Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.372.2025.2.PRP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-05
Teza: Ustalenie miejsca świadczenia i tym samym opodatkowania
podatkiem VAT usług świadczonych na rzecz podmiotu
zagranicznego.
Słowa kluczowe: rekompensata-rekompensaty pieniężne
spółki-spółka jawna
świadczenie-miejsce świadczenia usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 28 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie ustalenia miejsca świadczenia i tym samym opodatkowania

    podatkiem VAT usług świadczonych przez Państwa na rzecz podmiotu zagranicznego.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 29 maja 2025 r. (wpływ 29
    maja 2025 r.)
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka, będąca czynnym podatnikiem od towarów i usług, otrzymała od X rekompensatę
    w związku z przedterminowym zakończeniem umowy. Dyrektor Krajowej Informacji
    Skarbowej w interpretacji indywidualnej uznał tę rekompensatę za wynagrodzenie
    podlegające opodatkowaniu VAT (NR 0113-KDIPT1-3.4012.1013.2024.2.ALN).
    Spółka X przedstawiła swoją interpretację indywidualną nr 0114-KDIP1-2.4012.250.2024.1.
    RST z dnia 04 lipca 2024 roku, wskazującą, że X nie posiada w Polsce stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej, a jedynie jest zarejestrowana jako czynny
    podatnik VAT.
    Ponadto, w uzupełnieniu wskazano, że:
      1. Spółka jest zarejestrowana jako podatnik VAT-UE.
      2. Działalność gospodarcza jest prowadzona od 07-01-2002 roku.
      3. Spółka prowadzi działalność w zakresie sprzedaży hurtowej odzieży, dla
        zagranicznych kontrahentów z branży modowej, w szczególności w ramach
        współpracy z X.
      4. Siedziba X znajduje się w Królestwie Belgii.
      5. X jest zarejestrowanym podatnikiem VAT-UE.
      6. X spełnia definicję podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT.
      7. Umowa komisu I dotyczyła sprzedaży odzieży spółki X.
      8. W dniu 29 kwietnia 2008 roku Spółka zawarła z X umowę agencyjną, zgodnie z którą
        agent – Wnioskodawca zobowiązał się do sprzedaży produktów zleceniodawcy – X
        w punkcie sprzedaży zlokalizowanym w centrum handlowym. Zgodnie z umową -
        ust. 12.7 wynagrodzenie należne agentowi było wypłacane w formie prowizji brutto
        według stawki zależnej od wartości sprzedaży brutto określonej w sklepie, liczonej
        od cen detalicznych stosowanych przez agenta zgodnie z tabelą zawartą w umowie.
        Ust. 16 umowy zawiera przypadki, w których zleceniodawcy przysługiwało prawo
        wypowiedzenia umowy oraz jej rozwiązania w trybie natychmiastowym. Zgodnie z
        postanowieniami ust. 16.1 i następnych podstawą do rozwiązania umowy w trybie
        natychmiastowym były przypadki naruszenia przez agenta warunków umowy,
        niewykonywanie przez agenta obowiązków informacyjnych, zaleganie przez agenta
        z przekazaniem wartości uzyskanej ceny sprzedaży, zalegania przez agenta z
        jakąkolwiek inną należnością, rozpoczęcia wobec agenta postępowania
        naprawczego lub zaprzestania przez niego wykonywania działalności gospodarczej,
        wprowadzenia przez agenta do sprzedaży w sklepie produktów innych marek,
        wprowadzenia przez agenta do sprzedaży w sklepie produktów marek
        niepochodzących z dystrybucji prowadzonej przez zleceniodawcę. Dodatkowo
        zleceniodawca był uprawniony do rozwiązania umowy w przypadku wygaśnięcia,
        niezależnie od przyczyny, umowy najmu Lokalu zlokalizowanego w centrum
        handlowym, której stroną jest zleceniodawca lub utraty przez zleceniodawcę z
        jakiejkolwiek innej przyczyny prawa do korzystania z powyższego lokalu oraz w
        przypadku likwidacji lub zaprzestania prowadzenia przez agenta sprzedaży
        produktów zleceniodawcy w którymkolwiek z punktów sprzedaży chyba, że
        nastąpiło to w porozumieniu i za zgodą zleceniodawcy wyrażoną w formie pisemnej
        pod rygorem bezskuteczności. Zgodnie z ust. 15.1 Umowa została zawarta na okres
        5 lat od dnia otwarcia centrum handlowego i ulegała automatycznemu
        przedłużeniu na kolejne 5 lat gdy zleceniodawca przedłuży umowę najmu lokalu. W
        czasie trwania pierwszego 5 letniego okresu X poinformowało o zmianach
        organizacyjnych wewnątrz jej struktur i konieczności zmiany umowy agencyjnej.

        Z dniem 30 listopada 2011 r. X przejął bowiem wszelkie prawa i obowiązki
        wynikające z łączącej strony umowy agencyjnej z dnia 29 kwietnia 2009 r. Następnie
        X poinformowało Spółkę, iż zmienia model współpracy z umowy agencyjnej na
        umowę komisu i koniecznym jest podpisanie aneksu do umowy z 29.04.2009 r. W
        konsekwencji Aneksem nr 1 z dnia 23 września 2013 roku strony wprowadziły
        zmiany do przedmiotowej umowy zmieniając umowę agencyjną na umowę komisu.
        Współpraca stron układała się bezproblemowo w zasadzie przez cały czas jej
        trwania. W 2019 roku X zaczął sygnalizować zmiany dotyczące strategii
        funkcjonowania swojego przedsiębiorstwa polegającej na zmianie modelu
        biznesowego, w ramach którego X chciał być zarówno zarządzającym, jak i
        właścicielem marki w rejonie Polski południowej, obejmującym swoim zasięgiem
        również sklep prowadzony przez powoda. Pismem z 23 maja 2019 roku, stwierdza,
        iż umowa komisu zostałaby automatycznie przedłużona na okres kolejnych pięciu
        lat, gdyby X przedłużyło umowę najmu, a umowa najmu nie została przedłużona,
        gdyż od samego początku została zawarta na czas 10 lat. X twierdził, iż nie nastąpiło
        przedłużenie umowy komisu na kolejny okres, tylko milczące przedłużenie jej na
        czas nieokreślony, ponieważ X w 2016 r. nie „przedłużyło” umowy najmu, a to
        dlatego, że od początku została zawarta na okres 10 lat. Jak już wskazano powyżej
        są to jedynie twierdzenia pozwanego niepoparte żadnym dowodem. Oświadczenie
        o wypowiedzeniu umowy dotarło w dniu 2 września 2019 roku. X jeszcze raz
        oświadczył, iż przedmiotowa umowa wygaśnie w dniu 30 listopad 2019 roku i w
        zasadzie powtórzył argumentację z pisma z dnia 23 maja 2019 r. W odpowiedzi na
        oświadczenie o wypowiedzeniu umowy Spółka jeszcze raz oświadczyła, iż nie
        zgadza się ze stanowiskiem X odnośnie terminu wygaśnięcia umowy, oświadczył, iż
        liczy na niezakłócone kontynuowanie umowy do dnia 31 października 2021 roku. X
        wezwał powoda do przekazania lokalu i inwentaryzacji, wyznaczając termin na
        dzień 2.12.2019 r. godz. 7.00. Jednakże po dotarciu Spółki z pracownikami na
        miejsce okazało się, iż X reprezentowany przez swych pełnomocników - radców
        prawnych dokonał już samodzielnego przejęcia lokalu. Odbyło się to w nocy o godz.
        00.15, poprzez wyłamanie zamków i wejście do sklepu, które posiadanie wciąż było
        po stronie Spółki. Po zakończeniu współpracy, Spółka wystosowała do X wezwanie
        do zapłaty połączone z zaproszeniem do mediacji. W odpowiedzi na ww. wezwanie
        X nie uznał roszczenia, wyrażając jednocześnie gotowość do podjęcia mediacji w
        sprawie. Mediacja nie zakończyła się sukcesem i Spółka złożyła w Sądzie
        Okręgowym w pozew o zapłatę, w którym Spółka dochodzili naprawienia przez X
        szkody, wynikającej z nienależytego wykonania zobowiązania przez X. Szkoda to
        utracone korzyści, które Wnioskodawca mógłby osiągnąć, gdyby nie doszło do
        zerwania przez X umowy komisu. Zdarzenie wywołujące szkodę, w postaci
        bezprawnego rozwiązania umowy przez X spowodowało szkodę po stronie Spółkę
        obejmującą korzyści, które ta spółka mogłaby osiągnąć gdyby umowa uległa
        rozwiązaniu w dniu 31 października 2021 roku. X zawarł ugodę z Wnioskodawcą, na
        mocy której Wnioskodawca otrzyma rekompensatę za utracone zyski (lucrum
        cessans) w związku z przedterminowym zakończeniem umowy zawartej na czas
        określony. Rekompensata ma stanowić wyrównanie utraconych korzyści, jakie
        Wnioskodawca osiągnąłby, gdyby umowa była realizowana do końca określonego w
        niej terminu.

## Pytanie

Czy w przypadku gdy podmiot zagraniczny (X) nie posiada stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce, a jedynie jest zarejestrowany jako podatnik VAT,
    zastosowanie będzie miał art. 28b ustawy o VAT, skutkujący koniecznością zastosowania
    mechanizmu odwrotnego obciążenia?
    Państwa stanowisko w sprawie (doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku)

    W świetle art. 28b ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, miejscem świadczenia
    usług na rzecz podatnika posiadającego stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w lokalizacji innej niż siedziba jego działalności gospodarczej, jest właśnie to
    stałe miejsce prowadzenia działalności.
    Ponadto, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy może
    zostać przeniesiony na nabywcę (reverse charge), jeżeli dostawca usług lub towarów nie
    posiada na terytorium kraju stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Art.
    17 ust. 1a rozszerza te zasadę również na sytuacje, w których usługodawca lub dostawca
    towarów co prawda posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium kraju, jednak miejsce to nie uczestniczy bezpośrednio w realizacji transakcji.
    Powyższe regulacje jednoznacznie wskazują, że ustalenie istnienia oraz stopnia
    zaangażowania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w realizacje danej
    usługi lub dostawy ma kluczowe znaczenie dla określenia: kraju, w którym powinno być
    rozpoznane miejsce świadczenia usługi oraz strony zobowiązanej do rozliczenia podatku
    należnego od tej transakcji.
    Istotnym jest odnotowanie, że pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej (ang. Fixed establishment) nie zostało bezpośrednio zdefiniowane w
    przepisach krajowych ani w ustawie o podatku od towarów i usług, ani w wydanych do
    niej aktach wykonawczych, jak również brak jest jego definicji w samej Dyrektywie Rady
    2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (dalej: Dyrektywa VAT). Definicje te ustanowiono na poziomie unijnym w
    Rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. (dalej:
    Rozporządzenie Wykonawcze), które posiada bezpośrednią moc obowiązującą w polskim
    porządku prawnym.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Wykonawczego, stałym miejscem prowadzenia
    działalności gospodarczej jest miejsce odmienne od siedziby działalności gospodarczej
    podatnika, które cechuje się wystarczającą trwałością oraz odpowiednią strukturą w
    zakresie zaplecza personalnego i technicznego. Struktura ta powinna umożliwiać
    podatnikowi, w zależności od kontekstu zastosowania normy, albo świadczenie usług,
    albo też odbiór i wykorzystywanie usług do własnych potrzeb tego miejsca.
    Ponadto, na podstawie art. 11 ust. 3 Rozporządzenia Wykonawczego, sam fakt posiadania
    przez podatnika numeru identyfikacyjnego VAT w danym państwie członkowskim nie
    stanowi przesłanki wystarczającej do uznania, iż posiada on tam stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) odgrywa kluczową
    rolę w interpretacji pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. W
    szczególności warto wskazać wyroki TSUE: w sprawie C-168/84 (Gunter Berkholz), C-231
    /94 (Faaborg-Gelting Linien A/S), C-190/95 (ARO Lease BV), C-605/12 (Welmory sp. z o.o.)
    oraz C-333/20 (Berlin Chemie A. Menarini SRL). Orzeczenia te konsekwentnie akcentują
    konieczność spełnienia przesłanek trwałości, odpowiedniej struktury personalnej oraz
    technicznej, jak również istotnego poziomu samodzielności operacyjnej umożliwiającego
    podejmowanie decyzji zarządczych.
    Należy podkreślić, iż według dominującej linii orzeczniczej TSUE, podmiot zagraniczny
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa
    członkowskiego tylko w sytuacji, gdy spełnione są łącznie trzy warunki: istnieje
    odpowiednie zaplecze techniczne oraz kadrowe umożliwiające prowadzenie działalności
    gospodarczej; działalność realizowana jest w sposób trwały, niemający charakteru
    tymczasowego czy okazjonalnego; struktura ta pozwala na prowadzenie działalności w
    sposób niezależny od działalności głównej, tj. umożliwia podejmowanie samodzielnych
    decyzji zarządczych oraz zawieranie umów.
    Niespełnienie choćby jednego z powyższych kryteriów wyklucza możliwość uznania, iż
    podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium

    danego kraju. Dlatego ocena, czy zagraniczny podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium Polski, wymaga każdorazowo szczegółowej
    analizy, uwzgledniającej powyższe przesłanki, z uwzględnieniem praktyki podatkowej i
    orzecznictwa TSUE.
    W opinii Wnioskodawcy, w opisanej sytuacji zastosowanie znajdzie art. 28b ustawy o VAT.
    Wynika to z faktu, że X nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, co zostało potwierdzone w interpretacji indywidualnej nr 0114-KDIP1-
    2.4012.250.2024.1.RST.
    Zgodnie z tą interpretacją, X nie posiada w Polsce odpowiedniej struktury w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego, która charakteryzowałaby się wystarczającą
    stałością. W konsekwencji, miejscem świadczenia usług będzie miejsce siedziby
    usługobiorcy (X), czyli Belgia.
    W związku z powyższym, wynagrodzenie (uznane przez organ za świadczenie usług)
    powinno zostać rozliczone w mechanizmie odwrotnego obciążenia, gdzie to nabywca (X)
    rozlicza podatek należny.
    Ponadto, w ocenie Wnioskodawcy, odszkodowanie, jako usługa świadczona na rzecz X nie
    podlegała opodatkowaniu VAT w Polsce. Miejscem świadczenia usługi był kraj siedziby
    usługobiorcy – Belgia – zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT. Jednocześnie, w świetle
    braku zaangażowania zasobów X na terytorium Polski, Spółka zagraniczna nie posiadała w
    Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 28b ust.
    2 ustawy o VAT oraz art. 11 rozporządzenia 282/2011. Analogiczne stanowisko zostało
    uznane za prawidłowe w interpretacji indywidualnej wydanej dla X przez Dyrektora KIS w
    dniu 4 lipca 2024 r., znak: 0114-KDIP1-2.4012.250.2024.1.RST. W tej interpretacji Dyrektor
    Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził, że Spółka X, nie posiada stałego miejsca
    wykonywania działalności w Polsce w rozumieniu ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 361 ze zm.), dalej jako: „ustawa”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium
    kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy:
      Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:

      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy rozumieć
    przede wszystkim określone zachowanie się podatnika na rzecz innego podmiotu, które
    wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu
    będącego odbiorcą (nabywca usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę. Przy
    czym, o ile dane zachowanie podatnika mieści się w ustawowej definicji świadczenia usług,
    to – co do zasady – niezbędnym elementem do uznania tego zachowania za czynność
    podlegającą opodatkowaniu jest spełnienie przesłanki odpłatności (wynagrodzenie za
    usługę).
    Z zapisu art. 15 ust. 1 ustawy wynika, że:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od
    towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności
    określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
    Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług regulują przepisy art. 28a do 28o ustawy.
    Według art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
      1) ilekroć jest mowa o podatniku – rozumie się przez to:
        a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której
          mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej
          działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z
          uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
        b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
          zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub
          podatku od wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.

    Powyższy przepis wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Ma ona zastosowanie
    tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług, w szczególności w odniesieniu do
    usług transgranicznych. Podatnikiem, według tej regulacji, jest osoba wykonująca
    samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się przy tym do definicji
    działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane
    również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych
    państw członkowskich oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    W myśl art. 28b ust. 3 ustawy:
      W przypadku gdy podatnik będący usługobiorcą nie posiada siedziby działalności
      gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym
      mowa w ust. 2, miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym posiada on stałe
      miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
    Z powołanych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy, inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy, podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    W okolicznościach niniejszej sprawy – jak Państwa wskazali – podmiot zagraniczny (X) jest
    podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy oraz nie posiada stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce. Jednocześnie do świadczonych przez Państwa usług
    nie znajdują zastosowania szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia usług
    wynikające z art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art.
    28n ustawy.
    Wobec powyższego, miejscem świadczenia przez Państwa usług na rzecz podmiotu
    zagranicznego (X) będzie – stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy – miejsce, w którym
    podmiot zagraniczny (X) posiada siedzibę działalności gospodarczej, tj. w analizowanym
    przypadku w Belgii. Tym samym ww. usługi wykonywane przez Państwa nie będą
    podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski.
    Jednocześnie należy wskazać, że w przypadku gdy usługi świadczone są przez Państwa na
    rzecz podmiotu zagranicznego (X), którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się
    na terytorium Belgii, obowiązek rozliczenia podatku zostaje przeniesiony na nabywcę
    usługi. Zatem to podmiot zagraniczny (X) będzie zobowiązany do rozliczenia podatku w
    kraju siedziby działalności gospodarczej (Belgii), zgodnie z przepisami prawa podatkowego
    obowiązującymi w tym kraju.
    Zatem Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Informuję, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem,
    nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, należy
    zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści
    wniosku opisie sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny
    stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w
    sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy,
    udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną
    (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.