Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBII/1/415-531/14/BD
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2014-09-23
Teza: Czy w związku z przejazdami Kierownika Ruchu i jego zastępcy samochodem służbowym z kierowcą na trasie miejsce zamieszkania – zakład górniczy oraz zakład górniczy – miejsce zamieszkania powstaje po ich stronie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, od którego Spółka zobowiązana jest, jako płatnik, do pobierania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych?
Słowa kluczowe: pracownik-świadczenia na rzecz pracowników; przychód; przychód-przychód ze stosunku pracy; samochód-samochód służbowy
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 17 czerwca 2014 r. (data wpływu do Biura – 23 czerwca 2014 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczania do przychodu pracownika wartości dojazdów samochodem służbowym do/z miejsca zamieszkania z/do miejsca wykonywania obowiązków służbowych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 23 czerwca 2014 r. wpłynął do Biura ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczania do przychodu pracownika wartości dojazdów samochodem służbowym do/z miejsca zamieszkania z/do miejsca wykonywania obowiązków służbowych.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca, zwany dalej „Spółką”, prowadzi działalność w zakresie wydobycia i sprzedaży węgla. W skład Spółki wchodzą cztery kopalnie, czyli zakłady górnicze. W skład zakładu górniczego może wchodzić więcej niż jeden ruch.

W myśl przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze oraz aktów wykonawczych wydanych na podstawie tej ustawy, prowadzenie działalności w zakresie wydobycia i sprzedaży węgla podlega ścisłej regulacji. W szczególności, taka działalność wymaga obsadzenia, w każdym zakładzie górniczym, specyficznie określonych funkcji i stanowisk pracy.

Jedną z najważniejszych funkcji w każdym zakładzie górniczym jest Kierownik Ruchu Zakładu Górniczego (dalej: „Kierownik Ruchu”). W zakładach górniczych Spółki funkcje Kierownika Ruchu pełnią Dyrektorzy Kopalń. Dopuszczalne jest, by Kierownikiem Ruchu nie był Dyrektor Kopalni, wówczas funkcja ta sprawowana jest najczęściej przez Naczelnego Inżyniera kopalni.

Kierownik Ruchu posiada zastępców, którzy pod jego nieobecność przejmują odpowiedzialność za ruch w zakładzie górniczym (w zależności od zakresu upoważnienia/zakresu delegowanych zadań). Zastępca Kierownika Ruchu przestrzega ustalonego dla niego i zatwierdzonego przez Kierownika Ruchu zakresu czynności, określającego jego obowiązki, uprawnienia i zakres odpowiedzialności.

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w podziemnych zakładach górniczych oraz ustawą Prawo geologiczne i górnicze Kierownik Ruchu jest odpowiedzialny w szczególności za:

1.  prawidłową organizację i prowadzenie ruchu zakładu górniczego,
2.  stan ratownictwa górniczego w zakładzie górniczym,
3.  ustalenie zakresów działania poszczególnych działów ruchu oraz służb specjalistycznych zakładu górniczego,
4.  właściwy oraz zgodny z przeznaczeniem dobór maszyn, urządzeń, materiałów, wyrobów z tworzyw sztucznych oraz środków strzałowych i sprzętu strzałowego, tak aby nie stwarzały zagrożenia dla bezpieczeństwa i zdrowia osób oraz środowiska.

Prawo geologiczne i górnicze określa między innymi następujące obowiązki Kierowników Ruchu:

1.  zatwierdzanie planu ratownictwa i prowadzenie akcji ratowniczej w zakładzie górniczym; w szczególności, Kierownik Ruchu kieruje akcją ratowniczo – gaśniczą na powierzchni zakładu górniczego,
2.  stosowanie niezbędnych rygorów bezpieczeństwa prowadzenia robót w warunkach powstałego zagrożenia metanowego, powiadamianie właściwego organu nadzoru górniczego oraz zlecanie rzeczoznawcy badania stanu zagrożenia metanowego, dokonywanie zmian w dotychczasowym zaliczeniu do stopnia bezpieczeństwa wybuchu,
3.  obowiązek niezwłocznego zawiadomienia właściwego organu nadzoru górniczego o każdym wypadku śmiertelnym, ciężkim lub zbiorowym, zgonie naturalnym, jak również związanych z ruchem zakładu górniczego niebezpiecznych zdarzeniach, stwarzających zagrożenie życia, zdrowia ludzkiego lub bezpieczeństwa powszechnego,
4.  udzielanie zezwoleń na oddanie do ruchu w zakładzie górniczym obiektów, maszyn i urządzeń i ścian, dokonywanie istotnych zmian warunków ich eksploatacji,
5.  dokonywanie zaliczenia złóż, pokładów, wyrobisk i ich części oraz innych przestrzeni w zakładach górniczych do poszczególnych stopni, kategorii lub klas zagrożeń,
6.  wyrażanie zgody na zmiany w sieci wentylacyjnej i regulacji przewietrzania.

Na Kierownika Ruchu nałożone są zatem obowiązki mające fundamentalne znaczenie dla bezpieczeństwa pracy w zakładzie górniczym.

Czynności Kierownika Ruchu oraz jego zastępcy mogą być wykonywane wyłącznie przez pracowników posiadających kwalifikacje ogólne i zawodowe określone ustawą.

Prawo geologiczne i górnicze przewiduje sankcje karne (w tym karę aresztu), które mogą zostać nałożone na Kierowników Ruchu w związku z niedopełnieniem obowiązków wskazanych powyżej. W szczególności sankcje karne przewidziane są dla osoby, która:

1.  w ruchu zakładu górniczego wykonuje lub dopuszcza do wykonywania czynności, w sposób mogący wywołać niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia człowieka lub ruchu zakładu górniczego,
2.  w ruchu zakładu górniczego wykonuje lub dopuszcza do wykonywania czynności w warunkach zagrożeń pożarowych, tąpaniami, gazowych, pyłowych, klimatycznych, wodnych, pozostających w związku z jazdą ludzi szybem albo w związku z przechowywaniem lub używaniem środków strzałowych i sprzętu strzałowego, w sposób mogący wywołać niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia człowieka lub ruchu zakładu górniczego,
3.  nie dopełnienia ciążącego na nim obowiązku w zakresie:

1.  rozpoznawania zagrożeń związanych z ruchem zakładu górniczego i podejmowania środków zmierzających do zapobiegania i usuwania tych zagrożeń,
2.  posiadania odpowiednich środków materialnych i technicznych oraz służb ruchu zapewniających bezpieczeństwo pracowników i ruchu zakładu górniczego,
3.  prowadzenia ewidencji osób przebywających w zakładzie górniczym, przez wskazanie imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego,
4.  organizowania drużyny ratowniczej oraz odpowiednio wyposażonej kopalnianej stacji ratownictwa górniczego albo utrzymywania zakładowej stacji ratownictwa górniczego,
5.  podejmowania i prowadzenia akcji ratowniczej.

Zgodnie z § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia, „dla każdej zmiany, także w dni wolne od pracy, ustala się dyżury kierownika ruchu zakładu górniczego lub jego zastępców, którzy nawet gdy przebywają poza zakładem górniczym, będą mogli stawić się niezwłocznie w zakładzie górniczym”.

W myśl powyższego przepisu kierownik ruchu zakładu górniczego lub jego zastępcy, którzy przebywają poza zakładem górniczym (w tym w szczególności w swoim miejscu zamieszkania), mają obowiązek niezwłocznie stawić się w tym zakładzie w sytuacji zagrożenia. Realizując obowiązki wynikające z rozporządzenia. Kierownicy Ruchu i ich zastępcy stawiają się w zakładzie górniczym w przypadku sytuacji kryzysowych podczas dyżurów. Jednocześnie zdarza się, że niezależnie od dyżuru osoby te zmuszone są do stawienia się w zakładzie o różnych porach dnia i nocy (w tym w dni wolne od pracy) z uwagi na sytuację kryzysową, w tym spowodowaną zagrożeniem dla zdrowia i życia ludzkiego. Przykładem takiej sytuacji jest konieczność objęcia kierownictwa akcji ratowniczej prowadzonej w zakładzie górniczym.

W związku z powyższym Kierownicy Ruchu i ich zastępcy mają w stałej dyspozycji samochody służbowe Spółki z kierowcą. Samochody te wykorzystywane mogą być wyłącznie do celów wykonywania wskazanych powyżej zadań oraz do dojazdów z miejsca zamieszkania Kierownika Ruchu lub jego zastępcy do zakładu górniczego i z powrotem.

Takie rozwiązanie ma na celu zapewnienie Kierownikom Ruchu i ich zastępcom stałej możliwości szybkiego przemieszczania się w realizacji wymaganej przepisami prawa pełnej dyspozycyjności w zakresie wykonywania czynności służbowych poza godzinami pracy, w tym niezwłocznego pojawienia się w zakładzie górniczym i zapewnienia szybkiej reakcji w sytuacjach zagrożenia.

Z uwagi na obowiązujący w kopalni system pracy wielozmianowej, praktycznie w każdym momencie może zaistnieć konieczność niezwłocznego stawienia się Kierownika Ruchu lub jego zastępcy w zakładzie górniczym. W rezultacie konieczne jest zapewnienie w ramach Spółki w ciągłej dyspozycji Kierownika Ruchu i jego zastępcy środków transportu, które będą umożliwiały efektywną realizację nałożonych na te osoby zadań o każdej porze dnia i nocy.

W powyższym kontekście stała dostępność samochodu służbowego z kierowcą w bezpośredniej bliskości miejsca pobytu Kierownika Ruchu i jego zastępcy, w tym w pobliżu miejsc ich zamieszkania, jest kluczowa dla bezpieczeństwa działalności zakładów górniczych Spółki, a zwłaszcza dla ochrony zdrowia i życia ludzi.

Ponadto należy wskazać, że Kierownik Ruchu i jego zastępca, na podstawie zapisu Regulaminu wykorzystania pojazdów samochodowych stanowiących własność Spółki lub użytkowanych przez Wnioskodawcę na podstawie umowy dzierżawy (leasingu operacyjnego), mają obowiązek korzystania z samochodu służbowego Spółki w każdej sytuacji zagrożenia bezpieczeństwa w zakładzie górniczym.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w związku z przejazdami Kierownika Ruchu i jego zastępcy samochodem służbowym z kierowcą na trasie miejsce zamieszkania – zakład górniczy oraz zakład górniczy – miejsce zamieszkania powstaje po ich stronie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, od którego Spółka zobowiązana jest, jako płatnik, do pobierania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych?

Zdaniem Spółki, w związku z przejazdami Kierownika Ruchu i jego zastępcy samochodem służbowym z kierowcą na trasie miejsce zamieszkania – zakład górniczy oraz zakład górniczy – miejsce zamieszkania po ich stronie nie powstaje przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a zatem Spółka nie jest zobowiązana do pobierania z tego tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W przypadku przychodów ze stosunku pracy, za przychody z takiego tytułu uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń a w szczególności: wynagrodzenie zasadnicze, wynagrodzenie za nadgodziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Jak wskazano powyżej, działalność prowadzona przez Spółkę, tj. wydobycie węgla kamiennego i jego sprzedaż, podlega ścisłej regulacji. Wymogi nałożone na Spółkę jako przedsiębiorcę mają znacznie szerszy zakres i bardziej złożoną naturę niż w przypadku innych przedsiębiorców. Jest to skutkiem szczególnego ryzyka zagrożenia życia i zdrowia ludzkiego, bezpieczeństwa publicznego, jak również środowiska naturalnego.

Opisana rola i odpowiedzialność Kierowników Ruchu i ich zastępców jest szczególnie istotna, a zakres ich obowiązków wymaga w praktyce pełnej dyspozycyjności.

Wynika to z faktu, że osoby te:

*   ponoszą odpowiedzialność za zdrowie i życie ludzkie (pracowników, ale też innych osób) w związku z koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu zakładu,
*   ponoszą odpowiedzialność za kwestie techniczne związane z ruchem zakładu górniczego, a tym samym za kwestie związane ze środowiskiem naturalnym,
*   zapobiegają i rozwiązują sytuacje kryzysowe w Spółce, w tym kierują (często wielogodzinnymi) akcjami ratowniczymi.

Zgodnie z przepisami wykonawczymi do Prawa geologicznego i górniczego (§ 12 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia) Kierownicy Ruchu i ich zastępcy odbywają dyżury, podczas których może zaistnieć konieczność stawienia się w zakładzie pracy. Jednocześnie zdarza się, że Kierownik Ruchu lub jego zastępca, pomimo braku dyżuru w danym dniu, zmuszony jest pojawić się w zakładzie górniczym z uwagi na sytuację kryzysową, w tym spowodowaną zagrożeniem dla zdrowia i życia ludzkiego (np. konieczność objęcia kierownictwa akcji ratowniczej). Oznacza to, że Kierownik Ruchu i jego zastępca pozostaje w stałej gotowości do świadczenia pracy na rzecz Spółki. Z uwagi na charakter i zakres sytuacji kryzysowej może zaistnieć konieczność stawienia się w zakładzie górniczym o każdej porze dnia i nocy, w tym w dni wolne od pracy. W powyższym kontekście kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa zakładu górniczego ma zapewnienie Kierownikowi Ruchu i jego zastępcy stałej możliwości szybkiego przemieszczania się; temu właśnie służy utrzymywanie u stałej dyspozycji tych osób samochodów służbowych z kierowcą. Ponadto Spółka pragnie przypomnieć, że jest przedsiębiorstwem wielozakładowym, gdzie na jeden zakład górniczy składać się mogą dwa ruchy. W związku z tym może również zaistnieć konieczność przemieszczana się przez Kierownika Ruchu i jego zastępcy pomiędzy ruchami tej samej kopalni.

Dyspozycyjność Kierownika Ruchu oraz jego zastępcy ma istotne znaczenie również dla potencjalnej odpowiedzialności, którą Spółka mogłaby ponieść w związku z uchybieniami związanymi z ruchem zakładu górniczego. Dyspozycyjność ta zapewnia prowadzenie działalności Spółki w sposób bezpieczny i z zachowaniem norm przewidzianych przepisami prawa, zmniejsza tym samym ryzyko wystąpienia zdarzenia losowego w postaci katastrofy o charakterze osobowym, rzeczowym oraz w zakresie środowiska naturalnego.

W związku z powyższym, stała dostępność samochodu służbowego z kierowcą w bezpośredniej bliskości miejsca pobytu Kierownika Ruchu i jego zastępcy jest kluczowa dla bezpieczeństwa działalności zakładów górniczych Spółki, a zwłaszcza dla ochrony zdrowia i życia ludzi.

Ponadto, jak wskazano powyżej, Kierownik Ruchu i jego zastępca mają obowiązek korzystania z samochodu służbowego Spółki w każdej sytuacji zagrożenia bezpieczeństwa w zakładzie górniczym. Obowiązek ten wynika z aktu prawa zakładowego – Regulaminu wykorzystania pojazdów samochodowych stanowiących własność Spółki lub użytkowanych przez Wnioskodawcę – Spółkę na podstawie umowy dzierżawy (leasingu operacyjnego).

W świetle powyższego, stała dostępność samochodu służbowego w dyspozycji Kierownika Ruchu i jego zastępcy, której skutkiem są w szczególności przejazdy na trasie miejsce zamieszkania – zakład górniczy oraz zakład górniczy – miejsce zamieszkania, stanowi realizację obowiązków pracowniczych oraz pełnej dyspozycyjności tych osób będącej konsekwencją wymogów wynikających z przepisów Prawa geologicznego i górniczego. Zdaniem Spółki oznacza to, że przejazdy pomiędzy miejscem zamieszkania Kierownika Ruchu i jego zastępcy a zakładem górniczym stanowią realizację celu służbowego i tym samym powinny być traktowane jako jazdy o charakterze służbowym. W konsekwencji, zdaniem Spółki, w związku z przejazdami Kierownika Ruchu i jego zastępcy samochodem służbowym z kierowcą na trasie miejsce zamieszkania – zakład górniczy oraz zakład górniczy – miejsce zamieszkania nie powstaje przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w związku z tym Spółka nie ma obowiązku pobierania z tego tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Wnioskodawca w swoim stanowisku zacytował fragment interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Na wstępie zaznacza się, że niniejsza interpretacja indywidualna z zakresu podatku dochodowego od osób fizycznych dotyczy przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego. Natomiast w zakresie stanu faktycznego wydane zostało odrębne rozstrzygnięcie.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.) – opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Przepis art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stanowi, iż źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów zostały wymienione jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Do przychodów ze stosunku pracy zalicza się więc zarówno otrzymane przez pracownika pieniądze, jak i wartość pieniężną świadczeń w naturze, świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Jak wynika z wniosku, Kierownicy Ruchu i ich zastępcy mają w stałej dyspozycji samochody służbowe Spółki z kierowcą. Samochody te wykorzystywane mogą być wyłącznie do celów wykonywania zadań służbowych oraz do dojazdów z miejsca zamieszkania Kierownika Ruchu lub jego zastępcy do zakładu górniczego i z powrotem. Takie rozwiązanie ma na celu zapewnienie Kierownikom Ruchu i ich zastępcom stałej możliwości szybkiego przemieszczania się w realizacji wymaganej przepisami prawa pełnej dyspozycyjności w zakresie wykonywania czynności służbowych poza godzinami pracy, w tym niezwłocznego pojawienia się w zakładzie górniczym i zapewnienia szybkiej reakcji w sytuacjach zagrożenia. Z uwagi na obowiązujący w kopalni system pracy wielozmianowej, praktycznie w każdym momencie może zaistnieć konieczność niezwłocznego stawienia się Kierownika Ruchu lub jego zastępcy w zakładzie górniczym. W rezultacie konieczne jest zapewnienie w ramach Spółki w ciągłej dyspozycji Kierownika Ruchu i jego zastępcy środków transportu, które będą umożliwiały efektywną realizację nałożonych na te osoby zadań o każdej porze dnia i nocy. W powyższym kontekście stała dostępność samochodu służbowego z kierowcą w bezpośredniej bliskości miejsca pobytu Kierownika Ruchu i jego zastępcy, w tym w pobliżu miejsc ich zamieszkania, jest kluczowa dla bezpieczeństwa działalności zakładów górniczych Spółki, a zwłaszcza dla ochrony zdrowia i życia ludzi. Ponadto Kierownik Ruchu i jego zastępca, na podstawie zapisu Regulaminu wykorzystania pojazdów samochodowych stanowiących własność Spółki lub użytkowanych przez Wnioskodawcę na podstawie umowy dzierżawy (leasingu operacyjnego), mają obowiązek korzystania z samochodu służbowego Spółki w każdej sytuacji zagrożenia bezpieczeństwa w zakładzie górniczym.

Fakt zapewnienia przez pracodawcę swoim pracownikom, tj. Kierownikom Ruchu oraz ich zastępcom środków transportu w postaci samochodów służbowych wraz z kierowcą, umożliwiających im efektywną realizację nałożonych na te osoby zadań o każdej porze dnia i nocy poprzez ich pełną dyspozycyjność w zakresie wykonywania czynności służbowych, nie może generować dla tychże pracowników dodatkowego przychodu ze stosunku pracy.

Pracownicy dowożeni samochodami służbowymi z miejsca zamieszkania do siedziby firmy oraz z siedziby firmy do miejsca zamieszkania jak również w ramach wykonywania zadań służbowych poza godzinami pracy czy w czasie dyżuru – co do zasady – nie uzyskują przychodów ze stosunku pracy w postaci nieodpłatnego świadczenia, a zwłaszcza w sytuacji, gdy pracownicy ci zostali zobowiązani przez pracodawcę do korzystania z samochodów służbowych na podstawie wewnętrznych uregulowań obowiązujących u tego właśnie pracodawcy. W przedmiotowej sprawie – jak wskazał sam Wnioskodawca – ww. pracownicy, na podstawie zapisu Regulaminu wykorzystania pojazdów samochodowych stanowiących własność Spółki lub użytkowanych przez Wnioskodawcę na podstawie umowy dzierżawy (leasingu operacyjnego), mają obowiązek korzystania z samochodu służbowego Spółki w każdej sytuacji zagrożenia bezpieczeństwa w zakładzie górniczym. Stała dostępność samochodu służbowego z kierowcą w bezpośredniej bliskości miejsca pobytu Kierownika Ruchu i jego zastępcy, w tym w pobliżu miejsc ich zamieszkania – jak zaznacza Wnioskodawca – jest kluczowa dla bezpieczeństwa działalności zakładów górniczych Spółki, a zwłaszcza dla ochrony zdrowia i życia pracujących tam ludzi.

Zapewnienie pracownikom (Kierownikom Ruchu i ich zastępcom) samochodów służbowych wraz z kierowcą (które de fakto wynika z charakteru ich pracy na danym stanowisku), nie przyczyni się do powstania po ich stronie przychodu, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. ze stosunku pracy, o ile samochody te nie będą służyć osobistym celom pracowników, lecz wykorzystywane będą w ramach realizacji zadań służbowych. W konsekwencji, przejazdy (dojazdy) ww. pracowników z miejsca zamieszkania do miejsca pracy, nie będą generowały przychodu ze stosunku pracy. Przejazdy te bowiem stanowią realizację celu służbowego poprzez zapewnienie stałej gotowości i dyspozycyjności pracowników związanej z zapewnieniem bezpieczeństwa działalności zakładów górniczych Spółki.

Powyższe oznacza to, że przejazdy (dojazdy) pracowników samochodami służbowymi (wraz z kierowcami) – o ile w istocie nie służą osobistym celom tych pracowników, lecz wykonywane są w ramach realizacji zadań służbowych – nie stanowią nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. A zatem, ich wartości nie można uważać za przychód pracowników ze stosunku pracy. W związku z powyższym, Wnioskodawca nie jest zobowiązany do ustalenia wartości świadczenia, a tym samym do pobierania stosownych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tego tytułu.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.