Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/443-226/07/12-S/HW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2012-09-03
Teza: Sprzedaż przez osobę fizyczną zarejestrowaną jako podatnik VAT, działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową wydzielonych z nieruchomości rolnej.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; grunty-sprzedaż gruntów; podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012, poz. 749) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów – uwzględniając wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 1539/11, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt I FSK 1003/09 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1325/08 – stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 11 września 2007 r. (data wpływu 14 września 2007 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 14 września 2007 r. Pan Henryk Semenowicz złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W dniu 27 sierpnia 1992 r. na podstawie umowy darowizny Wnioskodawca otrzymał od matki dwie działki rolne o łącznej powierzchni 5,13 ha (działki: nr 4 i nr 5). W dniu 13 września 2004 r. decyzją Wójta został zatwierdzony podział części działki nr 4. Zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym w dniu 28 września 2001 r. działki przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Z działki nr 4 wydzielono 7 działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową. Pozostała część działki nr 4 nie zmieniła swojego charakteru. Grunt obejmujący 7 ww. działek Zaintersowany zamierzał sprzedać w całości, lecz nie znalazł nabywcy. Dzieci Wnioskodawcy, dla których przeznaczono większe działki, również nie wyraziły zainteresowania ich zagospodarowaniem. Zainteresowany w lipcu 2006 r. sprzedał działkę nr 4/1 o powierzchni 16 a, a w czerwcu 2007 r. – działkę nr 4/3 o powierzchni 12 a i zapłacił od tych sprzedaży podatek VAT.

Wnioskodawca jest rolnikiem i nie prowadzi innej działalności gospodarczej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w związku ze sprzedażą przedmiotowych nieruchomości Wnioskodawca był zobowiązany do odprowadzenia podatku VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, nie wystąpił obowiązek odprowadzania podatku VAT od sprzedanych działek. Podatnik uważa, że trudno przypisać mu zamiar częstotliwego dokonywania sprzedaży, gdyż wykazał się jedynie zwykłą zapobiegliwością w dbaniu o własne interesy. Wnioskodawca uważa ponadto, że w ww. sytuacji postąpił racjonalnie, mogąc uzyskać wyższą cenę za sprzedane mienie prywatne. Transakcje nie miały związku z działalnością gospodarczą.

W dniu 14 grudnia 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wydał interpretację indywidualną nr ILPP1/443-226/07-2/HW stwierdzając, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 11 września 2007 r. (data wpływu 14 września 2007 r.) jest nieprawidłowe.

Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w wyżej wymienionej interpretacji wniesiono w dniu 28 grudnia 2007 r. r., zaś odpowiedzi na ww. wezwanie udzielono pismem z dnia 24 stycznia 2008 r., nr ILPP1/443/W-4/08-2/HMW (skutecznie doręczonym w dniu 30 stycznia 2008 r.), w której stwierdzono brak podstawy do zmiany ww. interpretacji.

W dniu 29 lutego 2008 r. wpłynęła skarga na ww. interpretację, w której wniesiono o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej z dnia 14 grudnia 2007 r.

Postanowieniem z dnia 2 października 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 737/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie z uwagi na przedstawienie w trybie art. 187 § 1 ppsa składowi Siedmiu Sędziów NSA zagadnienia „czy w stanie prawnym obowiązującym w 2005 r. pojęcie – niewydanie postanowienia – określone w art. 14b § 3 ustawy z dnia 25 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (…), oznacza brak jego doręczenia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w § 1 powołanego artykułu”.

Zawieszone postępowanie zostało podjęte postanowieniem z dnia 12 listopada 2008 r. i zgodnie z postanowieniem z dnia 17 listopada 2008 r. przesłano sprawę do rozpoznania zgodnie z właściwością do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Wyrokiem z dnia 3 marca 2009 r. r., sygn. akt I SA/Wr 1325/08 WSA we Wrocławiu uchylił zaskarżoną interpretację.

Na powyższe Minister Finansów złożył pismem z dnia 15 kwietnia 2009 r. nr ILRP/007-76/09-2/JP skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt I FSK 1003/09 NSA uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę WSA we Wrocławiu do ponownego rozpoznania.

Postanowieniem z dnia 19 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 705/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zawiesił postępowanie z uwagi na skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego „czy rolnika ryczałtowego w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 Dyrektywy 2006/112/WE, który dokonuje sprzedaży działek służących uprzednio jego działalności rolniczej, przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego gminy pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, a nabytych jako grunty rolne (bez VAT), należy uznać za podatnika zobowiązanego do rozliczenia VAT z tytułu tej sprzedaży na zasadach ogólnych?”. Zawieszone postępowanie zostało podjęte postanowieniem z dnia 10 października 2011 r.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wydał wyrok w dniu 23 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 1539/11, w którym uchylił zaskarżoną interpretację.

W świetle obowiązującego stanu prawnego – biorąc pod uwagę rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 1539/11, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt I FSK 1003/09 oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1325/08 – stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Za dostawę towarów stosownie do art. 7 ust. 1 cyt. ustawy uważa się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

W myśl art. 2 pkt 6 ww. ustawy towarami są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie art. 15 ust. 2 cyt. ustawy działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W niniejszej sprawie Sąd uznał za zasadne odwołanie się do tez wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej „ETS”, „Trybunał”) z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10), oraz Emilian Kuć, Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10). W wyroku tym Trybunał stwierdził między innymi, że dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej Dyrektywą Rady 2006/138/WE z dnia 19 grudnia 2006 r., niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Jak stwierdził Trybunał w powołanym orzeczeniu art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE (poprzednio art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy) pozwalał państwom członkowskim uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit 2 Dyrektywy, w szczególności pojedynczej dostawy terenu budowlanego.

Rzeczpospolita Polska nie skorzystała z możliwości implementacji art. 12 ust. 1 Dyrektywy VAT.

Na potwierdzenie powyższego Sąd powołał wyrok z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt I FPS 3/07, w którym NSA wskazał na orzeczenie Trybunału z dnia 4 czerwca 2009 r. w sprawie C-102/08 SALIX Grundstücks – Vermietungsgesellschaft, z którego wynika, że korzystając z opcji przewidzianej w Dyrektywie VAT, państwo członkowskie musi to uczynić w przepisie ustawowym mającym bezwzględną moc wiążącą, który będzie odpowiadał wymogom szczegółowości, precyzji i jasności, koniecznym dla zagwarantowania pewności sytuacji prawnych i kontroli sądów krajowych. Oznacza to, że państwo członkowskie musi sformułować wyraźnie unormowanie, aby mogło powoływać się na przewidziane w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE prawo, według którego za podatnika można uznać każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy, w szczególności pojedynczej dostawy terenu budowlanego.

W ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług brak jest jednak takiego jednoznacznego i precyzyjnego unormowania, z którego wynikałoby, że Polska skorzystała z uprawnienia określonego w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE (poprzednio art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy), na podstawie którego za podatnika należy uznać każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, w szczególności dokonującego pojedynczej dostawy terenu budowlanego. Jest to jednoznaczne z tym, że do polskiego systemu prawa podatkowego nie implementowano art. 12 ust. 1 i ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE. Wprawdzie w wyroku z dnia 15 września 2011 r. Trybunał stwierdził, że transpozycja dyrektywy do prawa krajowego nie wymaga koniecznie literalnego powtórzenia jej przepisów w wyraźnej i specjalnie do tego przeznaczonej normie prawa, a wystarczy ogólny kontekst prawny, jeżeli skutecznie zapewnia on zastosowanie dyrektywy w pełni, w sposób jasny i precyzyjny, to jednak jedynie z brzmienia art. 15 ust. 2 ustawy w jego części stanowiącej, że „działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i usługodawców, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób „częstotliwy”, nie można — w sposób jasny i precyzyjny — wywieść, że na jego podstawie za podatnika należy uznać każdego, kto okazjonalnie wykonuje dostawy terenu budowlanego.

W tej sytuacji należy ustalić, czy Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży gruntów podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu jego majątkiem prywatnym.

Jak bowiem stwierdził ETS w przywołanym wyżej wyroku z dnia 15 września 2011 r., w przypadku stwierdzenia, że Rzeczpospolita Polska nie skorzystała z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 Dyrektywy VAT, należy zbadać, czy transakcje sprzedaży gruntu podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy VAT, czyli będącego jego odpowiednikiem w Polsce art. 15 ust. 2 ustawy, w których to przepisach pojęcie podatnika definiuje się w związku z pojęciem działalności gospodarczej. Pojęcie działalności gospodarczej zdefiniowane w tych normach obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i usługodawców, w tym wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy VAT (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy), jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. O tym, że dokonujący sprzedaży gruntu budowlanego działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykonując prawo własności, decyduje stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, który wskazuje, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej.

Wskazując na kryteria, jakimi należy kierować się przy określaniu, że w takich przypadkach mamy do czynienia z działalnością gospodarczą, a nie z zarządem majątkiem prywatnym, należy wskazać na tezy zawarte w wyroku NSA z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt I FPS 3/07 oraz następujących po tym wyroku orzeczeniach NSA (np. wyrok z dnia 27 października 2009 r. sygn. akt I FSK 1043/08).

Zgodnie z tymi tezami:

1.  Stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. W powyższym zakresie nie jest natomiast możliwe przyjęcie z góry konkretnych założeń, modelowego rozwiązania, mającego zastosowanie w każdym przypadku.
2.  Wykonanie danej czynności (w przypadku sprzedaży działki budowlanej lub przeznaczonej pod zabudowę) jednorazowo, jednakże w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania jej w sposób częstotliwy nie przesądza automatycznie, że z tego tylko powodu dany podmiot staje się podatnikiem VAT. Konieczne jest bowiem ustalenie, że w odniesieniu do tej czynności występował on w charakterze podatnika, tj. jako osoba angażująca środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba wykonująca prawo własności w stosunku do tego gruntu.
3.  Przyjęcie, że dana osoba fizyczna, sprzedając działki budowlane, działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar wykazany obiektywnymi dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną; działalność gospodarcza musi być wykonywana w sposób niesporadyczny (stały).
4.  Nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz spożytkowania w celach prywatnych.
5.  Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
6.  Podobnie okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
7.  Fakt podjęcia, np. takich czynności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną.
8.  Na taki rodzaj działalności wskazywać mogą takie działania, jak uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, zwłaszcza w sytuacji gdy sprzedawca jest już podatnikiem w zakresie usług budowlanych, developerskich czy innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze (vide wyroki NSA z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt I FSK 1536/10 oraz I FSK 1665/11).

Dla rozstrzygnięcia konkretnej sprawy istotna jest więc dokonana na podstawie przedstawionych wyżej kryteriów ocena, czy z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że strona w celu dokonania sprzedaży gruntu podjęła aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania jej za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej, czy też sprzedaż ta nastąpiła w ramach zarządu jej majątkiem prywatnym.

Przedstawiony w niniejszej sprawie stan faktyczny, zdaniem Sądu, w żadnym przypadku nie wskazuje na takie formy aktywności Wnioskodawcy w zbyciu przedmiotowych działek, które wykraczałyby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności – nie można zatem Zainteresowanego uznać za podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy. Podkreślić należy, że we wniosku o interpretację brak jest informacji, że Zainteresowany podejmował w celu sprzedaży gruntu takie czynności, które wskazywałyby na jego profesjonalną, zorganizowaną działalność. Wnioskodawca nabył grunt w roku 1992 w drodze darowizny od matki. Nie nabył zatem gruntu z zamiarem sprzedaży, nie prowadzi działalności w zakresie obrotu nieruchomościami czy usług budowlanych. Nie ma też informacji, że występował o zmianę przeznaczenia gruntu, że uzbrajał działki, wydzielał drogi lub podejmował działania marketingowe. Wręcz przeciwnie, Zainteresowany wprost wskazuje, że jest rolnikiem i nie prowadzi działalności gospodarczej.

Zatem, Wnioskodawca dokonując sprzedaży opisanych we wniosku działek gruntu korzysta z prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Zainteresowanego cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy w zakresie sprzedaży działek, a dostawę działek cech czynności opodatkowanej, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Reasumując, w związku ze sprzedażą przedmiotowych działek Wnioskodawca nie był zobowiązany odprowadzać podatku VAT, bowiem dokonane – w opisanym stanie faktycznym – dostawy nie były czynnościami podlegającymi opodatkowaniu.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.