Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.869.2024.2.PRP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-10
Teza: Uznanie czynności rozliczenia Nakładów inwestycyjnych jako
świadczenia usług, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o
VAT, podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT oraz
prawo do odliczenia podatku naliczonego ujętego na
wystawionej przez Dzierżawcę fakturze tytułem rozliczenia
Nakładów inwestycyjnych.
Słowa kluczowe: czynności-czynności podlegające opodatkowaniu
nakłady
odliczenia-prawo do odliczenia
rozliczanie (rozliczenia)
umowa-umowa dzierżawy
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
1

Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    20 października 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 października 2024 roku o wydanie
    interpretacji indywidualnej w zakresie uznania czynności rozliczenia Nakładów
    inwestycyjnych jako świadczenia usług, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT,
    podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT oraz prawa do odliczenia podatku
    naliczonego ujętego na wystawionej przez Dzierżawcę fakturze tytułem rozliczenia
    Nakładów inwestycyjnych.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
        1. Zainteresowany będący stroną postępowania: X
        2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania: Y

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca, będący stroną postępowania (dalej: Wydzierżawiający), jest komunalną
    spółką z o.o. posiadającą siedzibę działalności gospodarczej w Polsce i będącą polskim
    rezydentem podatkowym, a także czynnym podatnikiem podatku VAT. Właścicielem
    wszystkich udziałów w kapitale zakładowym spółki jest Gmina. Zgodnie z Rejestrem
    Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, przedmiotem działalności Wnioskodawcy
    jest m.in. kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, roboty budowlane
    związane ze wznoszeniem budynków, jak również wynajem i zarządzanie
    nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi.
    Y-Wnioskodawca, będący zainteresowanym w sprawie (dalej: Dzierżawca) posiada
    siedzibę działalności gospodarczej w Polsce i jest czynnym podatnikiem VAT. Zgodnie z
    Rejestrem Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, przedmiotem działalności
    Dzierżawcy jest m.in. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub
    dzierżawionymi.
    Wydzierżawiający oraz Dzierżawca nie są podmiotami powiązanymi w rozumieniu
    przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
    (tekst jednolity: Dz.U. z 2023 r., poz. 2805 ze zm.).
    Zarówno Wydzierżawiający, jak i Dzierżawca są i będą w momencie zawarcia transakcji
    zdefiniowanej poniżej zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni i będą spełniali ustawową
    definicję podatnika zawartą w artykule 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361) - dalej „Ustawa o VAT”.

    W dalszej części niniejszego wniosku Wydzierżawiający i Dzierżawca są łącznie określani
    jako „Wnioskodawcy”, „Strony” lub „Zainteresowani”.
    Niniejszy wniosek dotyczy planowanej transakcji między Stronami dot. rozliczenia za
    wynagrodzeniem poczynionych przez Dzierżawcę nakładów na dzierżawionej
    nieruchomości gruntowej, na warunkach opisanych w dalszej części wniosku (dalej:
    „Transakcja”).
    Na dzień złożenia niniejszego wniosku Wydzierżawiający jest właścicielem nieruchomości
    (dalej: "Nieruchomość"), w skład której wchodzą m.in. działki dla których Sąd Rejonowy
    prowadzi księgę wieczystą.
    Wchodzące w skład Nieruchomości działki o nr: 1, 2, 3, 4 i 5 [dalej „Grunt” lub „Przedmiot
    dzierżawy”] są oddane w dzierżawę Dzierżawcy na mocy umowy zawartej pomiędzy
    Wydzierżawiającym a Dzierżawcą [dalej „Umowa dzierżawy”]. Umowa dzierżawy została
    zawarta na czas oznaczony wynoszący 30 lat liczony od momentu odbioru przez
    Dzierżawcę nieruchomości oddanej w dzierżawę (okres podstawowy), z opcją
    przedłużenia dzierżawy na wniosek Dzierżawcy na dalszy czas oznaczony (okres
    dodatkowy). Wchodzące w skład Nieruchomości inne działki stanowią przedmiot
    dzierżawy na rzecz innych podmiotów (podmioty te są powiązane z Dzierżawcą w ten
    sposób, że należą do tej samej grupy kapitałowej) na mocy odrębnych umów dzierżawy
    zawierających analogiczne postanowienia, jak Umowa dzierżawy.
    W momencie oddania w dzierżawę Grunt miał status gruntu niezabudowanego. Umowa
    dzierżawy obligowała wszakże Dzierżawcę do zagospodarowania Gruntu zgodnie ze
    wstępną koncepcją zagospodarowania, w tym przede wszystkim wybudowania obiektu
    kluczowego - budynku magazynowego o określonej powierzchni użytkowej i określonym
    standardzie wykonania odpowiadającym przeznaczeniu obiektu przy uwzględnieniu
    praktyki rynkowej. Zgodnie z powyższym zobowiązaniem i dążąc do stworzenia sobie
    możliwości czerpania zysków z Przedmiotu dzierżawy Dzierżawca w trakcie trwania
    dzierżawy wybudował na Gruncie budynek o przeznaczeniu magazynowym o powierzchni
    około ... tys. (dalej „Budynek”) wraz z infrastrukturą towarzyszącą, głównie w postaci dróg i
    parkingów, umożliwiającą funkcjonowanie Budynku zgodnie z przeznaczeniem (dalej
    „Budowle”). Wzniesione przez Dzierżawcę Budynek i Budowle znajdują się na wszystkich
    działkach będących Przedmiotem dzierżawy i są wykorzystywane przez Dzierżawcę w
    prowadzonej przez niego działalności w zakresie wynajmu powierzchni magazynowej
    przez okres dłuższy niż 2 lata.
    W związku z budową Budynku i Budowli, Dzierżawca w trakcie trwania dzierżawy poniósł
    szereg nakładów inwestycyjnych, w tym koszty związane z wybudowaniem na Gruncie
    budynku biurowo - magazynowego oraz funkcjonalnie z nim związanych budowli wraz z
    infrastrukturą techniczną (dalej jako „Nakłady inwestycyjne”). Od momentu wybudowania
    wzniesione obiekty są traktowane przez Dzierżawcę jako środki trwałe i amortyzowane
    jako budynki i budowle wzniesione na cudzym gruncie.
    Stosownie do postanowień Umowy dzierżawy, Dzierżawca zasadniczo nie jest
    zobowiązany do przywrócenia nieruchomości do stanu, w jakim znajdowała się w dniu
    rozpoczęcia dzierżawy, w tym usunięcia elementów będących częściami składowymi
    Gruntu, wzniesionych zgodnie z postanowieniami umowy. Skorelowany z tym jest
    obowiązek zwrotu przez Wydzierżawiającego poniesionych przez Dzierżawcę Nakładów
    inwestycyjnych w określonych umową sytuacjach, przy czym zawarte umowy nie określają
    w sposób wyczerpujący zasad dokonania tego zwrotu, z wyjątkiem przypadku wygaśnięcia
    Umowy dzierżawy na skutek upływu czasu, na jaki została zawarta. Zgodnie z
    postanowieniami zawartej Umowy dzierżawy, ww. roszczenia Dzierżawcy zabezpieczone
    są wpisem hipoteki w księdze wieczystej prowadzonej dla Nieruchomości.
    Aktualnie Wydzierżawiający zamierza sprzedać Nieruchomość na rzecz innego podmiotu,
    powiązanego z dzierżawcami (dalej: „Nabywca”) za cenę odpowiadającą jej wartości
    rynkowej, uwzględniającą także wartość rynkową Budynków i Budowli wzniesionych przez

    Dzierżawcę oraz innych dzierżawców. Zawarcie umowy ostatecznie przenoszącej własność
    Nieruchomości na Nabywcę ma poprzedzać zawarcie warunkowej umowy sprzedaży
    Nieruchomości zawieranej pod warunkiem nieskorzystania przez podmiot uprawniony z
    przysługującego mu ustawowego prawa pierwokupu.
    W związku z zamiarem zawarcia pomiędzy Wydzierżawiającym a Nabywcą umowy
    sprzedaży Nieruchomości, na mocy której Nabywca stanie się właścicielem Nieruchomości
    (Gruntu oraz posadowionych na nim Budynków i Budowli) Umowa dzierżawy pomiędzy
    Wydzierżawiającym a Dzierżawcą zostanie rozwiązana.
    Analogicznie zostaną rozwiązane inne umowy dzierżawy zawarte pomiędzy
    Wydzierżawiającym a innymi dzierżawcami, które dotyczą Nieruchomości.
    Rozwiązanie to nastąpić ma po zawarciu warunkowej umowy sprzedaży Nieruchomości,
    pod warunkiem zawieszającym ziszczenia się któregokolwiek z nw. warunków:
      - upływu terminu na wykonanie ustawowego prawa pierwokupu przez ostatni z
        podmiotów uprawnionych do skorzystania z tego prawa albo
      - bezskutecznego upływu terminu na wykonanie przez Zarząd ustawowego prawa
        pierwokupu oraz doręczenia Wnioskodawcy oświadczenia Skarbu Państwa o
        niewykonaniu Ustawowego Prawa Pierwokupu (tj. zaistnienia ostatniego z tych
        zdarzeń), albo
      - doręczenia Wnioskodawcy oświadczenia o niewykonaniu przez Zarząd ustawowego
        prawa pierwokupu oraz bezskutecznego upływu terminu na wykonanie przez Skarb
        Państwa ustawowego prawa pierwokupu (tj. zaistnienia ostatniego z tych zdarzeń),
        albo
      - doręczenia Wnioskodawcy drugiego oświadczenia o niewykonaniu przez ostatniego z
        uprawnionych ustawowego prawa pierwokupu, albo
      - złożenia przed notariuszem przez któregokolwiek z uprawnionych do pierwokupu
        oświadczenia o wykonaniu ustawowego prawa pierwokupu.
    Podstawą rozwiązania umów dzierżawy będą stosowne porozumienia zawarte między
    Wnioskodawcą a poszczególnymi dzierżawcami, w tym również Dzierżawcą.
    Na mocy tych porozumień umowy dzierżawy ulegną rozwiązaniu z skutkiem po spełnieniu
    się któregokolwiek z ww. warunków.
    W wyniku rozwiązania Umowy dzierżawy, Wydzierżawiający będzie zobowiązany do
    zwrotu Dzierżawcy wartości Nakładów inwestycyjnych. W porozumieniu rozwiązującym
    Umowy dzierżawy zostanie zapisane, że w ramach rozliczenia, Wydzierżawiający dokona
    zapłaty na rzecz Dzierżawcy sumy pieniężnej odpowiadającej wartości Nakładów
    inwestycyjnych wynikającej z zaakceptowanej przez strony wyceny Nakładów
    inwestycyjnych dokonanej przez profesjonalnego rzeczoznawcę majątkowego,
    stanowiącej załącznik do powyższego porozumienia .
    Rozliczenie Nakładów inwestycyjnych poniesionych przez Dzierżawcę nastąpi w dniu
    przeniesienia własności nieruchomości. W tym celu w warunkowej umowie sprzedaży
    Nieruchomości oraz umowie przenoszącej własność Nieruchomości Wydzierżawiający
    zobowiąże Nabywcę do przekazania - przy zastosowaniu instytucji przekazu (określonej w
        1art. 921 kc) - części ceny, odpowiadającej uzgodnionej z Dzierżawcą wartości Nakładów
    inwestycyjnych, bezpośrednio na rachunek Dzierżawcy. Strony jednocześnie zastrzegą w
    warunkowym porozumieniu rozwiązującym Umowę dzierżawy, że z chwilą zastrzeżenia
    instytucji przekazu w umowie przenoszącej własność Nieruchomości albo (w przypadku
    wykonania ustawowego prawa pierwokupu przez uprawniony podmiot), z chwilą wpływu
    kwoty równej wskazanej w przedmiotowym porozumieniu wartości Nakładów
    inwestycyjnych na rachunek Dzierżawcy Wydzierżawiający będzie zwolniony od roszczeń

    Dzierżawcy o zwrot wartości jakichkolwiek nakładów poczynionych na Przedmiot
    dzierżawy przez Dzierżawcę i Dzierżawca w przyszłości nie będzie zgłaszać żadnych
    roszczeń z tego tytułu wobec Wydzierżawiającego.
    Ponadto w uzupełnieniu wniosku wskazano, że Wydzierżawiający zamierza wykorzystać
    nabyte od Dzierżawcy nakłady inwestycyjne na Nieruchomość wyłącznie do czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, tj. nakłady w postaci wybudowanych
    przez dzierżawców budynków i budowli mają zostać sprzedane osobie trzeciej wraz z
    nieruchomością gruntową, na której obiekty te są posadowione (kwestia ta została
    szczegółowo opisana w załączniku ORD-WS/A do wniosku ORD-WS), przy czym transakcja
    dostawy będzie opodatkowana VAT i nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku.
    Pytania
    1. Czy w związku z planowanym rozwiązaniem Umów dzierżawy zawartych pomiędzy
      Wydzierżawiającym a Dzierżawcą, skutkującym obowiązkiem zapłaty przez
      Wydzierżawiającego na rzecz Dzierżawcy sumy pieniężnej odpowiadającej aktualnej
      wartości rynkowej Nakładów inwestycyjnych, rozliczenie (zwrot) tych nakładów należy
      zakwalifikować jako odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o
      VAT? (sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    2. Czy Wydzierżawiający będzie miał prawo do obniżenia VAT należnego o VAT naliczony
      wynikający z wystawionej przez Dzierżawcę faktury dokumentującej rozliczenie
      aktualnej wartości Nakładów inwestycyjnych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie:
    Ad. 1 (sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Wnioskodawcy stoją na stanowisku, że zapłacona przez Wydzierżawiającego na rzecz
    Dzierżawcy suma pieniężna tytułem rozliczenia poniesionych przez Dzierżawcę Nakładów
    inwestycyjnych winna zostać zakwalifikowana na gruncie VAT jako wynagrodzenie za
    świadczoną przez Dzierżawcę usługę.
    Ad. 2
    Wnioskodawcy uważają, że Wydzierżawiający będzie miał prawo do odliczenia VAT
    naliczonego ujętego na wystawionej przez Dzierżawcę fakturze tytułem rozliczenia
    Nakładów inwestycyjnych.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawców:
    Ad. 1)
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel
    (...).
    Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej
    lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT.

    Na bazie powyższej regulacji należy stwierdzić, że definicja „świadczenia usług” ma
    charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest wyrazem realizacji zasady
    powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych
    przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej.
    Ustawodawca, w pierwszym rzędzie, definiuje zatem świadczenie usług poprzez
    negatywne wyłączenie danej transakcji z katalogu dostaw towarów. Z treści art. 8 ust. 1
    ustawy wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na rzecz danego
    podmiotu, które nie stanowi dostawy towaru. Słownik języka polskiego definiuje
    czasownik „świadczyć” jako „wykonywać coś na czyjąś rzecz”, „świadczenie” zaś, to
    obowiązek wykonywania, przekazania czegoś. Jeśli tylko mamy do czynienia ze
    świadczeniem, to na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług stanowi ono albo
    usługę, albo dostawę towarów.
    Wobec powyższego, należy w pierwszej kolejności rozważyć, czy opisana w zdarzeniu
    przyszłym Transakcja nie stanowi dostawy towarów.
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o towarach to
    należy przez nie rozumieć rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie zaś do art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz.
    U. 2023 poz. 1610; dalej: „k.c.”), nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej
    stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem
    związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią
    odrębny od gruntu przedmiot własności.
    Stosownie do treści art. 47 ust. 1 k.c. część składowa rzeczy nie może być odrębnym
    przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Z treści ust. 2 wynika natomiast, że
    częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia
    lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu
    odłączonego. Jak stanowi zaś art. 48 k.c., z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie
    przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne
    urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili
    zasadzenia lub zasiania.
    Oznacza to, że właściciel gruntu staje się właścicielem wszelkich rzeczy z nim związanych,
    nawet w przypadku, gdy nie uczestniczy w ich powstaniu, np. budynek został
    posadowiony przez podmiot, który korzysta z gruntu na podstawie innego tytułu niż
    własność (np. najem, dzierżawa).
    Jeżeli zatem dzierżawca poniesie nakłady inwestycyjne na dzierżawionej nieruchomości,
    połączone z rzeczą główną w sposób uniemożliwiający ich odłączenie bez uszkodzenia lub
    istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego,
    to takie nakłady pozostają własnością innego podmiotu, tj. właściciela danej
    nieruchomości. Tym samym, nie mogą one stanowić samodzielnego przedmiotu dostawy.
    W opisanym zdarzeniu przyszłym, Dzierżawca nie jest zatem właścicielem Gruntu, jak
    również nie jest właścicielem Budynku i Budowli - korzysta on z Gruntu na podstawie
    Umowy dzierżawy.
    Zgodnie z art. 693 § 1 ustawy Kodeks cywilny zwanej dalej K.c. przez umowę dzierżawy
    wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania
    pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić
    wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Dzierżawca powinien wykonywać swoje prawo zgodnie z wymaganiami prawidłowej
    gospodarki i nie może zmieniać przeznaczenia przedmiotu dzierżawy bez zgody
    wydzierżawiającego (art. 696 K.c.). Po zakończeniu dzierżawy dzierżawca obowiązany jest,
    w braku odmiennej umowy, zwrócić przedmiot dzierżawy w takim stanie, w jakim
    powinien się znajdować stosownie do przepisów o wykonywaniu dzierżawy (art. 705 K.c.).

    Na mocy odesłania zawartego w art. 694 K.c. do dzierżawy stosuje się odpowiednio
    przepisy o najmie. Stosownie zaś do art. 676 k.c., jeżeli najemca ulepszył rzecz najętą,
    wynajmujący, w braku odmiennej umowy, może według swego wyboru albo zatrzymać
    ulepszenia za zapłatą sumy odpowiadającej ich wartości w chwili zwrotu, albo żądać
    przywrócenia stanu poprzedniego.
    Z punktu widzenia prawa cywilnego nakłady na nieruchomość (np. wybudowanie budynku
    lub budowli) poniesione na cudzym gruncie stanowią z definicji część składową gruntu, a
    tym samym własność jego właściciela. W konsekwencji podmiot, który wybudował taki
    obiekt posadowiony na cudzym gruncie, ponosząc nakłady na jego wybudowanie, nie
    może go sprzedać, ponieważ nie ma do niego tytułu prawnego. Niemniej jednak nie ulega
    wątpliwości, że podmiot ten dysponuje pewnym prawem do poniesionych nakładów, a w
    szczególności ma prawo - w braku odmiennego uregulowania tej kwestii w umowie
    dzierżawy - domagać się od właściciela wynagrodzenia za nakłady, które pozostawia na
    nieruchomości po zakończeniu dzierżawy.
    W opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym, Umowa dzierżawy wprost stanowi, że
    wzniesione przez Dzierżawcę - zgodnie z postanowieniami umowy - obiekty w momencie
    zakończenia dzierżawy zostają zatrzymane przez Wydzierżawiającego, z czym skorelowany
    jest obowiązek zapłaty Dzierżawcy przez Wydzierżawiającego sumy pieniężnej
    odpowiadającej równowartości nakładów poczynionych na ich budowę w określonych
    umową sytuacjach.
    Biorąc pod uwagę opis przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego oraz
    obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa należy stwierdzić, że w przedmiotowej
    sprawie, zwrot Nakładów inwestycyjnych odnoszących się do budowy Budynku i Budowli,
    jaki Dzierżawca ma otrzymać od Wydzierżawiającego w związku z zakończeniem
    dzierżawy, stosownie do postanowień Umowy dzierżawy i zgodnie z zawartym
    porozumieniem w sprawie rozwiązania tej umowy, nie może zostać uznany za odpłatną
    dostawę towarów, przede wszystkim z tego względu, że nie mamy tu do czynienia z
    odrębną rzeczą (art. 2 pkt 6 ustawy), która mogłaby stanowić towar.
    Podkreślenia wymaga fakt, że zwrot użyty w art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i
    usług „prawo do rozporządzania rzeczą jak właściciel” należy interpretować nie tylko w
    ujęciu cywilistycznym jako możliwość dysponowania towarem jak właściciel (posiadacz
    samoistny) z wszystkimi tego konsekwencjami, ale również w ujęciu ekonomicznym
    pozwalającym na korzystanie z cudzej rzeczy posiadaczowi zależnemu (np. dzierżawcy).
    Tym samym wybudowanie przez dzierżawcę jako posiadacza zależnego, budynku lub
    budowli na cudzym gruncie pozwala mu na korzystanie z nich w prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ekonomiczne władztwo nad rzeczą nie rozciąga się jednak na prawo do ich
    sprzedaży, a więc uprawnienia posiadacza zależnego doznają ograniczenia w stosunku do
    prawa przysługującego właścicielowi gruntu, na którym posiadacz zależny posadowił
    budynki lub budowle.
    Przy rozliczeniu Nakładów inwestycyjnych po zakończeniu dzierżawy nie dojdzie zatem do
    przeniesienia prawa do dysponowania towarem jak właściciel, ponieważ przedmiot
    dzierżawy przez cały okres trwania tego stosunku pozostawał własnością
    Wydzierżawiającego jako właściciela gruntu. Zatem czynność przeniesienia poniesionych
    Nakładów inwestycyjnych na inny podmiot nie jest dostawą towarów, bowiem nie mieści
    się w definicji towaru, zawartej w cyt. art. 2 pkt 6 ustawy o VAT. Nakłady te skutkują więc
    jedynie powstaniem po stronie Dzierżawcy ewentualnego roszczenia o zwrot
    poniesionych na nie kosztów. Roszczenie to z kolei nie stanowi prawa rzeczowego a
    jedynie prawo o charakterze zobowiązaniowym uprawniające do ewentualnego żądania
    zwrotu dokonanych nakładów.
    Jak już to wskazano, przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na rzecz danego
    podmiotu, która nie jest dostawą towaru. Zatem przeniesienie własności Nakładów
    inwestycyjnych na rzecz Wydzierżawiającego stanowić będzie świadczenie usług na
    gruncie ustawy o VAT.

    Potwierdzenie zasadności stanowiska Wnioskodawców, że zwrot nakładów winien być
    zakwalifikowany jako wynagrodzenie za odpłatną usługę, a nie dostawę towarów można
    znaleźć w licznych interpretacjach organów podatkowych. Tytułem przykładu można tu
    wymienić interpretacje indywidualne Dyrektora KIS: z 4 kwietnia 2019 r. nr 0112-KDIL2-
    3.4012.39.2019.2.AS, z 15 czerwca 2021 r. nr 0114-KDIP4-3.4012.167.2021.2.MP, Dyrektor
    Krajowej Informacji Skarbowej, z 17 marca 2023 r. nr 0114-KDIP1-1.4012.113.2023.1.MM
    czy z 13 listopada 2023 r. nr 0111-KDIB3-3.4012.347.2023.1.PJ.
    Ad. 2
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Jak stanowi ust. 10 przytoczonego przepisu, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do
    nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek
    podatkowy u sprzedawcy. Co ważne, prawo do odliczenia VAT przysługuje nie wcześniej
    niż w okresie otrzymania faktury.
    Z treści powyższej regulacji wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego
    przysługuje podatnikom VAT w sytuacji, gdy towary i usługi, przy nabyciu których został
    naliczony podatek, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
    Podsumowując, aby podatnik miał możliwość odliczyć podatek VAT od dokonanego
    zakupu muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:
    - jest zarejestrowany jako czynnym podatnik VAT,
    - otrzymał fakturę,
    - powstał obowiązek podatkowy u sprzedawcy,
    - nabyte towary lub usługi będą przez podatnika wykorzystywane w związku z
      wykonywaniem czynności opodatkowanych.
    W ocenie Wnioskodawców wszystkie ww. warunki będą w niniejszej sprawie spełnione.
    Odnosząc się do warunku nabywania towarów i usług przez podatnika, kwestia ta została
    uregulowana w art. 15 ustawy o VAT. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu, za podatników uznaje
    się osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
    fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez
    względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W świetle powyższego uznać należy, iż z uwagi na to, że Wydzierżawiający jest
    zarejestrowany jako czynny podatnik VAT, pierwsza ze wskazanych przesłanek zostanie
    spełniona.
    W kontekście kolejnych warunków odliczenia, należy mieć na uwadze, że
    Wydzierżawiający otrzyma od Dzierżawcy fakturę, z którą będzie związane powstanie
    obowiązku podatkowego u Dzierżawcy z tytułu rozliczenia między Stronami praw do
    Nakładów inwestycyjnych związanych z budową Budynku i Budowli na dzierżawionym
    gruncie. Jak już to bowiem wskazano w uzasadnieniu własnego stanowiska
    Wnioskodawców odnoszącego się do pyt. 1, dokonywany przez Wydzierżawiającego na
    rzecz Dzierżawcy - w związku z rozwiązaniem Umowy dzierżawy - zwrot Nakładów
    inwestycyjnych należy zakwalifikować jako odpłatną usługę, która jest opodatkowana VAT
    w stawce 23%. Obowiązek podatkowy w VAT z tego tytułu powstanie w dacie powstania
    roszczenia o zwrot Nakładów inwestycyjnych, którym - zgodnie z treścią zawartego między
    stronami porozumienia - będzie moment rozwiązania Umowy dzierżawy.
    Ponadto, spełniony będzie kolejny warunek dla możliwości odliczenia, tj. będzie istniał
    związek ponoszonych wydatków z wykonywaniem czynności opodatkowanych.

    Należy podkreślić, iż na gruncie ustawy o VAT związek ten może mieć zarówno charakter
    bezpośredni, jak i pośredni. W tym kontekście należy wskazać, że rozliczenie Nakładów
    inwestycyjnych wynika z prowadzonej przez Wydzierżawiającego działalności gospodarczej
    w postaci dzierżawy Gruntu oraz jest związane z planowaną przez Wydzierżawiającego
    sprzedażą Nieruchomości na rzecz Nabywcy. W związku z tym, zdaniem Wnioskodawców,
    pomiędzy rozliczeniem Nakładów inwestycyjnych a czynnościami opodatkowanymi
    Wydzierżawiającego istnieje bezpośredni związek.
    Jednocześnie, zdaniem Zainteresowanych w przedmiotowej sprawie nie znajdą
    zastosowania wyłączenia prawa do odliczenia podatku naliczonego określone w art. 88
    ustawy o VAT. W szczególności, zdaniem Stron, Transakcja będzie podlegać
    opodatkowaniu VAT i zostanie zrealizowana przez Dzierżawcę będącego czynnym
    podatnikiem VAT. Stąd, w ocenie Zainteresowanych udokumentowanie przedmiotowych
    rozliczeń fakturami VAT z wykazanym VAT wystawioną przez Dzierżawcę na rzecz
    Wydzierżawiającego jest w pełni zasadne.
    Mając na uwadze powyższe, zdaniem Zainteresowanych, Wydzierżawiający będzie miał
    prawo do obniżenia VAT należnego o VAT naliczony wynikający z faktur dokumentujących
    rozliczenie Nakładów inwestycyjnych poniesionych przez Dzierżawcę na Gruncie
    dzierżawionym od Wydzierżawiającego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) – zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się rzeczy oraz ich
      części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest
    wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej.

    Z treści art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na
    rzecz danego podmiotu. Słownik języka polskiego definiuje czasownik „świadczyć” jako
    „wykonywać coś na czyjąś rzecz”, „świadczenie” zaś, to obowiązek wykonywania,
    przekazania czegoś.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej
    osoby niebędące dostawą. Na zachowanie to składać się może zarówno działanie
    (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź
    też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Usługą nie będzie natomiast takie
    świadczenie, którego treścią jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel. Stanowi ono bowiem dostawę towarów. Przy ocenie charakteru
    świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do usług każde
    świadczenie nie będące dostawą towarów. Jeśli tylko mamy do czynienia ze świadczeniem,
    to na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług stanowi ono albo usługę, albo
    dostawę towarów.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy lub świadczenie
    usług, o którym mowa w art. 8 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być
    wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od
    towarów i usług.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W tym miejscu należy zwrócić uwagę na art. 693 § 1 i 2 ustawy z 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      § 1. Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy
      rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
      § 2. Czynsz może być zastrzeżony w pieniądzach lub świadczeniach innego rodzaju.
      Może być również oznaczony w ułamkowej części pożytków.
    Jak wynika z powyższego przepisu, dzierżawa jest umową dwustronnie zobowiązującą i
    wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu
    rzeczy do używania, jest świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego
    czynszu.
    Zgodnie z art. 694 ustawy Kodeks cywilny:
      Do dzierżawy stosuje się odpowiednio przepisy o najmie (...).
    W myśl art. 676 ustawy Kodeks cywilny:
      Jeżeli najemca ulepszył rzecz najętą, wynajmujący, w braku odmiennej umowy, może
      według swego wyboru albo zatrzymać ulepszenia za zapłatą sumy odpowiadającej
      ich wartości w chwili zwrotu, albo żądać przywrócenia stanu poprzedniego.
    Na podstawie art. 705 ustawy Kodeks cywilny:

      Po zakończeniu dzierżawy dzierżawca obowiązany jest w braku odmiennej umowy,
      zwrócić przedmiot dzierżawy w takim stanie, w jakim powinien się znajdować
      stosownie do przepisów o wykonywaniu dzierżawy.
    Jak stanowi art. 45 ustawy Kodeks cywilny:
      Rzeczami w rozumieniu niniejszego kodeksu są tylko przedmioty materialne.
    Wyjaśnić jednocześnie należy, że przedmioty praw majątkowych mogą mieć charakter
    materialny albo niematerialny, a rzeczy stanowią jedną z kategorii przedmiotów, do
    których odnosi się treść praw majątkowych. Wyodrębnione przedmioty mające charakter
    materialny, czyli rzeczy, dzielone są tradycyjnie na nieruchomości i ruchomości (red. prof.
    dr hab. Maciej Gutowski, „Kodeks cywilny. Tom I. Komentarz do art. 1-449”, C.H. Beck
    2016, komentarz do art. 45 k.c.)
    Na podstawie art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Z powyższej definicji wynika, że na gruncie polskiego prawa można wyodrębnić trzy
    rodzaje nieruchomości w sensie prawnym:
    - grunty (stanowiące część powierzchni ziemskiej),
    - budynki trwale z gruntem związane (tzw. nieruchomości budynkowe),
    - części tych budynków (tzw. nieruchomości lokalowe).
    Stosownie natomiast do treści art. 47 § 1-3 ustawy Kodeks cywilny:
      Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych
      praw rzeczowych.
      Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez
      uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany
      przedmiotu odłączonego.
      Przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej
      części składowych.
    Jak stanowi art. 48 ustawy Kodeks cywilny:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu
      należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak
      również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
    Tak więc rzecz, która stała się częścią składową innej rzeczy (rzeczy nadrzędnej), traci
    samodzielny byt prawny i dzieli losy prawne rzeczy nadrzędnej.
    Mając na uwadze powołane wyżej przepisy wskazuję, że z punktu widzenia prawa
    cywilnego nakłady na nieruchomość (np. wybudowanie budynku lub budowli oraz
    ulepszenie istniejących budynków lub budowli) stanowią część składową gruntu i tym
    samym własność właściciela gruntu. Wszystko to, co zostało trwale z gruntem złączone,
    stanowi bowiem jego część składową. A zatem w sytuacji, gdy dzierżawca/najemca
    /użytkownik poniesie nakłady na majątku, który nie stanowi jego własności (np. wybuduje
    budynek), nakłady te staną się częścią nieruchomości i przypadną właścicielowi
    nieruchomości.
    W rozpatrywanej sprawie Nakłady inwestycyjne stanowią część składową Nieruchomości,
    których właścicielem jest Wydzierżawiająca. Przedmiotem zbycia będą wyłącznie
    poniesione nakłady stanowiące inwestycję na cudzym gruncie. Przedmiotowe nakłady nie
    stanowią odrębnej rzeczy, a jedynie skutkują powstaniem po stronie Dzierżawcy

    roszczenia względem właściciela nieruchomości, o zwrot poniesionych kosztów.
    Roszczenie to nie stanowi natomiast prawa rzeczowego, a jedynie prawo o charakterze
    zobowiązaniowym, uprawniające do żądania zwrotu kosztów nakładów. Tym samym,
    prawo to nie może również stanowić towaru w rozumieniu ustawy.
    Podmiot, który poniósł nakłady, dysponuje pewnym prawem do poniesionych nakładów i
    może to prawo przenieść na rzecz innego podmiotu. Wskazać zatem należy, że nakład jest
    prawem majątkowym, które może być przedmiotem obrotu gospodarczego.
    Z uwagi na powyższe, odpłatna czynność zbycia Nakładów, jako przekazanie za
    wynagrodzeniem ulepszeń dokonanych na gruncie Wydzierżawiającego, będzie stanowiło
    odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, a tym samym będzie
    podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1
    ustawy.
    Jednocześnie podkreślam, że dla ww. czynności przepisy podatku od towarów i usług nie
    przewidują zwolnienia od podatku.
    Zatem w związku z planowanym rozwiązaniem Umowy dzierżawy zawartej pomiędzy
    Wydzierżawiającym a Dzierżawcą, skutkującym obowiązkiem zapłaty przez
    Wydzierżawiającego na rzecz Dzierżawcy sumy pieniężnej odpowiadającej aktualnej
    wartości rynkowej Nakładów inwestycyjnych, rozliczenie tych nakładów będzie stanowiło –
    zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy – świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie uznania czynności przeniesienia Nakładów
    inwestycyjnych za świadczenie usług, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jest prawidłowe.
    Podstawowe zasady dotyczące odliczenia podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy. W świetle tego przepisu:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usług.
    Z treści powołanych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą opodatkowaną,
    ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z obecnie
    wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z okoliczności
    towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej

    przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są w celu ich
    wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.
    W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego
    określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie
    czynności opodatkowanych.
    Podkreślam, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku
    naliczonego pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych,
    wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 tej ustawy.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Zatem, z prawa do odliczenia podatku naliczonego skorzystać mogą wyłącznie podatnicy,
    którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, a transakcja udokumentowana
    fakturą podlega opodatkowaniu i nie jest zwolniona od podatku.
    Z opisu sprawy wynika, że zarówno Wydzierżawiający jak i Dzierżawca są czynnymi
    podatnikami VAT. Wskazali Państwo, że zamierzają wykorzystać nabyte od Dzierżawcy
    nakłady inwestycyjne na Nieruchomość wyłącznie do czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług, tj. nakłady w postaci wybudowanych przez Dzierżawcę
    budynku i budowli mają zostać sprzedane osobie trzeciej wraz z nieruchomością
    gruntową, na której obiekty te są posadowione. Przy czym – jak Państwo wskazali –
    transakcja dostawy będzie opodatkowana VAT i nie będzie korzystać ze zwolnienia od
    podatku.
    W związku z powyższym, Wydzierżawiającemu będzie przysługiwało prawo do odliczenia
    podatku VAT naliczonego, wykazanego na fakturze wystawionej przez Dzierżawcę z tytułu
    rozliczenia Nakładów inwestycyjnych, ponieważ w okolicznościach niniejszej sprawy
    zostaną spełnione łącznie oba warunki określone w art. 86 ust. 1 ustawy. Prawo to będzie
    przysługiwało pod warunkiem niezaistnienia okoliczności określonych w art. 88 ustawy.
    A zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania 2 uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jestem ściśle związany z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Zainteresowani ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym
    lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku.
    Interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co
    oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej,
    kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie
    wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.