Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.413.2025.2.ED
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-28
Teza: Nabyte Aktywa (Znaki towarowe, Patent, Rysunki, Baza
klientów) będą stanowić dla Wnioskodawcy wartości
niematerialne i prawne podlegające amortyzacji w rozumieniu
art. 16b ust. 1 ustawy o CIT, a tym samym wydatki na ww.
Aktywa będą podlegać zaliczeniu przez Wnioskodawcę do
kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne.
Słowa kluczowe: amortyzacja
know-how
nabycie-nabycie prawa
patenty
prawa-prawa autorskie
prawa-prawo własności-prawo własności przemysłowej
urząd-Urząd Patentowy RP
wartości-wartości niematerialne i prawne
znak-znak towarowy
Zagadnienia: Wartości niematerialne i prawne-Autorskie lub pokrewne
prawa majątkowe
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Wartości niematerialne i prawne-Know-how
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Wartości niematerialne i prawne-Pozostałe prawa
będące wartościami niematerialnymi i prawnymi
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Wartości niematerialne i prawne-Prawa określone w
ustawie Prawo własności przemysłowej
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 6
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16b-ust. 1-pkt 4
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16b-ust. 1-pkt 6
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16b-ust. 1-pkt 7
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 września 2025 r. za pośrednictwem ePUAP wpłynął Państwa wniosek z 11 września
    2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób
    prawnych w zakresie ustalenia, czy nabyte odpłatnie przez Państwa Aktywa stanowić będą
    wartości niematerialne i prawne podlegające amortyzacji w rozumieniu art. 16b ust. 1
    ustawy o CIT, a tym samym wydatki na Aktywa będą podlegać zaliczeniu przez Państwa do
    kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 28 października 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym opodatkowaniu CIT
    w Polsce od całości osiąganych dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.
    Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest produkcja i sprzedaż (...). A GmbH (dalej jako
    „Zbywca”) jest niemieckim rezydentem podatkowym.
    Tak samo jak Wnioskodawca, Zbywca prowadzi działalność gospodarczą, której
    przedmiotem jest produkcja i sprzedaż (...).
    Dalej Wnioskodawca (Spółka) i Zbywca łącznie zwani jako „Strony transakcji”
    Wnioskodawca oraz Zbywca są podmiotami niepowiązanymi.
    Zbywca zamierza zakończyć działalność gospodarczą 30 września 2025 r. (najpóźniej do 31
    grudnia 2025 r.). W związku z powyższym, Zbywca zdecydował się na sprzedaż swoich
    aktywów niematerialnych na rzecz Wnioskodawcy.

    W tym celu, Strony transakcji zawarły umowę sprzedaży (dalej jako „Umowa”), na mocy
    której Zbywca przeniósł na Spółkę:
      1) wszelkie prawa ochronne do zarejestrowanych w Niemieckim Urzędzie Patentowym
        i Znaków Towarowych (nazwa oryginalna: Deutschen Patent-und Markenamt, dalej
        jako: „Niemiecki Urząd”) następujących znaków towarowych:
        - znak słowno-graficzny „X”, nr (...), dla wszystkich zarejestrowanych towarów/usług
        z klas (...) oraz
        - znak słowny „Y”, nr (...), dla wszystkich zarejestrowanych towarów/usług z klas (...),
        dalej jako „Znaki towarowe”;
      2) patent o numerze (...), numer (...) wraz ze wszystkimi powiązanymi prawami
        patentowymi, roszczeniami, w tym roszczeniami o wynagrodzenie, a także
        wszystkimi prawami do użytkowania, licencjonowania, eksploatowania i
        egzekwowania ochrony patentu w zakresie w jakim Zbywca posiada te prawa (dalej
        jako „Patent”);
      3) wszelkie prawa do co najmniej 10 000 rysunków technicznych, wraz z pełnymi
        prawami do ich użytkowania i eksploatacji, a także prawo do modyfikowania,
        edytowania i innego wykorzystywania tych rysunków (dalej jako „Rysunki”) oraz
      4) bazę klientów wraz z posiadanymi przez Zbywcę informacjami dotyczących relacji
        handlowych z nimi (dalej jako „Baza klientów”).
    Dalej Znaki towarowe, Patent, Rysunki oraz Baza klientów łącznie jako: „Aktywa”.
    Wnioskodawca nabył Aktywa od Zbywcy w celu rozwijania prowadzonej obecnie
    działalności gospodarczej.
    Aktywa zostaną przeniesione przez Zbywcę na Spółkę w zamian za ustalone
    wynagrodzenie.
    Na podstawie Umowy, Zbywca zagwarantował, że dokonał wszystkich dotychczasowych
    płatności na rzecz odpowiednich rejestrów lub organów w celu utrzymania Znaków
    towarowych i Patentu.
    Strony Umowy uzgodniły, że Zbywca podejmie niezbędne działania w celu zarejestrowania
    Wnioskodawcy w Europejskim Rejestrze Patentowym oraz w Niemieckim Urzędzie.
    Ponadto zgodnie z Umową, Zbywca zachowuje niewyłączne prawo do używania Znaków
    towarowych w ramach bieżącej działalności gospodarczej do 31 grudnia 2025 r., z
    zastrzeżeniem przeniesienia ich na Wnioskodawcę.
    W zakresie Bazy klientów, Zbywca zobowiązał się do:
      - poinformowania klientów o zakończeniu swojej działalności gospodarczej;
      - uzyskania od nich zgody (o ile jest to wymagane) na przekazanie ich danych
        osobowych oraz wszystkich innych dostępnych danych do Wnioskodawcy (np.
        historia zamówień) oraz
      - przedstawienia Wnioskodawcy tym klientom.
    Ponadto Zbywca zagwarantował że Rysunki nie są objęte żadnymi prawami osób trzecich,
    a Wnioskodawca nabywa nieograniczone prawo do ich użytkowania.
    Nabyte w drodze Umowy Aktywa nadawały się do gospodarczego wykorzystania w dniu
    przyjęcia do używania oraz będą wykorzystywane przez Wnioskodawcę dla potrzeb
    prowadzonej przez niego działalności gospodarczej w okresie dłuższym niż rok.
    Dodatkowo w uzupełnieniu wniosku, ujętym w piśmie z 28 października 2025 r. wskazali
    Państwo, że:

      1. Wskazane we wniosku znaki towarowe, są zarejestrowane w Deutschen Patent- und
        Markenamt, (dalej jako „DPMA”), tj. Niemieckim Urzędzie ds. Własności
        Intelektualnej i korzystają z ochrony tylko na terenie Niemiec. Wskazane znaki
        towarowe są zarejestrowane w DPMA na Spółkę jako ich właścicielu. (...)
      2. Wskazane we wniosku znaki nie zostaną zarejestrowane w Urzędzie Unii
        Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), a w konsekwencji nie będą
        podlegać ochronie na terenie całej Unii Europejskiej.
      3. Patent, o którym mowa we wniosku, został zgłoszony do Europejskiego Urzędu
        Patentowego (dalej jako „EPO”) pod numerem (...), odpowiadającym zgłoszeniu
        międzynarodowemu (...). Oznacza to, że zgłoszenie jest zarejestrowane w systemie
        EPO i znajduje się obecnie w trakcie badania, po zakończeniu którego patent
        zostanie formalnie zarejestrowany w EPO. W zgłoszeniu dokonano już aktualizacji
        danych wnioskodawcy – obecnie jako wnioskodawcę wskazano Spółkę (...).
      4. Poniżej przedstawiamy szczegółowy opis nabytej bazy klientów wraz z posiadanymi
        przez zbywcę informacjami dotyczącymi relacji handlowych:
        - Utrwalenie/identyfikowalność
        Baza klientów stanowi zbiór danych utrwalonych w formie umożliwiającej ich
        jednoznaczną identyfikację oraz ponowne wykorzystanie. Obejmuje ona w
        szczególności listę kontrahentów (z oznaczeniem konkretnego podmiotu), dane
        kontaktowe osób odpowiedzialnych po stronie klienta, historię kontaktu i
        negocjacji, ustalenia handlowe oraz indywidualne warunki współpracy. Dane te
        są przechowywane w sposób uporządkowany, w ramach wewnętrznych
        narzędzi, co pozwala na ich bieżące wykorzystanie operacyjne (np. do
        ofertowania, przedłużania współpracy, kierowania sprzedaży do konkretnych
        osób decyzyjnych). Tym samym baza jest obiektywnie określona, możliwa do
        wskazania i stanowi składnik niematerialny, a nie jedynie wiedzę pracowników.
        - Charakter poufny i istotny
        Informacje zawarte w przedmiotowej bazie klientów mają charakter poufny oraz
        istotny gospodarczo. Dane te nie są publicznie dostępne, powszechnie znane ani
        łatwo możliwe do pozyskania przez osoby trzecie. Dostęp do bazy jest ściśle
        ograniczony i kontrolowany, a jej zawartość obejmuje elementy o znaczeniu
        handlowym, takie jak: indywidualne poziomy cen i rabatów, wolumeny
        zakupowe, modele zachowań zakupowych klientów, ich preferencje techniczne,
        harmonogramy dostaw oraz informacje o relacjach i kontaktach negocjacyjnych
        z osobami decyzyjnymi po stronie kontrahentów.
        Z uwagi na powyższe, ujawnienie tych danych podmiotom zewnętrznym
        mogłoby prowadzić do uzyskania nieuprawnionej przewagi konkurencyjnej, co
        potwierdza ich poufny charakter.
        Jednocześnie informacje te mają istotne znaczenie dla zasadniczej części
        sposobu prowadzenia działalności handlowej, ponieważ stanowią podstawę
        organizacji procesu sprzedaży oraz utrzymania relacji z kluczowymi odbiorcami
        na terenie Niemiec.
        - Zdolność do osiągnięcia określonego efektu gospodarczego
        Baza klientów ma bezpośrednią zdolność do zwiększenia poziomu sprzedaży po
        stronie Spółki. Wynika to przede wszystkim z:
          - możliwości natychmiastowego dotarcia do właściwych osób decyzyjnych po
            stronie potencjalnego klienta;
          - znajomości progu cenowego akceptowalnego dla danego klienta, co
            ogranicza ryzyko utraty klienta wskutek błędnej oferty oraz

          - wiedzy o cyklach zakupowych (np. kiedy dany klient co roku/kwartał
            odnawia zamówienia), co pozwala na precyzyjne kierowanie oferty w
            momentach faktycznej gotowości zakupowej.
        W efekcie baza klientów umożliwia kontynuację relacji i posiada potencjał
        przychodów z istniejącego portfela klientów w krótszym czasie i przy niższych
        kosztach pozyskania sprzedaży niż w sytuacji, w której nabywca musiałby
        budować taki portfel samodzielnie.
      5. Wskazane we wniosku rysunki stanowią autorskie lub pokrewne prawa majątkowe,
        ponieważ są w szczególności utworami, o których stanowi art. 1 ust. 2 ustawy z dnia
        4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        24 ze zm.).

## Pytanie

Czy nabyte odpłatnie przez Wnioskodawcę Aktywa stanowić będą wartości niematerialne i
    prawne podlegające amortyzacji w rozumieniu art. 16b ust. 1 ustawy o CIT, a tym samym
    wydatki na Aktywa będą podlegać zaliczeniu przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania
    przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy nabyte Aktywa będą stanowić dla niego wartości niematerialne i
    prawne podlegające amortyzacji w rozumieniu art. 16b ust. 1 ustawy o CIT, a tym samym
    wydatki na Aktywa będą podlegać zaliczeniu przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania
    przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne.
    Uzasadnienie
    - Informacje ogólne o przepisach podatkowych dot. amortyzacji wartości niematerialnych i
      prawnych
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), kosztami uzyskania
    przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów
    lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
    wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Kwestię kosztów ujmowanych w formie odpisów amortyzacyjnych reguluje art. 15 ust. 6
    ustawy o CIT, zgodnie z którym kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne)
    dokonywane zgodnie z art. 16a-16m.
    Na podstawie art. 16b ust. 1 pkt 4, 6-7 ustawy o CIT, amortyzacji podlegają, z
    zastrzeżeniem art. 16c, nabyte od innego podmiotu, nadające się do gospodarczego
    wykorzystania w dniu przyjęcia do używania:
      4) autorskie lub pokrewne prawa majątkowe,
      6) prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności
        przemysłowej,
      7) wartości stanowiące równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w
        dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how)
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
        podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
        gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej
        (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1,
        zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi.
    - Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie amortyzacji Patentu i Znaków
      towarowych

    W katalogu wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, przy
    spełnieniu określonych przesłanek, wymienione zostały prawa określone w ustawie z dnia
    30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (t. j. Dz. U z 2023 r. poz. 1170 ze zm.,
    dalej jako „ustawa o PWP”).
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o PWP, na warunkach określonych w tej ustawie udzielane
    są patenty oraz dodatkowe prawa ochronne na wynalazki, prawa ochronne na wzory
    użytkowe i znaki towarowe, a także prawa z rejestracji na wzory przemysłowe, topografie
    układów scalonych oraz oznaczenia geograficzne.
    Tak jak było wskazane prawo do Patentu oraz prawa ochronne do Znaków towarowych
    będą zarejestrowane na Wnioskodawcę w Europejskim Rejestrze Patentowym oraz w
    Niemieckim Urzędzie.
    Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o PWP, jeżeli umowa międzynarodowa lub przepisy prawa
    Unii Europejskiej obowiązujące bezpośrednio w krajach członkowskich określają
    szczególny tryb udzielania ochrony na wynalazki, wzory użytkowe, wzory przemysłowe,
    znaki towarowe, oznaczenia geograficzne lub topografie układów scalonych, w sprawach
    nieuregulowanych w tej umowie lub w tych przepisach albo pozostawionych w
    kompetencji organów krajowych przepisy ustawy stosuje się odpowiednio.
    Na mocy art. 16b ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT prawo ochronne może stanowić wartość
    niematerialną i prawną, jako jedno z praw wymienionych w ustawie o PWP.
    Z kolei zgodnie z art. 1 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017
    /1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (dalej jako
    „Rozporządzenie”) wspólnotowy znak towarowy ma charakter jednolity. Wywołuje on ten
    sam skutek w całej Unii: może on być zarejestrowany, zbyty, być przedmiotem zrzeczenia
    się lub decyzji w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia praw właściciela znaku lub
    unieważnienia znaku, a jego używanie może być zakazane jedynie w odniesieniu do całej
    Unii.
    W praktyce powyższa zasada oznacza jednolitość uregulowań dotyczących patentów
    wzorów przemysłowych i znaków towarowych rejestrowanych w państwach
    członkowskich Unii Europejskiej i wyraża się w:
      - jednolitej procedurze rejestracyjnej (rejestracji wspólnotowego znaku towarowego
        można dokonać za pośrednictwem Urzędu Patentowego RP) oraz
      - ochronie wspólnotowego znaku towarowego oraz patentu na całym terytorium Unii
        Europejskiej i skutkach, jakie wywołuje wspólnotowy znak towarowy oraz patent w
        państwach członkowskich.
    Stosownie do art. 153 ust. 1 ustawy o PWP przez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się
    prawo wyłącznego używania znaku towarowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na
    całym terytorium Polski.
    Natomiast zgodnie z art. 1 ust. 2 Rozporządzenia na mocy przyznania ochrony dla
    unijnego znaku towarowego nabywa się ochronę na terenie wszystkich państw
    członkowskich, a więc również na terytorium Polski. Konsekwentnie, jeśli dla unijnego
    patentu oraz znaku towarowego ochrona przysługuje na terenie Unii Europejskiej, to tym
    bardziej przysługuje im w Polsce jako państwie członkowskim.
    Ponadto, zgodnie z art. 19 ust. 1 Rozporządzenia unijny znak towarowy jako przedmiot
    własności traktowany jest w całości i na całym terytorium Unii tak jak krajowy znak
    towarowy zarejestrowany w państwie członkowskim, w którym według rejestru właściciel
    ma swoją siedzibę, swoje miejsce zamieszkania albo przedsiębiorstwo w dacie
    dokonywania oceny.

    Zdaniem Wnioskodawcy, nabyte w drodze Umowy prawa do Patentu oraz prawa
    ochronne do Znaków towarowych spełniają wszystkie przesłanki, aby zostały uznane za
    wartości niematerialne i prawne w rozumieniu art. 16b ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT. Aby
    wartość niematerialna i prawna mogła podlegać amortyzacji podatkowej, musi:
      - zostać nabyta od innego podmiotu,
      - nadawać się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania,
      - być wykorzystywana przez okres dłuższy niż rok,
      - być związana z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą.
    Wszystkie wskazane powyżej warunki, w przypadku nabycia przez Spółkę praw do Patentu
    oraz praw ochronnych do Znaków towarowych zostały spełnione, tj. będą nadawać się do
    gospodarczego wykorzystania w dniu ich przyjęcia do używania oraz będą
    wykorzystywane przez Spółkę dla potrzeb prowadzonej przez nią działalności
    gospodarczej w okresie używania dłuższym niż rok. W związku z tym będą one podlegać
    amortyzacji wartości niematerialnych i prawnych, o których stanowi art. 16b ust. 1 pkt 6
    ustawy o CIT.
    Stosownie do art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT za wartość początkową wartości
    niematerialnych i prawnych uznaje się, w razie odpłatnego nabycia – cenę ich nabycia.
    Zatem nabyte przez Spółkę ww. prawa będą podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania
    przychodów Wnioskodawcy poprzez odpisy amortyzacyjne od ceny ich nabycia.
    Powyższe konkluzje zostały potwierdzone m.in. w interpretacji z 5 maja 2020 r. sygn. S-
    ILPB4/4510-1-114/16-6/DS.
    - Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie amortyzacji Bazy klientów
    W katalogu wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, przy
    spełnieniu określonych przesłanek, wymieniony został know-how rozumiany jako wartość
    stanowiąca równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w dziedzinie
    przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej.
    Nabyta przez Spółkę Baza klientów będzie się charakteryzować tym, że Spółka uzyska
    informacje, które:
      - będą kluczowe dla prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, co wynika z
        tego, że Wnioskodawca oraz Zbywca zajmują się identyczną działalnością, ale na
        innym terytorium,
      - wynikają z wypracowanego doświadczenia Zbywcy w zakresie określonych
        standardów jakości obsługi klientów wraz z bazą ich kontaktów, dzięki czemu
        Spółka zyska czas jaki poświęciłaby na nawiązanie relacji handlowych z nowymi
        klientami oraz
      - są poufne.
    W konsekwencji, nabywana Baza klientów stanowi know-how, czyli zestaw informacji
    praktycznych wynikających z doświadczenia Zbywcy o niejawnym, istotnym i określonym
    charakterze. Informacje te są związane z wiedzą o charakterze handlowym, technicznym i
    organizacyjnym.
    O tym, że Baza klientów stanowi zestaw praktycznych informacji, świadczy to, że, Zbywca
    zobowiązał się do przedstawienia Wnioskodawcy swoim klientom oraz uzyskania od nich
    zgody (o ile jest to wymagane) na przekazanie ich danych osobowych oraz wszystkich
    innych dostępnych danych do Wnioskodawcy (np. historia zamówień).

    W polskim prawodawstwie nie ma legalnej definicji know-how. Słownik Języka Polskiego
    (Wydawnictwo Naukowe PWN S.A. wersja internetowa) definiuje pojęcie know-how jako
    „praktyczna umiejętności lub wiedza w zakresie technologii produkcji lub technik
    zarządzania”.
    Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że termin „know-how” należy
    interpretować zgodnie z definicją zawartą w Rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 772/2004 z
    dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do kategorii
    porozumień o transferze technologii. Stosownie do art. 1 tego aktu, termin know-how
    oznacza pakiet nieopatentowanych informacji praktycznych, wynikających z
    doświadczenia i badań, które są:
      - niejawne, czyli nie są powszechnie znane lub łatwo dostępne,
      - istotne, czyli ważne i użyteczne z punktu widzenia wytwarzania produktów objętych
        umową oraz
      - zidentyfikowane, czyli opisane w wystarczająco zrozumiały sposób, aby można było
        sprawdzić czy spełniają kryteria niejawności i istotności.
    W orzecznictwie sądowo-administracyjnym (m.in. wyrok NSA z 15 marca 2012 r. I FSK 973
    /11) przyjmuje się, że know-how nietechniczne obejmuje wszelkiego rodzaju wiadomości i
    doświadczenia o charakterze nietechnicznym, które nadają się do wykorzystania w
    działalności przedsiębiorstwa. Zdaniem sądów administracyjnych cechy know-how
    technicznego odnoszą się także do know-how nietechnicznego. Według stanowiska sądów
    powyższe cechy należy rozumieć następująco:
      - cecha poufności powoduje, że know-how mogą stanowić jedynie informacje, które nie
        zostały ujawnione, nie są powszechnie znane, czy też łatwo dostępne,
      - istotność know-how oznacza, iż są to informacje ważne dla całości lub zasadniczej
        części sposobu wytwarzania produktu lub świadczenia usług, muszą także spełniać
        u nabywcy określoną funkcję, czyli być użyteczne,
      - identyfikowalność know-how oznacza, iż zostało ono opisane lub utrwalone, czyli
        zmaterializowane, i to w taki sposób, iż możliwe jest sprawdzenie posiadania przez
        nie pozostałych cech oraz powoduje, iż nabywca nie jest „nadmiernie ograniczony w
        wykorzystaniu nabytych informacji”.
    Reasumując, informacje mogą być uznane za know-how jeżeli:
      - stanowią dobro niematerialne występujące w postaci wiedzy, zebranych
        doświadczeń, danych z kluczami ich zastosowań, pozwalające na osiągnięcie
        określonego efektu gospodarczego,
      - można je przeliczyć na rzeczywistą wartość materialną,
      - powinny być zdobyte w ramach wypracowanego doświadczenia,
      - powinny mieć charakter poufny i istotny oraz
      - powinna być to wiedza zidentyfikowana, utrwalona we właściwy sposób i dająca się
        przekazać.
    Zakupiona przez Spółkę Baza klientów będzie posiadała cechy charakterystyczne dla know-
    how w postaci kapitału klienckiego. Będzie posiadała przy tym określoną w umowie
    konkretną wartość materialną. Nabyta wiedza na temat klientów i relacji handlowych ma
    charakter poufny, oraz pozwoli Spółce uzyskanie większego poziomu sprzedaży.
    W świetle powyższego, Baza klientów została nabyta od Zbywcy, nadaje się do
    gospodarczego wykorzystania, jej oczekiwana ekonomiczna przydatność przekracza rok i
    będzie wykorzystywana na bieżąco w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością
    gospodarczą.

    W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, wydatki poniesione na nabycie Bazy
    klientów, Spółka powinna zaliczać do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy
    amortyzacyjne.
    Powyższe stanowisko Wnioskodawcy znajduje również potwierdzenie w przykładowych
    interpretacjach organów podatkowych, tj. np.: w interpretacji indywidualnej Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z 7 lipca 2023 r. sygn. 0111-KDIB2-1.4010.180.2023.2.DD
    oraz z 25 lipca 2023 r. sygn. 0111-KDIB1-1.4010.284.2023.2.AND.
    - Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie amortyzacji prawa do Rysunków
    W katalogu wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, przy
    spełnieniu określonych przesłanek, wymienione zostały autorskie lub pokrewne prawa
    majątkowe.
    Nabyte prawa do Rysunków będą umożliwiały Wnioskodawcy dalszy rozwój Spółki tworząc
    możliwości szerszego prowadzenia działalności w obszarze produkcji i sprzedaży (...) i tym
    samym przełoży się to na dalsze uzyskiwanie przychodów.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1-2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych (t. j. Dz. U z 2025 r. poz. 24 ze zm., dalej jako: „UPA”) przedmiotem prawa
    autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze,
    ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu
    wyrażenia (utwór). W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory: (i)
    wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie,
    publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe), (ii) plastyczne, (iii)
    fotograficzne, (iv) wzornictwa przemysłowego czy (v) architektoniczne, architektoniczno-
    urbanistyczne i urbanistyczne.
    Utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miał postać
    nieukończoną.
    W myśl art. 17 UPA jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, twórcy przysługuje wyłączne prawo
    do korzystania z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do
    wynagrodzenia za korzystanie z utworu.
    Ponadto zgodnie z art. 41 ust. 1 UPA przejście autorskich praw majątkowych na inną
    osobę następuje w drodze dziedziczenia lub na podstawie umowy. W tym przypadku
    przejście Rysunków nastąpiło na podstawie Umowy.
    Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że przedmiotem prawa
    autorskiego jest utwór, którym może być również np. rysunek techniczny, posiadający
    indywidualny charakter własnego pomysłu. Jak wynika z powołanych przepisów UPA,
    przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej, ustalony w
    jakiejkolwiek postaci. Przejawem działalności twórczej, jest więc uzewnętrzniony rezultat
    działalności twórcy.
    Odnosząc się zatem do powyższego uzasadnienia, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż
    nabyte prawa do Rysunków będą stanowić wartości niematerialne i prawne, i w związku z
    tym mogą podlegać amortyzacji. W szczególności świadczy o tym fakt, że Rysunki nie są
    objęte żadnymi prawami osób trzecich, a Wnioskodawca nabywa nieograniczone prawo
    do ich użytkowania.
    W świetle powyższego, nabyte w drodze Umowy prawa do Rysunków, będą nadawać się
    do gospodarczego wykorzystania w dniu ich przyjęcia do używania oraz będą
    wykorzystywane przez Spółkę dla potrzeb prowadzonej przez nią działalności
    gospodarczej w okresie używania dłuższym niż rok. W związku z tym będą one podlegać
    amortyzacji wartości niematerialnych i prawnych, o których stanowi art. 16b ust. 1 pkt 4
    ustawy o CIT.
    Zatem nabyte przez Spółkę prawa do Rysunków będą podlegać zaliczeniu do kosztów
    uzyskania przychodów Wnioskodawcy poprzez odpisy amortyzacyjne od ceny ich nabycia.

    Powyższe podejście zostało potwierdzone m.in. w interpretacji indywidualnej z 25 lutego
    2022 r. sygn. 0111-KDIB1-1.4010.613.2021.2.ŚS.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady kwalifikowania wydatków jako kosztów uzyskania przychodów określają przepisy
    art. 15 i 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
        Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
        przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
        źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty
        poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
        ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
        poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania
      przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w stosownych przepisach ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodów.

    Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty,
    zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały
    prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za
    niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Podatnik, zaliczając dany wydatek do
    kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego związek z prowadzoną działalnością
    gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość
    osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem
    gospodarczym.
    Kwestię kosztów ujmowanych w formie odpisów amortyzacyjnych reguluje art. 15 ust. 6
    ustawy o CIT, zgodnie z którym
        kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
        wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie
        z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy
        dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w
        roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości
        odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych,
        obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    W art. 16 określono jakie wydatki nie uważa się za koszty uzyskania przychodów,
    natomiast art. 16a-16m określają zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych.
    Na podstawie art. 16b ust. 1 ustawy o CIT:
        Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, nabyte od innego podmiotu,
        nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania:
        1) (uchylony)
        2) spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego,
        3) (uchylony)
        4) autorskie lub pokrewne prawa majątkowe,
        5) licencje,
        6) prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności
        przemysłowej,
        7) wartość stanowiącą równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą
        w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how)
        - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
        podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
        gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy
        licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a
        pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi.
    W myśl art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
        Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
        prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie odpłatnego nabycia cenę
        ich nabycia.
    Zgodnie z art. 16m ust. 1 ustawy o CIT:
        Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 16ł ust. 1-3, okres dokonywania odpisów
        amortyzacyjnych od wartości niematerialnych i prawnych nie może być krótszy niż:
        1) od licencji (sublicencji) na programy komputerowe oraz od praw autorskich - 24
        miesiące;
        2) od licencji na wyświetlanie filmów oraz na emisję programów radiowych i
        telewizyjnych - 24 miesiące;

        3) od poniesionych kosztów zakończonych prac rozwojowych - 12 miesięcy;
        4) od pozostałych wartości niematerialnych i prawnych - 60 miesięcy.
    Stosownie do treści art. 16m ust. 2 ustawy o CIT:
        Jeżeli wynikający z umowy okres używania praw majątkowych, o których mowa w
        ust. 1 pkt 2, jest krótszy od okresu ustalonego w tym przepisie, podatnicy mogą
        dokonywać odpisów amortyzacyjnych w okresie wynikającym z umowy.
    Treść art. 16m ust. 3 ustawy o CIT wskazuje, że
        Podatnicy ustalają stawki amortyzacyjne dla poszczególnych wartości
        niematerialnych i prawnych na cały okres amortyzacji przed rozpoczęciem
        dokonywania odpisów amortyzacyjnych.
    Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że przedmiotem Państwa
    działalności, jak również działalności Zbywcy, jest produkcja i sprzedaż (...). Zbywca
    zamierza zakończyć działalność gospodarczą 30 września 2025 r. (najpóźniej do 31
    grudnia 2025 r.), w związku z czym zdecydował się na sprzedaż swoich aktywów
    niematerialnych na Państwa rzecz. W tym celu, Strony transakcji zawarły umowę
    sprzedaży, na mocy której Zbywca przeniósł na Państwa Aktywa, tj.:
      1) wszelkie prawa ochronne do zarejestrowanych w Niemieckim Urzędzie Patentowym
        i Znaków Towarowych znaków towarowych (znak słowno-graficzny oraz znak
        słowny);
      2) patent wraz ze wszystkimi powiązanymi prawami patentowymi, roszczeniami, w tym
        roszczeniami o wynagrodzenie, a także wszystkimi prawami do użytkowania,
        licencjonowania, eksploatowania i egzekwowania ochrony patentu w zakresie w
        jakim Zbywca posiada te prawa;
      3) wszelkie prawa do co najmniej 10 000 rysunków technicznych, wraz z pełnymi
        prawami do ich użytkowania i eksploatacji, a także prawo do modyfikowania,
        edytowania i innego wykorzystywania tych rysunków oraz
      4) bazę klientów wraz z posiadanymi przez Zbywcę informacjami dotyczących relacji
        handlowych z nimi.
    Nabyli Państwo Aktywa od Zbywcy w celu rozwijania prowadzonej obecnie działalności
    gospodarczej. Aktywa zostaną przeniesione przez Zbywcę na Państwa Spółkę w zamian za
    ustalone wynagrodzenie.
    Na podstawie Umowy, Zbywca zagwarantował, że dokonał wszystkich dotychczasowych
    płatności na rzecz odpowiednich rejestrów lub organów w celu utrzymania Znaków
    towarowych i Patentu. Strony Umowy uzgodniły, że Zbywca podejmie niezbędne działania
    w celu zarejestrowania Państwa w Europejskim Rejestrze Patentowym oraz w Niemieckim
    Urzędzie. Nabyte w drodze Umowy Aktywa nadawały się do gospodarczego wykorzystania
    w dniu przyjęcia do używania oraz będą wykorzystywane przez Państwa dla potrzeb
    prowadzonej przez Państwa działalności gospodarczej w okresie dłuższym niż rok.
    Przedmiotem Państwa wątpliwość jest kwestia ustalenia, czy nabyte odpłatnie przez
    Państwa Aktywa (tj. Znaki towarowe, Patent, Rysunki, Baza klientów) będą stanowić
    wartości niematerialne i prawne podlegające amortyzacji w rozumieniu art. 16b ust. 1
    ustawy o CIT, a tym samym wydatki na Aktywa będą podlegać zaliczeniu przez Państwa do
    kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne.
        - Znaki towarowe i Patent
    Art. 16b ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT stanowi, iż amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art.
    16c, nabyte od innego podmiotu, nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu
    przyjęcia do używania prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo
    własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1170, dalej: „ustawa PWP”) - o

    przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na
    potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane
    przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu,
    dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i
    prawnymi. Oznacza to, iż prawa, które nie zostały wymienione wprost w tej ustawie jako
    wartości niematerialne i prawne nie mogą zostać zaliczone do tej kategorii.
    Zgodnie z art. 6 ustawy PWP:
        1. Na warunkach określonych w ustawie udzielane są patenty oraz dodatkowe
        prawa ochronne na wynalazki, prawa ochronne na wzory użytkowe i znaki
        towarowe, a także prawa z rejestracji na wzory przemysłowe, topografie układów
        scalonych oraz oznaczenia geograficzne.
        2. W sprawach, o których mowa w ust. 1, właściwy jest Urząd Patentowy.
    W myśl art. 4 ust. 1 ustawy PWP:
        Jeżeli umowa międzynarodowa lub przepisy prawa Unii Europejskiej obowiązujące
        bezpośrednio w krajach członkowskich określają szczególny tryb udzielania
        ochrony na wynalazki, wzory użytkowe, wzory przemysłowe, znaki towarowe,
        oznaczenia geograficzne lub topografie układów scalonych, w sprawach
        nieuregulowanych w tej umowie lub w tych przepisach albo pozostawionych w
        kompetencji organów krajowych przepisy ustawy stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z art. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia
    14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (dalej:
    „Rozporządzenie”):
        1. Znaki towarowe dla towarów lub usług, zarejestrowane na warunkach i w
        sposób przewidziany w niniejszym rozporządzeniu, zwane są dalej „znakami
        towarowymi Unii Europejskiej” („unijnymi znakami towarowymi”).
        2. Unijny znak towarowy ma charakter jednolity. Wywołuje on ten sam skutek w
        całej Unii: może on być zarejestrowany, zbyty, być przedmiotem zrzeczenia się lub
        decyzji w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia praw właściciela znaku lub
        unieważnienia znaku, a jego używanie może być zakazane jedynie w odniesieniu
        do całej Unii. Zasadę tę stosuje się, jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi
        inaczej.
    W myśl art. 2 Rozporządzenia:
        1. Ustanawia się Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (zwany dalej
        „Urzędem”).
        2. Wszystkie odesłania do Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego
        (Znaki Towarowe i Wzory) w prawie Unii traktuje się jako odesłania do Urzędu.
    Stosownie do art. 19 ust. 1 Rozporządzenia:
        Jeżeli art. 20–28 nie stanowią inaczej, unijny znak towarowy jako przedmiot
        własności traktowany jest w całości i na całym terytorium Unii tak jak krajowy znak
        towarowy zarejestrowany w państwie członkowskim, w którym według rejestru:
        a)właściciel ma swoją siedzibę lub swoje miejsce zamieszkania w dacie
        dokonywania oceny;
        b) jeżeli lit. a) nie stosuje się, właściciel znaku ma przedsiębiorstwo w dacie
        dokonywania oceny.
    Jak stanowi art. 120 ustawy PWP:

        1. Znakiem towarowym może być każde oznaczenie umożliwiające odróżnienie
        towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa oraz
        możliwe do przedstawienia w rejestrze znaków towarowych w sposób pozwalający
        na ustalenie jednoznacznego i dokładnego przedmiotu udzielonej ochrony.
        2. Znakiem towarowym, w rozumieniu ust. 1, może być w szczególności wyraz,
        włącznie z nazwiskiem, rysunek, litera, cyfra, kolor, forma przestrzenna, w tym
        kształt towaru lub opakowania, a także dźwięk.
    W przypadku przedmiotów własności przemysłowej - dla większości z nich - w celu
    uzyskania pełnej ochrony prawnej na terenie Polski wymagane jest:
      - dokonanie ich zgłoszenia do Urzędu Patentowego RP (art. 138 ustawy PWP),
      - wydanie przez ten organ decyzji w sprawie udzielenia patentu, praw ochronnych lub
        praw z rejestracji (art. 147 ustawy PWP).
    Zgodnie z art. 153 ustawy PWP:
        Przez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się prawo wyłącznego używania znaku
        towarowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze
        Rzeczypospolitej Polskiej.
    Zatem, uzyskane przez podatnika prawa potwierdzone wydaną przez Urząd Patentowy
    decyzją, w myśl art. 16b ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
    stanowią wartości niematerialne i prawne podlegające amortyzacji podatkowej. Decyzja ta
    bowiem tworzy podmiotowe prawo używania znaku towarowego i oznaczania nim
    towarów i usług jako bezwzględne prawo majątkowe. Prawo ochronne jest więc
    wyłącznym prawem podmiotowym o czasowej i terytorialnej skuteczności. Oczywiście
    muszą zostać spełnione również pozostałe przesłanki, tj. prawo takie musi być nabyte i
    nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania o
    przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok.
    Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Strony transakcji zawarły umowę
    sprzedaży, na mocy której Zbywca przeniósł na Państwa:
    1) wszelkie prawa ochronne do zarejestrowanych w Niemieckim Urzędzie Patentowym i
      Znaków Towarowych (nazwa oryginalna: Deutschen Patent-und Markenamt -
      Niemiecki Urząd) następujących znaków towarowych:
      - znak słowno-graficzny „X”, nr (...), dla wszystkich zarejestrowanych towarów/usług z
        (...) oraz
      - znak słowny „Y”, nr (...), dla wszystkich zarejestrowanych towarów/usług z klas (...);
    2) patent o numerze (...), numer (...) wraz ze wszystkimi powiązanymi prawami
      patentowymi, roszczeniami, w tym roszczeniami o wynagrodzenie, a także wszystkimi
      prawami do użytkowania, licencjonowania, eksploatowania i egzekwowania ochrony
      patentu w zakresie w jakim Zbywca posiada te prawa.
    Ponadto, w uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że wskazane we wniosku Znaki
    towarowe są zarejestrowane w Deutschen Patent- und Markenamt, tj. Niemieckim
    Urzędzie ds. Własności Intelektualnej i korzystają z ochrony tylko na terenie Niemiec oraz
    że ww. Znaki nie zostaną zarejestrowane w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności
    Intelektualnej (EUIPO), a w konsekwencji nie będą podlegać ochronie na terenie całej Unii
    Europejskiej. Patent, o którym mowa we wniosku, został zgłoszony do Europejskiego
    Urzędu Patentowego (EPO) pod numerem (...), odpowiadającym zgłoszeniu
    międzynarodowemu (...). Oznacza to, że zgłoszenie jest zarejestrowane w systemie EPO i
    znajduje się obecnie w trakcie badania, po zakończeniu którego patent zostanie formalnie
    zarejestrowany w EPO. W zgłoszeniu dokonano już aktualizacji Państwa danych– obecnie
    jako wnioskodawcę wskazano Państwa.

    W tym miejscu należy wskazać, że podmiot gospodarczy, który zamierza prawa ochronne
    na znaki towarowe gospodarczo wykorzystywać na terenie innych państw wspólnoty
    europejskiej, winien dokonać ich rejestracji w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności
    Intelektualnej (EUIPO).
    Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że w odniesieniu do praw ochronnych na Znaki
    towarowe zarejestrowane w zagranicznym urzędzie (tj. Niemieckim Urzędzie ds. Własności
    Intelektualnej) będącym odpowiednikiem Urzędu Patentowego Rzeczpospolitej Polskiej
    brak jest podstaw do uznania, że stanowią wartości niematerialne i prawne, o których
    mowa w art. 16b ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, ponieważ korzystają z praw ochronnych z
    tytułu ich rejestracji na mocy przepisów innych jurysdykcji, do których ustawa PWP nie
    odsyła. Zatem nie mają Państwo podstaw do rozpoznania ich, jako wartości niematerialne
    i prawne i nie powinni Państwo ujawniać tych składników majątkowych w ewidencji
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez Spółkę.
    Z kolei w odniesieniu do praw ochronnych na Patent, który został zgłoszony do
    Europejskiego Urzędu Patentowego, należy wskazać, że zakres terytorialny patentu
    europejskiego obejmuje 39 państw europejskich – członków Europejskiej Organizacji
    Patentowej (EPO) w tym m.in. Polskę, w konsekwencji Patent, o którym mowa we wniosku
    stanowi wartości niematerialne i prawne, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 6 ustawy o
    CIT, ponieważ korzysta z praw ochronnych z tytułu jego rejestracji na mocy przepisów
    ustawy PWP. Zatem w odniesieniu do Patentu mają Państwo podstawo do rozpoznania
    go, jako Państwa wartości niematerialne i prawne.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie możliwości rozpoznania, jako wartości
    niematerialnej i prawnej podlegającej amortyzacji podatkowej:
      - zarejestrowanych Znaków towarowych, których rejestracja dokonana została za
        granicą w urzędzie będącym odpowiednikiem Urzędu Patentowego
        Rzeczypospolitej Polskiej, przez co korzystają one z praw ochronnych tylko na
        terenie innego kraju (tj. tylko na terenie Niemiec) należy uznać za nieprawidłowe.
      - Patentu, który został zgłoszony do Europejskiego Urzędu Patentowego, należy uznać
        za prawidłowe.
        - Rysunki
    Art. 16b ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT stanowi, iż amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art.
    16c, nabyte od innego podmiotu, nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu
    przyjęcia do używania autorskie lub pokrewne prawa majątkowe - o przewidywanym
    okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby
    związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego
    do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub
    umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi.
    Jak wynika z opisu sprawy, na mocy umowy Zbywca przeniósł na Spółkę wszelkie prawa do
    co najmniej 10 000 rysunków technicznych, wraz z pełnymi prawami do ich użytkowania i
    eksploatacji, a także prawo do modyfikowania, edytowania i innego wykorzystywania tych
    rysunków. Zbywca zagwarantował że Rysunki nie są objęte żadnymi prawami osób
    trzecich, a Państwo nabywają nieograniczone prawo do ich użytkowania. Ponadto, w
    uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że wskazane we wniosku rysunki stanowią
    autorskie lub pokrewne prawa majątkowe, ponieważ są w szczególności utworami, o
    których stanowi art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych (t.j. Dz. U z 2025 r. poz. 24 ze zm., dalej: „ustawa o prawie autorskim”):

        1. Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
        indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
        wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
        2. W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory:
        1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie,
        publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);
        2) plastyczne;
        3) fotograficzne;
        4) lutnicze;
        5) wzornictwa przemysłowego;
        6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;
        7) muzyczne i słowno-muzyczne;
        8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;
        9) audiowizualne (w tym filmowe).
        3. Utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miał
        postać nieukończoną.
    W myśl art. 17 ustawy o prawie autorskim:
        Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, twórcy przysługuje wyłączne prawo do
        korzystania z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz
        do wynagrodzenia za korzystanie z utworu.
    Stosownie do art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o prawie autorskim:
        Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne
        osoby w drodze dziedziczenia lub na podstawie umowy.
    Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że przedmiotem prawa
    autorskiego jest utwór, którym może być również np. rysunek techniczny, posiadający
    indywidualny charakter własnego pomysłu. Jak wynika z powołanych przepisów ustawy o
    prawie autorskim, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności
    twórczej, ustalony w jakiejkolwiek postaci. Przejawem działalności twórczej, jest więc
    uzewnętrzniony rezultat działalności twórcy.
    Odnosząc się zatem do powyższego wskazać należy, że nabyte w drodze Umowy prawa do
    Rysunków, będą nadawać się do gospodarczego wykorzystania w dniu ich przyjęcia do
    używania oraz będą wykorzystywane przez Spółkę dla potrzeb prowadzonej przez nią
    działalności gospodarczej w okresie używania dłuższym niż rok.
    Zatem ww. Rysunki będzie można uznać za wartości niematerialne i prawne wskazane w
    art. 16b ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT. W związku z powyższym wydatki na nabycie Rysunków,
    będziecie mogli Państwo zaliczać do kosztów podatkowych poprzez odpisy amortyzacyjne,
    a Państwa stanowisko w tym zakresie jest prawidłowe.
        - Baza klientów
    Z art. 16b ust. 1 pkt 7 ustawy o CIT wynika, iż amortyzacji podlega m.in. know-how
    rozumiane jako wartość stanowiąca równowartość uzyskanych informacji związanych z
    wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej. Przy czym
    składnik ten powinien spełniać następujące warunki:
    - być nabyty,
    - nadawać się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania,
    - przewidywany okres jego używania powinien być dłuższy niż rok,

    - być wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością
      gospodarczą albo oddany przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej
      (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1 ustawy o
      CIT.
    W tym miejscu warto zauważyć, że w określonych sytuacjach przewidzianych prawem
    podatkowym, koszty dotyczące wartości niematerialnych i prawnych mogą być potrącalne
    w formie odpisów amortyzacyjnych. Ustawodawca nie pozwala bowiem kosztów tych
    zaliczyć bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów, pozwala natomiast na
    stopniowe zaliczanie ich do kosztów uzyskania przychodów poprzez dokonywanie
    odpisów amortyzacyjnych.
    W prawie bilansowym i podatkowym amortyzacja oznacza koszt związany ze stopniowym
    zużywaniem się środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Amortyzacja
    to zatem stopniowe a więc rozciągnięte w czasie wliczanie w koszty działalności firmy jej
    wydatków inwestycyjnych.
    Prawo polskie nie zawiera jednoznacznej definicji pojęcia know-how. Można wesprzeć się
    w tym zakresie przepisami prawa europejskiego. Rozporządzenie Nr 772/2004 w sprawie
    stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień o transferze technologii (Dz. U.
    L. 123 z 27 kwietnia 2004 r.) stanowi, że know-how to pakiet nieopatentowanych
    informacji praktycznych, wynikających z doświadczenia i badań, które są:
    - niejawne, czyli nie są powszechnie znane lub łatwo dostępne,
    - istotne, czyli ważne i użyteczne z punktu widzenia wytwarzania produktów objętych
      umową, oraz
    - zidentyfikowane, czyli opisane w wystarczająco zrozumiały sposób, aby można było
      sprawdzić czy spełniają kryteria niejawności i istotności.
    Słownik Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN S.A. wersja internetowa) definiuje
    pojęcie know-how jako «praktyczna umiejętności lub wiedza w zakresie technologii
    produkcji lub technik zarządzania».
    Termin know-how oznacza więc zdolność, wiedzę lub umiejętność uzyskania określonego
    rezultatu lub prowadzenia jakiejś działalności. Know-how składa się z wiadomości i
    doświadczeń o charakterze technicznym, administracyjnym, finansowym albo innego
    rodzaju, nadających się do stosowania w pracy przedsiębiorstwa lub do wykonywania
    zawodu. Pojęcie know-how obejmuje doświadczenia o charakterze technicznym i
    techniczno-organizacyjnym oraz doświadczenia o charakterze organizacyjnym,
    finansowym i handlowym przydatne do prowadzenia przedsiębiorstwa, które nie są
    związane z cyklem produkcyjnym. Z szerokiej definicji know-how można zatem
    wyodrębnić kategorię know-how technicznego oraz know-how nietechnicznego,
    obejmującego wiedzę organizacyjną lub handlową przydatną nie tylko w procesie
    produkcji.
    Know-how techniczne jest pojęciem zbliżonym do projektów wynalazczych. Należą tu
    wszelkie kategorie rozwiązań technicznych, łącznie z wynalazkami, którym przysługuje
    zdolność patentowa. Za przedmiot know-how uznane mogą być również doświadczenia
    techniczno-organizacyjne dotyczące wynalazków i wzorów użytkowych, jeśli ze względu na
    brak którejkolwiek przesłanki zdolności patentowej albo zdolności rejestracyjnej nie są ani
    wynalazkami, ani wzorami użytkowymi, ani projektami racjonalizatorskimi w rozumieniu
    przepisów o prawie własności przemysłowej, a przedstawiają jednak znaczną wartość
    ekonomiczną i użyteczną. Przedmiotem know-how nietechnicznego są z kolei informacje o
    charakterze organizacyjnym, finansowym lub handlowym przydatne do prowadzenia
    przedsiębiorstwa (np. projekty/informacje usprawniające organizację i zbyt w handlu).
    W orzecznictwie sądowo-administracyjnym (m.in. wyrok NSA z 15 marca 2012 r. sygn. akt I
    FSK 973/11) przyjmuje się, że know-how nietechniczne obejmuje wszelkiego rodzaju
    wiadomości i doświadczenia o charakterze nietechnicznym, które nadają się do

    wykorzystania w działalności przedsiębiorstwa lub wykonywania zawodu. Zdaniem sądów
    administracyjnych cechy know-how technicznego odnoszą się także do know-how
    nietechnicznego. Według stanowiska sądów powyższe cechy należy rozumieć następująco:
    - cecha poufności powoduje, że know-how mogą stanowić jedynie informacje, które nie
      zostały ujawnione, nie są powszechnie znane, czy też łatwo dostępne. Przesłanka ta
      nie musi oznaczać wymogu bezwzględnej tajemnicy, wystarczy, by informacja nie była
      dostępna osobom zainteresowanym w sposób zwykły i dozwolony,
    - istotność know-how oznacza, iż są to informacje ważne dla całości lub zasadniczej części
      sposobu wytwarzania produktu lub świadczenia usług, muszą także spełniać u
      nabywcy określoną funkcję, czyli być użyteczne,
    - identyfikowalność know-how oznacza, iż zostało ono opisane lub utrwalone, czyli
      zmaterializowane, i to w taki sposób, iż możliwe jest sprawdzenie posiadania przez nie
      pozostałych cech oraz powoduje, iż nabywca nie jest ,,nadmiernie ograniczony w
      wykorzystaniu nabytych informacji”.
    Know-how jest zbywalne i może być udostępniane na podstawie umów upoważniających
    do korzystania, np. z poufnych projektów wynalazczych umów licencji know-how oraz
    umów przenoszących know-how. Zaś rozumiane jako pewien zakres wiedzy i doświadczeń
    może być także przedmiotem umowy sprzedaży. W takiej sytuacji nastąpi przeniesienie na
    nabywcę praw, które służyły wyłącznie dysponentowi know-how. Zbywca, przenosząc
    know-how, jest zobowiązany zapewnić prawną i faktyczną możliwość korzystania z pewnej
    wiedzy oraz do powstrzymywania się od jednoczesnego korzystania z tej wiedzy, jak
    również do nieujawniania know-how, jeżeli jest ono tajemnicą. Podstawowym
    obowiązkiem przekazującego know-how jest przekazanie odbiorcy określonych w umowie
    poufnych informacji. Dysponent jest natomiast zobowiązany do podejmowania starań o
    utrzymanie przedmiotu know-how w tajemnicy.
    Reasumując powyższe, informacje mogą być uznane za know-how jeżeli:
    - stanowią dobro niematerialne występujące w postaci wiedzy, zebranych doświadczeń,
      danych z kluczami ich zastosowań, pozwalające na osiągnięcie określonego efektu
      gospodarczego,
    - można je przeliczyć na rzeczywistą wartość materialną,
    - powinny być zdobyte w ramach wypracowanego doświadczenia,
    - powinny mieć charakter poufny i istotny,
    - powinna być to wiedza zidentyfikowana, utrwalona we właściwy sposób i dająca się
      przekazać.
    Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania oraz informacje zawarte we wniosku i
    uzupełnieniu należy stwierdzić, że będąca przedmiotem transakcji Baza klientów, będzie
    posiadała cechy charakterystyczne dla know-how. Wskazana we wniosku wiedza na temat
    klientów i relacji handlowych niewątpliwie jest zidentyfikowana (utrwalona), ma charakter
    poufny i istotny oraz pozwala na osiągnięcie określonego efektu gospodarczego poprzez
    uzyskanie większego poziomu sprzedaży.
    Zatem ww. Bazę klientów będzie można uznać za wartość niematerialną i prawną - know-
    how wskazaną w art. 16b ust. 1 pkt 7 ustawy o CIT. W związku z powyższym wydatki na
    nabycie przedstawionej we wniosku Bazy klientów, jako know-how, będziecie mogli
    Państwo zaliczać do kosztów podatkowych poprzez odpisy amortyzacyjne, a Państwa
    stanowisko dot. Bazy klientów jest prawidłowe.
    Podsumowując, Państwa stanowisko, zgodnie z którym nabyte w drodze umowy Aktywa
    będą stanowić dla Państwa wartości niematerialne i prawne podlegające amortyzacji w

    rozumieniu art. 16b ust. 1 ustawy o CIT, a tym samym wydatki na ich nabycie będą
    podlegać zaliczeniu przez Państwa do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy
    amortyzacyjne w części dotyczącej:
      - Znaków towarowych – jest nieprawidłowe;
      - Patentu – jest prawidłowe;
      - Rysunków – jest prawidłowe;
      - Bazy klientów – jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa we wniosku i
    stanu prawnego, który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy,
    iż rozstrzygnięcia w nich zawarte nie są wiążące dla Organu. Interpretacje organów
    podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych
    w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach
    rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli
    skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi
        element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.