Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.531.2021.9.DD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-16
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
wydatków na zapłatę kar umownych stwierdzonych notami
obciążeniowymi.
Słowa kluczowe: dostawa
kara-kara umowna
koszt-koszty uzyskania przychodów
nieterminowość
umowa-niewykonanie umowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-Kary,
odszkodowania, opłaty przymusowe-Kary umowne i
odszkodowania z tytułu wad dostarczonych towarów,
wykonanych robót i usług
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 22

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 listopada 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z 16 listopada 2021 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczył podatku dochodowego od osób prawnych w
    zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu
    zapłaconych kar umownych (stwierdzonych notami obciążeniowymi).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    X spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej jako: „Wnioskodawca”, „Spółka”,
    „Strona”) w ramach prowadzonej działalności zajmuje się realizacją dostaw wyrobów i
    technologii na potrzeby (...). Wskazać należy, że część towaru będąca przedmiotem
    realizowanych przez Wnioskodawcę dostaw na rzecz podmiotów trzecich jest
    produkowana na tzw. „specjalne zamówienie” (oznacza to, że towar będący przedmiotem
    zamówienia jest produkowany dopiero po złożeniu przez Wnioskodawcę zamówienia, nie
    można go nabyć z tzw. „wolnej ręki”).
    Dostawy dokonywane przez Spółkę są realizowane w oparciu o zawarte umowy.
    Część zawartych przez Wnioskodawcę umów zawiera postanowienia dotyczące kar
    umownych. Zgodnie z omawianymi postanowieniami Wnioskodawca zobowiązany jest do
    zapłaty kar umownych m.in. z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy.
    W 2020 r. Spółka została obciążona notami obciążeniowymi z tytułu kar umownych za:
      a) przekroczenie terminu dostaw;
      b) niezrealizowanie części dostaw.
    Opóźnienia w terminie dostaw nie były spowodowane nienależytym działaniem
    Wnioskodawcy lecz wynikały z opóźnień w produkcji zamówionych towarów oraz
    opóźnień w transporcie spowodowanych panującą pandemią COVID-19 (towar, który miał
    być przedmiotem dostaw sprowadzany był przez Wnioskodawcę z terytorium Stanów
    Zjednoczonych).
    Rozwijając twierdzenie zawarte w powyższym akapicie Wnioskodawca wskazuje, iż
    niezwłocznie po otrzymaniu od podmiotu trzeciego informacji o wyborze jego oferty złożył
    zamówienie u producenta towaru, który - zgodnie z zawartą umową - miał być
    przedmiotem dostawy na rzecz podmiotu trzeciego. Przekroczenie ustalonego w umowie
    terminu dostawy - jak wskazano powyżej - było skutkiem nieterminowych działań po
    stronie producenta towaru (zgodnie z wiedzą Wnioskodawcy producent nie otrzymał w
    wyznaczonym czasie podzespołów potrzebnych do produkcji zamówionego towaru.
    Sytuacja ta spowodowana została wprowadzeniem ograniczeń związanych z COVID-19 i

    nie była do przewidzenia w chwili składania zamówienia). Do opóźnienia w dostawie
    towaru przyczyniły się również opóźnienia w transporcie z terytorium USA na terytorium
    Polski (z uwagi na wprowadzane ograniczenia mające na celu zapobieganie
    rozprzestrzeniania się pandemii COVID-19 loty z USA do Europy były odwoływane lub
    zawieszane).
    W skutek niedotrzymania określonego w umowie terminu dostawy przez Wnioskodawcę
    podmiot trzeci odstąpił od realizacji części umowy, naliczając z tego tytułu kary umowne.
    Pomimo naliczenia przez podmioty trzeci kar umownych Wnioskodawca uzyskał zysk z
    częściowej realizacji umów (uzyskany przez Spółkę zysk znacznie przekraczał sumę kar
    umownych i wartości niezrealizowanych części umowy). Poniesienie przez Spółkę kary
    umownej nie uniemożliwia dalszej współpracy między Wnioskodawcą, a podmiotem
    trzecim. Ponadto uznanie nałożonych na Spółkę kar umownych pozwoliło Wnioskodawcy
    na ograniczenie ewentualnych dalszych strat, w tym wizerunkowych.

## Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w przedstawionym
    stanie faktycznym zapłata kar umownych (stwierdzonych notami obciążeniowymi) stanowi
    dla Spółki koszt uzyskania przychodu?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Literalne brzmienie wyżej zacytowanego przepisu pozwala przyjąć, że katalog okoliczności
    powodujących wykluczenie odszkodowań i kar umownych z kosztów podatkowych jest
    zamknięty i obejmuje:
      - wady dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług,
      - zwłokę w dostarczeniu towaru wolnego od wad,
      - zwłokę w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług.
    Przenosząc powyższe rozważania na grunt przestawionego we wniosku stanu faktycznego
    Wnioskodawca wskazuje, że w świetle obowiązujących przepisów prawa zapłata kar
    umownych (stwierdzonych notami obciążeniowymi) stanowi dla Spółki koszt uzyskania
    przychodu.
    Uzasadnienie prawidłowości powyższego twierdzenia rozpocząć należy od analizy
    przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, tj. istnienia związku przyczynowo-
    skutkowego między poniesionym wydatkiem (zapłatą kar umownych), a powstaniem
    przychodu lub zabezpieczeniem albo zachowaniem źródła przychodu. Zgodnie z
    informacjami zaprezentowanymi w opisanym we wniosku stanie faktycznym nałożone na
    Wnioskodawcę kary umowne zostały naliczone w związku z realizacją konkretnych umów,
    wynegocjowanych i realizowanych przez Stronę w ramach prowadzonej przez
    Wnioskodawcę działalności gospodarczej. Z tytułu realizacji ww. umów Spółka osiągnęła
    zysk znacznie przewyższający wartość uiszczonych kar umownych.
    Podkreślić również należy, iż w sytuacji nieuregulowania należnych kar umownych Spółka
    nie tylko musiałaby być gotowa na konieczność wypłacenia ich wskutek np. działań
    windykacyjnych, ale także - na pogorszenie wizerunku wobec podmiotów trzecich.
    Powyższe okoliczności mogłyby skutkować utratą szeroko rozumianej wiarygodności
    biznesowej, co w efekcie mogłoby się przyczynić do powstania trudności w nawiązaniu
    współpracy gospodarczej z nowymi kontrahentami. W efekcie - nieopłacenie przez Spółkę
    kar umownych mógłby - w perspektywie czasowej - przyczynić się do utraty potencjalnych
    klientów, a w efekcie do utraty możliwości uzyskania przychodów.
    Ponadto - jak wskazano w opisie stanu faktycznego - zapłata kar umownych nie
    uniemożliwia i nie wyklucza dalszej współpracy miedzy Wnioskodawcą, a podmiotami
    trzecimi będącymi stroną umów, na podstawie których został nałożony na Spółkę
    obowiązek zapłaty kar umownych. W efekcie - w skutek zapłaty przez Wnioskodawcę kar
    umownych nie wykluczone jest, iż w przyszłości między Stroną, a podmiotami trzecimi
    zostaną zawarte umowy, które będą „źródłem przychodu” Wnioskodawcy.
    Konkludując powyższe, zapłata kar umownych - w stanie faktycznym zaprezentowanym w
    niniejszym wniosku - stanowi wydatek, który został poniesiony w celu zabezpieczenia
    źródła przychodu.
    Kończąc tę część wywodu, w celu potwierdzenia prawidłowości swojego stanowiska,
    Wnioskodawca odwoła się do stanowiska sądów administracyjnych, które w sytuacji
    tożsamej do opisanej w stanie faktycznym zawartej w niniejszym wniosku wskazują, że:
    Wskazać należy, że spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie dostawy
    specjalistycznego sprzętu medycznego. Tym samym wydatki poniesione przez spółkę na
    wypłatę kar umownych na rzecz zamawiających pozostają w związku z jej działalnością
    gospodarczą. Zgodzić się należy ze skarżącą, że zapłata przez nią kar umownych nosi
    również znamiona działania racjonalnego i uzasadnionego, gdyż w rzeczywistości ma na
    celu minimalizację negatywnych skutków niewywiązania się z terminowej dostawy
    sprzętu. Zapłata kar umownych nakierowana jest na utrzymanie stosunków
    gospodarczych z kontrahentami, a tym samym służy zachowaniu względnie
    zabezpieczeniu źródła przychodów. Nie można także nie zauważyć, że dzięki zachowaniu
    wiarygodności - związanemu z zapłatę kar umownych - spółka może rozsądnie oczekiwać,

    że podmioty, na rzecz których płaci kary umowne, będą w przyszłości korzystać z jej usług,
    co będzie generować kolejne przychody. W razie nieuregulowania należnych kar
    umownych skarżąca nie tylko musiałaby być gotowa na konieczność wypłacenia ich
    wskutek działań windykacyjnych, ale także - na pogorszenie wizerunku wobec podmiotów
    trzecich, mogącym skutkować utratę szeroko rozumianej wiarygodności biznesowej, a tym
    samym na utratę możliwości uzyskania potencjalnych przychodów. W związku z tym uznać
    należy, że wydatki z tytułu kar umownych zostały poniesione przez spółkę w celu co
    najmniej zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów. Spełniony jest zatem
    wynikający z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. pozytywny warunek merytoryczny pozwalający na
    zaliczenie wydatku do kosztów uzyskania przychodów (zob. np. wyrok WSA w Bydgoszczy
    z 27 października 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 478/20).
    W analizowanej sprawie należy odnieść się także do treści art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o
    CIT, z którego wynika, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kar umownych i
    odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki
    w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo
    wykonanych robót i usług, nawet jeśli wydatki te spełniają dyspozycję przepisu art. 15 ust.
    1 zdanie pierwsze ustawy o CIT.
    Wykładnia powyższego przepisu została dokonana przez WSA w Bydgoszczy, który w wyżej
    powołanym wyroku - bazując na linii orzeczniczej ukształtowanej przez NSA - wskazał, że:
    Przepis ten stanowi, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów: "kar umownych i
    odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki
    w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo
    wykonanych robót i usług". Wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów przewidziane w
    zacytowanym przepisie nie obejmuje zatem wszelkich bez wyjątku kar umownych i
    odszkodowań, lecz tylko takie, które zostały w nim sprecyzowane. Jak podkreślił Naczelny
    Sąd Administracyjny w wyroku z 9 stycznia 2020 r., IIFSK1330/19 "należy przyjąć, że art. 16
    ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. stanowiąc wyjątek od zasady określonej w art. 15 ust. 1 tej ustawy
    winien być interpretowany ściśle, to jest powinien być rozumiany jako przepis wyłączający
    możność uznania za koszty uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań
    wskazanych expressis verbis w art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p." Dalej, w cytowanym wyroku
    wskazano, że przepis ten dotyczy zdarzeń gospodarczych spowodowanych wadliwością
    towarów lub robót albo usług będących przedmiotem działalności gospodarczej. Wada
    jest w tym przypadku podstawową przyczyną eliminacji poniesionych kosztów z kosztów
    podatkowych. Błędem jednak byłoby kwalifikowanie do art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p.
    wszelkich kar umownych i odszkodowań, zamiast - jak wynika z tego przepisu - kar
    umownych i odszkodowań ze ściśle określonych tytułów. Naczelny Sąd Administracyjny
    wyraźnie wskazał, że przyjęcie poglądu, że kara umowna lub odszkodowanie ze swej istoty
    nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów, czyniłoby regulację zawartą w art.
    16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. zbędną. Podobny pogląd wyraził NSA w wyroku z dnia 17
    stycznia 2012 r., II FSK 1365/10, a także WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 6 marca 2019 r.,
    I SA/Po 1000/18, WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 16 lipca 2019 r., I SA/Wr 392/19, a
    także WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 16 września 2020 r., I SA/Bd 383/20.
    Rozpatrując niniejszą sprawę należy zatem odnieść się do wyżej zaprezentowanego
    rozumienia art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT . W świetle powyższej wykładni przepis ten
    obejmuje odszkodowania i kary umowne z tytułu wad dostarczonych towarów,
    wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki
    w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług. Zatem przedmiotowy przepis
    ma zastosowanie do kar umownych i odszkodowań, dla których podstawą wypłaty są:
      - wada dostarczonego towaru,
      - wada wykonanych robót i usług,

      - zwłoka w dostarczeniu towaru wolnego od wad,
      - zwłoka w usunięciu wad towarów,
      - zwłoka w usunięciu wad wykonanych robót bądź usług.
    Mając na uwadze powyższe, wypunktowane sytuacje objęte dyspozycją pkt 22
    jednoznacznie stwierdzić należy, że przepis art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT nie ma
    zastosowania do kar umownych wskazanych w opisie stanu faktycznego zawartego w
    niniejszym wniosku.
    Rozwijając twierdzenie zawarte w poprzednim akapicie wskazać należy, że w sytuacji
    objętej niniejszym wnioskiem - jak wskazano w opisie stanu fatycznego - zapłata kar
    umownych nie była skutkiem nienależytego działania Wnioskodawcy, lecz wynikała z
    opóźnień występujących po stronie producenta (podmiotu niezależnego od Strony), na
    które Spółka nie miała żadnego wpływu i których nie można było przewidzieć w chwili
    składania zamówienia. Zatem - w niniejszej sprawie - nie mamy do czynienia ze zwłoką, o
    której mowa w ww. przepisie. Jak bowiem podnoszą sądy administracyjne w wydawanych
    rozstrzygnięciach: Katalog ten nie obejmuje jednak przypadków nieterminowego
    dostarczenia towarów czy też niedostarczenia ich w ogóle, a jedynie przypadki, kiedy w
    pierwszej kolejności nastąpiła wada dostarczonego towaru, a następnie zwłoka w jej
    zniwelowaniu. Równocześnie, przepis ten odnosi się do terminu "zwłoki", który w ocenie
    wnioskodawcy należy rozumieć jako opóźnienie zawinione. Taka sytuacja natomiast nie
    miała miejsca w niniejszym przypadku, gdzie brak zrealizowania dostaw na rzecz
    kontrahenta wynikał z winy podmiotu niezależnego od wnioskodawcy. W rezultacie,
    zdaniem wnioskodawcy, zapłata roszczenia stanowi koszt uzyskania przychodu, tym
    bardziej że jest to powiązane z prowadzeniem dalszej współpracy z kontrahentem (zob.
    np. wyrok WSA w Gliwicach z 9 września 2020 r., sygn. akt I SA/GI 9/20).
    Opisane w stanie faktycznym sytuacje będące podstawą nałożenia na Spółkę kary
    umownej nie mieszczą się również w zakresie pojęcia „wada dostarczonego towaru” albo
    „wada wykonanych robót i usług”. W judykaturze wskazuje się bowiem, że opóźnienie w
    dostawie towarów (tj. sytuacja, którą rozpatruje się w ramach niniejszego wniosku) nie
    mieści się w ramach wykładni omawianego pojęcia. Przykładowo zwrócić należy uwagę na
    wyrok WSA w Bydgoszczy z 27 października 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 478/20 w który
    wskazano: Opóźnienie w przekazaniu sprzętu medycznego nie stanowi - w szczególności -
    "wady wykonanych robót lub usług". Nie można - w każdym razie w wielu wypadkach nie
    można - postawić znaku równości między "wadą wykonanej usługi", a nienależytym
    wykonaniem zobowiązania. (...) pprzepis art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. nie mówi o "wadl
    iwości" wykonania usługi, ale o tym, że usługa miała "wadę". Zdaniem Sądu wadliwość, a
    wada to nie to samo. (...) Gdyby organ chciał rzetelnie oddać potoczne, słownikowe
    znaczenie użytego w ustawie pojęcia, to odwołałby się do słownikowego pojęcia "wady"
    (rzeczownik), a nie przymiotnika "wadliwy". Odkryłby wówczas, że wada zgodnie ze
    Słownikiem Języka Polskiego to "1. «ujemna cecha charakteru», 2. «brak, uszkodzenie
    obniżające wartość jakiegoś przedmiotu, systemu», 3. «niedorozwój lub nieprawidłowa
    budowa jakiegoś narządu żywego organizmu»" (https://sjp.pwn.pl/slowniki/wada.html).
    Zdaniem Sądu, opóźnienie się tu nie mieści.
    Resumując powyższe wskazać należy, że w opisanym we wniosku stanie faktycznym
    zapłata kar umownych (stwierdzonych notami obciążeniowymi) stanowi dla Spółki koszt
    uzyskania przychodu.
    Interpretacja indywidualna
    W wyniku analizy Państwa wniosku - 11 lutego 2022 r. wydałem interpretację
    indywidualną Znak: 0111-KDIB2-1.4010.531.2021.1.AT, w której uznałem Państwa
    stanowisko za nieprawidłowe.
    Interpretacja ta została skutecznie doręczona 14 lutego 2022 r.

    Skarga na interpretację
    Pismem z 3 marca 2022 r. wnieśli Państwo skargę na ww. interpretację indywidualną do
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skarga wpłynęła do mnie8 marca 2022 r.
    Wnieśli Państwo m.in. o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej przepisów
    prawa podatkowego.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną z
    11 lutego 2022 r. Znak: 0111-KDIB2-1.4010.531.2021.1.AT - wyrokiem z 6 lipca 2022 r.,
    sygn. akt I SA/Łd 263/22.
    Pismem z 16 sierpnia 2022 r. wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego
    Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z 6 maja 2025 r., sygn. akt II FSK 1012/22, oddalił
    skargę kasacyjną.
    Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który uchylił zaskarżoną
    interpretację indywidualną, stał się prawomocny od 6 maja 2025 r. Data wpływu
    prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi do Organu - 15
    lipca 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    1) uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraziły
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oraz Naczelny Sąd Administracyjny w ww.
      wyrokach;
    2) ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
      zakresie podatku dochodowego od osób prawnych - stwierdzam, że stanowisko, które
      przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego oceny Państwa stanowiska w sprawie.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia
    sądowe nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i są wiążące jedynie w
    sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw

    podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma
    możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa
    podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
    czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.