Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.681.2024.1.AR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-07
Teza: Skutki podatkowe wniesienia przez Spółkę wkładu do Spółki zależnej w postaci wierzytelności z tytułu udzielonych tej Spółce zależnej pożyczek.
Słowa kluczowe: kapitał-kapitał zakładowy; kapitał-kapitał zapasowy; pożyczka; spółki-spółka zależna; wierzytelność-konwersja wierzytelności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące przychód-Wniesienie do spółki albo spółdzielni wkładu niepieniężnego; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 7; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 1j-pkt 2a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych – jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 20 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie skutków
    podatkowych wniesienia przez Spółkę wkładu do Spółki zależnej w postaci wierzytelności z
    tytułu udzielonych tej Spółce zależnej pożyczek.
    Uzupełnili go Państwo – 4 lutego 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Spółka jest
    podatnikiem podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Spółka jest podmiotem dominującym w grupie kapitałowej, integrującym i rozwijającym
    swoją działalność w czterech segmentach biznesowych: (...).
    Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej udzieliła spółce będącej jej
    podmiotem zależnym (dalej: „Spółka zależna” lub „Pożyczkobiorca”) finansowania w
    postaci szeregu pożyczek. Udzielony w ramach pożyczek kapitał był wypłacany na
    rachunek bankowy Pożyczkobiorcy. Wszystkie udzielone przez Spółkę pożyczki były
    oprocentowane, a odsetki były naliczane przez Spółkę zgodnie z oprocentowaniem
    wynikającym z treści zawartych pomiędzy spółkami umów.
    Spółka posiada szereg aktywnych umów pożyczek, które na moment złożenia niniejszego
    wniosku nie zostały przez Spółkę zależną spłacone zarówno w zakresie kwoty kapitału jak i
    uregulowania naliczonych odsetek. W związku z trudnościami w terminowej spłacie
    przedmiotowych pożyczek, a także w celu poprawy sytuacji finansowej Spółki zależnej,
    poprzez dokapitalizowanie jej w sposób trwały, Spółka postanowiła dokonać konwersji
    pożyczek na kapitał zakładowy Spółki zależnej w postaci wkładu niepieniężnego
    wniesionego przez Spółkę do Spółki zależnej.
    Spółka postanowiła dokonać konwersji pożyczek na kapitał zakładowy Spółki zależnej w
    postaci wkładu niepieniężnego wniesionego przez Spółkę do Spółki zależnej.
    Spółka rozważa następujące warianty transakcji związane z wniesieniem wkładu do Spółki
    zależnej i dokonaniem rozliczenia istniejących wierzytelności. W jednym z wariantów
    Spółka dokona wniesienia wkładu niepieniężnego na kapitał zakładowy Spółki zależnej,
    którego przedmiotem będzie wartość wierzytelności wraz z naliczonymi do dnia konwersji
    odsetkami albo wartość wierzytelności jedynie w części odpowiadającej wartości
    nominalnej udzielonych pożyczek. Na skutek opisywanej transakcji wygasną zobowiązania
    z tytułu wierzytelności, która została wniesiona tytułem wkładu niepieniężnego, tj.
    pożyczek udzielonych przez Wnioskodawcę na rzecz Pożyczkobiorcy w wysokości ich
    wartości nominalnej i/lub oraz odsetek naliczonych do dnia realizacji transakcji.
    W drugim wariancie Spółka dokona wniesienia w kładu pieniężnego do Spółki zależnej. Po
    uchwaleniu podwyższenia kapitału zakładowego, spółki dokonają wzajemnego potrącenia
    części wierzytelności przysługującej Spółce z tytułu udzielonych Spółce zależnej pożyczek
    (w wysokości części należności głównej albo części należności głównej wraz z odsetkami), z
    wierzytelnością przysługującą Spółce zależnej z tytułu zobowiązania Spółki do pokrycia
    wkładem pieniężnym akcji w podwyższonym kapitale zakładowym Spółki zależnej.
    W obu wariantach Spółka nie wyklucza, że część wkładu (pieniężnego lub niepieniężnego)
    może zostać przekazana w formie agio na kapitał zapasowy Spółki zależnej.
    Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    1) Czy w przypadku wniesienia przez Spółkę wkładu do Spółki zależnej w postaci
      wierzytelności z tytułu pożyczki wraz z odsetkami lub w postaci wkładu pieniężnego, a

      następnie dokonanie potrącenia wzajemnych wierzytelności z tytułu wkładu i
      wierzytelności z tytułu pożyczki oraz odsetek, Spółka będzie zobowiązana do
      rozpoznania w przychodach z zysków kapitałowych w równowartości wniesionego
      wkładu, tj. wartość pożyczki oraz odsetek, natomiast w przypadku wniesieniu przez
      Spółkę wkładu do Spółki zależnej w postaci wartości pożyczki lub wkładu pieniężnego w
      wysokości pożyczki, a następnie potrącenie z wierzytelnością z tytułu pożyczki (bez
      odsetek) będzie zobowiązana do rozpoznania w przychodach z zysków kapitałowych w
      równowartości wniesionego wkładu tj. wartość pożyczki?
    2) Czy w przypadku wniesieniu przez Spółkę do spółki zależnej wkładu niepieniężnego lub
      pieniężnego z potrąceniem wzajemnych wierzytelności, w postaci wartości pożyczki
      wraz z odsetkami lub wniesienia w kładu jedynie o wartości pożyczki, Spółka będzie
      uprawniona do rozpoznania w kosztach podatkowych/zysków kapitałowych
      równowartości pożyczki?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Ad. 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z aktualną linią interpretacyjną uznaje się, że wniesienie
    wkładu pieniężnego do spółki może polegać tylko na wpłacie gotówki lub na przelewie
    środków pieniężnych. W sytuacji konwersji na udziały, tj. również w sytuacji wniesienia
    wkładu pieniężnego i potrącenia wzajemnych wierzytelności, zdaniem sądów
    administracyjnych dochodzi w rzeczywistości do zamiany wierzytelności wspólnika na inne
    prawo majątkowe w postaci udziałów spółki, dlatego też taka zamiana nie może być
    uznawana za wniesienie wkładu pieniężnego, bowiem nie dochodzi faktycznie do
    wniesienia środków pieniężnych.
    Innymi słowy, gdy dochodzi do konwersji długu na udziały, tj. w sytuacji, gdy dokonuje się
    podwyższenia kapitału zakładowego spółki, a objęciem udziałów zainteresowany jest
    podmiot posiadający wierzytelność wobec spółki i następnie dokonuje z nią potrącenia
    wzajemnych wierzytelności, czemu nie towarzyszy faktyczny przelew środków
    pieniężnych, to taką operację dla celów podatkowych powinno się rozpoznawać jako
    wniesienie wkładu niepieniężnego (aportu).
    Zatem konwersja wierzytelności na kapitał zakładowy - niezależnie od jej kwalifikacji
    dokonanej na gruncie prawa cywilnego, tj. jako potrącenia, odnowienia, przelewu
    wierzytelności czy zwolnienia z długu - zawsze będzie związana z wniesieniem do spółki
    wkładu niepieniężnego.
    W konsekwencji, po stronie wspólnika należy wtedy rozpoznać przychód z kapitałów
    pieniężnych (winno być: z zysków kapitałowych) w wysokości wartości wkładu, ale co do
    zasady powinna to być wartość rynkowa wkładu. W opisanym we wniosku zdarzeniu
    byłaby to zatem w zależności od przedmiotu transakcji albo wartość nominalna pożyczki
    oraz odsetek, które zostały „zamienione” na wkład do spółki albo wartość pożyczek, jeśli
    tylko one byłyby przedmiotem wkładu do Spółki zależnej.
    Ad. 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, w konsekwencji stanowiska własnego przedstawionego w
    punkcie 1, w świetle normy prawnej zawartej w art. 15 ust. 1j pkt 2a ustawy o CIT,
    Wnioskodawca będzie mógł rozpoznać podatkowy koszt uzyskania przychodu
    odpowiadający wartości tego wkładu w wysokości wartości konwertowanych pożyczek
    (albo poprzez wniesienie wkładu niepieniężnego lub wniesienie wkładu pieniężnego i
    potracenie wzajemnych wierzytelności) - to jest kwot przekazanych na rachunek płatniczy
    Spółki, nie wyższy jednak niż wartość wkładu określona w trybie przewidzianym w art. 12
    ust. 1 pkt 7 ustawy o CIT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Ad. 1

    Sposób opodatkowania przedmiotowej transakcji uzależniony jest od sposobu kwalifikacji
    tej czynności na gruncie przepisów ustawy o CIT, tj. czy konwersja wierzytelności
    pożyczkowej na udziały (akcje) w podwyższonym kapitale zakładowym spółki kapitałowej
    prowadzi do wniesienia do tej spółki wkładu niepieniężnego, czy też wkładu pieniężnego.
    Przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j.
    Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze z., dalej: „ustawa o CIT”) nie definiują takich pojęć jak „wkład
    niepieniężny” i „wkład pieniężny”, jak również nie odsyłają do stosowania w tym zakresie
    definicji z innych dziedzin prawa, w tym w szczególności przepisów prawa handlowego czy
    cywilnego. Niemniej jednak, zarówno organy podatkowe, jak i sądy administracyjne
    potwierdzają, że w przypadku, gdy dochodzi do konwersji długu na udziały, tj. w sytuacji,
    gdy podmiot posiadający wierzytelność wobec spółki dokonuje podwyższenia kapitału
    zakładowego tej spółki, a następnie dokonuje z nią potrącenia wzajemnych wierzytelności
    i nie towarzyszy temu faktyczny przelew środków pieniężnych, to taką operację dla celów
    podatkowych powinno się rozpoznawać jako wniesienie wkładu niepieniężnego (aportu).
    Takie stanowisko zawarł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 października 2021 r.,
    sygn. akt II FSK 277/19: „Wniesienie wierzytelności jako wkładu niepieniężnego do spółki
    kapitałowej, powoduje powstanie przychodu z tytułu nabycia udziałów w tej spółce w
    zamian za wkład niepieniężny.” Tożsamy pogląd został zaprezentowany m.in. w wyroku
    NSA z 13 stycznia 2021 r., sygn. akt: II FSK 2633/18, wyroku NSA z 12 czerwca 2019 r., sygn.
    akt: II FSK 2490/17, wyroku WSA w Krakowie z 21 marca 2018 r., sygn. akt: I SA/Kr 142/18,
    w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 26 marca 2019 r., Znak: 0111-KDIB1-
    1.4010.424.2018.2.SG.
    Stąd też zdaniem Wnioskodawcy, konwersję wierzytelności pożyczkowych na udziały
    (akcje) spółek kapitałowych będzie traktowana na gruncie ustawy o CIT jako wniesienie
    wkładu niepieniężnego, bez względu na sposób kwalifikacji dokonanej na gruncie prawa
    cywilnego i dokonanych postanowień stron.
    Zgodnie z treścią art. 7b ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, za przychody z zysków kapitałowych
    uważa się przychody z tytułu wniesienia do osoby prawnej lub spółki, o której mowa w art.
    1 ust. 3, wkładu niepieniężnego.
    W myśl art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy o CIT, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art.
    14, są w szczególności wartość wkładu określona w statucie lub umowie spółki, a w razie
    ich braku wartość wkładu określona w innym dokumencie o podobnym charakterze - w
    przypadku wniesienia do spółki albo spółdzielni wkładu niepieniężnego; jeżeli jednak
    wartość ta jest niższa od wartości rynkowej tego wkładu albo wartość wkładu nie została
    określona w statucie, umowie albo innym dokumencie o podobnym charakterze,
    przychodem jest wartość rynkowa takiego wkładu określona na dzień przeniesienia
    własności przedmiotu wkładu niepieniężnego; przepis art. 14 ust. 2 stosuje się
    odpowiednio.
    Źródłem powstania przychodu opisanego w przedmiotowym przepisie powstającego po
    stronie podmiotu wnoszącego aport (wkład niepieniężny), jest objęcie udziałów (akcji) w
    zamian za wkład niepieniężny, z wyłączeniem przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej
    części (art. 12 ust. 4 pkt 25 ustawy o CIT). Przychodem określony w tym przepisie jest
    wartość wkładu określona w statucie lub umowie spółki, a w razie ich braku wartość
    wkładu określona w innym dokumencie o podobnym charakterze. Jeżeli wartość ta będzie
    niższa od jego wartości rynkowej albo nie zostanie ona określona w statucie, umowie
    spółki albo innym dokumencie o podobnym charakterze.
    Zgodnie z art. 431 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 18, dalej: „KSH”), podwyższenie kapitału zakładowego wymaga zmiany
    statutu i następuje w drodze emisji nowych akcji lub podwyższenia wartości nominalnej
    dotychczasowych akcji.
    Przedmiotem wkładu niepieniężnego mogą być wszystkie przedmioty majątkowe (prawa i
    rzeczy), o ile są zbywalne i mogą jako aktywa wejść do bilansu spółki, przy czym muszą być

    one wymienione w umowie ze wskazaniem osoby wnoszącej i przeznaczonych za ten
    aport udziałów (akcji).
    Wspólnik i akcjonariusz nie może potrącać swoich wierzytelności wobec spółki kapitałowej
    z wierzytelnością spółki względem wspólnika, z tytułu należnej wpłaty na poczet udziałów
    albo akcji. Nie wyłącza to potrącenia umownego (art. 14 § 4 KSH).
    Szczególnym rodzajem wkładu jest natomiast wierzytelność przysługująca podmiotowi
    (np. wspólnikowi) w stosunku do spółki. Konwersja wierzytelności na akcje (udziały) to
    transakcja, w wyniku której dochodzi do zamiany wierzytelności akcjonariusza wobec
    spółki zależnej na akcje.
    Jak już wskazano, konwersja wierzytelności na kapitał zakładowy, niezależnie od jej
    kwalifikacji dokonanej na gruncie prawa cywilnego, np. jako potrącenia, stanowić będzie
    wniesienie do spółki wkładu niepieniężnego. Konwersja wierzytelności wierzyciela oznacza
    jej zamianę na inne prawo majątkowe i nie jest wniesieniem wkładu w formie pieniężnej
    albowiem tę można zrealizować tylko przez wpłatę pieniądza (gotówki) lub przy użyciu
    pieniądza bankowego.
    Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest więc stanowisko, zgodnie z którym w wyniku
    opisanej transakcji polegającej na konwersji wierzytelności obejmującej kapitał oraz
    naliczone, ale niezapłacone odsetki, na kapitał zakładowy Spółki zależnej w postaci
    wniesionego przez Wnioskodawcę wkładu niepieniężnego, po stronie Wnioskodawcy jako
    podmiotu wnoszącego wkład niepieniężny powstanie przychód z zysków kapitałowych z
    tytułu objęcia akcji w zamian za wkład niepieniężny, zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 2 w zw. z
    art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy o CIT.
    Wysokość powstałego przychodu będzie obejmować należności główne wynikające z
    umów pożyczek oraz niezapłacone, ale naliczone odsetki, które wniesione zostały na
    kapitał zakładowy oraz w formie agio na kapitał zapasowy Spółki zależnej.
    Analogicznie, w przypadku w którym przedmiotem transakcji (konwersji) byłaby jedynie
    wartość pożyczek, po stronie Wnioskodawcy powstanie przychód w wysokości
    równowartości wkładu niepieniężnego, tj. wartości nominalnej pożyczek.
    Wnioskodawca wskazuje, że analogiczne stanowisko zajął Dyrektor Krajowej Informacji
    Skarbowej w interpretacji z 29 listopada 2024 r. Znak: 0111-KDIB1-1.4010.569.2024.2.RH
    oraz w interpretacji z 18 marca 2020 r., Znak: 0111 -KDIB1-1.4010.569.2019.2.AB.
    Ad. 2
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    (...).
    Oznacza to, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich
    wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy oraz
    wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć
    wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia
    przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem
    podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy.
    Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące
    warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne
      niż podatnik),

    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter
    ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien
    podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest
    sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów
    uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowo-skutkowego
    pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania
    przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich
    uzyskiwania.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1j pkt 2a ustawy o CIT, w przypadku objęcia udziałów (akcji) w spółce
    albo wkładów w spółdzielni w zamian za wkład niepieniężny - na dzień objęcia tych
    udziałów (akcji) albo wkładów w spółdzielni - ustala się koszt uzyskania przychodu, o
    którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 7, w wysokości wartości odpowiadającej kwocie pożyczki
    (kredytu), która została przekazana przez wnoszącego wkład na rachunek płatniczy tej
    spółki lub spółdzielni, nie wyższej jednak niż wartość wkładu z tytułu tej pożyczki (kredytu)
    określona zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 7 - jeżeli przedmiotem wkładu niepieniężnego jest
    wierzytelność z tytułu tej pożyczki (kredytu).
    Uzupełnieniem przywołanej reguły pozostaje norma zawarta w art. 15 ust. 1o ustawy o
    CIT, która poszerza zakres kosztów podatkowych w przedmiotowym przypadku o wydatki,
    które podatnik poniósł w związku z objęciem udziałów.
    Przepisy w powyższym brzmieniu obowiązują od 1 stycznia 2019 r. i jak można wyczytać z
    uzasadnienia do projektu nowelizującego przedmiotowe regulacje, zostały one
    wprowadzone w celu wyeliminowania rozbieżności występujących w orzecznictwie
    organów podatkowych oraz sądów administracyjnych dotyczących istnienia prawa do
    rozpoznania kosztów uzyskania przychodu, w przypadku konwersji wierzytelności
    pożyczkowej na kapitał zakładowy.
    Zgodnie z wprowadzonym przepisem art. 15 ust. 1j pkt 2a ustawy o CIT, w sytuacji gdy
    przedmiotem wkładu niepieniężnego będzie wierzytelność przysługująca wnoszącemu
    taki wkład z tytułu udzielonej uprzednio przez ten podmiot pożyczki na rzecz spółki, do
    której wnoszony jest wkład niepieniężny, podatnik wnoszący taki wkład będzie mógł
    zaliczyć do swoich kosztów uzyskania przychodów wartość odpowiadającą kwocie
    udzielonej uprzednio pożyczki, nie wyższej jednak niż przyjęta przez strony (wnoszącego i
    przez spółkę) wartość takiej wierzytelności, ustalona zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy o
    CIT. Przy czym, takie prawo będzie przysługiwać tylko do wartości kwoty pożyczki, która
    została przekazana na rachunek płatniczy spółki, do której wnoszony jest taki wkład.
    Zauważyć należy, iż literalne brzmienie art. 15 ust. 1j pkt 2a ustawy o CIT umożliwia
    odpowiednie rozliczenie kosztów jedynie w sytuacji, gdy podmiot wnoszący wkład
    uprzednio udzielając pożyczki wpłacił ją na rachunek płatniczy pożyczkobiorcy (w
    podmiocie, w którym obejmuje udziały). Wnioskodawca wskazuje, że zgodnie z zawartymi
    umowami pożyczek, środki pieniężne zostały przekazane na rachunek bankowy
    Pożyczkobiorcy.

    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że zarówno w przypadku wniesienia wkładu
    niepieniężnego w postaci wierzytelności obejmującej część nominalną pożyczki oraz
    naliczone, ale niezapłacone odsetki, jak i w przypadku gdy przedmiotem wkładu będzie
    jedynie wartość pożyczki, będzie on uprawniony do rozpoznania w kosztach uzyskania
    przychodu równowartości wartości nominalnej pożyczki, które będą przedmiotem
    konwersji w ramach planowanej transakcji.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Uzasadnienie stanowiska
    Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej udzielili Państwo Spółce zależnej (Pożyczkobiorcy)
    finansowania w postaci szeregu pożyczek. Udzielony w ramach pożyczek kapitał był
    wypłacany na rachunek bankowy Pożyczkobiorcy. W związku z trudnościami w terminowej
    spłacie przedmiotowych pożyczek, a także w celu poprawy sytuacji finansowej Spółki
    zależnej, poprzez dokapitalizowanie jej w sposób trwały, postanowili Państwo dokonać
    konwersji pożyczek na kapitał zakładowy Spółki zależnej.
    Planujecie Państwo dokonać:
    - wniesienia wkładu niepieniężnego na kapitał zakładowy Spółki zależnej, którego
      przedmiotem będzie wartość wierzytelności wraz z naliczonymi do dnia konwersji
      odsetkami albo wartość wierzytelności jedynie w części odpowiadającej wartości
      nominalnej udzielonych pożyczek. Na skutek opisywanej transakcji wygasną
      zobowiązania z tytułu wierzytelności, która została wniesiona tytułem wkładu
      niepieniężnego, tj. pożyczek udzielonych przez Wnioskodawcę na rzecz Pożyczkobiorcy
      w wysokości ich wartości nominalnej i/lub oraz odsetek naliczonych do dnia realizacji
      transakcji lub
    - wniesienia w kładu pieniężnego do Spółki zależnej – po uchwaleniu podwyższenia
      kapitału zakładowego spółki dokonają wzajemnego potrącenia części wierzytelności
      przysługującej Spółce z tytułu udzielonych Spółce zależnej pożyczek (w wysokości części
      należności głównej albo części należności głównej wraz z odsetkami), z wierzytelnością
      przysługującą Spółce zależnej z tytułu zobowiązania Spółki do pokrycia wkładem
      pieniężnym akcji w podwyższonym kapitale zakładowym Spółki zależnej.
    Część wkładu (pieniężnego lub niepieniężnego) może zostać przekazana w formie agio na
    kapitał zapasowy Spółki zależnej.
    Powzięli Państwo wątpliwość co do skutków podatkowych jakie powstaną w związku z
    dokonaniem we wskazany wyżej sposób wniesienia wkładu do Spółki zależnej i
    dokonaniem rozliczenia istniejących wierzytelności, tj. co do sposobu rozpoznania
    przychodów i kosztów.
    Ad. 1
    Zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2587 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
    Za przychody z zysków kapitałowych uważa się przychody z tytułu wniesienia do osoby
    prawnej lub spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3, wkładu niepieniężnego.
    W myśl art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy o CIT:
    Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności wartość wkładu
    określona w statucie lub umowie spółki, a w razie ich braku wartość wkładu określona w
    innym dokumencie o podobnym charakterze - w przypadku wniesienia do spółki albo
    spółdzielni wkładu niepieniężnego; jeżeli jednak wartość ta jest niższa od wartości
    rynkowej tego wkładu albo wartość wkładu nie została określona w statucie, umowie albo
    innym dokumencie o podobnym charakterze, przychodem jest wartość rynkowa takiego

    wkładu określona na dzień przeniesienia własności przedmiotu wkładu niepieniężnego;
    przepis art. 14 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
    Źródłem powstania przychodu opisanego w przedmiotowym przepisie, powstającego po
    stronie podmiotu wnoszącego aport (wkład niepieniężny), jest objęcie udziałów (akcji) w
    zamian za wkład niepieniężny, z wyłączeniem przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej
    części (art. 12 ust. 4 pkt 25 ustawy o CIT). Przychodem określony w tym przepisie jest
    wartość wkładu określona w statucie lub umowie spółki, a w razie ich braku wartość
    wkładu określona w innym dokumencie o podobnym charakterze. Jeżeli wartość ta będzie
    niższa od jego wartości rynkowej albo nie zostanie ona określona w statucie, umowie
    spółki albo innym dokumencie o podobnym charakterze.
    Zasady podwyższania kapitału zakładowego spółek akcyjnych regulują przepisy art. 431-
    433 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 18 ze zm., dalej: „Ksh”).
    Zgodnie z art. 431 § 1 i 2 Ksh:
    Podwyższenie kapitału zakładowego wymaga zmiany statutu i następuje w drodze emisji
    nowych akcji lub podwyższenia wartości nominalnej dotychczasowych akcji.
    Objęcie nowych akcji może nastąpić w drodze:
    1) złożenia oferty przez spółkę i jej przyjęcia przez oznaczonego adresata; przyjęcie oferty
    następuje na piśmie pod rygorem nieważności (subskrypcja prywatna);
    2) zaoferowania akcji wyłącznie akcjonariuszom, którym służy prawo poboru (subskrypcja
    zamknięta);
    3) zaoferowania akcji w drodze ogłoszenia zgodnie z art. 440 § 1, skierowanego do osób,
    którym nie służy prawo poboru (subskrypcja otwarta).
    Dodatkowo w omawianej sprawie wskazać należy na art. 14 § 4 Ksh , w myśl którego:
    Wspólnik i akcjonariusz nie może potrącać swoich wierzytelności wobec spółki kapitałowej
    z wierzytelnością spółki względem wspólnika z tytułu należnej wpłaty na poczet udziałów
    albo akcji. Nie wyłącza to potrącenia umownego.
    Udziały (akcje) w spółkach kapitałowych mogą być obejmowane w dwojaki sposób, tj. w
    zamian za wkład pieniężny albo za wkład niepieniężny (aport).
    Przedmiotem aportu mogą być wszystkie przedmioty majątkowe (prawa i rzeczy), o ile są
    zbywalne i mogą jako aktywa wejść do bilansu spółki, przy czym muszą być one
    wymienione w umowie ze wskazaniem osoby wnoszącej i przeznaczonych za ten aport
    udziałów (akcji). Wspólnik i akcjonariusz nie może potrącać swoich wierzytelności wobec
    spółki kapitałowej z wierzytelnością spółki względem wspólnika z tytułu należnej wpłaty na
    poczet udziałów albo akcji. Nie wyłącza to potrącenia umownego (art. 14 § 4 Ksh).
    Szczególnym rodzajem wkładu jest natomiast wierzytelność przysługująca podmiotowi
    (np. wspólnikowi) w stosunku do spółki. Przedmiotem wkładu niepieniężnego do spółki
    kapitałowej może być bowiem wierzytelność, jaką posiada wspólnik wobec spółki, jak
    również wierzytelność posiadana przez wspólnika wobec osoby trzeciej. Sytuację, w której
    przedmiotem aportu jest wierzytelność posiadana przez wspólnika wobec spółki
    przyjmuje się określać jako konwersję wierzytelności na udziały/akcje (z perspektywy
    wspólnika-wierzyciela) albo też jako konwersję długu na kapitał (z perspektywy spółki-
    dłużnika).
    Kodeks spółek handlowych nie definiuje pojęcia wkładu pieniężnego czy niepieniężnego
    (aportu) jako formy pokrycia kapitału w spółce kapitałowej, jak również technicznego
    sposobu realizacji wniesienia tego wkładu na pokrycie kapitału zakładowego.
    Ustawodawca wprowadzając ten dychotomiczny podział wkładów przeciwstawił wkład

    niepieniężny, wkładowi pieniężnemu, a to logicznie oznacza, że przedmiotem wkładu
    niepieniężnego może być wszystko to co - nie będąc pieniądzem - przedstawia wartość
    ekonomiczną.
    Zatem konwersja wierzytelności wierzyciela oznacza jej zamianę na inne prawo
    majątkowe i nie jest wniesieniem wkładu w formie pieniężnej albowiem tę można
    zrealizować tylko przez wpłatę pieniądza (gotówki) lub przy użyciu pieniądza bankowego.
    Również regulacja art. 14 § 4 k.s.h. nie przesądza pieniężnego charakteru konwersji
    wierzytelności na udziały w przypadku omawianej konwersji, lecz o wyeliminowaniu
    praktyki wnoszenia tzw. ukrytych aportów polegającej na samowolnej zmianie sposobu
    pokrycia i zamiast wkładu pieniężnego, do czego się zobowiązał wspólnik/akcjonariusz
    ("należnej zapłaty na poczet udziałów"), wnoszeniu do spółki, za zgodą zarządu, aportu w
    postaci wierzytelności pieniężnej, którą sam posiada względem spółki. Przepis ten więc,
    dopuszczając umowne potrącenie, zapewnia realność wniesionego wkładu, przez co
    realizuje ochronną funkcję kapitału zakładowego.
    W kontekście powyższego nie można utożsamiać umownego potrącenia wzajemnych
    wierzytelności (spółki i wspólnika/akcjonariusza) związanego z podwyższeniem kapitału
    zakładowego z fizycznym uregulowaniem przez wspólnika istniejącej wierzytelności spółki
    wobec tego wspólnika z tytułu roszczenia o wniesienie przez niego wkładu pieniężnego na
    podwyższony kapitał zakładowy. Błędnym byłoby uznanie, iż dokonując konwersji
    wierzytelności na kapitał zakładowy innej spółki drogą potrącenia umownego, co
    dopuszcza art. 14 § 4 k.s.h., można byłoby w ten sposób wywołać te same skutki
    podatkowe jakie powstać mogą jedynie w wyniku faktycznego przekazania środków
    pieniężnych na kapitał zakładowy. Potrącenie jest bowiem formą wygaszania istniejących
    wierzytelności prowadzącą do umorzenia wzajemnych należności i zobowiązań.
    Kompensata nie prowadzi zatem do realizacji świadczeń wzajemnych, a jedynie do
    zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej, przy czym wierzytelności umarzają się
    do wierzytelności niższej, a zobowiązania wzajemne wygasają. Przyjęta przy kompensacie
    forma wykonania świadczenia jest więc czym innym niż spełnienie świadczenia poprzez
    zapłatę.
    Zatem konwersja wierzytelności na kapitał zakładowy, niezależnie od jej kwalifikacji
    dokonanej na gruncie prawa cywilnego, np. jako potrącenia, zawsze stanowi wniesienie do
    spółki wkładu niepieniężnego. Konwersja wierzytelności wierzyciela oznacza jej zamianę
    na inne prawo majątkowe i nie jest wniesieniem wkładu w formie pieniężnej albowiem tę
    można zrealizować tylko przez wpłatę pieniądza (gotówki) lub przy użyciu pieniądza
    bankowego.
    W konsekwencji, należy uznać, że w przypadku obu opisanych we wniosku
    przewidywanych sposobach wniesienia przez Państwa wkładu do Spółki zależnej i
    dokonaniem rozliczenia wierzytelności, tj. zarówno w przypadku:
    - wniesienia wkładu niepieniężnego na kapitał zakładowy Spółki zależnej, którego
      przedmiotem będzie wartość wierzytelności wraz z naliczonymi do dnia konwersji
      odsetkami albo wartość wierzytelności jedynie w części odpowiadającej wartości
      nominalnej udzielonych pożyczek,
    - dokonania wniesienia w kładu pieniężnego do Spółki zależnej a po uchwaleniu
      podwyższenia kapitału zakładowego, dokonania wzajemnego potrącenia części
      wierzytelności przysługującej Spółce z tytułu udzielonych Spółce zależnej pożyczek, z
      wierzytelnością przysługującą Spółce zależnej z tytułu zobowiązania Spółki do pokrycia
      wkładem pieniężnym akcji w podwyższonym kapitale zakładowym Spółki zależnej.
    – dojdzie na gruncie przepisów prawa podatkowego do wniesienia przez Państwa na
    kapitał zakładowy Spółki zależnej wkładu niepieniężnego.
    Skoro zatem oba przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego sposoby konwersji
    zadłużenia należy, na gruncie prawa podatkowego, traktować jednakowo, tj. w obu

    przypadkach należy dopatrywać się wniesienia przez Państwa wkładu niepieniężnego, ich
    skutki podatkowe, a więc sposób ustalenia przychodu, będą tożsame.
    Uwzględniając powyższe, wskazać należy, że w wyniku opisanej we wniosku czynności
    konwersji wierzytelności na kapitał zakładowy Spółki Zależnej, po Państwa stronie jako
    podmiotu wnoszącego wkład niepieniężny, powstanie przychód z zysków kapitałowych, z
    tytułu objęcia udziałów w zamian za wkład niepieniężny, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 7
    ustawy o CIT. Wysokość powstałego przychodu (niezależnie od opisanych przez Państwa
    we wniosku sposobów wniesienia wkładu) będzie obejmować:
    - w sytuacji wniesienia wkładu w postaci samych kwot udzielonych pożyczek – należności
      główne wynikające z umów pożyczki lub
    - w sytuacji wniesienia wkładu w postaci kwoty udzielonych pożyczek wraz z odsetkami –
      należności główne wynikające z umów pożyczki oraz niezapłacone, ale naliczone
      odsetki,
    – które wniesione zostały na kapitał zakładowy oraz w formie agio na kapitał zapasowy
    Spółki zależnej.
    Przychód ten zgodnie z ww. przepisem stanowi wartość wkładu określona w statucie lub
    umowie Spółki nie niższa od wartości rynkowej.
    Zatem będziecie Państwo zobowiązani do rozpoznania w przychodach z zysków
    kapitałowych wartości wniesionego wkładu, tj. w zależności od przedmiotu transakcji
    odpowiednio albo samą kwotę udzielonych pożyczek albo kwotę pożyczek wraz z kwotą
    niezapłaconych ale naliczonych odsetek, która została skonwertowana na kapitał w Spółce
    zależnej.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 1 jest prawidłowe.
    Ad. 2
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
    Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze
    źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...).
    Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich
    wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy oraz
    że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć
    wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia
    przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem
    podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy.
    Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące
    warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,

    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter
    ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien
    podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest
    sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów
    uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowo-skutkowego
    pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania
    przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich
    uzyskiwania.
    Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia
    do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania
    przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek
    przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie
    jego przychodu.
    W świetle art. 15 ust. 1j pkt 2a ustawy o CIT:
    W przypadku objęcia udziałów (akcji) w spółce albo wkładów w spółdzielni w zamian za
    wkład niepieniężny - na dzień objęcia tych udziałów (akcji) albo wkładów w spółdzielni -
    ustala się koszt uzyskania przychodu, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 7, w wysokości
    wartości odpowiadającej kwocie pożyczki (kredytu), która została przekazana przez
    wnoszącego wkład na rachunek płatniczy tej spółki lub spółdzielni, nie wyższej jednak niż
    wartość wkładu z tytułu tej pożyczki (kredytu) określona zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 7 -
    jeżeli przedmiotem wkładu niepieniężnego jest wierzytelność z tytułu tej pożyczki
    (kredytu).
    Z kolei zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1o ustawy o CIT:
    Jeżeli podatnik w związku z obejmowaniem udziałów (akcji) w zamian za wkład
    niepieniężny poniósł wydatki związane z objęciem tych udziałów (akcji), to wydatki te
    powiększają koszty uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 1j.
    Jak można wyczytać z uzasadnienia do projektu nowelizującego przedmiotowe regulacje,
    zostały wprowadzone w celu wyeliminowania rozbieżności występujących w orzecznictwie
    organów podatkowych oraz sądów administracyjnych dotyczących istnienia prawa do
    rozpoznania kosztów uzyskania przychodu w przypadku konwersji wierzytelności
    pożyczkowej na kapitał zakładowy. Zgodnie z wprowadzonym przepisem art. 15 ust. 1j pkt
    2a ustawy o CIT, w sytuacji gdy przedmiotem wkładu niepieniężnego będzie wierzytelność
    przysługująca wnoszącemu taki wkład z tytułu udzielonej uprzednio przez ten podmiot
    pożyczki na rzecz spółki, do której wnoszony jest wkład niepieniężny, podatnik wnoszący
    taki wkład będzie mógł zaliczyć do swoich kosztów uzyskania przychodów wartość
    odpowiadającą kwocie udzielonej uprzednio pożyczki, nie wyższej jednak niż przyjęta
    przez strony (wnoszącego i przez spółkę) wartość takiej wierzytelności, ustalona zgodnie z
    art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy o CIT. Przy czym, takie prawo będzie przysługiwać tylko do
    wartości kwoty pożyczki, która została przekazana na rachunek płatniczy spółki, do której
    wnoszony jest taki wkład.
    Należy zauważyć, że literalne brzmienie art. 15 ust. 1j pkt 2a ustawy o CIT umożliwia
    odpowiednie rozliczenie kosztów jedynie w przypadku konwersji wierzytelności na udziały
    (akcje) w spółce, której uprzednio wnoszący udzielił pożyczki (kredytu). Udzielona
    pożyczka (kredyt), aby mogła być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów w
    odniesieniu do przychodów na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy o CIT, powinna być
    uprzednio przez wnoszącego wpłacona na rachunek płatniczy spółki, w której obejmuje
    udziały (akcje). Wyklucza to tym samym możliwość rozliczenia kosztów w odniesieniu do
    wierzytelności pożyczkowych, z których środki pieniężne zostały wcześniej postawione do

    dyspozycji np. poprzez kompensatę wzajemnych zobowiązań (taki też był zamysł
    ustawodawcy).
    Jak wskazano wyżej, oba przedstawione przez Państwa w opisie zdarzenia przyszłego
    warianty transakcji związane z wniesieniem wkładu do Spółki zależnej i dokonaniem
    rozliczenia istniejących wierzytelności należy, na gruncie prawa podatkowego, traktować
    jednakowo, tj. w obu przypadkach należy dopatrywać się wniesienia przez Państwa
    wkładu niepieniężnego. Zatem ich skutki podatkowe, również w zakresie sposób
    rozpoznania kosztów podatkowych, będą tożsame.
    Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, że niezależnie od wskazanego we wniosku
    sposobu dokonania przez Państwa konwersji zadłużenia oraz niezależnie od tego czy
    przedmiotem wniesionego przez Państwa wkładu będą wierzytelności wynikające z
    samych kwot udzielonych pożyczek, czy też wierzytelności wynikające zarówno z kwot
    pożyczek jak i odsetek, w momencie objęcia udziałów za ww. wkład, który na gruncie
    podatkowym w obu przedstawionych przez Państwa wariantach transakcji stanowić
    będzie wkład niepieniężny, będą mogli Państwo zaliczyć do kosztów uzyskania
    przychodów, kwotę udzielonych pożyczek (tj. wysokości wartości nominalnych pożyczek),
    które zostały przelane na rachunek bankowy Spółki zależnej.
    Zauważyć bowiem należy, że w odniesieniu do odsetek (w przypadku wniesienia wkładu w
    postaci kwot pożyczek wraz z odsetkami), dokonają Państwo konwersji wierzytelności z
    tytułu ww. odsetek od pożyczek na kapitał zakładowy jak i kapitał zapasowy w formie agio.
    Odsetki nie zostaną zatem przekazane na rachunek bankowy Spółki zależnej, a tym
    samym nie będą mogły stanowić kosztów uzyskania przychodów, w myśl art. 15 ust. 1j pkt
    2a ustawy o CIT.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 2 jest również prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
    czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.