Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBII/1/436-145/09/AŻ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2009-08-21
Teza: Czy wnioskodawca powinien zapłacić podatek od czynności cywilnoprawnych w związku z pożyczką udzieloną przez inwestora finansowego - czy na podstawie art. 2 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych umowa pożyczki nie podlega ww. ustawie z uwagi na opodatkowanie podatkiem od towarów i usług?
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek podatkowy; podatek-podatek od czynności cywilnoprawnych; pożyczka
Przepisy: [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 1-art. 1; [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 1-art. 1a; [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 1-art. 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 04 czerwca 2009r. (data wpływu do tut. Biura - 05 czerwca 2009r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych zawartej umowy pożyczki - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 05 czerwca 2009r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych zawartej umowy pożyczki.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

W dniu 22 maja 2009r. wnioskodawca otrzymał od inwestora (spółki z o.o. z siedzibą na terenie Polski) pożyczkę w kwocie 800 tys. zł. Inwestor specjalizuje się w transakcjach wykupu menedżerskiego i transakcjach kapitałowych – nabywa akcje i udziały w firmach głównie na rynku niepublicznym. Z wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego wynika, iż inwestor prowadzi m.in. działalność sklasyfikowaną jako PKD 65 22 Z – pozostałe formy udzielania kredytów oraz PKD 65 23 Z - pozostałe pośrednictwo finansowe, gdzie indziej niesklasyfikowane.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy wnioskodawca powinien zapłacić podatek od czynności cywilnoprawnych w związku z pożyczką udzieloną przez inwestora finansowego - czy na podstawie art. 2 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych umowa pożyczki nie podlega ww. ustawie z uwagi na opodatkowanie podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem wnioskodawcy z racji profilu działalności inwestora – umowa pożyczki podlega pod ustawę o podatku od towarów i usług (na podstawie załącznika nr 4 do ww. ustawy powinna być zwolniona z podatku VAT) – w związku z tym, nie ma obowiązku opodatkowania tej umowy podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uważa się za prawidłowe.

Przepis art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 09 września 2000r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t.j. Dz. U. Nr 68 z 2007r., poz. 450 ze zm.) zawiera zamknięty katalog czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww. ustawy, podatkowi temu podlegają umowy pożyczki. Ponieważ w ustawie brak jest definicji umowy pożyczki, w tym zakresie należy posiłkować się uregulowaniami zawartymi w ustawie Kodeks cywilny.

W myśl art. 720 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego pożyczkę określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy lub tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Zgodnie z art. 4 pkt 7 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych obowiązek podatkowy ciąży, przy umowie pożyczki, na biorącym pożyczkę.

W ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych przewidziano jednak sytuacje, w których czynność mieszcząca się w zakresie przedmiotowym ustawy jest wyłączona z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Zgodnie z art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych nie podlegają podatkowi czynności cywilnoprawne, jeżeli przynajmniej jedna ze stron z tytułu dokonania tej czynności jest:

1.  opodatkowana podatkiem od towarów i usług,
2.  zwolniona z podatku od towarów i usług, z wyjątkiem: - umów sprzedaży i zamiany, których przedmiotem jest nieruchomość lub jej część, albo prawo użytkowania wieczystego, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub prawo do miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym lub udział w tych prawach, - umowy spółki i jej zmiany, - umowy sprzedaży udziałów i akcji w spółkach handlowych.

Należy jednak zaznaczyć, że o wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych nie decyduje okoliczność, że strony tej umowy posiadają generalnie status podatnika podatku od towarów i usług lecz wyłącznie fakt, że jedna ze stron z tytułu dokonania tej konkretnej czynności jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług lub jest z tego podatku zwolniona.

W związku z tym należy podkreślić, iż jakkolwiek zapytanie wnioskodawcy dotyczy opodatkowania umowy pożyczki podatkiem od czynności cywilnoprawnych, to jednak w pierwszej kolejności rozstrzygnięcia wymaga kwestia czy powyższa transakcja będzie podlegać regulacjom ustawy o podatku od towarów i usług, bowiem ocena ta ma zasadnicze znaczenie dla ewentualnego objęcia jej podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Objęcie tej czynności regulacjami ustawy o podatku od towarów i usług może bowiem skutkować wyłączeniem obowiązku podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Z przedstawionego stanu faktycznego wnika, iż wnioskodawca zawarł w 2009r. umowę pożyczki z inwestorem (spółką z o.o. mającą siedzibę na terenie Polski). Przedstawiając swoje stanowisko wnioskodawca wskazał, iż profil działalności inwestora (potwierdzony wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego, jako PKD 65 22 Z – pozostałe formy udzielania kredytów oraz PKD 65 23 Z - pozostałe pośrednictwo finansowe, gdzie indziej niesklasyfikowane) przesądza o tym, iż zawarta umowa pożyczki podlega pod ustawę o podatku od towarów i usług, a zatem jest wyłączona z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

W przedmiotowym stanie faktycznym podkreślenia wymaga, iż fakt, że zakres prowadzonej przez inwestora (podmiot udzielający pożyczki) działalności gospodarczej obejmuje m.in. udzielanie kredytów i inne pośrednictwo finansowe - nie ma istotnego znaczenia dla celów opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych umowy pożyczki. Ważnym jest, aby czynność zawarcia umowy pożyczki podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług lub była z tego podatku zwolniona.

Jeżeli zatem prawidłowe są ustalenia wnioskodawcy co do tego, że usługa udzielanej przez inwestora pożyczki w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług zostanie uznana za podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem lub mieszczącą się w zakresie zwolnienia od tego podatku, to pożyczka nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, a wnioskodawca z tytułu otrzymanej pożyczki nie będzie miał obowiązku zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych. W przeciwnym razie będzie ciążył na nim obowiązek zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu danej umowy pożyczki.

W przedmiotowej sprawie, podlegająca generalnie opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych umowa pożyczki będzie wyłączona z opodatkowania tym podatkiem na podstawie art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, o ile w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług umowa pożyczki uznana zostanie za podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem lub mieszczącą się w zakresie zwolnienia od tego podatku.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.