Zmiana interpretacji indywidualnej
Sygnatura: DD3.8222.2.278.2015.IMD
Organ: Minister Finansów
Data wydania: 2015-07-10
Teza: Czy Wnioskodawca postąpił prawidłowo nie naliczając podatku dochodowego od osób fizycznych, gdyż z powodu braku listy uczestników nie było możliwe zindywidualizowanie wysokości świadczenia na poszczególne osoby korzystające z basenu?
Słowa kluczowe: basen; fundusz-Zakładowy Fundusz  Świadczeń Socjalnych; obowiązek-obowiązek płatnika; pracodawca; pracownik; pracownik-świadczenia na rzecz pracowników; pływalnia ; świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12

ZMIANA INTERPRETACJI INDYWIDUALNEJ

Na podstawie art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 i 699) Minister Finansów, w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości interpretacji indywidualnej z dnia 16 lutego 2012 r. Nr IBPB II/1/415-957/11/AA, wydanej w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, zmienia z urzędu wyżej wymienioną interpretację stwierdzając, że stanowisko Sądu Okręgowego w X. (Wnioskodawca) przedstawione we wniosku z dnia 15 listopada 2011 r. (data wpływu 16 listopada 2011 r.), uzupełnionym w dniu 31 stycznia 2012 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania wartości świadczeń finansowanych ze środków zakładowego funduszu świadczeń - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 15 listopada 2011 r. Wnioskodawca złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w jego indywidualnej sprawie.

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, uzupełnionym w dniu 31 stycznia 2012 r., Wnioskodawca przedstawił następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca dla swoich pracowników i ich dzieci oraz emerytów wynajął halę basenową w całości sfinansowaną ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Wejście na basen było ogólnodostępne dla wszystkich uprawnionych z funduszu socjalnego. Informacja o możliwości skorzystania z basenu nie była skierowana imiennie do konkretnych osób, tylko wywieszona została na tablicy ogłoszeń znajdującej się w siedzibie Wnioskodawcy. W informacji Komisja Socjalna Wnioskodawcy zaznaczyła, że podstawą wejścia na basen jest wpisanie się na listę dostępną przy wejściu na halę basenową. Komisja socjalna przekazała fakturę za korzystanie z basenu do Samodzielnej Sekcji Finansowej celem zapłaty, jednak nie dołączyła listy osób korzystających z basenu, która była podstawą wejścia na halę basenową. Przewodniczący Komisji Socjalnej stwierdził, że nie ma możliwości zindywidualizowania wysokości świadczenia na poszczególne osoby korzystające z pływalni, gdyż wejście nie było w żaden sposób ewidencjonowane. Ustalono wyłącznie szacunkową liczbę osób korzystających. W związku z powyższym Wnioskodawca nie naliczył podatku od osób fizycznych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca postąpił prawidłowo nie naliczając podatku dochodowego od osób fizycznych, gdyż z powodu braku listy uczestników nie było możliwe zindywidualizowanie wysokości świadczenia na poszczególne osoby korzystające z basenu?

Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku gdy w informacji o możliwości skorzystania z basenu było podane, że podstawą wejścia na halę basenową jest wpisanie się na listę dostępną przy wejściu to taka lista powinna zostać sporządzona przez Komisję Socjalną i od tych pracowników faktycznie korzystających z basenu powinien zostać naliczony podatek od osób fizycznych. Wnioskodawca wskazuje, iż Komisja Socjalna nie wiadomo z jakich przyczyn nie prowadziła takiej listy i nie ma obecnie możliwości dokładnego określenia, które osoby korzystały z basenu.

Zdaniem Wnioskodawcy podatek od osób fizycznych należałoby naliczyć każdemu uprawnionemu z funduszu socjalnego, gdyż wejście na basen było ogólnodostępne dla wszystkich uprawnionych z funduszu socjalnego. Pracodawca wie, którzy pracownicy są uprawnieni do korzystania z funduszu socjalnego, więc koszty faktury należałoby podzielić przez liczbę tych pracowników i każdemu z nich od obliczonej kwoty jednostkowej naliczyć podatek od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach uznał, iż stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego oraz stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach stwierdzam, co następuje.

Zasady opodatkowania podatkiem dochodowym dochodów osób fizycznych określają przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą PIT”.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody (w tym ze stosunku pracy), z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy PIT oraz dochodów, od których na podstawie przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa zaniechano poboru podatku.

Dochodem ze źródła przychodów, jakim jest stosunek pracy, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym, z kolei przychodami z tego źródła są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń (art. 9 ust. 2 i art. 11 ust. 1 ustawy PIT).

Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy PIT, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Ponadto na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy PIT, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.

Przepisy ustawy PIT nie zawierają definicji nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 ustawy PIT. Rozumienie tego pojęcia zostało jednak wypracowane w judykaturze.

W uchwałach z dnia 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z dnia 16 października 2006 r. sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W uchwale z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy PIT.

Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” - w kontekście świadczeń pracowniczych - była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 08 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, stwierdził, iż „zdaniem Trybunału, przeprowadzona powyżej analiza pozwala na określenie cech istotnych kategorii „innych nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f.

Należy przyjąć, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które:

*   po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
*   po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,
*   po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).”

W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, obiektywne kryterium – wystąpienia po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści) – nie jest natomiast spełnione, gdy pracodawca proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, choćby organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy w spotkaniu (konferencji, szkoleniu) dobrowolnie, po jego stronie nie pojawia się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku.

Natomiast bez elementu realnego w postaci otrzymania korzyści przez pracownika nie uzyskuje on przychodu; nie występuje zdarzenie, z którym ustawa wiąże powstanie obowiązku podatkowego. Tym bardziej, bez skonkretyzowanego i indywidualnie przypisanego świadczenia, brak podstaw do określenia jego wysokości. Tak więc, udział w spotkaniu (wyjeździe) integracyjnym czy szkoleniu zaoferowanym przez pracodawcę pracownikom, nie oznacza uzyskania przychodu przez pracownika, gdyż (…) nie ma podstaw, by świadczenie adresowane do wszystkich przypisać indywidualnym uczestnikom, jako ich wymierną korzyść.

W świetle powyższego - mimo bardzo szerokiego ujęcia w art. 12 ust. 1 oraz w art. 20 ust. 1 ustawy PIT przychodów ze stosunku pracy odpowiednio z innych źródeł - nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika lub byłego pracownika, bez ustalonej za nie zapłaty, jest świadczeniem podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (przykładem tego rodzaju świadczenia jest zaoferowanie pracownikowi przez pracodawcę udziału w spotkaniu integracyjnym lub wzięcie w nim udziału).

Odnosząc powyższe do informacji przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, należy zauważyć, iż Wnioskodawca dla swoich pracowników i ich dzieci oraz emerytów wynajął halę basenową w całości sfinansowaną ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Wnioskodawca nie ma możliwości zindywidualizowania wysokości świadczenia na poszczególne osoby korzystające z pływalni, gdyż wejście na basen nie było w żaden sposób ewidencjonowane. Ustalono wyłącznie szacunkową liczbę osób korzystających z pływalni. Zatem korzyść, o której mowa we wniosku nie jest wymierna i nie można jej przypisać indywidualnemu pracownikowi, jego dziecku lub byłemu pracownikowi Wnioskodawcy (emerytowi). Zatem omawiane świadczenie było dostępne w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów.

W tym stanie rzeczy oraz w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 08 lipca 2014 r. uznać należy, że skorzystanie z basenu udostępnionego przez Wnioskodawcę nie powoduje powstania u pracowników, jak i u byłych pracowników Wnioskodawcy (emerytów) nieodpłatnego świadczenia. Nie są bowiem spełnione wszystkie kryteria, o których mowa w wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Na Wnioskodawcy nie ciąży zatem obowiązek naliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych.

Za nieprawidłowe należy zatem uznać stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego.

W świetle powyższego należało z urzędu zmienić interpretację indywidualną wydaną przez Dyrektora Izby w Katowicach.

Zmiana interpretacji indywidualnej dotyczy stanu faktycznego przedstawionego we wniosku i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 16 lutego 2012 r. Nr IBPB II/1/415-957/11/AA.

POUCZENIE

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie Ministra Finansów w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się (w dwóch egzemplarzach) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi Ministra Finansów na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli Minister Finansów nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem Ministra Finansów, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Świętokrzyska 12, 00-916 Warszawa.