Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-3.4015.119.2020.1.LM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2020-09-10
Teza: Czy wcześniejsza całkowita spłata kredytu hipotecznego przez córkę Wnioskodawcy, gdzie współkredytobiorcami solidarnymi są Wnioskodawca, jego żona i córka podlega podatkowi od darowizn i złożeniu deklaracji SD-Z2 bądź innego dokumentu?
Słowa kluczowe: darowizna; dłużnik; hipoteka; kredyt; mieszkanie; spłata
Przepisy: [PSD] Ustawa o podatku od spadków i darowizn-Rozdział 1

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r., poz. 1325, ze zm.) – Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 10 sierpnia 2020 r. (data wpływu – 14 sierpnia 2020 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych spłaty kredytu przez dłużnika solidarnego – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 14 sierpnia 2020 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych spłaty kredytu przez dłużnika solidarnego.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

W dniu 25 kwietnia 2018 r. Wnioskodawca wraz z żoną zawarli umowę kredytu – kredyt mieszkaniowy hipoteczny z oprocentowaniem zmiennym – na zakup mieszkania w G. Właścicielami tego mieszkania po zawarciu ww. umowy kredytu byli Wnioskodawca wraz z żoną.

W dniu 24 czerwca 2020 r. Wnioskodawca i jego żona aktem notarialnym przekazali w drodze darowizny obciążonej hipoteką przedmiotowe mieszkanie swojej córce. Od tego dnia córka została właścicielką tego mieszkania.

W dniu 14 lipca 2020 r. została zawarta umowa o przystąpienie do długu pomiędzy Bankiem a Wnioskodawcą i jego żoną a ich córką z tytułu ww. umowy kredytu.

W § 1 umowy o przystąpienie do długu napisano: Bank oświadcza, że na podstawie umowy sprzedaży wierzytelności jest wierzycielem z tytułu umowy kredytu; Kredyt mieszkaniowy hipoteczny z 25 kwietnia 2018 r. zawarty pomiędzy Bankiem a Kredytobiorcami odpowiadającymi solidarnie z tytułu ww. umowy kredytu udzielonego w kwocie 214 500,00 PLN stan zadłużenia w dniu podpisania niniejszej umowy z tytułu kapitału wynosi 184 237,86 PLN.

W dniu 14 lipca 2020 r. Wnioskodawca spłacił kwotę raty kredytu w wysokości 1801,74 PLN natomiast 16 lipca 2020 r. córka Wnioskodawcy dokonała całkowitej spłaty kredytu w kwocie 182 909,60 PLN.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy wcześniejsza całkowita spłata kredytu hipotecznego przez córkę Wnioskodawcy, gdzie współkredytobiorcami solidarnymi są Wnioskodawca, jego żona i córka podlega podatkowi od darowizn i złożeniu deklaracji SD-Z2 bądź innego dokumentu? Jeżeli tak, to jaki dokument należy złożyć do urzędu skarbowego i jak tą czynność zinterpretować w zeznaniu?

Zdaniem Wnioskodawcy, nie musi on zgłaszać całkowitej, wcześniejszej spłaty kredytu do urzędu skarbowego jako darowizny od córki, gdyż nie jest to darowizna i w związku z tym nie musi składać zeznania.

Na potwierdzenie swego stanowiska Wnioskodawca powołał interpretację indywidualną dotyczącą poruszonego we wniosku zagadnienia.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2019 r., poz. 1813) podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, m.in. tytułem darowizny.

Jak stanowi art. 5 cyt. ustawy, obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych.

Stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, obowiązek podatkowy powstaje – przy nabyciu w drodze darowizny – z chwilą złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego, a w razie zawarcia umowy bez zachowania przewidzianej formy – z chwilą spełnienia przyrzeczonego świadczenia; jeżeli ze względu na przedmiot darowizny przepisy wymagają szczególnej formy dla oświadczeń obu stron, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą złożenia takich oświadczeń.

Ustawa o podatku od spadków i darowizn nie zawiera pojęcia „darowizna”, dlatego w tym zakresie należy stosować prawną definicję tego pojęcia unormowaną w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. z 2019 r., poz. 1145, ze zm.).

Zgodnie z art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego – przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.

Darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego bez ekwiwalentu w postaci świadczenia wzajemnego i polega najczęściej na przesunięciu jakiegoś dobra majątkowego z majątku darczyńcy do majątku obdarowanego. Świadczenie ma charakter nieodpłatny, gdy druga strona umowy nie zobowiązuje się do jakiegokolwiek świadczenia w zamian za uczynioną darowiznę. Treść tego świadczenia określa umowa darowizny.

Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawcza wspólnie z żoną zaciągnęli kredyt na zakup mieszkania. Właścicielami tego mieszkania po zawarciu ww. umowy kredytu byli Wnioskodawca i jego żona. Przedmiotowe mieszkanie Wnioskodawca wraz z żoną przekazali 24 czerwca 2020 r. aktem notarialnym w drodze darowizny swojej córce. Następnie 14 lipca 2020 r. została zawarta umowa o przystąpienie do długu pomiędzy Bankiem a Wnioskodawcą i jego żoną a ich córką z tytułu ww. umowy kredytu. W wyniku podpisanej umowy Wnioskodawca, jego żona i ich córka stali się dłużnikami solidarnymi. Tego samego dnia Wnioskodawca spłacił kwotę raty kredytu w wysokości 1801,74 PLN natomiast 16 lipca 2020 r. córka Wnioskodawcy dokonała całkowitej spłaty kredytu w kwocie 182 909,60 PLN.

Mając zatem na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny należy wskazać, że zgodnie z art. 3531 Kodeksu cywilnego Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

Stosownie do art. 366 § 1 cyt. Kodeksu – kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych (solidarność dłużników).

W myśl natomiast § 2 tego przepisu, aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela, wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani.

Z istoty solidarnej odpowiedzialności dłużników wynika więc, że aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. Każdy z dłużników solidarnych odpowiada więc za całość długu, a nie tylko część, jaką można by mu przypisać poprzez np. równy podział kwoty długu pomiędzy zobowiązanych.

Zatem w sytuacji, gdy strona zobowiązania solidarnego spłaca całość zadłużenia bez woli czynienia tego w celu obdarowania pozostałych stron tego zobowiązania, a jedynie w zamiarze zwolnienia się z długu, poprzez samą zapłatę całości, czy też części zobowiązania solidarnego nie może dojść do obdarowania kogokolwiek. Dłużnik solidarny spłaca bowiem własny dług, a nie cudzy.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz powołane wyżej uregulowania prawne należy zgodzić się ze stanowiskiem Wnioskodawcy, że wcześniejsza spłata przez dłużnika solidarnego (córkę Wnioskodawcy – która przystąpiła do długu) całości pozostałego do spłaty kredytu, nie możne być postrzegana w kategorii darowizny. Oznacza to, że powyższe nie będzie skutkować powstaniem po stronie Wnioskodawcy obowiązku podatkowego określonego w ustawie o podatku od spadków i darowizn. Tym samym z tytułu spłaty kredytu przez córkę na Wnioskodawcy nie będzie ciążył obowiązek złożenia do urzędu skarbowego zgłoszenia SD-Z2, które służy do zgłoszenia nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych ani żadnych innych dokumentów.

Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze zdarzeniem podanym przez Wnioskodawczynię w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.).

Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.