Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP1-443-1064/09-3/PR
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2009-12-16
Teza: stawka podatku dla miejsc postojowych w sytuacji dostawy w oderwaniu od lokalu mieszkalnego
Słowa kluczowe: lokal-lokal użytkowy; miejsce-miejsce postojowe; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; stawka-stawki podatku
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 27.10.2009 r. (data wpływu 28.10.2009 r. ) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku dla miejsc postojowych w sytuacji dostawy dokonywanej w oderwaniu od lokalu mieszkalnego - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 28.10.2009 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku dla miejsc postojowych w sytuacji dostawy dokonywanej w oderwaniu od lokalu mieszkalnego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka z o.o. z siedzibą w W zajmuje się działalnością developerską. Prowadzi inwestycje w zakresie budowy budynków mieszkalnych wielorodzinnych z częścią podziemną, wykorzystywaną najczęściej na potrzeby wielostanowiskowych miejsc parkingowych. Wraz z przeniesieniem prawa własności nieruchomości (lokalu) Spółka przenosi na rzecz swoich klientów prawo do wyłącznego korzystania z określonego w umowie miejsca parkingowego w garażu podziemnym wraz udziałem we współwłasności garażu, stosownym udziałem w częściach wspólnych budynku oraz udziałem we współwłasności nieruchomości na której zlokalizowana została inwestycja.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie wnioskodawcy przedmiotem sprzedaży obok sprzedaży lokalu mieszkalnego jest prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego znajdującego się w części podziemnej budynku, które jest integralnie związane z prawem własności do lokalu.

Na gruncie powyższego stanu faktycznego wnioskodawca wnosi o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej, z uwagi na fakt, iż zachodzi uzasadniona rozbieżność w stanowiskach organów podatkowych w stosunku do utrwalonego już - orzecznictwa sądów administracyjnych.

W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, iż Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, w interpretacji z dnia 17 czerwca 2009 r. (IPPP1-443-408/09-3/JB ) uznał, iż garaż w budynku mieszkalnym składający się z miejsc postojowych nie należy do pomieszczeń pomocniczych, służących zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Nie jest również lokalem mieszkalnym, ale użytkowym i w związku z tym jego sprzedaż podlega opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług w wysokości 22 %. Podobne stanowisko reprezentuje również Dyrektor lzby Skarbowej w Bydgoszczy, który w interpretacji indywidualnej z dnia 04.08.2009 r. stwierdził, iż pomieszczenia przynależne do lokalu mieszkalnego stanowią wprawdzie w sensie prawnym część tego lokalu lecz w sensie funkcjonalnym są przeznaczone na realizację potrzeb innych niż mieszkalne.

Tożsame stanowisko w przedmiotowej sprawie, zajęło również Ministerstwo Finansów, w piśmie z dnia 13 maja 2008 r. stanowiącym odpowiedź na interpelację poselską nr 2653 gdzie stwierdziło, iż dostawa garaży i miejsc postojowych w garażu wielostanowiskowym podlega opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług w wysokości 22%.

Wskazane powyżej, jedynie przykładowo, stanowiska organów podatkowych stoją w oczywistej sprzeczności z ugruntowaną linią orzeczniczą Sądów Administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, w wyroku z dnia 10 czerwca 2009 r.(I SA/Rz 157/09) uznał, iż sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z tak wydzielonych miejsc parkingowych, które znajdują się w tym samym budynku, podlegać będzie jednej stawce VAT właściwej dla danego lokalu mieszkalnego tj. 7%. W ocenie Sądu brak jest podstaw prawnych do podziału przedmiotu sprzedaży na poszczególne składniki tylko i wyłącznie z przyczyn leżących po stronie przepisów podatkowych, skoro przepisy prawa cywilnego traktują taki przypadek jako jeden przedmiot sprzedaży. Podobne stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 22 czerwca 2005 r. (I FSK 103/05), w którym podkreślił, iż miejsca postojowe nie mogą być przedmiotem odrębnej umowy sprzedaży, gdyż nie stanowią samodzielnych lokali użytkowych. Jeśli więc deweloper sprzedaje lokal mieszkalny wraz z prawem do korzystania z miejsca parkingowego, znajdującego się w danym budynku, całość należy opodatkować jednolitą, obniżoną stawką podatku od towarów i usług. Podobne stanowisko zajął również WSA w Warszawie w wyroku z dnia 13 września 2007 r., w którym stwierdził, iż nie ma możliwości sprzedaży wyłącznie miejsc postojowych, gdyż nie stanowią one samodzielnych lokali użytkowych, nie stanowią wydzielonych trwałymi ścianami izb w obrębie budynku. Oznacza to, z punktu widzenia przepisów podatkowych, iż sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z tak wydzielonych miejsc postojowych znajdujących się w danym budynku, podlegać będzie jednej stawce podatku od towarów i usług właściwej dla sprzedaży lokalu mieszkalnego.

Mając na uwadze wskazane powyżej rozbieżności Spółka wnosi o wydanie interpretacji indywidualnej w stosunku do zaistniałego stanu faktycznego. Jednocześnie informuje, iż w zakresie jakiegokolwiek elementu przedstawionego stanu faktycznego, do dnia złożenia niniejszego wniosku nie toczy się jakiekolwiek postępowanie podatkowe, czy kontrola podatkowa, a także organy podatkowe nie wydały decyzji lub postanowienia, które rozstrzygałoby sprawę co do istoty.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w sytuacji kiedy przeniesienie prawa do korzystania z miejsc postojowych następuje niezależnie od zawarcia umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego deweloper winien zastosować stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 22% ?

Zdaniem Wnioskodawcy, gdyby przyjąć, iż nabycie prawa do lokalu mieszkalnego miała miejsce niezależnie od nabycia prawa do korzystania z miejsca postojowego zlokalizowanego w tym samym budynku, a więc strony umów dokonałyby dwóch całkowicie niezależnych od siebie czynności prawnych, wówczas w ocenie wnioskodawcy nabycie prawa do miejsca postojowego powinno uwzględniać, podatek od towarów i usług w stawce 22%.

W świetle powołanych powyżej przepisów oraz na podstawie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku należy uznać stanowisko Wnioskodawcy za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przez dostawę towarów, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Towarami, w świetle art. 2 pkt 6 tej ustawy, są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Stosownie do przepisu art. 41 ust. 2 wskazanej ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1. Stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się - w myśl ust. 12 wskazanego artykułu w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2008r. – do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym, zgodnie z ust. 12a tegoż artykułu, rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b.

W myśl ust. 12b wskazanego artykułu, do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonego w ust. 12a nie zalicza się:

*   budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2,

*   lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2.

W przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej limity określone w ust. 12b stawkę podatku w wysokości 7% stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej (art. 41 ust. 12c ustawy).

Ponadto, zgodnie z treścią § 6 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1336) stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy obniża się do wysokości 7% również w odniesieniu do obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12 - w zakresie, w jakim wymienione roboty i remonty, obiekty lub ich części oraz lokale nie są objęte tą stawką na podstawie art. 41 ust. 12-12c ustawy.

Od dnia 1 stycznia 2008r. pod pojęciem obiektów budownictwa mieszkaniowego, w myśl art. 2 pkt 12 ustawy o VAT, rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11.

Z powyższego wynika, że do sprzedaży lokali mieszkalnych zastosowanie ma obniżona do 7% stawka podatku VAT, natomiast do lokali użytkowych stosuje się podstawową stawkę podatku VAT w wysokości 22%.

Ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy nie zawierają definicji lokalu mieszkalnego oraz lokalu użytkowego. W związku z tym należy posłużyć się definicją zawartą w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), która stanowi, iż samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspakajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Do lokalu mogą przynależeć, zgodnie z art. 2 ust. 4 ww. ustawy o własności lokali, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej „pomieszczeniami przynależnymi”.

Treść powyższych przepisów wskazuje na wyraźne rozróżnienie pomiędzy pomieszczeniami pomocniczymi a pomieszczeniami przynależnymi. Pomieszczenie pomocnicze służy bezpośredniemu zaspakajaniu mieszkaniowych potrzeb ludzi, podczas gdy pomieszczenie przynależne, które stanowi część składową lokalu mieszkalnego, jest przeznaczone do realizacji potrzeb innych niż mieszkaniowe osób korzystających z samodzielnego lokalu mieszkalnego.

Termin „lokal użytkowy” został zdefiniowany w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), gdzie w § 3 pkt 14 wskazano, że lokalem użytkowym jest jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym.

Pod pojęciem pomieszczenia technicznego - zgodnie z § 3 pkt 12 wskazanego wyżej rozporządzenia - należy rozumieć pomieszczenie przeznaczone dla urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku, natomiast przez pomieszczenie gospodarcze - pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym, służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych (§ 3 pkt 13 cyt. rozporządzenia).

Odrębną kategorię stanowi - wg cyt. rozporządzenia - pomieszczenie pomocnicze zdefiniowane jako pomieszczenie znajdujące się w obrębie mieszkania lub lokalu użytkowego służące do celów komunikacji wewnętrznej, higieniczno-sanitarnych, przygotowywania posiłków, z wyjątkiem kuchni zakładów żywienia zbiorowego, a także do przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności (§ 9 pkt 11).

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że garaż czy miejsce postojowe nie stanowi lokalu mieszkalnego ani innego pomieszczenia służącego zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych (pomieszczenia pomocniczego). Garaż oraz miejsce postojowe stanowią pomieszczenie przynależne, a według ww. rozporządzenia, lokal użytkowy służy funkcjom innym niż mieszkaniowe i w związku z tym pomieszczenia te nie korzystają z obniżonej 7% stawki VAT.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Spółka zajmuje się działalnością developerską. Prowadzi inwestycje w zakresie budowy budynków mieszkalnych wielorodzinnych z częścią podziemną, wykorzystywaną najczęściej na potrzeby wielostanowiskowych miejsc parkingowych. Wątpliwości Wnioskodawcy sprowadzają się do zastosowania właściwej stawki podatku w sytuacji, kiedy przeniesienie prawa do korzystania z miejsc postojowych następuje niezależnie od zawarcia umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego.

W świetle przytoczonych przepisów prawa należy stwierdzić, że dostawa lokalu mieszkalnego podlega opodatkowaniu stawką podatku VAT w wysokości 7%. Natomiast dostawa miejsca postojowego znajdującego się w garażu podziemnym, bez wyodrębnienia go trwałymi ścianami i drzwiami, jako że nie stanowi ono obiektu budownictwa mieszkaniowego, o którym mowa w art. 41 ust. 12a ustawy o podatku od towarów i usług lub w § 6 ust. 2 wskazanego wyżej rozporządzenia, objęta jest stawką podstawową, tj. 22%.

Obniżone stawki mają charakter wyjątkowy i winny mieć zastosowanie do towarów i usług wskazanych przez ustawodawcę w ustawie o podatku od towarów i usług lub w przepisach wykonawczych do tej ustawy. Wyłączenie sprzedaży lokali użytkowych spod działania przepisu art. 41 ust. 12a ustawy o VAT wskazuje, że intencją ustawodawcy było objęcie preferencyjną stawką wyłącznie tych obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, które spełniają funkcje mieszkaniowe.

Reasumując, odrębna sprzedaż miejsca postojowego bez lokalu mieszkalnego opodatkowana będzie stawką podstawową, tj. 22%.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.