Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.77.2025.1.MD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-19
Teza: Możliwość zastosowania za 2024 r. odliczenia z tytułu ulgi
rehabilitacyjnej wydatku na zakup samochodu osobowego
przystosowanego do potrzeb wynikających z
niepełnosprawności.
Słowa kluczowe: niepełnosprawność
odliczenia-odliczenie od dochodu
rehabilitacja-sprzęt rehabilitacyjny
samochód-samochód osobowy
samochód-zakup samochodu
ulga-ulga rehabilitacyjna
wyposażenie-wyposażenie dodatkowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Podstawa
opodatkowania. Odliczenia.-Odliczanie wydatków na cele
rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem
1

wykonywania czynności życiowych.-Rodzaje wydatków
na cele rehabilitacyjne.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 1-pkt 6
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 13a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 7a-pkt 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 7a-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 7f

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 29 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy możliwości zastosowania odliczeń z tytułu ulgi
    rehabilitacyjnej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pan osobą legitymującą się umiarkowanym stopniem niepełnosprawności o symbolu
    (...).
    Od wielu lat boryka się Pan z (...) w nodze (...). W miarę upływu czasu doszedł problem z
    (...). (...) 2024 r. wszczepiono Panu (...) a w przyszłości czeka Pana operacja na (...).
    W związku z powyższymi dolegliwościami miał Pan spore problemy z wsiadaniem i
    wysiadaniem z samochodu (duży ból w (...)), a w trakcie jazdy odczuwał Pan (...).
    By poprawić swój komfort wsiadania i wysiadania z samochodu powziął Pan decyzję o
    zakupie modelu o wyższym zawieszeniu, ponieważ przystosowanie starego pojazdu w tym
    zakresie – technicznie jest niemożliwe. W przypadku wspomnianej (...), dostosowując
    pojazd do swoich potrzeb wynikających z niepełnosprawności i mając na uwadze nie tylko
    ułatwienia w prowadzeniu pojazdu, ale i bezpieczeństwo jazdy, zdecydował się Pan na
    automatyczną skrzynię biegów, a ponadto funkcję awaryjnego hamowania w mieście (...),
    systemy bezpieczeństwa: (...), aktywny system ochrony pasażerów (...), system wykrywania
    pieszych, hamulec postojowy elektromechaniczny z funkcją (...), system monitorujący
    uwagę i zmęczenie, system automatycznego wzywania pomocy (...) oraz automatyczny
    tempomat (...) z automatyczną regulacją odległości.
    Przy okazji informuje Pan, że poniesione wydatki zostały sfinansowane w kredycie „50/50”,
    tzn. 50% wartości samochodu pochodziło z środków własnych, a pozostałe 50%
    pochodziło z kredytu rozpisanego na 46 rat (do 21 października 2028 r.)
    Poniesione wydatki nie zostały/zostaną sfinansowane (dofinansowane) ze środków
    zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu
    aktywności, PFRON-u, NFZ-u, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, a także nie
    zostały/zostaną zwrócone w jakiejkolwiek formie.

## Pytanie

Czy może Pan wykazać poniesiony wydatek na zakup sprzętu (samochodu) z
    przystosowaniem do potrzeb wynikających z niepełnosprawności w zeznaniu
    podatkowym (PIT-37) za rok 2024, gdyż na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 odliczeniu od
    podstawy obliczenia podatku podlegają kwoty wydatków na cele rehabilitacyjne oraz
    wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w

    roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną, za które, zgodnie z
    art. 26 ust. 7a pkt 2 i 3, uważa się wydatki poniesione na: przystosowanie pojazdów
    mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności oraz zakup, naprawę lub
    najem indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi ułatwiających wykonywanie czynności
    życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, oraz wyposażenia
    umożliwiającego ich używanie zgodnie z przewidzianym zastosowaniem?
    Pana stanowisko w sprawie
    Uważa Pan, że w świetle istniejących przepisów, powinien mieć możliwość odliczenia
    wyżej wymienionego wydatku na zakup i przystosowanie pojazdu do potrzeb
    wynikających z niepełnosprawności, a które służą ułatwieniu prowadzenia codziennych
    funkcji życiowych oraz podniesieniu bezpieczeństwa Pana i innych użytkowników ruchu
    drogowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm):
      Podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-
      30g i art. 30j-30p, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 23o, art. 23u, art. 24
      ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, po odliczeniu kwot wydatków na cele
      rehabilitacyjne oraz wydatków związanych
      z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym
      przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego
      utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.
    Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed
    opodatkowaniem zawiera art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7 i 7b-
    7g oraz ust. 13a tego artykułu.
    Na podstawie art. 26 ust. 7a pkt 2 powołanej ustawy:
      Za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na
      przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z
      niepełnosprawności.
    Art. 26 ust. 7a pkt 3 cytowanej ustawy stanowi, że:
      Za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na naprawę
      lub najem indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi niezbędnych w rehabilitacji
      oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb
      wynikających z niepełnosprawności, oraz wyposażenia umożliwiającego ich używanie
      zgodnie z przewidzianym zastosowaniem, niewymienionych w wykazie, o którym
      mowa w pkt 2a, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego.
    W myśl art. 26 ust. 7b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały
      sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób
      niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu
      Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu
      Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone
      podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo

      sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica
      pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych
      funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.
    Stosownie do art. 26 ust. 7 pkt 4 cytowanej ustawy:
      Wysokość wydatków na cele określone w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na
      podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w
      szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i
      sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę
      zapłaty – w przypadkach innych niż wymienione w pkt 1-3.
    Jak wynika natomiast z art. 26 ust. 7d przywołanej ustawy:
      Warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez
      osobę, której dotyczy wydatek:
        1) orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech
        stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub
        2) decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy,
        rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo
        3) orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia,
        wydanego na podstawie odrębnych przepisów.
    Według art. 26 ust. 7f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do:
        1) I grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku
        do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:
          a) całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej
            egzystencji albo
          aa) niezdolność do samodzielnej egzystencji, albo
          b) znaczny stopień niepełnosprawności;
        2) II grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku
        do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:
          a) całkowitą niezdolność do pracy albo
          b) umiarkowany stopień niepełnosprawności.
    Na mocy zaś art. 26 ust. 13a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wydatki na cele określone w ust. 1 podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały
      zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały odliczone od dochodów
      opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c lub nie zostały odliczone od
      przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym albo nie
      zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
    Należy również zaznaczyć, że katalog wydatków określony w art. 26 ust. 7a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych jest katalogiem zamkniętym, co oznacza, że
    odliczeniu podlegają jedynie wydatki enumeratywnie w nim wymienione. Rozszerzająca
    interpretacja przepisu art. 26 ust. 7a jest niedozwolona. Zgodnie bowiem z zasadą,
    przyjętą w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie prawa podatkowego,
    ulgi podatkowe są wyjątkiem od zasady równości i powszechności opodatkowania. Tak
    więc przepisy stanowiące ulgi winny być interpretowane ściśle, niedopuszczalna jest ich
    interpretacja rozszerzająca.
    Niewątpliwie, samochód w przypadku osoby niepełnosprawnej, znacznie ułatwia
    wykonywanie różnych czynności, np. dojazd do pracy, na spotkania ze znajomymi, czy na

    zabiegi rehabilitacyjne. Jednakże ustawodawca w art. 26 ust. 7a ww. ustawy wyraźnie
    określił, które wydatki uznaje za „wydatki” poniesione przez podatnika będącego osobą
    niepełnosprawną na cele rehabilitacyjne oraz związane z ułatwieniem wykonywania
    czynności życiowych, uprawniające osobę niepełnosprawną do dokonania odliczeń od
    dochodu.
    W art. 26 ust. 7a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienione
    zostały wydatki na przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z
    niepełnosprawności.
    Skoro więc prawodawca tworzy przepis, z którego brzmienia wynika jednoznacznie, kiedy
    wydatki na cele rehabilitacyjne w przypadku pojazdu mechanicznego mogą być odliczone
    od dochodu, to znaczy, że w tym właśnie przepisie ta problematyka uregulowana jest
    wyczerpująco.
    Z brzmienia art. 26 ust. 7a pkt 2 ww. ustawy wynika, że odliczone od dochodu mogą być
    wyłącznie wydatki poniesione na przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb
    wynikających z niepełnosprawności.
    Określenie „przystosowanie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności” rozumieć
    należy jako upoważnienie do odliczania tylko tych wydatków, których skutkiem jest
    „przerobienie” pojazdu mechanicznego w sposób umożliwiający korzystanie z niego przez
    osobę niepełnosprawną. Przeróbki te mogą dotyczyć zarówno elementów związanych z
    kierowaniem pojazdem, czyli dostosowaniem pojazdu do potrzeb niepełnosprawnego
    kierowcy, jak i elementów umożliwiających przemieszczanie się pojazdem, czyli
    dostosowaniem pojazdu do potrzeb niepełnosprawnego pasażera. Pamiętać jednak
    należy, iż przepis ten wyraźnie zawęża zakres przeróbek, uzależniając je każdorazowo od
    potrzeb osoby niepełnosprawnej wynikających z charakteru niepełnosprawności. Co
    również ważne, nie jest możliwe odliczenie wydatków na zakup lub remont samochodu.
    Ustawodawca w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie
    przewidział dla osób niepełnosprawnych preferencji podatkowych związanych z zakupem
    samochodów osobowych. Nabycie samochodu, nawet przystosowanego do korzystania
    przez osobę niepełnosprawną nie mieści się w zakresie tej ulgi.
    Zatem, w przypadku zakupu modelu samochodu o m.in. wyższym zawieszeniu, z
    automatyczną skrzynią biegów, hamulcem postojowym elektromechanicznym,
    automatycznym tempomatem i systemami bezpieczeństwa, nie może Pan odliczyć od
    dochodu wartości zakupionego samochodu, gdyż takiego zakupu nie można uznać za
    wydatek na przystosowanie pojazdu mechanicznego do potrzeb niepełnosprawności.
    Podstawą odliczenia ww. wydatków nie może być również art. 26 ust. 7a pkt 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym za wydatki, o których mowa
    w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na zakup i naprawę indywidualnego sprzętu,
    urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających
    wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z
    niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego.
    Samochód nie jest sprzętem, urządzeniem czy narzędziem technicznym niezbędnym w
    rehabilitacji, lecz pojazdem mechanicznym. Racjonalny ustawodawca wymieniając w
    przepisie art. 26 ust. 7a omawianej ustawy, wydatki na cele rehabilitacyjne używa
    niezdefiniowanych pojęć: pojazd mechaniczny, samochód osobowy, indywidualny sprzęt,
    urządzenie i narzędzie techniczne, które nie są tożsame, a więc nie można przypisywać im
    tych samych znaczeń. Nie można więc stwierdzić, że samochód nosi znamiona sprzętu lub
    urządzenia, które jest wykorzystywane stosownie do potrzeb wynikających z
    niepełnosprawności. Jest on powszechnym środkiem transportu, z którego może
    korzystać każdy, niezależnie od posiadanej niepełnosprawności. Ustawodawca w
    przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewidział dla osób
    niepełnosprawnych preferencji podatkowych związanych z zakupem samochodów.

    Mając zatem na uwadze przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe oraz powołane
    powyżej przepisy prawa stwierdzić należy, że wydatek na zakup modelu samochodu o m.
    in. wyższym zawieszeniu, z automatyczną skrzynią biegów, hamulcem postojowym
    elektromechanicznym, automatycznym tempomatem i systemami bezpieczeństwa nie jest
    wydatkiem na cele rehabilitacyjne oraz ułatwiającym wykonywanie czynności życiowych
    podlegającym odliczeniu od podstawy opodatkowania na podstawie przepisu art. 26 ust. 1
    pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Aby wydatek na zakup
    samochodu uznać za poniesiony na cele rehabilitacyjne lub ułatwiające wykonywanie
    czynności życiowych – musiałoby to wprost wynikać z zapisów ustawowych. Tymczasem,
    jak wykazano wyżej, w obowiązujących przepisach prawa brak jest podstaw do odliczenia
    od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym wydatków poniesionych przez
    osobę niepełnosprawną na nabycie samochodu, nawet przystosowanego do korzystania
    przez osobę niepełnosprawną. Zatem poniesionego wydatku na zakup sprzętu
    (samochodu) z przystosowaniem do potrzeb wynikających z niepełnosprawności nie
    będzie Pan mógł wykazać w zeznaniu podatkowym (PIT-37) za rok 2024.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.