Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.118.2025.2.KT
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-09
Teza: Prawo do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0%.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa towarów
eksport-eksport towarów
stawka-stawki podatku-stawka preferencyjna podatku
transakcja-transakcja łańcuchowa (szeregowa)
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy
dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów-Miejsce
dostawy towarów - transakcje łańcuchowe
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka
podatku 0% - eksport towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka
podatku 0% - wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka
podatku 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie
towarów - dokumenty
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka
podatku przy eksporcie towarów - dokument
potwierdzający wywóz towarów poza UE
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Warunki
zastosowania stawki podatku 0% przy
wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-
Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów -
dokumentowanie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 8-lit. a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 8-lit. b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 2a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 2b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 1-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 1-pkt 3
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 6 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy prawa do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0%
    dla transakcji, o których mowa we wniosku. Uzupełnili go Państwo pismem z 10 kwietnia
    2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    A Sp. z o.o. (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) prowadzi działalność gospodarczą na terenie
    Polski w zakresie organizacji transportu towarów w jednostkach skonteneryzowanych w
    kraju i za granicą. Spółka koncentruje swoje działania na organizacji transportu
    intermodalnego oraz zapewnia pełną obsługę spedycyjno-celną oraz obsługę terminalową
    na własnym terminalu w ... z indywidualnym doradztwem dotyczącym sposobu dostawy
    towarów. Spółka realizuje dostawy towarów i usług dla klientów krajowych, EU oraz z
    krajów trzecich.
    Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, zarejestrowanym na
    potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych (dalej: „WDT”) w Polsce.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka dokonuje między innymi
    dostawy towarów ze swojego magazynu zlokalizowanego w Polsce na rzecz kontrahentów
    mających siedzibę w innych krajach Unii Europejskiej (dalej: „UE”), zarejestrowanych do
    celów rozliczania podatku od wartości dodanej (dalej: „Kontrahenci” oraz pojedynczo jako:
    „Kontrahent”).
    Spółka dokonuje dostawy na rzecz Kontrahentów, tj. podmiotów posiadających właściwy i
    ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez
    państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla
    podatku od wartości dodanej.
    Jednocześnie, Spółka wykazuje dokonane WDT w składanych informacjach
    podsumowujących VAT-UE.
    Dostawy towarów odbywają się na podstawie zgłoszonego zamówienia. Przedmiotem
    niniejszego wniosku są sytuacje, w których zakupione towary Kontrahent wywozi na
    terytorium innego państwa członkowskiego UE lub poza terytorium UE.
    Opisane powyżej dostawy towarów są realizowane zgodnie z następującym schematem:
      · Kontrahent składa zamówienie na towar będący własnością Spółki i zgodnie z
        ustaleniami wywozu towaru dokonuje Kontrahent lub inny podmiot działający na
        jego rzecz.
      · Organizacją transportu zajmuje się Kontrahent. Kontrahent jest podmiotem
        odpowiedzialnym za techniczne i organizacyjne aspekty dotyczące transportu
        towarów i ich wysyłki. Kontrahent odpowiedzialny jest za ewentualny kontakt z
        przewoźnikiem, tj. ustala czas i miejsce odbioru towarów, wypełnia dokumenty
        przewozowe, dokonuje odprawy celnej i wykonuje inne czynności administracyjne
        związane z wysyłką towarów.
      · Spółka po otrzymaniu całości lub części zapłaty wystawia fakturę na rzecz
        Kontrahenta z siedzibą w państwie członkowskim UE lub poza UE ze stawką 0%.
      · Mając na uwadze fakt, że to Kontrahent odpowiedzialny jest za wywóz towaru,
        dostawa może mieć miejsce w późniejszym okresie ustalonym ze Spółką i ze
        względów logistycznych (gabaryt, waga oraz możliwości transportowe) następuje

        podział towaru na części. W związku z tym, do czasu otrzymania wymaganych
        dokumentów (zarówno dla transakcji wywozu towarów poza terytorium UE jak i na
        terytorium UE) Spółka dokonuje opodatkowania takiej sprzedaży wg stawki 23%.
      · Dostawa towarów odbywa się co do zasady na warunkach EXW z Polski. Zgodnie z
        warunkami Incoterms 2010 EXW (Ex Works – „od zakładu”), towar jest uważany za
        dostarczony, w chwili gdy Spółka postawi go do dyspozycji w swoim magazynie lub
        zakładzie w określonej lokalizacji. W konsekwencji, z chwilą postawienia towaru do
        dyspozycji Kontrahenta, przeniesione zostaje na Kontrahenta ryzyko związane z
        utratą bądź uszkodzeniem towaru.
      · Miejscem rozpoczęcia transportu towarów jest terytorium Polski (siedziba Spółki), a
        miejscem ich przeznaczenia (tj. zakończenia transportu) jest terytorium państwa
        trzeciego (Wariant I) lub terytorium innego państwa członkowskiego UE (Wariant II).
    Wariant I – wywóz poza UE
      · Pomimo, że transakcja stanowi eksport pośredni, Spółka będzie w stanie wykazać, że
        przedmiotem dostawy i wywozu są te same towary na podstawie opisu towaru
        definiującego części i model towaru, który jest identyczny na fakturze wystawionej
        przez Spółkę.
      · Spółka wskazuje, iż zgodnie z posiadanymi przez Spółkę informacjami koszty/ryzyko
        na ostatniego (trzeciego) nabywcę zostaje przeniesione dopiero w siedzibie tego
        ostatniego nabywcy. Tj. drugi w kolejności podmiot (tj. Kontrahent) dostarcza towar
        i ponosi ryzyko za tę dostawę – do miejsca docelowego, tj. siedziby (bądź innego
        miejsca na terenie państwa poza UE) ostatniego nabywcy oraz zleca i ponosi koszty
        transportu od miejsca odebrania towaru w Polsce do miejsca siedziby ostatniego
        nabywcy (bądź innego miejsca na terenie kraju trzeciego).
      · Spółka w ramach dokonywanych transakcji otrzymuje dokumenty potwierdzające
        wywóz poszczególnych części towarów poza terytorium UE, tj. komunikaty IE599
        (lub jego kopie w formacie .xml lub .pdf) w których są warunki dostawy EXW z Polski
        oraz miejsce dostawy poza terytorium UE. Zgłoszenia do procedury celnej dokonuje
        Kontrahent. W komunikatach nie będzie wskazany numer faktury wystawionej
        przez Spółkę, natomiast na podstawie opisu towaru możliwe będzie
        przyporządkowanie komunikatów do faktury wystawionej przez Spółkę. Wywóz
        wszystkich części towaru (podział na części związany jest z kwestiami logistycznymi
        – gabaryt, waga oraz możliwości transportowe) nastąpi w ciągu 6 miesięcy, licząc od
        końca miesiąca, w którym będzie otrzymana zapłata zaliczki.
      · Ponadto, po dostarczeniu ostatniej części towaru Spółka uzyskuje od Kontrahenta
        oświadczenie, w którym Kontrahent potwierdza tożsamość towarów z danej faktury
        wystawionej przez Spółkę na rzecz Kontrahenta z częściami towaru wywiezionymi
        przez Kontrahenta poza granice Unii Europejskiej. Oświadczenie zawiera
        następujące informacje:
          dane Spółki,
          dane Kontrahenta z siedzibą w kraju UE,
          informacje na temat podmiotu dostarczającego towar,
          informacje, że towar o określonym numerze fabrycznym (który jest zgodny z
          numerem na fakturze wystawionej przez Spółkę) został dostarczony pod
          konkretny adres w kraju poza UE,
          datę dostarczenia poza granice UE,
          dane dotyczące faktury wystawionej przez Spółkę na rzecz Kontrahenta –
          numer i data,

          datę sporządzenia oświadczenia,
          imię i nazwisko oraz podpis osoby upoważnionej do podpisania takiego
          oświadczenia w imieniu Kontrahenta,
          imię i nazwisko oraz podpis osoby otrzymującej towar.
      · Dodatkowo Spółka każdorazowo jest w posiadaniu korespondencji z Kontrahentem w
        zakresie zamawianego towaru oraz potwierdzenia dokonanej zapłaty (w całości lub
        w częściach) przez Kontrahenta na rzecz Spółki.
    Podsumowując, Spółka jest w posiadaniu następujących dokumentów dotyczących
    wskazanej transakcji:
      · faktura dokumentująca przedmiotową transakcję,
      · kopie komunikatów IE-599 dot. poszczególnych części wywożonego towaru,
      · potwierdzenie płatności dokonanej przez Kontrahenta,
      · oświadczenie Kontrahenta potwierdzające tożsamość towarów z faktury wystawionej
        przez Spółkę na rzecz Kontrahenta z częściami towarów wywiezionych przez
        Kontrahenta poza granice Unii Europejskiej,
      · korespondencję z Kontrahentem.
    Wariant II – wywóz na terytorium UE
      · Spółka w ramach dokonywanych transakcji otrzymuje dokumenty potwierdzające
        wywóz towarów na terytorium UE, tj. skany listów przewozowych (CMR),
        potwierdzających odbiór towaru, w których wskazane będzie m.in. miejsce i data
        załadowania oraz miejsce przeznaczenia i data otrzymania towaru wraz z podpisem.
      · Spółka wskazuje, że nie wszystkie listy przewozowe CMR zawierają pełen zakres
        informacji identyfikujących towar, takich jak szczegółowy opis lub numer seryjny,
        jednakże na podstawie pozostałych dokumentów posiadanych przez Spółkę, w tym
        faktur, korespondencji z kontrahentem oraz danych dotyczących transportu,
        możliwe jest jednoznaczne powiązanie danego listu przewozowego CMR z
        konkretną transakcją oraz towarem będącym przedmiotem dostawy.
      · Dodatkowo Spółka każdorazowo jest w posiadaniu faktury oraz wykazanej na fakturze
        specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku, która zawiera nazwę towaru, jednostkę i
        ilość towarów a także korespondencji z Kontrahentem w zakresie zamawianego
        towaru oraz potwierdzenia dokonanej zapłaty (w całości lub w częściach) przez
        Kontrahenta na rzecz Spółki.
      · Jednocześnie, w przypadku gdy ma miejsce opóźnienie w wywozie towaru i Spółka nie
        posiada dokumentów umożliwiających zastosowanie stawki 0%, wówczas dokonuje
        opodatkowania takiej sprzedaży wg stawki 23%.
    Podsumowując, Spółka jest w posiadaniu następujących dokumentów dotyczących
    wskazanej transakcji:
      · faktura dokumentująca przedmiotową transakcję,
      · kopie listów przewozowych CMR dot. towaru lub poszczególnych części wywożonego
        towaru,
      · potwierdzenia płatności dokonanych przez Kontrahenta,
      · korespondencja z Kontrahentem.
    Ponadto w uzupełnieniu wskazano:
    Od 30 października 2024 r. w opisanych sytuacjach Spółka będzie posiadała komunikat wg
    nowego wzoru tj. CC599C.

    Na pytanie: W którym momencie i na terytorium jakiego kraju nastąpi przeniesienie prawa
    do rozporządzania towarem jak właściciel na podmioty uczestniczące w transakcji, objętej
    Wariantem I, o którym mowa we wniosku, tj.:
        i. z Państwa na Kontrahenta,
        ii. z Kontrahenta na ostatniego (trzeciego) nabywcę.
    Wnioskodawca wskazał, że w opisanej sytuacji mamy do czynienia z eksportem pośrednim
    i między Wnioskodawcą a Kontrahentem zastosowane są warunki Incoterms 2010 EXW
    (Ex Works – „od zakładu”). Na tym etapie, tj. między Wnioskodawcą a Kontrahentem towar
    jest uważany za dostarczony, w chwili gdy Spółka postawi go do dyspozycji w swoim
    magazynie lub zakładzie w określonej lokalizacji w Polsce. W konsekwencji, z chwilą
    postawienia towaru do dyspozycji Kontrahenta, przeniesione zostaje na Kontrahenta
    ryzyko związane z utratą bądź uszkodzeniem towaru. Tym samym, prawo do
    rozporządzania towarem jak właściciel z Wnioskodawcy na Kontrahenta zostają
    przeniesione zgodnie z warunkami Incoterms 2010 EXW, a więc z magazynu
    Wnioskodawcy, w Polsce.
    Zgodnie z posiadanym informacjami, towar zabierany jest od Wnioskodawcy i dostarczany
    przez Kontrahenta do ostatniego (trzeciego) nabywcy. Wnioskodawca przyjmuje zatem
    założenie, że prawo do rozporządzania towarem jak właściciel zostaje przeniesione na
    ostatniego nabywcę (z Kontrahenta na ostatniego, trzeciego nabywcę) dopiero w siedzibie
    tego ostatniego nabywcy, gdzie towar zostaje dostarczony.
    Wywóz towaru nastąpi w ramach transportu opisanego w Wariancie I o nieprzerwanym
    charakterze, czyli od momentu rozpoczęcia transportu każdej z części towaru do chwili ich
    wywozu poza terytorium Unii Europejskiej nie wystąpią przerwy niezwiązane
    bezpośrednio z organizacją transportu do miejsca docelowego. Części towaru mogą być
    wysyłane w odstępie czasu, jednak zgodnie z wiedzą Wnioskodawcy wywóz każdej części
    towaru ma nieprzerwany charakter (podział na części związany jest wyłącznie z kwestiami
    logistycznymi – gabaryt, waga oraz możliwości transportowe).
    Opisane w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym przypadku Wariantu II dotyczą wywozu
    towaru do podmiotu trzeciego. Miejsce dostawy do podmiotu trzeciego ma miejsce w UE.
    Towar jest odbierany w Spółce przez Kontrahenta (drugi podmiot w transakcji, podmiot z
    UE), który organizuje transport i dostarcza towar do podmiotu trzeciego (również podmiot
    z UE).
    Na pierwszym etapie, tj. między Wnioskodawcą a Kontrahentem w opisanej sytuacji towar
    jest uważany za dostarczony w chwili, gdy Spółka postawi go do dyspozycji w swoim
    magazynie lub zakładzie w określonej lokalizacji w Polsce. W konsekwencji, z chwilą
    postawienia towaru do dyspozycji Kontrahenta, przeniesione zostaje na Kontrahenta
    ryzyko związane z utratą bądź uszkodzeniem towaru. Tym samym, prawo do
    rozporządzania towarem jak właściciel z Wnioskodawcy na Kontrahenta zostaje
    przeniesione z chwilą pobrania towaru z magazynu Wnioskodawcy, w Polsce.
    Zgodnie z posiadanymi informacjami, towar zabierany jest od Wnioskodawcy i
    dostarczany przez Kontrahenta do ostatniego (trzeciego) nabywcy. Wnioskodawca
    przyjmuje zatem założenie, że prawo do rozporządzania towarem jak właściciel zostaje
    przeniesione na ostatniego nabywcę (z Kontrahenta na ostatniego, trzeciego nabywcę)
    dopiero w siedzibie tego ostatniego nabywcy, gdzie towar zostaje dostarczony.
    Kontrahent przekazuje Wnioskodawcy numer identyfikacyjny dla transakcji
    wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo członkowskie inne niż Polska, tj. inne
    niż kraj z którego towary są wysyłane lub transportowane. Kontrahent przekaże numer
    identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo
    członkowskie swojej siedziby (a więc inny niż Polska kraj UE).
    W wyniku dokonanej przez Kontrahenta dostawy nastąpi wywóz towarów z terytorium
    kraju na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju.

    Wywóz towaru nie następuje w Wariancie II poza terytorium UE. Niemniej, Wnioskodawca
    wskazuje, iż wywóz towaru nastąpi w ramach transportu opisanego w Wariancie II o
    nieprzerwanym charakterze, czyli od momentu rozpoczęcia transportu każdej z części
    towaru do chwili ich wywozu na terytorium Unii Europejskiej (do innego kraju niż Polska)
    nie wystąpią przerwy niezwiązane bezpośrednio z organizacją transportu do miejsca
    docelowego. Wywóz każdej części towaru ma nieprzerwany charakter (podział na części
    związany jest wyłącznie z kwestiami logistycznymi – gabaryt, waga oraz możliwości
    transportowe).
    Podmiot trzeci będzie podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na
    potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego
    innym niż terytorium kraju (w państwie/miejscu dostarczenia towarów).
    Pytania
      1. Czy Spółka jest uprawniona do zastosowania stawki VAT 0% w stanie faktycznym
        /zdarzeniu przyszłym w odniesieniu do transakcji eksportowych w Wariancie I na
        podstawie wskazanych dokumentów posiadanych przez Spółkę, potwierdzających
        spełnienie warunków wymaganych dla tej stawki?
      2. Czy Spółka jest uprawniona do zastosowania stawki VAT 0% w stanie faktycznym
        /zdarzeniu przyszłym w odniesieniu do dostaw wewnątrzwspólnotowych w
        Wariancie II na podstawie wskazanych dokumentów posiadanych przez Spółkę,
        potwierdzających spełnienie warunków wymaganych dla tej stawki?
    Państwa stanowisko w sprawie
      1. W ocenie Spółki, dostawy eksportowe udokumentowane przy pomocy dokumentów
        opisanych w Wariancie 1 w opisie stanu faktycznego/zdarzeniu przyszłym, w świetle
        art. 41 ust. 4 w związku z art. 41 ust. 6a oraz art. 41 ust. 11 ustawy VAT, powinny być
        opodatkowane stawką VAT 0%.
      2. W ocenie Spółki, dostawy wewnątrzwspólnotowe udokumentowane przy pomocy
        dokumentów opisanych w Wariancie 2 w opisie stanu faktycznego/zdarzeniu
        przyszłym, w świetle art. 41 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 1, 1a w związku z art. 42
        ust. 3, 4 art. 42 ust. 11 ustawy VAT, powinny być opodatkowane stawką VAT 0%.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania 1
    Eksport towarów
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy VAT, eksport towarów stanowi czynność podlegającą
    opodatkowaniu tym podatkiem.
    Stosownie natomiast do art. 2 pkt 8 ustawy VAT, przez eksport towarów rozumie się
    dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium
    Unii Europejskiej przez:
      a) dostawcę lub na jego rzecz, lub
      b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z wyłączeniem
        towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia lub
        zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub
        innych środków transportu służących do celów prywatnych
    – jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez
    właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
    Ustawodawca definiując pojęcie eksportu towarów, dokonał rozróżnienia sytuacji, gdy
    będący przedmiotem wywozu towar jest wywożony przez dostawcę lub na jego rzecz, oraz
    gdy jest dokonywany przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego

    rzecz. Sytuacja, kiedy dostawca lub podmiot przez niego upoważniony sam dokonuje
    wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej – stanowi tzw. eksport bezpośredni.
    Eksport pośredni natomiast ma miejsce wówczas, gdy wywóz towarów poza terytorium
    Unii Europejskiej, w wykonaniu dostawy towarów, jest dokonywany przez nabywcę
    mającego siedzibę poza terytorium Polski lub na jego rzecz.
    Aby zatem uznać daną czynność za eksport towarów w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług, powinny wystąpić łącznie następujące przesłanki:
      1. ma miejsce dostawa towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju
        poza terytorium Unii Europejskiej przez dostawcę lub na jego rzecz (eksport
        bezpośredni) lub przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, lub na
        jego rzecz (eksport pośredni),
      2. wywóz towarów musi być potwierdzony przez właściwy organ celny określony w
        przepisach celnych.
    Pierwsza przesłanka ma charakter faktyczny i wskazuje, że w wykonaniu dostawy towar
    opuszcza terytorium kraju w celu dostarczenia go do kraju trzeciego, przy czym nabywca
    tego towaru w wykonaniu tej czynności nabywa prawo do rozporządzania nim jak
    właściciel (zasadniczo warunek ten ziszcza się przez przeniesienie własności towaru). Przy
    czym, dla uznania dostawy za eksport pośredni istotne jest aby dostawa towaru była
    dokonywana na rzecz podmiotu nieposiadającego siedziby w kraju oraz, aby ten nabywca
    (lub działający na jego rzecz przewoźnik) dokonał wywozu tego towaru poza terytorium
    Unii Europejskiej.
    Druga przesłanka ma charakter formalny i wiąże się z udokumentowaniem legalnego
    wywozu towarów poza terytorium kraju. Spełnienie tego ostatniego warunku ma
    gwarantować, że faktycznie nastąpi wywóz towarów i że bez ich powrotnego przywozu nie
    będą one przedmiotem dostawy na terytorium kraju, która poprzez zastosowanie stawki
    0% byłaby faktycznie nieopodatkowana.
    Z powyższego wynika również, że zgłoszenie do procedury wywozu towarów mających być
    przedmiotem eksportu nie musi nastąpić w krajowym organie celnym oraz towar
    podlegający eksportowi nie musi opuścić terytorium Unii Europejskiej za pośrednictwem
    krajowej granicznej placówki organu celnego, gdyż może to nastąpić przez każdy unijny
    urząd celny.
    Niezbędnym jest jednak, aby transport (wysyłka) tego towaru, przed opuszczeniem
    terytorium Unii Europejskiej, rozpoczął się na terytorium Polski.
    Jak wskazała Spółka w opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca
    dokonuje sprzedaży towaru na rzecz Kontrahenta, który ma siedzibę działalności na
    terytorium Unii Europejskiej oraz dokonuje on wywozu przedmiotowego towaru z
    terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej.
    A zatem, mając na uwadze, że wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej, w
    wykonaniu dostawy towarów zrealizowanych przez Spółkę, jest dokonywany przez
    Kontrahenta mającego siedzibę poza terytorium Polski (zgłoszenia do procedury celnej
    dokonuje Kontrahent), należy wskazać, że opisana transakcja stanowi dla Wnioskodawcy
    eksport pośredni, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. b ustawy VAT.
    Stawka podatku VAT właściwa dla eksportu towarów
    Jednocześnie, w myśl przepisu art. 41 ust. 4 ustawy VAT – w eksporcie towarów, o którym
    mowa w art. 2 pkt 8 lit. a, stawka podatku wynosi 0%.
    Natomiast art. 41 ust. 6 ustawy VAT stanowi, że stawkę podatku 0% stosuje się w
    eksporcie towarów, o którym mowa w ust. 4 i 5, pod warunkiem że podatnik przed
    upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał
    dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej.

    Na mocy art. 41 ust. 6a ustawy VAT - dokumentem, o którym mowa w ust. 6, jest w
    szczególności:
      1. dokument w formie elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego
        służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy
        organ celny wydruk tego dokumentu;
      2. dokument w formie elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego
        służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, otrzymany poza tym systemem, jeżeli
        zapewniona jest jego autentyczność;
      3. zgłoszenie wywozowe w formie papierowej złożone poza systemem
        teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo jego kopia
        potwierdzona przez właściwy organ celny.
    Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio w eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2
    pkt 8 lit. b, jeżeli podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za
    okres rozliczeniowy, w którym dokonał dostawy towarów, otrzymał dokument, o którym
    mowa w ust. 6, z którego wynika tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy i
    wywozu. Przepisy ust. 7 i 9 stosuje się odpowiednio (art. 41 ust. 11 ustawy VAT).
    Jak wskazuje art. 41 ust. 6 ustawy VAT, aby podatnik miał prawo zastosować stawkę
    podatku w wysokości 0% do eksportu towarów, przed terminem do złożenia deklaracji
    podatkowej za dany okres rozliczeniowy, musi posiadać dokument potwierdzający wywóz
    tych towarów poza terytorium Unii Europejskiej.
    Natomiast katalog dokumentów wskazany w art. 41 ust. 6a ustawy VAT jest otwarty (na co
    wskazuje użycie przez ustawodawcę we wprowadzeniu do wyliczenia przykładowych
    dokumentów wyrażenia "w szczególności"), co oznacza, że podatnik dla wykazania
    eksportu może posłużyć się każdym dokumentem, który jednoznacznie i w sposób
    niebudzący wątpliwości potwierdza wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej.
    W przypadku eksportu pośredniego - zgodnie z art. 41 ust. 11 ustawy VAT - zastosowanie
    ma stawka podatku w wysokości 0%, jeżeli spełnione zostaną warunki zawarte w tym
    przepisie. Dokument, jakim podatnik powinien się posłużyć dla wykazania eksportu
    pośredniego winien tę okoliczność jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości
    potwierdzać. Podatnik powinien zatem posiadać w swojej dokumentacji dowód
    wiarygodny i potwierdzający faktyczne dokonanie wywozu towarów poza terytorium Unii
    Europejskiej, z którego musi wynikać tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy i
    wywozu.
    Wnioskodawca wskazał, że w Polsce funkcjonuje system pozwalający na elektroniczną
    obsługę zgłoszenia wywozowego przesyłanego przez zgłaszającego/eksportera, zarówno
    w urzędzie celnym wywozu, jak też w urzędzie celnym wyprowadzenia i opiera się na
    obiegu komunikatów elektronicznych pomiędzy urzędami celnymi a podmiotami
    dokonującymi zgłoszeń celnych. System ten ma zapewnić elektroniczną wymianę
    komunikatów pomiędzy urzędami celnymi krajów Unii Europejskiej w celu
    zautomatyzowania procedur administracyjnych, co umożliwi w konsekwencji
    potwierdzenie wywozu dla eksporterów i organów podatkowych za pomocą
    elektronicznych komunikatów.
    System ten obejmuje również wymianę określonych elektronicznych komunikatów
    pomiędzy przedsiębiorcą a urzędami celnymi. Ma on zapewnić przy tym m.in.:
    przyspieszenie odpraw celnych eksportowych, docelowo bez konieczności przedkładania
    zgłoszeń wywozowych w formie pisemnej, poprawę obiegu dokumentów w urzędach
    celnych, przyspieszenie odpraw wywozowych w procedurze uproszczonej, elektroniczne
    potwierdzenie o wywozie towarów z obszaru celnego UE, uzyskanie przez zgłaszającego
    bieżącej informacji o rozpoczęciu i zakończeniu poszczególnych etapów operacji
    wywozowej.

    Ta elektroniczna forma potwierdzania dokonanych zgłoszeń celnych następuje w formie
    komunikatu IE-599, wydawanego eksporterowi/nabywcy. Jest on podpisywany przez
    system przy użyciu klucza do bezpiecznej transmisji danych, zaś uzyskanie komunikatu IE-
    599 wiąże się z koniecznością rejestracji w tymże systemie.
    Zatem potwierdzenie wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej odbywa się
    obecnie za pomocą elektronicznego komunikatu IE-599, podpisywanego przy użyciu
    klucza do bezpiecznej transmisji danych (który to komunikat dokumentuje czynność łatwą
    do zweryfikowania przez organy celne).
    W ocenie Wnioskodawcy, dokumentem potwierdzającym prawo Spółki do zastosowania
    stawki 0% dla transakcji eksportu pośredniego towarów, może być komunikat IE-599
    otrzymany od Kontrahenta, dokonującego zgłoszenia celnego wywozowego (lub agencji
    celnej, reprezentującej ten podmiot) w formacie .xml lub .pdf lub wydruk komunikatu IE-
    599 w formacie papierowym, który nie musi być potwierdzony pieczęcią ani w inny sposób
    przez urząd celny.
    Jednocześnie, kluczowe jest, aby została zachowana tożsamość towaru, który był
    przedmiotem dostawy, dokonanej przez Spółkę na rzecz Kontrahenta oraz towaru,
    którego wywóz poza terytorium UE, został potwierdzony danym komunikatem IE-599,
    otrzymanym przez Spółkę (niezależnie od tego w jakiej formie został on przekazany
    Spółce).
    Jak Spółka wskazała w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, ustalenie, które
    konkretnie partie towarów zostały wywiezione w ramach danego transportu poza
    terytorium UE, a co za tym idzie powiązanie otrzymanych przez Spółkę komunikatów IE-
    599 z fakturą, wystawioną przez Spółkę odbywa się na podstawie opisu towaru
    definiującego jego część i model oraz na podstawie oświadczenia Kontrahenta w którym
    Kontrahent będzie potwierdzał tożsamość towarów z danej faktury wystawionej przez
    Spółkę na rzecz Kontrahenta z częściami towaru wywiezionymi przez Kontrahenta poza
    granice Unii Europejskiej.
    W ocenie Spółki, należy uznać, że tożsamość towaru, który był przedmiotem dostawy
    dokonanej przez Spółkę na rzecz Kontrahenta oraz towaru wskazanego na fakturze jest
    potwierdzona również w przypadku, gdy komunikat IE-599 nie wskazuje numeru faktury
    sprzedażowej Spółki, ale który Spółka powiąże z fakturą lub fakturami sprzedażowymi w
    wyniku analizy ww. danych, otrzymanych od Kontrahenta. Należy bowiem wskazać, że
    przepisy ustawy VAT nie precyzują sposobu w jaki podatnik ma wykazać tożsamość
    towaru będącego przedmiotem dostawy i wywozu udokumentowanego danym
    komunikatem IE-599.
    Jednocześnie, poza posiadanymi komunikatami IE-599 do poszczególnych części towarów
    oraz oświadczeniem Kontrahenta, Spółka będzie również w posiadaniu faktury,
    potwierdzenia płatności oraz korespondencji z Kontrahentem jednoznacznie
    potwierdzających zawarcie transakcji o których mowa w opisie stanu faktycznego
    /zdarzeniu przyszłym.
    W zbliżonym stanie faktycznym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w interpretacji
    indywidualnej z dnia 21 września 2021 r. o sygn. 0112-KDIL1-3.4012.295.2021.2.JK
    potwierdził prawidłowość zastosowania stawki 0%: „Podsumowując Spółka jest/będzie
    uprawniona do zastosowania stawki 0% w odniesieniu do dostawy towarów na rzecz
    Kontrahentów spoza UE, na podstawie:
      · posiadanego przez Spółkę komunikatu IE-599 (lub jego kopii w formacie xml. lub pdf.),
        który nie wskazuje numeru faktury sprzedażowej Spółki, ale który Spółka powiąże z
        fakturą w zależności 1:1 (rodzaj, waga i ilość towarów, wskazanych na jednym
        komunikacie IE-599 wprost odpowiadają danym podanym na jednej fakturze,
        wystawionej przez Spółkę),

      · posiadanego przez Spółkę komunikatu IE-599 (lub jego kopii w formacie xml. lub pdf.),
        który nie wskazuje numeru faktury sprzedażowej Spółki, ale który Spółka powiąże z
        więcej niż jedną fakturą, dokumentującą dokonanie dostawy towarów przez Spółkę
        na rzecz Kontrahenta lub też gdy Spółka powiąże daną fakturę z więcej niż jednym
        komunikatem IE-599,
      · posiadanego przez Spółkę komunikatu IE-599 (lub jego kopii w formacie xml. lub pdf.),
        który nie wskazuje numeru faktury sprzedażowej Spółki, ale który Spółka powiąże z
        fakturą lub fakturami, dokumentującymi dokonanie dostawy towarów przez Spółkę
        na rzecz Kontrahenta na podstawie oświadczenia od Kontrahenta, w którym
        potwierdził on tożsamość towarów, będących przedmiotem danej faktury z
        towarami, objętymi danym komunikatem IE-599.”
    Biorąc pod uwagę powyższe, w zakresie pytania 1, w ocenie Wnioskodawcy, należy uznać,
    iż Spółka jest uprawniona do zastosowania stawki 0% w odniesieniu do dostawy towarów,
    zrealizowanej w sposób opisany w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym na podstawie
    posiadanych przez Spółkę dokumentów, w szczególności na podstawie kopii komunikatu
    IE-599, faktury, potwierdzenia zapłaty, korespondencji z Kontrahentem oraz oświadczenia
    Kontrahenta potwierdzającego tożsamość towarów z danej faktury wystawionej przez
    Spółkę na rzecz Kontrahenta z częściami towaru wywiezionymi przez Kontrahenta poza
    granice Unii Europejskiej.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania 2
    Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy VAT, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów stanowi
    czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem.
    Stosownie do treści art. 13 ust. 1 ustawy VAT, przez WDT rozumie się wywóz towarów z
    terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy VAT na terytorium
    państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8 niniejszego
    przepisu.
    Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
      1. podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji
        wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż
        terytorium kraju;
      2. osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
        zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
        państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
      3. podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
        podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na
        terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi
        w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z
        przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy
        lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
      4. podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w
        innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem
        dostawy są nowe środki transportu.
    Mając na uwadze, iż dostawy towarów będące zapytaniem Spółki w ramach złożonego
    wniosku odbywają się w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy VAT, przez ich
    wywóz z terytorium Polski na terytorium innego państwa członkowskiego oraz są one
    dokonywane na rzecz nabywców będących m.in. podatnikami podatku od wartości
    dodanej zidentyfikowanymi na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na
    terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju – spełniają one ustawową
    definicję WDT.

    Stawka podatku VAT właściwa dla WDT
    Spółka pragnie wskazać, iż transakcje WDT zasadniczo podlegają opodatkowaniu według
    stawki VAT 0%. Niemniej jednak, art. 42 ust. 1 ustawy VAT wskazuje warunki, które muszą
    zostać spełnione, aby podatnik był uprawniony do zastosowania 0% stawki VAT, tj.:
      1. dostawa musi zostać dokonana na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny
        numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez
        państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod
        stosowany dla podatku od wartości dodanej,
      2. podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
        rozliczeniowy, musi posiadać w swojej dokumentacji dowody, że towary będące
        przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium
        kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż
        terytorium kraju,
      3. podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów,
        musi być zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
    Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego, nie budzi wątpliwości, iż zarówno
    warunek z ww. punktu 1 jak również warunek z ww. punktu 3 zostały spełnione. Spółka
    dokonuje bowiem dostaw na rzecz kontrahentów posiadających właściwy i ważny numer
    identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez właściwe państwo
    członkowskie, a także jest ona zarejestrowana jako podatnik VAT UE. Spółka wykazuje
    również transakcje te w informacji podsumowującej.
    Natomiast szczególnym warunkiem jaki powinien podlegać analizie w celu stwierdzenia
    czy Spółce przysługuje prawo do zastosowania 0% stawki VAT w przypadku realizowanych
    dostaw jest warunek posiadania przez Spółkę dokumentacji potwierdzającej, że towary
    zostały przez Spółkę wywiezione z terytorium Polski i dostarczone do nabywcy na
    terytorium innego państwa członkowskiego.
    Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy VAT, dowodami, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2
    ustawy VAT, są następujące dokumenty:
      · dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za
        wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary
        zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa
        członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz towarów jest
        zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
      · specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku,
    – jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem WDT do
    nabywcy znajdującego się na terytorium innego państwa członkowskiego.
    Przy czym w myśl art. 42 ust. 4 ustawy VAT, w przypadku wywozu towarów będących
    przedmiotem WDT bezpośrednio przez podatnika dokonującego takiej dostawy lub przez
    ich nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy, podatnik
    oprócz dokumentu, o którym mowa w ust. 3 pkt 3, powinien posiadać dokument
    zawierający co najmniej:
      1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca
        zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów
        oraz nabywcy tych towarów;
      2) adres, pod który są przewożone towary, w przypadku, gdy jest inny niż adres
        siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania nabywcy;
      3) określenie towarów i ich ilości

      4) potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt 1
        lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium
        kraju;
      5) rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary, lub
        numer lotu – w przypadku, gdy towary przewożone są środkami transportu
        lotniczego.
    W tym miejscu Spółka pragnie podkreślić, że zgodnie z dominującym podejściem zarówno
    organów podatkowych jak i sądów administracyjnych, specyfikacja poszczególnych sztuk
    ładunku w postaci odrębnego od faktury dokumentu nie jest wymagana do zastosowania
    stawki 0%. Co za tym idzie, jeżeli na fakturze wskazano dane, które powinna zawierać
    specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku (tj. nazwa i ilość), to taka faktura jednocześnie
    jest również specyfikacją poszczególnych sztuk ładunku.
    Powyższe znajduje również potwierdzenie w objaśnieniach podatkowych wydanych przez
    Ministerstwo Finansów z dnia 17 grudnia 2020 r. dot. dokumentowania
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów dla celów podatku od towarów i usług (dalej
    jako „Objaśnienia”), w których wskazano, że: „Specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku o
    której mowa w art. 42 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT stanowi pewnego rodzaju wyliczenie,
    które podatnik może sporządzić zarówno w formie odrębnego dokumentu, jak i którym
    może dysponować w ramach wystawionej faktury”.
    Ponadto, zgodnie z treścią przepisu art. 42 ust. 11 ustawy VAT, w przypadku, gdy
    dokumenty te nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia towarów do nabywcy
    znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju,
    dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2 art. 42 ustawy VAT, mogą być również inne
    dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:
      1. korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie,
      2. dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu,
      3. dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa
        ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w
        takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania,
      4. dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa
        członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Jednocześnie, należy podkreślić, iż wymieniony powyżej katalog tzw. dokumentów
    pomocniczych ma charakter otwarty, co oznacza, iż Wnioskodawca ma prawo potwierdzać
    fakt dokonania dostawy na rzecz podatnika w innym państwie członkowskim także innymi
    niż wymienione w art. 42 ust. 11 ustawy VAT dokumentami.
    Jak wskazują bowiem przedstawiciele doktryny prawa podatkowego, w celu
    udokumentowania WDT podatnik może posłużyć się w zasadzie zupełnie dowolnymi
    dokumentami. Takie stanowisko zostało również potwierdzone w orzecznictwie
    Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: „NSA”), w uchwale wydanej przez poszerzony
    skład siedmiu sędziów, z dnia 11 października 2010 r., sygn. I FPS 1/10, w której
    stwierdzono m.in., że przepisy wskazane w art. 42 powinny być stosowane z
    uwzględnieniem normy określonej w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. –
    Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), w świetle której
    „jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a
    nie jest sprzeczne z prawem”. Co więcej, NSA wskazał wyraźnie, iż dowody określone w
    art. 42 ust. 3 i 4 ustawy o VAT nie mają charakteru bezwzględnie obligatoryjnych. Dlatego
    też w przypadku, gdy podatnik nie dysponuje kompletem dokumentów wskazanych w art.
    42 ust. 3 i 4 ustawy o VAT, bądź posiadane dokumenty zawierają pewne braki formalne,
    może on posłużyć się innymi dowodami potwierdzającymi dokonanie dostawy
    wewnątrzwspólnotowej.

    W tej samej uchwale stwierdzono także, że „dla zastosowania stawki 0% przy
    wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał
    jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione
    dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie
    dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja
    podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), o ile łącznie potwierdzają fakt
    wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej
    dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż
    terytorium kraju”.
    Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego Spółka
    każdorazowo jest w posiadaniu faktury oraz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku
    (nazwę towaru i jego ilość) zawartej na fakturze. Jednocześnie Spółka jest w posiadaniu
    listów CMR do poszczególnych części towaru, natomiast nie wszystkie listy przewozowe
    CMR zawierają pełen zakres informacji identyfikujących towar, takich jak szczegółowy opis
    lub numer seryjny, jednakże na podstawie pozostałych dokumentów posiadanych przez
    Spółkę, w tym faktur, korespondencji z kontrahentem, możliwe jest jednoznaczne
    powiązanie danego listu przewozowego CMR z konkretną transakcją oraz częścią towaru
    będącego przedmiotem dostawy. Ponadto Spółka posiada potwierdzenie dokonania
    zapłaty przez Kontrahenta.
    W związku z powyższym posiadany przez Spółkę komplet dokumentów jednoznacznie
    potwierdza możliwość zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0% w odniesieniu
    do tych wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.
    Powyższe potwierdzają również aktualnie wydawane interpretacje indywidualne, tylko
    przykładowo:
      · Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 lutego
        2024 r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.39.2024.1.GK: „Zatem mając na uwadze
        powołane powyżej przepisy oraz uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego,
        należy stwierdzić, że dla zastosowania stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowej
        dostawy towarów wystarczającym jest na gruncie polskich przepisów, aby podatnik
        posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy,
        uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Dla
        udokumentowania takiej dostawy podatnik może także posiadać inne dowody w
        formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
        r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm.),
        zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do
        wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. (...) Odnosząc się do Państwa
        wątpliwości należy uznać, że dokumentacja zgromadzona przez Państwa w związku
        z dokonywanymi wewnątrzwspólnotowymi dostawami towarów do Kontrahentów
        zidentyfikowanych na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w innych niż
        Polska państwach Unii Europejskiej i posługujących się dla potrzeb ww. transakcji
        numerami VAT UE nadanymi im w tych państwach, tj. dowody (opisane w
        Wariantach I-III) w postaci:
          Faktury (lub jej kopii) dokumentującej dokonaną WDT, zawierającej
          specyfikację poszczególnych sztuk ładunku oraz międzynarodowego listu
          przewozowego CMR, podpisanego przez nadawcę, przewoźnika i odbiorcę,
          mogą zdarzyć się również przypadki, w których zamiast podpisu odbiorcy
          towaru na liście CMR znajdzie się podpis i pieczątka Magazynu położonego w
          państwie członkowskim UE, do którego dostarczane są towary;
          Faktury (lub jej kopii) zawierającej specyfikację poszczególnych sztuk ładunku
          oraz potwierdzenia przewoźnika o dostarczeniu towaru do Kontrahenta;

          Faktury (lub jej kopii) zawierającej specyfikację poszczególnych sztuk ładunku
          oraz potwierdzenia odbioru towaru przez Kontrahenta, a w przypadku braku
          międzynarodowego listu przewozowego CMR lub braku podpisu na tym liście
          przez odbiorcę, gromadzicie/zamierzacie Państwo gromadzić dodatkową
          dokumentację potwierdzającą dokonanie WDT w postaci potwierdzenia
          odbioru towarów otrzymywanego od Kontrahenta,
        będzie uprawniała Państwa do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0% w
        odniesieniu do tych wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów (przy spełnieniu
        pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy).”
      · Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 27 grudnia
        2024 r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.649.2024.1.GK: „Odnosząc się do Państwa
        wątpliwości należy uznać, że dokumentacja zgromadzona przez Państwa w związku
        z dokonywanymi wewnątrzwspólnotowymi dostawami towarów do Kontrahentów
        zidentyfikowanych na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w innych niż
        Polska państwach Unii Europejskiej i posługujących się dla potrzeb ww. transakcji
        numerami VAT UE nadanymi im w tych państwach, tj. dowody (opisane w
        Wariantach A-H) w postaci: (...)
          B. kopii faktury oraz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku (zawartej w
          fakturze lub stanowiącej osobny dokument, tzn. załącznik do faktury) oraz
          otrzymanego drogą elektroniczną (tzn. w formie wiadomości e-mail)
          potwierdzenia odbioru towarów objętych wykazem faktur przesłanych przez
          Spółkę; w ramach planowanego rozwiązania osoba upoważniona przez
          Kontrahenta będzie przesyłała Spółce potwierdzenie w formie wiadomości e-
          mail, iż towary objęte wykazem faktur, przesłanym przez Spółkę, zostały
          otrzymane przez Kontrahenta; (...)
          G. kopii faktury oraz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku (zawartej w
          fakturze lub stanowiącej osobny dokument, tzn. załącznik do faktury) oraz
          potwierdzenia otrzymania zapłaty przez Kontrahenta za dostarczony towar.
          Przy czym jak Państwo wskazali, terminy płatności są ustalane z
          Kontrahentami przed rozpoczęciem współpracy, a płatność za towar
          dokonywana jest zasadniczo po otrzymaniu towaru przez Kontrahenta; (...)
        – stanowią/stanowić będą dowody dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej,
        które zgodnie z art. 42 ust. 3 i ust. 11 ustawy, łącznie potwierdzają/będą
        potwierdzały dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej
        dostawy towarów do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innym niż
        terytorium kraju, a w konsekwencji upoważniają/będą upoważniały Państwa (przy
        spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy) do zastosowania stawki
        podatku w wysokości 0% w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowej dostawy
        towarów (WDT).”
      · Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 13 grudnia
        2024 r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.594.2024.1.GK: „W przedmiotowej sprawie
        Spółka będzie w posiadaniu: (...) * w Wariancie IV: (i) faktury (lub jej kopii)
        zawierającej specyfikację poszczególnych sztuk ładunku oraz (ii) potwierdzenia
        odbioru określonych towarów przez Kontrahenta, które może przybrać formę:

          informacji przesłanej pocztą elektroniczną wraz z wydrukiem certyfikatu
          otrzymania dostaw dokonanych w danym okresie, pobranego z portalu
          internetowego Kontrahenta czy systemu magazynowego Kontrahenta.
          Wydruk jest/będzie potwierdzeniem, że towary zostały dostarczone na
          terytorium innego państwa członkowskiego UE i zawiera/będzie zawierał
          informacje pozwalające na identyfikację konkretnych dostaw (np. numer
          dowodu dostawy, numer identyfikacyjny towaru oraz jego ilość). Na
          podstawie tych danych Spółka przyporządkuje dostawy do numerów faktur;
          dowodu dostawy pn. "Fóljesedel" lub "Delivery Note" zawierającego m.in.
          dane Spółki, dane odbiorcy oraz specyfikację towarów będących przedmiotem
          dostawy (dokument ten Spółka będzie dostarczała Kontrahentowi, który - po
          odebraniu towarów – opatrzy go pieczątką i podpisem oraz odeśle Spółce w
          formie skanu załączonego do wiadomości e-mail);
          dokumentu „Proof of delivery” zawierającego oświadczenie Kontrahenta o
          otrzymaniu towarów będących przedmiotem dokonanych w danym okresie
          WDT, gdzie na dokumencie znajdą się dane pozwalające na identyfikację
          konkretnych dostaw, tj.m.in. numery faktur oraz numery dowodów dostaw
          pn. „Delivery note” (dokument ten Spółka będzie przygotowywała w formacie
          elektronicznym i przesyłała Kontrahentowi, który - po otrzymaniu dostaw
          wykazanych w dokumencie – wydrukuje go, opatrzy podpisem
          (własnoręcznym lub elektronicznym), a następnie odeśle Spółce jego skan w
          formie załącznika do wiadomości e-mail);
          wiadomości e-mail, zawierającej oświadczenie Kontrahenta o otrzymaniu
          towarów ze wskazaniem numerów dokumentów pozwalających na
          identyfikację dostaw (np. dokumentów przewozowych).
        Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz okoliczności sprawy należy
        stwierdzić, że posiadane przez Spółkę dokumenty we wskazanym Wariancie I, II, III i
        IV stanowią/będą stanowić dowody dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej,
        które łącznie potwierdzają/ będą potwierdzały dostarczenie towarów będących
        przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do Kontrahenta na
        terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju i tym samym (przy
        spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy) upoważniają/będą
        upoważniały Wnioskodawcę do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% w
        odniesieniu do tych wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.”
    Mając na uwadze powyższe w zakresie pytania 2 Spółka jest w posiadaniu dokumentów,
    które jednoznacznie potwierdzają dokonanie dostawy na terytorium innego państwa
    członkowskiego, zgodnie z art. 42 ust. 1, 3 w zw. z ust. 11 ustawy VAT. Spółka dopełnia
    również warunki przewidziane w art. 42 ust. 1a ustawy VAT. Spółce zatem przysługuje
    prawo do zastosowania 0% stawki VAT do dokonywanej transakcji WDT.
    Wobec powyższego Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości
    przedstawionego stanowiska.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r., poz. 361, ze zm.; dalej jako: „ustawa o VAT”):
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W myśl art. 2 pkt 1 ustawy o VAT:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    Jak stanowi art. 2 pkt 3 ustawy o VAT:
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii
      Europejskiej [...].
    Na podstawie art. 2 pkt 4 ustawy o VAT:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium państwa członkowskiego –
      rozumie się przez to terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii
      Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy o VAT:
      Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące
      w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, że:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 8 ustawy o VAT:
      Przez eksport towarów rozumie się dostawę towarów wysyłanych lub
      transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez:
      a) dostawcę lub na jego rzecz, lub
      b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z
        wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów
        wyposażenia lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków
        powietrznych lub innych środków transportu służących do celów prywatnych
      – jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez
      właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
    Ustawodawca, definiując pojęcie eksportu towarów, dokonał rozróżnienia sytuacji, gdy
    będący przedmiotem wywozu towar jest wywożony przez dostawcę lub na jego rzecz, oraz
    gdy jest dokonywany przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego
    rzecz. Sytuacja kiedy eksporter lub podmiot przez niego upoważniony sam dokonuje
    wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej – stanowi tzw. eksport bezpośredni.
    Eksport pośredni natomiast ma miejsce wówczas, gdy wywóz towarów poza terytorium
    Unii Europejskiej, w wykonaniu dostawy towarów, jest dokonywany przez nabywcę
    mającego siedzibę poza terytorium Polski lub na jego rzecz.

    Aby zatem uznać daną czynność za eksport towarów w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług, powinny wystąpić łącznie następujące przesłanki:
      musi mieć miejsce jedna z czynności określonych w art. 7 ustawy o VAT;
      w konsekwencji tej czynności musi nastąpić wywóz towaru z terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej poza terytorium UE przez dostawcę lub na jego rzecz
      (eksport bezpośredni), lub przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju
      lub na jego rzecz (eksport pośredni);
      wywóz towaru musi być potwierdzony przez organ celny określony w przepisach
      celnych.
    Dwie pierwsze przesłanki mają charakter faktyczny i musi je łączyć bezpośredni związek
    przyczynowo-skutkowy, tzn. w wykonaniu jednej ze ściśle sprecyzowanych w ustawie
    czynności (dostawy) towar opuszcza terytorium kraju w celu dostarczenia go do kraju
    trzeciego, przy czym nabywca tego towaru w wykonaniu tej czynności nabywa prawo do
    rozporządzania nim jak właściciel (zasadniczo warunek ten ziszcza się przez przeniesienie
    własności towaru). Ostatnia przesłanka ma charakter formalny i wiąże się z
    udokumentowanym legalnym wywozem towarów poza terytorium kraju.
    W myśl art. 13 ust. 1 ustawy o VAT:
      Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
      rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych
      w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o VAT:
      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
      1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby
      transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym
      niż terytorium kraju;
      2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
      zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
      państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
      3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
      podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na
      terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w
      pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z
      przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy
      lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
      4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w
      innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem
      dostawy są nowe środki transportu.
    Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy o VAT:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy
      jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od
      podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7.
    Dla uznania danej czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów musi zaistnieć
    wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, w
    wyniku dokonania dostawy tych towarów (przeniesienia prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel).

    Z uwagi na terytorialny charakter podatku VAT, opodatkowaniu podlegają wyłącznie
    czynności, których miejscem świadczenia jest terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, które w
    przypadku dostaw towarów wysyłanych lub transportowanych wyznacza art. 22 ust. 1 pkt
    1 ustawy o VAT.
    Z kolei zasady dotyczące określenia miejsca świadczenia przy dostawie towarów w
    przypadku transakcji łańcuchowych (szeregowych), tj. transakcji, w których występuje kilka
    podmiotów dokonujących obrotu tym samym towarem, przy czym towar trafia
    bezpośrednio od pierwszego do ostatniego podmiotu w łańcuchu, regulują przepisy art.
    22 ust. 1 – ust. 4 ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT:
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub
      transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
      trzecią – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu do nabywcy.
    Natomiast w myśl art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT:
      Miejscem dostawy towarów jest – w przypadku towarów niewysyłanych ani
      nietransportowanych miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.
    Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o VAT:
      W przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są
      wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego
      w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej
      dostawie.
    Na mocy art. 22 ust. 2a ustawy o VAT:
      W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub
      transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego przez nabywcę,
      który dokonuje również ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są
      przyporządkowane dostawie dokonanej do tego nabywcy, chyba że z warunków
      dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować jego
      dostawie.
    Stosownie do art. 22 ust. 2b ustawy o VAT:
      W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub
      transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego
      państwa członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są przyporządkowane
      wyłącznie dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego.
    W świetle art. 22 ust. 2c ustawy o VAT:
      W przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazał swojemu dostawcy numer
      identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo
      członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub
      transport przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot.
    Definicja podmiotu pośredniczącego zawarta została w art. 22 ust. 2d ustawy o VAT:
      Przez podmiot pośredniczący, o którym mowa w ust. 2b i 2c, rozumie się innego niż
      pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar
      samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz.
    Przy czym, art. 22 ust. 2e ustawy o VAT stanowi, że:
      W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub
      transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z
      terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa
      członkowskiego przez:

      1) pierwszego dostawcę – wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie;
      2) ostatniego nabywcę – wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie
        dokonanej do tego nabywcy.
    Zatem, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie jest
    przemieszczany od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, przyjmuje się, że ma
    miejsce tylko jedna wysyłka (transport). Z uwagi na to, że dokonywane jest tylko jedno
    przemieszczenie towarów, to tylko jedna dostawa może być uznana za dostawę
    „ruchomą” towarów, pozostałe zaś są dostawami „nieruchomymi”. Przy czym, w
    przypadku gdy towar transportowany jest przez pierwszego dostawcę, transport towarów
    należy przyporządkować dostawie towarów dokonywanej przez tego dostawcę (pierwszej
    dostawie w ramach łańcucha dostaw). Z kolei, gdy towar transportowany jest przez
    ostatniego nabywcę, transport towarów należy przyporządkować dostawie dla tego
    nabywcy (ostatniej dostawie w łańcuchu).
    Zauważyć jednocześnie należy, że pojęcie „organizacji” transportu – przyjęte w praktyce
    stosowania ww. przepisów przez organy podatkowe oraz sądy administracyjne – nie
    zostało zdefiniowane w przepisach ustawy. Zgodnie z potocznym rozumieniem, przez
    „organizację” należy rozumieć „sposób zorganizowania czegoś lub organizowanie czegoś”.
    Zatem przez organizację transportu towarów należy rozumieć planowanie, jak i
    koordynowanie poszczególnych etapów wywozu towarów.
    Jednocześnie jak stanowi art. 22 ust. 3 ustawy o VAT:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c, dostawę towarów, która:
      1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
        rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;
      2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
        zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
    W myśl tego przepisu wszystkie transakcje realizowane przed dostawą ruchomą (do której
    przypisano wysyłkę lub transport towaru) będą opodatkowane w państwie, z którego
    towar jest wysyłany lub transportowany. Natomiast wszystkie dostawy mające miejsce po
    transakcji ruchomej będą opodatkowane w państwie przeznaczenia towaru.
    W pierwszej kolejności należy zauważyć, że prowadzą Państwo działalność gospodarczą na
    terenie Polski w zakresie organizacji transportu towarów w jednostkach
    skonteneryzowanych w kraju i za granicą. Realizują Państwo dostawy towarów dla
    klientów krajowych, EU oraz z krajów trzecich. Są Państwo zarejestrowanym czynnym
    podatnikiem podatku VAT. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonują
    Państwo między innymi dostawy towarów ze swojego magazynu zlokalizowanego w
    Polsce na rzecz kontrahentów mających siedzibę w innych krajach Unii Europejskiej,
    zarejestrowanych do celów rozliczania podatku od wartości dodanej („Kontrahenci”). D
    okonują Państwo dostawy na rzecz Kontrahentów, tj. podmiotów posiadających właściwy i
    ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez
    państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla
    podatku od wartości dodanej. Dostawy towarów odbywają się na podstawie zgłoszonego
    zamówienia. Przedmiotem niniejszego wniosku są sytuacje, w których zakupione towary
    Kontrahent wywozi na terytorium innego państwa członkowskiego UE lub poza terytorium
    UE.
    Dostawy towarów są realizowane zgodnie z następującym schematem:
      · Kontrahent składa zamówienie na towar będący Państwa własnością i zgodnie z
        ustaleniami wywozu towaru dokonuje Kontrahent lub inny podmiot działający na
        jego rzecz.
      · Organizacją transportu zajmuje się Kontrahent. Kontrahent jest podmiotem
        odpowiedzialnym za techniczne i organizacyjne aspekty dotyczące transportu
        towarów i ich wysyłki. Kontrahent odpowiedzialny jest za ewentualny kontakt z

        przewoźnikiem, tj. ustala czas i miejsce odbioru towarów, wypełnia dokumenty
        przewozowe, dokonuje odprawy celnej i wykonuje inne czynności administracyjne
        związane z wysyłką towarów.
      · Mając na uwadze fakt, że to Kontrahent odpowiedzialny jest za wywóz towaru,
        dostawa może mieć miejsce w późniejszym okresie ustalonym ze Spółką i ze
        względów logistycznych (gabaryt, waga oraz możliwości transportowe) następuje
        podział towaru na części.
      · Dostawa towarów odbywa się co do zasady na warunkach EXW z Polski. Zgodnie z
        warunkami Incoterms 2010 EXW (Ex Works – „od zakładu”), towar jest uważany za
        dostarczony, w chwili gdy postawią Państwo go do dyspozycji w swoim magazynie
        lub zakładzie w określonej lokalizacji. W konsekwencji, z chwilą postawienia towaru
        do dyspozycji Kontrahenta, przeniesione zostaje na Kontrahenta ryzyko związane z
        utratą bądź uszkodzeniem towaru.
      · Miejscem rozpoczęcia transportu towarów jest terytorium Polski (siedziba Spółki), a
        miejscem ich przeznaczenia (tj. zakończenia transportu) jest terytorium państwa
        trzeciego (Wariant I) lub terytorium innego państwa członkowskiego UE (Wariant II).
    Zgodnie z posiadanym informacjami, zarówno w Wariancie I oraz II towar zabierany jest
    od Państwa i dostarczany przez Kontrahenta do ostatniego (trzeciego) nabywcy. Przyjmują
    Państwo zatem założenie, że prawo do rozporządzania towarem jak właściciel zostaje
    przeniesione na ostatniego nabywcę (z Kontrahenta na ostatniego, trzeciego nabywcę)
    dopiero w siedzibie tego ostatniego nabywcy, gdzie towar zostaje dostarczony.
    Wywóz towaru nastąpi w ramach transportu opisanego w Wariancie I oraz Wariancie II o
    nieprzerwanym charakterze, czyli od momentu rozpoczęcia transportu każdej z części
    towaru do chwili ich wywozu poza terytorium Unii Europejskiej/terytorium innego kraju
    Unii Europejskiej nie wystąpią przerwy niezwiązane bezpośrednio z organizacją transportu
    do miejsca docelowego. Części towaru mogą być wysyłane w odstępie czasu, jednak
    zgodnie z Państwa wiedzą wywóz każdej części towaru ma nieprzerwany charakter
    (podział na części związany jest wyłącznie z kwestiami logistycznymi – gabaryt, waga oraz
    możliwości transportowe).
    Należy zatem wskazać, że mamy tu do czynienia z transakcjami łańcuchowymi
    (szeregowymi), tj. transakcjami, w których występuje kilka podmiotów dokonujących
    obrotu tym samym towarem, a towar trafia bezpośrednio od pierwszego do ostatniego
    podmiotu w łańcuchu. W analizowanej sprawie następuje wysyłka towaru do ostatniego
    nabywcy w ramach dostawy o charakterze nieprzerwanym. Prawo do rozporządzania
    towarem jak właściciel z Państwa na Kontrahenta zostaje przeniesione w Polsce.
    Natomiast prawo do rozporządzania towarem jak właściciel z Kontrahenta na ostatniego
    nabywcę zostaje przeniesione dopiero w siedzibie tego ostatniego nabywcy, gdzie towar
    zostaje dostarczony, tj. poza terytorium Unii Europejskiej bądź terytorium Unii
    Europejskiej.
    Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku tzw. transakcji łańcuchowych, kiedy ten
    sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie przemieszczany tylko od
    pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, wówczas przyjmuje się, że ma miejsce tylko
    jedna wysyłka (transport), więc tylko w odniesieniu do jednej z transakcji można ustalić
    miejsce świadczenia w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT (dostawa ruchoma). W
    odniesieniu do pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki (transportu),
    ustalenie miejsca świadczenia odbywa się jak dla towarów niewysyłanych, a więc według
    miejsca, w którym towary znajdowały się w momencie dostawy (dostawa nieruchoma).
    W analizowanym przypadku odnosząc się do przedstawionego we wniosku Wariantu I
    należy bowiem odnieść się do treści art. 22 ust. 2a ustawy o VAT, który wskazuje, że w
    przypadku towarów, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na
    terytorium państwa trzeciego przez nabywcę dokonującego również ich dostawy
    przyjmuje się, że wysyłka lub transport są przyporządkowane dostawie do tego nabywcy,

    chyba że z warunków dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy
    przyporządkować jego dostawie.
    Omawiany przepis odnosi się wprost do sytuacji w Wariancie I, kiedy towar jest wysyłany
    (transportowany) przez nabywcę dokonującego również jego dostawy (Kontrahenta), czyli
    podmiot kupujący towar i ten sam towar sprzedający kolejnemu podmiotowi (ostatniego
    nabywcy). W takim przypadku ustawodawca wskazał, że transport (wysyłka)
    przyporządkowane są dostawie realizowanej do tego właśnie nabywcy (Kontrahenta).
    Mając na uwadze powyższe, należy uznać, iż zarówno domniemanie prawne wskazane w
    art. 22 ust. 2a ustawy o VAT, jak również warunki dostaw potwierdzają, iż w analizowanym
    przypadku –w Wariancie I dostawą o charakterze „ruchomym”,tj. dostawą, do której
    należy przypisać transport – jest pierwsza dostawa towarów, czyli dokonywana przez
    Państwa na rzecz Kontrahenta.
    Zatem należy uznać, iż – skoro transakcja pomiędzy Państwem a Kontrahentem z kraju
    trzeciego stanowi dostawę o charakterze ruchomym – na gruncie ustawy o VAT, powinni
    Państwo rozpoznać w Wariancie I tzw. eksport pośredni, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit.
    b) ustawy o VAT.
    Odnosząc się z kolei do przedstawionego we wniosku Wariantu II wskazać należy, że
    Kontrahenta, będącego drugim w kolejności dostawcą towarów w transakcji łańcuchowej,
    należy uznać za podmiot pośredniczący, o którym mowa w art. 22 ust. 2b-2d ustawy o
    VAT. Przy czym – jak wynika z okoliczności sprawy – Kontrahent nie przekazał Państwu
    numeru identyfikacyjnego dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadanego mu przez
    państwo członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane (tj. Polskę). Jak
    wynika bowiem z wniosku Kontrahenci mają siedzibę w innych krajach Unii Europejskiej i
    są zarejestrowani do celów rozliczania podatku od wartości dodanej,
    Wobec powyższego w przypadku ww. transakcji w Wariancie II – stosownie do art. 22 ust.
    2b ustawy o VAT – transport należy przyporządkować pierwszej dostawie, tj. dostawie
    między Państwem a Kontrahentem. Tym samym pierwszą dostawę dokonaną pomiędzy
    Państwem a Kontrahentem należy traktować jako „transakcję ruchomą”, tj. opodatkowaną
    jako transakcję międzynarodową. W konsekwencji, skoro w opisanym Wariancie II towary
    są transportowane z Polski na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE,
    to dostawy towarów, opisane we wniosku, dokonywane w ramach transakcji łańcuchowej
    przez Państwa na rzecz Kontrahenta z innego kraju UE są/będą opodatkowane jako
    wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów, o których mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o VAT.
    Zatem w Wariancie II są/będą spełnione warunki, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 1
    ustawy o VAT i dostawa towarów na rzecz Kontrahenta z innego kraju UE niż Polska,
    będzie dla Państwa stanowiła wewnątrzwspólnotową dostawę towarów zgodnie z art. 13
    ust. 1 ustawy o VAT.
    Odnosząc się do zakresu postawionego pytania we wniosku nr 1 wskazuję:
    Jak stanowi art. 41 ust. 4 ustawy o VAT:
      W eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a, stawka podatku wynosi 0%.
    W myśl art. 41 ust. 6 ustawy o VAT:
      Stawkę podatku 0% stosuje się w eksporcie towarów, o którym mowa w ust. 4 i 5,
      pod warunkiem, że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji
      podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz
      towaru poza terytorium Unii Europejskiej.
    Stosownie do art. 41 ust. 6a ustawy o VAT:
      Dokumentem, o którym mowa w ust. 6, jest w szczególności:

      1) dokument w formie elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego
        służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy
        organ celny wydruk tego dokumentu;
      2) dokument w formie elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego
        służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, otrzymany poza tym systemem,
        jeżeli zapewniona jest jego autentyczność;
      3) zgłoszenie wywozowe na piśmie utrwalonym w postaci papierowej złożone poza
        systemem teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo
        jego kopia potwierdzona przez właściwy organ celny.
    Zgodnie z art. 41 ust. 7 ustawy o VAT:
      Jeżeli warunek, o którym mowa w ust. 6, nie został spełniony, podatnik nie wykazuje
      tej dostawy w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3, za dany okres
      rozliczeniowy, lecz w okresie następnym, stosując stawkę podatku 0%, pod
      warunkiem otrzymania dokumentu wymienionego w ust. 6 przed upływem terminu
      do złożenia deklaracji podatkowej za ten następny okres. W przypadku
      nieotrzymania tego dokumentu w terminie określonym w zdaniu poprzednim mają
      zastosowanie stawki właściwe dla dostawy tego towaru na terytorium kraju.
    Jak stanowi art. 41 ust. 8 ustawy o VAT:
      Przepis ust. 7 stosuje się w przypadku, gdy podatnik posiada dokument celny
      potwierdzający procedurę wywozu.
    W art. 41 ust. 9 ustawy o VAT wskazane zostało, że:
      Otrzymanie przez podatnika dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza
      terytorium Unii Europejskiej w terminie późniejszym niż określony w ust. 6 i 7
      upoważnia podatnika do dokonania korekty podatku należnego w rozliczeniu za
      okres rozliczeniowy, w którym podatnik otrzymał ten dokument.
    W myśl art. 41 ust. 9a ustawy o VAT:
      Jeżeli podatnik otrzymał całość lub część zapłaty przed dokonaniem dostawy
      towarów, stawkę podatku 0% w eksporcie towarów stosuje się w odniesieniu do
      otrzymanej zapłaty, pod warunkiem że wywóz towarów nastąpi w terminie 6
      miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym podatnik otrzymał tę zapłatę, oraz
      podatnik w tym terminie otrzymał dokument, o którym mowa w ust. 6. Przepisy ust.
      7, 9 i 11 stosuje się odpowiednio.
    Stosownie do art. 41 ust. 11 ustawy o VAT:
      Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio w eksporcie towarów, o którym mowa
      wart.2 pkt 8 lit. b, jeżeli podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji
      podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokonał dostawy towarów, otrzymał
      dokument, o którym mowa w ust.6, z którego wynika tożsamość towaru będącego
      przedmiotem dostawy i wywozu. Przepisy ust. 7 i 9 stosuje się odpowiednio.
    Z uwagi na terytorialny charakter podatku VAT, opodatkowaniu podlegają wyłącznie
    czynności, których miejscem świadczenia jest terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.
    Przy czym zgłoszenie do procedury wywozu towarów mających być przedmiotem
    eksportu nie musi nastąpić w krajowym urzędzie celnym, a towar podlegający eksportowi
    nie musi opuścić terytorium Unii Europejskiej za pośrednictwem krajowego granicznego
    urzędu celnego, gdyż może to nastąpić przez każdy unijny urząd celny. Niezbędne jest
    jednak, aby transport (wysyłka) tego towaru, przed opuszczeniem terytorium Unii
    Europejskiej, rozpoczął się na terytorium Polski, a sam transport miał nieprzerwany
    charakter. Przy czym nie chodzi tutaj o aspekt fizyczny tego transportu, czyli o to, aby
    transportu dokonywał np. tylko jeden podmiot (np. spedytor) czy też towar nie mógł być
    przeładowany, czy chwilowo składowany. Istotne jest, aby przeznaczeniem nadanego
    towaru było tylko jego wywiezienie z terytorium Unii Europejskiej.

    Należy zauważyć, że w przypadku, gdy dokonuje się dostawy towarów wysyłanych lub
    transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej, dla uznania, że
    doszło do czynności określonej w myśl art. 2 pkt 8 ustawy o VAT eksportem towarów,
    niezbędne jest prawidłowe potwierdzenie wywozu. Już bowiem z samej definicji zawartej
    w art. 2 pkt 8 ustawy o VAT wynika, że o eksporcie towarów można mówić wówczas, gdy
    wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez właściwy organ
    celny określony w przepisach celnych.
    Przepis art. 41 ust. 6 ustawy o VAT, dający prawo zastosowania stawki 0% w eksporcie
    towarów, wymaga, aby podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji
    podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz
    towaru poza terytorium Unii Europejskiej. Z kolei w art. 41 ust. 6a ustawy o VAT,
    odwołującym się do art. 41 ust. 6 ustawy o VAT, zostały wymienione dokumenty, które w
    sposób bezsporny potwierdzają, że nastąpił wywóz towarów poza terytorium Unii
    Europejskiej. Zauważyć przy tym należy, że te wymienione dokumenty mają charakter
    dokumentów urzędowych.
    Podkreślić należy, że zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy o VAT, możliwość zastosowania stawki
    0% do eksportu towarów uwarunkowana jest posiadaniem, przed upływem terminu do
    złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, dokumentu potwierdzającego
    wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Zatem, aby podatnik mógł
    opodatkować sprzedaż stanowiącą eksport towarów stawką podatku w wysokości 0% –
    podatnik będzie musiał posiadać dokument, który w sposób jednoznaczny potwierdza, że
    wysyłane towary opuściły terytorium Unii Europejskiej. Przykładowy katalog takich
    dokumentów wymieniony został w art. 41 ust. 6a ustawy o VAT. Przy tym, zauważyć
    należy, że nie jest to katalog zamknięty, na co wskazuje użyty w tym przepisie zwrot „w
    szczególności”.
    Niemniej jednak, pomimo tego, że katalog dokumentów wymienionych w art. 41 ust. 6a
    ustawy o VAT ma charakter otwarty, nie można przyjąć, że mogą to być inne dowody niż
    dokumenty „urzędowe”, w których właściwe organy celne (polskie lub z innych państw
    członkowskich UE) potwierdziły wywóz towarów poza terytorium UE.
    Co do zasady zgłoszenia wywozowe towarów z obszaru celnego UE składane są w formie
    elektronicznej z wykorzystaniem sytemu AES (Automatyczny System Eksportu). Zgłoszenie
    celne (wywozowe) w postaci komunikatu IE 515 jest składane przez zgłaszającego do
    właściwego urzędu wywozu. Z kolei urząd wyprowadzenia (urząd celny graniczny, przez
    który towar opuszcza obszar celny Unii Europejskiej) niezwłocznie po tym, jak towar
    opuścił obszar celny UE przesyła do urzędu wywozu (urzędu, w którym zostało złożone
    zgłoszenie celne) komunikat IE518 zawierający wyniki kontroli przeprowadzonej w
    urzędzie wyprowadzenia. Po otrzymaniu przez urząd wywozu komunikatu IE 518 system
    AES generuje automatycznie komunikat IE 599 i przesyła go zgłaszającemu. Komunikat IE
    599 jest dokumentem celnym potwierdzającym, także dla celów podatkowych, wywóz
    towarów poza terytorium UE przez wskazanego w zgłoszeniu wywozowym eksportera.
    Należy dodatkowo zaznaczyć, że komunikat IE 599, może być wydany nie tylko przez
    administrację celną krajową, ale także przez inne unijne organy celne, jeśli odprawa celna
    wywozowa (eksportowa) miała miejsce na terenie innego państwa członkowskiego.
    Nie ulega zatem wątpliwości, że dokumentem potwierdzającym wywóz towarów poza
    terytorium UE jest:
      elektroniczny komunikat IE 599 otrzymany w systemie AES,
      wydruk ww. komunikatu potwierdzony przez właściwy organ celny,
      elektroniczny komunikat IE 599 otrzymany poza systemem AES, jeżeli jego
      autentyczność jest zapewniona.

    Nadmieniam także, że od dnia 31 października 2024 r. nastąpiło ogólnopolskie
    uruchomienie systemu AES/ECS2 PLUS, w którym nie funkcjonuje już komunikat IE 599. W
    związku z tym, na terytorium Polski nie jest już wydawany komunikat IE 599, gdyż został
    on zastąpiony komunikatem CC599C, który pełni jednak taką samą rolę jak jego
    poprzednik, tj. jest dokumentem celnym stanowiącym potwierdzenie wywozu towaru.
    Dokumentem, o którym mowa w art. 41 ust. 6a ustawy o VAT uprawniającym do
    zastosowania stawki 0% przy eksporcie będzie również zgłoszenie wywozowe w formie
    papierowej złożone poza systemem teleinformatycznym lub kopia takiego zgłoszenia
    potwierdzona przez właściwy urząd celny. We wszystkich ww. przypadkach są to
    dokumenty o charakterze „urzędowym” wygenerowane w systemie AES (AES/ECS2 PLUS)
    lub potwierdzone przez właściwy urząd celny.
    Zauważam, iż pomimo tego, że katalog dokumentów wymienionych w art. 41 ust. 6a
    ustawy o VAT jest katalogiem otwartym, nie można zastosować stawki VAT w wysokości
    0% względem eksportu towarów na podstawie dowodów innych niż dokumenty
    „urzędowe”, w których właściwe organy celne (polskie lub z innych państw członkowskich
    UE) potwierdziły wywóz towarów poza terytorium UE.
    We wszystkich ww. przypadkach są to dokumenty o charakterze „urzędowym” –
    wygenerowane w systemie AES lub potwierdzone przez właściwy urząd celny. Ponadto
    kierując się wyjaśnieniami dotyczącymi wprowadzenia regulacji zawartej w art. 41 ust. 6a
    ustawy o VAT do zastosowania stawki 0% będą uprawniały również inne niż ww.
    dokumenty, które funkcjonują w innych państwach członkowskich zgodnie z
    obowiązującymi tam przepisami i które potwierdzają wywóz poza terytorium UE, przy
    czym chodzi tu przede wszystkim o formę „urzędowego” dokumentu, w którym urząd
    celny innego państwa członkowskiego potwierdza wywóz towarów poza terytorium UE, a
    nie o dowolność w stosowaniu jakichkolwiek dokumentów, które nie zostały wprost
    określone w przepisach prawa tych państw.
    Zatem uznanie danej czynności za eksport towarów i jej opodatkowanie stawką w
    wysokości 0% wymaga zrealizowania warunku dotyczącego potwierdzenia wywozu
    towarów przez organ celny określony w przepisach celnych. Może to być organ celny
    krajowy, jak również organ innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Spełnienie
    tego warunku ma gwarantować, że faktycznie nastąpi wywóz towarów, i że bez ich
    powrotnego przywozu nie będą one przedmiotem dostawy na terytorium kraju. Przy tym
    konieczne jest, aby wywóz ten nastąpił w ramach transportu (wysyłki) zasadniczo o
    nieprzerwanym charakterze.
    Podatnik powinien więc posiadać w swojej dokumentacji dowód wiarygodny, stanowiący
    urzędowe potwierdzenie faktycznego dokonania wywozu towarów poza terytorium Unii
    Europejskiej, z którego musi wynikać tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy i
    wywozu. Oznacza to w konsekwencji, że nie każdy dokument lub zestaw dokumentów
    będzie mógł stanowić prawidłowe, upoważniające do zastosowania stawki 0%,
    potwierdzenie, że doszło do eksportu towarów.
    Wskazali Państwo we wniosku, że będą w stanie wykazać, że przedmiotem dostawy i
    wywozu są te same towary na podstawie opisu towaru definiującego części i model
    towaru, który jest identyczny na fakturze wystawionej przez Państwa.
    W ramach dokonywanych transakcji otrzymują Państwo/będą otrzymywać dokumenty
    potwierdzające wywóz poszczególnych części towarów poza terytorium UE, tj. komunikaty
    IE599 (lub jego kopie w formacie .xml lub .pdf) w których są warunki dostawy EXW z Polski
    oraz miejsce dostawy poza terytorium UE. Zgłoszenia do procedury celnej dokonuje
    Kontrahent. W komunikatach nie będzie wskazany numer faktury wystawionej przez
    Spółkę, natomiast na podstawie opisu towaru możliwe będzie przyporządkowanie
    komunikatów do faktury wystawionej przez Państwa. Wywóz wszystkich części towaru

    (podział na części związany jest z kwestiami logistycznymi – gabaryt, waga oraz możliwości
    transportowe) nastąpi w ciągu 6 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym będzie
    otrzymana zapłata zaliczki.
    Ponadto, po dostarczeniu ostatniej części towaru uzyskują Państwo od Kontrahenta
    oświadczenie, w którym Kontrahent potwierdza tożsamość towarów z danej faktury
    wystawionej przez Spółkę na rzecz Kontrahenta z częściami towaru wywiezionymi przez
    Kontrahenta poza granice Unii Europejskiej. Oświadczenie zawiera następujące informacje:
      dane Państwa,
      dane Kontrahenta z siedzibą w kraju UE,
      informacje na temat podmiotu dostarczającego towar,
      informacje, że towar o określonym numerze fabrycznym (który jest zgodny z
      numerem na fakturze wystawionej przez Spółkę) został dostarczony pod konkretny
      adres w kraju poza UE,
      datę dostarczenia poza granice UE,
      dane dotyczące faktury wystawionej przez Państwa na rzecz Kontrahenta – numer i
      data,
      datę sporządzenia oświadczenia,
      imię i nazwisko oraz podpis osoby upoważnionej do podpisania takiego
      oświadczenia w imieniu Kontrahenta,
      imię i nazwisko oraz podpis osoby otrzymującej towar.
    Każdorazowo są/będą Państwo w posiadaniu korespondencji z Kontrahentem w zakresie
    zamawianego towaru oraz potwierdzenia dokonanej zapłaty (w całości lub w częściach)
    przez Kontrahenta na rzecz Państwa.
    Jak Państwo wskazali – są/będą w posiadaniu następujących dokumentów dotyczących
    wskazanej transakcji:
      faktura dokumentująca przedmiotową transakcję,
      kopie komunikatów IE-599 dot. poszczególnych części wywożonego towaru, a od 30
      października 2024 r. komunikat wg nowego wzoru tj. CC599C,
      potwierdzenie płatności dokonanej przez Kontrahenta,
      oświadczenie Kontrahenta potwierdzające tożsamość towarów z faktury wystawionej
      przez Państwa na rzecz Kontrahenta z częściami towarów wywiezionych przez
      Kontrahenta poza granice Unii Europejskiej,
      korespondencję z Kontrahentem.
    Wobec powyższego w zakresie dostawy towarów w Wariancie I, w przypadku posiadania
    przez Państwa dokumentów, z których wynika tożsamość towaru będącego przedmiotem
    dostawy i wywozu oraz komunikatów IE-599, jak również od 30 października 2024 r.
    komunikatu wg nowego wzoru, tj. CC599C, mając na względzie przedstawione wyżej
    przepisy ustawy o VAT, do dostawy dokonywanej przez Państwa na rzecz Kontrahenta z
    terytorium państwa trzeciego, są/będą Państwo uprawnieni do rozliczenia eksportu
    pośredniego według stawki podatku VAT w wysokości 0%.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznałem za prawidłowe.
    Odnosząc się z kolei do pytania nr 2 wniosku, wskazuję:

    Wskazać należy, że w kwestii dokumentacji uprawniającej do zastosowania stawki
    podatku w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów od 1 stycznia 2020
    r. zastosowanie mają przepisy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1912 z 4
    grudnia 2018 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w
    odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi
    (Dz. Urz. UE L Nr 311 z 7.12.2018, s. 10), zwanego dalej rozporządzeniem 2018/1912.
    Rozporządzenie 2018/1912 ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio
    stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Rozporządzenie 2018/1912
    wprowadza m.in. domniemania wzruszalne odnoszące się do dowodów wymaganych do
    zastosowania zwolnienia z prawem do odliczenia (stawki 0%) z tytułu
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
    Zgodnie z treścią art. 45a wprowadzonego rozporządzeniem 2018/1912:
      1. Do celów stosowania zwolnień ustanowionych w art. 138 dyrektywy 2006/112/WE
      domniemywa się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa
      członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium, ale
      na terytorium Wspólnoty, w którymkolwiek z następujących przypadków:
      a) sprzedawca wskazuje, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez
      niego lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz, oraz sprzedawca jest w
      posiadaniu co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o
      których mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są
      niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy, albo sprzedawca jest w
      posiadaniu jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a),
      wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami,
      o których mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzających wysyłkę lub transport, które zostały
      wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od
      sprzedawcy i od nabywcy;
      b) sprzedawca jest w posiadaniu następujących dokumentów:
      (i) pisemnego oświadczenia nabywcy potwierdzającego, że towary zostały wysłane
      lub przetransportowane przez nabywcę lub przez osobę trzecią działającą na rzecz
      nabywcy, oraz wskazującego państwo członkowskie przeznaczenia towarów; takie
      pisemne oświadczenie określa: datę wystawienia; nazwę lub imię i nazwisko oraz
      adres nabywcy; ilość i rodzaj towarów; datę i miejsce przybycia towarów; w
      przypadku dostawy środków transportu, numer identyfikacyjny środków transportu;
      oraz identyfikację osoby przyjmującej towary na rzecz nabywcy; oraz
      (ii) co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których
      mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są
      niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i nabywcy, lub jakichkolwiek
      pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), wraz z jakimikolwiek
      pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa w
      ust. 3 lit. b), potwierdzających transport lub wysyłkę, które zostały wydane przez
      dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od
      nabywcy.
      Nabywca dostarcza sprzedawcy pisemne oświadczenie, o którym mowa w lit. b) pkt
      (i), do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła
      dostawa.
      2. Organ podatkowy może obalić domniemanie przyjęte na podstawie ust. 1.
      3. Do celów ust. 1 następujące dokumenty są akceptowane jako dowód wysyłki lub
      transportu:
      a) dokumenty odnoszące się do wysyłki lub transportu towarów, takie jak podpisany
      list przewozowy CMR, konosament, faktura za towarowy przewóz lotniczy lub
      faktura od przewoźnika towarów;
      b) następujące dokumenty:
      (i) polisa ubezpieczeniowa w odniesieniu do wysyłki lub transportu towarów lub
      dokumenty bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub transport towarów;

      (ii) dokumenty urzędowe wydane przez organ władzy publicznej, na przykład
      notariusza, potwierdzające przybycie towarów do państwa członkowskiego
      przeznaczenia;
      (iii) poświadczenie odbioru wystawione przez prowadzącego magazyn w państwie
      członkowskim przeznaczenia, potwierdzające składowanie towarów w tym państwie
      członkowskim.
    Jednakże wskazać należy, że niespełnienie warunków wprowadzonych ww.
    rozporządzeniem nie oznacza, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej
    sytuacji dostawca będzie musiał udowodnić w inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi
    przepisami ustawy, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione.
    W myśl art. 41 ust. 3 ustawy o VAT:
      W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z
      zastrzeżeniem art. 42.
    Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy o VAT:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki
      podatku 0%, pod warunkiem że:
      1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny
      numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez
      państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod
      stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;
      2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
      rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące
      przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju
      i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż
      terytorium kraju;
      3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów,
      jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
    Warunki te muszą być spełnione łącznie. Spełnienie pierwszego z nich ma zagwarantować,
    że czynność zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w kraju odbiorcy
    i zostanie tam faktycznie opodatkowana, a drugi wskazuje, że istotnie nastąpił wywóz
    towarów z jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego transport (przemieszczenie) do
    innego państwa członkowskiego. Istotą transakcji wewnątrzwspólnotowych jest faktyczne
    opodatkowanie dostawy towaru w państwie przeznaczenia (do którego towar jest
    docelowo przemieszczany). Dostawa, która następuje na terytorium państwa dostawcy
    towarów, jest opodatkowana stawką 0%, a w państwie nabywcy następuje opodatkowanie
    tej dostawy według stawki podatku tam właściwej. Transakcja opodatkowana w ten
    sposób ma na celu uniknięcie zakłócania konkurencji, powodowanego podwójnym
    opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania. Jednak zastosowanie stawki 0% przy
    wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów uzależnione jest także od zarejestrowania
    podatnika jako podatnika VAT UE, najpóźniej w momencie składania deklaracji
    uwzględniającej daną dostawę.
    W myśl art. 42 ust. 1a ustawy o VAT:
      Stawka podatku, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli:
      1) podatnik nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3
      pkt 1, lub
      2) złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych
      dotyczących wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z wymogami, o
      których mowa w art. 100 ust. 8
      – chyba że podatnik należycie na piśmie wyjaśnił uchybienie naczelnikowi urzędu
      skarbowego.

    Podstawowe znaczenie dla udokumentowania wywozu towarów w ramach
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, realizowanej z udziałem przewoźnika lub
    spedytora odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, mają dokumenty
    wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy o VAT:
      Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie
      potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej
      dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju:
      1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora)
      odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie
      wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium
      państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz
      towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
      2) (uchylony)
      3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku
      4) (uchylony)
      – z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.
    Jednak w myśl art. 42 ust. 11 ustawy o VAT:
      W przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają
      jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w
      ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa
      wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:
      1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
      2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
      3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa
      ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim
      przypadku inny – dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;
      4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Stosownie do art. 42 ust. 12 ustawy o VAT:
      Jeżeli warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie został spełniony przed upływem
      terminu do złożenia deklaracji podatkowej za:
      1) okres kwartalny - podatnik nie wykazuje tej dostawy w ewidencji, o której mowa w
      art. 109 ust. 3, za ten okres; podatnik wykazuje tę dostawę w ewidencji, o której
      mowa w art. 109 ust. 3, za następny okres rozliczeniowy ze stawką właściwą dla
      dostawy danego towaru na terytorium kraju, jeżeli przed upływem terminu do
      złożenia deklaracji podatkowej za ten następny okres rozliczeniowy nie posiada
      dowodów, o których mowa w ust. 1 pkt 2;
      2) okres miesięczny - podatnik nie wykazuje tej dostawy w ewidencji, o której mowa
      w art. 109 ust. 3, za ten okres; podatnik wykazuje tę dostawę w ewidencji, o której
      mowa w art. 109 ust. 3, za kolejny po następnym okresie rozliczeniowym okres
      rozliczeniowy ze stawką właściwą dla dostawy danego towaru na terytorium kraju,
      jeżeli przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatnik za ten kolejny po
      następnym okresie rozliczeniowym okres rozliczeniowy nie posiada dowodów, o
      których mowa w ust. 1 pkt 2.
    Z kolei zgodnie z art. 42 ust. 12a ustawy o VAT:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 12, otrzymanie dowodów, o których mowa w
      ust. 1 pkt 2, upoważnia podatnika do wykazania wewnątrzwspólnotowej dostawy
      towarów ze stawką 0% w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3, za okres

      rozliczeniowy, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu dokonania przez
      niego tej dostawy, i dokonania korekty deklaracji podatkowej oraz odpowiednio
      informacji podsumowującej, o której mowa w art. 100 ust. 1.
    Należy wskazać, że jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z
    ustalonym nabywcą, w celu dostawy, tj. przeniesienia na konkretny podmiot prawa do
    rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel, zachodzi wówczas
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, której po stronie nabywcy odpowiada
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie. Podkreślić należy, że
    zakwalifikowanie danej transakcji jako dostawy wewnątrzwspólnotowej, na podstawie art.
    13 ust. 1 ustawy o VAT, wymaga czasowego i materialnego związku pomiędzy dostawą
    danego towaru i jego transportem.
    W związku z tym istotne jest to, aby ww. dokumenty zawierały informacje, z których
    wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa
    członkowskiego. Ponadto, dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, mają
    łącznie potwierdzać określony fakt, co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną
    informację, której wymaga ten przepis.
    Brzmienie art. 42 ust. 3 ustawy o VAT wskazuje na podstawowy katalog dokumentów,
    potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium
    innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami
    określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia
    tej okoliczności wymagane jest „łączne” posiadanie wszystkich typów dokumentów
    wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie
    potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa
    członkowskiego. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie
    gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach
    wewnątrzwspólnotowych. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie
    gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach
    wewnątrzwspólnotowych. Istotne jest aby dokumenty zawierały informacje, z których
    wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa
    członkowskiego niż terytorium kraju. Dokumenty mają łącznie potwierdzać określony fakt,
    co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną informację, że określony towar
    został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium
    kraju.
    Powyższe rozważania potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11
    października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10, w której Sąd podkreślił, że
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów jest przede wszystkim jedną z czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy.
    Co do zasady, polega ona na wywozie towarów z terytorium kraju (Polski), w wykonaniu
    czynności określonych w art. 7, czyli dostawy towarów, na terytorium innego państwa
    członkowskiego, w określonych w ustawie warunkach. Wewnątrzwspólnotowa dostawa
    towarów, przy spełnieniu określonych w ustawie przesłanek, podlega opodatkowaniu
    według stawki 0% (tzw. wspólnotowe zwolnienie z prawem do odliczenia), co z jednej
    strony powoduje, że transakcja wywozu towaru z Polski do innego kraju członkowskiego
    nie jest obciążana podatkiem, a jednocześnie dostawcy pozwala na odzyskanie podatku
    uiszczonego przy nabyciu tego towaru, co zapewnia realizację zasady neutralności
    podatku od towarów i usług. Zasada ta obowiązuje jednak tylko wówczas, gdy w wyniku
    tej transakcji (wywozu) obowiązek naliczenia podatku ciąży na nabywcy towaru (w innym
    państwie członkowskim), w wyniku wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru (WNT) na
    terenie jego kraju (zasada opodatkowania w kraju przeznaczenia, konsumpcji). NSA
    stwierdził, że samo brzmienie art. 42 ust. 3 i 4 ustawy wskazuje na podstawowy katalog
    dokumentów potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę na terytorium
    innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami
    określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Tym samym, zdaniem Sądu, w świetle art. 42 ust. 1,

    3 i 11 ustawy dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów
    wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art.
    42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub
    innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 Ordynacji
    podatkowej, o ile łącznie potwierdzają fakt dostawy do nabywcy znajdującego się na
    terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Zatem mając na uwadze powołane powyżej przepisy oraz uchwałę Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, należy stwierdzić, że dla zastosowania stawki 0% dla
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wystarczającym jest na gruncie polskich
    przepisów, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3
    ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Dla
    udokumentowania takiej dostawy podatnik może także posiadać inne dowody w formie
    dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), zgodnie z którym jako dowód należy
    dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z
    prawem.
    Podsumowując, dla zastosowania stawki podatku w wysokości 0% podatnik musi posiadać
    w swojej dokumentacji dowody, które łącznie potwierdzą fakt wywiezienia z terytorium
    kraju i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do
    nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium
    kraju.
    Przy czym przepisy regulujące prawo do zastosowania preferencyjnej stawki podatku nie
    określają formy dokumentów potwierdzających wywiezienie i dostarczenie towarów
    będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy. Obowiązujące w tym zakresie
    przepisy nie uzależniają zastosowania stawki 0% od posiadania oryginałów dokumentów
    w formie papierowej. Skoro przepisy nie stanowią o ich formie, stąd można wnioskować,
    że każda forma jest dopuszczalna, pod warunkiem, że autentyczność tych dokumentów
    została uprawdopodobniona. W dobie szeroko rozwiniętych technik komunikacji nie ma
    podstaw, aby odmawiać mocy dowodowej dokumentowi sporządzonemu i przesłanemu w
    formie elektronicznej. Jeżeli zatem jest to dokument udostępniony w formie
    elektronicznej, e-mail, lub jako skan dokumentu załączony do wiadomości e-mail
    otrzymanej od przewoźnika lub kontrahenta, niebudzący wątpliwości co do jego
    autentyczności, może on stanowić dowód, o którym mowa w powołanych przepisach
    ustawy. Należy zatem przyjąć, że każda forma dokumentu jest dopuszczalna, pod
    warunkiem, że autentyczność i integralność z dokumentami źródłowymi została
    wystarczająco uprawdopodobniona. Dokumenty powinny jednoznacznie dowodzić
    dostarczenie towarów do ich odbiorcy na terytorium państwa członkowskiego innym niż
    terytorium kraju.
    Ponadto wskazać należy, że faktura sprzedaży wypełnia znamiona specyfikacji, tj. zawiera
    dane dotyczące w szczególności nazwy i ilości towarów będącego przedmiotem dostawy,
    umożliwiając jego identyfikację.
    Za możliwością uznania, iż faktura stanowi specyfikację poszczególnych sztuk ładunku,
    przemawia ugruntowana w tym zakresie praktyka organów podatkowych oraz sądów
    administracyjnych. Dla przykładu, w wyroku z 9 grudnia 2009 r. o sygn. akt I FSK 1388/08,
    Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż: „(...) nie wydaje się, by podatnik był zmuszony
    do posiadania w swej dokumentacji odrębnej specyfikacji dostarczanych w ramach VAT
    towarów, jeśli specyfikacja taka została zawarta w fakturze VAT. (...). Jeżeli na fakturze
    wskazano dane, jakie powinna zawierać specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku (tj. m.
    in. nazwę i ilość towarów), faktura taka w istocie stanowi specyfikację poszczególnych
    sztuk ładunku. (...) posiadanie w takim przypadku odrębnej od faktury specyfikacji
    poszczególnych sztuk ładunku nie jest konieczne do zastosowania 0% VAT w przypadku
    WDT (...)”.

    Z opisu sprawy wynika, że w zakresie dostaw objętych Wariantem II w ramach
    dokonywanych transakcji otrzymują/będą otrzymywać Państwo dokumenty
    potwierdzające wywóz towarów na terytorium UE, tj. skany listów przewozowych (CMR),
    potwierdzających odbiór towaru, w których wskazane będzie m.in. miejsce i data
    załadowania oraz miejsce przeznaczenia i data otrzymania towaru wraz z podpisem.
    Nie wszystkie listy przewozowe CMR zawierają pełen zakres informacji identyfikujących
    towar, takich jak szczegółowy opis lub numer seryjny, jednakże na podstawie pozostałych
    dokumentów posiadanych przez Państwa, w tym faktur, korespondencji z kontrahentem
    oraz danych dotyczących transportu, możliwe jest jednoznaczne powiązanie danego listu
    przewozowego CMR z konkretną transakcją oraz towarem będącym przedmiotem
    dostawy.
    Dodatkowo każdorazowo są/będą w posiadaniu faktury oraz wykazanej na fakturze
    specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku, która zawiera nazwę towaru, jednostkę i ilość
    towarów a także korespondencji z Kontrahentem w zakresie zamawianego towaru oraz
    potwierdzenia dokonanej zapłaty (w całości lub w częściach) przez Kontrahenta na rzecz
    Państwa.
    Odnosząc się zatem do powyższego należy uznać, że ww. dokumentacja zgromadzona
    przez Państwa w związku z dokonywanymi wewnątrzwspólnotowymi dostawami towarów
    do Kontrahenta zidentyfikowanego na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w
    innych niż Polska państwach Unii Europejskiej i posługujących się dla potrzeb ww.
    transakcji numerami VAT UE nadanymi im w tych państwach stanowi/stanowić będzie
    dowody dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej, która zgodnie z art. 42 ust. 3 i ust. 11
    ustawy o VAT. Jednocześnie ww. dokumentacja potwierdza/będzie potwierdzała
    dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów
    do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, a w
    konsekwencji upoważnia/będzie upoważniała Państwa (przy spełnieniu pozostałych
    warunków z art. 42 ust. 1 ustawy o VAT), do zastosowania stawki podatku w wysokości 0%
    w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT), tj. dostawy
    dokonywanej przez Państwa na rzecz Kontrahenta z terytorium UE, opisanej w Wariancie
    II.
    Zatem Państwa stanowisko uznałem w zakresie pytania nr 2 za prawidłowe

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
      · stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
        dacie zaistnienia zdarzenia,
      · zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje
        w dniu wydania interpretacji.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku
    (pytań). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniami, nie
    mogą być rozpatrzone.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, należy zaznaczyć, że

    wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie
    sprawy. W sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
      albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.