Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.542.2025.2.BS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-17
Teza: Dotyczy ustalenia, czy w przypadku umowy leasingu
finansowego samochodu osobowego wykorzystywanego do
celów mieszanych, w której opłata za zawarcie umowy
leasingu, czynsz inicjalny oraz pierwsza rata („rata 0”) zostały
ujęte w wartości początkowej środka trwałego i są rozliczane
w czasie poprzez odpisy amortyzacyjne, Spółka prawidłowo
przyjmuje, że opłaty te nie stanowią podstawy do ustalenia
dochodu podlegającego opodatkowaniu ryczałtem od
dochodów spółek, a podstawę opodatkowania stanowi
wyłącznie suma: 1) odpisów amortyzacyjnych od środka
trwałego, 2) części odsetkowej rat leasingowych, oraz 3)
podatek VAT zawarty w otrzymanych fakturach, zgodnie z art.
28m ust. 4a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób
prawnych.
Słowa kluczowe: amortyzacja
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
podatek-podatek ryczałtowy-ryczałt od dochodów spółek
– CIT estoński
samochód-samochód osobowy
umowa-umowa leasingu
wartość-wartość początkowa
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Stawka podatku-Ryczałt od dochodów
spółek kapitałowych-Podstawa opodatkowania ryczałtem
od dochodów spółek kapitałowych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6b-Oddział 3-art. 28m-ust. 4a-pkt 2
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 15 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 18 listopada 2025 r. (data
    wpływu w tym samym dniu).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Wnioskodawca”,
    „Spółka”) powstał w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną
    wykonującą działalność gospodarczą pod firmą (...), w jednoosobową spółkę z ograniczoną
    odpowiedzialnością pod firmą (...) Sp. z o.o.
    Przekształcenie nastąpiło na podstawie oświadczenia przedsiębiorcy z dnia (...) o
    przekształceniu przedsiębiorcy w jednoosobową spółkę kapitałową, objętego aktem
    notarialnym sporządzonym przez notariusza.
    Spółka została wpisana do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod
    numerem (...) i kontynuuje działalność gospodarczą prowadzoną wcześniej przez
    przedsiębiorcę.
    Od 2021 roku Spółka wybrała formę opodatkowania w postaci ryczałtu od dochodów
    spółek (tzw. estoński CIT), o którym mowa w rozdziale 6b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o
    podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 2269 z późn. zm.) i
    pozostaje opodatkowana w tej formie do chwili obecnej. Spółka prowadzi działalność
    gospodarczą w zakresie produkcji oraz obróbki metali i tworzyw sztucznych.
    Podstawowym przedmiotem działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD)
    jest:
    (...).
    Ponadto Spółka prowadzi również działalność w następujących zakresach:
    (...).
    Działalność Spółki obejmuje (...). W ramach prowadzonej działalności Spółka wykorzystuje
    samochody osobowe i dostawcze w celu transportu pracowników, narzędzi,
    komponentów i wyrobów gotowych.

    Spółka zawarła umowę leasingu dotyczącą samochodu osobowego wykorzystywanego do
    celów mieszanych, tj. służbowych i prywatnych. Samochód został przyjęty do użytkowania
    i wprowadzony do ewidencji środków trwałych Spółki. Wartość początkowa środka
    trwałego została ustalona jako suma wartości netto wynikającej z umowy leasingu
    powiększonej o nieodliczalną część podatku VAT.
    Zawarcie umowy leasingu zostało poprzedzone analizą warunków określonych w art. 3
    ust. 4-6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości. Na podstawie tej analizy
    Spółka stwierdziła, że na Spółkę przeniesione zostały zasadniczo wszystkie ryzyka i pożytki
    z tytułu posiadania środka trwałego.
    Okres leasingu obejmuje zasadniczo przewidywany okres ekonomicznej użyteczności
    pojazdu, suma opłat przekracza 90% wartości rynkowej samochodu, a Spółka ponosi
    koszty eksploatacji, ubezpieczenia oraz odpowiada za stan techniczny pojazdu.
    Po zakończeniu umowy Spółka ma prawo nabycia środka trwałego po cenie istotnie
    niższej od jego wartości rynkowej. W konsekwencji, zgodnie z art. 3 ust. 4-6 ustawy o
    rachunkowości umowa została zaklasyfikowana jako leasing finansowy, a przedmiot
    leasingu ujęty w ewidencji środków trwałych i podlega amortyzacji bilansowej.
    Spółka odlicza 50% podatku VAT naliczonego z tytułu mieszanego użytkowania
    samochodu osobowego, natomiast pozostała część podatku VAT, która nie podlega
    odliczeniu, została doliczona do wartości początkowej środka trwałego.
    W związku z zawarciem umowy leasingu finansowego Spółka otrzymała od finansującego
    faktury dokumentujące czynsz inicjalny, ratę „0” oraz opłatę za zawarcie umowy leasingu.
    Zgodnie z przyjętą przez Spółkę polityką rachunkowości oraz zasadami wynikającymi z art.
    28 ust. 2 ustawy o rachunkowości opłata za zawarcie umowy leasingu, czynsz inicjalny i
    rata „0” zostały zaliczone do kosztów poniesionych do dnia przyjęcia środka trwałego do
    używania i ujęte w wartości początkowej środka trwałego. W konsekwencji są one
    rozliczane poprzez odpisy amortyzacyjne, a nie jako koszty operacyjne w momencie ich
    poniesienia.
    W okresie obowiązywania umowy raty leasingowe rozliczane są w następujący sposób:
      1) część kapitałowa- konto 243 „Rozliczenie leasingu”,
      2) część odsetkowa - konto 757 „Koszty finansowe”,
      3) VAT - konto 221-2 (z zastosowaniem 50% odliczenia).
    Wartość środka trwałego jest ewidencjonowana na koncie 010-4 „Środki trwałe”.
    Dla celów opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek (CIT estońskim) Spółka ustala
    miesięczną podstawę opodatkowania obejmującą odpis amortyzacyjny od środka
    trwałego, część odsetkową raty leasingowej oraz podatek VAT wynikający z faktury
    otrzymanej od finansującego. Faktury dokumentujące czynsz inicjalny, ratę „0” oraz opłatę
    za zawarcie umowy leasingu, rozliczane poprzez konto 243, nie stanowią podstawy do
    opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek, ponieważ nie obciążają wyniku
    finansowego w momencie ich poniesienia, a ich koszt rozliczany jest poprzez amortyzację,
    gdyż wartość netto oraz nie odliczony podatek VAT został ujęty w wartości początkowej
    środka trwałego.
    Spółka nie jest powiązana kapitałowo ani osobowo z leasingodawcą, a umowa leasingu
    została zawarta na warunkach rynkowych w ramach zwykłej działalności gospodarczej.
    W uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z 18 listopada 2025 r. wskazali Państwo, że:
      1) Wynik finansowy netto Spółki obciążają odpisy amortyzacyjne, ponieważ w
        przypadku leasingu finansowego samochód został ujęty w ewidencji środków
        trwałych Spółki i podlega amortyzacji bilansowej.
      2) Część odsetkowa raty leasingowej obciąża wynik finansowy netto Spółki, gdyż jest
        ujmowana jako koszt finansowy.

## Pytanie

Czy w przypadku umowy leasingu finansowego samochodu osobowego
    wykorzystywanego do celów mieszanych, w której opłata za zawarcie umowy leasingu,
    czynsz inicjalny oraz pierwsza rata („rata 0”) zostały ujęte w wartości początkowej środka
    trwałego i są rozliczane w czasie poprzez odpisy amortyzacyjne, Spółka prawidłowo
    przyjmuje, że opłaty te nie stanowią podstawy do ustalenia dochodu podlegającego
    opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek, a podstawę opodatkowania stanowi
    wyłącznie suma:
      1) odpisów amortyzacyjnych od środka trwałego,
      2) części odsetkowej rat leasingowych, oraz
      3) podatek VAT zawarty w otrzymanych fakturach,
    zgodnie z art. 28m ust. 4a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy:
    Zgodnie z art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym
    od osób prawnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 226 z późn. zm., dalej: „ustawa o CIT”),
    przedmiotem opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek (tzw. estońskim CIT) są
    między innymi wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą.
    W myśl art. 28m ust. 4a pkt 2 ustawy o CIT, do wydatków niezwiązanych z działalnością
    gospodarczą nie zalicza się wydatków i odpisów amortyzacyjnych oraz odpisów z tytułu
    trwałej utraty wartości, związanych z używaniem samochodów osobowych, środków
    transportu lotniczego, taboru pływającego oraz innych składników majątku:
      - w pełnej wysokości - w przypadku składników majątku wykorzystywanych wyłącznie
        na cele działalności gospodarczej,
      - w wysokości 50% - w przypadku składników majątku, które nie są wykorzystywane
        wyłącznie na cele działalności gospodarczej.
    W niniejszej sprawie przedmiotem analizy jest sposób ustalania podstawy
    opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek w odniesieniu do samochodu osobowego
    wykorzystywanego przez Spółkę zarówno do celów działalności gospodarczej, jak i
    prywatnych (tzw. użytkowanie mieszane), na podstawie umowy leasingu finansowego.
    Spółka przyjmuje, że przy ustalaniu podstawy opodatkowania ryczałtem od dochodów
    spółek uwzględnia 50% wydatków związanych z używaniem tego samochodu, tj. 50%
    odpisów amortyzacyjnych, 50% części odsetkowej rat leasingowych oraz 50% podatku
    VAT wykazanego na fakturach otrzymanych od leasingodawcy.
    Stosownie do art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z
    2023 r. poz. 120 z późn. zm.), jeżeli z umowy leasingu wynika przeniesienie zasadniczo
    wszystkich ryzyk i pożytków wynikających z prawa własności przedmiotu leasingu na
    korzystającego, wówczas umowę tę uznaje się za leasing finansowy.
    Korzystający ujmuje przedmiot leasingu w swoich aktywach jako środek trwały, a w
    pasywach wykazuje zobowiązanie wobec finansującego. Zasada ta została
    odzwierciedlona w polityce rachunkowości Spółki - przedmiot leasingu został ujęty jako
    środek trwały w ewidencji bilansowej, a jego wartość jest amortyzowana zgodnie z
    przyjętą stawką amortyzacyjną.
    Stosownie do art. 28 ust. 2 ustawy o rachunkowości, cena nabycia i koszt wytworzenia
    środka trwałego obejmuje ogół kosztów poniesionych przez jednostkę do dnia przyjęcia
    składnika majątku do używania, w tym również kosztów związanych z przystosowaniem
    środka trwałego do stanu zdatnego do używania, kosztów obsługi zobowiązań oraz
    innych wydatków poniesionych do momentu oddania go do eksploatacji.
    Z powyższego przepisu wynika zasada, że wszelkie wydatki poniesione do dnia przyjęcia
    środka trwałego do użytkowania, pozostające w bezpośrednim związku z jego nabyciem i
    przygotowaniem do używania, powiększają jego wartość początkową.

    Powyższe zasady znajdują rozwinięcie w Krajowym Standardzie Rachunkowości nr 11
    „Środki trwałe” (Dz. Urz. Min. Rozwoju i Finansów z 2017 r. poz. 105), który zastąpił
    obowiązujący wcześniej Krajowy Standard Rachunkowości nr 5 „Leasing, najem i
    dzierżawa”.
    Standard ten potwierdza, że do wartości początkowej środka trwałego zalicza się również
    koszty poniesione w związku z jego nabyciem, w tym w szczególności opłaty
    przygotowawcze, prowizje, czynsz inicjalny oraz inne koszty, których poniesienie było
    warunkiem zawarcia umowy.
    W konsekwencji Spółka, zgodnie z przyjętymi zasadami rachunkowości, uznała, że opłata
    za zawarcie umowy leasingu, czynsz inicjalny oraz rata „0” stanowią koszty poniesione do
    dnia przyjęcia środka trwałego do używania i wchodzą w skład jego wartości początkowej,
    tak więc opłaty te nie stanowią kosztu okresu, lecz są rozliczane w czasie poprzez odpisy
    amortyzacyjne zgodnie z zasadą współmierności przychodów i kosztów, określoną w art.
    6 ust. 2 ustawy o rachunkowości. Zasady ustalania wartości początkowej środka trwałego
    określa również art. 16g ust. 3 ustawy o CIT, zgodnie z którym: „Za cenę nabycia uważa
    się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem, naliczone do dnia
    przekazania środka trwałego do używania, w szczególności o koszty transportu,
    załadunku, wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji, uruchomienia
    programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych,
    odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem
    przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek ten nie stanowi podatku
    naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje prawo do jego odliczenia.”
    W świetle powyższego przepisu, do wartości początkowej środka trwałego zalicza się
    wszelkie koszty poniesione do dnia przyjęcia środka trwałego do użytkowania, które
    pozostają w bezpośrednim związku z jego nabyciem.
    W przypadku leasingu finansowego będą to w szczególności: opłata za zawarcie umowy
    leasingu, czynsz inicjalny, rata „0” oraz nieodliczalna część podatku VAT.
    Wszystkie te wydatki zostały przez Spółkę uwzględnione w wartości początkowej środka
    trwałego, a następnie są rozliczane poprzez odpisy amortyzacyjne. W przypadku leasingu
    finansowego, opłaty jednorazowe, takie jak czynsz inicjalny, rata „0” czy opłata za
    zawarcie umowy, nie wpływają na wynik finansowy w momencie poniesienia. Są one
    ujmowane bilansowo w wartości początkowej środka trwałego i rozliczane w czasie
    poprzez amortyzację, dlatego dla celów CIT estońskiego Spółka słusznie przyjmuje, że
    podstawę opodatkowania stanowią wyłącznie te elementy, które faktycznie obciążają
    rachunek zysków i strat, tj. amortyzacja od wartości początkowej środka trwałego, część
    odsetkowa rat leasingowych oraz podatek VAT zawarty w otrzymanej od leasingodawcy
    fakturze VAT.
    Powyższe potwierdza że, przy kalkulacji podstawy opodatkowania, w przypadku opłat
    leasingowych kluczowe znaczenie ma sposób prezentacji leasingu w księgach
    rachunkowych. Skoro Spółka amortyzuje przedmiot leasingu, wówczas przy definiowaniu
    dochodu z wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą należy wziąć pod uwagę
    nie opłaty leasingowe w tym opłatę za zawarcie umowy oraz opłatę za czynsz 0, a odpisy
    amortyzacyjne od wartości pojazdu.
    Zatem, identyfikując dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością
    gospodarczą w wyniku używania składników majątku (w tym samochodów), z których
    podatnik korzysta na podstawie leasingu bilansowo sklasyfikowanego jako finansowy,
    podatnik uwzględnia odpisy amortyzacyjne (w ramach takich również odpisy od tej części
    wartości początkowej, która wyznaczona jest odstępnym).
    Gdyby jednak w bieżącej fakturze leasingowej wystąpiły opłaty nieujęte w wartości
    początkowej i nierozliczane poprzez amortyzację (odsetki, opłata za zmianę
    harmonogramu, VAT od takich opłat itp.), wówczas takie inne wydatki związane z
    używaniem pojazdu, w zakresie, w jakim nie zostały uwzględnione w wartości

    początkowej i nie są rozliczane przez odpisy amortyzacyjne, wyznaczą dochód do
    opodatkowania estońskim CIT odrębnie od odpisów amortyzacyjnych (50% takich innych
    wydatków).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, tutejszy Organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko
    sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania) i wydatków wymienionych
    przez Państwa w pytaniu, związanych z użytkowaniem przez Państwa na podstawie
    umowy leasingu finansowego samochodów osobowych w sposób mieszany. Zatem, inne
    kwestie wynikające z Państwa własnego stanowiska w sprawie, nie objęte pytaniem, nie
    zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Stosownie do treści art. 28d ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym
    od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
    Podatnik opodatkowany ryczałtem od dochodów spółek, zwanym dalej w niniejszym
    rozdziale „ryczałtem”, jest obowiązany do prowadzenia ksiąg rachunkowych oraz
    sporządzania sprawozdań finansowych na podstawie przepisów o rachunkowości w
    sposób zapewniający prawidłowe określenie:
      1) wysokości zysku (straty) netto, podstawy opodatkowania i wysokości należnego
        podatku
        oraz
      2) w kapitale własnym:
          a) kwoty zysków niepodzielonych i kwoty zysków podzielonych odniesione na
          kapitały,wypracowanych w latach opodatkowania ryczałtem, oraz
          b) kwoty niepokrytych strat poniesionych w latach opodatkowania ryczałtem.
    Zgodnie z art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT:
      Opodatkowaniu ryczałtem podlega dochód odpowiadający wysokości wydatków
      niezwiązanych z działalnością gospodarczą (dochód z tytułu wydatków
      niezwiązanych z działalnością gospodarczą).
    Natomiast w świetle art. 28m ust. 4a ustawy o CIT:
      Do wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w ust. 1
      pkt 3, nie zalicza się wydatków i odpisów amortyzacyjnych oraz odpisów z tytułu
      trwałej utraty wartości, związanych z używaniem samochodów osobowych, środków
      transportu lotniczego, taboru pływającego oraz innych składników majątku:
      1) w pełnej wysokości - w przypadku składników majątku wykorzystywanych
        wyłącznie na cele działalności gospodarczej;
      2) w wysokości 50% - w przypadku składników majątku, które nie są wykorzystywane
        wyłącznie na cele działalności gospodarczej.
    Z kolei art. 28m ust. 5 ustawy o CIT, stanowi, że:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 4 pkt 2 lit. a oraz ust. 4a pkt 1, ciężar
      dowodu, że składnik majątku jest wykorzystywany wyłącznie na cele działalności
      gospodarczej, spoczywa na podatniku.
    W myśl art. 28n ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT:

      Podstawę opodatkowania ryczałtem stanowi suma dochodu z tytułu ukrytych
      zysków i dochodu z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą
      ustalona w miesiącu, w którym wykonano świadczenie lub dokonano wypłaty lub
      wydatku.
    Przy czym, w myśl art. 28c pkt 2, 3 i 4 ustawy o CIT:
      Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o:
      2) podziale lub pokryciu wyniku finansowego netto - oznacza to podział lub pokrycie
        wyniku finansowego netto, o których mowa w przepisach o rachunkowości;
      3) wyniku finansowym netto - oznacza to wynik finansowy netto ustalany na
        podstawie przepisów o rachunkowości;
      4) zysku (stracie) netto - oznacza to zysk (stratę) netto ustalany na podstawie
        przepisów o rachunkowości.
    Po wyborze ryczałtu od dochodów spółek ustalane przez podatnika przychody i koszty dla
    celów rachunkowych stają się również kategoriami podatkowymi.
    Z powyższych przepisów wynika również, że w katalogu dochodów do opodatkowania
    w systemie ryczałtu ustawodawca w art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT wymienił również
    dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą, który odpowiada
    wysokości takich wydatków.
    Dochody niezwiązane z działalnością gospodarczą mogą częściowo pokrywać się z
    dochodami stanowiącymi ukryte zyski. W przypadku jednak wydatków niezwiązanych z
    działalnością gospodarczą nie jest konieczne i wymagane badanie powiązań z
    podmiotem na rzecz którego dokonywana jest wypłata lub z którym dokonuje się
    transakcji.
    Z przepisów ustawy o CIT nie wynika wprost jakiego rodzaju wydatki mogą być uznane
    za dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Ustawodawca
    jedynie w art. 28m ust. 4a ustawy o CIT doprecyzował, że wydatkami niezwiązanymi z
    działalnością gospodarczą są wydatki i odpisy amortyzacyjne oraz odpisy z tytułu
    trwałej utraty wartości m.in. od samochodów osobowych, które są wykorzystywane w
    celach mieszanych.
    Wobec powyższego w przypadku wykorzystywania samochodu lub innego składnika
    majątku również do celów innych niż związanych z działalnością gospodarczą (np. do
    celów prywatnych):
      a) przez wspólnika, podmiot powiązany bezpośrednio lub pośrednio z podatnikiem
        lub z tym wspólnikiem – to w takim przypadki powstaje ukryty zysk,
      b) przez podmiot niebędący wspólnikiem, podmiotem powiązanym bezpośrednio
        lub pośrednio z podatnikiem lub z tym wspólnikiem – to w takim przypadku
        powstaje wydatek niezwiązany z działalnością gospodarczą.
    W kontekście wskazanych przepisów ustawy o CIT Państwa wątpliwości dotyczą kwestii
    ustalenia, czy w przypadku umowy leasingu finansowego samochodu osobowego
    wykorzystywanego do celów mieszanych, w której opłata za zawarcie umowy leasingu,
    czynsz inicjalny oraz pierwsza rata
    („rata 0”) zostały ujęte w wartości początkowej środka trwałego i są rozliczane w czasie
    poprzez odpisy amortyzacyjne, Spółka prawidłowo przyjmuje, że opłaty te nie stanowią
    podstawy do ustalenia dochodu podlegającego opodatkowaniu ryczałtem od dochodów
    spółek, a podstawę opodatkowania stanowi wyłącznie suma:
      1) odpisów amortyzacyjnych od środka trwałego,
      2) części odsetkowej rat leasingowych, oraz
      3) podatek VAT zawarty w otrzymanych fakturach,
    zgodnie z art. 28m ust. 4a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

    Odnosząc się do powyższej wątpliwości wskazać należy, że podatnik opodatkowany
    ryczałtem jest obowiązany do prowadzenia ksiąg rachunkowych oraz sporządzania
    sprawozdań finansowych na podstawie przepisów o rachunkowości w sposób, który
    zapewni prawidłowe określenie wysokości zysku (straty) netto, podstawy opodatkowania i
    wysokości należnego podatku. Podstawę opodatkowania od dochodu z tytułu zysku netto
    ustala się jako sumę zysków netto osiągniętych w każdym roku podatkowym stosowania
    opodatkowania ryczałtem w części, w jakiej te zyski nie były zyskami podzielonymi lub nie
    zostały przeznaczone na pokrycie straty. Podatnicy, którzy wybiorą estoński CIT, nie
    stosują przepisów o zaliczaniu wydatków do kosztów uzyskania przychodów wynikających
    z ustawy o CIT – odnoszą się w tym zakresie do zasad wynikających z ustawy
    o rachunkowości.
    Kwalifikacji pod kątem wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą podlega
    każdy wydatek/koszt, który obciąża (wpływa na) wynik finansowy netto ustalony
    zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości w trakcie stosowania przepisów
    dotyczących ryczałtu od dochodów spółek.
    W opisie sprawy wskazali Państwo że faktury dokumentujące czynsz inicjalny, ratę „0”
    oraz opłatę za zawarcie umowy leasingu nie obciążają wyniku finansowego w
    momencie ich poniesienia, a ich koszt rozliczany jest przez Państwa poprzez
    amortyzację. Zgodzić się zatem należy z Państwa stanowiskiem, iż wydatki te nie
    stanowią podstawy do ustalenia dochodu podlegającego opodatkowaniu ryczałtem od
    dochodów spółek.
    Podstawę do ustalenia dochodu podlegającego opodatkowaniu ryczałtem stanowić
    będą natomiast w Państwa przypadku odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej
    samochodów leasingowanych ustalonej dla celów bilansowych.
    Z opisu sprawy wynika bowiem że Spółka bilansowo amortyzuje samochód, a
    wartością, która zgodnie z przepisami o rachunkowości, będzie obciążać wynik
    finansowy netto Spółki będą właśnie odpisy amortyzacyjne. Oznacza to zatem, że w
    okolicznościach przedstawionych we wniosku przedmiotem opodatkowania ryczałtem
    od dochodów spółek jako dochód z tytułu ukrytych zysków lub wydatków
    niezwiązanych z działalnością gospodarczą jest koszt odpisów amortyzacyjnych
    dokonywanych od ww. samochodu w wysokości 50%.
    Opodatkowana ryczałtem od dochodów spółek na ww. zasadach będzie również część
    odsetkowa rat leasingowych, ponieważ jak wskazano w opisie sprawy część odsetkowa
    raty leasingowej obciąża wynik finansowy Spółki. Powyższe oznacza, że wydatki te
    obciążają (wpływają na) wynik finansowy netto ustalony zgodnie z przepisami ustawy o
    rachunkowości w trakcie stosowania przepisów dotyczących ryczałtu od dochodów
    spółek, a więc będą podlegać opodatkowaniu CIT Estońskim, w wysokości 50% tych
    wydatków. Bez znaczenie pozostaje kwestia, że część odsetkowa raty leasingu
    księgowana jest na innym koncie księgowym niż część kapitałowa raty leasingowej,
    bowiem i tak obciąża ona wynik finansowy Spółki, a jak wcześniej wskazano każdy
    wydatek/koszt, który wpływa na wynik finansowy netto Spółki podlega kwalifikacji pod
    kątem wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą.
    Odnosząc się do kwestii uznania za wydatek niezwiązany z działalnością gospodarczą
    podatku od towarów i usług, wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 31 ustawy z
    dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.):
      Ilekroć w ustawie jest mowa o kosztach i stratach - rozumie się przez to
      uprawdopodobnione zmniejszenia w okresie sprawozdawczym korzyści
      ekonomicznych, o wiarygodnie określonej wartości, w formie zmniejszenia wartości
      aktywów, albo zwiększenia wartości zobowiązań i rezerw, które doprowadzą do
      zmniejszenia kapitału własnego lub zwiększenia jego niedoboru w inny sposób niż
      wycofanie środków przez udziałowców lub właścicieli.

    Natomiast zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy o rachunkowości:
      Cena nabycia, o której mowa w ust. 1, to cena zakupu składnika aktywów,
      obejmująca kwotę należną sprzedającemu, bez podlegających odliczeniu podatku od
      towarów i usług oraz podatku akcyzowego,
      a w przypadku importu powiększona o obciążenia o charakterze publicznoprawnym
      oraz powiększona o koszty bezpośrednio związane z zakupem i przystosowaniem
      składnika aktywów do stanu zdatnego do używania lub wprowadzenia do obrotu,
      łącznie z kosztami transportu, jak też załadunku, wyładunku, składowania lub
      wprowadzenia do obrotu, a obniżona o rabaty, opusty, inne podobne zmniejszenia i
      odzyski. Jeżeli nie jest możliwe ustalenie ceny nabycia składnika aktywów, a w
      szczególności przyjętego nieodpłatnie, w tym w drodze darowizny - jego wyceny
      dokonuje się według ceny sprzedaży takiego samego lub podobnego przedmiotu.
    Natomiast wydatek stanowi wypływ środków pieniężnych z jednostki.
    W związku z powyższym w świetle ustawy o rachunkowości pojęcie kosztu czy ceny
    nabycia nie jest tożsame z pojęciem wydatku. Dla przykładu:
    - odpisy amortyzacyjne są kosztem jednostki ale nie wydatkiem,
    - nabycie paliwa do samochodu jest kosztem zużycia materiałów (co do zasady cena
      nabycia jest w kwocie netto, tj. bez podatku VAT jeżeli podatek ten podlega
      odliczeniu na podstawie odrębnych przepisów). Jednocześnie, uregulowanie
      płatności z tytułu jego zakupu jest wydatkiem jednostki - rozchód środków
      pieniężnych następuje np. z rachunku bankowego w kwocie brutto tj. łącznie z VAT.
    A zatem, ustawa o rachunkowości wskazuje, że cena nabycia czy też koszt są
    pomniejszane o podatek VAT w przypadku gdy podlega on odliczeniu na podstawie
    odrębnych przepisów. Natomiast, wydatek jest ujmowany w księgach rachunkowych w
    kwocie brutto.
    Odnosząc powyższe na grunt przepisów ustawy o CIT, należy zwrócić uwagę, że art.
    28m ust. 4a ustawy o CIT, wskazuje na wydatki i odpisy amortyzacyjne oraz odpisy z
    tytułu trwałej utraty wartości, które związane są z używaniem samochodów osobowych,
    środków transportu lotniczego, taboru pływającego oraz innych składników majątku, a
    nie na koszt czy cenę nabycia.
    Jak wskazano na wstępie, zgodnie z art. 28m ust. 4a pkt 2 ustawy o CIT, 50% wydatków i
    odpisów amortyzacyjnych oraz odpisów z tytułu trwałej utraty wartości związanych z
    tzw. użytkiem mieszanym składników majątku podatnika, należy zaliczyć do dochodu z
    tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą.
    Mając powyższe na względzie należy uznać, że w powyższym przypadku podstawę
    opodatkowania stanowi 50% wydatków i odpisów amortyzacyjnych oraz odpisów z
    tytułu trwałej utraty wartości, w wysokości ustalonej na podstawie przepisów ustawy o
    rachunkowości.
    Zatem, podstawą opodatkowania z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością
    gospodarczą w związku z używaniem samochodu osobowego do celów mieszanych
    będzie 50% tych wydatków w wartości brutto (tj. wraz naliczonym podatkiem VAT).
    Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z Objaśnieniami podatkowymi z 23 grudnia 2021
    r. opracowanymi przez Ministerstwo Finansów w formie Przewodnika do Ryczałtu od
    dochodów spółek – dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością
    gospodarczą podatnika odpowiada wysokości takich wydatków (pkt 63 objaśnień).
    W konsekwencji, podstawą opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek w zakresie
    dochodu z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą będą wydatki w
    wartości brutto.
    Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że w przypadku umowy leasingu finansowego
    samochodu osobowego wykorzystywanego do celów mieszanych, w której opłata za
    zawarcie umowy leasingu, czynsz inicjalny oraz pierwsza rata („rata 0”) zostały ujęte w

    wartości początkowej środka trwałego i są rozliczane w czasie poprzez odpisy
    amortyzacyjne, to wydatki te nie stanowią podstawy do ustalenia dochodu podlegającego
    opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek. Podstawę opodatkowania stanowi
    natomiast wyłącznie suma odpisów amortyzacyjnych od środka trwałego, część
    odsetkowa rat leasingowych oraz podatek VAT zawarty w otrzymanych fakturach, w
    wysokości 50% tych wydatków.
    Tym samym, Państwa stanowisko uznano za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
    z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.