Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.738.2024.1.KF
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-23
Teza: Brak obowiązku wliczania przychodu z najmu prywatnego do
limitu wartości sprzedaży.
Słowa kluczowe: limit
mieszkanie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury
dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie
podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - limit
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 października 2024 r. wpłynął Pani wniosek z 29 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej w zakresie braku obowiązku wliczania przychodu z najmu
    prywatnego do limitu wartości sprzedaży.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Prosi Pani o wydanie interpretacji w sprawie limitu do VAT 200 000 zł w ciągu roku
    podatkowego. Dotyczy limitu do podatku VAT za 2022 r.
    Z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej na zasadach ogólnych osiągnęła Pani
    przychód w kwocie 189 982,50 zł, oprócz tego osiągnęła Pani przychód z najmu
    prywatnego w kwocie 14 400 zł.
    Najem prywatny był prowadzony w sposób ciągły wyłącznie na cele mieszkaniowe
    osobom prywatnym. Czy najem prywatny powinna Pani wliczyć do limitu 200 000 zł, mimo
    tego, że był to wyłącznie najem na cele mieszkaniowe, który wg art. 43 ust. 1 pkt 36
    ustawy o VAT jest zwolniony z podatku VAT.
    Nadmienia Pani, iż najem prywatny prowadzony jest na podstawie umowy najmu na Pani
    nazwisko, ale mieszkanie, które jest podnajmowane jest własnością Pani niepełnoletnich
    dzieci, które nie mogą się rozliczać. Pani jako opiekun prawny dokonuje takiego rozliczenia.

## Pytanie

Czy najem prywatny powinna Pani wliczyć do limitu 200 000 zł, mimo tego, że był to
    wyłącznie najem na cele mieszkaniowe?
    Pani stanowisko w sprawie
    Najem prywatny był prowadzony w sposób ciągły wyłącznie na cele mieszkaniowe
    osobom prywatnym. Najem prywatny nie powinnam wliczyć do limitu 200 tys., był to
    wyłącznie najem na cele mieszkaniowe, który wg art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT jest
    zwolniony z podatku VAT. Najem prywatny prowadzony jest na podstawie umowy najmu
    na Pani nazwisko, ale mieszkanie, które jest podnajmowane jest własnością Pani
    niepełnoletnich dzieci, które nie mogą się rozliczać. Pani jako opiekun prawny dokonuje
    takiego rozliczenia i również dlatego nie powinien ten przychód liczyć się do limitu VAT,
    gdyż to jest przychód Pani dzieci.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,

    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Zauważenia jednak wymaga, że nie każda czynność stanowiąca odpłatną dostawę
    towarów lub odpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu. Aby dana czynność
    podlegała opodatkowaniu musi być wykonywana przez podmiot o statusie podatnika
    działającego w takim charakterze w odniesieniu do tej czynności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z opisu sprawy wynika, że z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w roku 2022
    osiągnęła Pani przychód w kwocie 189 982,50 zł. Oprócz prowadzenia działalności
    gospodarczej, jako opiekun prawny wynajmuje Pani mieszkanie, które jest własnością Pani
    nieletnich dzieci. Najem prywatny był prowadzony w sposób ciągły wyłącznie na cele
    mieszkaniowe osobom prywatnym. Nadmienia Pani, iż najem prywatny prowadzony jest
    na podstawie umowy najmu na Pani nazwisko, ale mieszkanie, które jest podnajmowane
    jest własnością Pani niepełnoletnich dzieci, które nie mogą się rozliczać. Pani jako opiekun
    prawny dokonuje takiego rozliczenia. Kwota przychodu z tego najmu wyniosła 14 400 zł.
    Umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony - zarówno
    wynajmującego, jak i najemcę - określone przepisami obowiązki.
    Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem cywilnym:
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    W myśl art. 659 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju.
    Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, a umówiony między
    stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi
    świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę.
    Na gruncie przepisów ustawy najem stanowi świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ust.
    1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zatem, usługa najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności
    gospodarczej, jeżeli wykonywana jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Charakter
    stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa najmu, wskazuje, że ma ona długotrwały
    charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe.

    Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że dla uzyskania statusu podatnika podatku
    od towarów i usług nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Podatnikiem
    będzie podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na to, czy przynosi ona
    zyski.
    W omawianej sytuacji występuje zatem, zamiar wykonywania usług (wynajmowania
    przedmiotowej nieruchomości) w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W związku z
    powyższym, dokonywaną usługę wynajmu nieruchomości należy uznać – zgodnie z
    przywołanym wyżej art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług – za działalność
    gospodarczą w rozumieniu tego przepisu.
    Pani wątpliwości dotyczą kwestii, czy przychód z najmu prywatnego powinna Pani wliczyć
    do limitu 200 000 zł, w przypadku kiedy właścicielem mieszkania są Pani nieletnie dzieci, a
    Pani jest ich opiekunem prawnym.
    Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość
      sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200.000
      zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
    Przepis art. 113 ust. 2 ustawy stanowi, że
      Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:
      1) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz wewnątrzwspólnotowej sprzedaży
      towarów na odległość, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium
      kraju;
      1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega
      opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
      2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
      ust. 3, z wyjątkiem:
      a) transakcji związanych z nieruchomościami,
      b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
      c) usług ubezpieczeniowych
      - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;
      3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku
      dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.
    Stosownie do art. 113 ust. 5 ustawy:
      Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy
      kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą
      przekroczono tę kwotę.
    Tym samym podatnik może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie i według
    zasad określonych m.in. wyżej przytoczonymi przepisami pod warunkiem, że nie wykonuje
    czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy. W myśl tego przepisu:
      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
      1) dokonujących dostaw:
      a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
      b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o
      podatku akcyzowym, z wyjątkiem:

          energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
          wyrobów tytoniowych,
          samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez
          podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków
          trwałych podlegających amortyzacji,
      c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1
      pkt 10 lit. a i b,
      d) terenów budowlanych,
      e) nowych środków transportu,
      f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach
      zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej
      fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby
      środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie:
          preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
          komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
          urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
          maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
      g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
          pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
          motocykli (PKWiU ex 45.4);
      2) świadczących usługi:
      a) prawnicze,
      b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i
      hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze
      sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
      c) jubilerskie,
      d) ściągania długów, w tym factoringu;
      3) nieposiadających siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    Analiza powołanych wyżej przepisów prawa podatkowego wskazuje, że obliczając limit
    sprzedaży uprawniający podatnika do zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1
    ustawy, po przekroczeniu którego podatnik traci prawo do zwolnienia od podatku,
    zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy, nie bierze się pod uwagę odpłatnej dostawy
    towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43
    ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem m.in. transakcji
    związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji
    pomocniczych.
    Należy wskazać, że co do zasady przychody z najmu powinny być wliczane do wartości
    sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, nawet w przypadku kiedy najem ten
    korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, gdyż jest wykonywany w
    ramach głównej działaności gospodarczej. Nie ma charakteru transakcji pomocniczych.

    Jednakże w tym konkretnym przypadku, wynajmuje Pani mieszkanie, które nie jest Pani
    własnością, a Pani nieletnich dzieci. Istotne w tej sprawie jest zatem określenie podatnika
    podatku od towarów i usług z tytułu najmu, w sytuacji, gdy jest on osobą małoletnią.
    Zgodnie z art. 135 ww. ustawy Ordynacja podatkowa:
      Zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych w sprawach podatkowych
      ocenia się według przepisów prawa cywilnego, jeżeli przepisy prawa podatkowego
      nie stanowią inaczej.
    Zdolność prawna to zdolność do bycia podmiotem praw i obowiązków. Zdolność do
    czynności prawnych to zdolność do nabywania praw i obowiązków poprzez własne
    działania lub zaniechania (w drodze czynności prawnych).
    W myśl art. 8 § 1 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Każdy człowiek od chwili urodzenia ma zdolność prawną.
    Stosownie do brzmienia art. 11 Kodeksu cywilnego:
      Pełną zdolność do czynności prawnych nabywa się z chwilą uzyskania pełnoletności.
    Stosownie do brzmienia art. 10 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Pełnoletnim jest, kto ukończył lat osiemnaście.
    Zgodnie z art. 12 Kodeksu cywilnego:
      Nie mają zdolności do czynności prawnych osoby, które nie ukończyły lat trzynastu,
      oraz osoby ubezwłasnowolnione całkowicie.
    Z dyspozycji art. 14 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, że:
      Czynność prawna dokonana przez osobę, która nie ma zdolności do czynności
      prawnych, jest nieważna.
    W myśl art. 98 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz.U.
    z 2023 r. poz. 2809):
      Rodzice są przedstawicielami ustawowymi dziecka pozostającego pod ich władzą
      rodzicielską. Jeżeli dziecko pozostaje pod władzą rodzicielską obojgarodziców, każde
      z nich może działać samodzielnie jako przedstawiciel ustawowy dziecka.
    Interesy majątkowe małoletnich dzieci wymagają ochrony, do której powołane są osoby
    sprawujące władzę rodzicielską. Podstawową formą ochrony tych interesów jest zarząd
    majątkiem dziecka.
    Na podstawie art. 101 § 1 ustawy z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz.
    U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.):
      Rodzice obowiązani są sprawować z należytą starannością zarząd majątkiem dziecka
      pozostającego pod ich władzą rodzicielską.
    W myśl art. 101 § 2 ww. ustawy:
      Zarząd sprawowany przez rodziców nie obejmuje zarobku dziecka ani przedmiotów
      oddanych mu do swobodnego użytku.
    Stosownie do art. 101 § 3 ustawy:
      Rodzice nie mogą bez zezwolenia sądu opiekuńczego albo, w przypadkach
      wskazanych w art. 6401 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania
      cywilnego (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1550, 1429, 1606, 1615, 1667 i 1860), sądu
      spadku dokonywać czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu ani wyrażać
      zgody na dokonywanie takich czynności przez dziecko.
    Zarząd majątkiem małoletniego dziecka może polegać m.in. na:

        czynnościach faktycznych (np. remont majątku dziecka),
        czynnościach prawnych (np. wynajem składników stanowiących majątek dziecka),
        reprezentowaniu małoletniego w postępowaniu administracyjnym, sądowym.
    Analiza przywołanych powyżej norm prawnych – w tym dotyczących podatnika podatku od
    towarów i usług – prowadzi do wniosku, że Pani dzieci spełniają przesłanki do uznania ich
    za podatników podatku od towarów i usług w związku z najmem nieruchomości na cele
    mieszkaniowe.
    Jednocześnie z uwagi na fakt, iż Pani małoletnie dzieci nie posiadają pełnej zdolności do
    czynności prawnych i z tytułu najmu prywatnego zaistniałby obowiązek opodatkowania tej
    czynności podatkiem od towarów i usług, to w ich imieniu i na ich rachunek rejestracji jako
    podatników podatku od towarów i usług i wystawienia faktur VAT powinna dokonać Pani
    jako ich przedstawiciel ustawowy.
    Odnosząc się zatem do Pani wątpliwości należy wskazać, że z tytułu najmu mieszkania nie
    jest Pani podatnikiem podatku VAT. Do momentu pełnoletności Pani dzieci jest Pani ich
    przedstawicielem ustawowym, zobowiązanym wprawdzie do ich reprezentowania i
    rozliczania, jednakże z tytułu usługi najmu podatnikem w podatku VAT są niepełnoletnie
    dzieci. Z uwagi na powyższe, przychodów z najmu prywatnego nieruchomości należącej
    do Pani niepełnoletnich dzieci, nie należy wliczać do limitu sprzedaży w prowadzonej
    przez Panią działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
    Tym samym do limitu sprzedaży w roku 2022 powinna Pani wliczyć jedynie kwotę 189
    982,50 zł z działalności gospodarczej, którą Pani prowadzi, pomniejszoną o podatek VAT.
    Pani stanowisko uznaję za nieprawidłowe z powodu wskazania w nim, że najem prywatny
    nie będzie wliczany do limitu 200 000 zł, z uwagi na to, że najem ten jest zwolniony z
    podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Panią i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani
        do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej