o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej.

    1. Ochrona dziedzictwa kulturowego: Wnioskodawczyni, sporządzając dokumentację (...).
    (...). Ochrona dziedzictwa kulturowego jest regulowana zarówno przez przepisy
    krajowe, jak i międzynarodowe, m.in. Konwencję UNESCO, której celem jest zachowanie
    dziedzictwa dla przyszłych pokoleń.
    2. Upowszechnianie kultury: Sporządzane przez Wnioskodawczynię dokumentacje(...).
    Ponadto, wyniki badań Wnioskodawczyni są (...). (...).
    Dzięki tym działaniom, Wnioskodawczyni przyczynia się do bezpośredniego
    przekazywania wiedzy o wartościach kulturowych (...). (...). Te działania mają na celu
    upowszechnianie wiedzy o dziedzictwie kulturowym,(...).
    3. Twórczy charakter usług: Wnioskodawczyni realizuje swoją działalność na podstawie
    indywidualnego podejścia (...), co sprawia, że usługi świadczone przez nią mają
    charakter twórczy i oryginalny. Wnioskodawczyni opracowuje dokumentację, (...).
    4. Kulturalny charakter świadczonych usług: Usługi świadczone przez Wnioskodawczynię
    mają bezpośredni wpływ na ochronę kultury materialnej, (...). W związku z tym, usługi te
    wpisują się w definicję usług kulturalnych, które obejmują tworzenie, ochronę i
    upowszechnianie dziedzictwa kulturowego, zgodnie z przepisami ustawy o
    organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, jak również regulacjami
    międzynarodowymi. Usługi Wnioskodawczyni, polegające na (...), pełnią fundamentalną
    rolę w (...), co daje im wyraźnie kulturalny charakter. W przypadku (...).
    5. Zgodność z ustawą o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej: Usługi
    świadczone przez Wnioskodawczynię są również zgodne z ustawą z dnia 25
    października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, która
    stanowi, że działalność kulturalna polega na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie
    kultury. Wnioskodawczyni realizuje tę działalność,(...).”
    Na pytanie: „Czy usługi, o których mowa we wniosku przyczyniają się do upowszechniania
    dorobku kulturalnego? Jeśli tak, to w jaki sposób?”
    Odpowiedziała Pani: „Usługi świadczone przez Wnioskodawczynię mają istotny wpływ na
    upowszechnianie dorobku kulturalnego, a ich celem jest (...). Dokumentacje te stanowią
    kluczowy element (...).
    1. Ochrona dziedzictwa kulturowego i jego upowszechnianie: Wnioskodawczyni,
    sporządzając dokumentację (...). (...). Tego rodzaju działania ułatwiają późniejsze
    publiczne udostępnianie dziedzictwa kulturowego.
    2. Twórczy wkład w badania i ochronę dziedzictwa: Usługi świadczone przez
    Wnioskodawczynię są istotnym wstępnym krokiem w procesie,(...). Dokumentacje
    opracowane przez Wnioskodawczynię (...). (...).
    3. Współpraca z (...): Dokumentacje (...) opracowywane przez Wnioskodawczynię są
    wykorzystywane (...). Zatem, dokumentacje stanowią podstawowy zasób wiedzy, który
    sprzyja (...).
    4. Wsparcie dla instytucji ochrony dziedzictwa: Dokumentacje tworzone przez
    Wnioskodawczynię stanowią (...). Dzięki tym opracowaniom możliwe jest (...).
    5. Prezentacja wyników badań: Ponadto, wyniki badań Wnioskodawczyni są prezentowane
    (...). Prezentacje te obejmują (...). Dzięki temu, Wnioskodawczyni (...).”
    Na pytanie: „Czy w wyniku zrealizowania ww. usług powstaje/powstanie „utwór” w
    rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych?
    Jeżeli tak to czyje nazwisko/pseudonim są/będą uwidocznione i podane do publicznej
    wiadomości na egzemplarzach utworu?”
    Odpowiedziała Pani: „Tak, w wyniku realizacji świadczonych przez Wnioskodawczynię
    usług powstaje utwór w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Dokumentacje (...), które opracowuje Wnioskodawczyni, są utworami w rozumieniu prawa

    autorskiego, ponieważ zawierają elementy twórcze, takie jak autorskie wnioski dotyczące
    (...).
    Zgodnie z ustawą o prawie autorskim i prawach pokrewnych, Wnioskodawczyni jest
    autorką tych utworów(...). W przypadku, gdy w opracowaniu dokumentacji bierze udział
    większy zespół współautorów,(...).
    Takie rozwiązanie wynika z faktu, że Wnioskodawczyni pełni rolę głównego autora, który
    nadaje spójną koncepcję całemu opracowaniu, podczas gdy współautorzy przyczyniają się
    do bardziej specjalistycznych elementów dokumentacji (np. (...)). Niemniej jednak, to
    Wnioskodawczyni jako główny autor, odpowiada za ostateczną formę i strukturę utworu, a
    jej nazwisko zawsze jest uwidocznione w dokumentacji.”
    Na pytanie: „Czy świadcząc ww. usługi, wykonuje Pani usługi, o których mowa w art. 43
    ust. 19 ustawy dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 775 ze zm.)?”
    Odpowiedziała Pani: „Świadczone przez Wnioskodawczynię usługi nie obejmują żadnych
    czynności wskazanych w katalogu negatywnym, o którym mowa w art. 43 ust. 19 ustawy o
    VAT. W szczególności, usługi świadczone przez Wnioskodawczynię nie dotyczą:
    1. Usług związanych z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach;
    2. Wstępu:
      a) na spektakle, koncerty, przedstawienia i imprezy w zakresie twórczości i
      wykonawstwa artystycznego i literackiego;
      b) do wesołych miasteczek, parków rozrywki, cyrków, dyskotek, sal balowych;
      c) do parków rekreacyjnych, na plaże i do innych miejsc o charakterze kulturalnym;
    3. Wstępu oraz wypożyczania wydawnictw w zakresie usług świadczonych przez biblioteki,
    archiwa, muzea i innych usług związanych z kulturą;
    4. Usług związanych z produkcją filmów i nagrań na wszelkich nośnikach;
    5. Działalności agencji informacyjnych;
    6. Usług wydawniczych;
    7. Usług radia i telewizji, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 34;
    8. Usług ochrony praw.
    Usługi świadczone przez Wnioskodawczynię dotyczą opracowywania dokumentacji (...).”

## Pytanie

Czy usługi polegające na sporządzaniu indywidualnych dokumentacji (...) – wykonywane
    osobiście przez Wnioskodawczynię w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i
    wynagradzane w formie honorarium, z jednoczesnym przeniesieniem autorskich praw
    majątkowych do opracowań – korzystają ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art.
    43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o podatku od towarów i usług?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni, opisane we wniosku usługi polegające na sporządzaniu
    indywidualnych dokumentacji (...) – wykonywane osobiście w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej i wynagradzane w formie honorarium, z jednoczesnym
    przeniesieniem autorskich praw majątkowych do opracowań – podlegają zwolnieniu z
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b
    ustawy o VAT.
    Uzasadnienie:
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy:
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art.
    7 (...).
    Z powyższych uregulowań wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na
    rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów. Z uwagi na powyższe unormowania,
    pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej
    osoby, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na
    rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie
    określonych stanów rzeczy).
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, bądź
    świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem,
    musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem
    podatku od towarów i usług.
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa
    zalicza do grona usług każde świadczenie. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko
    takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca
    świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i
    równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy:
    Zwalnia się od podatku usługi kulturalne świadczone przez:
    a) podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane na podstawie odrębnych
    przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym lub wpisane do rejestru instytucji
    kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje
    kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności
    kulturalnej, oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną,
    b) indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów, w tym za
    przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego
    wykonania utworów.

    Z kolei na podstawie art. 43 ust. 19 ustawy:
    Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 33, nie ma zastosowania do:
    1) usług związanych z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach;
    2) wstępu:
      a) na spektakle, koncerty, przedstawienia i imprezy w zakresie twórczości i
        wykonawstwa artystycznego i literackiego,
      b) do wesołych miasteczek, parków rozrywki, cyrków, dyskotek, sal balowych,
      c) do parków rekreacyjnych, na plaże i do innych miejsc o charakterze kulturalnym;
    3) wstępu oraz wypożyczania wydawnictw w zakresie usług świadczonych przez
    biblioteki, archiwa, muzea i innych usług związanych z kulturą;
    4) usług związanych z produkcją filmów i nagrań na wszelkich nośnikach;
    5) działalności agencji informacyjnych;
    6) usług wydawniczych;
    7) usług radia i telewizji, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 34;
    8) usług ochrony praw.
    Z analizy powołanego art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy jednoznacznie wynika, że zwolnienie ma
    charakter przedmiotowo-podmiotowy. Oznacza to, że warunkiem zastosowania
    zwolnienia od podatku na jego podstawie jest nie tylko spełnienie przesłanki o
    charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług (kulturalnych), ale
    także przesłanki podmiotowej odnoszącej się do usługodawcy, który musi być podmiotem
    prawa publicznego lub innym podmiotem uznanym na podstawie odrębnych przepisów
    za instytucję o charakterze kulturalnym lub wpisanym do rejestru instytucji kultury,
    prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury, w
    rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, albo
    indywidualnym twórcą lub artystą wykonawcą w rozumieniu przepisów o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzanym za wykonaną usługę w formie
    honorarium.
    Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43
    ustawy, należy interpretować ściśle, zważywszy, że zwolnienia te stanowią odstępstwa od
    ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek VAT pobierany jest od każdej usługi świadczonej
    odpłatnie przez podatnika.
    W skład grupy podmiotów uprawnionych do zwolnienia weszli indywidualni twórcy i
    artyści wykonawcy, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych,
    wynagradzani w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw
    autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów.
    Powołany przepis art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy stanowi implementację do polskiego
    porządku prawnego art. 132 ust. 1 lit. n) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada
    2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L Nr 347 z
    11 grudnia 2006 r. s. 1, ze zm.), zgodnie z którym zwolnieniu od podatku przez państwa
    członkowskie podlega świadczenie niektórych usług kulturalnych, a także dostawa
    towarów ściśle z nimi związanych, przez podmioty prawa publicznego lub inne instytucje
    kulturalne uznane przez dane państwo członkowskie.
    Ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia „kultura” ani „usługa
    kulturalna”. W orzecznictwie oraz interpretacjach organów podatkowych przyjmuje się, że
    w celu wykładni art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy o VAT należy sięgnąć do znaczenia językowego
    oraz ustaw szczególnych, takich jak ustawa o organizowaniu i prowadzeniu działalności
    kulturalnej.

    Zgodnie z art. 1 tej ustawy, działalność kulturalna polega na tworzeniu, upowszechnianiu i
    ochronie kultury. Pojęcie kultury w ujęciu językowym oznacza całokształt dorobku
    materialnego i duchowego społeczeństw, w tym dzieła sztuki, osiągnięcia naukowe,
    wartości moralne oraz zasady współżycia społecznego. Z kolei usługi kulturalne to usługi,
    których celem jest ochrona, przekazywanie lub upowszechnianie tego dorobku.
    Działalność Wnioskodawczyni, polegająca na sporządzaniu dokumentacji (...). Sporządzane
    opracowania zawierają (...). Tego rodzaju dokumentacja pełni funkcję podstawową w
    procesie ochrony kultury materialnej, stanowiąc (...).
    W związku z tym usługi świadczone przez Wnioskodawczynię wpisują się w zakres usług
    kulturalnych rozumianych zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy o VAT, jako działania
    polegające na ochronie kultury.
    Analizując możliwość zwolnienia świadczonych usług na gruncie przepisów art. 43 ust. 1
    pkt 33 lit. b) ustawy, należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2509), do której
    odwołuje się ustawodawca w treści art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b) ustawy:
    Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
    indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości,
    przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
    Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
    W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory:
    1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie,
    publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);
    2) plastyczne;
    3) fotograficzne;
    4) lutnicze;
    5) wzornictwa przemysłowego;
    6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;
    7) muzyczne i słowno-muzyczne;
    8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;
    9) audiowizualne (w tym filmowe).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
    Prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.
    Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
    Domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze
    uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej
    wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.
    Ustawodawca posłużył się syntetyczną definicją utworu, określając w sposób generalny
    cechy konieczne wyróżniające utwór od innych rezultatów działalności człowieka.
    Aby określone dzieło mogło być przedmiotem prawa autorskiego musi posiadać
    następujące cechy:
    - mieć źródło w pracy człowieka (twórcy),
    - stanowić przejaw działalności twórczej,
    - posiadać indywidualny charakter.
    W myśl art. 85 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

    Każde artystyczne wykonanie utworu lub dzieła sztuki ludowej pozostaje pod ochroną
    niezależnie od jego wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia.
    Z treści ww. przepisów można zatem wywieść, że twórcą w rozumieniu ustawy jest każda
    osoba prowadząca faktycznie działalność twórczą, czyli działalność, której efektem jest
    powstanie utworu w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych. Użyte w tym przepisie określenie „przejaw działalności twórczej”, należy
    rozumieć jako uzewnętrzniony rezultat działalności człowieka o charakterze kreacyjnym.
    Tak sformułowana treść przepisów określających zwolnienie od podatku od towarów i
    usług, gdzie szczególnie akcentowana jest „indywidualność twórców i artystów
    wykonawców”, w zestawieniu z brzmieniem przepisów ustawy o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych pozwala stwierdzić, iż intencją ustawodawcy podatkowego było
    objęcie zwolnieniem wyłącznie takich usług kulturalnych, które świadczone są przez
    twórców, artystów wykonawców, z uwzględnieniem ich szczególnych relacji z dziełem,
    utworem.
    Zgodnie z ustawą o prawie autorskim i prawach pokrewnych wyróżnia się dwa rodzaje
    praw:
    - autorskie prawa osobiste,
    - autorskie prawa majątkowe.
    Przepisy dotyczące praw osobistych zostały uregulowane w rozdziale trzecim ustawy o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Na podstawie art. 16 ust. 1-5 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
    Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, autorskie prawa osobiste chronią nieograniczoną w
    czasie i niepodlegającą zrzeczeniu się lub zbyciu więź twórcy z utworem, a w
    szczególności prawo do:
    1) autorstwa utworu;
    2) oznaczenia utworu swoim nazwiskiem lub pseudonimem albo do udostępniania go
      anonimowo;
    3) nienaruszalności treści i formy utworu oraz jego rzetelnego wykorzystania;
    4) decydowania o pierwszym udostępnieniu utworu publiczności;
    5) nadzoru nad sposobem korzystania z utworu.
    Autorskie prawa osobiste chronią więź twórcy z utworem i są z nim w sposób trwały
    związane. Są one bezterminowe oraz niezbywalne.
    Niezbywalność praw osobistych oznacza, że nie da się takiego prawa sprzedać, ani
    przekazać innej osobie.
    W myśl art. 17 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
    Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, twórcy przysługuje wyłączne prawo do korzystania z
    utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia
    za korzystanie z utworu.
    Zatem, prawa te chronią godność twórcy, która wyraża się w jego intelektualnym związku
    z dziełem.
    Natomiast, autorskie prawo majątkowe to uprawnienie o charakterze majątkowym, które
    zostało ukształtowane na wzór prawa własności. Twórca ma wyłączne uprawnienie do
    korzystania z dzieła lub rozporządzania nim.
    Autorskie prawa majątkowe, w przeciwieństwie do osobistych są zbywalne. Wynika to z
    art. 41 ust. 1 pkt 1-2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
    Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej:

    1) autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia lub
      na podstawie umowy;
    2) nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba że
      umowa stanowi inaczej.
    Autorskie prawo majątkowe obejmuje wyłącznie prawo do korzystania z utworu i
    rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia za
    korzystanie z utworu. Majątkowe prawa autorskie są przedmiotem obrotu w postaci
    umów zbycia tych praw lub umów licencyjnych.
    Po przeniesieniu majątkowych praw autorskich do utworu, prawa te przechodzą
    całkowicie na nabywcę.
    Zatem, w chwili powstania gotowego utworu, rodzą się prawa autorskie przysługujące
    osobie, która taki utwór stworzyła. Autor staje się właścicielem dzieła i może z nim robić,
    co tylko zechce. Posiada do niego prawa dwojakiego rodzaju – osobiste i majątkowe.
    Podsumowując – autor ma prawo podpisać dzieło swoim nazwiskiem (prawo autorskie
    osobiste) oraz na nim zarabiać (prawo autorskie majątkowe). To pierwsze prawo jest
    niezbywalne, tym drugim może się podzielić całkowicie lub w części.
    Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
    Współtwórcom przysługuje prawo autorskie wspólnie. Domniemywa się, że wielkości
    udziałów są równe. Każdy ze współtwórców może żądać określenia wielkości udziałów
    przez sąd, na podstawie wkładów pracy twórczej.
    Zgodnie z art. 11 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
    Autorskie prawa majątkowe do utworu zbiorowego, w szczególności do encyklopedii
    lub publikacji periodycznej, przysługują producentowi lub wydawcy, a do
    poszczególnych części mających samodzielne znaczenie – ich twórcom. Domniemywa
    się, że producentowi lub wydawcy przysługuje prawo do tytułu.
    Tak więc, odwołując się do pojęcia „twórcy” w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych wskazać należy, że twórcą w rozumieniu ww. ustawy jest nie tylko
    jedyny twórca utworu, ale również osoby, które są współtwórcami stworzonego dzieła.
    Zgodnie z przywołanym wyżej art. 9 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych, współtwórcom przysługuje prawo autorskie wspólnie. Domniemywa się, że
    wielkości udziałów są równe. Utwór powstały w rezultacie współtwórczości jest zatem
    przedmiotem wspólnego prawa autorskiego niezależnie od tego, czy dają się w nim
    wyróżnić części stworzone przez poszczególnych twórców. Wykładnia systemowa
    zewnętrzna, oparta na zapisach ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych
    prowadzi do wniosku, że twórcą jest osoba fizyczna, która wykonała dany utwór sama lub
    z udziałem innych współtwórców.
    Wnioskodawczyni posiada wykształcenie kierunkowe w zakresie(...) i (...) prowadzi
    jednoosobową działalność gospodarczą w tym obszarze. W ramach swojej praktyki
    zawodowej sporządza dokumentacje (...). Działania te mają charakter autorski i twórczy –
    nie polegają na opracowaniu dokumentacji na podstawie gotowego projektu (...), lecz
    przeciwnie – stanowią samodzielny rezultat badań i analiz wykonanych przez
    Wnioskodawczynię, które następnie stanowią podstawę (...).
    Zakres dokumentacji przygotowywanej przez Wnioskodawczynię obejmuje m.in. (...).
    Opracowania te są każdorazowo zindywidualizowane – wynikają z (...). Działania te
    odpowiadają cechom utworu w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych, jako że są przejawem działalności twórczej o indywidualnym
    charakterze.
    W ramach zawieranych umów, dokumentacja (...). (...). Z uwagi na autorski charakter
    dokumentacji i sposób jej powstania, Wnioskodawczyni przysługuje status twórcy w
    rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

    Świadczone przez Wnioskodawczynię usługi stanowią działania podejmowane na rzecz
    ochrony dziedzictwa kulturowego, zgodnie z celami ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o
    ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1292). Działalność ta,
    jako ukierunkowana na ochronę kultury, mieści się w zakresie usług kulturalnych objętych
    zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT.
    Stanowisko Wnioskodawczyni znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądów
    administracyjnych. W wyroku z dnia 31 stycznia 2018 r., sygn. I FSK 588/16, Naczelny Sąd
    Administracyjny wskazał, że osiągnięcie celu prac konserwatorskich i restauratorskich
    może wiązać się z działalnością twórczą i wymagać kreatywności, czego skutkiem będzie
    powstanie utworu w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych – przykładowo w postaci dokumentacji projektowej. Sąd zaakcentował, że
    sam fakt odnoszenia się do dzieła istniejącego nie pozbawia autora statusu twórcy, jeżeli
    wykonywane działania prowadzą do powstania oryginalnego i indywidualnego efektu
    pracy.
    W odniesieniu do usług świadczonych przez Wnioskodawczynię, uwagi te zachowują pełną
    aktualność. Sporządzana przez nią dokumentacja (...) nie stanowi prostego przetwarzania
    istniejących treści – lecz samodzielny wynik badań, analiz i wnioskowania – nacechowany
    oryginalnym podejściem i subiektywną oceną. Twórczy charakter tego rodzaju pracy
    został również potwierdzony w wyroku NSA z dnia 9 lutego 2017 r., sygn. I FSK 1097/15, w
    którym sąd podkreślił, że zwolnienie z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o
    VAT ma zastosowanie do działań o charakterze twórczym, noszących cechy indywidualne,
    jeżeli są one wynagradzane w formie honorarium i wiążą się z przeniesieniem autorskich
    praw majątkowych.
    Wynagrodzenie za świadczone przez Wnioskodawczynię usługi przybiera każdorazowo
    formę honorarium, należnego za wykonanie indywidualnej dokumentacji (...). Umowy
    zawierane z zamawiającymi przewidują przeniesienie autorskich praw majątkowych do
    sporządzonych opracowań na rzecz zleceniodawcy. Przeniesienie to następuje w ramach
    wynagrodzenia, bez odrębnego rozdzielania wartości za samo wykonanie usługi oraz za
    przekazanie praw. Wynagrodzenie to ma zatem charakter honorarium w rozumieniu art.
    43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT – jest zapłatą za konkretny rezultat pracy twórczej wraz
    z przejściem praw majątkowych do niego.
    Wnioskodawczyni działa jako indywidualna twórczyni – samodzielnie, we własnym imieniu,
    na własny rachunek, ponosząc odpowiedzialność za jakość i efekt opracowania.
    Opracowania te są każdorazowo rezultatem jej intelektualnego wysiłku, wiedzy
    specjalistycznej i umiejętności twórczych. Zleceniodawcy nabywają gotowe dzieło w
    rozumieniu prawa autorskiego – wraz z prawem do jego dalszego wykorzystania, na
    warunkach określonych w umowie. Tym samym spełniony zostaje kluczowy warunek
    zwolnienia, jakim jest odpłatne świadczenie usług przez indywidualnego twórcę,
    wynagradzane w formie honorarium, obejmujące przeniesienie praw autorskich.
    W przypadku szczególnie złożonych opracowań, wymagających pogłębionych badań
    interdyscyplinarnych (w szczególności w zakresie (...)), Wnioskodawczyni może
    współpracować z innymi specjalistami. Ich wkład ma charakter pomocniczy i
    uzupełniający, a powstałe w ten sposób elementy są przekazywane Wnioskodawczyni
    wraz z autorskimi prawami majątkowymi. Wnioskodawczyni integruje, redaguje i
    opracowuje całość jako dzieło własne, nadając mu ostateczny kształt. Tego rodzaju
    współpraca nie narusza indywidualnego i twórczego charakteru świadczonej usługi –
    przeciwnie, podkreśla autorski nadzór nad procesem twórczym oraz odpowiedzialność
    Wnioskodawczyni za jakość i spójność końcowego dzieła.
    Podsumowując, Wnioskodawczyni świadczy usługi kulturalne w rozumieniu art. 43 ust. 1
    pkt 33 lit. b ustawy o podatku od towarów i usług. Usługi te polegają na indywidualnym,
    twórczym opracowywaniu dokumentacji (...). Efektem działalności Wnioskodawczyni są
    autorskie opracowania, które powstają na podstawie samodzielnie przeprowadzonych
    badań i analiz, a następnie przekazywane są zamawiającym wraz z przeniesieniem

    autorskich praw majątkowych. Wynagrodzenie za te usługi przybiera formę honorarium.
    Działając jako indywidualna twórczyni, Wnioskodawczyni spełnia przesłanki podmiotowe i
    przedmiotowe zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT.
    Prawidłowość stanowiska Wnioskodawczyni potwierdzają liczne interpretacje
    indywidualne, w których organy podatkowe uznają, że usługi związane z szeroko pojętą
    ochroną zabytków – zarówno na etapie dokumentacyjnym, jak i (...) – mogą stanowić
    usługi kulturalne o charakterze twórczym, korzystające ze zwolnienia z VAT na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b) ustawy o VAT (np. najnowsze interpretacje indywidualne: z dnia
    05.11.2024 sygn. 0112-KDIL1-2.4012.450.2024.1.PM; z dnia 27.01.2025 sygn. 0113-KDIPT1-
    1.4012.851.2024.2.RG; z dnia 10.03.2025 sygn. 0112-KDIL1-2.4012.684.2024.1.AS; z dnia 7
    listopada 2024 sygn. 0114-KDIP4-2.4012.571.2024.2.SKJ).
    W świetle powyższego, w ocenie Wnioskodawczyni prawidłowe jest zajęte przez nią
    stanowisko, zgodnie z którym opisane we wniosku usługi polegające na sporządzaniu
    dokumentacji (...) podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju (...).
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art.
    7 (...).
    Z powyższych uregulowań wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na
    rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów. Z uwagi na powyższe unormowania,
    pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej
    osoby, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na
    rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie
    określonych stanów rzeczy).
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa
    zalicza do grona usług każde świadczenie. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko
    takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca
    świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i
    równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.

    Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy:
    Zwalnia się od podatku usługi kulturalne świadczone przez:
        a) podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane na podstawie odrębnych
          przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym lub wpisane do rejestru
          instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem
          tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i
          prowadzeniu działalności kulturalnej, oraz dostawę towarów ściśle z tymi
          usługami związaną,
        b) indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o
          prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów,
          w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do
          artystycznego wykonania utworów.
    Z kolei na podstawie art. 43 ust. 19 ustawy:
    Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 33, nie ma zastosowania do:
        1) usług związanych z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach;
        2) wstępu:
        a) na spektakle, koncerty, przedstawienia i imprezy w zakresie twórczości i
          wykonawstwa artystycznego i literackiego,
        b) do wesołych miasteczek, parków rozrywki, cyrków, dyskotek, sal balowych,
        c) do parków rekreacyjnych, na plaże i do innych miejsc o charakterze kulturalnym;
        3) wstępu oraz wypożyczania wydawnictw w zakresie usług świadczonych przez
          biblioteki, archiwa, muzea i innych usług związanych z kulturą;
        4) usług związanych z produkcją filmów i nagrań na wszelkich nośnikach;
        5) działalności agencji informacyjnych;
        6) usług wydawniczych;
        7) usług radia i telewizji, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 34;
        8) usług ochrony praw.
    Z analizy powołanego art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy jednoznacznie wynika, że zwolnienie ma
    charakter przedmiotowo-podmiotowy. Oznacza to, że warunkiem zastosowania
    zwolnienia od podatku na jego podstawie jest nie tylko spełnienie przesłanki o
    charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług (kulturalnych), ale
    także przesłanki podmiotowej odnoszącej się do usługodawcy, który musi być podmiotem
    prawa publicznego lub innym podmiotem uznanym na podstawie odrębnych przepisów
    za instytucję o charakterze kulturalnym lub wpisanym do rejestru instytucji kultury,
    prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury, w
    rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, albo
    indywidualnym twórcą lub artystą wykonawcą w rozumieniu przepisów o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzanym za wykonaną usługę w formie
    honorarium.
    Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że zwolnienie nie ma
    zastosowania.

    Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43
    ustawy, należy interpretować ściśle, zważywszy, że zwolnienia te stanowią odstępstwa od
    ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek VAT pobierany jest od każdej usługi świadczonej
    odpłatnie przez podatnika.
    W skład grupy podmiotów uprawnionych do zwolnienia weszli indywidualni twórcy i
    artyści wykonawcy, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych,
    wynagradzani w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw
    autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów.
    Powołany przepis art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy stanowi implementację do polskiego
    porządku prawnego art. 132 ust. 1 lit. n) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada
    2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L Nr 347 z
    11 grudnia 2006 r. s. 1, ze zm.), zgodnie z którym:
    Zwolnieniu od podatku przez państwa członkowskie podlega świadczenie niektórych usług
    kulturalnych, a także dostawa towarów ściśle z nimi związanych, przez podmioty prawa
    publicznego lub inne instytucje kulturalne uznane przez dane państwo członkowskie.
    Ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze nie definiują pojęć
    „kultura” i „usługa kulturalna”. Zatem, przy dokonywaniu interpretacji przepisu art. 43 ust.
    1 pkt 33 lit. b) ustawy, posłużyć się należy wykładnią literalną, odwołując się do
    językowego znaczenia tych pojęć.
    Tym samym wskazać należy, że kultura oznacza „materialną i umysłową działalność
    społeczeństw oraz jej wytwory”, zaś usługa to „pomoc okazana komuś”, „działalność
    gospodarcza służąca do zaspokajania potrzeb ludzi”. Natomiast, określenie „kulturalny”
    oznacza „odnoszący się do tworzenia i upowszechniania kultury lub stanowiący jej
    składnik”. Właściwym więc wydaje się przyjęcie, że kultura to ogół wytworów i osiągnięć z
    dziedziny sztuki, funkcjonujących w postaci np. dzieł artystycznych, związanych z
    twórczością artystyczną (np. o charakterze literackim, naukowym, plastycznym,
    muzycznym).
    Zgodnie z jej regułami, odnosząc się do znaczenia terminu „usługi kulturalne” w języku
    potocznym, możemy stwierdzić, że pod pojęciem tym kryją się usługi odnoszące się do
    kultury, w zakresie kultury, itp. Natomiast, kultura to „całokształt materialnego i
    duchowego dorobku ludzkości, a także ogół wartości zasad i norm współżycia przyjętych
    przez dane zbiorowości; wszystko to, co powstaje dzięki pracy człowieka, co jest
    wytworem jego myśli i działalności. Kultura dzieli się na: materialną, której zakres pokrywa
    się z pojęciem cywilizacja, i duchową – ogół wytworów i osiągnięć z dziedziny sztuki, nauki,
    moralności funkcjonujących w postaci dzieł artystycznych, wierzeń, obyczajów, a także
    uznanych wartości, takich jak: prawda, sprawiedliwość, wolność, równość itp. (Roman
    Smolski, Marek Smolski, Elżbieta Helena Stadtműller „Słownik Encyklopedyczny Edukacja
    Obywatelska” Wydawnictwo Europa, Warszawa 1999). Encyklopedia Popularna w haśle
    „kultura” podaje, że jest to „całokształt materialnego i duchowego dorobku ludzkości
    gromadzony, utrwalany i wzbogacany w ciągu jej dziejów, przekazywany z pokolenia na
    pokolenie; w skład tak pojętej kultury wchodzą nie tylko wytwory materialne i instytucje
    społeczne, ale także zasady współżycia społecznego, sposoby postępowania, wzory,
    kryteria ocen estetycznych i moralnych przyjęte w danej zbiorowości i wyznaczające
    obowiązujące zachowania” (Encyklopedia Popularna PWN, Wydanie XV, Państwowe
    Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1982).
    W sytuacji, gdy wykładnia językowa nie przynosi oczekiwanych rezultatów, wskazanym jest
    sięgnięcie do wykładni systemowej oraz funkcjonalnej. W tym celu należy sięgnąć do
    ustaw wprost lub pośrednio odnoszących się do działalności prowadzonej w sferze
    kulturalnej, np. ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i
    prowadzeniu działalności kulturalnej (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 87):

    Działalność kulturalna w rozumieniu niniejszej ustawy polega na tworzeniu,
    upowszechnianiu i ochronie kultury.
    Przez potoczne rozumienie pojęcia „kultura” możemy zatem uznać całokształt wytworów
    materialnych i umysłowych społeczności.
    Za usługi kulturalne możemy zatem uznać usługi polegające na upowszechnianiu i
    ochronie kultury, przez którą należy rozumieć naturalne i kulturalne dziedzictwo ludzkości
    o charakterze materialnym i niematerialnym, w szczególności w zakresie historii, nauki i
    sztuki.
    Analizując możliwość zwolnienia świadczonych usług na gruncie przepisów art. 43 ust. 1
    pkt 33 lit. b ustawy, należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.), do której
    odwołuje się ustawodawca w treści art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy:
    Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
    indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości,
    przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
    Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
    W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory:
    1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie,
    publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);
    2) plastyczne;
    3) fotograficzne;
    4) lutnicze;
    5) wzornictwa przemysłowego;
    6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;
    7) muzyczne i słowno-muzyczne;
    8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;
    9) audiowizualne (w tym filmowe).
    W myśl art. 1 ust. 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
    Utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miał postać
    nieukończoną.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
    Prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.
    Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
    Domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze
    uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej
    wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.
    Stosownie do art. 8 ust. 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
    Dopóki twórca nie ujawnił swojego autorstwa, w wykonywaniu prawa autorskiego
    zastępuje go producent lub wydawca, a w razie ich braku - właściwa organizacja
    zbiorowego zarządzania prawami autorskimi.
    Ustawodawca posłużył się syntetyczną definicją utworu, określając w sposób generalny
    cechy konieczne wyróżniające utwór od innych rezultatów działalności człowieka.
    Aby określone dzieło mogło być przedmiotem prawa autorskiego musi posiadać
    następujące cechy:

    - mieć źródło w pracy człowieka (twórcy),
    - stanowić przejaw działalności twórczej,
    - posiadać indywidualny charakter.
    W myśl art. 85 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
    Każde artystyczne wykonanie utworu lub dzieła sztuki ludowej pozostaje pod ochroną
    niezależnie od jego wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia.
    Z treści ww. przepisów można zatem wywieść, że twórcą w rozumieniu ustawy jest każda
    osoba prowadząca faktycznie działalność twórczą, czyli działalność, której efektem jest
    powstanie utworu w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych. Użyte w tym przepisie określenie „przejaw działalności twórczej”, należy
    rozumieć jako uzewnętrzniony rezultat działalności człowieka o charakterze kreacyjnym.
    Tak sformułowana treść przepisów określających zwolnienie od podatku od towarów i
    usług, gdzie szczególnie akcentowana jest „indywidualność twórców i artystów
    wykonawców”, w zestawieniu z brzmieniem przepisów ustawy o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych pozwala stwierdzić, iż intencją ustawodawcy podatkowego było
    objęcie zwolnieniem wyłącznie takich usług kulturalnych, które świadczone są przez
    twórców, artystów wykonawców, z uwzględnieniem ich szczególnych relacji z dziełem,
    utworem.
    Zgodnie z ustawą o prawie autorskim i prawach pokrewnych wyróżnia się dwa rodzaje
    praw:
    - autorskie prawa osobiste,
    - autorskie prawa majątkowe.
    Przepisy dotyczące praw osobistych zostały uregulowane w rozdziale trzecim ustawy o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Na podstawie art. 16 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
    Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, autorskie prawa osobiste chronią nieograniczoną w
    czasie i niepodlegającą zrzeczeniu się lub zbyciu więź twórcy z utworem, a w
    szczególności prawo do:
        1) autorstwa utworu;
        2) oznaczenia utworu swoim nazwiskiem lub pseudonimem albo do udostępniania
          go anonimowo;
        3) nienaruszalności treści i formy utworu oraz jego rzetelnego wykorzystania;
        4) decydowania o pierwszym udostępnieniu utworu publiczności;
        5) nadzoru nad sposobem korzystania z utworu.
    Autorskie prawa osobiste chronią więź twórcy z utworem i są z nim w sposób trwały
    związane. Są one bezterminowe oraz niezbywalne.
    Niezbywalność praw osobistych oznacza, że nie da się takiego prawa sprzedać, ani
    przekazać innej osobie.
    W myśl art. 17 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
    Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, twórcy przysługuje wyłączne prawo do korzystania z
    utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia
    za korzystanie z utworu.
    Zatem, prawa te chronią godność twórcy, która wyraża się w jego intelektualnym związku
    z dziełem.

    Natomiast, autorskie prawo majątkowe to uprawnienie o charakterze majątkowym, które
    zostało ukształtowane na wzór prawa własności. Twórca ma wyłączne uprawnienie do
    korzystania z dzieła lub rozporządzania nim.
    Autorskie prawa majątkowe, w przeciwieństwie do osobistych są zbywalne. Wynika to z
    art. 41 ust. 1 pkt 1-2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
    Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej:
        1) autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia
          lub na podstawie umowy;
        2) nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba
          że umowa stanowi inaczej.
    Zatem, autorskie prawo majątkowe obejmuje wyłącznie prawo do korzystania z utworu i
    rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia za
    korzystanie z utworu.
    Majątkowe prawa autorskie są przedmiotem obrotu w postaci umów zbycia tych praw lub
    umów licencyjnych.
    Po przeniesieniu majątkowych praw autorskich do utworu, prawa te przechodzą
    całkowicie na nabywcę.
    Zatem, w chwili powstania gotowego utworu, rodzą się prawa autorskie przysługujące
    osobie, która taki utwór stworzyła. Autor staje się właścicielem dzieła i może z nim robić,
    co tylko zechce. Posiada do niego prawa dwojakiego rodzaju – osobiste i majątkowe.
    Podsumowując – autor ma prawo podpisać dzieło swoim nazwiskiem (prawo autorskie
    osobiste) oraz na nim zarabiać (prawo autorskie majątkowe). To pierwsze prawo jest
    niezbywalne, tym drugim może się podzielić całkowicie lub w części.
    Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
    Współtwórcom przysługuje prawo autorskie wspólnie. Domniemywa się, że wielkości
    udziałów są równe. Każdy ze współtwórców może żądać określenia wielkości udziałów
    przez sąd, na podstawie wkładów pracy twórczej.
    Zgodnie z art. 11 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
    Autorskie prawa majątkowe do utworu zbiorowego, w szczególności do encyklopedii
    lub publikacji periodycznej, przysługują producentowi lub wydawcy, a do
    poszczególnych części mających samodzielne znaczenie – ich twórcom. Domniemywa
    się, że producentowi lub wydawcy przysługuje prawo do tytułu.
    Tak więc, odwołując się do pojęcia „twórcy” w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych wskazać należy, że twórcą w rozumieniu ww. ustawy jest nie tylko
    jedyny twórca utworu, ale również osoby, które są współtwórcami stworzonego dzieła.
    Zgodnie z przywołanym wyżej art. 9 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych, współtwórcom przysługuje prawo autorskie wspólnie. Domniemywa się, że
    wielkość udziałów są równe. Utwór powstały w rezultacie współtwórczości jest zatem
    przedmiotem wspólnego prawa autorskiego niezależnie od tego, czy dają się w nim
    wyróżnić części stworzone przez poszczególnych twórców. Wykładnia systemowa
    zewnętrzna, oparta na zapisach ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych
    prowadzi do wniosku, że twórcą jest osoba fizyczna, która wykonała dany utwór sama lub
    z udziałem innych współtwórców.
    Z opisu sprawy wynika, że posiada Pani wykształcenie wyższe w zakresie (...). W ramach
    prowadzonej działalności prowadzi Pani badania (...). Ponadto Pani określa (...). Wynikiem
    prowadzonej działalności badawczej jest opracowywanie dokumentacji (...).
    Nadrzędnym celem opracowywania dokumentacji (...). Dokumentacje te są każdorazowo
    przygotowywane indywidualnie (...). Materiały te są opracowywane osobiście, (...).

    Opracowania nie mają charakteru powtarzalnego ani szablonowego – ich treść i struktura
    są każdorazowo dostosowywane do specyfiki (...). Sporządzane przez Panią dokumentacje,
    których istotną częścią są(...), polegają na (...). Prace te mają charakter badawczo-
    analityczny, nie są wykonywane na podstawie istniejących (...), lecz (...).
    Dokonuje (...).
    Nie prowadzi Pani żadnych prac o charakterze technicznym – (...). Sporządza Pani jedynie
    dokumentacje. Dokumentacje zawierają (...). (...).
    W przypadku opracowań o większym zakresie i złożoności, Pani – jako (...) – samodzielnie
    opracowuje zasadniczą część utworu, natomiast w zakresie niektórych, specjalistycznych
    elementów projektu (np. (...)), korzysta ze wsparcia innych twórców, z którymi zawiera
    umowy o dzieło. Efekty ich pracy są opracowaniami twórczymi, stanowiącymi integralną
    część końcowego dzieła, którego spójną koncepcję, strukturę oraz ostateczny kształt
    nadaje jako autorka dzieła zbiorczego i właścicielka praw majątkowych.
    W wyniku realizacji świadczonych przez Panią usług powstaje utwór w rozumieniu ustawy
    o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Dokumentacje (...), które Pani opracowuje, są
    utworami w rozumieniu prawa autorskiego, ponieważ zawierają elementy twórcze, takie
    jak (...).
    Ponadto wskazała Pani, że świadczone przez Panią usługi nie obejmują żadnych czynności
    wskazanych w katalogu negatywnym, o którym mowa w art. 43 ust. 19 ustawy o VAT.
    Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy, należy zgodzić się z Panią, że świadczy Pani
    usługi kulturalne w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o podatku od towarów i
    usług. Usługi te polegają na indywidualnym, twórczym opracowywaniu dokumentacji (...).
    Efektem Pani działalności są autorskie opracowania, (...).
    Wskazała Pani, że usługi świadczone przez Panią mają na celu (...). Celem tych usług jest
    (...).
    1. Ochrona dziedzictwa kulturowego: sporządzając dokumentację (...). (...). Ochrona
    dziedzictwa kulturowego jest regulowana zarówno przez przepisy krajowe, jak i
    międzynarodowe, m.in. Konwencję UNESCO, której celem jest zachowanie dziedzictwa
    dla przyszłych pokoleń.
    2. Upowszechnianie kultury: Sporządzane przez Panią dokumentacje (...). Ponadto, wyniki
    Pani badań są prezentowane (...). (...).
    Dzięki tym działaniom, przyczynia się Pani do bezpośredniego przekazywania wiedzy o
    wartościach kulturowych (...). (...). Te działania mają na celu upowszechnianie wiedzy o
    dziedzictwie kulturowym, (...).
    3. Twórczy charakter usług: realizuje Pani swoją działalność na podstawie indywidualnego
    podejścia (...), co sprawia, że usługi świadczone przez nią mają charakter twórczy i
    oryginalny. Opracowuje Pani dokumentację, która (...). Na podstawie tych analiz
    formułowane są autorskie wnioski, które dotyczą (...).
    4. Kulturalny charakter świadczonych usług: usługi świadczone przez Panią mają
    bezpośredni wpływ na ochronę kultury materialnej,(...). W związku z tym, usługi te
    wpisują się w definicję usług kulturalnych, które obejmują tworzenie, ochronę i
    upowszechnianie dziedzictwa kulturowego, zgodnie z przepisami ustawy o
    organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, jak również regulacjami
    międzynarodowymi. Pani usługi, polegające na (...). W przypadku (...).
    5. Zgodność z ustawą o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej: Usługi
    świadczone przez Panią są również zgodne z ustawą z dnia 25 października 1991 r. o
    organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, która stanowi, że działalność
    kulturalna polega na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury. Realizuje Pani tę
    działalność, opracowując dokumentację (...).

    Usługi świadczone przez Panią mają istotny wpływ na upowszechnianie dorobku
    kulturalnego, a ich celem jest (...). Dokumentacje te stanowią kluczowy element (...).
    Podała Pani, że:
    1. Ochrona dziedzictwa kulturowego i jego upowszechnianie: sporządzając dokumentację
    (...). Tego rodzaju działania (...).
    2. Twórczy wkład w badania i ochronę dziedzictwa: Usługi świadczone przez Panią są
    istotnym wstępnym krokiem w procesie, (...). Dokumentacje opracowane przez Panią
    umożliwiają (...).
    3. Współpraca z (...): Dokumentacje (...) opracowywane przez Panią są wykorzystywane (...).
    Zatem, dokumentacje stanowią podstawowy zasób wiedzy, (...).
    4. Wsparcie dla instytucji ochrony dziedzictwa: Dokumentacje tworzone przez Panią
    stanowią (...). Dzięki tym opracowaniom możliwe jest (...).
    5. Prezentacja wyników badań: Ponadto, Pani wyniki badań są prezentowane (...).
    Prezentacje te obejmują (...). Dzięki temu, ma Pani możliwość nie tylko przekazywania
    wiedzy, ale także (...).
    Podsumowując, w opisanej sytuacji spełnione są przesłanki warunkujące zastosowanie
    przedmiotowego zwolnienia od podatku od towarów i usług tj. spełniona jest przesłanka o
    charakterze przedmiotowym, dotycząca rodzaju świadczonych usług (kulturalnych) oraz
    przesłanka podmiotowa odnosząca się do usługodawcy.
    Mając zatem na uwadze powołane wyżej regulacje prawne oraz opis sprawy należy
    stwierdzić, że skoro, jak wynika z opisu sprawy:
    - usługi polegające na sporządzaniu indywidualnych dokumentacji (...) wykonuje Pani
      osobiście;
    - pracę swoją wykonuje Pani jako twórca w rozumieniu przepisów ustawy o prawie
      autorskim i prawach pokrewnych;
    - wykonywane przez Panią usługi polegające na sporządzaniu indywidualnych
      dokumentacji (...) są usługami kulturalnymi;
    - otrzymuje Pani honorarium za wykonane zadanie oraz następuje przeniesienie praw
      autorskich na zleceniodawcę,
    to czynności te korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art.
    43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy.
    Zatem w przypadku gdy, działając jako indywidualny twórca, świadczy Pani usługi
    polegające na sporządzaniu indywidualnych dokumentacji (...), które to usługi mają
    charakter twórczy, może Pani korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy.
    Wobec powyższego, Pani stanowisko należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy

    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem sprawy podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z tym w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
    interpretacji.
    • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA) :
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres : Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.