Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDWB.4010.112.2025.1.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-09
Teza: Wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie rozliczeń
środków trwałych i momentu rozpoznawania kosztu na
podstawie dokonywanych odpisów amortyzacyjnych.
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne
ewidencja-ewidencja środków trwałych
koszt-moment zarachowania kosztów
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16d-ust. 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16h-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16h-ust. 1-pkt 4

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej z 19
    sierpnia 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa (dalej: „Wnioskodawca”
    lub „Podatnik”) jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych i na podstawie
    art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
    (Dz. U. z 2025 r. poz. 278 z późn. zm., dalej: ustawa o CIT) podlega nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem jest (...).
    W związku z rozwojem swojej działalności Spółka planuje nabyć lub zaprojektować i
    wznieść od podstaw (rozważane są różne opcje) obiekt handlowy w bliżej jeszcze
    nieokreślonej lokalizacji. Generalnie nabycie budynku (lub budynków) handlowego wraz z
    gruntem oraz infrastrukturą towarzyszącą tym budynkom (jak np. (...)) oznaczać będzie po
    stronie Spółki konieczność zidentyfikowania znaczącej ilości środków trwałych (dalej też:
    „śt”) i stosowne określenie stawek amortyzacyjnych w ślad za załącznikiem nr 1 do ustawy
    o CIT – Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych. Spółka nie wyklucza nabycia i/lub
    budowy (...).
    W związku z intensywnymi planami ekspansji Spółka będzie stopniowo poddawać analizie
    poszczególne przypadki nabywanych i wznoszonych obiektów i dokonywać ich
    stopniowego przyjmowania do używania oraz ujmowania w ewidencji środków trwałych.
    Analizowane będą bowiem poszczególne składniki inwentarzowe, określenie ich
    grupowania na tle KŚT, właściwe stawki amortyzacji czy też określanie wartości
    początkowej poszczególnych śt nabywanych i/ lub wznoszonych przez Spółkę (przy
    uwzględnieniu/alokacji kosztów ogólnych takich jak np. koszty finansowania, koszty
    obsługi prawnej, koszty sądowe i notarialne oraz inne jakie mogą wystąpić przy okazji
    poszczególnych lokalizacji inwestycji). Szczególnie w sytuacji wznoszenia nowych obiektów
    handlowych (ich budowy) przewidywany jest znaczny nakład pracy na poziomie rozliczeń
    poszczególnych kosztów wytworzenia i ich właściwej alokacji (...).
    W efekcie powyższych czynności może wystąpić różnica czasowa (nawet kilkumiesięczna)
    w zakresie dat faktycznego przyjęcia do używania poszczególnych śt (czyli momentu
    uzyskania prawomocnego pozwolenia na użytkowanie i przekazanie lokali handlowych
    poszczególnym najemcom) a ujęciem ich na ewidencji środków trwałych i dokonywaniem
    pierwszych odpisów amortyzacyjnych. W związku z tym Spółka przewiduje, że mogą
    wystąpić następujące sytuacje:
    1) aktywowanie śt (faktyczne przyjęcie do używania i rozpoczęcie jego użytkowania) w
      danym momencie bieżącym (np. (...) 2026). Niemniej technicznie dokument księgowy
      przyjęcia do używania (tzw. OT) wystawiony będzie z opóźnieniem kilku miesięcy (np.
      (...) 2026) z datą (...) 2026. W tym przypadku Spółka zamierza dokonywać pierwszych
      odpisów amortyzacyjnych i zaliczać je w podatkowe koszty uzyskania przychodów
      począwszy od miesiąca kolejnego, czyli w tym przypadku od (...) 2026. To scenariusz
      obejmujący jeden rok podatkowy,
    2) aktywowanie śt (faktyczne przyjęcie do używania i rozpoczęcie jego użytkowania) w
      danym momencie bieżącym (np. będzie to (...) 2025). Niemniej technicznie dokument
      księgowy przyjęcia do używania (tzw. OT) wystawiony będzie z opóźnieniem kilku
      miesięcy (np.(...) 2026) z datą (...) 2025. W tym przypadku Spółka zamierza dokonywać
      pierwszych odpisów amortyzacyjnych i zaliczać je w podatkowe koszty uzyskania
      przychodów począwszy od miesiąca kolejnego, czyli w tym przypadku od (...) 2025. To
      scenariusz w którym poszczególne zdarzenia przekraczają jeden rok podatkowy.

## Pytanie

Czy postępowanie Spółki przedstawione w powyższym zdarzeniu przyszłym w zakresie
    rozliczeń środków trwałych i momentu rozpoznawania kosztu uzyskania przychodu na
    podstawie dokonywanych odpisów amortyzacyjnych należy uznać za prawidłowe?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w katalogu
    wyłączeń.
    Opierając się na literalnej wykładni omawianego przepisu, którego interpretacja została
    doprecyzowana w orzecznictwie sądów administracyjnych, wskazać należy, iż dla
    możliwości zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów konieczne jest
    spełnienie następujących przesłanek:
    1. wydatek powinien być poniesiony przez podatnika;
    2. wydatek powinien być definitywnie poniesiony (rzeczywisty);
    3. wydatek powinien mieć na celu uzyskanie przychodów, ewentualnie zachowanie lub
      zabezpieczenie źródła przychodów;
    4. wydatek powinien mieć związek z działalnością gospodarczą podatnika;
    5. wydatek powinien być właściwie udokumentowany;
    6. wydatek nie może zostać wymieniony w katalogu wyłączeń z art. 16 ust. 1 Ustawy CIT.
    Biorąc pod uwagę powyższe, aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania
    przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek
    przyczynowo skutkowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub
    zwiększenie tego przychodu lub zabezpieczenie źródła tych przychodów.
    Niemniej jednak, kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z
    uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie
    wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów,
    nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty. Ponadto,
    uznanie wydatku za koszt podatkowy wymaga również wykazania, że jest on racjonalnie i
    gospodarczo uzasadniony, a także że nie znajduje się on w grupie wydatków
    niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, przedstawionej w określonym katalogu
    w Ustawie CIT.
    Stosownie do ogólnej zasady wyrażonej w art. 16 ust. 1 pkt 1 Ustawy CIT, wydatki na
    nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych zasadniczo nie stanowią
    kosztów uzyskania przychodów. Tego typu wydatki, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi
    przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, są jednak kosztem
    uzyskania przychodów w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych, bez względu na
    czas ich poniesienia (przesunięcie momentu ujęcia tych wydatków w rachunku
    podatkowym).
    Z kolei, w toku użytkowania składników majątku uznawanych za środki trwałe
    ustawodawca przewidział konieczność podatkowego rozłożenia w czasie wydatków na ich
    nabycie lub wytworzenie. Jak wynika z art. 15 ust. 6 Ustawy CIT, tego typu wydatki, co do
    zasady, są zaliczane do kosztów uzyskania przychodu poprzez odpisy amortyzacyjne
    dokonywane od wartości początkowej tych środków trwałych, zgodnie zasadami
    przedstawionymi w przepisach art. 16a-16 m Ustawy CIT.
    Jak wynika z art. 16d ust. 2 ustawy o CIT składniki majątku, o których mowa w art. 16a-16c,
    wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    zgodnie z art. 9 ust. 1, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy
    termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości
    niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 4.

    Jednocześnie, zgodnie z art. 16h. ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy o CIT odpisów amortyzacyjnych
    dokonuje się:
    1) od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z
    zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w
    którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do
    końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich
    wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono
    ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z
    art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów
    4) od ujawnionych środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nieobjętych
    dotychczas ewidencją, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym te
    środki lub wartości zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych.
    Co do zasady zatem składniki majątku podlegające amortyzacji wprowadza się do
    ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych najpóźniej w
    miesiącu przekazania ich do używania. Pod określeniem „przekazanie do używania”
    rozumie się faktyczne i prawne rozpoczęcie korzystania z danego składnika na użytek
    prowadzonej działalności gospodarczej. W przypadku Spółki sytuacja taka ma miejsce,
    kiedy nabywane lub wzniesione budynki handlowe uzyskują prawomocne pozwolenie na
    użytkowanie lub też w przypadku nabycia funkcjonującego obiektu handlowego – z datą
    nabycia i cesji występujących na danym obiekcie umów najmu zawartych jeszcze przez
    uprzedniego właściciela (w ramach cesji to Spółka wstępuje w rolę wynajmującego jako
    nowy właściciel obiektu handlowego).
    Prawo do rozliczania odpisów amortyzacyjnych w rachunku podatkowym uzależnione jest
    od wprowadzenia środka trwałego do ewidencji. Od ujawnionego środka trwałego
    nieobjętego do tej pory ewidencją dokonuje się odpisów amortyzacyjnych na zasadach
    określonych w art. 16h ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT, czyli od miesiąca następującego po
    miesiącu, w którym został wprowadzony do ewidencji.
    Przepisy podatkowe powołują zatem najpóźniejszy moment wprowadzenia śt do
    ewidencji śt, by możliwym było dokonywanie odpisów amortyzacyjnych i rozliczanie tychże
    odpisów w kosztach podatkowych. Kluczowym warunkiem jest bowiem ujęcie w ewidencji
    śt, by odpisy mogły być dokonywane. Bez tego nie jest możliwe dokonywanie odpisów
    amortyzacyjnych i obciążanie wyniku podatkowego. Sama dokumentacja w postaci
    ewidencji śt ma zatem charakter uzupełniający względem ewidencji powołanej w art. 9
    ust. 1 ustawy o CIT. Jak wskazano w powołanym przepisie podatnicy są obowiązani do
    prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób
    zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i
    wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do
    obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.
    Przepisy podatkowe nakazują zatem ujęcie w ewidencji śt niezbędnych informacji dla
    potrzeb dokonywania odpisów amortyzacyjnych. W związku z tym brak jasnych
    wytycznych co do tego, kiedy takie informacje mają być w ewidencji ujęte. Spółka
    wychodzi z założenia, że nie jest zakazana aktywacja śt w ewidencji z datą wsteczną i
    naliczenie zaległych odpisów amortyzacyjnych. Jak wynika z art. 16h. ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy
    o CIT pierwszy odpis amortyzacyjny może zostać dokonany od miesiąca następującego po
    miesiącu, pod którym wpisano środek trwały do odpowiedniej ewidencji. W konsekwencji
    można wyprowadzić wniosek, że warunkiem dokonywania odpisów amortyzacyjnych jest
    wpisanie środka trwałego do ewidencji. Sam wpis do ewidencji jest zatem czynnością
    techniczną warunkującą możliwość dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Skoro Spółka
    dopełni strony formalnej w zakresie wpisu do ewidencji a program księgowy umożliwi
    taką czynność, zasadnym wydaje się naliczenie odpisów amortyzacyjnych od miesiąca
    kolejnego po takim wpisie (po miesiącu kiedy przyjęto faktycznie śt do używania).

    Późniejsze rozliczenie poszczególnych śt i ich ujęcie w ewidencji śt spowodowane jest m.
    in. tym, że Spółka musi korzystać z zewnętrznych usług księgowych oraz doradców
    podatkowych w trakcie sporządzania finalnych rozliczeń wartości początkowej śt
    (ustalanej na podstawie art. 16g ustawy o CIT). Dlatego też cała procedura związana z
    ustaleniem i potwierdzeniem wartości początkowej trwa dłużej i nie zawsze możliwe
    będzie dokonanie wpisu do ewidencji śt już w tym samym miesiącu co ich przyjęcie do
    używania w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Dodatkowo należy doliczyć
    opóźnienia spowodowane obiegiem dokumentacji wewnątrz grupy podmiotów w ramach
    których Spółka funkcjonuje. Spółka uzyskuje bowiem również wsparcie w zakresie
    weryfikacji rozliczeń nabycia lub wytworzenia nowych obiektów handlowych – takich jak
    np. nadzór inwestorski. Weryfikacja zrealizowanych prac budowlanych jest szczególnie
    wymagająca w przypadku obiektów wznoszonych przez Spółkę samodzielnie za pomocą
    generalnego wykonawcy i szeregu podwykonawców. Czynności kontrolne i weryfikacyjne
    prac budowlanych mogą zatem trwać jeszcze nawet po faktycznym przyjęciu do używania
    – stąd właśnie kilkumiesięczne opóźnienia w zakresie faktycznego przyjęcia do używania a
    techniczną czynnością wpisania do ewidencji śt (z preferowaną czynnością oznaczenia
    faktycznego przyjęcia do używania z datą wsteczną). By dokonać wpisu danego śt do
    ewidencji, musi być znana jego wartość początkowa. Ta jednak często jest efektem
    współpracy pomiędzy służbami księgowymi Spółki (doradcami podatkowymi) a służbami
    budowlanymi odpowiedzialnymi za nadzór nad prawidłowym rozliczeniem projektu od
    strony budowlanej i realizacji harmonogramu prac budowlanych.
    Spółka zwraca też uwagę, że proces przyjęcia środka trwałego na stan ewidencji może być
    opóźniony z przyczyn administracyjnych wewnątrz firmy. Na przykład, dokumentacja
    zakupu dociera do działu księgowości z opóźnieniem, inwentaryzacja i formalne przyjęcie
    środka trwałego trwa dłużej niż zakładano, czy też nastąpiło opóźnienie w przekazaniu
    informacji pomiędzy działami. W takich przypadkach, jeśli opóźnienie jest niezawinione i
    wynika z przyczyn obiektywnych, wprowadzenie środka trwałego z datą wsteczną,
    odzwierciedlającą moment spełnienia kryteriów uznania za środek trwały, jest w ocenie
    Spółki akceptowalne.
    Należy podkreślić, że służby finansowo-księgowe Spółki nie mają wpływu na moment
    wystawienia dowodów OT i nie są w stanie zapobiec przypadkom opóźnień (opóźnienia to
    efekt zamykania rozliczeń z wykonawcami budowlanymi i analiza zgromadzonej
    dokumentacji pod kątem określenia wartości początkowej). Spółka jest jednak w stanie w
    inny sposób udokumentować, że faktyczne przekazanie danego składnika majątkowego
    do używania nastąpiło w konkretnej dacie (np. poprzez posiadane pozwolenie na
    użytkowanie lub kontynuacja umów najmu i uzyskiwanie przychodów), zaś wszystkie
    składniki majątkowe są przez Spółkę zidentyfikowane. Ponadto finalnie wystawiony
    dowód OT wyraźnie wskazuje moment faktycznego oddania składnika majątkowego do
    używania. System księgowy stosowany przez Spółkę działa w ten sposób, że czynność
    techniczna polegająca na wprowadzeniu danych składnika majątkowego do ewidencji
    nawet na podstawie wydanego z opóźnieniem dowodu OT pozwala na zarejestrowanie
    składnika majątkowego jako środka trwałego w miesiącu faktycznego oddania go do
    używania (wstecz).
    Tym samym, podatkowe wprowadzenie składnika majątkowego do ewidencji śt następuje
    w miesiącu jego faktycznego oddania do używania, pomimo że sama czynność
    technicznego wprowadzenia informacji do systemu komputerowego może nastąpić z
    opóźnieniem. Od strony przepisów podatkowych Spółka postąpi zatem zgodnie z ww.
    przepisami art. 16h ustawy o CIT. W konsekwencji odpisy amortyzacyjne mogą być
    naliczane począwszy od miesiąca następującego po miesiącu faktycznego oddania
    składnika majątkowego do używania. Pozwala to na dokonywanie podatkowej amortyzacji
    środka trwałego zgodnie ze stanem rzeczywistym, tj. w powiązaniu z datą faktycznego
    rozpoczęcia jego wykorzystywania w działalności gospodarczej Spółki.

    Zdaniem Spółki, moment późniejszego, niż miesiąc faktycznego oddania składnika
    majątkowego do używania w działalności gospodarczej Spółki, dokonania czynności
    technicznej polegającej na wprowadzeniu danych z dowodu OT do systemu księgowego,
    lecz z datą wcześniejszą, tj. z datą faktycznego oddania składnika majątkowego do
    używania w działalności gospodarczej Spółki, pozwala na dokonywanie odpisów
    amortyzacyjnych począwszy od miesiąca następującego po miesiącu faktycznego oddania
    składnika majątkowego do używania. Nie dochodzi w tym przypadku w ocenie Spółki do
    ujawnienia składnika majątkowego w rozumieniu art. 16h ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT, gdyż
    nie następuje wprowadzenie składnika majątkowego do ewidencji w miesiącu
    późniejszym niż miesiąc przekazania go do używania. Taki składnik majątkowy jest objęty
    ewidencją począwszy od miesiąca przekazania go do używania, co w pełni odpowiada
    scenariuszom zdarzeń przyszłych, opisanych na wstępie niniejszego wniosku.
    Z uwagi jednak na (...) inwestycji Spółki i poprzez procedury administracyjne proces
    potwierdzenia wartości początkowej jest rozciągnięty w czasie, czego efektem jest
    niekiedy techniczne wydanie dowodu OT w miesiącach następujących po miesiącu
    faktycznego oddania składnika majątkowego do używania. Zdaniem Spółki, wydanie
    dowodu OT ma charakter techniczny, stąd nie sposób uznać za chwilę wprowadzenia do
    ewidencji (decydującą o dacie rozpoczęcia dokonywania odpisów amortyzacyjnych)
    momentu wydania dowodu OT i technicznego wprowadzenia danych do systemu
    komputerowego. Dzięki wprowadzeniu składnika majątkowego do ewidencji z datą
    faktycznego przekazania składnika majątkowego do używania jest on objęty ewidencją od
    miesiąca, w którym Spółka rzeczywiście rozpoczęła jego wykorzystywanie. Nie można
    zatem, w ocenie Spółki uznać faktu wprowadzenia danych do systemu dopiero z datą
    wydania dowodu OT za ujawnienie składnika majątkowego po oddaniu go do używania w
    rozumieniu art. 16h ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT, tym bardziej, że składnik taki nie jest w
    żaden sposób „odnaleziony”, ani też nie nastąpiło jakiekolwiek zdarzenie faktyczne lub
    prawne, na podstawie którego Spółka podjęłaby decyzję o wprowadzeniu składnika
    majątkowego do ewidencji w miesiącu innym, niż miesiąc oddania go do używania.
    Jedynym powodem jest przedłużenie się procesów analitycznych i technicznych obiegu
    dokumentacji zanim dojdzie do zapisania danych danego składnika majątkowego do
    systemu księgowego.
    W efekcie powyższych rozważań, Spółka stoi na stanowisku, że jej postępowanie jest
    (będzie) prawidłowe i poprawnym jest dokonywanie pierwszych odpisów amortyzacyjnych
    od śt (i zaliczanie ich do kosztów podatkowych) począwszy od miesiąca kolejnego po dacie
    wskazanego faktycznego przyjęcia śt do używania pomimo wystawionego dokumentu OT
    z kilkumiesięcznym opóźnieniem.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Powyższa definicja kosztu uzyskania przychodu ma charakter ogólny. Z tej przyczyny przy
    kwalifikacji danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów konieczne jest

    każdorazowe zbadanie, czy koszt ten pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z
    osiąganymi przychodami (lub możliwością ich osiągania) albo służy zachowaniu lub
    zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów
    amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ww. ustawy.
    Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Oznacza to, że wymienione w pkt 1-3 powyższej regulacji środki trwałe będą podlegały
    amortyzacji po spełnieniu następujących warunków:
    - zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,
    - stanowią własność lub współwłasność podatnika,
    - są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania - ustawodawca nie
      określił bliżej tych warunków, jednakże należy stwierdzić, że warunki te spełnia
      składnik majątku, który jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne
      pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, ponadto sprawny
      technicznie i zalegalizowany prawnie w formie stosownych uprawnień, decyzji i
      pozwoleń na użytkowanie,
    - przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,
    - są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
      działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu,
      dzierżawy lub umowy leasingu,
    - nie są wymienione w katalogu środków trwałych wymienionych w art. 16c ustawy o CIT.
    W myśl art. 16d ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o
      których mowa w art. 16a i 16b, których wartość początkowa określona zgodnie z art.
      16g nie przekracza 10 000 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas
      koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.
    Z kolei zgodnie z art. 16d ust. 2 ustawy o CIT:

      Składniki majątku, o których mowa w art. 16a-16c, wprowadza się do ewidencji
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1,
      najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia
      uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o
      których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 4.
    Jak stanowi art. 16f ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.
    W myśl art. 16f ust. 3 ustawy o CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą
      dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w
      miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy o CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się:
      1) od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i
        prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca
        następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do
        ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w którym następuje
        zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w
        którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma
        odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 16 ust.
        1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów;
      4) od ujawnionych środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych
        nieobjętych dotychczas ewidencją, począwszy od miesiąca następującego po
        miesiącu, w którym te środki lub wartości zostały wprowadzone do ewidencji
        środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
    Stosownie do art. 16h ust. 2 ustawy o CIT:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l i 16ł, dokonują wyboru jednej z metod
      amortyzacji określonych w art. 16i-16k dla poszczególnych środków trwałych przed
      rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego
      zamortyzowania danego środka trwałego.
    Zgodnie z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT:
      Podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych w równych ratach co miesiąc
      albo w równych ratach co kwartał, albo jednorazowo na koniec roku podatkowego, z
      uwzględnieniem art. 16i. Suma odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych dokonanych w pierwszym roku podatkowym, w
      którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, nie może przekroczyć wartości
      tych odpisów przypadających za okres od wprowadzenia ich do ewidencji do końca
      tego roku podatkowego.
    Podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych stanowi wartość początkowa środka
    trwałego.
    Sposób jej ustalania, zróżnicowany m.in. ze względu na sposób nabycia składnika majątku
    trwałego, określa art. 16g ustawy o CIT.

    W myśl art. 16g ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o CIT:
      Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się:
      1) w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia;
      2) w razie wytworzenia we własnym zakresie koszt wytworzenia;
    Stosownie do art. 16g ust. 3 ustawy o CIT:
      Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z
      zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej
      i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i
      wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów
      oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek,
      prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków,
      gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi
      podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego
      podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o
      podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i
      podatek akcyzowy od importu składników majątku.
    Zgodnie z art. 16g ust. 4 ustawy o CIT:
      Za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia
      środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych,
      kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć
      do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się:
      kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów
      operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek
      (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia
      przekazania środka trwałego do używania.
    Z opisu sprawy wynika, że planują Państwo nabyć lub zaprojektować i wznieść od podstaw
    obiekt handlowy, co będzie wiązało się u Państwa ze zidentyfikowaniem znaczącej ilości
    środków trwałych i stosownym określeniem stawek amortyzacyjnych. Wskazali Państwo,
    że może wystąpić różnica czasowa (nawet kilkumiesięczna) w zakresie dat faktycznego
    przyjęcia do używania poszczególnych środków trwałych (czyli momentu uzyskania
    prawomocnego pozwolenia na użytkowanie, przekazanie lokali handlowych
    poszczególnym najemcom) a ujęciem ich w ewidencji środków trwałych i dokonywaniem
    pierwszych odpisów amortyzacyjnych.
    Państwa wątpliwości sprowadzają się do oceny czy prawidłowym będzie wprowadzenie
    środków trwałych do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych z
    mocą wsteczną i naliczenie zaległych odpisów amortyzacyjnych.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności należy wskazać, że stosownie
    do art. 9 ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z
      odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu
      (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy,
      a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów
      amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.
    Powyższa regulacja nakłada na podatnika obowiązek uwzględnienia w ewidencji środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia
    wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m ustawy .

    Z kolei z przywołanego wcześniej art. 16d ust. 2 ustawy o CIT wynika, że składniki majątku
    wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Ponadto, art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy
    o CIT wskazuje, że dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od poszczególnych środków
    trwałych rozpoczyna się od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu
    wprowadzenia tych środków do ewidencji.
    Tym samym nie można zgodzić się z Państwa opinią, że nie ma jasnych wytycznych co do
    tego, kiedy informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych mają
    być w ewidencji ujęte.
    Ustawodawca w art. 16d ust. 2 ustawy jednoznacznie wskazał kiedy winno nastąpić
    wprowadzenie składnika majątku do ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych a w konsekwencji od kiedy należy dokonywać odpisów
    amortyzacyjnych.
    W świetle powyższego, skoro w rozpatrywanej sprawie jak Państwo wskazali składniki
    majątku będą spełniały warunki do uznania ich za środki trwałe w rozumieniu ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych, to w miesiącu przekazania ich do używania
    powinny zostać wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych. Nie oznacza to jednak, że stosownego ujęcia w ewidencji
    można dokonać z datą wsteczną. W ocenie organu na brak możliwości wstecznego ujęcia
    środków trwałych w ewidencji wskazuje zdanie drugie art. 16d ust. 2 ustawy o CIT, w
    którym to ustawodawca przewidział możliwość późniejszego (niż miesiąc przekazania do
    używania) wprowadzenia środka trwałego do ewidencji środków trwałych i wartości
    niematerialnych i prawnych, traktując to zdarzenie jako ujawnienie środka trwałego.
    Gdyby ustawodawca przewidywał możliwość ujęcia środka trwałego w ewidencji z mocą
    wsteczną, zdanie drugie art. 16d ust. 2 byłoby zbędne.
    W świetle powyższego, nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem zgodnie, z którym
    możliwa jest aktywacja środka trwałego w ewidencji z datą wsteczną i naliczenie zaległych
    odpisów amortyzacyjnych.
    Zatem Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.