Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB4.4014.416.2018.2.LB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2018-12-05
Teza: Czy niewypłacenie 10 kwietnia 2018 r. po zatwierdzeniu sprawozdania finansowego Spółki za rok obrotowy 2017 wspólnikom całości uzyskanego przez Spółkę zysku netto za ww. rok obrotowy, a zaliczenie ww. zysku na poczet start z lat ubiegłych, spowodowało powstanie obowiązku w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych, co skutkowało obowiązkiem złożenia przez Wnioskodawcę deklaracji w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych oraz obowiązkiem zapłaty przez Spółkę za kwiecień 2018 r. należnego podatku od czynności cywilnoprawnych?
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek podatkowy; spółki-spółka osobowa; strata; zyski
Przepisy: [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800, ze zm.) – Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 29 października 2018 r. (data wpływu – 30 października 2018 r.), uzupełnionym 21 listopada 2018 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych przekazania części zysku na pokrycie strat z lat ubiegłych – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 30 października 2018 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych przekazania części zysku na pokrycie strat z lat ubiegłych.

Jako że wniosek nie spełniał wymogów formalnych (zawierał braki), w piśmie z 19 listopada 2018 r. znak: 0111-KDIB4.4014.416.2018.1.LB wezwano o jego uzupełnienie.

Wniosek uzupełniono 21 listopada 2018 r.

We wniosku oraz jego uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny:

Spółka komandytowa prowadząca działalność pod firmą M. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w W., (dalej: Spółka lub Wnioskodawca), prowadzi działalność w zakresie wynajmu nieruchomości własnej. Wspólnikami Spółki są dwie osoby fizyczne, tj. A. M., która posiada 40,00 % udziału w zyskach oraz G. M., który posiada 59,90 % udziału w zyskach Spółki i osoba prawna, tj. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, która posiada 0,10 % udziału w zyskach Spółki. Umowa Spółki nie stanowi, iż Spółka jest zobowiązana do tworzenia kapitałów, np. kapitału zapasowego, kapitału z tytułu wypłaconego wspólnikom zysku itp.

W roku obrotowym 2017 Spółka prowadziła księgi rachunkowe na zasadach określonych ustawą z 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2018 r., poz. 395). W 2018 r. Spółka sporządziła zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o rachunkowości sprawozdanie finansowe za rok obrotowy 2017. Z ww. sprawozdania wynika, iż Spółka za rok obrotowy uzyskała zysk netto w kwocie 125.875,43 zł. Ze sprawozdania finansowego wynika również, iż Spółka uzyskała do dnia 31 grudnia 2016 r. straty na działalności w kwocie 625.538,75 zł. Sprawozdanie finansowe za rok 2017 zostało zatwierdzone przez wspólników Spółki 10 kwietnia 2018 r., a uzyskany przez Spółkę zysk za rok obrotowy 2018 (winno być 2017) został podzielony według udziałów posiadanych przez wspólników oraz wypłacony przez Wnioskodawcę spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w kwocie 141,49 zł, natomiast pozostała kwota zysku za rok 2017 w kwocie 125.733,94 zł została zaliczona przez stronę na poczet strat na działalności poniesionych przez Spółkę do dnia 31 grudnia 2016 r.

Przekazanie zysku za rok 2017 na pokrycie straty nie wiązało się z wniesieniem lub też podwyższeniem wkładów przez wspólników.

Przekazanie 10 kwietnia 2018 r. zysku za rok 2017 na pokrycie straty nie zostało potraktowane przez wspólników jako pożyczka udzielona przez wspólników spółce komandytowej, jako dopłata, jako depozyt nieprawidłowy lub też jako oddanie Wnioskodawcy przez wspólników środków finansowych do nieodpłatnego używania.

Uzyskany przez spółkę komandytową zysk za rok 2017, pomimo jego podzielenia, nie został wypłacony małżonkom A. M. oraz G. M. na podstawie uchwały Zgromadzenia Wspólników z 10 kwietnia 2018 r., gdyż zgodnie z ww. uchwałą wymieniona powyżej część zysku została przekazana przez ww. osoby fizyczne na pokrycie straty z lat ubiegłych.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy niewypłacenie 10 kwietnia 2018 r. po zatwierdzeniu sprawozdania finansowego Spółki za rok obrotowy 2017 wspólnikom całości uzyskanego przez Spółkę zysku netto za ww. rok obrotowy, a zaliczenie ww. zysku na poczet start z lat ubiegłych, spowodowało powstanie obowiązku w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych, co skutkowało obowiązkiem złożenia przez Wnioskodawcę deklaracji w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych oraz obowiązkiem zapłaty przez Spółkę za kwiecień 2018 r. należnego podatku od czynności cywilnoprawnych?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 107 § 1 Kodeksu spółek handlowych majątek Spółki stanowi wszelkie mienie wniesione jako wkład lub nabyte w trakcie jej istnienia. Zgodnie z przepisem art. 107 § 2 Kodeksu spółek handlowych wkładem wspólnika nie może być praca wspólnika. Aby wkład uległ zwiększeniu winna być zmieniona w formie aktu notarialnego umowa spółki, której to umowy zmiana – stosownie do art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. k) w związku z ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku do czynności cywilnoprawnych – może skutkować powstaniem obowiązku w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych.

W opinii Wnioskodawcy, niewypłacenia przez Spółkę 10 kwietnia 2018 r. całości zysku wspólnikom nie można uznać za zmianę umowy spółki oraz nie można także uznać za udzielenie przez wspólników stronie pożyczki, która mogłaby być także opodatkowana podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Nie wypłacony 10 kwietnia 2018 r. przez Wnioskodawcę wspólnikom zysk to nie jest też, zdaniem Wnioskodawcy, depozyt nieprawidłowy, który to depozyt na podstawie art. 7 ust. l pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych jest opodatkowany ww. podatkiem od czynności cywilnoprawnych według stawki w wysokości 2 %.

Dlatego też reasumując, Wnioskodawca wskazał, że niewypłacenie 10 kwietnia 2018 r., po zatwierdzeniu sprawozdania finansowego Spółki za rok obrotowy 2017 wspólnikom całości uzyskanego przez Spółkę zysku netto za ww. rok obrotowy, a zaliczenie ww. zysku na poczet strat z lat ubiegłych, nie spowodowało powstania obowiązku w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych oraz skutkowało (winno być nie skutkowało) obowiązkiem złożenia przez Wnioskodawcę deklaracji w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych oraz obowiązkiem zapłaty przez Spółkę za kwiecień 2018 r. należnego podatku od czynności cywilnoprawnych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Przepis art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1150) zawiera zamknięty katalog czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy podatkowi temu podlegają następujące czynności cywilnoprawne:

*   umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych,
*   umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku,
*   umowy darowizny – w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńcy,
*   umowy dożywocia,
*   umowy o dział spadku oraz umowy o zniesienie współwłasności – w części dotyczącej spłat lub dopłat,
*   ustanowienie hipoteki,
*   ustanowienie odpłatnego użytkowania, w tym nieprawidłowego, oraz odpłatnej służebności,
*   umowy depozytu nieprawidłowego,
*   umowy spółki.

Podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają też zmiany ww. umów, jeżeli powodują one podwyższenie podstawy opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych oraz orzeczenia sądów, w tym również polubownych, oraz ugody, jeżeli wywołują one takie same skutki prawne (art. 1 ust. 1 pkt 2 i 3 cyt. ustawy).

Stosownie do art. 1 ust. 3 pkt 1 cyt. ustawy, w przypadku umowy spółki, za zmianę umowy spółki uważa się przy spółce osobowej – wniesienie lub podwyższenie wkładu, którego wartość powoduje zwiększenie majątku spółki, pożyczkę udzieloną spółce przez wspólnika, dopłaty oraz oddanie przez wspólnika spółce rzeczy lub praw majątkowych do nieodpłatnego używania.

Zgodnie z art. 1a pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, określenie spółka osobowa oznacza spółkę: cywilną, jawną, partnerską, komandytową lub komandytowo-akcyjną.

Obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2, powstaje z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej (art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy).

Art. 4 pkt 9 cyt. ustawy stanowi, że obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem art. 5, ciąży przy umowie spółki cywilnej – na wspólnikach, a przy pozostałych umowach spółki – na spółce.

W myśl art. 6 ust. 1 pkt 8 powołanej ustawy podstawę opodatkowania stanowi przy umowie spółki:

1.  przy zawarciu umowy – wartość wkładów do spółki osobowej albo wartość kapitału zakładowego,
2.  przy wniesieniu lub podwyższeniu wkładów do spółki osobowej albo podwyższeniu kapitału zakładowego – wartość wkładów powiększających majątek spółki osobowej albo wartość, o którą podwyższono kapitał zakładowy,
3.  przy dopłatach – kwota dopłat,
4.  przy pożyczce udzielonej spółce przez wspólnika – kwota lub wartość pożyczki,
5.  przy oddaniu spółce rzeczy lub praw majątkowych do nieodpłatnego używania – roczna wartość nieodpłatnego używania, którą przyjmuje się w wysokości 4% wartości rynkowej rzeczy lub prawa majątkowego oddanego do nieodpłatnego używania,
6.  przy przekształceniu lub łączeniu spółek – wartość wkładów do spółki osobowej powstałej w wyniku przekształcenia albo wartość kapitału zakładowego spółki kapitałowej powstałej w wyniku przekształcenia lub połączenia,
7.  przy przeniesieniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rzeczywistego ośrodka zarządzania spółki kapitałowej lub jej siedziby – wartość kapitału zakładowego.

Stosownie do treści art. 7 ust. 1 pkt 9 powołanej ustawy, stawka podatku wynosi od umowy spółki 0,5%.

Z przedstawionego we wniosku uzupełnionego stanu faktycznego wynika, że Spółka komandytowa za rok obrotowy 2017 osiągnęła zysk, który został podzielony według udziałów posiadanych przez wspólników oraz wypłacony spółce z ograniczoną odpowiedzialnością (wspólnikowi posiadającemu 0,10 % udziału w zyskach Spółki). Pozostała kwota zysku przypadająca małżonkom A. M. oraz G. M. (pozostałym wspólnikom), pomimo jego podzielenia, na podstawie uchwały Zgromadzenia Wspólników została przekazana przez ww. osoby fizyczne na poczet strat na działalności poniesionych przez Spółkę komandytową do dnia 31 grudnia 2016 r.

Przekazanie zysku za rok 2017 na pokrycie straty nie wiązało się z wniesieniem lub też podwyższeniem wkładów przez wspólników, nie zostało również potraktowane przez wspólników jako pożyczka udzielona przez wspólników spółce komandytowej, jako dopłata, jako depozyt nieprawidłowy lub też jako oddanie Wnioskodawcy przez wspólników środków finansowych do nieodpłatnego używania.

Zgodnie z art. 51 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1577, ze zm.) każdy wspólnik ma prawo do równego udziału w zyskach i uczestniczy w stratach w tym samym stosunku bez względu na rodzaj i wartość wkładu. Określony w umowie spółki udział wspólnika w zysku odnosi się, w razie wątpliwości, także do jego udziału w stratach, a umowa spółki może zwolnić wspólnika od udziału w stratach (art. 51 § 2 i § 3).

Wspólnik może żądać podziału i wypłaty całości zysku z końcem każdego roku obrotowego. Jeżeli wskutek poniesionej przez spółkę straty udział kapitałowy wspólnika został uszczuplony, zysk przeznacza się w pierwszej kolejności na uzupełnienie udziału wspólnika (art. 52 § 1 i 2 Kodeksu spółek handlowych).

Stosownie do treści art. 103 § 1 w sprawach nieuregulowanych w niniejszym dziale do spółki komandytowej stosuje się odpowiednio przepisy o spółce jawnej, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Do spółki komandytowej, której umowa została zawarta przy wykorzystaniu wzorca umowy, stosuje się odpowiednio przepisy o spółce jawnej, której umowa została zawarta przy wykorzystaniu wzorca umowy (art. 103 § 2 ww. Kodeksu).

Zgodnie z art. 123 § 1 komandytariusz uczestniczy w zysku spółki proporcjonalnie do jego wkładu rzeczywiście wniesionego do spółki, chyba że umowa spółki stanowi inaczej.

Zysk przypadający komandytariuszowi za dany rok obrotowy jest przeznaczany w pierwszej kolejności na uzupełnienie jego wkładu rzeczywiście wniesionego do wartości umówionego wkładu. W razie wątpliwości komandytariusz uczestniczy w stracie jedynie do wartości umówionego wkładu (art. 123 § 2 i 3 Kodeksu spółek handlowych).

Należy wskazać, iż uchwała wspólników o pozostawieniu części zysku w spółce i przeznaczeniu go na pokrycie straty, co do zasady, nie podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych, chyba, że z jej treści wynika, że wspólnicy podjęli decyzję np. o przeznaczeniu go na powiększenie wysokości swoich wkładów.

Jak wynika z wniosku, przekazanie zysku na pokrycie straty spółki nie wiąże się z wniesieniem, ani podwyższeniem wkładów przez wspólników spółki.

Przeznaczenie zysku na pokrycie straty nie zostało także potraktowane przez wspólników jako pożyczka udzielona przez wspólników spółce, dopłata, depozyt nieprawidłowy ani jako oddanie przez wspólników praw majątkowych spółce do nieodpłatnego używania.

W świetle powyższego, opisana we wniosku czynność przekazania wypracowanego zysku Wnioskodawcy na pokrycie straty – skoro nie jest, jak stwierdza Wnioskodawca, jedną z ww. czynności – nie stanowi zmiany umowy spółki i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Tym samym na Wnioskodawcy nie ciążył obowiązek składania deklaracji oraz uiszczenia podatku od czynności cywilnoprawnych.

Stanowisko Wnioskodawcy należało więc uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistniałego zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.