Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-3.4015.184.2021.4.BD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2022-01-31
Teza: Nieodpłatne zniesienie współwłasności nieruchomości (lokalu mieszkalnego) obciążonej hipoteką
Słowa kluczowe: hipoteka; lokal-lokal mieszkalny; udział-nabycie udziałów; zniesienie-nieodpłatne zniesienie współwłasności
Zagadnienia: Podatek od spadków i darowizn-Rozdział 1. Przedmiot opodatkowania-Zakres opodatkowania-Nabycie tytułem nieodpłatnego zniesienia współwłasności
Przepisy: [PSD] Ustawa o podatku od spadków i darowizn-Rozdział 1-art. 1-ust. 1-pkt 4; [PSD] Ustawa o podatku od spadków i darowizn-Rozdział 3-art. 7-ust. 1

**Interpretacja indywidualna**

**– stanowisko w części nieprawidłowe i w części prawidłowe**

Szanowna Pani,

stwierdzam, że stanowisko zajęte we wniosku wspólnym w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od spadków i darowizn:

\- w części dotyczącej obowiązku złożenia zeznania podatkowego – **jest nieprawidłowe**,

\- w pozostałej części – **jest prawidłowe**.

**Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej**

7 października 2021 r. wpłynął wniosek wspólny z 1 września 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Wniosek dotyczy m.in. podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych nieodpłatnego zniesienia współwłasności nieruchomości (lokalu mieszkalnego) obciążonej hipoteką. 16 grudnia 2021 r. wystosowane zostało wezwanie, znak : (\`(...)\`), w którym poproszono m.in. o wniesienie dodatkowej opłaty.

Treść wniosku wspólnego jest następująca:

**Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem**

1) Zainteresowana będąca stroną postępowania:

Pani J.

2) Zainteresowany niebędący stroną postępowania:

Pan M.

**Opis zdarzenia przyszłego**

Zainteresowana będąca stroną postępowania (\`(...)\`) 2019 r. na podstawie aktu notarialnego, Repertorium A, nr: (…) nabyła wraz z partnerem – Zainteresowanym niebędącym stroną postępowania (byłym mężem – rozwód orzeczony w 2017 r., osoba należąca do III grupy podatkowej) po 1/2 części lokalu mieszkalnego za łączną cenę (\`(...)\`) zł. Powyższy lokal o powierzchni (\`(...)\`) m2 objęty jest księgą wieczystą (…) Sądu Rejonowego. Przedmiotowy lokal mieszkalny został nabyty przez Zainteresowanych będących stanu wolnego; Zainteresowani nadal pozostają w stanie wolnym. Tytułem zakupu ww. nieruchomości Zainteresowana będąca stroną postępowania zapłaciła kwotę (\`(...)\`) zł, stanowiącą 20% wartości nieruchomości mieszkania z własnych środków, na pozostałą cenę nabycia wraz z partnerem zawarli (\`(...)\`) 2019 r. umowę kredytu hipotecznego. Pozostała kwota do zapłaty, tj. (\`(...)\`) zł pochodziła z udzielonego im przez bank kredytu w wysokości (\`(...)\`) zł przeznaczonego na nabycie ww. lokalu mieszkalnego. Okres spłaty wynosi 25 lat. Zabezpieczeniem wierzytelności banku jest hipoteka umowna do kwoty (\`(...)\`) zł z tytułu umowy, tj. spłaty należności głównej z tytułu kredytu, odsetek w postaci: umownych odsetek od wykorzystanego kredytu, umownych odsetek od niespłaconego w terminie zadłużenia z tytułu należności głównej lub zadłużenia odsetkowego, prowizji i opłat wynikających z umowy kredytu, przyznanych kosztów postępowania, świadczeń ubocznych w postaci roszczeń o naprawienie szkód wynikających z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązań wynikających z czynności bankowej udzielenia kredytu lub czynności bankowej zabezpieczenia spłaty tego kredytu.

Na dzień (\`(...)\`) 2021 r. kwota zadłużenia z tytułu kredytu wynosi (\`(...)\`) zł.

Na przełomie roku 2021/2022 Zainteresowani zamierzają dokonać czynności polegającej na zniesieniu współwłasności przedmiotowego własnościowego prawa do lokalu w taki sposób, iż Zainteresowana będąca stroną postępowania nabędzie cały przedmiotowy lokal na wyłączną własność bez jakichkolwiek spłat i dopłat na rzecz partnera. Partner przeniesie na jej rzecz cały przysługujący mu udział w 1/2 lokalu i nie otrzyma z tego tytułu żadnego pieniężnego wynagrodzenia (nieodpłatne zniesienie współwłasności). W zamian za nabycie prawa do całego mieszkania w akcie notarialnym obejmującym umowę zniesienia współwłasności mieszkania Zainteresowana będąca stroną postępowania zobowiążę się do przejęcia w całości zaciągniętego przez obie strony kredytu hipotecznego oraz oświadczy, że będzie spłacała cały kredyt sama i nie będzie żądała od partnera – Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania żadnych spłat jako od dłużnika solidarnego, zwalniając w ten sposób partnera od spłacania kredytu. Zainteresowany niebędący stroną postępowania nie zażąda od Zainteresowanej będącej stroną postępowania zwrotu spłaconego kredytu w części jaka przypadałaby na przysługujący mu udział (1/2). Zniesienie współwłasności nastąpi w zamian za zwolnienie z długu. Ponadto, Zainteresowana będąca stroną postępowania wystąpi do banku o promesę zwalniającą z długu partnera i przeniesienie długu z tytułu zaciągniętego kredytu na siebie. Umowa zniesienia współwłasności lokalu nastąpi na podstawie aktu notarialnego – umowy nieodpłatnego zniesienia współwłasności, tj. bez spłat i dopłat na rzecz którejkolwiek ze stron. Na mocy tej umowy Zainteresowana będąca stroną postępowania zostanie wyłącznym właścicielem lokalu obciążonego hipoteką umowną w wysokości (\`(...)\`) zł i zobowiązana będzie do spłaty długu wobec banku. Na mocy umowy notarialnej nieodpłatnego zniesienia współwłasności lokalu, bank zwolni partnera z długu. Wartość rynkowa nabywanego udziału w nieruchomości (wynoszącego 1/2 nieruchomości) przewidywana jest na kwotę (\`(...)\`) zł.

**Pytania w zakresie podatku od spadków i darowizn**

Czy nieodpłatne zniesienie współwłasności lokalu mieszkalnego obciążonego hipoteką, której wartość (całkowita lub połowa) przewyższa wartość połowy mieszkania, wywoła u Zainteresowanej będącej stroną postępowania konieczność zapłaty podatku od spadku i darowizn? Ile wyniesie podatek od spadków i darowizn w sytuacji nieodpłatnego zniesienia współwłasności?

**Stanowisko Zainteresowanych w sprawie**

W wyniku nieodpłatnego zniesienia współwłasności bez jakichkolwiek spłat i dopłat lokalu mieszkalnego obciążonego hipoteką, Zainteresowana będąca stroną postępowania otrzyma udział w prawie własności nieruchomości, który wyniesie 1/2 części. W przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego Zainteresowana będąca stroną postępowania, otrzyma udział w prawie własności nieruchomości, który wyniesie 1/2 części i to ona zostanie wyłącznym właścicielem lokalu mieszkalnego w zamian za całkowite przejęcie obciążenia hipotecznego. W przypadku nieodpłatnego zniesienia współwłasności lokalu mieszkalnego obciążonego hipoteką, którego kwota (cała lub połowa) przewyższa wartość otrzymanego udziału w prawie własności nieruchomości, podstawa opodatkowana wyniesie "0”. Odwołując się do przepisów ustawy o spadkach i darowiznach Zainteresowana uważa, że w opisanym zdarzeniu przyszłym nie wystąpi konieczność uiszczenia opłaty (winno być podatku) od spadków i darowizn, albowiem przy ustaleniu podstawy opodatkowania należy określić wartość rzeczy lub praw majątkowych, których dotyczy zniesienie współwłasności według zasady generalnej wyrażonej w art. 7 ust. 1 ustawy od spadków i darowizn, tj. czysta wartość ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego, a następnie należy ustalić udział jaki przysłu­giwał dotychczas współwłaścicielowi i jego wartość. Podatkowi od spadków i darowizn podlega nadwyżka wartości udziału. Ustanowiona na nieruchomości hipoteka stanowić będzie obciążenie, które należy zaliczyć do długów i ciężarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Zgodnie z powyższym będąc nabywcą praw majątkowych na Zainteresowanej będącej stroną postępowania będzie spoczywał obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn. Jednakże ustanowiona na nieruchomości hipoteka umowna w wysokości (\`(...)\`) zł (1/2 udziału partnera wynosi (\`(...)\`) zł) stanowi obciążenie (ciężar) i będzie miała wpływ na ustalenie podstawy opodatkowania w podatku od spadków i darowizn. Obliczając podstawę opodatkowania od powyższej czynności należy jako przychód wziąć pod uwagę 1/2 wartości rynkowej nieruchomości (nabytej w drodze zniesienia współwłasności) pomniejszając ją o 1/2 części kwoty hipoteki umownej. Biorąc pod uwagę przewidywalną wartość rynkową nieruchomości (1/2 wartości nabywanego udziału), tj. (\`(...)\`) zł należy stwierdzić, iż wartość 1/2 hipoteki, tj. (\`(...)\`) zł przekroczy wartość nabywanego udziału w nieruchomości. W związku z powyższym podstawa opodatkowania w powyższej sprawie wyniesie "0", a więc nie powstanie po stronie Zainteresowanej będącej stroną postępowania zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn. Dla kwestii ustalenia podstawy opodatkowania w powyższej sprawie nie ma znaczenia kwota kredytu pozostała do spłacenia (na dzień (\`(...)\`) 2021 r., (\`(...)\`) zł) lecz istotna jest kwota hipoteki, którą została obciążona nieruchomość opisana we wniosku. Pomimo braku powstania zobowiązania podatkowego, to na Zainteresowanej będącej stroną postępowania jako osobie, na której spoczywa obowiązek podatkowy od spadków i darowizn, wystąpi obowiązek złożenia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-39 pomimo, iż w przedmiotowej sprawie podstawa opodatkowania wyniesie "0 zł".

Powyżej przywołano tylko tę część stanowiska Zainteresowanych, która odnosi się do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn.

**Ocena stanowiska**

Stanowisko, które Zainteresowani przedstawili we wniosku w części dotyczącej obowiązku złożenia zeznania podatkowego jest nieprawidłowe, w pozostałej części jest prawidłowe.

**Uzasadnienie interpretacji indywidualnej**

Na wstępie wskazuję, iż przedmiotem tej interpretacji jest wyłącznie ocena stanowiska Zainteresowanych zajęta na gruncie podatku od spadków i darowizn. W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043):

Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem nieodpłatnego zniesienia współwłasności.

Jako, że przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn nie definiują pojęcia „współwłasność”, należy odwołać się do odpowiednich przepisów uregulowanych w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.).

Na podstawie art. 195 Kodeksu cywilnego:

Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).

Zgodnie z art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego:

Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć. Jednakże w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest jego przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.

Sposoby wyjścia ze stanu współwłasności regulują postanowienia art. 211 i 212 Kodeksu cywilnego. W świetle wyżej powołanych przepisów zniesienie współwłasności może nastąpić w drodze umowy między współwłaścicielami albo, w braku zgody między współwłaścicielami, na podstawie orzeczenia sądu.

W ramach wymienionych trybów ustawodawca przewiduje trzy sposoby zniesienia współwłasności:

1) podział rzeczy wspólnej, czyli np. podzielenie jednej nieruchomości na kilka mniejszych (tzw. podział fizyczny),

2) przyznanie rzeczy jednemu lub niektórym ze współwłaścicieli,

3) sprzedaż rzeczy wspólnej (tzw. podział cywilny).

Zniesienie współwłasności bez spłat i dopłat podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn.

Na podstawie art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn:

Obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy rzeczy i praw majątkowych.

W myśl art. 6 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy:

Obowiązek podatkowy powstaje przy nabyciu w drodze nieodpłatnego zniesienia współwłasności – z chwilą zawarcia umowy albo ugody lub uprawomocnienia się orzeczenia sądu, jeżeli ich skutkiem jest nieodpłatne zniesienie współwłasności.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn:

Podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego. Jeżeli przed dokonaniem wymiaru podatku nastąpi ubytek rzeczy spowodowany siłą wyższą, do ustalenia wartości przyjmuje się stan rzeczy w dniu dokonania wymiaru, a odszkodowanie za ubytek należne z tytułu ubezpieczenia wlicza się do podstawy wymiaru.

Natomiast w myśl art. 7 ust. 6 cyt. ustawy:

Przy nabyciu w drodze nieodpłatnego zniesienia współwłasności podstawę opodatkowania stanowi wartość rzeczy lub praw majątkowych, w części przekraczającej wartość udziału we współwłasności, który przed jej zniesieniem przysługiwał nabywcy.

Ustawodawca nie podaje definicji długów i ciężarów. Jednocześnie rozszerza to pojęcie w art. 7 ust. 2 i 3 ustawy przykładowo wyliczając przypadki, które stanowią długi i ciężary. Oznacza to, iż długi i ciężary w rozumieniu ustawy o podatku od spadków i darowizn stanowią katalog otwarty. Pojęcie „długów” w rozumieniu tego artykułu obejmuje wszelkie pieniężne roszczenia cywilnoprawne związane z przedmiotem nabycia. Równowartość tych roszczeń podlega potrąceniu od jego wartości.

„Ciężarem” natomiast jest inne niż dług obciążenie nabytej rzeczy lub prawa, które w chwili nabycia zmniejsza jego wartość rynkową, np. hipoteka. Odliczenie długów i ciężarów jest wyrazem istoty (elementem konstrukcyjnym) podatku od spadków i darowizn, polegającej na opodatkowaniu przyrostu czystej wartości majątku podatnika.

Hipotekę regulują odrębne przepisy, a mianowicie ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2019 r. poz. 2204 ze zm.).

W myśl art. 65 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece:

W celu zabezpieczenia oznaczonej wierzytelności wynikającej z określonego stosunku prawnego można nieruchomość obciążyć prawem, na mocy którego wierzyciel może dochodzić zaspokojenia z nieruchomości bez względu na to, czyją stała się własnością, i z pierwszeństwem przed wierzycielami osobistymi właściciela nieruchomości (hipoteka).

W oparciu o art. 8 ust. 1 oraz ust. 3 ustawy o podatku od spadków i darowizn:

Wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych przyjmuje się w wysokości określonej przez nabywcę, jeżeli odpowiada ona wartości rynkowej tych rzeczy i praw, a wartość praw do wkładów oszczędnościowych - w wysokości tych wkładów.

Wartość rynkową rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie przeciętnych cen stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem ich miejsca położenia, stanu i stopnia zużycia, oraz w obrocie prawami majątkowymi tego samego rodzaju, z dnia powstania obowiązku podatkowego.

Stosownie do art. 9 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy:

Opodatkowaniu podlega nabycie przez nabywcę, od jednej osoby, własności rzeczy i praw majątkowych o czystej wartości przekraczającej 4.902,00 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do III grupy podatkowej.

Przy obliczeniu podatku od nabycia tytułem nieodpłatnego zniesienia współwłasności ma także zastosowanie zasada kumulacji nabytych od tej samej osoby wartości rzeczy i praw majątkowych w okresie 5 lat poprzedzających rok, w którym nastąpiło ostatnie nabycie, oraz odliczenia kwoty wolnej od podatku (art. 9 ustawy).

Zgodnie z art. 14 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn:

Wysokość podatku ustala się w zależności od grupy podatkowej, do której zaliczony jest nabywca.

Zaliczenie do grupy podatkowej następuje według osobistego stosunku nabywcy do osoby, od której lub po której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe.

W myśl art. 14 ust. 3 ww. ustawy:

Do poszczególnych grup podatkowych zalicza się:

1) do grupy I – małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów;

2) do grupy II - zstępnych rodzeństwa, rodzeństwo rodziców, zstępnych i małżonków pasierbów, małżonków rodzeństwa i rodzeństwo małżonków, małżonków rodzeństwa małżonków, małżonków innych zstępnych;

3) do grupy III - innych nabywców.

Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Zainteresowana będąca stroną postępowania (\`(...)\`) 2019 r. na podstawie aktu notarialnego nabyła wraz z partnerem – Zainteresowanym niebędącym stroną postępowania po 1/2 części lokalu mieszkalnego za łączną cenę (\`(...)\`) zł. Tytułem zakupu ww. nieruchomości Zainteresowana będąca stroną postępowania zapłaciła kwotę (\`(...)\`) zł, stanowiącą 20% wartości nieruchomości mieszkania, z własnych środków; na pozostałą cenę nabycia wraz z partnerem zawarli (\`(...)\`) 2019 r. umowę kredytu hipotecznego. Pozostała kwota do zapłaty, tj. (\`(...)\`) zł pochodziła z udzielonego przez bank kredytu w wysokości (\`(...)\`) zł przeznaczonego na nabycie ww. lokalu mieszkalnego. Zabezpieczeniem wierzytelności banku jest hipoteka umowna do kwoty (\`(...)\`) zł. Na przełomie roku 2021/2022 Zainteresowani zamierzają dokonać czynności polegającej na zniesieniu współwłasności przedmiotowego własnościowego prawa do lokalu w taki sposób, iż Zainteresowana będąca stroną postępowania nabędzie cały przedmiotowy lokal na wyłączną własność bez jakichkolwiek spłat i dopłat na rzecz partnera. Partner przeniesie na jej rzecz cały przysługujący mu udział w 1/2 lokalu i nie otrzyma z tego tytułu żadnego pieniężnego wynagrodzenia (nieodpłatne zniesienie współwłasności). W zamian za nabycie prawa do całego mieszkania w akcie notarialnym obejmującym umowę zniesienia współwłasności mieszkania Zainteresowana będąca stroną postępowania zobowiążę się do przejęcia w całości zaciągniętego przez obie strony kredytu hipotecznego oraz oświadczy, że będzie spłacała cały kredyt sama i nie będzie żądała od Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania żadnych spłat jako od dłużnika solidarnego, zwalniając w ten sposób partnera od spłacania kredytu. Zainteresowany niebędący stroną postępowania nie zażąda od Zainteresowanej będącej stroną postępowania zwrotu spłaconego kredytu w części jaka przypadałaby na przysługujący mu udział (1/2). Zniesienie współwłasności nastąpi w zamian za zwolnienie z długu. Zainteresowana będąca stroną postępowania wystąpi do banku o promesę zwalniającą z długu partnera i przeniesienie długu z tytułu zaciągniętego kredytu na siebie. Umowa zniesienia współwłasności lokalu nastąpi na podstawie aktu notarialnego – umowy nieodpłatnego zniesienia współwłasności, tj. bez spłat i dopłat na rzecz którejkolwiek ze stron. Na mocy tej umowy Zainteresowana będąca stroną postępowania zostanie wyłącznym właścicielem lokalu obciążonego hipoteką umowną w wysokości (\`(...)\`) zł i zobowiązana będzie do spłaty długu wobec banku. Na mocy umowy notarialnej nieodpłatnego zniesienia współwłasności lokalu, bank zwolni partnera z długu. Wartość rynkowa nabywanego udziału w nieruchomości (wynoszącego 1/2 nieruchomości) przewidywana jest na kwotę (\`(...)\`) zł.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że skoro dokonana zostanie czynność prawna dotycząca zniesienia współwłasności lokalu mieszkalnego, bez obowiązku spłat i dopłat, to nabycie przez Zainteresowaną będącą stroną postępowania lokalu mieszkalnego (udziału, który przysługiwał partnerowi) podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Podstawę opodatkowania należy ustalić zgodnie z art. 7 ust. 1 i 6 cyt. ustawy.

Ustanowiona na ww. prawie hipoteka stanowić będzie obciążenie, które należy zaliczyć do długów i ciężarów w rozumieniu art. 7 ww. ustawy. Zatem wartość 1/2 części lokalu mieszkalnego, nabyta przez Zainteresowaną będącą stroną postępowania w drodze zniesienia współwłasności, powinna być pomniejszona o 1/2 część kwoty hipoteki.

Dla kwestii ustalenia podstawy opodatkowania nie ma znaczenia fakt jaka kwota kredytu pozostała do spłacenia. Istotna jest kwota hipoteki, którą zostało obciążone opisane we wniosku prawo do lokalu mieszkalnego.

Zatem skoro w przedmiotowej sprawie – jak wynika z wniosku – wartość hipoteki (przypadająca na nabywany udział) przekroczy wartość nabywanego udziału w lokalu mieszkalnym, to podstawa opodatkowania wyniesie zero. Tym samym w omawianej sprawie obowiązek podatkowy co prawda wystąpi, jednak nie dojdzie do powstania zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn. W związku z powyższym na Zainteresowanej będącą stroną postępowania nie będzie ciążył obowiązek uiszczenia podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia na podstawie zniesienia współwłasności.

**Stanowisko należy w tej części uznać za prawidłowe.**

Ze stanowiskiem dotyczącym obowiązku złożenia zeznania podatkowego – PIT-39 pomimo, iż w przedmiotowej sprawie podstawa opodatkowania wyniesie "0 zł" – nie możemy się zgodzić.

Zeznanie podatkowe PIT-39 składane jest na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W ustawie o podatku od spadków i darowizn brak jest regulacji, które nakazywałyby złożyć takie zeznanie (PIT-39) bez względu na to czy podatek od spadków i darowizn wystąpi czy też nie.

Obowiązkowi podatkowemu w podatku od spadków i darowizn podlegają osoby fizyczne, które nabyły własność rzeczy lub praw majątkowych w przypadku gdy wartość majątku przekracza kwotę wolną od podatku. Opodatkowaniu podlega bowiem nabycie przez nabywcę, od jednej osoby, własności rzeczy i praw majątkowych o czystej wartości przekraczającej kwotę wolną określoną dla danej grupy podatkowej. W takim przypadku podatnik jest zobowiązany do złożenia we właściwym urzędzie skarbowym zeznania podatkowego o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych (SD-3).

Przepis art. 17a ust. 1 i 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn stanowi, że:

Podatnicy podatku są obowiązani, z zastrzeżeniem ust. 2, złożyć, w terminie miesiąca od dnia powstania obowiązku podatkowego, właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego zeznanie podatkowego o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych według ustalonego wzoru (SD-3). Do zeznania podatkowego dołącza się dokumenty mające wpływ na określenie podstawy opodatkowania.

Obowiązek składania zeznań podatkowych nie dotyczy przypadków, w których podatek jest pobierany przez płatnika.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy:

Notariusze są płatnikami podatku od dokonanej w formie aktu notarialnego umowy nieodpłatnego zniesienia współwłasności lub ugody w tym przedmiocie.

Jeżeli podstawa opodatkowania, którą stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość) wynosi zero, to brak jest obowiązku składania zeznania SD-3. W omawianej sprawie – jak już wyżej wskazano – obowiązek podatkowy co prawda wystąpi, jednak nie dojdzie do powstania zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn.

Niezależnie od powyższych wyjaśnień, należy stwierdzić, że jeżeli nieodpłatne zniesienie współwłasności lokalu mieszkalnego obciążonego hipoteką zawarte zostanie w formie aktu notarialnego (a tak wynika z wniosku), to nie będzie obowiązku składania zeznania podatkowego o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych, stosownie do postanowień art. 17a ust. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn.

**Stanowisko w tej części uznano za nieprawidłowe.**

**Dodatkowe informacje**

**Informacja o zakresie rozstrzygnięcia**

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Zainteresowani przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

**Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji**

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

**Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania**

Pani J. (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (\`(...)\`). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

**Podstawa prawna dla wydania interpretacji**

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r ustawy – Ordynacja podatkowa.