Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.812.2024.1.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-28
Teza: Podleganie opodatkowaniu wniesienia aportem Inwestycji do Wnioskodawcy w zamian za objęcie udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym z wygaśnięciem wierzytelności
Słowa kluczowe: aport; inwestycje; kapitał-kapitał zakładowy; wierzytelność-konwersja wierzytelności; wkład-wkłady niepieniężne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności niepodlegające opodatkowaniu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

    29 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 29 listopada 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej w zakresie ustalenia, czy czynność polegająca na wniesieniu do
    Wnioskodawcy B przez Powiat Wierzytelności jako wkładu niepieniężnego (aportu) w
    zamian za objęcie udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym Wnioskodawcy B, w
    wyniku czego nastąpi wygaśnięcie Wierzytelności, będzie stanowiła czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług po stronie Powiatu lub po stronie
    Wnioskodawcy B.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1) Zainteresowany będący stroną postępowania:
    Powiat (...)
    2) Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
    Wnioskodawca B
    (...)

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) (dalej: Wnioskodawca B) w
    dniu 3 grudnia 2019 r. uzyskał decyzję o pozwoleniu na budowę obejmującą inwestycję (...)
    (dalej: Inwestycja).
    Jedynym udziałowcem Wnioskodawcy B jest Powiat (...) (dalej: Powiat).
    W dalszej części wniosku Wnioskodawca B oraz Powiat łącznie nazywani będą Stronami.
    Wnioskodawca B jako powiatowa osoba prawna realizuje nałożone na Powiat zadanie
    publiczne o charakterze ponadgminnym wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5
    czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, tj. promocji i ochrony zdrowia. Przedmiotem
    działalności gospodarczej Wnioskodawcy B nie są natomiast usługi finansowe,
    windykacyjne ani w zakresie ściągania długów.
    Ponieważ Wnioskodawca B nie dysponował środkami finansowymi niezbędnymi do
    samodzielnego wykonania Inwestycji w całości, Powiat zdecydował się wystąpić o
    dofinansowanie z Rządowego Funduszu Polski Ład: Programu Inwestycji Strategicznych
    (dalej: Program) na realizację części Inwestycji.
    Inwestycja podzielona została na trzy zakresy, tj.:
      a) Zakres nr 1 – (...),
      b) Zakres nr 2 – (...),
      c) Zakres nr 3 – (...).
    Powiat otrzymał z Programu środki finansowe w kwocie (...) złotych (słownie: (...)) na
    realizację zadania inwestycyjnego pn. (...) zadanie to pokrywało się z Zakresem nr 2 oraz
    Zakresem nr 3 Inwestycji.
    W związku z istniejącymi ówcześnie wątpliwościami co do możliwości przekazania
    Wnioskodawcy B przez Powiat środków z dofinansowania, założono, że Inwestycja w
    części obejmującej Zakres nr 2 oraz Zakres nr 3 zostanie wykonana na zlecenie Powiatu.
    Zakres nr 1 miał zostać wykonany na zlecenie Wnioskodawcy B.
    Inwestycja w części obejmującej Zakres nr 2 oraz Zakres nr 3 miała na celu modernizację
    budynku (...). Zgodnie z przyjętymi uzgodnieniami dotyczącymi wspólnego zamówienia,
    Wnioskodawca B oraz Powiat przystąpiły do wspólnej realizacji Inwestycji z

    uwzględnieniem podziału co do realizacji (zamówienia) poszczególnych zakresów
    Inwestycji i ich odrębnego finansowania przez Wnioskodawcę B i Powiat, odpowiednio do
    opisu wskazanego w podpunktach a-c powyżej.
    Powiat sfinansował wykonanie Zakresu nr 2 oraz Zakresu nr 3 Inwestycji przy
    wykorzystaniu całości środków pozyskanych w ramach Programu, przy czym cała kwota
    wydatków Powiatu na realizację Zakresu nr 2 oraz Zakresu nr 3 Inwestycji wyniosła: (...)
    złotych.
    Inwestycja została zrealizowana (...) i od (...) jest użytkowana przez Spółkę do realizacji
    zadań związanych z ochroną zdrowia.
    W ramach Inwestycji wykonane zostały prace, których wynik nie jest rzeczą stanowiącą
    przedmiot obrotu niezależny od nieruchomości. Wytworzony efekt prac jest złączony
    trwale z rzeczą, na której prace były prowadzone (nieruchomością stanowiącą własność
    Wnioskodawcy B) i powiększył wartość nieruchomości Wnioskodawcy B.
    Strony zawarły porozumienie, w którym potwierdziły, że z tytułu dokonanych w ramach
    realizacji Inwestycji wydatków Powiatu (Zakres nr 2 oraz Zakres nr 3), Powiatowi względem
    Wnioskodawcy B przysługuje wierzytelność o zwrot poczynionych na nieruchomości
    Wnioskodawcy B nakładów (dalej: Wierzytelność). W treści Porozumienia Powiat
    oświadczył, iż zamierza dokonać rozliczenia Wierzytelności przez wniesienie do
    Wnioskodawcy B Wierzytelności jako wkładu niepieniężnego (aportu) w zamian za objęcie
    udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym Wnioskodawcy B, wskutek czego
    nastąpiłoby wygaśnięcie Wierzytelności w wyniku tzw. konfuzji. W Porozumieniu
    Wnioskodawca B wyraził zgodę na zaproponowany sposób rozliczenia Wierzytelności. W
    związku z wniesieniem przez Powiat aportu w zamian za objęcie udziałów w
    podwyższonym kapitale zakładowym, Wnioskodawcy B z natury rzeczy nie uzyskuje
    żadnego wynagrodzenia związanego ze swoistym „przejęciem” Wierzytelności (zostanie
    ona wniesiona po wartości nominalnej odpowiadającej wydatkom Powiatu w ramach
    Inwestycji związanych z wytworzeniem części składowej budynku). Porozumienie nie
    przewiduje takiej odpłatności, ponieważ Wierzytelność po jej przejęciu przez
    Wnioskodawcę B wygaśnie i Wnioskodawca B nie będzie podejmować już żadnych
    czynności dotyczących jej zaspokojenia.
    W związku z zawarciem Porozumienia, Powiat, stosownie do obowiązków określonych
    przepisami prawa, przystąpi do czynności przygotowawczych zmierzających do realizacji
    zamierzenia rozliczenia Wierzytelności zgodnie ze sposobem wskazanym w Porozumieniu,
    w tym w szczególności zapewni wystąpienie we właściwym trybie do Rady Powiatu (...) o
    zgodę na wniesienie do Wnioskodawcy B Wierzytelności jako wkładu niepieniężnego.

## Pytanie

Czy opisane w treści Porozumienia rozliczenie Wierzytelności, polegające na wniesieniu do
    Wnioskodawcy B przez Powiat Wierzytelności jako wkładu niepieniężnego (aportu) w
    zamian za objęcie udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym Wnioskodawcy B,
    wskutek czego nastąpiłoby wygaśnięcie Wierzytelności w wyniku tzw. konfuzji, będzie
    stanowiło czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług po stronie
    Powiatu lub po stronie Wnioskodawcy B?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, opisane w treści Porozumienia rozliczenie Wierzytelności, polegające
    na wniesieniu do Wnioskodawcy B przez Powiat Wierzytelności jako wkładu
    niepieniężnego (aportu) w zamian za objęcie udziałów w podwyższonym kapitale
    zakładowym Wnioskodawcy B, wskutek czego nastąpiłoby wygaśnięcie Wierzytelności w
    wyniku tzw. konfuzji, nie będzie stanowiło czynności podlegającej opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług tak po stronie Powiatu, jak i po stronie Wnioskodawcy B.
    Uzasadnienie

    W ocenie Stron opisane w treści Porozumienia rozliczenie Wierzytelności, polegające na
    wniesieniu do Wnioskodawcy B przez Powiat Wierzytelności jako wkładu niepieniężnego
    (aportu) w zamian za objęcie udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym
    Wnioskodawcy B, wskutek czego nastąpiłoby wygaśnięcie Wierzytelności w wyniku tzw.
    konfuzji, nie będzie stanowiło czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług po stronie Powiatu.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 uptu, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają przede wszystkim odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 uptu, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 6 uptu, towarem w rozumieniu VAT są rzeczy oraz ich
    części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 uptu, przez świadczenie usług (...) rozumie się każde świadczenie na
    rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
    prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7. Definicja „świadczenia
    usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów”.
    W ocenie Stron, opisane w stanie faktycznym zdarzenie (wniesienie Wierzytelności
    aportem do Wnioskodawcy B), nie będzie stanowiło po stronie Powiatu, ani dostawy
    towarów ani świadczenia usług. Właściwa ocena opisywanej czynności wymaga analizy
    przepisów Kodeksu cywilnego. W rozpatrywanym przypadku przedmiotem transakcji
    będzie bowiem prawo.
    Zgodnie z treścią art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego, wierzyciel może bez zgody dłużnika
    przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie,
    zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.
    Na mocy art. 509 § 2 ustawy, wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie
    związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
    W myśl z kolei art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego, umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub
    inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na
    nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Z cytowanych przepisów wynika, że w wyniku przelewu wierzytelności prawa
    przysługujące dotychczasowemu wierzycielowi przechodzą na nabywcę wierzytelności,
    przy czym sam stosunek zobowiązaniowy nie ulega zmianie. Celem i skutkiem przelewu
    jest przejście wierzytelności na nabywcę. W wyniku przelewu przechodzi na nabywcę ogół
    uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze
    stosunku zobowiązaniowego, jaki go wiązał z dłużnikiem. Wierzytelność przechodzi na
    nabywcę w takim stanie, w jakim była w chwili zawarcia umowy o przelew, a więc ze
    wszystkimi związanymi z nią prawami i brakami (np. przedawnieniem).
    Ze wskazanych uregulowań wynika, że wierzytelność jest prawem jednego podmiotu do
    żądania od drugiego podmiotu pewnego zachowania się zwanego świadczeniem
    (wyrażalnym pieniężnie). Wobec tego wierzytelność jest prawem majątkowym, będącym
    przedmiotem obrotu gospodarczego. Przeniesienie wierzytelności z majątku
    dotychczasowego wierzyciela do majątku nabywcy wierzytelności jest skutkiem
    rozporządzania tą wierzytelnością przez dotychczasowego wierzyciela i stanowi
    wykonanie przez niego przysługującego mu prawa własności.
    Biorąc powyższe pod uwagę, przeniesienie Wierzytelności przez Powiat na rzecz
    Wnioskodawcy B w zamian za udziały w Wnioskodawcy B (swoista konwersja
    Wierzytelności) będzie formą efektywnego wygaszenia Wierzytelności, jaka przysługuje

    Powiatowi względem Wnioskodawcy B. Z jednej strony Powiat otrzymuje spłatę
    Wierzytelności, ponieważ w zamian za jej wniesienie do Wnioskodawcy B otrzymuje nowe
    udziały w podwyższonym kapitale zakładowym Wnioskodawcy B.
    Z drugiej strony Wnioskodawca B jako dłużnik w zamian za nowo emitowane udziały
    otrzymuje Wierzytelność, którą powinien spłacić. Następuje skupienie „w jednym ręku”
    długu i wierzytelności, które prowadzi do wygaśnięcia prawa (konfuzji).
    Jak wynika z cytowanych przepisów, Wierzytelność nie stanowi towaru w rozumieniu art. 2
    pkt 6 ustawy, tym samym konwersji tej Wierzytelności na udziały nie należy rozpatrywać w
    kontekście dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 uptu.
    Stanowisko tego rodzaju wyrażone zostało m.in. w interpretacji indywidualnej wydanej
    przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 lipca 2023 r., o nr 0113-KDIPT1
    2.4012.327.2023.2.KW. W orzecznictwie administracyjnym pogląd, że wierzytelność nie
    jest towarem w rozumieniu art. 2 pkt 6 uptu jest ugruntowany (dla przykładu zob. wyrok
    NSA z 10 maja 2012 r., I FSK 1099/11).
    W ocenie Stron, aport wierzytelności nie będzie również dla Powiatu świadczeniem usług.
    Jak wskazano w stanie faktycznym wniosku ustalenia między Stronami – potwierdzone
    treścią Porozumienia – zakładają, że przedmiotem czynności między Stronami będzie
    wierzytelność o zwrot poczynionych nakładów, nie zaś same nakłady. Aport wierzytelności
    opiera się na założeniu, że przeniesienie wierzytelności jest jedynie przejawem
    „wykonania prawa własności” w stosunku do wierzytelności. Nie jest więc aport tego
    rodzaju odpłatnym świadczeniem usług.
    Tego rodzaju stanowisko wyrażone zostało przez: Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej w interpretacjach o sygn.: 0114-KDIP4-1.4012.367.2022.2.APR; 0113-KDIPT1-
    2.4012.327.2023.2.KW; 0111-KDIB3-2.4012.790.2017.13.MD; 0113-KDIPT1-
    1.4012.697.2018.1.MSU.
    W ocenie Stron, istotna jest także argumentacja przedstawiana w orzecznictwie sadów
    administracyjnych. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 maja 2012 r.
    (sygn. I FSK 1099/11), w zakresie obrotu wierzytelnościami przyjmuje się, że sama
    sprzedaż wierzytelności własnej nie jest świadczeniem usług przez jej zbywcę, a więc po
    jego stronie nie powstaje z tego tytułu obowiązek podatkowy w zakresie podatku od
    towarów i usług.
    W cytowanym wyroku powołano się również na wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 4 października 2011 r., sygn. akt I FSK 537/11, w którym
    wyrażono pogląd, że czynność wniesienia do spółki wkładu w postaci wierzytelności
    własnej, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ani jako odpłatna
    dostawa towarów, ani też jako odpłatne świadczenie usług. Tym samym czynność ta
    pozostaje poza zakresem przedmiotu opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    Pogląd ten przywołał również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 19
    maja 2023 r., I SA/Kr 177/23, przypominając, iż „Przeniesienie wierzytelności z majątku
    dotychczasowego wierzyciela do majątku nabywcy wierzytelności, które zgodnie z art. 510
    par 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 96 z późn. zm.)
    następuje na podstawie umowy sprzedaży, zamiany, darowizny lub innej umowy
    zobowiązującej do przeniesienia wierzytelności, jest skutkiem rozporządzania tą
    wierzytelnością przez dotychczasowego wierzyciela i stanowi wykonanie przez niego
    przysługującego mu prawa własności”. Zdaniem sądu czynność ta nie może być z tego
    powodu traktowana jako odpłatne świadczenie usług.
    Dodać należy, że celem zbycia Wierzytelności jest pośrednio zaspokojenie majątkowe po
    stronie zbywcy (otrzymanie zapłaty od nabywcy). W wyniku tej transakcji przechodzi na
    nabywcę ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje

    wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki go wiązał z dłużnikiem. W przypadku gdy
    nabywcą wierzytelności jest dłużnik, aport wierzytelności stanowi także jeden z możliwych
    sposobów jej wygaszenia.
    Reasumując, zdaniem Stron, przeniesienie w drodze aportu Wierzytelności przez Powiat w
    zamian za objęcie udziałów w podwyższonym kapitale nie będzie więc stanowić dla
    Powiatu czynności, o których mowa w art. 7 i art. 8 uptu, a więc nie będzie mieścić się w
    ramach wynikającego z art. 5 ust. 1 uptu zakresu przedmiotowego VAT. Innymi słowy,
    konwersja Wierzytelności własnej Powiatu wobec Wnioskodawcy B na udziały w kapitale
    zakładowym Wnioskodawcy B nie będzie stanowić ani dostawy towarów, ani świadczenia
    usług.
    Strony pragną wskazać, że do tożsamych konkluzji – co do wyłączenia po stronie Powiatu
    aportu Wierzytelności z VAT – prowadzić może alternatywna droga argumentacji
    (uwzględniająca relacje jakie zachodzą pomiędzy Powiatem a Wnioskodawcą B). Przyjmuje
    się bowiem, że wniesienie przez jednostkę samorządu terytorialnego wkładu
    niepieniężnego do Spółki w celu wykonywania przez nią zadań publicznoprawnych
    nałożonych na jednostkę samorządu terytorialnego jest wyłączone z VAT na podstawie art.
    15 ust. 6 uptu – zob. interpretacje indywidualne Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
    z dnia 7.05.2024 r., 0112-KDIL1-1.4012.204.2024.1.WK oraz z dnia 23 kwietnia 2024 r.,
    0112-KDIL3.4012.188.2024.1.KFK).
    Stanowisko powyższe potwierdza orzecznictwo sądowe.
    W wyroku o sygn. I SA/Gd 310/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał: „W
    ocenie Sądu, prawidłowa wykładnia art. 15 ust. 6 ustawy o VAT powinna doprowadzić DKIS
    do wniosku, że w sytuacji, gdy Województwo dokonuje transakcji polegającej na
    wniesieniu aportem sprzętu i wyposażenia medycznego do podmiotu leczniczego
    działającego w formie spółki z o.o. (w której posiada 100% udziału w kapitale zakładowym,
    a która to spółka powstała z przekształcenia samodzielnego publicznego zakładu opieki
    zdrowotnej zgodnie z art. 69-82 ustawy z dnia 15 kwietnia o działalności leczniczej) w
    związku z powierzonym jej zadaniem własnym z zakresu ochrony zdrowia, to nie działa
    jako podatnik, gdyż realizuje zadania publiczne powierzone mu przepisami prawa, a więc
    występuje w zakresie takiej czynności jako organ władzy publicznej”.
    Stronom znane są też tożsame rozstrzygnięcia, przy czym dotyczące innej sfery
    działalności organu władzy publicznej. W ramach tych orzeczeń również podkreśla się
    pewne uniwersalne okoliczności, które zachodzą każdorazowo w relacjach jednostka
    samorządu – spółka komunalna ze 100% udziałem tej jednostki.
    W wyroku z dnia 22 listopada 2023 r. o sygn. I SA/Gd 682/23 WSA w Gdańsku wskazał, że
    sposób zorganizowania działalności w formie spółki kapitałowej, której jedynym
    wspólnikiem jest gmina, nie wyklucza uznania, że w sprawie działa organ władzy
    publicznej w rozumieniu uptu. Nie ma tutaj decydującego znaczenia również okoliczność,
    że aport wniesiony zostanie w efekcie zawarcia pomiędzy gminą a spółką umowy
    cywilnoprawnej w formie aktu notarialnego. Sąd podniósł ponadto, że spółki kapitałowe
    mimo, iż posiadają odrębną podmiotowość od jednostki samorządu terytorialnego, są
    traktowane w świetle przepisów ustawy o gospodarce komunalnej jako jednostki
    organizacyjne powołane w celu wykonywania gospodarki komunalnej przez jednostkę
    samorządu terytorialnego. Ustawodawca przypisuje im bowiem podobną funkcję w sferze
    użyteczności publicznej, co samorządowemu zakładowi budżetowemu.
    Podobne stanowisko zajął WSA w Szczecinie z dnia 5 października 2022 r. o sygn. I SA/Sz
    375/22. W wyroku w tym wskazano m.in., że omawiany rodzaj aportu należy traktować
    jako wyłączony z VAT zgodnie z art. 15 ust. 6 uptu, gdyż wniesienie aportu do spółki nie
    ma na celu jej dokapitalizowania, a związane jest jedynie z realizacją zadania własnego. W
    ostatnim czasie pogląd ten podzielił również WSA w Poznaniu w wyroku z 21 marca 2024
    r., I SA/Po 821/23.

    Podsumowując, dla prezentowanego przez Strony stanowiska adekwatna jest zarówno
    argumentacja dotycząca wyłączenia aportu Wierzytelności z systemu VAT ze względu na
    brak przypisania tej czynności cech dostawy towaru lub świadczenia usług, jak również
    argumentacja opierająca się na treści art. 15 ust. 6 uptu (kwestionująca status Powiatu
    jako podatnika VAT w odniesieniu do rozważanej czynności). Oba zbiory argumentów
    prowadzą do przekonania, że rozliczenie Wierzytelności, polegające na wniesieniu do
    Wnioskodawcy B przez Powiat Wierzytelności jako wkładu niepieniężnego (aportu) w
    zamian za objęcie udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym Wnioskodawcy B nie
    będzie stanowiło czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    po stronie Powiatu.
    Opisane w treści Porozumienia rozliczenie Wierzytelności, polegające na wniesieniu do
    Wnioskodawcy B przez Powiat Wierzytelności jako wkładu niepieniężnego (aportu) w
    zamian za objęcie udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym Wnioskodawcy B,
    wskutek czego nastąpiłoby wygaśnięcie Wierzytelności w wyniku tzw. konfuzji, nie będzie
    stanowiło czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług również
    po stronie Wnioskodawcy B.
    Zbycie wierzytelności może niekiedy podlegać rozpoznaniu w ramach VAT, ale po stronie
    nabywcy wierzytelności jako świadczącego usługę wobec pierwotnego wierzyciela. Usługa
    w tym przypadku polega na zwolnieniu sprzedawcy (wierzyciela) od ciężaru egzekwowania
    wierzytelności.
    Aby można było mówić o opodatkowanym świadczeniu usług, spełniona musi być jednak
    przesłanka odpłatności. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 uptu, opodatkowaniu podlega
    wyłącznie odpłatne świadczenie usług. Nie wystarczy jednak w tym zakresie, aby
    wierzytelność nabywana była po cenie niższej niż nominalna (dla uznania usługi za
    odpłatną istnieć musi wyraźnie powiązane z nią wynagrodzenie – zob. wyrok TS z
    27.10.2011 r., C-93/10, FINANZAMT ESSEN-NORDOST v. GFKL FINANCIAL SERVICES AG,
    ZOTSiS 2011, nr 10B, poz. I-10791).
    Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedstawionego we wniosku stanu faktycznego
    wskazać należy, że wniesienie aportem Wierzytelności Powiatu do Wnioskodawcy B nie
    będzie stanowiło opodatkowanej usługi. Z perspektywy Powiatu, tj. beneficjenta, przyjęcie
    Wierzytelności przez Wnioskodawcę B następuje nieodpłatnie. W ramach kształtowanej
    relacji Wnioskodawca B nie otrzyma żadnego wynagrodzenia, które byłoby związane z
    nabywaną Wierzytelnością.
    Organy podatkowe uznają, że usługa polegająca na zwolnieniu sprzedawcy (wierzyciela)
    od ciężaru egzekwowania wierzytelności będzie odpłatna wyłącznie wtedy, gdy strony
    wyraźnie postanowią, że świadczącemu usługę należeć będzie się wynagrodzenie za
    przejęcie wierzytelności (zob. dyrektor KIS z 17 maja 2018 r. nr 0111-KDIB3-
    1.4012.219.2018.1.MP).
    Należy wskazać, że w przedstawionym stanie faktycznym aport Wierzytelności realizowany
    jest wyłącznie celem jej uregulowania. Powiat nie zbywa Wierzytelności celem oddalenia
    ryzyka związanego z jej zaspokojeniem. Wnioskodawca B nie prowadzi także działalności
    gospodarczej w obszarze usług finansowych, windykacji i ściągania długów. Nie bez
    znaczenia w tym przypadku jest to, że dłużnikiem pozostaje Wnioskodawca B, po stronie
    którego po wniesieniu aportu dojdzie do konfuzji (skupieniu po stronie Wnioskodawcy B
    zarówno uprawnień wierzyciela, jak i dłużnika tej samej wierzytelności). Z wyżej
    wymienionych powodów – w szczególności ze względu na nieodpłatne przejęcie
    Wierzytelności – usługa wykonywana przez Wnioskodawcę B na rzecz Powiatu nie będzie
    podlegała podatkowi VAT.
    Podsumowując, opisane w treści Porozumienia rozliczenie Wierzytelności, polegające na
    wniesieniu do Wnioskodawcy B przez Powiat Wierzytelności jako wkładu niepieniężnego
    (aportu) w zamian za objęcie udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym
    Wnioskodawcy B, wskutek czego nastąpiłoby wygaśnięcie Wierzytelności w wyniku tzw.

    konfuzji, nie będzie stanowiło czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług również po stronie Wnioskodawcy B.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie ustalenia, czy czynność
    polegająca na wniesieniu do Wnioskodawcy B przez Powiat Wierzytelności jako wkładu
    niepieniężnego (aportu) w zamian za objęcie udziałów w podwyższonym kapitale
    zakładowym Wnioskodawcy B, w wyniku czego nastąpi wygaśnięcie Wierzytelności, będzie
    stanowiła czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług po stronie
    Powiatu lub po stronie Wnioskodawcy B – jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w oparciu o art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest
    wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej
    osoby niebędące dostawą. Na zachowanie to składać się może zarówno działanie
    (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź
    też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Usługą nie będzie natomiast takie
    świadczenie, którego treścią jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel. Stanowi ono bowiem dostawę towarów.
    Czynność wniesienia aportu (w zależności od jego przedmiotu) może zatem spełniać
    przesłanki uznania jej za dostawę towarów w myśl art. 7 (przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel) lub za świadczenie usług w świetle art. 8 (każde
    świadczenie, które nie jest dostawą towarów, w szczególności przeniesienie praw do
    wartości niematerialnych i prawnych).
    Co istotne, z odpłatnością za dostawę towarów lub świadczenie usług mamy do czynienia
    w sytuacji, kiedy pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usługi a zapłatą istnieje
    adekwatny związek. Odpłatność może przybierać różne formy – nie jest warunkiem to, aby
    została ustalona lub dokonana w pieniądzu.
    Ponadto, aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku spółki, który daje prawo
    do udziału w jej zyskach. Przedmiotem aportu mogą być pieniądze (aporty pieniężne),
    rzeczy lub prawa (aporty rzeczowe) oraz umiejętności, kompetencje techniczne czy
    zawodowe. Odpłatnością jest więc także np. otrzymanie udziałów spółki, w związku z

    którymi wnoszący aport uzyskuje pewną, wymierną korzyść. Z tego względu, wniesienie
    aportu w zamian za udziały należy uznać za odpłatną dostawę towarów lub za odpłatne
    świadczenie usług, w zależności od przedmiotu aportu.
    W świetle powyższego należy stwierdzić, że aport, co do zasady, stanowi czynność
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Natomiast, aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny
    pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno
    zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    W tym miejscu należy odnieść się do instytucji przelewu wierzytelności, która została
    uregulowana przepisami art. 509-517 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”.
    Stosownie do art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania.
    Według art. 509 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w
      szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
    Na mocy art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis
      szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    W wyniku przelewu wierzytelności prawa przysługujące dotychczasowemu wierzycielowi
    przechodzą na nabywcę wierzytelności przy czym sam stosunek zobowiązaniowy nie ulega
    zmianie. Celem i skutkiem przelewu jest przejście wierzytelności na nabywcę. W wyniku
    przelewu przechodzi na nabywcę ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu
    wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki go wiązał z
    dłużnikiem. Wierzytelność przechodzi na nabywcę w takim stanie, w jakim była w chwili
    zawarcia umowy o przelew, a więc ze wszystkimi związanymi z nią prawami i brakami (np.
    przedawnieniem).
    Ze wskazanych uregulowań wynika, że wierzytelność jest prawem jednego podmiotu do
    żądania od drugiego podmiotu pewnego zachowania się zwanego świadczeniem
    (wyrażalnym pieniężnie). Wobec tego wierzytelność jest prawem majątkowym, będącym
    przedmiotem obrotu gospodarczego. Przeniesienie wierzytelności z majątku
    dotychczasowego wierzyciela do majątku nabywcy wierzytelności jest skutkiem
    rozporządzania tą wierzytelnością przez dotychczasowego wierzyciela i stanowi
    wykonanie przez niego przysługującego mu prawa własności.
    Z opisu sprawy wynika, że:
      · Powiat jest jedynym udziałowcem Wnioskodawcy B,
      · Wnioskodawca B uzyskał decyzję o pozwoleniu na budowę obejmującą inwestycję (...)
        (dalej: Inwestycja),
      · Wnioskodawca B jako powiatowa osoba prawna realizuje nałożone na Powiat zadanie
        publiczne o charakterze ponadgminnym wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o
        samorządzie powiatowym,

      · Powiat zdecydował się wystąpić o dofinansowanie z Rządowego Funduszu Polski Ład:
        Programu Inwestycji Strategicznych (dalej: Program) na realizację części Inwestycji,
        która została podzielona na trzy zakresy, tj.:
        a) Zakres nr 1 – (...),
        b) Zakres nr 2 – (...),
        c) Zakres nr 3 – (...).
      · Powiat otrzymał z Programu środki finansowe na realizację zadania inwestycyjnego
        pn. (...) zadanie to pokrywało się z Zakresem nr 2 oraz Zakresem nr 3 Inwestycji,
      · w ramach Inwestycji wykonane zostały prace, których wynik nie jest rzeczą stanowiącą
        przedmiot obrotu niezależny od nieruchomości. Wytworzony efekt prac jest
        złączony trwale z rzeczą, na której prace były prowadzone (nieruchomością
        stanowiącą własność Wnioskodawcy B) i powiększył wartość nieruchomości
        Wnioskodawcy B,
      · Strony zawarły porozumienie, w którym potwierdziły, że z tytułu dokonanych w
        ramach realizacji Inwestycji wydatków Powiatu (Zakres nr 2 oraz Zakres nr 3),
        Powiatowi względem Wnioskodawcy B przysługuje wierzytelność o zwrot
        poczynionych na nieruchomości Wnioskodawcy B nakładów,
      · Powiat oświadczył, iż zamierza dokonać rozliczenia Wierzytelności przez wniesienie do
        Wnioskodawcy B Wierzytelności jako wkładu niepieniężnego (aportu) w zamian za
        objęcie udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym Wnioskodawcy B, wskutek
        czego nastąpiłoby wygaśnięcie Wierzytelności,
      · w związku z wniesieniem przez Powiat aportu w zamian za objęcie udziałów w
        podwyższonym kapitale zakładowym, Wnioskodawca B z natury rzeczy nie uzyskuje
        żadnego wynagrodzenia związanego ze swoistym „przejęciem” Wierzytelności
        (zostanie ona wniesiona po wartości nominalnej odpowiadającej wydatkom
        Powiatu w ramach Inwestycji związanych z wytworzeniem części składowej
        budynku) – Porozumienie nie przewiduje takiej odpłatności, ponieważ
        Wierzytelność po jej przejęciu przez Wnioskodawcę B wygaśnie i Wnioskodawca B
        nie będzie podejmować już żadnych czynności dotyczących jej zaspokojenia.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy opisane w treści Porozumienia rozliczenie
    Wierzytelności, polegające na wniesieniu do Wnioskodawcy B przez Powiat Wierzytelności
    jako wkładu niepieniężnego (aportu) w zamian za objęcie udziałów w podwyższonym
    kapitale zakładowym Wnioskodawcy B, wskutek czego nastąpiłoby wygaśnięcie
    Wierzytelności w wyniku tzw. konfuzji, będzie stanowiło czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług po stronie Powiatu lub po stronie
    Wnioskodawcy B.
    Biorąc powyższe pod uwagę oraz uwzględniając opis sprawy stwierdzam, że konwersja
    Wierzytelności w zamian za objęcie udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym
    Wnioskodawcy B będzie formą wygaszenia wierzytelności, jaka przysługuje Powiatowi
    względem Wnioskodawcy B, inaczej mówiąc będzie formą zapłaty kwoty należnej
    Powiatowi z tytułu dokonanych nakładów – realizacji Inwestycji obejmującej Zakres nr 2 i
    Zakres nr 3, za objęcie udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym Wnioskodawcy B,
    przez co nastąpi podwyższenie kapitału zakładowego. Jak wynika z ww. przepisów,
    wierzytelność jest prawem majątkowym i nie stanowi towaru w rozumieniu art. 2 pkt 6
    ustawy, tym samym konwersji wierzytelności na udziały nie należy rozpatrywać w
    kontekście dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Konwersja
    wierzytelności przysługującej Powiatowi na udziały będzie skutkiem rozporządzenia tą
    wierzytelnością przez dotychczasowego wierzyciela i stanowić będzie wykonanie przez
    Niego przysługującego mu prawa własności. Nie można w takim razie utożsamiać jej ze
    świadczeniem usług, w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy.

    Równocześnie, w analizowanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której
    Wnioskodawca B nabywa własny dług, co oznacza, że staje się równocześnie dłużnikiem i
    wierzycielem, a zatem dochodzi do tzw. konfuzji, której skutkiem jest wygaśnięcie
    zobowiązania wobec Powiatu z tytułu nakładów poniesionych przez Niego na realizację
    Inwestycji obejmującej Zakres nr 2 i Zakres nr 3.
    Podsumowanie
    Konwersja Wierzytelności w zamian za objęcie udziałów w podwyższonym kapitale
    zakładowym Wnioskodawcy B nie będzie stanowiła dla Powiatu czynności, o których
    mowa w art. 7 i art. 8 ustawy, a więc nie będzie się mieściła w powołanym wcześniej art. 5
    ust. 1 ustawy. Równocześnie czynność polegająca na objęciu udziałów w podwyższonym
    kapitale zakładowym związana z wniesieniem przez Wierzytelności jako wkładu
    niepieniężnego (aportu) nie będzie stanowić dostawy towaru, ani świadczenia usługi, w
    rozumieniu art. 7 i art. 8 ustawy, a zatem nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług po stronie Wnioskodawcy B.
    Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie podkreślam, że ta interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, co oznacza, że w przypadku gdy w
    toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej
    zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie
    skutków prawnych.
    Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku – Państwa pytania. Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy oraz we
    własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniami nie mogą być – zgodnie z art.
    14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Powiat (...) (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo wnieść skargę na tę indywidualną do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze
    zm.).