Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL4.4012.612.2017.1.EB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2017-12-28
Teza: Podatek od towarów i usług w zakresie prawa do odzyskania podatku naliczonego w związku z realizacją projektu pn. „Rozwój potencjału Gminnego Centrum Kultury w zakresie kultywowania i ochrony dziedzictwa kultury niematerialnej poprzez zakup wyposażenia”.
Słowa kluczowe: kultura; odzyskanie; podatek-prawo do odzyskania podatku; projekt
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 87

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 31 października 2017 r. (data wpływu 10 listopada 2017 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odzyskania podatku naliczonego w związku z realizacją projektu pn. „Rozwój potencjału Gminnego Centrum Kultury w zakresie kultywowania i ochrony dziedzictwa kultury niematerialnej poprzez zakup wyposażenia” – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 10 listopada 2017 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odzyskania podatku naliczonego w związku z realizacją projektu pn. „Rozwój potencjału Gminnego Centrum Kultury w zakresie kultywowania i ochrony dziedzictwa kultury niematerialnej poprzez zakup wyposażenia”.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Gminne Centrum Kultury, dnia 28 czerwca 2017 r. złożyło wniosek o dofinansowanie realizacji projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2014-2020, na realizację operacji w zakresie poddziałania Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność pt. „Rozwój potencjału Gminnego Centrum Kultury” w zakresie kultywowania i ochrony dziedzictwa kultury niematerialnej poprzez zakup wyposażenia. Inwestycja w przedmiotowym projekcie polegająca na doposażeniu Gminnego Centrum Kultury w nagłośnieniowy sprzęt estradowy (kolumny, mikrofony, mikser), mobilną scenę podestową wpisuje się więc w działanie na rzecz zachowania i promocji niematerialnego dziedzictwa kulturowego obszaru LGD – muzyki tradycyjnej. Dzięki inwestycji owa muzyka będzie mogła być szeroko prezentowana, a także zapisywana w trakcie koncertów oraz prób, co jest realizacją celów projektu. Realizowany projekt wpłynie na kultywowanie niematerialnego dziedzictwa kulturowego, poprzez możliwość udziału w warsztatach zespołu, prezentacji niematerialnego dziedzictwa kulturowego w formie wystawy występów zespołu „(…)”.

Gminne Centrum Kultury jest samorządową instytucją, której organizatorem jest Gmina. Gminne Centrum Kultury realizuje swoje cele statutowe w rozumieniu Uchwały Rady Gminy, w sprawie połączenia instytucji kultury i nadania Statutu Gminnego Centrum Kultury. Gminne Centrum Kultury nie prowadzi działalności zarobkowej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nie prowadzi działalności gospodarczej, nie jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT i nie składa deklaracji VAT-7, a więc nie może odzyskać podatku VAT wykazywanego w fakturach VAT. Przyznana pomoc nie będzie wykorzystywana do wykonywania czynności opodatkowanych, ale do świadczenia usług zwolnionych od podatku.

Gminne Centrum Kultury nie jest podatnikiem podatku VAT oraz nie figuruje w ewidencji podatników podatku VAT.

Gminne Centrum Kultury jako beneficjent zostało zobowiązane do złożenia (na załączonym do ww. wniosku załączniku) oświadczenia o kwalifikowalności VAT. Przedmiotem oświadczenia było określenie przez Beneficjenta (poprzez wskazanie podstawy prawnej), czy VAT stanowi koszt kwalifikowalny ww. operacji, czy też nie. W przypadku kwalifikowalności VAT-u (VAT stanowi koszt kwalifikowalny ww. operacji).

Gminne Centrum Kultury korzysta ze zwolnienia podmiotowego, w związku z tym nie ma prawa do odliczenia VAT naliczonego (art. 113 ustawy o VAT – zwalnia się od podatku od towarów i usług podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000 zł). Instytucja kultury zwolniona podmiotowo od VAT, niebędąca czynnym podatnikiem VAT, również nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakup towarów, w tym również towarów finansowanych z pomocy zagranicznej. Czyli VAT, jaki płaci taka instytucja przy zakupie towarów i usług w ramach projektu unijnego, jest kosztem kwalifikowanym. W takiej sytuacji, gdy wydatek jest związany z wykonywaniem usług zwolnionych, to jest on kosztem kwalifikowanym.

Nabywane – w ramach projektu unijnego – towary instytucja kultury wykorzysta do wykonywania czynności zwolnionych od VAT, to nie ma prawa do odliczenia VAT naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakup tych towarów. Przy instytucjach kultury należy pamiętać o zwolnieniu usług kulturalnych świadczonych przez (art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy o VAT).

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy Gminne Centrum Kultury będzie miało możliwość odzyskania podatku naliczonego z faktur związanych z realizacją operacji w ramach PROW na lata 2014-2020 projektu pn. „Rozwój potencjału Gminnego Centrum Kultury w zakresie kultywowania i ochrony dziedzictwa kultury niematerialnej poprzez zakup wyposażenia”?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z obowiązującym stanem prawnym w odniesieniu do realizowanej operacji Gminne Centrum Kultury nie ma możliwości odzyskania podatku VAT w całości lub w części. Gminne Centrum Kultury korzysta ze zwolnienia podmiotowego, w związku z tym nie ma prawa do odliczenia VAT naliczonego, (art. 113 ustawy o VAT – zwalnia się od podatku od towarów i usług podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000 zł.) Gminne Centrum Kultury jako instytucja kultury jest zwolniona podmiotowo od VAT, niebędąca czynnym podatnikiem VAT, również nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakup towarów, w tym również towarów finansowanych z pomocy zagranicznej. Zdaniem Gminy, VAT jaki zapłaci taka instytucja przy zakupie towarów i usług w ramach projektu unijnego, jest kosztem kwalifikowanym. W takiej sytuacji, gdy wydatek jest związany z wykonywaniem usług zwolnionych, jest on kosztem kwalifikowanym.

Działania, które będą wykonane w ramach operacji nie są związane z wykonywaniem działalności opodatkowanej. Wydanie interpretacji podatkowej jest niezbędne do przedstawienia na etapie rozpatrywania wniosków o płatność ww. operacji.

Do współfinansowania przez Komisję Europejską nie kwalifikują się podatki, które są odzyskiwane (odliczone). Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 710, ze zm.), obniżenie lub zwrot podatku należnego zależy od związku nabywanych towarów i usług ze sprzedażą opodatkowaną. Gminne Centrum Kultury nie prowadzi działalności zarobkowej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Oznacza to, że przyznana pomoc nie będzie wykorzystywana do wykonania czynności opodatkowanych, ale do świadczenia usług zwolnionych od podatku. Zakres zadania dla odbiorców będzie udostępniony nieodpłatnie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą. W świetle tego przepisu, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

1.  nabycia towarów i usług,
2.  dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy, w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.

Zasady dokonywania zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy podatnika zostały określone w art. 87 ust. 2-6 ustawy.

Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Natomiast na podstawie przepisu art. 88 ust. 4 ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.

Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.

Zatem, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności winien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej czynności – za podatnika podatku od towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – w myśl art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2017 r., poz. 862), zwanej dalej u.o.p.d.k., działalność kulturalna w rozumieniu niniejszej ustawy polega na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury.

Zgodnie z art. 2 u.o.p.d.k., formami organizacyjnymi działalności kulturalnej są w szczególności; teatry, opery, operetki, filharmonie, orkiestry, instytucje filmowe, kina, muzea, biblioteki, domy kultury, ogniska artystyczne, galerie sztuki oraz ośrodki badań i dokumentacji w różnych dziedzinach kultury.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 i 2 u.o.p.d.k., jednostki samorządu terytorialnego organizują działalność kulturalną, tworząc samorządowe instytucje kultury, dla których prowadzenie takiej działalności jest podstawowym celem statutowym. Prowadzenie działalności kulturalnej jest zadaniem własnym jednostek samorządu terytorialnego o charakterze obowiązkowym.

Natomiast na podstawie art. 11 ust. 1 u.o.p.d.k., organizator wydaje akt o utworzeniu instytucji kultury, w którym określa jej przedmiot działania, nazwę i siedzibę, a także określa, czy dana instytucja kultury jest instytucją artystyczną w rozumieniu ust. 2 (\`(...)\`).

Tak więc organizatorami samorządowych instytucji kultury, o których mowa w u.o.p.d.k., są odpowiednie organy samorządu gminnego, powiatowego lub wojewódzkiego, które powołując samorządową instytucję kultury, podejmują stosowne uchwały, stanowiące prawo miejscowe. Uchwały w zakresie organizacji instytucji kultury podejmowane są przez właściwe organy zgodnie z ustawą o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, a także w oparciu o odpowiednie przepisy ustaw samorządowych, gdzie znajdują się podstawy prawne do stanowienia prawa miejscowego.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 u.o.p.d.k., instytucje kultury działają na podstawie aktu o ich utworzeniu oraz statutu nadanego przez organizatora.

Statut zawiera:

1.  nazwę, teren działania i siedzibę instytucji kultury;
2.  zakres działalności;
3.  organy zarządzające i doradcze oraz sposób ich powoływania;
4.  określenie źródeł finansowania;
5.  zasady dokonywania zmian statutowych;
6.  postanowienia dotyczące prowadzenia działalności innej niż kulturalna, jeżeli instytucja zamierza działalność taką prowadzić.

Zapis art. 13 u.o.p.d.k., określa więc podstawy prawne funkcjonowania instytucji kultury (w tym samorządowych instytucji kultury) wskazując, że ww. podmioty funkcjonują w oparciu o akt ich utworzenia oraz statut. Jednocześnie organizacja wewnętrzna instytucji kultury uregulowana być powinna zgodnie z zapisami ustawy w regulaminie organizacyjnym, który nadawany jest przez dyrektora instytucji.

W myśl art. 14 u.o.p.d.k.:

1.  Instytucje kultury uzyskują osobowość prawną i mogą rozpocząć działalność z chwilą wpisu do rejestru prowadzonego przez organizatora.
2.  Organizator nie odpowiada za zobowiązania instytucji kultury, z zastrzeżeniem art. 24 i 25.
3.  Instytucja kultury z urzędu podlega wpisowi do rejestru.
4.  Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia i udostępniania rejestru instytucji kultury, w tym zakres danych zamieszczanych w rejestrze, tryb dokonywania wpisów, zmian i wykreśleń wpisów oraz wzór księgi rejestrowej, mając na uwadze zapewnienie bezpieczeństwa danych zamieszczanych w rejestrze i bezpieczeństwa czynności prawnych dokonywanych przez te instytucje.

Ponadto z art. 27 u.o.p.d.k. wynika, że:

1.  Instytucja kultury gospodaruje samodzielnie przydzieloną i nabytą częścią mienia oraz prowadzi samodzielną gospodarkę w ramach posiadanych środków, kierując się zasadami efektywności ich wykorzystania.
2.  Instytucja kultury może zbywać środki trwałe. Przy zbywaniu środków trwałych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące przedsiębiorstw państwowych.
3.  Podstawą gospodarki finansowej instytucji kultury jest plan finansowy ustalony przez dyrektora, z zachowaniem wysokości dotacji organizatora.
4.  Instytucja kultury sporządza plan finansowy zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1870, 1948, 1984 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 60 i 191).

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca Gminne Centrum Kultury, złożyło wniosek o dofinansowanie realizacji projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2014-2020, na realizację operacji w zakresie poddziałania Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność pt. „Rozwój potencjału Gminnego Centrum Kultury w zakresie kultywowania i ochrony dziedzictwa kultury niematerialnej poprzez zakup wyposażenia”. Inwestycja w przedmiotowym projekcie polegająca na doposażeniu Gminnego Centrum Kultury w nagłośnieniowy sprzęt estradowy (kolumny, mikrofony, mikser), mobilną scenę podestową wpisuje się więc w działanie na rzecz zachowania i promocji niematerialnego dziedzictwa kulturowego obszaru LGD – muzyki tradycyjnej. Dzięki inwestycji owa muzyka będzie mogła być szeroko prezentowana, a także zapisywana w trakcie koncertów oraz prób, co jest realizacją celów projektu. Realizowany projekt wpłynie na kultywowanie niematerialnego dziedzictwa kulturowego, poprzez możliwość udziału w warsztatach zespołu, prezentacji niematerialnego dziedzictwa kulturowego w formie wystawy występów zespołu „(…)”.

Gminne Centrum Kultury jest samorządową instytucją, której organizatorem jest Gmina. Gminne Centrum Kultury realizuje swoje cele statutowe w rozumieniu Uchwały Rady Gminy Hajnówka, w sprawie połączenia instytucji kultury i nadania Statutu Gminnego Centrum Kultury. Gminne Centrum Kultury nie prowadzi działalności zarobkowej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nie prowadzi działalności gospodarczej, nie jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT i nie składa deklaracji VAT-7, a więc nie może odzyskać podatku VAT wykazywanego w fakturach VAT. Przyznana pomoc nie będzie wykorzystywana do wykonywania czynności opodatkowanych, ale do świadczenia usług zwolnionych od podatku. Nabywane – w ramach projektu unijnego – towary instytucja kultury wykorzysta do wykonywania czynności zwolnionych od VAT.

Przy tak przedstawionym opisie sprawy wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą ustalenia, czy Zainteresowany ma możliwość odzyskania naliczonego podatku VAT od wydatków związanych z realizacją projektu pn. „Rozwój potencjału Gminnego Centrum Kultury w zakresie kultywowania i ochrony dziedzictwa kultury niematerialnej poprzez zakup wyposażenia”.

Jak wynika z powołanych powyżej przepisów prawa, rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane przez zarejestrowanego, czynnego podatnika podatku VAT w ramach działalności gospodarczej do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Podstawowym warunkiem, którego spełnienie należy analizować w aspekcie prawa do odliczenia podatku VAT, jest związek dokonywanych nabyć towarów i usług ze sprzedażą uprawniającą do dokonywania takiego odliczenia, czyli sprzedażą generującą podatek należny. W omawianej sprawie taki związek nie występuje. Jak bowiem wskazał Wnioskodawca, Gminne Centrum Kultury nie prowadzi działalności gospodarczej, nie jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT i nie składa deklaracji VAT-7. Ponadto – jak wskazał Wnioskodawca – przyznana pomoc nie będzie wykorzystywana do wykonywania czynności opodatkowanych, ale do świadczenia usług zwolnionych od podatku. Nabywane – w ramach projektu unijnego – towary instytucja kultury wykorzysta do wykonywania czynności zwolnionych od VAT. Zatem w omawianej sprawie warunki uprawniające do odliczenia nie są spełnione.

W związku z poniesionymi wydatkami, Wnioskodawca nie ma również możliwości uzyskania zwrotu podatku na zasadach określonych w rozdziale 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie miejsca świadczenia usług oraz zwrotu kwoty podatku naliczonego jednostce dokonującej nabycia (importu) towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1686). Ewentualny zwrot na podstawie tych przepisów obwarowany jest pewnymi warunkami, które podatnik winien spełnić. Wśród warunków tych ustawodawca wymienia m.in. złożenie zgłoszenia rejestracyjnego i pochodzenie środków finansowych ze źródeł określonych w § 8 ust. 3 i 4 ww. rozporządzenia, a w zakresie środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej podpisanie umowy o dofinansowanie przed dniem 1 maja 2004 r. Ponieważ Wnioskodawca nie spełnia tych warunków, nie ma możliwości ubiegania się o zwrot podatku VAT na podstawie przepisów rozdziału 4 cyt. Rozporządzenia.

Podsumowując, Wnioskodawca nie ma możliwości odzyskania podatku naliczonego z faktur związanych z realizacją operacji w ramach PROW na lata 2014-2020 projektu pn. „Rozwój potencjału Gminnego Centrum Kultury w zakresie kultywowania i ochrony dziedzictwa kultury niematerialnej poprzez zakup wyposażenia”.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Zaznacza się także, że – zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej – składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

W tym miejscu należy nadmienić, że kryterium kwalifikowalności wydatków w ramach rozliczeń dotyczących wykorzystywanych środków pomocowych Unii Europejskiej (w tym kwalifikowalności podatku od towarów i usług), nie jest zagadnieniem regulowanym przez przepisy prawa podatkowego. Określenie kryteriów kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach programu operacyjnego, zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2017 r., poz. 1376, z późn. zm.), należy do zadań instytucji zarządzającej, która na podstawie art. 25 ust. 1 ww. ustawy, odpowiada za prawidłową realizację programu operacyjnego.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.