Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.208.2025.2.APR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-23
Teza: Brak opodatkowania likwidacji kolizji urządzeń
elektroenergetycznych, w wyniku której Wnioskodawca będzie
zobowiązany do przeniesienia na rzecz Spółki, własności
wszelkich powstałych urządzeń elektroenergetycznych, w
szczególności fragmentów sieci elektroenergetycznych.
Słowa kluczowe: opodatkowanie-brak obowiązku opodatkowania
organ-organ władzy publicznej
własność-przeniesienie własności rzeczy
zadania-zadania własne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 7 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy braku opodatkowania likwidacji kolizji urządzeń
    elektroenergetycznych, w wyniku której będą Państwo zobowiązani do przeniesienia na
    rzecz Spółki, własności wszelkich powstałych urządzeń elektroenergetycznych, w
    szczególności fragmentów sieci elektroenergetycznych. Uzupełnili go Państwo pismem z
    20 maja 2025 r. (wpływ 23 maja 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina A jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Gmina
    A realizuje zadanie pn. „(...)”. W pasie drogowym ww. drogi znajdują się urządzenia
    elektroenergetyczne, które są własnością B Spółka Akcyjna z siedzibą w (...), adres: (...), ul.
    (...). W związku z tym Gmina A jako inwestor podpisała z B S.A. umowę usunięcia kolizji o
    następującej treści:
    §1
    1. Inwestor oświadcza, iż:
      a) planuje prace budowlane obejmujące budowę/przebudowę/remont drogi „(...)” w A.
      (inwestycja inwestora);
      b) projektowana droga ul. A w A koliduje z następującymi urządzeniami
      elektroenergetycznymi Spółki:
    - napowietrzna linia niskiego napięcia 4 x 25 Al wraz z przyłączami – zasil. ze ST 2-232,
      c) dla zrealizowania prac wskazanych pod lit. a niezbędne będzie przełożenie urządzeń
      elektroenergetycznych wymienionych pod lit. b;
      d) dokona przełożenia wyżej wymienionych urządzeń elektroenergetycznych Spółki
      (usunięcia kolizji) z dotychczasowej lokalizacji, w miejsce nie kolidujące z inwestycją
      wskazaną w pkt a, zgodnie z Warunkami Usunięcia Kolizji, stanowiącymi załącznik nr
      1 do Umowy;
      e) poniesie koszty niezwiązane z przełożeniem urządzeń wymienionych w pkt 1 lit. b
      według zasad określonych w niniejszej umowie;
      f) został poinformowany przez Spółkę oraz akceptuje, że urządzenia
      elektroenergetyczne, które podlegają przeniesieniu, odtworzeniu bądź przebudowie
      w ramach usunięcia kolizji stanowią własność Spółki zarówno w trakcie usuwania
      kolizji, jak i po usunięciu kolizji. Inwestor oświadcza, iż został poinformowany oraz
      akceptuje, iż nakłady na istniejące urządzenia Spółki oraz urządzenia odtworzone w
      całości bądź w części z innych elementów niż pochodzące z demontażu oraz nowo
      wybudowane urządzenia w wyniku zawarcia niniejszej umowy stają się własnością
      Spółki z chwilą połączenia z siecią elektroenergetyczną Spółki. W związku z
      powyższym usunięcie kolizji wiąże się z obowiązkiem wydania Spółce do
      niezakłóconego posiadania części sieci elektroenergetycznej (w tym urządzeń
      elektroenergetycznych), która uległa przeniesieniu, odtworzeniu bądź przebudowie
      wraz z nakładami oraz nowo wybudowanymi urządzeniami w ramach usunięcia
      kolizji, niezwłocznie po usunięciu kolizji. Inwestor oświadcza, iż potwierdza i
      akceptuje powyższe;
      g) został poinformowany przez Spółkę oraz akceptuje, że w przypadku
      współfinansowania planów inwestycyjnych Inwestora ze środków wspólnotowych,
      Inwestor zobowiązany jest zrealizować inwestycję w sposób, który umożliwi
      Inwestorowi przeniesienie własności oraz wydanie Spółce do niezakłóconego

      posiadania część sieci elektroenergetycznej (w tym urządzeń
      elektroenergetycznych), która uległa przeniesieniu, odtworzeniu bądź przebudowie
      wraz z nakładami oraz nowo wybudowanymi urządzeniami w ramach usunięcia
      kolizji, niezwłocznie po usunięciu kolizji.
    2. Spółka oświadcza i zapewnia Inwestora, iż:
    1) jest właścicielem urządzeń elektroenergetycznych wymienionych w § 1 ust. 1 lit. b
      niniejszej umowy;
    2) stan techniczny przedmiotowych urządzeń elektroenergetycznych jest dobry oraz
      umożliwia ich wykorzystywanie do dostarczania energii elektrycznej do odbiorców
      zgodnie z przepisami prawa i wymogami dla tego typu urządzeń oraz celem, dla
      którego mają służyć;
    3) przedmiotowe urządzenia elektroenergetyczne są stale wykorzystywane do
      dostarczania energii elektrycznej do odbiorców.
    4) poniesie koszty przełożenia urządzeń wymienionych w § 1 ust. 1 pkt b umowy, według
      zasad określonych w niniejszej umowie.
    Po usunięciu kolizji linii elektroenergetycznej w związku z inwestycją polegającą na
    przebudowie i rozbudowie ulicy A w A podpisano protokół zdawczo-odbiorczy na
    następujące urządzenia elektroenergetyczne:
        linia kablowa nN typu YAKXS 4x120 - dł. 415 m wraz ze złączami kablowo-
        pomiarowymi - 9 szt.,
        linia napowietrzna nN typu AsXSn 4x95 - dł. 43 m,
        przyłącze napowietrzne nN typu AsXSn 2x25 dł. 82 m o łącznej wartości 167 529,74
        zł (słownie sto sześćdziesiąt siedem tysięcy pięćset dwadzieścia dziewięć złotych 74
        /100).
    Doprecyzowanie i uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    1. Opisana w stanie faktycznym kolizja urządzeń elektroenergetycznych miała miejsce z
      uwagi na konieczność zapewnienia oświetlenia ulicznego na działce nr: (...) oraz (...),
      ustawienia dwóch dodatkowych słupów oraz przyłączenie ich od sieci energetycznej
      (zgodnie z załączonym PZT).
    2. Gmina poniosła koszt usunięcia kolizji w ramach realizacji całości inwestycji drogowej.
      Następnie po zakończeniu inwestycji, zgodnie z zawartą z B S.A. umową został
      podpisany Protokół Odbioru Technicznego, który potwierdza usunięcie kolizji w
      zakresie przełożenia urządzeń elektroenergetycznych wraz z nakładami o łącznej
      wartości 167 529,74 zł (słownie: sto sześćdziesiąt siedem tysięcy pięćset dwadzieścia
      dziewięć złotych 74/100). Na podstawie łączącej Gminę A i B S.A. umowy koszt
      likwidacji powyższej kolizji B S.A. zwróciła Gminie. Kwota została skalkulowana w
      oparciu o koszty faktycznie poniesione przez Gminę A.
    3. Oprócz opisanej w stanie faktycznym likwidacji kolizji urządzeń elektroenergetycznych,
      w wyniku której Gmina będzie zobowiązana do przeniesienia na rzecz B S.A. własności
      wszelkich powstałych urządzeń elektroenergetycznych, Gmina nie wykonuje na rzecz
      Spółki jakkolwiek innych świadczeń.
    4. Ostateczny koszt usunięcia kolizji opisanej we wniosku poniesie B S.A.

## Pytanie

Czy opisana w stanie faktycznym likwidacja kolizji urządzeń elektroenergetycznych
    stanowiących składnik majątku B S.A., w ramach realizacji zadania pn. „(...)”, w wyniku
    której Gmina A zobowiązana będzie do przeniesienia na rzecz B S.A., własności wszelkich

    powstałych urządzeń elektroenergetycznych, w szczególności fragmentów sieci
    elektroenergetycznych, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i w
    konsekwencji, czy dokumentem właściwym do dokumentowania tej transakcji jest faktura?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Gminy A likwidacja kolizji urządzeń elektroenergetycznych stanowiących
    własność B S.A., które kolidują z inwestycją pn. „(...)”, w wyniku której Gmina przeniesie na
    rzecz B własność wszelkich powstałych urządzeń elektroenergetycznych, w szczególności
    fragmentów sieci elektroenergetycznych, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług i w konsekwencji brak jest podstaw do wystawienia faktury VAT
    dokumentującej te czynności.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
    świadczenie usług na terytorium kraju. Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 1 ww. ustawy przez
    dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
    1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu
      takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian
      za odszkodowanie;
    2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o
      podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na
      warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie
      normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty
      prawo własności zostanie przeniesione;
    3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem,
      jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
    4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli
      komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
    5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
      ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie
      spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni
      mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym
      przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub
      własności domu jednorodzinnego;
    6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
    7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    Przez towary natomiast w myśl art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług rozumie
    się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jednocześnie w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa
    w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby
    prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi
    dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

    Brzmienie powyższych przepisów wskazuje, że zakres przedmiotowy podatku od towarów
    i usług, został wyznaczony przez ustawodawcę bardzo szeroko. W zasadzie każda
    czynność, w ramach której następuje przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami,
    podlega opodatkowaniu VAT. Podobnie w przypadku usług, nie tylko bowiem zachowanie
    się podatnika na rzecz innego podmiotu, ale również powstrzymanie się od określonego
    działania bądź też akceptowanie zachowania innego podmiotu uznawane jest za usługę
    na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług.
    Jednocześnie zwrócić uwagę należy, że dla opodatkowania danej czynności VAT konieczne
    jest, aby była ona wykonana przez podatnika w rozumieniu ustawy o VAT.
    Definicję podatnika konstytuuje natomiast art. 15 ustawy o VAT. I tak, zgodnie z art. 15
    ust. 1 ww. ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Przez działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT rozumie się natomiast
    wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Jednocześnie w myśl art. 15 ust. 6 tej ustawy nie uznaje się za podatnika organów władzy
    publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Podkreślenia wymaga, że powyższy przepis art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i
    usług stanowić miał implementację art. 13 ust. 1 Dyrektywy VAT, zgodnie z którym,
    krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są
    uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami,
    których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty,
    składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami. Jednakże w
    przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane
    za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z
    kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.
    Podmioty prawa publicznego na gruncie podatku od towarów i usług mogą zatem
    występować zarówno w charakterze podatnika tego podatku, czyli jako podmiot
    wykonujący działalność gospodarczą, jak i organu, który jest wyłączony spod zakresu
    działania ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej jednak zwrócić uwagę należy na
    brak zgodności z tym zakresie przepisów krajowych z Dyrektywą VAT. Jak bowiem wynika z
    przepisów krajowych opodatkowaniu VAT podlegają te czynności wykonywane przez
    organ władzy publicznej, które albo nie należą do jego zadań własnych, albo pomimo że
    do ich należą, to są wykonywane na podstawie umowy cywilnoprawnej. A zatem jako
    podmiot prawa publicznego posiada status podatnika VAT, gdy wykonuje czynności inne
    niż te, które mieszczą się w kategorii jego zadań lub gdy wykonuje wprawdzie czynności z
    zakresu swoich zadań, ale robi to na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Z kolei
    przepisy dyrektywy 112, odwołują się w przedmiotowym zakresie do kryterium zakłócenia
    konkurencji. Jak wskazuje się w doktrynie do zakłócenia konkurencji może dochodzić, gdy
    organy władzy publicznej podejmują czynności stanowiące działalność gospodarczą,
    analogicznie jak podmioty prawa prywatnego. Wówczas istnieje ryzyko zakłócenia
    konkurencji poprzez wyłączenie z grona podatników podmiotów publicznych, co w
    konsekwencji sprawiłoby, że ich działalność nie podlegałaby opodatkowaniu w
    przeciwieństwie do działalności przedsiębiorców (T. Michalik w: VAT. Komentarz,
    Warszawa 2016). Jednocześnie użyte w powyższym przepisie sformułowanie „znaczących
    zakłóceń konkurencji” wyjaśnił TSUE w wyroku z dnia 16 września 2008 r., C-288/07, ECLI:
    EU:C:2008:505 jako więcej niż tylko nieznaczne.

    W konsekwencji biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że w przedmiotowej
    sprawie Gmina A nie działa jako podatnik VAT. Wszelkie czynności jakie Gmina A wykonuje
    w ramach przedmiotowej inwestycji stanowią zadanie własne mające na celu poprawę
    infrastruktury drogowej na terenie Gminy. Fakt ten przesądza w ocenie Wnioskodawcy o
    braku czynności podlegających opodatkowaniu VAT. Zwrócić jednak uwagę należy również
    na fakt, iż koszt usunięcia kolizji będzie kosztem poniesionym w ramach działalności
    statutowej przez jednostkę samorządu terytorialnego. A nie odliczy podatku VAT
    naliczonego z tytułu wystawionych przez wykonawcę robót budowlanych faktur z uwagi
    na fakt, że w ocenie Wnioskodawcy usługi dotyczą działalności statutowej wykonanej
    przez Inwestora w na podstawie odrębnych ustaw oraz usługi te nie mają związku ze
    sprzedażą opodatkowaną, czy nawet prowadzoną działalnością gospodarczą. Celem
    Gminy nie jest świadczenie żadnych usług na rzecz B S.A., zaś przekazanie wszelkich
    powstałych w związku z likwidacją kolizji urządzeń elektroenergetycznych, w szczególności
    fragmentów sieci elektroenergetycznych, jest niejako skutkiem ubocznym ale i
    koniecznym z punktu widzenia realizacji zadań statutowych całego przedsięwzięcia.
    Również i wynagrodzenie Gminy skalkulowane zostało w oparciu o faktyczne koszty
    poniesione przez Gminę przy realizacji Inwestycji.
    Podobne stanowisko zaprezentował organ podatkowy w interpretacji z 20 grudnia 2018 r.,
    znak 0115-KDIT1-3.4012.734.2018.2.AP stwierdzając, że „Analiza regulacji prawnych na tle
    przedstawionych okoliczności sprawy prowadzi do wniosku, że działanie Gminy w zakresie
    opisanej inwestycji odbywa się w sferze, w której działa ona jako podmiot prawa
    publicznego, a tym samym nie działa w charakterze podatnika podatku VAT. W tym
    zakresie Gmina nie wykonała żadnego świadczenia podlegającego opodatkowaniu na
    rzecz Spółki, która partycypowała w kosztach wskazanej we wniosku inwestycji. Tym
    samym, niezależnie od tego, że Gmina uzyskała wpłatę od Spółki zgodnie z zawartym
    porozumieniem, należy stwierdzić, że nie wiązało się to z powstaniem konsekwencji
    podatkowych. Otrzymane środki nie stanowią wynagrodzenia za czynność podlegającą
    opodatkowaniu VAT”.
    W związku z powyższym w przypadku braku czynności opodatkowanych dokumentem
    właściwym dla dokumentowania rozliczeń polegających na partycypowaniu w kosztach
    przedsięwzięcia będzie nota księgowa, a nie faktura. W przeciwnym razie doszłoby do
    naruszenia podstawowej dla systemu VAT - zasady neutralności. A naliczyłoby podatek z
    tytułu dokonanej transakcji, przy jednoczesnym braku odliczenia podatku naliczonego z
    tytułu dokonanych zakupów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:

      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Należy wyjaśnić, że pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie,
    na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej
    osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru
    świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde
    świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy.
    Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego
    istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze
    majątkowym.
    W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu wówczas, gdy wykonywana jest
    w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za
    bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną
    płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter
    bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za
    to świadczenie.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w rozumieniu
    art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi
    być wykonana przez podatnika tego podatku.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ww. ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Stosownie natomiast do art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 ust. 1 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007
    r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006 r. ze zm.), zgodnie z
    którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.

      Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
    W świetle wskazanych unormowań jednostki samorządu terytorialnego na gruncie
    podatku od towarów i usług występować mogą w dwojakim charakterze:
        podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich
        odrębnymi przepisami prawa, oraz
        podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie
        umów cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy)
    czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany
    (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itp., umów prawa cywilnego
    (nazwanych i nienazwanych). Tylko w tym zakresie ich czynności mają bowiem charakter
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Dokonując wykładni powołanych wyżej przepisów art. 15 ust. 6 ustawy i art. 13 Dyrektywy
    2006/112/WE należy rozgraniczyć sferę imperium, która jest wyłączona z opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług od sfery dominium, w której stosownie do wskazanych
    wyżej przepisów, organy powinny być traktowane jak podatnicy tego podatku.
    Podatnikiem podatku od towarów i usług jest więc również organ władzy publicznej oraz
    urząd obsługujący ten organ, jeżeli w stosunku do określonej czynności lub transakcji
    zachowuje się jak podmiot gospodarczy. Z tego właśnie względu, ustawodawca uznał w
    art. 15 ust. 6 ustawy, że organy (urzędy) nie są podatnikami w zakresie realizowanych
    zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one
    powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Powyższy przepis nie jest samodzielną podstawą do określenia, kiedy
    organ władzy publicznej bądź obsługujący ten organ urząd jest podatnikiem VAT. Nie
    można go bowiem interpretować w oderwaniu od wynikającej z art. 15 ust. 1 ustawy
    definicji podatnika jako podmiotu wykonującego działalność gospodarczą w rozumieniu
    ust. 2 tego artykułu, przy czym działalność ta musi być wykonywana samodzielnie – we
    własnym imieniu i na własny rachunek.
    Jednocześnie wskazać należy, że stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o
    samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2024 r poz. 1465 ze zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
      niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 2) ustawy o samorządzie gminnym:

      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy: gminnych dróg, ulic, mostów,
      placów oraz organizacji ruchu drogowego.
    W myśl art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz.U. z 2024 r.
    poz. 320 ze zm.):
      Drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z
      kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z
      ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach
      szczególnych.
    W świetle art. 2 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące
      kategorie:
        1) drogi krajowe;
        2) drogi wojewódzkie;
        3) drogi powiatowe;
        4) drogi gminne.
    Stosownie do art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
      Drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu
      województwa, powiatu lub gminy.
    Na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego
      właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu,
      utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.
    W myśl art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
      Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg:
        1) krajowych - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;
        2) wojewódzkich - zarząd województwa;
        3) powiatowych - zarząd powiatu;
        4) gminnych - wójt (burmistrz, prezydent miasta).
    Wskazali Państwo, są Państwo czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od
    towarów i usług. Realizują Państwo zadanie pn. „(...)”. W pasie drogowym ww. drogi
    znajdują się urządzenia elektroenergetyczne, które są własnością B S.A. W związku z tym
    jako inwestor podpisali Państwo z B S.A. umowę usunięcia kolizji.
    Z umowy wynika, że:
        projektowana droga ul. A w A koliduje z następującymi urządzeniami
        elektroenergetycznymi, będącymi własnością Spółki: napowietrzna linia niskiego
        napięcia 4 x 25 Al wraz z przyłączami – zasil. ze ST 2-232;
        dokonają Państwo przełożenia ww. urządzeń elektroenergetycznych Spółki
        (usunięcia kolizji) z dotychczasowej lokalizacji, w miejsce nie kolidujące z inwestycją;
        urządzenia elektroenergetyczne, które podlegają przeniesieniu, odtworzeniu bądź
        przebudowie w ramach usunięcia kolizji stanowią własność Spółki zarówno w
        trakcie usuwania kolizji, jak i po usunięciu kolizji. Nakłady na istniejące urządzenia

        Spółki oraz urządzenia odtworzone w całości bądź w części z innych elementów niż
        pochodzące z demontażu oraz nowo wybudowane urządzenia w wyniku zawarcia
        umowy stają się własnością Spółki z chwilą połączenia z siecią elektroenergetyczną
        Spółki. W związku z powyższym usunięcie kolizji wiąże się z obowiązkiem wydania
        Spółce do niezakłóconego posiadania części sieci elektroenergetycznej (w tym
        urządzeń elektroenergetycznych), która uległa przeniesieniu, odtworzeniu bądź
        przebudowie wraz z nakładami oraz nowo wybudowanymi urządzeniami w ramach
        usunięcia kolizji, niezwłocznie po usunięciu kolizji;
        Spółka poniesie koszty przełożenia ww. urządzeń.
    Opisana kolizja urządzeń elektroenergetycznych miała miejsce z uwagi na konieczność
    zapewnienia oświetlenia ulicznego na działce nr: (...) oraz (...), ustawienia dwóch
    dodatkowych słupów oraz przyłączenie ich od sieci energetycznej.
    Ponieśli Państwo koszt usunięcia kolizji w ramach realizacji całości inwestycji drogowej.
    Następnie po zakończeniu inwestycji, zgodnie z zawartą z B S.A. umową został podpisany
    Protokół Odbioru Technicznego, który potwierdza usunięcie kolizji w zakresie przełożenia
    urządzeń elektroenergetycznych wraz z nakładami o łącznej wartości 167 529,74 zł. Na
    podstawie łączącej Państwa i B S.A. umowy B S.A. zwróciła Państwu koszt likwidacji
    powyższej kolizji. Kwota została skalkulowana w oparciu o koszty faktycznie poniesione
    przez Państwa. Ostateczny koszt usunięcia kolizji opisanej we wniosku poniesie B S.A.
    Oprócz opisanej likwidacji kolizji urządzeń elektroenergetycznych, w wyniku której będą
    Państwo zobowiązani do przeniesienia na rzecz B S.A własności wszelkich powstałych
    urządzeń elektroenergetycznych, nie wykonują Państwo na rzecz Spółki jakkolwiek innych
    świadczeń.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy likwidacja kolizji urządzeń
    elektroenergetycznych stanowiących składnik majątku B S.A., w ramach realizacji zadania,
    w wyniku której będą Państwo zobowiązani do przeniesienia na rzecz B S.A. własności
    wszelkich powstałych urządzeń elektroenergetycznych, w szczególności fragmentów sieci
    elektroenergetycznych, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i w
    konsekwencji, czy dokumentem właściwym do dokumentowania tej transakcji jest faktura.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów, czynności wynikające z zadań własnych,
    nałożonych odrębnymi przepisami, realizowane w ramach reżimu publicznoprawnego, z
    tytułu których jednostka samorządu terytorialnego nie uzyskuje wpływów, pozostają poza
    zakresem ustawy o podatku od towarów i usług. Są one bowiem realizowane przez
    jednostki samorządu terytorialnego poza zakresem działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a jednostki realizując te czynności nie występują w
    charakterze podatnika podatku VAT zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy, lecz w tym
    zakresie działają jako organ władzy w rozumieniu art. 15 ust. 6 ustawy.
    Zatem mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności sprawy oraz
    obowiązujące przepisy prawa należy stwierdzić, że w analizowanym przypadku likwidacja
    kolizji urządzeń elektroenergetycznych stanowiących składnik majątku B S.A., w ramach
    realizacji zadania, w wyniku której będą Państwo zobowiązani do przeniesienia na rzecz B
    S.A., własności wszelkich powstałych urządzeń elektroenergetycznych, w szczególności
    fragmentów sieci elektroenergetycznych, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Jak Państwo wskazali, projektowana droga (ulica) koliduje z urządzeniami
    elektroenergetycznymi, będącymi własnością Spółki. Dokonają Państwo przełożenia wyżej
    wymienionych urządzeń elektroenergetycznych Spółki (usunięcia kolizji) z dotychczasowej
    lokalizacji, w miejsce nie kolidujące z inwestycją. Opisana kolizja urządzeń
    elektroenergetycznych miała miejsce z uwagi na konieczność zapewnienia oświetlenia
    ulicznego na działce nr: (...) oraz (...), ustawienia dwóch dodatkowych słupów oraz

    przyłączenie ich od sieci energetycznej. Nakłady na istniejące urządzenia Spółki oraz
    urządzenia odtworzone w całości bądź w części z innych elementów niż pochodzące z
    demontażu oraz nowo wybudowane urządzenia w wyniku zawarcia niniejszej umowy stają
    się własnością Spółki z chwilą połączenia z siecią elektroenergetyczną Spółki. Oprócz
    opisanej likwidacji kolizji urządzeń elektroenergetycznych, w wyniku której będą Państwo
    zobowiązani do przeniesienia na rzecz B S.A własności wszelkich powstałych urządzeń
    elektroenergetycznych, nie wykonują Państwo na rzecz Spółki jakkolwiek innych
    świadczeń.
    Zatem realizowane przez Państwa świadczenie polegające na likwidacji kolizji urządzeń
    elektroenergetycznych realizowane jest niejako „przy okazji” realizacji inwestycji celu
    publicznego jakim jest przebudowa i rozbudowa drogi gminnej. Wykonanie inwestycji
    polegającej na przebudowie i rozbudowie drogi gminnej, w wyniku której dojdzie do
    przebudowy infrastruktury sieci elektroenergetycznej ma charakter zadania w zakresie
    zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty, odbędzie się w zakresie zadań własnych
    gminy.
    W konsekwencji likwidacja kolizji urządzeń elektroenergetycznych, w tym przeniesienie na
    rzecz Spółki własności wszelkich powstałych urządzeń elektroenergetycznych, w
    szczególności fragmentów sieci elektroenergetycznych, realizowane jest poza zakresem
    Państwa działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Realizując to
    świadczenie nie wystąpią Państwo w charakterze podatnika podatku od towarów i usług,
    o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, bowiem w tym zakresie działają Państwo jako
    organ władzy w rozumieniu art. 15 ust. 6 ustawy. Opisane świadczenie nie jest wykonane
    przez Państwa w celu osiągnięcia zysku, a wynika jedynie z realizacji Państwa zadań
    własnych.
    Z okoliczności sprawy wynika, że na podstawie łączącej Państwa i B S.A. umowy, B S.A.
    zwróciła Państwu koszt likwidacji powyższej kolizji. Kwota została skalkulowana w oparciu
    o koszty faktycznie poniesione przez Państwa.
    Tym samym, niezależnie od tego, że zgodnie z zawartą umową ostateczny koszt usunięcia
    kolizji poniesie B S.A., należy stwierdzić, że nie wiąże się to z wykonaniem świadczenia
    podlegającego opodatkowaniu. Przekazanych przez B S.A. środków nie można uznać za
    wynagrodzenie za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
        1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art.
          106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku,
          podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na
          rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
        2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik
          korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
        3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż
          wskazany w pkt 1;
        4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności,
          o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
        a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
        b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5
          pkt 4,
        c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a
          ust. 1b.

    Zatem likwidacja kolizji urządzeń elektroenergetycznych w ramach realizacji zadania, w
    wyniku którego zobowiązani są Państwo do przeniesienia na rzecz B S.A. własności
    wszelkich powstałych urządzeń elektroenergetycznych, w szczególności fragmentów sieci
    elektroenergetycznych, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i w
    konsekwencji transakcja nie powinna być przez Państwa dokumentowana fakturą, lecz
    innym dowodem księgowym, np. notą obciążeniową. Należy przy tym zaznaczyć, że nota
    obciążeniowa nie jest dokumentem przewidzianym przez przepisy ustawy o podatku od
    towarów i usług i jako taka nie jest objęta regulacją tych przepisów, brak jest jednakże
    przeciwwskazań na gruncie przepisów dotyczących podatku od towarów i usług, dla
    takiego sposobu dokumentowania.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.