Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.405.2025.2.DP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-03
Teza: Skutki podatkowe odpłatnego zbycia nieruchomości.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt hipoteczny
nieruchomości
zbycie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 19-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 maja 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go
    Pani pismem z 17 czerwca 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest
    następująca:

    Opis stanu faktycznego
    8 grudnia 2021 r. Wnioskodawczyni sprzedała lokal mieszkalny, który nabyła do majątku
    osobistego od rodziców w drodze darowizny sporządzonej w formie aktu notarialnego z
    21 grudnia 2019 r. (...).
    Lokal mieszkalny będący przedmiotem darowizny był obciążony na rzecz banku hipoteką.
    Darowany przez rodziców lokal mieszkalny służył własnym celom mieszkaniowym
    Wnioskodawczyni. W darowanym lokalu mieszkalnym Wnioskodawczyni mieszkała od
    dnia jego zakupu przez rodziców (marzec 2015 r.) do dnia sprzedaży (8 grudnia 2021 r.).
    Rodzice Wnioskodawczyni kupili ten lokal w 2015 r., na który wzięli kredyt hipoteczny.
    Następnie 21 grudnia 2019 r. rodzice Wnioskodawczyni przekazali jej w formie darowizny
    ww. lokal mieszkalny.
    Z umowy darowizny (Akt notarialny z 21 grudnia 2019 r.) wynika, że wszelkie korzyści i
    ciężary związane z nabytymi tym aktem prawami przechodzą na Obdarowaną z dniem
    jego podpisania.
    Formalnie umowa przepisania kredytu przez Bank dokonana została 4 maja 2020 roku. Z
    tym dniem wraz z mężem, z którym Wnioskodawczyni ma wspólność małżeńską, zostali
    wpisani jako kredytobiorcy, a rodzice zostali z niego zwolnieni.
    Z aktu notarialnego (nr (...) z 8 grudnia 2021 r.) wynika, że Wnioskodawczyni sprzedała ten
    lokal mieszkalny za kwotę 345.000 zł, w tym za część kwoty w wysokości 173.027,57 zł
    spłaciła hipotekę umowną, która ciążyła na sprzedanym mieszkaniu. Zatem kwota
    realnego przysporzenia otrzymanego przez Wnioskodawczynię to kwota 171.972,43 zł.
    W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawczyni wskazała, że była wraz z mężem
    odpowiedzialna za kredyt mieszkaniowy przejęty od rodziców Wnioskodawczyni.

## Pytanie

Czy kwota spłaty zadłużenia hipotecznego wobec banku stanowi koszt odpłatnego zbycia
    uwzględniany przy ustaleniu wysokości przychodu ze sprzedaży lokalu mieszkalnego?
    Wnioskodawczyni w uzupełnieniu wniosku wskazała, że przedmiotem wniosku jest przepis
    art. 19 ust. 1 cytowanej ustawy.
    Pani stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawczyni, spłata kredytu hipotecznego, który został przeniesiony na
    Wnioskodawczynię przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia, o którym
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy p.d.o.f, stanowi koszt odpłatnego zbycia
    nieruchomości.
    W świetle art. 19 ust. 1 ustawy p.d.o.f., przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości
    lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich
    wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego
    zbycia.
    Zgodnie natomiast z art. 22 ust. 6d tej ustawy, za koszty uzyskania przychodu z tytułu
    odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze
    spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób, uważa się udokumentowane nakłady,
    które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania
    oraz kwotę zapłaconego podatku od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość
    zbywanej rzeczy lub prawa przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn
    odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania
    podatkiem od spadków i darowizn.
    Powyższe stanowisko potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych. Naczelny Sąd
    Administracyjny w wyroku z 2 lutego 2024 r., II FSK 607/21 – wskazał, że spłata kredytu

    hipotecznego obciążającego nieruchomość stanowi koszt odpłatnego jej zbycia. W
    sentencji wyroku NSA wskazał „Spłatę obciążającej nieruchomość hipoteki można uznać
    za warunek jej zbycia ze względu na ochronę interesów nowego nabywcy nieruchomości i
    jego niechęć do stania się dłużnikiem wierzyciela hipotecznego po uiszczeniu ceny
    rynkowej za nieruchomość”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy źródłem przychodu jest odpłatne zbycie, z
    zastrzeżeniem ust. 2:
        a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
        b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
        c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
        (...),
        – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
        zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca
        roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych
        rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło
        nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób
        dokonującej zamiany.
    Przepis ten formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości lub praw
    określonych w lit. a-c przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek zapłaty podatku
    dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w
    nieruchomości lub prawa majątkowego nastąpi po upływie pięciu lat licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, nie stanowi ono źródła
    przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze zbycia nieruchomości, jej części, udziału w
    nieruchomości lub prawa majątkowego w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    Ponadto przepis ten dotyczy odpłatnego zbycia, które nie następuje w wykonaniu
    działalności gospodarczej.
    Wobec tego w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww.
    ustawy, co do zasady decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych ma moment i sposób ich nabycia.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje pojęcia „nabycie”, a
    także nie wskazuje czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne. Nie określa również,
    na podstawie jakiej czynności prawnej może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części
    oraz udziału w nieruchomości lub praw majątkowych.

    Zatem, pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub
    praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do
    nieruchomości lub tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie
    której doszło do przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw.
    W myśl art. 888 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2024 r., poz.
    1061 ze zm.):
      Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na
      rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
    Istotą darowizny jest bezpłatne świadczenie, które darczyńca wykonuje ze swojego
    majątku na rzecz innej osoby. Świadczeniem w darowiźnie nie muszą być tylko pieniądze,
    mogą to być także inne rzeczy ruchome bądź nieruchomości, jak również zbywalne prawa
    majątkowe.
    Z opisu stanu faktycznego wynika, że sprzedany 8 grudnia 2021 r. lokal mieszkalny nabyła
    Pani od rodziców na podstawie umowy darowizny z 21 grudnia 2019 r.
    Wobec tego sprzedaż lokalu mieszkalnego, stanowi dla Pani źródło przychodu, o którym
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a dochód
    uzyskany z tej sprzedaży podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Zgodnie z art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1
      pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Zgodnie z art. 30e ust. 2 tej ustawy:
      Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę
      pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym
      zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o
      sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych
      od zbywanych nieruchomości lub praw.
    Stosownie do art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie
      określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena,
      bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub
      praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Przepis
      art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
    Przepis art. 19 ust. 3 ww. ustawy stanowi, że:
      Wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy lub praw majątkowych określa się na
      podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego
      rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz
      czasu i miejsca odpłatnego zbycia.
    Stosownie zaś do art. 19 ust. 4 cyt. ustawy :
      Jeżeli wartość wyrażona w cenie określonej w umowie odpłatnego zbycia znacznie
      odbiega od wartości rynkowej nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej wezwie strony umowy do
      zmiany tej wartości lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie ceny znacznie
      odbiegającej od wartości rynkowej. W razie nieudzielenia odpowiedzi, niedokonania
      zmiany wartości lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają podanie ceny znacznie
      odbiegającej od wartości rynkowej, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej

      określi wartość z uwzględnieniem opinii biegłego lub biegłych. Jeżeli wartość ustalona
      w ten sposób odbiega co najmniej o 33% od wartości wyrażonej w cenie, koszty opinii
      biegłego lub biegłych ponosi zbywający.
    Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia (sprzedaży) (nie mylić z kosztem uzyskania
    przychodów) nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w ustawie. Należy zatem
    stosować językowe (potoczne) rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za koszty
    sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie wydatki poniesione
    przez sprzedającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść do skutku (wszystkie
    niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością). Pomiędzy tymi wydatkami a
    odpłatnym zbyciem musi istnieć bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy.
    Ustalenie kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia odbywa się natomiast
    zgodnie z art. 22 ust. 6c lub 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w
    zależności od tego, czy zbywaną nieruchomość lub prawo nabyto odpłatnie, czy
    nieodpłatnie.
    Zgodnie z art. 22 ust. 6d ww. ustawy:
      Za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10
      ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny
      sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw
      majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od
      spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa
      przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej
      wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od
      spadków i darowizn. Do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze
      spadku zalicza się również udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia
      poniesione przez spadkodawcę oraz przypadające na podatnika ciężary spadkowe, w
      takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub zbywanego prawa odpowiada
      łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych nabytych przez podatnika. Przez ciężary
      spadkowe, o których mowa w zdaniu drugim, rozumie się spłacone przez podatnika
      długi spadkowe, zaspokojone roszczenia o zachowek oraz wykonane zapisy zwykłe i
      polecenia, również w przypadku, gdy podatnik spłacił długi spadkowe, zaspokoił
      roszczenia o zachowek lub wykonał zapisy zwykłe i polecenia po dokonaniu
      odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c.
    Zgodnie z art. 22 ust. 6e ww. ustawy:
      Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d ustala się na podstawie faktur VAT
      w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów
      stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.
    Zawarty w art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych katalog
    wydatków, które w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw wymienionych
    w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy, nabytych w drodze darowizny, mogą zostać uznane za koszty
    uzyskania przychodu ma zatem charakter katalogu zamkniętego, w związku z tym, tylko
    wydatki wyraźnie w nim wskazane mogą pomniejszyć uzyskany przychód.
    Wobec tego, podstawą obliczenia podatku dochodowego z odpłatnego zbycia lokalu
    mieszkalnego, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia
    tego lokalu, określonym zgodnie z art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych stanowiącym wartość wyrażoną w cenie określonej w umowie (jeżeli jednak
    cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub
    praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej),
    pomniejszoną o koszty odpłatnego zbycia rozumiane jako wszystkie wydatki poniesione
    przez sprzedającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść do skutku, a
    kosztami uzyskania przychodu ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6d ww. ustawy, tj.
    udokumentowanymi nakładami, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych,

    poczynionymi w czasie ich posiadania oraz kwotą zapłaconego podatku od spadków i
    darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa przyjęta do
    opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i
    praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn.
    Z treści art. 30e ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:
      Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu
      podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
        1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i
        praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny
        podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1
        pkt 131, lub
        2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Zgodnie z art. 30e ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art.
      10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.
    W myśl art. 45 ust. 1 ww. ustawy:
      Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego
      wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w
      terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku
      podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w
      dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.
    Natomiast zgodnie z art. 45 ust. 1a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      W terminie określonym w ust. 1 podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym
      odrębne zeznania, według ustalonych wzorów, o wysokości osiągniętego w roku
      podatkowym dochodu (poniesionej straty) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30e.
    Wątpliwość Pani budzi kwestia czy spłata zadłużenia hipotecznego stanowi koszt
    odpłatnego zbycia uwzględniany przy ustaleniu wysokości przychodu ze sprzedaży lokalu
    mieszkalnego, w rozumieniu art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Przychodem z odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego, który nabyła Pani w darowiźnie,
    jest – zgodnie z art. 19 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych – wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty
    odpłatnego zbycia, z zastrzeżeniem art. 19 ust. 1 zdanie drugie ww. ustawy.
    Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia (sprzedaży) nie zostało przez ustawodawcę
    zdefiniowane w ustawie. Należy zatem stosować językowe (potoczne) rozumienie tego
    wyrażenia, zgodnie z którym, za koszty sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych
    uważa się wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne, aby
    transakcja mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z
    tą czynnością). Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym odpłatnym zbyciem musi istnieć
    bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy.
    Można do takich kosztów zaliczyć:
        koszty wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego,
        prowizje pośredników w sprzedaży nieruchomości,
        koszty ogłoszeń w prasie związanych z zamiarem sprzedaży nieruchomości,
        wydatki związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej,

        koszty i opłaty sądowe.
    Ustawodawca wprawdzie nie określił, jakie koszty należy uważać za koszty odpłatnego
    zbycia, niemniej w doktrynie wskazuje się, że mogą to być wyłącznie koszty, które muszą
    być ponoszone w związku ze zbyciem. Będą to więc – jak już uprzednio wskazałem – np.
    koszty związane z wyceną nieruchomości, koszty notarialne, koszty pośredników, ale także
    koszty związane z ponoszeniem ciężarów publicznoprawnych (por. J. Marciniak (red.),
    Podatek dochodowy od osób fizycznych, Warszawa 2011 r., s. 199, A. Bartosiewicz, R.
    Kubacki, Komentarz do art. 10, art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    LEX 2010).
    Z opisu stanu faktycznego wynika, że otrzymała Pani w darowiźnie lokal mieszkalny
    obciążony kredytem hipotecznym zaciągniętym przez darczyńców nieruchomości. 4 maja
    2020 r. umowa kredytowa została przepisana na Panią i Pani męża. Od tego dnia Pani i
    Pani mąż, z którym ma Pani wspólność majątkową, zostaliście wpisani jako kredytobiorcy,
    a Pani rodzice zostali z tego kredytu zwolnieni.
    W świetle opisanego zdarzenia oraz przytoczonych przepisów prawa stwierdzam, że
    kwota ceny sprzedaży lokalu mieszkalnego nabytego w darowiźnie może być
    pomniejszona o:
        koszty odpłatnego zbycia, o których mowa w art. 19 ust. 1 ustawy oraz
        koszty uzyskania przychodu, o których mowa w art. 22 ust. 6d ustawy.
    Kwestia spłaty zadłużenia z tytułu zaciągniętego przez darczyńców, a następnie
    przepisanego na Panią i Pani męża kredytu na darowany Pani lokal mieszkalny pozostaje
    bez wpływu na określenie przychodu ze sprzedaży nieruchomości, o której mowa w art.
    19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wynika to stąd, że kwota
    kredytu nie stanowi dla Pani kosztu odpłatnego zbycia. Kwota ta nie miała związku ze
    sprzedażą i nie była wydatkiem niezbędnym do sprzedaży tego lokalu mieszkalnego,
    ponieważ gdyby Pani lokalu tego nie sprzedała to też miałaby Pani obowiązek spłaty
    przepisanego na Panią i Pani męża kredytu hipotecznego zaciągniętego na ten lokal
    mieszkalny.
    Powyższe potwierdził także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 czerwca 2019 r.,
    sygn. akt II FSK 1992/17, w którym stwierdził, że:
      Aby przyjąć, że określony przez skarżącą wydatek w kwocie przeznaczonej na spłatę
      kredytu można zaliczyć do kosztów odpłatnego zbycia, należałoby uznać spłatę
      obciążającej nieruchomość hipoteki za warunek jej zbycia. Tymczasem w świetle
      obowiązujących przepisów prawa, w tym art. 244 § 1 k.c. i art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 6
      lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2018 r.
      poz. 1916 ze zm.), twierdzenie takie nie znajduje uzasadnienia. Zbycie nieruchomości
      przez dłużnika nie narusza praw wierzyciela hipotecznego, który może dochodzić
      zaspokojenia swoich roszczeń od tego, kto stanie się właścicielem. W związku z tym,
      sprzedaż nieruchomości obciążonej hipoteką nie wymaga obowiązkowej spłaty
      długów w postaci wierzytelności zabezpieczonych hipoteką (por. wyrok NSA z dnia 14
      stycznia 2015 r. sygn. akt II FSK 3273/14, LEX nr 1640467).
    Mając na uwadze cytowane uprzednio przepisy prawa oraz przedstawiony opis stanu
    faktycznego stwierdzam, że sprzedaż przez Panią lokalu mieszkalnego 8 grudnia 2021 r.,
    otrzymanego przez Panią w darowiźnie w 2019 r., stanowi dla Pani źródło przychodu w
    rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, bowiem
    sprzedaż ta nastąpiła przed upływem 5-letniego okresu, o którym mowa w tym przepisie.

    Uzyskany z tego tytułu dochód podlega opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym na
    zasadach określonych w art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Podstawą obliczenia podatku dochodowego będzie dochód, stanowiący różnicę pomiędzy
    przychodem z odpłatnego zbycia udziału w tym lokalu mieszkalnym, określonym zgodnie z
    art. 19 ww. ustawy, a kosztami uzyskania przychodu ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6d
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Do kosztów tych można zaliczyć tylko
    takie wydatki, które są niezbędne, aby transakcja sprzedaży mogła dojść do skutku, czyli
    np. koszty związane z wyceną nieruchomości, koszty notarialne czy koszty pośredników.
    Podsumowując, do kosztów odpłatnego zbycia, które pomniejszą przychód ze sprzedaży
    nieruchomości, o których mowa w art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, nie można zaliczyć kwoty spłaty zadłużenia wobec banku zabezpieczonego
    hipoteką na tej nieruchomości.
    Wobec tego stanowisko Pani jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnośnie powołanego we wniosku wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego
    2024 r., sygn. akt II FSK 607/21 informuję, że orzecznictwo w tym zakresie nie jest
    jednolite. Natomiast niniejsze rozstrzygnięcia znajduje odzwierciedlenie w wyroku tego
    sądu z 7 czerwca 2019 r., sygn. akt II FSK 1992/17.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z

    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.