Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.520.2025.2.MKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-19
Teza: Zastosowanie zwolnienia od podatku VAT dla usługi najmu
pomieszczeń gospodarczych.
Słowa kluczowe: najem
pomieszczenia-pomieszczenia dodatkowe
spółdzielnie-spółdzielnie mieszkaniowe
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi w zakresie
wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o
charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości na
cele mieszkaniowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 36

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 16 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy zastosowania zwolnienia od podatku VAT dla usługi najmu
    pomieszczeń gospodarczych.
    Uzupełnili go Państwo pismem, które wpłynęło 6 sierpnia 2025 r. - w odpowiedzi na
    wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca w swoich zasobach mieszkaniowych posiada (...) lokali mieszkalnych, lokali
    użytkowych brak. Nie do każdego z ww. lokali przynależy piwnica.
    Ponadto Spółdzielnia dysponuje pomieszczeniami gospodarczymi, które nie przynależą do
    żadnego z lokali i wchodzą do powierzchni wspólnej budynku i nie są wyodrębnione jak
    lokale. Pomieszczenia gospodarcze, które nie przynależą do lokali są wynajmowane
    mieszkańcom, na podstawie umów najmu, jako dodatkowe piwnice tzw. drugie
    pomieszczenie przeznaczone na cele mieszkaniowe. Spółdzielnia dotychczas wystawiała
    każdemu z najemcy dodatkowych pomieszczeń gospodarczych fakturę, a do opłat
    stosowała stawkę zwolnioną VAT.

## Pytanie

Czy Spółdzielnia słusznie nie nalicza podatku VAT od wynajmowanych pomieszczeń
    gospodarczych we wskazanym przypadku?
    Państwa stanowisko w sprawie
    „(...) Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2024 r. o podatku od towarów i
    usług (tj. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towaru i
    usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju.
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel (...) - art. 7 ust. 1 ustawy.

    Natomiast przez świadczenie usług, stosownie do treści art. 8 ust. 1 powołanej ustawy,
    należy rozumieć każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki
    organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w
    rozumieniu art. 7 (...).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    Umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładająca na strony - zarówno
    wynajmującego, jak i najemcę - określone przepisami obowiązki, jak wynika z art. 658 § 1
    ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeksu cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), przez
    umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas
    oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu
    umówiony czynsz, przez czym - jak wynika z § 2 tego samego artykułu czynsz może być
    oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju. A zatem umówiony między
    stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi
    świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu użytkowego przez jego najemcę.
    Podstawową usługą świadczoną na rzecz najemcy jest natomiast usługa najmu.
    Zakres opodatkowania podatkiem od towaru i usług wyznacza nie tylko czynnik
    przedmiotowy - opodatkowaniu podlega opłata dostawa towarów lub odpłatnie
    świadczenie usług, ale także czynnik podmiotowy - czynności muszą być wykonywane
    przez podatnika.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Pojęcie działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w ust. 2
    ww. artykułu - obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została
    wykonywana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania
    czynności w sposób częstotliwy.
    Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu
    towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Na podstawie art. 1 pkt 12 lit. a) ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o
    podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 35)
    cytowany powyżej art. 15 ust. 2 otrzymał z dniem 1 kwietnia 2013 r. następujące
    brzmienie: „Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
    rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
    obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych”.
    Biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy stwierdzić, że najem spełnia definicję usługi, o
    której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję
    działalności gospodarczej, jeżeli wykonywany jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych,
    bez względu na to, czy najem będzie prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy
    jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.

    Stosownie do art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a ustawy, stawka podatku w okresie od 1
    stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2018 r. wynosi 23% z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art.
    119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust.1 oraz art. 146f.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonywanych do tej
    ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług stawki obniżone lub zwolnione od
    podatku.
    I tak, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, zwalnia się od podatku usługi w zakresie
    wynajmowania lub wydzierżawienia nieruchomości o charakterze mieszkaniowym lub
    części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe.
    Z ww. przepisów wynika, że zwolnieniu od podatku podlega świadczona na własny
    rachunek usługa wynajmu lub dzierżawy nieruchomości o charakterze mieszkalnym co
    istotne, na cele mieszkaniowe. Zatem przesłanki do zastosowania zwolnienia są
    następujące:
    1) świadczenie usług na własny rachunek,
    2) charakter mieszkalny nieruchomości,
    3) mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.
    Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od
    podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala na zastosowanie
    zwolnienia.
    Należy ponadto zauważyć, że stosowanie do art. 43 ust. 20 ustawy, zwolnienie, o którym
    mowa w ust. 1 pkt 36, nie ma zastosowania do usług wymienionych w poz. 163 załącznika
    nr 3 do ustawy. Pod poz. 163 załącznika nr 3 do ustawy, zawierającego wykaz towarów i
    usług opodatkowanych stawką podatku 8 %, wymienione zostały usługi sklasyfikowane
    pod symbolem PKWiU 55, tj. „usługi związane z zakwaterowaniem”.
    Zarówno ustawa o podatku do towaru i usług, jak i przepisy wykonawcze do tej ustawy,
    nie zawierają definicji zarówno lokalu mieszkalnego, jak i lok. użytkowego.
    Definicję lokalu mieszkalnego zawiera natomiast art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca
    1994 r. o własności lokali (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.).
    Zgodnie z nim samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w
    obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z
    pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokojeniu ich potrzeb mieszkaniowych. Ponadto
    ustawa o własności lokali w ust. 4 powołanego artykułu stanowi, iż do lokalu mogą
    przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego
    bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza
    budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnice, strych,
    komórka, garaż, zwane dalej „pomieszczeniami przynależnymi”. Ponadto zgodnie z
    objaśnieniami zawartymi w załączniku do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30
    grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr
    112, poz. 1316 ze zm.) część mieszkaniowa budynku mieszkalnego obejmuje
    pomieszczenia mieszkalne (kuchnie, pokoje wypoczynkowe, sypialnie), pomieszczenia
    pomocnicze, piwnice oraz pomieszczenia ogólnego użytkowania (np. wózkownie,
    suszarnie).
    Jednocześnie Minister Infrastruktury w § 3 pkt 14 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002
    r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich
    usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) określił, ze lokalem użytkowym jest
    pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi,
    niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem
    gospodarczym.

    Przedstawiona analiza przepisów prawnych prowadzi do wniosku, iż usługa polegająca na
    udostępnieniu na podstawie umowy najmu dodatkowych pomieszczeń w budynku
    mieszkalnym stanowiącym majątek spółdzielni mieszkaniowej, z przeznaczeniem na cele
    związane z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych, korzysta ze zwolnienia od podatku
    od towarów i usług.
    W związku z powyższym, zasadnym byłoby uznanie, iż wynajmowanie dodatkowych
    pomieszczeń gospodarczych z zamiarem wykorzystywania ich na cele tzw. drugie piwnice -
    które jak wykazano - służą najemcom zaspokojeniu ich potrzeb mieszkaniowych,
    zlokalizowanych w budynkach mieszkalnych i przeznaczonych na cele związane z
    zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych, powinno korzystać ze zwolnienia od podatku, na
    podstawie powołania wyżej art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego
      w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z cytowanych wyżej przepisów ustawy wynika, że przez usługę należy rozumieć każde
    świadczenie na rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług w
    rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Dostawa towarów lub świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywane są przez podmiot mający status
    podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej
    transakcji.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ww. ustawy:

      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z powyższego wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z zasadą
    powszechności opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest
    dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
    W tym miejscu należy zauważyć, że kwestię zawierania umów reguluje ustawa z 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).
                              1Zasada swobody umów zapisana jest w art. 353 Kodeksu cywilnego, na mocy którego:
      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Strony mogą dowolnie ustalać stosunki cywilnoprawne, jednakże postanowienia umów
    nie mogą pozostawać w sprzeczności z innymi przepisami prawa, do stosowania których
    strony są zobowiązane. Umowa najmu jest cywilnoprawną umową, która nakłada
    zarówno wynajmującego, jak i najemcę określone przepisami obowiązki.
    Zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca
    przewiduje dla niektórych czynności obniżone stawki podatku albo zwolnienie od podatku.
    Na podstawie art. 659 § 1 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do
      używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
      § 2. Czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju.
    Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Wynajmujący oddaje
    rzeczy do używania a najemca płaci umówiony czynsz. Umówiony między stronami czynsz
    jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie
    wzajemne należne za używanie lokalu (pomieszczeń/komórek) przez jego najemcę.
    Zatem najem stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy,
    a Państwo są z tego tytułu podatnikiem VAT. W konsekwencji usługa najmu świadczona
    przez Państwa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że posiadacie Państwo w swoich zasobach mieszkaniowych lokale
    mieszkalne. Nie do każdego lokalu przynależy piwnica. Ponadto dysponujecie
    pomieszczeniami gospodarczymi, które nie przynależą do żadnego z lokali i wchodzą do
    powierzchni wspólnej budynku i nie są wyodrębnione jak lokale. Pomieszczenia
    gospodarcze, które nie przynależą do lokali są wynajmowane mieszkańcom, na podstawie
    umów najmu, jako dodatkowe piwnice tzw. drugie pomieszczenia przeznaczone na cele
    mieszkaniowe.
    Państwa wątpliwości w sprawie dotyczą ustalenia, czy dla usługi wynajmu pomieszczeń
    gospodarczych mogą Państwo zastosować zwolnienie od podatku VAT.
    Należy w tym miejscu zauważyć, że zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach
    wykonawczych, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami

    obniżonymi, bądź zwolnienie od podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od
    towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone między innymi
    w art. 43 ustawy.
    Stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy (od ogólnej zasady
    powszechności opodatkowania) i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej,
    natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalne. W
    efekcie podatnik uprawniony jest do zastosowania ww. preferencji jedynie, gdy charakter
    czynności świadczonych przez niego w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości
    wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania
    zwolnienia od podatku od towarów i usług.
    Jak wynika z art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania
      nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny
      rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu, o
      których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych
      formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz.U. z 2024 r. poz. 1440 i 1635);
    Z powołanego wyżej przepisu wynika, że ze zwolnienia od podatku od towarów i usług
    korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym
    na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia
    przesłanek obiektywnych, dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu (lokal
    mieszkalny) oraz subiektywnych, dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel
    mieszkaniowy). W związku z tym, zwolnieniu nie podlega wynajem nieruchomości o
    charakterze mieszkalnym na cel inny niż mieszkaniowy.
    Należy ponadto zauważyć, że stosownie do art. 43 ust. 20 ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 36, nie ma zastosowania do usług
      wymienionych w poz. 47 załącznika nr 3 do ustawy.
    W poz. 47 załącznika nr 3 do ustawy wymieniono PKWiU 55 usługi związane z
    zakwaterowaniem sklasyfikowane w PKWiU 55.
    Zwolnienie opisane w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT stanowi implementację z art. 135
    ust. 1 lit. l Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. nr 347/1 ze zm.). Przepis
    powyższy stanowi, że:
      Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: l) dzierżawę i wynajem
      nieruchomości”.
    Przepis wskazuje, że przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące:
        świadczenie usługi na własny rachunek,
        charakter mieszkalny nieruchomości,
        mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.
    Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od
    podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala natomiast na
    zastosowanie zwolnienia i w konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi.
    Należy w tym miejscu wskazać, że zarówno ustawa o podatku od towarów i usług, jak i
    przepisy wykonawcze do tej ustawy, nie zawierają definicji lokalu mieszkalnego oraz lokalu
    użytkowego.
    Definicję lokalu mieszkalnego zawiera natomiast art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca
    1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048). Zgodnie z nim:

      Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi
      ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi,
      które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb
      mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych
      lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.
    W myśl art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali:
      Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby
      nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach
      nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w
      szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej „pomieszczeniami
      przynależnymi”.
    Jednocześnie Minister Infrastruktury w § 3 pkt 14 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002
    r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich
    usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225) określił, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o lokalu użytkowym należy przez to rozumieć
      jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami
      budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo
      pomieszczeniem gospodarczym.
    Natomiast zgodnie z § 3 pkt 13 ww. rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o pomieszczeniu gospodarczym należy przez to
      rozumieć pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym,
      służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych
      użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a
      także opału lub odpadów stałych.
    Ponadto zgodnie z objaśnieniami zawartymi w załączniku do rozporządzenia Rady
    Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych
    (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.):
      Część mieszkaniowa budynku mieszkalnego obejmuje pomieszczenia mieszkalne
      (kuchnie, pokoje wypoczynkowe, sypialnie), pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz
      pomieszczenia ogólnego użytkowania (np. wózkarnie, suszarnie).
    Z uwagi na powyższe wskazać należy, iż pomieszczenia gospodarcze takie, jak dodatkowe
    piwnice tzw. drugie pomieszczenie przeznaczone na cele mieszkaniowe, które co do
    zasady mogą przynależeć do lokalu mieszkalnego, nie powinny być traktowane jako lokale
    użytkowe, gdyż stanowią pomieszczenia gospodarcze lokalu mieszkalnego służące
    zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, przeznaczone do przechowywania materiałów,
    przedmiotów, opału lub produktów żywnościowych użytkowników lokalu.
    Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, jednym z kluczowych kryteriów
    zastosowania powyższego zwolnienia od podatku VAT dla czynności najmu pomieszczeń
    gospodarczych (dodatkowych piwnic), jest sposób ich wykorzystania (użytkowania) przez
    wynajmujących.
    Zatem analiza przedstawionych powyżej przepisów prowadzi do wniosku, że usługi
    polegające na wynajmowaniu pomieszczeń gospodarczych (dodatkowych piwnic), które
    mają związek z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych, spełniają przesłanki do objęcia
    ich zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.
    Mając zatem na uwadze przedstawione okoliczności sprawy w odniesieniu do powołanych
    przepisów prawa stwierdzić należy, że skoro - jak wynika z wniosku - pomieszczenia
    gospodarcze będą wynajmowane mieszkańcom na podstawie umów najmu, jako
    dodatkowe piwnice tzw. drugie pomieszczenie przeznaczone na cele mieszkaniowe, to
    przedmiotowe usługi będą korzystały ze zwolnienia od podatku, na podstawie
    powołanego wyżej art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.

    Wobec powyższego, Państwa stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu faktycznego podanego przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.