Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP1/443-264/12-4/IGo
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2012-05-23
Teza: Stawka podatku VAT na sprzedaż lokali mieszkalnych wraz z miejscem postojowym w wielostanowiskowym garażu podziemnym.
Słowa kluczowe: garaż; lokal-lokal mieszkalny; lokal-sprzedaż lokalu; miejsce-miejsce postojowe; stawka
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 22.03.2012r. (data wpływu 23.03.2012r.), uzupełnionym pismem z dnia 15.05.2012r. (data wpływu 18.05.2012r.) na wezwanie tut. Organu z dnia 07.05.2012r. (skutecznie doręczone w dniu 10.05.2012r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT na sprzedaż lokali mieszkalnych wraz z miejscem postojowym w wielostanowiskowym garażu podziemnym - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 23.03.2012r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT na sprzedaż lokali mieszkalnych wraz z miejscem postojowym w wielostanowiskowym garażu podziemnym. Wniosek uzupełniony został pismem z dnia 15.05.2012r., złożonym w dniu 16.05.2012r. (data wpływu 18.05.2012r.), będącym odpowiedzią na wezwanie Organu z dnia 07.05.2012r.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Firma Wnioskodawcy realizuje inwestycję polegającą na budowie budynku biurowo-usługowo-mieszkalnego z wbudowanym garażem podziemnym. Część mieszkalna stanowi 28% całej powierzchni budynku. Docelowo na V kondygnacji budynku powstanie 16 mieszkań. Mieszkania będą sprzedawane wraz z miejscami postojowymi w wielostanowiskowym garażu podziemnym. Wnioskodawca nie będzie prowadzić odrębnej sprzedaży miejsc postojowych. Wraz z mieszkaniem Wnioskodawca będzie sprzedawać prawo wyłącznego korzystania z miejsca postojowego. Miejsca postojowe w garażu podziemnym nie są na stałe wyodrębnione przegrodami (ścianami), a wyznaczone poprzez zaznaczenie na posadzce w formie linii. Potencjalny klient nie może dokonać zakupu mieszkania bez nierozerwalnej części jaką jest miejsce postojowe w wielostanowiskowym garażu podziemnym.

W piśmie uzupełniającym z dnia 15.05.2012r. Wnioskodawca podaje następujące informacje:

*   numer PKOB – 1220 - budynku biurowo-usługowo-mieszkalnego, gdyż całkowita powierzchnia użytkowa przeznaczona na cele biurowe stanowi przeważający procent w całkowitej powierzchni nieruchomości;
*   garaż podziemny jest nierozerwalnie związany z budynkiem i mieszkaniem. Nie będzie stanowił samodzielnego wyodrębnionego lokalu niemieszkalnego. Przedmiotem sprzedaży jest mieszkanie wraz z miejscem postojowym w garażu wielostanowiskowym. Garaż wielostanowiskowy stanowi jedynie element nieruchomości wspólnej z określeniem korzystania z poszczególnych miejsc postojowych, wyznaczonych za pomocą linii poziomych namalowanych na posadzce garażu wielostanowiskowego. Nie będzie miało miejsce dokonywanie sprzedaży mieszkań bez miejsca postojowego w wielostanowiskowym garażu podziemnym. Potencjalny nabywca w przyszłości nie będzie mógł również dokonać sprzedaży mieszkania bez miejsca postojowego, gdyż nie stanowi on odrębnie wydzielonej części nieruchomości.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy sprzedaż mieszkań wraz z nierozerwalnie związanym miejscem postojowym (prawem do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego) służącym wyłącznie do użytku właściciela konkretnego mieszkania stanowi jedną podstawę do opodatkowania podatkiem od towarów i usług tj. 8% odpowiadającej dostawie lokali mieszkalnych?

Zdaniem wnioskodawcy, nie należy dzielić takiej transakcji na dwie różne czynności wyłącznie na potrzeby podatku od towarów i usług i dlatego przy sprzedaży firmie przysługuje prawo do stosowania jednej stawki podatku od towarów i usług tj. 8%.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust.1 ww. ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W myśl art. 8 ust. 1 cyt. ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z zapisem zawartym w tym przepisie, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W myśl przepisu art. 5a ww. ustawy towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów i usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne.

Stosownie do treści art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednakże, zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności obniżone stawki podatku.

I tak, w myśl art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1.

Zgodnie natomiast z art. 146a ustawy, wprowadzonym na mocy art. 19 ustawy z dnia 26 listopada 2010 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. Nr 238 poz. 1578), zmienionym treścią art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 257 poz. 1726), w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f:

1.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%;
2.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%.

Stawkę podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, stosuje się – w myśl ust. 12 wskazanego artykułu – do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym, zgodnie z ust. 12a tego artykułu, rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b.

Zgodnie z art. 41 ust. 12b ustawy, do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonego w ust. 12a nie zalicza się:

1.  budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2,
2.  lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2.

W myśl ust. 12c powołanego artykułu, w przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej limity określone w ust. 12b stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej.

Według art. 2 pkt 12 ustawy, przez obiekty budownictwa mieszkaniowego rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w PKOB w dziale 11.

W celu zastosowania prawidłowej stawki niezbędnym jest zatem określenie, czy dany obiekt jest obiektem objętym społecznym programem mieszkaniowym i jakie spełnia funkcje – mieszkalne czy użytkowe.

Z uwagi na fakt, iż ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do niniejszej ustawy nie zawierają definicji lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego, dlatego też należy posiłkować się w tym zakresie przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.).

Zgodnie z art. 2 ust. 2 ww. ustawy samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Stosownie natomiast do ust. 4 powołanego artykułu do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej „pomieszczeniami przynależnymi”.

Ustawa o własności lokali wprowadza również pojęcie nieruchomości wspólnej, określa warunki, jakim obwarowane jest jej powstanie i zasady obliczania w niej udziału.

Według art. 3 ust. 1 powyższej ustawy, w razie wyodrębnienia własności lokali, właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność lokali. Jednakże stosownie do ust. 2 ww. artykułu nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli.

Definiując pojęcie „samodzielnego lokalu mieszkalnego", ustawodawca czyni wyraźne rozróżnienie pomiędzy dwoma pojęciami normatywnymi:

*   pojęciem pomieszczenia pomocniczego, czyli takiego pomieszczenia, które wraz z izbą lub zespołem izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, w danym wypadku chodzi więc wyraźnie o taki funkcjonalny związek tych pomieszczeń z izbą lub zespołem izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, który polega na wykorzystywaniu całej tej przestrzeni bezpośrednio dla zaspokajania mieszkalnych potrzeb ludzi; oraz
*   pojęciem pomieszczenia przynależnego, które w sensie prawnym stanowi wprawdzie część składową lokalu mieszkalnego, jednakże w sensie funkcjonalnym nie jest przestrzenią przeznaczoną dla bezpośredniego zaspokajania mieszkaniowych potrzeb ludzi, lecz służyć ma zaspokojeniu innych potrzeb tych osób, które korzystają z samodzielnego lokalu mieszkalnego.

W tym kontekście ustawodawca wymienił przykładowo: „piwnicę, strych, komórkę, garaż”. Jak wynika z powyższego ww. ustawa rozróżnia pojęcia lokali mieszkalnych i lokali o innym charakterze. Pojedyncze miejsce postojowe, jako wyodrębniona jedynie liniami część hali garażowej nie może stanowić samo w sobie pomieszczenia przynależnego. Pomieszczeniem tym może być wielostanowiskowa hala garażowa, jako całe pomieszczenie, w którym znajdują się poszczególne miejsca postojowe.

Ustalenie właściwej stawki podatku VAT dla zbycia miejsca postojowego w garażu usytuowanym w budynku mieszkalnym, wymaga analizy okoliczności, w których dochodzi do tego zbycia. Istotne znaczenie dla ustalenia właściwej stawki VAT ma sposób sprzedaży miejsca postojowego. Analizie poddać należy okoliczność, czy miejsce postojowe, jest, czy też nie może być przedmiotem odrębnej własności, a przez to czy może stanowić przedmiot samodzielnego obrotu, a więc czy miejsca takie mogą być sprzedawane i nabywane tylko i wyłącznie z lokalem mieszkalnym, do którego zostały przypisane, czy też odrębnie.

Z okoliczności przedstawionych przez Wnioskodawcę wynika, iż firma Wnioskodawcy realizuje inwestycję polegającą na budowie budynku biurowo-usługowo-mieszkalnego z wbudowanym garażem podziemnym. Część mieszkalna stanowi 28% całej powierzchni budynku. Docelowo na V kondygnacji budynku powstanie 16 mieszkań. Mieszkania będą sprzedawane wraz z miejscami postojowymi w wielostanowiskowym garażu podziemnym. Wnioskodawca nie będzie prowadzić odrębnej sprzedaży miejsc postojowych. Wraz z mieszkaniem Wnioskodawca będzie sprzedawać prawo wyłącznego korzystania z miejsca postojowego. Miejsca postojowe w garażu podziemnym nie są na stałe wyodrębnione przegrodami (ścianami), a wyznaczone poprzez zaznaczenie na posadzce w formie linii. Nie będzie miało miejsce dokonywanie sprzedaży mieszkań bez miejsca postojowego w wielostanowiskowym garażu podziemnym. Potencjalny nabywca w przyszłości nie będzie mógł również dokonać sprzedaży mieszkania bez miejsca postojowego, gdyż nie stanowi on odrębnie wydzielonej części nieruchomości. Ponadto przedmiotowy budynek biurowo-usługowo-mieszkalny sklasyfikowany jest pod numerem PKOB 1220, gdyż całkowita powierzchnia użytkowa przeznaczona na cele biurowe stanowi przeważający procent w całkowitej powierzchni nieruchomości.

Z powyższego wynika więc, iż miejsca postojowe znajdują się w podziemnej części budynku mieszkalnego i nie ma możliwości nabycia (ani późniejszego zbycia) ich w oderwaniu do nabycia samego lokalu mieszkalnego, jako że miejsca postojowe nie są w opisanym przypadku samodzielnymi lokalami użytkowymi. Nie można nabyć w oderwaniu od lokalu mieszkalnego części wspólnych budynku mieszkalnego.

Ponadto należy stwierdzić, iż w przypadku gdy przedmiotem dostawy jest odrębna własność lokalu mieszkalnego składającego się z określonych w akcie notarialnym pomieszczeń oraz pomieszczeń przynależnych, będących elementem nieruchomości wspólnej z określeniem korzystania z tych pomieszczeń, pomieszczenie przynależne nie stanowi odrębnego pomieszczenia - lokalu. Tak więc, dokonując dostawy lokalu mieszkalnego wraz z pomieszczeniem przynależnym Spółka dokonuje czynności, w której występuje jeden przedmiot umowy sprzedaży.

Zatem, jeżeli w ramach jednej transakcji następuje sprzedaż na odrębną własność lokalu mieszkalnego wraz ze stosownym udziałem w jej częściach wspólnych, w ramach którego określono sposób korzystania z części nieruchomości wspólnej w ten sposób, że przydzielono nabywcy prawo do korzystania z określonego miejsca postojowego to sprzedaż ta ma charakter jednej transakcji i na podstawie art. 41 ust. 2, w związku z art. 146a, w powiązaniu z art. 41 ust. 1 pkt 12 ustawy podlega opodatkowaniu 8% stawką podatku VAT.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.