Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.158.2025.1.AN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-15
Teza: Możliwość zastosowania Zmodyfikowanego Klucza
Przychodowego.
Słowa kluczowe: dochód-dochody wolne od podatku
dochód-opodatkowanie dochodu
przychód
przychód-źródła przychodu
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Proporcjonalne
przypisywanie kosztów do źródła przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 7-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 7-ust. 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 2a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 marca 2025 r., wpłynął Państwa wniosek z 19 marca 2025 r., o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie ustalenia, czy:
    - w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, Spółka, w odniesieniu do Kosztów
      Wspólnych, zdefiniowanych przez Spółkę powyżej, może zastosować Zmodyfikowany
      Klucz Przychodowy;
    - w przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie nr 1, czy Spółka, w odniesieniu do
      Kosztów Wspólnych, powinna stosować standardowy klucz przychodowy, o którym
      mowa w art. 15 ust. 2 oraz 2a Ustawy o CIT.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”), będący spółką z ograniczoną
    odpowiedzialnością, podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terenie
    Polski i prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji (...).
    W związku z rozwojem prowadzonej przez Spółkę działalności, Wnioskodawca zdecydował
    się na realizację nowej inwestycji, polegającej na rozbudowie istniejącego zakładu Spółki w
    (...) (dalej: „Zakład”). W konsekwencji, w (...) 2023 r. na rzecz Spółki wydana została Decyzja
    o wsparciu nr (...) (dalej: „Decyzja”), o której mowa w Ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o
    wspieraniu nowych inwestycji (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 459 ze zm., dalej: „Ustawa o WNI”),
    na nową inwestycję polegającą na zwiększeniu zdolności produkcyjnych istniejącego
    Zakładu (dalej: „Inwestycja”).
    Zakres Decyzji obejmuje prowadzenie działalności gospodarczej, w zakresie określonym w
    następujących pozycjach Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) Głównego Urzędu
    Statystycznego, wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r.
    w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r. poz. 1676, ze zm.):
    (...)
    prowadzona w całości na terenie jak wskazany w Decyzji.
    W ramach wydanej Decyzji Wnioskodawca zobowiązany jest m.in. do:
    1. Zwiększenia na terenie realizacji Inwestycji zatrudnienia kształtującego się na poziomie
    (...) etatów, poprzez utworzenie na terenie realizacji Inwestycji co najmniej 2 nowych
    miejsc pracy w terminie do dnia 31 grudnia 2025 r. i utrzymania na terenie realizacji
    Inwestycji łącznego zatrudnienia na poziomie co najmniej (...) etatów w terminie do dnia
    31 grudnia 2030 r.
    2. Poniesienia na terenie realizacji Inwestycji kosztów kwalifikowanych Inwestycji o łącznej
    wartości (...) PLN oraz zakończenie realizacji Inwestycji w terminie do dnia 31 grudnia
    2024 r. Niemniej jednak, Spółka zawnioskowała w (...) 2024 r. do Ministra Rozwoju i
    Technologii o wydłużenie terminu poniesienia wydatków kwalifikowanych oraz
    zakończenia realizacji Inwestycji do dnia 31 marca 2025 r. Na dzień składania
    niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedmiotowa kwestia jest w
    trakcie procedowania.
    3. Spełniania pięciu kryteriów jakościowych, tj.:
    # Inwestycja w projekty wspierające branżę zgodną z aktualną polityką rozwojową kraju,
      w których Rzeczpospolita Polska może uzyskać przewagę konkurencyjną;
    # Przynależność do Krajowego Klastra Kluczowego wyłonionego w drodze konkursu
      organizowanego przez Ministra właściwego do spraw gospodarki;

    # Utworzenie wyspecjalizowanych miejsc pracy w celu prowadzenia działalności
      gospodarczej objętej nową inwestycją i oferowanie stabilnego zatrudnienia;
    # Prowadzenie działalności gospodarczej o niskim negatywnym wpływie na środowisko;
    # Wspieranie zdobywania wykształcenia i kwalifikacji zawodowych oraz współpraca ze
      szkolnictwem branżowym.
    Zgodnie z brzmieniem § 9 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 2022 r.
    w sprawie pomocy publicznej udzielanej niektórym przedsiębiorcom na realizację nowych
    inwestycji (Dz. U. z 2022 r. poz. 2861), obowiązującym na dzień wydania Decyzji, wsparcie
    z tytułu kosztów kwalifikowanych Inwestycji będzie przysługiwać Spółce począwszy od
    miesiąca, w którym upłynie termin zakończenia Inwestycji określony w Decyzji, aż do
    wygaśnięcia Decyzji lub wyczerpania maksymalnej dopuszczalnej pomocy regionalnej, w
    zależności od tego, które zdarzenie wystąpi wcześniej.
    Spółka wskazuje, że z tytułu prowadzonej działalności ponosi różne rodzaje kosztów
    uzyskania przychodów - są to zarówno koszty bezpośrednie, jak również koszty pośrednie.
    Z uwagi na wdrożony w Spółce, stale rozbudowywany system ewidencyjny, jeszcze przed
    rozpoczęciem korzystania ze zwolnienia o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy o
    CIT (dalej: „Zwolnienie z CIT”), Spółka identyfikuje istotną trudność z wypracowaniem
    docelowej metodyki alokacji kosztów do ww. działalności Zwolnionej z CIT oraz
    opodatkowanej.
    Mając na uwadze fakt, że nie jest możliwe przyporządkowanie przedmiotowych kosztów
    wprost do danego źródła przychodu bez ryzyka popełnienia błędu, Spółka zamierza
    traktować je w całości jako tzw. koszty wspólne (dalej: „Koszty wspólne”), alokowane za
    pomocą tzw. klucza przychodowego, o którym mowa w art. 15 ust. 2 oraz 2a Ustawy o CIT.
    Wskazać należy, iż Spółka zamierza zastosować (na etapie ustalania wartości klucza
    przychodowego) modyfikację polegającą na wyłączeniu przychodów z działalności
    opodatkowanej innych niż dot. sprzedaży wyrobów nieobjętych Decyzją/towarów, jak np.
                            2przychody ze sprzedaży praw do emisji CO, odsetki od cash poolingu, przychody z tytułu
    odszkodowań oraz inne przychody o charakterze incydentalnym (dalej: „Zmodyfikowany
    Klucz Przychodowy”). Działanie to będzie mieć na celu urealnienie oraz precyzyjniejszą
    alokację Kosztów Wspólnych z wykorzystaniem tzw. klucza przychodowego.
    Wyłączeniu podlegać będą bowiem wszelkie pozycje przychodowe, które w oparciu o
    brzmienie przepisów oraz dominującą linię interpretacyjną, bezdyskusyjnie stanowią
    przychody z działalności podlegającej opodatkowaniu. Innymi słowy, zastosowanie
    Zmodyfikowanego Klucza Przychodowego pozwoli zapobiec sytuacji, w której
    dochodziłoby do nadmiarowej alokacji Kosztów Wspólnych do działalności opodatkowanej
    (a tym samym do ograniczania wyniku w ramach działalności opodatkowanej Spółki).
    Spółka jednocześnie podkreśla, że nie identyfikuje analogicznych, jak w przypadku
    kosztów, problemów w zakresie docelowej alokacji przychodów, jest bowiem
    jednoznacznie w stanie zidentyfikować przychody (w tym ze sprzedaży wyrobów), które
    nie są związane z realizacją Inwestycji i tym samym przychody te będą podlegać pod
    opodatkowanie na zasadach ogólnych.
    Pytania
    1. Czy w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, Spółka, w odniesieniu do
    Kosztów Wspólnych, zdefiniowanych przez Spółkę powyżej, może zastosować
    Zmodyfikowany Klucz Przychodowy?
    2. W przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie nr 1, czy Spółka, w odniesieniu do
    Kosztów Wspólnych, powinna stosować standardowy klucz przychodowy, o którym
    mowa w art. 15 ust. 2 oraz 2a Ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Stanowisko Wnioskodawcy.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, Spółka w
    odniesieniu do Kosztów Wspólnych, zdefiniowanych przez Spółkę powyżej, może
    zastosować Zmodyfikowany Klucz Przychodowy. Alternatywnie, Spółka, w odniesieniu do
    Kosztów Wspólnych, powinna stosować standardowy klucz przychodowy, o którym mowa
    w art. 15 ust. 2 oraz 2a Ustawy o CIT.
    Uzasadnienie do stanowiska Wnioskodawcy.
    Zgodnie z art. 3 Ustawy o WNI, wsparcie na realizację nowej inwestycji jest udzielane w
    formie zwolnienia od podatku dochodowego, na zasadach określonych odpowiednio w
    przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych albo w przepisach o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Jednocześnie, w myśl art. 13 ust. 1 Ustawy o WNI, wsparcie udzielane jest przedsiębiorcy
    realizującemu nową inwestycję, w drodze decyzji, zwanej dalej: „decyzją o wsparciu”.
    Zwolnienie z CIT uregulowane zostało w art. 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy o CIT, zgodnie z
    którym, wolne od podatku są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, z
    działalności gospodarczej osiągnięte z realizacji nowej inwestycji określonej w decyzji o
    wsparciu, o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji
    (Dz. U. z 2023 r. poz. 74, 1688 i 2005), i uzyskane na terenie określonym w tej decyzji o
    wsparciu, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie
    może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla
    obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z
    odrębnymi przepisami.
    Przepis art. 17 ust. 4 Ustawy o CIT wskazuje natomiast, że powyższe zwolnienie
    przysługuje podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z realizacji nowej
    inwestycji na terenie określonym w decyzji o wsparciu.
    W myśl art. 7 ust. 2 Ustawy o CIT, dochodem ze źródła przychodów jest nadwyżka sumy
    przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta
    w roku podatkowym - jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów,
    różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Natomiast, z art. 7 ust. 3 pkt 1 i pkt 3 Ustawy o CIT wynika, że przy ustalaniu dochodu
    stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się przychodów ze źródeł
    przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, jeżeli
    dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo są
    wolne od podatku oraz kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w pkt 1 i 2.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 Ustawy o CIT, podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji
    rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie
    wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za
    rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów
    amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.
    Warunkami brzegowymi określającymi, jaka część przychodów będzie podlegać
    Zwolnieniu z CIT, są kody PKWiU, które zostały wprost zidentyfikowane w treści uzyskanej
    decyzji o wsparciu oraz fakt, że źródłem przychodów musi być działalność prowadzona na
    terenie wskazanym w treści decyzji o wsparciu.
    Pozostałe przychody, które nie spełniają wskazanych powyżej warunków, należy traktować
    jako opodatkowane na zasadach ogólnych.
    Analogicznie, w przypadku przyporządkowywania kosztów uzyskania przychodów,
    podstawową zasadą jest bezpośrednie alokowanie poniesionych kosztów do działalności
    opodatkowanej i Zwolnionej z CIT. Dopiero w przypadku braku możliwości
    bezpośredniego przyporządkowania poniesionych kosztów, koszty te powinny zostać

    alokowane do poszczególnych źródeł przychodów z zastosowaniem klucza alokacji,
    ustalonego zgodnie z art. 15 ust. 2 oraz 2a Ustawy o CIT, tj. według proporcji przychodów
    z działalności podlegającej Zwolnieniu z CIT do przychodów podatkowych ogółem.
    Zasada ta wynika z literalnego brzmienia art. 15 ust. 2 Ustawy o CIT, zgodnie z którym,
    jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochody
    podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, oraz koszty związane z przychodami
    ze źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub
    są zwolnione z podatku dochodowego, a nie jest możliwe przypisanie danych kosztów do
    źródła przychodów, koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w
    roku podatkowym przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów. Przepis art. 7
    ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio.
    Ponadto, ust. 2a tego artykułu wskazuje, że zasadę, o której mowa w ust. 2, stosuje się
    również w przypadku, gdy podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z
    których część dochodów nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest
    zwolniona z tego opodatkowania; w takim przypadku przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się
    odpowiednio.
    W treści art. 15 ust. 2 Ustawy CIT ustawodawca wskazuje, że gdy nie jest możliwe
    przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, to wtedy zastosować należy
    zaprezentowaną w niniejszym przepisie proporcję. W powyższym sformułowaniu nie
    zostało określone jak należy rozumieć brak możliwości przypisania danych kosztów do
    źródła przychodów. Należy więc uznać, że chodzi o wszelkie sytuacje, w których ze
    względu na różne przesłanki obiektywne, istnieje ryzyko dokonania bezpośredniej alokacji
    w sposób błędny. Innymi słowy, brzmienie komentowanych przepisów prowadzi to
    wniosku, że podatnik powinien w pierwszym kroku dążyć do samodzielnego, dokładnego
    przyporządkowania kosztów uzyskania przychodów, a dopiero gdy identyfikuje brak
    dokonania takiej alokacji w sposób wiarygodny i niezagrożony ryzykiem popełnienia błędu
    (jak Spółka), może skorzystać ze wskazanego klucza przychodowego.
    W tym miejscu należy jednak wskazać, iż w treści Ustawy o CIT nie określono innego
    sposobu przyporządkowania niemożliwych do precyzyjnego zaalokowania kosztów
    uzyskania przychodów w sytuacji uzyskiwania przychodów z działalności opodatkowanej i
    podlegającej Zwolnieniu z CIT, niż klucz przychodowy. Wskazany w art. 15 ust. 2 oraz 2a
    Ustawy o CIT, klucz podziału ma charakter uniwersalny – jego wprowadzenie miało na celu
    ujednolicenie sposobu ustalania wysokości kosztów uzyskania przychodu przez wszystkich
    podatników, w tym podatników prowadzących działalność podlegającą Zwolnieniu z CIT.
    Jednakże, zdaniem Spółki, dla celów ustalania wyniku na działalności polegającej
    Zwolnieniu z CIT i działalności opodatkowanej stosowanie klucza przychodowego
    kalkulowanego literalnie zgodnie z treścią ww. przepisów nie jest obligatoryjnie – zgodnie
    bowiem z ugruntowaną praktyką interpretacyjną i orzeczniczą, podatnicy mają możliwość
    zastosowania alternatywnych metod alokacji kosztów uzyskania przychodów o
    charakterze wspólnym do wyniku działalności zwolnionej i działalności opodatkowanej,
    pod warunkiem bardziej adekwatnego odzwierciedlenia dzięki niemu realiów
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    Możliwość stosowania innych kluczy alokacji niż klucz przychodowy została wielokrotnie
    potwierdzona w następujących interpretacjach indywidualnych prawa podatkowego:
    # z dnia 29 listopada 2024 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.693.2024.1.DW, gdzie organ
      uznał, że stanowisko Spółki jest prawidłowe i może ona stosować alternatywne
      metody podziału kosztów wspólnych pomiędzy działalność zwolnioną z
      opodatkowania, a działalność opodatkowaną, pod warunkiem, że te metody w sposób
      bardziej precyzyjny odzwierciedlają rzeczywisty podział kosztów;

    # z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.116.2024.1.KW, w której organ
      wskazał, że: „dla Kosztów Wspólnych w celu bardziej adekwatnej alokacji kosztów do
      danej działalności (zwolnionej oraz opodatkowanej) Spółka może zastosować klucz
      alokacji inny niż klucz przychodowy wynikający z art. 15 ust. 2 ustawy o CIT”;
    # z dnia 13 października 2023 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.475.2023.1.JMS, w której
      wskazano, że: „Jeżeli w istocie wskazane przez Wnioskodawcę zasady podziału
      kosztów zmierzają do przypisania w sposób możliwie najbardziej zbliżony do
      rzeczywistości tych kosztów do działalności strefowej i pozastrefowej, to należy je
      uznać za prawidłowe. (...) Reasumując, stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w
      opisanym w stanie faktycznym przedstawionym we Wniosku, dla Kosztów Wspólnych
      w celu bardziej adekwatnej alokacji kosztów do danej działalności (Strefowej oraz
      Pozastrefowej) Wnioskodawca może zastosować klucz alokacji inny niż klucz
      przychodowy wynikający z art. 15 ust. 2 ustawy o CIT, jest prawidłowe”;
    # z dnia 10 października 2023 r., sygn. 0112-KDWL.4011.74.2023.1.TW, w której organ
      potwierdził następujące stanowisko podatnika: „dokonywanie przyporządkowania
      kosztów do przychodów zwolnionych lub opodatkowanych w oparciu o klucz
      przychodowy, o którym mowa w art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT powinno być
      stosowane jedynie w sytuacji, gdy nie istnieje inny wiarygodny sposób alokacji
      kosztów (nie jest możliwe przypisanie danych kosztów do źródła przychodów w
      oparciu o klucze podziału stosowane przez Spółkę). Przyjęcie odmiennego stanowiska
      tj. obowiązku stosowania klucza przychodowego, o którym mowa w art. 15 ust. 2
      ustawy o CIT w każdej sytuacji, pomimo możliwości zastosowania innych bardziej
      wiarygodnych kluczy alokacji kosztów, mogłoby nie odzwierciedlać rzeczywistego
      powiązania pomiędzy określonym kosztem, a danym rodzajem przychodu, albowiem
      wielokrotnie może dochodzić do takich sytuacji, że określony rodzaj kosztu nie
      wypływa na uzyskanie danego rodzaju przychodu”;
    # z dnia 6 października 2022 r. sygn. 0111-KDIB1-3.4010.703.2022.1.JG, w której organ
      zgodził się ze stanowiskiem podatnika, że: „regulacja art. 15 ust. 2 ustawy o CIT nie
      obliguje podatnika aby w każdej sytuacji do alokowania kosztów stosował klucz
      przychodowy. Przepis wskazuje jedynie, że w sytuacji niemożności przypisania
      kosztów do źródła przychodów np. za pomocą innych kluczy alokacji, podatnik
      powinien zastosować klucz przychodowy, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o
      CIT. W konsekwencji, dokonywanie przyporządkowania kosztów do przychodów
      zwolnionych lub opodatkowanych w oparciu o klucz przychodowy, o którym mowa w
      art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT powinno być stosowane jedynie w sytuacji, gdy nie
      istnieje inny wiarygodny sposób alokacji kosztów (nie jest możliwe przypisanie danych
      kosztów do źródła przychodów w oparciu o klucze podziału stosowane przez Spółkę).
      (...) nie jest ona zobowiązana do stosowania klucza przychodowego, o którym mowa w
      art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT, jeżeli przyjęte przez nią klucze alokacji kosztów
      odzwierciedlają możliwie najdokładniej rzeczywiste powiązanie pomiędzy określonym
      kosztem, a danym rodzajem przychodu”.
    W ocenie Spółki, zastosowanie zaproponowanego w stanie faktycznym Zmodyfikowanego
    Klucza Przychodowego (opartego praktycznie w całości o konstrukcję przewidzianą w
    treści art. 15 ust. 2 oraz 2a Ustawy o CIT), pozwoli w sposób bardziej adekwatny
    odzwierciedlić rzeczywistość gospodarczą prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności
    gospodarczej.
    Spółka podkreśla, że dokonała wstępnej kalkulacji klucza przychodowego wskazanego w
    treści art. 15 ust. 2 oraz 2a Ustawy o CIT, gdzie w ogólnej kwocie przychodów zostały
    uwzględnione wszystkie przychody zwolnione oraz opodatkowane na zasadach ogólnych,
    a więc również przychody występujące w Spółce sporadycznie lub incydentalnie. Dla
    porównania, Spółka dokonała również wstępnej kalkulacji Zmodyfikowanego Klucza
    Przychodowego. Wynik dokonanej analizy porównawczej wskazuje, że zastosowanie
    Zmodyfikowanego Klucza Przychodowego oznaczać będzie większą alokację Kosztów

    Wspólnych do działalności podlegającej Zwolnieniu z CIT, co też jest w ocenie
    Wnioskodawcy bardziej rzetelne i precyzyjne, niż stosowanie klasycznego klucza
    przychodowego (pomimo negatywnego efektu ekonomicznego sprowadzającego się do
    wyższej podstawy opodatkowania z działalności podlegającej opodatkowaniu na zasadach
    ogólnych). Spółka bowiem jednoznacznie podkreśla, że jej celem nie jest odnoszenie
    nieuzasadnionej korzyści ekonomicznej, wynikającej z faktu prowadzenia działalności
    podlegającej Zwolnieniu z CIT (za czym przemawia również fakt relatywnie niedużego z
    perspektywy Wnioskodawcy dostępnego limitu ww. Zwolnienia z CIT). Wnioskodawca
    priorytetowo traktuje bezpieczeństwo prowadzonej kalkulacji rachunkowej i podatkowej.
    Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu
    przyszłym, Spółka, w odniesieniu do Kosztów Wspólnych zdefiniowanych przez Spółkę
    wyżej, może zastosować Zmodyfikowany Klucz Przychodowy.
    Niemniej jednak, w przypadku negatywnej odpowiedzi organu na zadane przez
    Wnioskodawcę pytanie nr 1, Wnioskodawca powinien zachować prawo do stosowania
    klucza przychodowego o którym mowa w art. 15 ust. 2 oraz 2a Ustawy o CIT.
    Na możliwość stosowania klucza przychodowego, o którym mowa w art. 15 ust. 2 oraz 2a
    Ustawy o CIT, w podobnym stanie faktycznym jak w sytuacji Spółki, wskazują poniższe
    interpretacje indywidualne prawa podatkowego:
    # z dnia 14 sierpnia 2024 r. o sygn. 0114-KDIP2-1.4010.328.2024.1.KS, gdzie wskazano, że
      „Ustawodawca w ustawie o CIT przewidział sytuacje, gdzie pomimo prawidłowego
      dokumentowania ponoszonych wydatków i prowadzenia ewidencji rachunkowych w
      sposób rzetelny i niewadliwy, obiektywnie oceniając podatnik nie ma możliwości
      przypisania danego kosztu podatkowego wyłącznie do przychodów tworzących
      dochody opodatkowane albo przychodów tworzących inne dochody”;
    # z dnia 12 lutego 2024 r. o sygn. 0111-KDIB1-3.4010.728.2023.1.JG, zgodnie z którą „(...)
      sposób ustalenia wysokości kosztów uzyskania przychodu określony w art. 15 ust. 2a
      u.p.d.o.p., ma zastosowanie tylko w sytuacji, gdy podatnik jednocześnie osiąga
      dochody ze źródeł, które w części podlegają opodatkowaniu oraz dochody, które nie
      podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych lub są z niego
      zwolnione i ponosi wydatki, zaliczane do kosztów uzyskania przychodu, których nie
      można przyporządkować do dochodów opodatkowanych/zwolnionych z
      opodatkowania”;
    # z dnia 18 stycznia 2024 r. sygn. 0111-KDIB1-3.4010.601.2023.2.AN, w której Dyrektor
      KIS potwierdził, iż „Podstawową zasadą w przypadku przedsiębiorcy strefowego
      osiągającego przychody zwolnione oraz opodatkowane jest możliwie najbardziej
      dokładne wydzielenie kosztów związanych z działalnością strefową, jak i pozastrefową.
      W odniesieniu do kosztów, których bezpośrednia alokacja jest niemożliwa należy
      zastosować klucze alokacji kosztów, które w sposób jak najbardziej wiarygodny oddają
      prawidłowy podział tych kosztów. Po tak dokonanej analizie w odniesieniu do kosztów,
      których alokacja w oparciu o adekwatne do danego przypadku klucze podziału, nie
      jest możliwa, przedsiębiorca strefowy zobowiązany jest zastosować klucz
      przychodowy, o którym mowa w art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT”;
    # z dnia 2 lutego 2023 r. o sygn. 0111-KDIB2-1.4010.11.2023.1.DD, gdzie organ przyznał
      rację, że „(...) w sytuacji braku możliwości przypisania danych kosztów do
      poszczególnych źródeł przychodów, aby ustalić jaka część kosztów powinna obniżać
      dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym, podatnik powinien
      zastosować proporcję przychodów z tych źródeł do ogólnej sumy osiągniętych w
      danym roku przychodów”;
    # dnia 4 października 2022 r. o sygn. 0111-KDIB1-3.4010.512.2022.2.PC, w której to
      Dyrektor KIS wskazał, że „Wprowadzony przez ustawodawcę tzw. klucz przychodowy
      ma charakter uniwersalny i obligatoryjny w sytuacji, gdy nie jest możliwe ustalenie
      kosztów uzyskania przypadających na poszczególne źródła”.

    Podejście jak powyżej, pozostaje także spójne ze stanowiskiem Ministra Finansów
    przedstawionym w Objaśnieniach podatkowych z dnia 6 marca 2020 r. dotyczących
    sposobu ustalania dochodu zwolnionego z opodatkowania podatkiem dochodowym,
    osiągniętego z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w
    ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (dalej: „Objaśnienia”).
    Zgodnie bowiem z treścią Objaśnień (s. 36-37), „W sytuacji gdy nie jest możliwe
    przypisanie danych kosztów do przychodów z nowej inwestycji i przychodów z pozostałej
    części przedsiębiorstwa, koszty uzyskania przychodów z nowej inwestycji ustala się w
    takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tej nowej
    inwestycji w ogólnej kwocie przychodów podatnika (art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT i art. 22
    ust. 3 i 3a ustawy o PIT). Wspólne koszty mogą dotyczyć kosztów przyłączenia do sieci
    elektrycznej, kosztów opłat przyłączeniowych do sieci gazowej, koszty wykorzystywania
    takich samych surowców, koszty zatrudnienia pracowników obsługujących maszyny z
    nowej inwestycji oraz istniejącej wcześniej inwestycji, etc.”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe, a w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na podstawie ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (t. j. Dz. U. z
    2024 r., poz. 459 ze zm., dalej: „ustawa o WNI”), został wprowadzony mechanizm wsparcia
    dla przedsiębiorców w postaci zwolnienia z podatku dochodowego z tytułu nowej
    inwestycji.
    Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o WNI:
      przez nową inwestycję należy rozumieć:
        a) inwestycję w rzeczowe aktywa trwałe lub wartości niematerialne i prawne
          związane z założeniem nowego zakładu, zwiększeniem zdolności produkcyjnej
          istniejącego zakładu, dywersyfikacją produkcji zakładu przez wprowadzenie
          produktów uprzednio nieprodukowanych w zakładzie lub zasadniczą zmianą
          dotyczącą procesu produkcyjnego istniejącego zakładu lub
        b) nabycie aktywów należących do zakładu, który został zamknięty lub zostałby
          zamknięty, gdyby zakup nie nastąpił, przy czym aktywa nabywane są przez
          przedsiębiorcę niezwiązanego ze sprzedawcą i wyklucza się samo nabycie akcji
          lub udziałów przedsiębiorstwa.
    W myśl art. 3 ust. 1 ww. ustawy:
      wsparcie na realizację nowej inwestycji, zwane dalej „wsparciem”, jest udzielane w
      formie zwolnienia od podatku dochodowego, na zasadach określonych odpowiednio
      w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych albo w przepisach o
      podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „updop”, „ustawa o CIT”):
      wolne od podatku są dochody podatników dochody podatników, z zastrzeżeniem
      ust. 4-6d, z działalności gospodarczej osiągnięte z realizacji nowej inwestycji
      określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o
      wspieraniu nowych inwestycji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1752), i uzyskane na terenie
      określonym w tej decyzji o wsparciu, przy czym wielkość pomocy publicznej
      udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy
      publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do
      uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.
    Na podstawie art. 17 ust. 4 updop:

      zwolnienia podatkowe, o których mowa w ust. 1 pkt 34 i 34a, przysługują
      podatnikowi wyłącznie odpowiednio z tytułu dochodów uzyskanych z działalności
      gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w zezwoleniu lub z tytułu
      dochodów uzyskanych z realizacji nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji o
      wsparciu.
    Natomiast, zgodnie z art. 4 ustawy o WNI:
      zwolnienie od podatku dochodowego, na zasadach określonych odpowiednio w
      przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych albo w przepisach o podatku
      dochodowym od osób fizycznych, stanowi pomoc regionalną, przy czym wielkość tej
      pomocy publicznej nie może przekroczyć jej maksymalnej dopuszczalnej wielkości
      określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 14 ust. 3.
    Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o WNI:
      wsparcie udzielane jest przedsiębiorcy realizującemu nową inwestycję, w drodze
      decyzji, zwanej dalej „decyzją o wsparciu”.
    Przedmiotem decyzji o wsparciu – w myśl art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o WNI – jest nowa
    inwestycja podatnika, realizowana w ramach prowadzonej przez niego działalności
    gospodarczej, która nie została wyłączona stosownymi regulacjami, wydanymi na
    podstawie ust. 3 pkt 1 tego przepisu.
    Treść decyzji o wsparciu została wskazana w art. 15 ustawy o WNI i określa okres
    obowiązywania decyzji, przedmiot działalności gospodarczej oraz warunki, które
    przedsiębiorca jest obowiązany spełnić, wymienione w punktach od 1 do 6.
    Podkreślenia wymaga fakt, że prowadzenie działalności gospodarczej na terenie
    określonym w Decyzji o wsparciu i wynikające stąd zwolnienie dochodów pochodzących z
    tej działalności jest wyjątkiem od zasady równości i sprawiedliwości opodatkowania, w
    związku z tym przepisy dotyczące zwolnień muszą być interpretowane ściśle, zgodnie z ich
    wykładnią językową.
    Wskazane powyżej zwolnienie, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a updop, wynikające
    z decyzji o wsparciu, nie ma charakteru podmiotowego. Nie obejmuje ono zatem
    wszystkich dochodów podmiotu gospodarczego prowadzącego działalność gospodarczą
    lecz jedynie te dochody, które prowadzone są na terenie określonym w Decyzji i
    dodatkowo wyłącznie te dochody, których zakres został określony w tej decyzji o wsparciu.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 updop:
      przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    W myśl art. 7 ust. 2 updop:
      dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 3 pkt 1 i pkt 3 updop:
      przy ustalaniu dochodu, o którym mowa w ust. 1, stanowiącego podstawę
      opodatkowania nie uwzględnia się:
      - przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu
      podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku;

      - kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w pkt 1 i 2, przy czym w przypadku
      podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, prowadzących działalność poprzez
      położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład uwzględnia się
      koszty uzyskania przychodów wymienionych w art. 21, jeżeli przychody te zostały
      uwzględnione przez podatnika przy ustalaniu dochodu przypadającego na
      zagraniczny zakład.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 updop,
      podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z
      odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu
      (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy,
      a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów
      amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.
    Odrębnymi przepisami, do których odsyła przytoczony wyżej art. 9 ust. 1 updop, są
    przepisy ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 120
    ze zm.).
    W związku z powyższym, konieczne jest prowadzenie ksiąg rachunkowych w taki sposób,
    aby możliwe było precyzyjne rozdzielenie przychodów i kosztów uzyskania przychodów
    związanych z działalnością prowadzoną w ramach nowej inwestycji na terenie określonym
    w decyzji o wsparciu na podstawie decyzji oraz pozostałą działalnością.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 updop,
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Zatem za koszty uzyskania przychodów należy uznać wszelkie wydatki – po wyłączeniu
    zastrzeżonych w ustawie, tj. wymienionych w negatywnym katalogu wydatków nie
    uznawanych za koszty uzyskania przychodów – o ile pozostają w związku przyczynowo –
    skutkowym z przychodami. Mowa tu zarówno o kosztach bezpośrednio związanych z
    uzyskiwanym przychodem, jak i o kosztach dotyczących całokształtu działalności
    podatnika lub z zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów, czyli związanych
    z funkcjonowaniem firmy.
    Wyjątkowo w odniesieniu do kosztów, co do których podatnik nie jest w stanie dokonać
    takiego podziału, bowiem są to koszty wspólne, zgodnie z art. 15 ust. 2 i 2a updop, można
    zastosować zasadę proporcjonalnego ich rozliczenia.
    W myśl art. 15 ust. 2 updop,
      jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochody
      podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, oraz koszty związane z
      przychodami ze źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym lub są zwolnione z podatku dochodowego, a nie jest możliwe
      przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, koszty te ustala się w takim
      stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł
      w ogólnej kwocie przychodów. Przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio.
    W myśl art. 15 ust. 2a updop,
      zasadę, o której mowa w ust. 2, stosuje się również w przypadku, gdy podatnik
      ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których część dochodów nie
      podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest zwolniona z tego
      opodatkowania; w takim przypadku przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się
      odpowiednio.

    Z powyższego wynika, że w sytuacji braku możliwości przypisania danych kosztów do
    poszczególnych źródeł przychodów, aby ustalić jaka część kosztów powinna obniżać
    dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym, podatnik powinien
    zastosować proporcję przychodów z tych źródeł do ogólnej sumy osiągniętych w danym
    roku przychodów.
    Warunkiem zastosowania tego przepisu jest, by podatnik ponosił wydatki zaliczone do
    kosztów uzyskania przychodów związane z dochodami ze źródeł, które w części podlegają
    opodatkowaniu oraz w części nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób prawnych lub są z niego zwolnione.
    Wprowadzony przez ustawodawcę tzw. klucz przychodowy ma charakter uniwersalny i
    obligatoryjny w sytuacji, gdy nie jest możliwe ustalenie kosztów uzyskania przypadających
    na poszczególne źródła.
    W odniesieniu do powyższego wskazuję, że warunkiem niezbędnym do ustalenia
    wysokości kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 2 i 2a updop, jest
    łączne spełnienie następujących przesłanek:
    - faktyczne poniesienie wydatków zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów
      zarówno ze źródeł, z których dochód w części podlega opodatkowaniu, a w części jest
      zwolniony z opodatkowania;
    - brak możliwości przyporządkowania wydatków stanowiących koszty uzyskania
      przychodów do dochodów opodatkowanych/zwolnionych z opodatkowania.
    Zatem, sposób ustalenia wysokości kosztów uzyskania przychodu określony w art. 15 ust.
    2 i 2a updop, ma zastosowanie tylko w sytuacji, gdy podatnik jednocześnie osiąga
    dochody ze źródeł, które w części podlegają opodatkowaniu oraz dochody, które nie
    podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych lub są z niego
    zwolnione i ponosi wydatki, zaliczane do kosztów uzyskania przychodu, których nie można
    przyporządkować do dochodów opodatkowanych/zwolnionych z opodatkowania.
    Faktycznie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością, w pierwszej
    kolejności należy ocenić na podstawie kryteriów określonych w art. 15 i art. 16 updop.
    Następnie wydatki, które mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu,
    powinny zostać przyporządkowane do dochodów z działalności opodatkowanej i
    nieopodatkowanej (tj. niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    prawnych albo zwolnionej z tego podatku). To przyporządkowanie winno nastąpić na
    podstawie właściwie sporządzonych dokumentów i prowadzonych ksiąg podatkowych.
    Dopiero, jeżeli nie jest możliwe ich bezpośrednie przyporządkowanie do poszczególnych
    rodzajów działalności, należy dokonać tego zgodnie z art. 15 ust. 2 i 2a updop. Ustalenie
    wysokości kosztów uzyskania przychodów zgodnie z powołaną zasadą ma więc charakter
    szczególny i może mieć zastosowanie jedynie w stosunku do niektórych kosztów, np.
    dotyczących zarówno działalności zwolnionej i działalności opodatkowanej, których
    obiektywnie nie można przyporządkować do dochodów zwolnionych od podatku i do
    dochodów podlegających opodatkowaniu.
    Z opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wynika, że Spółka identyfikuje istotną
    trudność z wypracowaniem docelowej metodyki alokacji kosztów do ww. działalności
    Zwolnionej z CIT oraz opodatkowanej. Mając na uwadze fakt, że nie jest możliwe
    przyporządkowanie przedmiotowych kosztów wprost do danego źródła przychodu bez
    ryzyka popełnienia błędu, Spółka zamierza traktować je w całości jako tzw. Koszty
    wspólne, alokowane za pomocą tzw. klucza przychodowego, o którym mowa w art. 15 ust.
    2 oraz 2a Ustawy o CIT.
    Spółka zamierza zastosować (na etapie ustalania wartości klucza przychodowego)
    modyfikację polegającą na wyłączeniu przychodów z działalności opodatkowanej innych
    niż dot. sprzedaży wyrobów nieobjętych Decyzją/towarów, jak np. przychody ze sprzedaży
              2praw do emisji CO, odsetki od cash poolingu, przychody z tytułu odszkodowań oraz inne

    przychody o charakterze incydentalnym (Zmodyfikowany Klucz Przychodowy). Działanie to
    będzie mieć na celu urealnienie oraz precyzyjniejszą alokację Kosztów Wspólnych z
    wykorzystaniem tzw. klucza przychodowego.
    Analizując powyższe, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem, że możecie Państwo
    zastosować Zmodyfikowany Klucz Przychodowy.
    Zgodzić się należy, że w celu alokacji kosztów wspólnych do dochodu opodatkowanego i
    zwolnionego podatnicy mogą stosować różne klucze alokacji jeżeli w istocie pozwalają one
    w sposób możliwie najbardziej zbliżony do rzeczywistości na podział tych kosztów, jednak
    nie można zgodzić się, że możliwe jest również stosowanie Zmodyfikowanego Klucza
    Przychodowego.
    Podatnik nie ma prawa do dowolnej „modyfikacji” klucza przychodowego poprzez
    wyłączenia różnych rodzajów przychodów. Zatem, nie mogę zgodzić się, że w odniesieniu
    do Kosztów Wspólnych, Spółka może zastosować Zmodyfikowany Klucz Przychodowy,
    wyłączający z ogólnej kwoty przychodów wartość przychodów ze sprzedaży praw do emisji
      2CO, odsetek od cash poolingu, przychodów z tytułu odszkodowań oraz innych
    przychodów o charakterze incydentalnym, o których mowa we wniosku.
    Zdaniem Organu, w celu dokonania podziału kosztów ogólnych zgodnie z art. 15 ust. 2 i 2a
    ustawy o CIT, powinni Państwo ustalić stosunek przychodów generowanych z danego
    źródła przychodów w całości przychodów Spółki.
    Należy zauważyć, że art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT, wskazuje na podział kosztów wg
    proporcji w jakiej pozostają przychody z poszczególnych źródeł do ogólnej kwoty
    przychodów z całokształtu prowadzonej działalności (tj. opodatkowanej i zwolnionej z
    opodatkowania).
    Biorąc pod uwagę powyższe, stanowisko zgodnie z którym mogą Państwo w odniesieniu
    do Kosztów Wspólnych, zdefiniowanych przez Spółkę powyżej, zastosować
    Zmodyfikowany Klucz Przychodowy, jest nieprawidłowe.
    Natomiast, stanowisko zgodnie z którym Spółka, w odniesieniu do Kosztów Wspólnych,
    powinna stosować standardowy klucz przychodowy, o którym mowa w art. 15 ust. 2 oraz
    2a Ustawy o CIT, jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazuję, że
    zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia
    przyszłego.
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.

    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.