Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.644.2024.4.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-10
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży udziałów w prawie własności
nieruchomości stanowiącej działki o nr 2 i 1.
Słowa kluczowe: działki
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
podatnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 października 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 26 września 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych sprzedaży udziałów w prawie
    własności nieruchomości stanowiącej działki o nr 2 i 1.
    Uzupełnił go Pan pismem z 10 grudnia 2024 r. (wpływ 16 grudnia 2024 r.) – w odpowiedzi
    na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca wraz z ojcem A.B. są współwłaścicielami dwóch działek niezabudowanych
    o numerach 2 obręb A oraz sąsiedniej działki o numerze 1 obręb A.
    Działka numer 2 pow. 0,4288 ha.
    Działka numer 1 o pow. 0,4067 ha.
    Działka numer 2 została nabyta w 2008 r.
    Działka numer 1 została nabyta w 2008 r.
    Działki te zostały nabyte od dwóch różnych sprzedających.
    Aktualnie obie działki objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego
    gminy B z przeznaczeniem - teren zabudowy usługowej z dopuszczeniem funkcji
    mieszkaniowej jednorodzinnej „2U/MN”.
    Według Wypisów z Rejestru Gruntów, prowadzonego przez Starostę C obie działki to
    grunty orne.
    Od 1997 r. Wnioskodawca wraz z ojcem prowadzą jako wspólnicy działalność gospodarczą
    w formie spółki cywilnej, która została przekształcona w spółkę jawną. Umowa spółki
    cywilnej została podpisana 1 października 1997 r.
    Spółka cywilna działająca pod firmą D s.c. była samodzielnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług, NIP: (...), która została przekształcona w spółkę jawną na zasadach norm
    Kodeksu spółek handlowych w drodze uchwały spółki cywilnej z 21 marca 2019 r.
    Skutkiem dokonanego przekształcenia spółki cywilnej w spółkę jawną na podstawie norm
    Kodeksu spółek handlowych jest sukcesja generalna w zakresie prawa podatkowego, w
    tym zachowanie numeru NIP. Spółka jawna jako spółka kodeksu spółek handlowych
    została wpisana do KRS pod numerem (...). Spółka jawna działa jako samodzielny podatnik
    podatku od towarów i usług NIP: (...).
    Poza działalnością gospodarczą w formie spółki cywilnej Wnioskodawca prowadził
    samodzielnie działalność gospodarczą pod firmą E w zakresie przeprowadzania badań
    okresowych pojazdów PKD 71.20.B pozostałe badania i analizy techniczne, działalność
    Wnioskodawca prowadzi od 1997 r. pod NIP: (...).
    Drugi współwłaściciel prowadzi również samodzielnie działalność gospodarczą pod numer
    identyfikacji podatkowej (...) w zakresie PKD 45.20.Z Konserwacja i naprawa pojazdów
    samochodowych, z wyłączeniem motocykli.
    W 2007 r. została zawarta przedwstępna umowa sprzedaży działki rolnej o pow. 0,4067 ha
    powstałej z podziału działki nr ewid. 3 położonej w miejscowości A do majątku osobistego
    obu współwłaścicieli. Umowa ostateczna nabycia została zawarta w 2009 r. po dokonaniu
    właściwego podziału i wyodrębnieniu przedmiotowej działki oraz uzyskaniu zgód
    administracyjnych przez kupujących.

    Po zawarciu przedwstępnej umowy sprzedaży przedmiotowej działki została podpisana -
    warunkowa umowa dzierżawy części przedmiotowej działki o pow. 0,13 ha.
    Umowa dzierżawy weszła w życie we wrześniu 2009 r. po spełnieniu wszystkich warunków
    wejścia w życie umowy dzierżawy określonych w § 2 pkt 3 warunkowej umowy dzierżawy
    zawartej 27 listopada 2007 r.
    Podkreślić należy, że przedmiotem dzierżawy była część działki, mniej niż 1/3 powierzchni
    działki.
    Działka numer ewidencyjny 2 nie była wykorzystywana w żadnym zakresie od dnia nabycia
    do dnia dzisiejszego.
    Z tytułu dzierżawy Wnioskodawca i drugi współwłaściciel wystawiali dzierżawcy dwie
    odrębne faktury, które rozliczali w składanych deklaracjach VAT oraz JPK.
    W dacie podpisania warunkowej umowy dzierżawy, tj. 2007 r. kwota zwolnienia
    podmiotowego określona w art. 113 § 1 ustawy o podatku od towarów i usług wynosiła
    10000 EUR.
    Obaj podatnicy z tytułu otrzymywanego czynszu za dzierżawę części działki 1, stanowiącej
    ich majątek prywatny, rozliczali się z dzierżawcą zgodnie z § 8 warunkowej umowy
    dzierżawy wystawiając dwie odrębne faktury VAT przez każdego ze współwłaścicieli.
    Przychód z tytułu dzierżawy był rozliczany jak dzierżawa majątku prywatnego oraz
    opodatkowany ryczałtem z tytułu dzierżawy majątku prywatnego.
    Żadna z działek nie była elementem przedsiębiorstw prowadzonych przez
    współwłaścicieli, nie była wpisana do ewidencji środków trwałych spółki cywilnej D s.c. ani
    do ewidencji środków trwałych w działalności jednoosobowej prowadzonej przez
    poszczególnych współwłaścicieli i nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej
    prowadzonej przez współwłaścicieli.
    Aktualnie Wnioskodawca wraz z ojcem rozważają sprzedaż obu działek.
    Współwłaściciele nie wiedzą, nie znają szczegółów przyszłej transakcji, czy dokonają
    sprzedaży każdej działki odrębnie, czy dokonają sprzedaży obu działek w ramach jednej
    transakcji.
    Obie działki są terenami budowlanymi zgodnie z art. 2 pkt 33 ustawy o podatku od
    towarów i usług.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    Nabycie obu działek, tj. działki nr 2 i działki nr 1, nastąpiło na podstawie aktu notarialnego
    bez wystawiania faktur VAT, nabycie nastąpiło od osoby prywatnej, z tytułu zawartej
    umowy zbycia nieruchomości został uiszczony podatek od czynności cywilno-prawnych.
    Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest ustawowym
    zadaniem Rady Gminy, plan został uchwalony przed nabyciem działek (data publikacji
    planu 19 grudnia 2006 r.), żaden ze współwłaścicieli nie składał żadnych wniosków w
    zakresie uchwalenia i zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
    Działka nr 2 od daty nabycia nie była w żaden sposób wykorzystywana, leżała
    niezagospodarowana i nieużytkowana.
    Działka nr 1 była w części dzierżawiona (tj. około 32%) pozostała część 68% powierzchni
    działki 1 leżała nieużytkowana.
    Działka nr 2 i działka nr 1 zostały zakupione w celach osobistych jako zabezpieczenie i
    ochrona posiadanych środków przed inflacją i innymi zdarzeniami losowymi.
    Przedmiotem dzierżawy była część działki 1 dzierżawa obejmowała 32% powierzchni
    działki 1, pozostałe 68% powierzchni działki leżało nieużytkowane.
    Działka 2 nie była dzierżawiona, od daty nabycia leżała nieużytkowana.

    Z tytułu dzierżawy części działki 1 wystawiana była faktura VAT.
    Planowana jest sprzedaż obu działek, aktualnie Wnioskodawca nie wie czy nabywca zakupi
    obie działki jednocześnie, czy dokona sprzedaży odrębnie każdej działki różnym
    nabywcom.
    Wnioskodawca nie zamierza udzielać pełnomocnictwa lub jakiegokolwiek umocowania do
    działania w jego imieniu w związku ze sprzedażą udziałów w działkach.
    Do działki 1 części dzierżawionej został wykonany zjazd z drogi publicznej oraz przyłącze
    energetyczne na rachunek dzierżawcy.
    Nabywców Wnioskodawca zamierza poszukiwać poprzez ustawienie tablicy informacyjnej
    na działce z napisem „sprzedam” i podaniem numeru telefonu.
    Wnioskodawca w okresie ostatnich pięciu lat nie dokonywał sprzedaży nieruchomości.
    Wnioskodawca jest właścicielem następujących nieruchomości:
    Nr  Nieruchomość  Rok nabycia  Rodzaj zabudowy
    1  F, gm. G dz. ew. 3  1999  rekreacyjna
    2  H, gm. I dz. ew. 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11  2003  gospodarczo /rekreacyjna
    3  J, ul. (...) dz. ew. 12, 13, 14, 15  2004  użytkowa/ nieruchomość wynajmowana
    4  K, gm. L dz. ew. 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23  2006  działka
    5  A, gm. B dz. ew. 2 i 1  2008  działka
    6  M, gm. N dz. ew. 24  2008  działka
    7  H, gm. I dz. Ew. 25, 26, 27, 28  2015  działka
    8  O, gm. I dz. ew. 29 i 30  2016  działka
    9  P, gm. R dz. ew. 31  2017  działka
    10  S, ul. (....) dz. ew. 32  2018  mieszkalna/ wynajmowany dom
    11  S, ul. (...) dz. ew. 33  2019  miejsce zamieszkania
    Wnioskodawca rozważa wyłącznie sprzedaż działek z poz. 5 A, gm. B dz. ew. 2 i 1.

## Pytanie

W związku z planowaną sprzedażą działek Wnioskodawca wnosi na podstawie art. 14b
    ordynacji podatkowej o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie skutków
    podatkowych w podatku od towarów i usług dotyczących powstania obowiązku
    podatkowego i zobowiązania podatkowego z tytułu zbycia przedmiotowych działek
    stanowiących Jego majątek prywatny.
    Pana stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca uważa, że sprzedaż udziałów we współwłasności przedmiotowych działek
    nie będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług albowiem będzie zbyciem
    majątku prywatnego, dokonywanym okazjonalne przez osoby fizyczne niebędące z tytułu
    dokonywanej dostawy podatnikami podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust.
    1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, nie działają jako handlowcy w zakresie
    obrotu nieruchomościami.
    Orzecznictwo WSA i NSA podkreśla, że zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u., podatnikami są
    osoby prawne, jednostki organizacyjne i niemające osobowości prawnej oraz osoby
    fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez
    względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje z kolei
    wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.

    Przepisy powyższe powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non
    uznania, iż dany podmiot działa w charakterze podatnika VAT, jest ustalenie, że działa on
    jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako
    osoba wykonująca wolny zawód. Wyrok NSA z 24 czerwca 2016 r., II FSK 1493/14, LEX nr
    2057680.
    Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 15 września 2011 r. C-180/10 po rozpatrzeniu pytania
    prejudycjalnego NSA w Warszawie stwierdza: Dostawę gruntu przeznaczonego pod
    zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej na podstawie prawa
    krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości
    przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2006/138/WE z dnia 19 grudnia 2006 r., niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz
    od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy,
    pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności.
    Osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie (nabytym ze
    zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu
    zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony
    pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu
    art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112, zmienionej Dyrektywą 2006/138, kiedy
    dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym tej osoby.
    Natomiast jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112, zmienionej Dyrektywą 2006/138, należy uznać ją
    za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od wartości dodanej.
    Okoliczność, iż osoba ta jest „rolnikiem ryczałtowym” w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3
    Dyrektywy 2006/112, zmienionej Dyrektywą 2006/138, jest w tym zakresie bez znaczenia.
    Zgodnie z orzeczeniem warunkiem uznania za podatnika podatku od towarów i usług
    właściciela nieruchomości dokonującego jej sprzedaży jest podjęcie przez niego
    aktywnych działań z zakresie obrotu nieruchomościami. Działań angażujących środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługowców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112 należy uznać za podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika
    podatku od wartości dodanej.
    Współwłaściciele działek w okresie posiadania przedmiotowych nieruchomości nie
    podejmowali i nie podejmują żadnych czynności w zakresie obrotu nieruchomościami.
    Jak podkreślił ETS w uzasadnieniu wyroku C-537/23:
    Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału zasada pierwszeństwa prawa Unii
    ustanawia prymat prawa Unii nad prawem państw członkowskich. Zasada ta nakłada
    zatem na wszystkie organy państw członkowskich obowiązek zapewnienia pełnej
    skuteczności poszczególnych norm prawa Unii, a prawo państw członkowskich nie może
    mieć wpływu na skuteczność przyznaną tym poszczególnym normom w obrębie
    terytorium tych państw. Wynika z tego, że zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa Unii fakt
    powoływania się przez państwo członkowskie na przepisy prawa krajowego, choćby rangi
    konstytucyjnej, nie może naruszać jedności i skuteczności prawa Unii [zob. podobnie
    wyroki: z 5 czerwca 2023 r., Komisja/Polska (Niezawisłość i życie prywatne sędziów), C-204
    /21, EU:C:2023:442, pkt 77; a także z 24 lipca 2023 r., Lin, C-107/23 PPU, EU:C:2023:36, pkt
    128 i przytoczone tam orzecznictwo].

    NSA w wyroku z 18 października 2011 r. sygn. akt I FSK 1536/10 podkreśla:
    Brak w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54 poz.
    535 ze zm.) unormowań, które jasno i precyzyjnie wskazywałyby na fakt transpozycji do tej
    ustawy możliwości (opcji) określonej w art. 12 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady Wspólnot
    Europejskich z dnia 28 listopada 2006 r. nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2007 r. ze zm.; poprzednio
    art. 4 ust. 3 VI dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów
    prawa Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system
    podatku od wartości dodanej - ujednolicona podstawa wymiaru podatku, Dz. Urz. UE L
    145), co do uznania za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej
    z działalnością gospodarczą w zakresie pojedynczej dostawy terenu budowlanego, opubl.
    ONSA i WSA 2013/1/17.
    Wykonanie danej czynności (w przypadku sprzedaży działki budowlanej lub przeznaczonej
    pod zabudowę) jednorazowo, jednakże w okolicznościach wskazujących na zamiar
    wykonywania jej w sposób częstotliwy, nie przesądza automatycznie, że z tego tylko
    powodu dany podmiot staje się podatnikiem VAT. Konieczne jest bowiem ustalenie, że w
    odniesieniu do tej czynności występował on w charakterze podatnika, tj. jako osoba
    angażująca środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba
    wykonująca prawo własności w stosunku to tego gruntu.
    Nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie
    został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz spożytkowania w celach
    prywatnych. Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić kryterium
    rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza
    zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej, sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma
    takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani
    wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem
    odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Współwłaściciele nie podejmowali żadnych działań w zakresie obrotu Nieruchomości w
    całym okresie posiadania przedmiotowych działek i nie zamierzają prowadzić działalności
    handlowej w zakresie handlu nieruchomościami. Planowana sprzedaż ma charakter
    okazjonalny.
    W istniejącym stanie faktycznym i prawnym Wnioskodawca uważa, że sprzedaż udziałów
    we współwłasności przedmiotowych nieruchomości jako sprzedaż okazjonalna majątku
    prywatnego nie podlega podatkowi od towarów i usług albowiem współwłaściciele z tytułu
    dokonanej sprzedaży nie są podatnikami podatku od towarów i usług. Zamierzona
    sprzedaż jest okazjonalnym zbyciem majątku prywatnego i nie jest działalnością
    gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami z tytułu sprzedaży udziałów we
    współwłasności przedmiotowych działek.
    Wnioskodawca nie będzie podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15
    ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług a sprzedaż dokonywana przez podmiot
    niebędący podatnikiem nie jest objęta podatkiem od towarów usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części nieprawidłowe i w części
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem",
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Przy czym w myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      1) określone udziały w nieruchomości,
      2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne
      lub faktyczne prawo 3) własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Zatem, w świetle powołanych powyżej przepisów grunty oraz udziały w nich spełniają
    definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż stanowi dostawę
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    I tak, stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich

    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem,
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    W myśl art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu

    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży udziałów w działkach nr 2 i 1
    istotne jest, czy w celu dokonania sprzedaży ww. działek, podjął/podejmie Pan aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust.
    2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania Pana za podmiot prowadzący
    działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od
    towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się
    stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z
    profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a
    zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał
    podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych
    elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego. Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy
    zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i
    usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady.
    Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów
    angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości
    porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,

    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, w którym Trybunał stwierdził, że
    majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w
    ramach majątku osobistego.
    Z przedstawionych informacji wynika, że jest Pan współwłaścicielem niezabudowanych
    działek nr 2 i 1 w miejscowości A, gmina B. Udział w działkach nabył Pan w 2008 r. Nabycie
    obu działek, tj. działki nr 2 i działki nr 1 nastąpiło na podstawie aktu notarialnego bez
    wystawiania faktur VAT. Nabycie nastąpiło od osoby prywatnej, z tytułu zawartej umowy
    zbycia nieruchomości został uiszczony podatek od czynności cywilno-prawnych.
    Aktualnie obie działki objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego
    gminy B z przeznaczeniem - teren zabudowy usługowej z dopuszczeniem funkcji
    mieszkaniowej jednorodzinnej „2U/MN”. Plan został uchwalony przed nabyciem działek
    (data publikacji planu 19 grudnia 2006 r.), żaden ze współwłaścicieli nie składał żadnych
    wniosków w zakresie uchwalenia i zmiany miejscowego planu zagospodarowania
    przestrzennego.
    Od 1997 r. wraz z ojcem prowadzi Pan działalność gospodarczą, najpierw jako D s.c.,
    następnie jako spółka jawna. Prowadził Pan również samodzielnie działalność pod firmą E
    w zakresie przeprowadzania badań okresowych pojazdów. Żadna z działek nie była
    elementem przedsiębiorstw prowadzonych przez współwłaścicieli, nie była wpisana do
    ewidencji środków trwałych spółki cywilnej D s.c., ani do ewidencji środków trwałych w
    działalności jednoosobowej prowadzonej przez poszczególnych współwłaścicieli i nie były
    wykorzystywane w działalności gospodarczej prowadzonej przez współwłaścicieli.
    Działka nr 1 była w części dzierżawiona (tj. około 32%) pozostała część 68% powierzchni
    działki 1 leżała nieużytkowana. Do działki 1 części dzierżawionej został wykonany zjazd z
    drogi publicznej oraz przyłącze energetyczne na rachunek dzierżawcy.
    Umowa dzierżawy weszła w życie we wrześniu 2009 r. Z tytułu dzierżawy części działki 1
    wystawiana była faktura VAT. Z tytułu otrzymywanego czynszu za dzierżawę części działki
    1, stanowiącej majątek prywatny współwłaścicieli, rozliczali się oni z dzierżawcą
    wystawiając dwie odrębne faktury VAT. Przychód z tytułu dzierżawy był rozliczany jak
    dzierżawa majątku prywatnego oraz opodatkowany ryczałtem z tytułu dzierżawy majątku
    prywatnego.
    Działka nr 2 nie była dzierżawiona, od daty nabycia nie była w żaden sposób
    wykorzystywana, leżała niezagospodarowana i nieużytkowana.
    Działka nr 2 i działka nr 1 zostały zakupione w celach osobistych jako zabezpieczenie i
    ochrona posiadanych środków przed inflacją i innymi zdarzeniami losowymi.
    Aktualnie wraz z ojcem rozważa Pan sprzedaż obu działek. Planowana jest sprzedaż obu
    działek, aktualnie nie wie Pan czy nabywca zakupi obie działki jednocześnie, czy dokona
    Pan sprzedaży odrębnie każdej działki różnym nabywcom. Nie zamierza Pan udzielać
    pełnomocnictwa lub jakiegokolwiek umocowania do działania w Pana imieniu w związku
    ze sprzedażą udziałów w działkach. Zamierza Pan poszukiwać nabywców poprzez
    ustawienie tablicy informacyjnej na działce z napisem „sprzedam” i podaniem numeru
    telefonu. W okresie ostatnich pięciu lat nie dokonywał Pan sprzedaży nieruchomości.
    Pana wątpliwości dotyczą kwestii opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży udziałów w
    działkach o nr 2 i 1.
    Wskazał Pan, że działki nr 2 i 1 zostały zakupione w celach osobistych jako zabezpieczenie
    i ochrona posiadanych środków przed inflacją i innymi zdarzeniami losowymi. Żadna z
    działek nie była elementem przedsiębiorstw prowadzonych przez współwłaścicieli, nie była
    wpisana do ewidencji środków trwałych spółki cywilnej D s.c. ani do ewidencji środków
    trwałych w działalności jednoosobowej prowadzonej przez poszczególnych

    współwłaścicieli i nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej prowadzonej przez
    współwłaścicieli. Nie zamierza Pan udzielać pełnomocnictwa lub jakiegokolwiek
    umocowania do działania w Pana imieniu w związku ze sprzedażą udziałów w działkach.
    Zamierza Pan poszukiwać nabywców poprzez ustawienie tablicy informacyjnej na działce z
    napisem „sprzedam” i podaniem numeru telefonu. Z powyższych informacji wynika
    zatem, że nie podejmował Pan i nie zamierza Pan podejmować żadnych aktywnych działań
    marketingowych w zakresie obrotu nieruchomościami wykraczających poza zwykłe
    ogłoszenia (poprzez ustawienie tablicy informacyjnej na działce z napisem „sprzedam” i
    podaniem numeru telefonu). Działki nie posiadają aktualnie nabywców. Planowana jest
    sprzedaż obu działek, jednak aktualnie nie wie Pan czy nabywca zakupi obie działki
    jednocześnie, czy dokona Pan sprzedaży odrębnie każdej działki różnym nabywcom.
    Z opisu sprawy wynika też, że działka nr 1 (68% powierzchni) leżała nieużytkowana,
    natomiast działka nr 2 – od daty nabycia nie była w żaden sposób wykorzystywana, leżała
    niezagospodarowana i nieużytkowana, nie była dzierżawiona.
    Zatem w przypadku zbycia udziałów w działce nr 2 oraz w części działki nr 1 (która nie
    była dzierżawiona), brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując ich
    dostawy wystąpi Pan w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15
    ust. 2 ustawy. Nie wystąpi bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że
    sprzedaż udziałów w ww. działkach wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Nie
    podjął Pan takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które
    świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez
    handlowców.
    Sprzedaż udziałów w działce nr 2 oraz w części działki nr 1 (która nie była dzierżawiona)
    w warunkach opisanych we wniosku można więc uznać za czynność związaną ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności. Dokonując dostawy udziałów w ww.
    działkach będzie Pan korzystał z przysługującego prawa do rozporządzania własnym
    majątkiem, co oznacza, że nie wypełni Pan przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1
    ustawy, i nie wystąpi Pan w roli podatnika podatku od towarów i usług. Skutkiem
    powyższego, transakcja zbycia udziałów w ww. działkach nie będzie potraktowana jako
    działalność gospodarcza w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W rozpatrywanej sprawie należy zwrócić uwagę, że działka nr 1 – w części stanowiącej
    32% - była przedmiotem umowy dzierżawy, która weszła w życie we wrześniu 2009 r. Z
    tytułu dzierżawy części działki 1 wystawiana była faktura VAT.
    W tym miejscu wyjaśnić należy, że na mocy art. 693 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964
    r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem
    cywilnym:
      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz
      do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Umowa dzierżawy jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem
    świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.
    Zatem na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług umowa dzierżawy wypełnia
    definicję świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i
    usług, gdyż w wyniku zawartej umowy powstaje bezpośredni związek o charakterze
    przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym.
    W kontekście omawianej sprawy istotny jest ww. wyrok TSUE C-291/92. Z orzeczenia
    tego wynika bowiem, że aby uznać daną nieruchomość za majątek osobisty muszą
    istnieć obiektywne dowody potwierdzające przeznaczenie danej nieruchomości

    wyłącznie do celów prywatnych w całym okresie jej posiadania. W analizowanej sprawie
    część działki nr 1 była przedmiotem dzierżawy, co mieści się w pojęciu wykonywania
    działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Dzierżawa polega
    bowiem na wykorzystywaniu przedmiotu umowy w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych. Tym samym, wydzierżawienie przez Pana części tej działki spowodowało,
    że w tej części utraciła ona charakter majątku prywatnego (osobistego).
    Powyższe potwierdza orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej,
    przykładowo w sprawie C-186/89 (W.N. Van Tiem v. Staatssecretaris van Financiën),
    uznał on, że wynajem działki budowlanej wraz z prawem do wybudowania na niej i
    późniejszego użytkowania budynku, w zamian za roczny czynsz, jest prowadzeniem
    działalności gospodarczej. Z kolei w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13
    listopada 2012 r. sygn. akt I FSK 1805/11, wyrażono pogląd, że jeżeli działalność w
    zakresie dzierżawy gruntu cechuje się zarówno powtarzalnością, jak i długim okresem
    trwania, to grunt wykorzystywany jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych, a
    właściciel prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. NSA
    wskazał przy tym, że dla oceny, czy dana osoba prowadzi działalność gospodarczą w
    określonym zakresie nie ma znaczenia to, czy w tym zakresie zarejestrowała ona
    działalność czy też nie, nie ma też znaczenia jej subiektywne przekonanie w tym
    zakresie.
    Zatem, już sam fakt oddania przez Pana określonej części działki w odpłatną dzierżawę
    sprawił, że działka ta (w tej części) nie stanowi już składnika majątku osobistego
    (prywatnego) lecz majątek wykorzystywany w działalności gospodarczej, polegającej na
    świadczeniu przez Pana usług odpłatnej dzierżawy.
    Skoro zatem działka nr 1 w części stanowiącej 32% była wykorzystywana do odpłatnego
    świadczenia usług, to Pan jako podmiot świadczący te usługi jest uznany za podatnika w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15
    ust. 2 ustawy. Tym samym dostawa udziału w działce nr 1 (w części stanowiącej 32% -
    będącej przedmiotem dzierżawy) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT,
    jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1
    ustawy.
    Podsumowując, sprzedaż opisanych wyżej udziałów w nieruchomościach będzie
    skutkowała uznaniem Pana za podatnika podatku od towarów i usług zdefiniowanego w
    art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy w przypadku zbycia udziałów w działce nr 1 (w części będącej przedmiotem
    dzierżawy) – a więc będzie podlegała w tej części opodatkowaniu podatkiem VAT. W tym
    zakresie Pana stanowisko jest nieprawidłowe. Natomiast w przypadku sprzedaży udziałów
    w pozostałej części działki 1 (68% niebędące przedmiotem dzierżawy) oraz udziałów w
    działce nr 2, czynność ta nie będzie skutkowała uznaniem Pana za podatnika podatku od
    towarów i usług zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a więc nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT. W tym zakresie Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie zastrzegam, że wskazany przez Pana w uzupełnieniu wniosku z 10 grudnia
    2024 r. (wpływ 16 grudnia 2024 r.) nr działki w zdaniu:
      Działka nr 2 i działka nr 1 zostały zakupione w celach osobistych jako zabezpieczenie
      i ochrona posiadanych środków przed inflacją i innymi zdarzeniami losowymi.
    został uznany za omyłkę pisarską.

    Ponadto, interpretacja ta rozstrzyga kwestie skutków podatkowych sprzedaży udziałów w
    niezabudowanych działkach 2 i 1 wyłącznie dla Pana, nie rozstrzyga kwestii skutków
    podatkowych dla współwłaściciela (Pana ojca).
    Jednocześnie wskazuję, że wszystkie informacje niezbędne z punktu widzenia przepisów,
    których interpretacji Pan oczekuje powinny wynikać z opisu zdarzenia przyszłego a nie np.
    ze stanowiska czy załączonych dokumentów. Należy bowiem zauważyć, że Organ nie
    prowadzi postępowania dowodowego i nie analizuje załączników.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.