Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3-3.4011.19.2017.1.WS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2017-04-10
Teza: Podatek dochodowy od osób fizycznych w zakresie ustalenia dochodu w związku z prowadzeniem przedszkola publicznego.
Słowa kluczowe: dochód; koszt-koszty uzyskania przychodów; opłata; przedszkole; przychód; wyżywienie
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 9; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 14; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 2 marca 2017 r. (data wpływu 14 marca 2017 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia dochodu w związku z prowadzeniem przedszkola publicznego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 14 marca 2017 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia dochodu w związku z prowadzeniem przedszkola publicznego.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jest organem prowadzącym przedszkole publiczne na podstawie umowy z Gminą. Na prowadzenie przedszkola otrzymuje z gminy dotację, którą w całości wydaje na funkcjonowanie przedszkola i rozlicza przed gminą. Wydatki finansowane z dotacji nie są wykazywane jako koszt uzyskania przychodu.

Dodatkowo rodzice uiszczają opłaty za posiłki dla dzieci. Zdarzyć się może, że w poszczególnych miesiącach pieniądze wpłacone przez rodziców na posiłki nie zostaną wydane w całości. Wtedy pieniądze te przeznaczane będą na inne potrzeby przedszkola, związane z opieką i zajęciami dla dzieci, np. na wynajem autokaru na wycieczkę szkolną. Nie zawsze jednak będzie potrzeba, aby te pieniądze w danym miesiącu wydać w całości. Wtedy pozostała, niewydana część z opłat na obiady potraktowana będzie jako przychód, od którego odliczone zostaną koszty wydane na inne cele działalności przedszkola, np. na wynajem autokaru dla dzieci. Dopiero pozostała kwota pozostała z opłat za wyżywienie stanowić będzie podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy prawidłowym będzie potraktowanie opłat za wyżywienie dzieci jako przychód, od którego odliczane będą koszty działalności przedszkola (nie rozliczone dotacją z gminy), zaś koszty te stanowić będą nie tylko koszty posiłków, ale i innej działalności przedszkola i opodatkowanie tej niewydanej części opłat za wyżywienie podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy podatnik ma prawo generować przychód z opłat za wyżywienia. W przypadku niewydania tych wpłat na wyżywienie dzieci w całości ma prawo nadwyżkę przeznaczyć na inne cele działalności przedszkola i potraktować je jako koszt uzyskania przychodu, a dopiero jeśli po poniesieniu tych pozostałych kosztów, jeśli nadal pozostaną pieniądze z wyżywienia, potraktować je jako dochód i opodatkować podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2032, z późn. zm.): opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 9 ust. 2 ww. ustawy: dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 24-25 oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy: źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

Stosownie do treści art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Na podstawie powyższej regulacji – przychodami z działalności gospodarczej są otrzymane lub należne pieniądze i inne wartości uzyskiwane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Z kolei zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23 i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny związku z prowadzoną działalnością winno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może się przyczynić do osiągnięcia przychodów z danego źródła. Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, winien – w myśl powołanego przepisu – spełniać łącznie następujące warunki:

*   pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, - nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
*   być właściwie udokumentowany.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca jest organem prowadzącym przedszkole publiczne. Rodzice uiszczają opłaty za posiłki dla dzieci. Zdarzyć się może, że w poszczególnych miesiącach pieniądze wpłacone przez rodziców na posiłki nie zostaną wydane w całości. Wtedy pieniądze te przeznaczane będą na inne potrzeby przedszkola, związane z opieką i zajęciami dla dzieci, np. na wynajem autokaru na wycieczkę szkolną. Może się też zdarzyć tak, że nie będzie potrzeby wydatkowania tych środków.

W świetle powyższego należy wskazać, że opłaty za posiłki uiszczane przez rodziców dzieci stanowią w całości przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej. Natomiast wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na cele działalności przedszkola sfinansowane z ww. opłat i uprzednio uwzględnionych jako przychód z działalności gospodarczej, mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Jeśli zatem uzyskany przychód będzie wyższy od kosztów jego uzyskania, wówczas różnica między przychodem a kosztami uzyskania przychodu będzie stanowiła dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Reasumując – opłaty za posiłki uiszczane przez rodziców dzieci stanowić będą w całości przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, natomiast wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na cele działalności przedszkola sfinansowane z tych opłat mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Uzyskany w ten sposób dochód podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.