Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.478.2025.2.EJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-17
Teza: Możliwość uznania Bazy Klientów za nabycie przez Spółkę
wartości niematerialnej i prawnej w rozumieniu art. 16b
Ustawy o CIT podlegającej amortyzacji.
Słowa kluczowe: amortyzacja
know-how
koszt
wartości-wartości niematerialne i prawne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Wartości niematerialne i prawne-Know-how
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 16 września 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 21 października 2025 r.
    (wpływ tego samego dnia).

    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    (...) sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca”) jest spółką kapitałową podlegającą w Polsce
    obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich
    osiągania (art. 3 ust. 1 Ustawy o CIT).
    Wnioskodawca oraz spółka (...) z siedzibą w (...) (dalej: „Spółka”) są częścią
    międzynarodowej grupy kapitałowej (...) (dalej: „Grupa”), będącej dostawcą (...).
    Obecnie ma miejsce w Grupie reorganizacja, w wyniku której Wnioskodawca przejął od
    Spółki za wynagrodzeniem bazę klientów (dalej: „Baza Klientów”), w ramach której zostały
    na niego przeniesione wszelkie prawa i obowiązki z umów z dotychczasowymi
    kontrahentami Spółki. Baza Klientów obejmuje wyłącznie kontrakty przynoszące zyski;
    umowy nierentowne zostały/zostaną rozwiązane i nie zostały przejęte przez
    Wnioskodawcę.
    Tytułem przejęcia Bazy Klientów od Spółki Wnioskodawca uiścił na jej rzecz
    wynagrodzenie.
    Baza Klientów, oprócz rentownych umów z dotychczasowymi kontrahentami Spółki,
    obejmuje także poufne informacje (stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa i niedostępne
    dla konkurentów Spółki), m.in. w zakresie ustalonych zasad współpracy Spółki z klientami
    (w tym historię relacji handlowych i historię zamówień, stosowane cenniki), danych
    projektowych (rysunki, specyfikacje, certyfikaty), dokumentacji jakościowej.
    Baza Klientów zawiera informacje nadające się do gospodarczego wykorzystania oraz –
    zgodnie z założeniami – będzie wykorzystywana w działalności Wnioskodawcy przez okres
    dłuższy niż rok.
    Nabycie Bazy Klientów rozszerzyło bazę kontrahentów Wnioskodawcy.
    Informacje objęte Bazą Klientów zostały opisane, udokumentowane i wydane
    kupującemu, tj. Wnioskodawcy, poprzez ich udostępnienie na dysku wirtualnym, zgodnie
    z aktualnymi standardami rynkowymi, zapewniając tym samym ciągły dostęp
    Wnioskodawcy do plików z dowolnego miejsca oraz urządzenia, a także zmniejszenie
    ryzyka utraty danych w wyniku awarii sprzętu lub zagubienia nośnika zewnętrznego.
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że Baza klientów, o której mowa we wniosku
    jest zidentyfikowana (utrwalona), ma charakter poufny i istotny oraz pozwala na
    osiągnięcie określonego efektu gospodarczego poprzez uzyskanie większego poziomu
    sprzedaży przez Spółkę.

## Pytanie

Czy nabycie Bazy Klientów stanowi dla Wnioskodawcy nabycie wartości niematerialnej i
    prawnej w rozumieniu art. 16b Ustawy o CIT podlegającej amortyzacji?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, nabycie Bazy Klientów stanowi dla niego nabycie wartości
    niematerialnej i prawnej w rozumieniu art. 16b Ustawy o CIT podlegającej amortyzacji.
    Uzasadnienie.
    I. Odpisy amortyzacyjne jako koszty uzyskania przychodów.
    Jak stanowi art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1.
    Zgodnie z powyższym przepisem, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i
    gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą prowadzoną

    przez podatnika, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła
    przychodów. Aby zatem wydatek mógł zostać uznany za koszt podatkowy, należy oceniać
    jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Poniesiony wydatek powinien
    obiektywnie przyczyniać się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub
    zabezpieczeniu źródła przychodów – w okresie ponoszenia kosztów lub w przyszłości.
    Ponadto, jak stanowi art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są także
    odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m.
    II. Know-how jako wartość niematerialna i prawna.
    Katalog składników majątkowych mogących stanowić wartości niematerialne i prawne
    zawarty jest wart. 16b ust. 1 Ustawy o CIT. Zgodnie z tym przepisem są nimi nabyte od
    innego podmiotu oraz nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do
    używania:
    · spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego,
    · autorskie lub pokrewne prawa majątkowe,
    · licencje,
    · prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej,
    · wartość stanowiąca równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w
      dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how) -
      przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika
      na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo
      oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy
      najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1 Ustawy o CIT.
    Okres amortyzacji wartości niematerialnych i prawnych został wskazany w art. 16m ust. 1
    Ustawy o CIT. Zgodnie z tym przepisem okres dokonywania odpisów amortyzacyjnych nie
    może być krótszy niż:
    1. od licencji (sublicencji) na programy komputerowe oraz od praw autorskich - 24
      miesiące;
    2. od licencji na wyświetlanie filmów oraz na emisję programów radiowych i telewizyjnych
      – 24miesiące;
    3. od poniesionych kosztów zakończonych prac rozwojowych - 12 miesięcy;
    4. od pozostałych wartości niematerialnych i prawnych - 60 miesięcy.
    Z art. 16b ust. 1 Ustawy o CIT wynika zatem, że amortyzacji podlega m.in. know-how
    rozumiany jako wartość stanowiąca równowartość uzyskanych informacji związanych z
    wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej, w sytuacji,
    gdy składnik ten spełnia następujące warunki:
    · został nabyty od innego podmiotu,
    · nadaje się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania,
    · przewidywany okres jego używania jest dłuższy niż rok,
    · jest wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością
      gospodarczą albo oddany przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej
      (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1.
    Pojęcie know-how nie zostało zdefiniowane w przepisach prawa podatkowego. Jednakże,
    na podstawie orzecznictwa sądów administracyjnych oraz praktyki interpretacyjnej
    organów podatkowych, można wyróżnić kluczowe cechy charakteryzujące know-how.

    Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 marca 2012 r. o sygn.
    akt I FSK 973/11, know-how powinno odznaczać się następującymi cechami:
    · poufność – know-how jako taki lub jako ściśle określona konfiguracja i usytuowanie
      danych elementów nie jest powszechnie znany lub łatwo dostępny; jego wartość
      wyraża się m.in. w przewadze nad konkurentami, którą może uzyskać licencjobiorca
      lub kupujący, gdy zostanie mu ono udostępnione; nie oznacza to jednak, że każdy
      pojedynczy element ;
    · know-how musi być całkowicie nieznany i niedostępny poza firmą licencjodawcy
      /sprzedającego;
    · istotność – know-how powinien być użyteczny, tj. można oczekiwać, że da możliwość
      polepszenia konkurencyjnej pozycji licencjobiorcy/kupującego, np. poprzez
      umożliwienie mu wejścia na nowy rynek lub zapewnienie przewagi konkurencyjnej w
      stosunku do innych wytwórców lub usługodawców, którzy nie mają dostępu do
      licencyjnego know-how lub innego porównywalnego know-how;
    · zidentyfikowanie – know-how jest opisane lub utrwalone.
    Analogiczne stanowisko prezentowane jest w praktyce interpretacyjnej organów
    podatkowych. Jak stwierdził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji
    indywidualnej znak 0111-KDIB2-1.4010.344.2023.DD z 30 listopada 2023 r.:
    „Informacje mogą być uznane za know-how jeżeli:
    · stanowią dobro niematerialne występujące w postaci wiedzy, zebranych doświadczeń,
      danych z kluczami ich zastosowań, pozwalające na osiągnięcie określonego efektu
      gospodarczego,
    · można je przeliczyć na rzeczywistą wartość materialną,
    · powinny być zdobyte w ramach wypracowanego doświadczenia, - powinny mieć
      charakter poufny i istotny,
    · powinna być to wiedza zidentyfikowana, utrwalona we właściwy sposób i dająca się
      przekazać.”
    Z kolei w interpretacji znak 0111-KDIB2-1.4010.207.2019.1.AR z 25 czerwca 2019 r.
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zauważył, że:
    „Know-how techniczne jest pojęciem zbliżonym do projektów wynalazczych. Należą tu
    wszelkie kategorie rozwiązań technicznych, łącznie z wynalazkami, którym przysługuje
    zdolność patentowa. Za przedmiot know-how uznane mogą być również doświadczenia
    techniczno-organizacyjne dotyczące wynalazków i wzorów użytkowych, jeśli ze względu na
    brak którejkolwiek przesłanki zdolności patentowej albo zdolności rejestracyjnej nie są ani
    wynalazkami, ani wzorami użytkowymi, ani projektami racjonalizatorskimi w rozumieniu
    przepisów o prawie własności przemysłowej, a przedstawiają jednak znaczną wartość
    ekonomiczną i użyteczną.
    Przedmiotem know-how nietechnicznego są z kolei informacje o charakterze
    organizacyjnym, finansowym lub handlowym przydatne do prowadzenia przedsiębiorstwa
    (np. projekty/informacje usprawniające organizację i zbyt w handlu).”
    III. Baza Klientów jako know-how.
    Mając na uwadze przytoczone powyżej przepisy oraz praktykę interpretacyjną, należy
    dokonać analizy, czy opisana w niniejszym wniosku Baza Klientów spełnia kryteria
    wartości niematerialnej i prawnej podlegającej amortyzacji jako know-how.
    W ocenie Wnioskodawcy Baza Klientów niewątpliwie stanowi know-how, gdyż zawiera
    informacje związane w szczególności z wiedzą w dziedzinie handlowej nabyte przez Spółkę
    w toku wieloletniej działalności. Baza Klientów stanowi zatem tzw. nietechniczny know-
    how.

    Ponadto, należy zauważyć, że Baza Klientów ma również wszystkie ww. cechy jakie
    powinno posiadać know-how, tj.:
    · obejmuje wiedzę/dane zgromadzone przez Spółkę, które pozwalają na osiągnięcie
      efektu gospodarczego w postaci uzyskania przychodu ze świadczenia usług na rzecz
      kontrahentów;
    · może zostać przeliczona na rzeczywistą wartość materialną, o czym świadczy fakt, że
      dokonana została kalkulacja wynagrodzenia za nabycie Bazy Klientów;
    · została wypracowana przez Spółkę i wynika z wieloletniego doświadczenia w
      świadczeniu usług na rzecz jej kontrahentów; Baza Klientów obejmuje przy tym
      wiedzę, która pozwoli na kontynuowanie świadczenia usług przez Wnioskodawcę na
      poziomie oczekiwanym przez dotychczasowych kontrahentów Spółki;
    · ma charakter poufny, gdyż obejmuje m.in. warunki umowne ustalone pomiędzy Spółką
      a jej dotychczasowymi kontrahentami, które nie są powszechnie znane; informacje te
      stanowią tajemnice przedsiębiorstwa i nie są dostępne dla konkurencji;
    · ma charakter istotny, gdyż poprawi sytuację rynkową Wnioskodawcy poprzez
      rozszerzenie bazy kontrahentów, na rzecz których świadczy on usługi, a co za tym idzie
      może mu zapewnić przewagę konkurencyjną;
    · jest zidentyfikowana, gdyż została utrwalona na udostępnionym Wnioskodawcy dysku
      wirtualnym, zaś informacje w niej zawarte są opisane i skatalogowane w sposób
      umożliwiający ich efektywne wykorzystanie.
    Oprócz spełnienia wskazanych powyżej cech charakterystycznych dla know-how, Baza
    Klientów spełnia również pozostałe warunki uznania za wartość niematerialną i prawną,
    określone w art. 16b ust. 1 Ustawy o CIT, tj.:
    a. nabycie od innego podmiotu: Baza Klientów została nabyta od innego podmiotu, tj. od
      Spółki;
    b. nadawanie się do gospodarczego wykorzystania: Baza Klientów niewątpliwie nadaje się
      do gospodarczego wykorzystania, gdyż zawiera informacje umożliwiające
      Wnioskodawcy świadczenie usług na rzecz przejętych klientów;
    c. przewidywany okres używania dłuższy niż rok: jak wskazano w opisie sprawy, Baza
      Klientów będzie wykorzystywana w działalności Wnioskodawcy przez okres dłuższy niż
      rok;
    d. wykorzystanie w działalności gospodarczej: Baza Klientów będzie wykorzystywana
      przez Wnioskodawcę na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą, w szczególności do świadczenia usług na rzecz przejętych klientów.
    Reasumując, mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności, należy uznać, że
    nabyta przez Wnioskodawcę Baza Klientów spełnia cechy know-how oraz stanowi wartość
    niematerialną i prawną podlegającą amortyzacji.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady kwalifikowania wydatków jako kosztów uzyskania przychodów określają przepisy
    art. 15 i 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
    Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
    ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach

    obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy
    Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Kwestię kosztów ujmowanych w formie odpisów amortyzacyjnych reguluje art. 15 ust. 6
    Ustawy o CIT, zgodnie z którym:
    Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art.
    16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
    środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym
    wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne
    lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku
    podatkowym wynik finansowy jednostki.
    W art. 16 określono jakie wydatki wyłączono z kosztów uzyskania przychodów oraz jakie
    nie uważa się za takie koszty, natomiast art. 16a-16m określają zasady dokonywania
    odpisów amortyzacyjnych.
    Na podstawie art. 16b ust. 1 Ustawy o CIT:
    Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, nabyte od innego podmiotu, nadające
    się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania:
    1) (uchylony)
    2) spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego,
    3) (uchylony)
    4) autorskie lub pokrewne prawa majątkowe,
    5) licencje,
    6) prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności
    przemysłowej,
    7) wartość stanowiącą równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w
    dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how)
    - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
    podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą
    albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji),
    umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane wartościami
    niematerialnymi i prawnymi.
    Zgodnie z art. 16m ust. 1 ustawy o CIT:
    Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 16ł ust. 1-3, okres dokonywania odpisów
    amortyzacyjnych od wartości niematerialnych i prawnych nie może być krótszy niż:

    1) od licencji (sublicencji) na programy komputerowe oraz od praw autorskich - 24
    miesiące;
    2) od licencji na wyświetlanie filmów oraz na emisję programów radiowych i
    telewizyjnych - 24 miesiące;
    3) od poniesionych kosztów zakończonych prac rozwojowych - 12 miesięcy;
    4) od pozostałych wartości niematerialnych i prawnych - 60 miesięcy.
    Stosownie do treści art. 16m ust. 2 ustawy o CIT:
    Jeżeli wynikający z umowy okres używania praw majątkowych, o których mowa w ust. 1
    pkt 2, jest krótszy od okresu ustalonego w tym przepisie, podatnicy mogą dokonywać
    odpisów amortyzacyjnych w okresie wynikającym z umowy.
    Treść art. 16m ust. 3 ustawy o CIT wskazuje, że:
    Podatnicy ustalają stawki amortyzacyjne dla poszczególnych wartości niematerialnych i
    prawnych na cały okres amortyzacji przed rozpoczęciem dokonywania odpisów
    amortyzacyjnych.
    Z opisu sprawy wynika, że w wyniku reorganizacji Państwa Spółka przejęła od Spółki
    zagranicznej z siedzibą w (...) za wynagrodzeniem bazę klientów („Baza Klientów”), w
    ramach której zostały przeniesione na Państwa Spółkę wszelkie prawa i obowiązki z umów
    z dotychczasowymi kontrahentami Spółki zagranicznej. Baza Klientów obejmuję wyłącznie
    kontrakty przynoszące zyski; umowy nierentowne zostały/zostaną rozwiązane i nie zostały
    przejęte przez Państwa Spółkę. Baza Klientów obejmuje także poufne informacje
    (stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa i niedostępne dla konkurentów Spółki), m.in. w
    zakresie ustalonych zasad współpracy Spółki z klientami (w tym historię relacji
    handlowych i historię zamówień, stosowane cenniki), danych projektowych (rysunki,
    specyfikacje, certyfikaty), dokumentacji jakościowej. Baza Klientów zawiera informacje
    nadające się do gospodarczego wykorzystania oraz – zgodnie z założeniami – będzie
    wykorzystywana w działalności Wnioskodawcy przez okres dłuższy niż rok. Nabycie Bazy
    Klientów rozszerzyło bazę kontrahentów Wnioskodawcy. Informacje objęte Bazą Klientów
    zostały opisane, udokumentowane i wydane kupującemu, tj. Wnioskodawcy, poprzez ich
    udostępnienie na dysku wirtualnym, zgodnie z aktualnymi standardami rynkowymi,
    zapewniając tym samym ciągły dostęp Wnioskodawcy do plików z dowolnego miejsca oraz
    urządzenia, a także zmniejszenie ryzyka utraty danych w wyniku awarii sprzętu lub
    zagubienia nośnika zewnętrznego. Baza klientów jest zidentyfikowana (utrwalona), ma
    charakter poufny i istotny oraz pozwala na osiągnięcie określonego efektu gospodarczego
    poprzez uzyskanie większego poziomu sprzedaży przez Spółkę.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia w zakresie, czy nabycie Bazy Klientów stanowi dla
    Wnioskodawcy nabycie wartości niematerialnej i prawnej w rozumieniu art. 16b Ustawy o
    CIT podlegającej amortyzacji.
    Z art. 16b ust. 1 ustawy o CIT wynika, iż amortyzacji podlega m.in. know-how rozumiane
    jako wartość stanowiąca równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w
    dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej. Przy czym składnik ten
    powinien spełniać następujące warunki:
    · być nabyty,
    · nadawać się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania,
    · przewidywany okres jego używania powinien być dłuższy niż rok, być wykorzystywany
      przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą albo
      oddany przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy
      najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1 ustawy o CIT.
    W tym miejscu warto zauważyć, że w określonych sytuacjach przewidzianych prawem
    podatkowym, koszty dotyczące wartości niematerialnych i prawnych mogą być potrącalne

    w formie odpisów amortyzacyjnych. Ustawodawca nie pozwala bowiem kosztów tych
    zaliczyć bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów, pozwala natomiast na
    stopniowe zaliczanie ich do kosztów uzyskania przychodów poprzez dokonywanie
    odpisów amortyzacyjnych.
    W prawie bilansowym i podatkowym amortyzacja oznacza koszt związany ze stopniowym
    zużywaniem się środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Amortyzacja
    to zatem stopniowe a więc rozciągnięte w czasie wliczanie w koszty działalności firmy jej
    wydatków inwestycyjnych.
    Prawo polskie nie zawiera jednoznacznej definicji pojęcia know-how. Można wesprzeć się
    w tym zakresie przepisami prawa europejskiego. Rozporządzenie Nr 772/2004 w sprawie
    stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień o transferze technologii (Dz. U.
    L. 123 z 27 kwietnia 2004 r.) stanowi, że know-how to pakiet nieopatentowanych
    informacji praktycznych, wynikających z doświadczenia i badań, które są:
    a. niejawne, czyli nie są powszechnie znane lub łatwo dostępne,
    b. istotne, czyli ważne i użyteczne z punktu widzenia wytwarzania produktów objętych
      umową, i
    c. zidentyfikowane, czyli opisane w wystarczająco zrozumiały sposób, aby można było
      sprawdzić czy spełniają kryteria niejawności i istotności.
    W Słowniku Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN S.A. wersja internetowa)
    znajduje się definicja know-how jako praktycznej umiejętności lub wiedzy w zakresie
    technologii produkcji lub technik zarządzania.
    Termin know-how oznacza więc zdolność, wiedzę lub umiejętność uzyskania określonego
    rezultatu lub prowadzenia jakiejś działalności. Know-how składa się z wiadomości i
    doświadczeń o charakterze technicznym, administracyjnym, finansowym albo innego
    rodzaju, nadających się do stosowania w pracy przedsiębiorstwa lub do wykonywania
    zawodu. Pojęcie know-how obejmuje doświadczenia o charakterze technicznym i
    techniczno-organizacyjnym oraz doświadczenia o charakterze organizacyjnym,
    finansowym i handlowym przydatne do prowadzenia przedsiębiorstwa, które nie są
    związane z cyklem produkcyjnym. Z szerokiej definicji know-how można zatem
    wyodrębnić kategorię know-how technicznego oraz know-how nietechnicznego,
    obejmującego wiedzę organizacyjną lub handlową przydatną nie tylko w procesie
    produkcji.
    Know-how techniczne jest pojęciem zbliżonym do projektów wynalazczych. Należą tu
    wszelkie kategorie rozwiązań technicznych, łącznie z wynalazkami, którym przysługuje
    zdolność patentowa. Za przedmiot know-how uznane mogą być również doświadczenia
    techniczno-organizacyjne dotyczące wynalazków i wzorów użytkowych, jeśli ze względu na
    brak którejkolwiek przesłanki zdolności patentowej albo zdolności rejestracyjnej nie są ani
    wynalazkami, ani wzorami użytkowymi, ani projektami racjonalizatorskimi w rozumieniu
    przepisów o prawie własności przemysłowej, a przedstawiają jednak znaczną wartość
    ekonomiczną i użyteczną. Przedmiotem know-how nietechnicznego są z kolei informacje o
    charakterze organizacyjnym, finansowym lub handlowym przydatne do prowadzenia
    przedsiębiorstwa (np. projekty/informacje usprawniające organizację i zbyt w handlu).
    W orzecznictwie sądowo–administracyjnym (m.in. wyrok NSA z 15 marca 2012 r. sygn. akt
    I FSK 973/11) przyjmuje się, że know-how nietechniczne obejmuje wszelkiego rodzaju
    wiadomości i doświadczenia o charakterze nietechnicznym, które nadają się do
    wykorzystania w działalności przedsiębiorstwa lub wykonywania zawodu. Zdaniem sądów
    administracyjnych cechy know-how technicznego odnoszą się także do know-how
    nietechnicznego. Według stanowiska sądów powyższe cechy należy rozumieć następująco:

    · cecha poufności powoduje, że know-how mogą stanowić jedynie informacje, które nie
      zostały ujawnione, nie są powszechnie znane, czy też łatwo dostępne. Przesłanka ta
      nie musi oznaczać wymogu bezwzględnej tajemnicy, wystarczy, by informacja nie była
      dostępna osobom zainteresowanym w sposób zwykły i dozwolony,
    · istotność know-how oznacza, iż są to informacje ważne dla całości lub zasadniczej części
      sposobu wytwarzania produktu lub świadczenia usług, muszą także spełniać u
      nabywcy określoną funkcję, czyli być użyteczne,
    · identyfikowalność know-how oznacza, iż zostało ono opisane lub utrwalone, czyli
      zmaterializowane, i to w taki sposób, iż możliwe jest sprawdzenie posiadania przez nie
      pozostałych cech oraz powoduje, iż nabywca nie jest ,,nadmiernie ograniczony w
      wykorzystaniu nabytych informacji”.
    Know-how jest zbywalne i może być udostępniane na podstawie umów upoważniających
    do korzystania, np. z poufnych projektów wynalazczych umów licencji know-how oraz
    umów przenoszących know-how. Zaś rozumiane jako pewien zakres wiedzy i doświadczeń
    może być także przedmiotem umowy sprzedaży. W takiej sytuacji nastąpi przeniesienie na
    nabywcę praw, które służyły wyłącznie dysponentowi know-how. Zbywca, przenosząc
    know-how, jest zobowiązany zapewnić prawną i faktyczną możliwość korzystania z pewnej
    wiedzy oraz do powstrzymywania się od jednoczesnego korzystania z tej wiedzy, jak
    również do nieujawniania know-how, jeżeli jest ono tajemnicą. Podstawowym
    obowiązkiem przekazującego know-how jest przekazanie odbiorcy określonych w umowie
    poufnych informacji. Dysponent jest natomiast zobowiązany do podejmowania starań o
    utrzymanie przedmiotu know-how w tajemnicy.
    Reasumując powyższe, informacje mogą być uznane za know-how jeżeli:
    · stanowią dobro niematerialne występujące w postaci wiedzy, zebranych doświadczeń,
      danych z kluczami ich zastosowań, pozwalające na osiągnięcie określonego efektu
      gospodarczego,
    · można je przeliczyć na rzeczywistą wartość materialną,
    · powinny być zdobyte w ramach wypracowanego doświadczenia,
    · powinny mieć charakter poufny i istotny,
    · powinna być to wiedza zidentyfikowana, utrwalona we właściwy sposób i dająca się
      przekazać.
    Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania oraz informacje zawarte we wniosku należy
    stwierdzić, że Baza Klientów, którą Państwo nabyli od Spółki zagranicznej, będzie
    posiadała cechy charakterystyczne dla wartości niematerialnej i prawnej (know-how).
    Będzie posiadała przy tym określoną w umowie konkretną wartość materialną. Wskazana
    we wniosku wiedza na temat aktualnych i potencjalnych klientów i wybrane informacje
    dotyczące relacji handlowych niewątpliwie jest zidentyfikowana, ma charakter poufny i
    istotny, oraz pozwala na osiągnięcie określonego efektu gospodarczego poprzez
    uzyskanie większego poziomu sprzedaży. Zatem nabycie przez Państwa ww. Bazy Klientów
    będzie można uznać za nabycie wartości niematerialnej i prawnej know-how wskazanej w
    art. 16b ust. 1 pkt 7 ustawy o CIT.
    Zatem Państwo stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani

    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw
    podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania
    ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
    Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
    Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
    (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.