Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.499.2017.2.KS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2018-03-02
Teza: Jeżeli w istocie Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie najmu, a umowy najmu de facto – przyjmując za Wnioskodawcą są realizowane w sposób nieprofesjonalny, wynajem prowadzony jest okazjonalnie i w sposób nieregularny, to przychody uzyskiwane z tego tytułu należy zakwalifikować do źródła przychodu określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 powoływanej ustawy. W konsekwencji przychody (dochody) z najmu Wnioskodawca winien opodatkować na ogólnych zasadach według skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, lub na zasadzie wyboru ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych według stawki określonej w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, pod warunkiem złożenia w ustawowym terminie oświadczenia o wyborze opodatkowania przychodów w tej formie.
Słowa kluczowe: najem; usługi; zakwaterowanie
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 5a; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10; [ZPDOF] Ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne-Rozdział 1-art. 1; [ZPDOF] Ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne-Rozdział 2-art. 6 ; [ZPDOF] Ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne-Rozdział 2-art. 9 

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 31 grudnia 2017 r. (data wpływu 31 grudnia 2017 r.) uzupełnionego pismem z dnia 19 lutego 2018 r. (data wpływu 20 lutego 2018 r.) w odpowiedzi na wezwanie z dnia 12 lutego 2018 r. Nr 0114-KDIP3-1.40.11.499.2017.1.KS, 0114-KDIP1-3.4012.544.2017.1.ISK, 0114-KDIP2-1.4010.395.2017.1.AJ o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania przychodów (dochodów) z najmu - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 31 grudnia 2017 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu opodatkowania przychodów (dochodów) z najmu.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca, uprzejmie prosi o informację dotyczącą potencjalnych zobowiązań podatkowych, które mogą spoczywać na osobie wynajmującej odpłatnie przestrzeń w mieszkaniu posługując się portalem Airbnb. Portal ten służy do łączenia interesów poszukujących lokum na wynajem krótkoterminowy (goście) z interesami gospodarzy mieszkań, którzy samodzielnie określają cenę, po której gość może dokonać rezerwacji, a gospodarz tę rezerwację akceptuje. Do opłaty za noc określonej przez gospodarza portal Airbnb dolicza opłatę serwisową. Stosowne wyjaśnienie niniejszego tematu Wnioskodawca otrzymał od Airbnb. Z otrzymanych informacji wynika, że Airbnb pobiera opłaty serwisowe od Gospodarzy, wraz z podatkiem. Niemniej jednak często zdarza się, że dany kraj ma swoje regulacje podatkowe, dlatego też doradza się by każdy Gospodarz, na wszelki wypadek kontaktował się z urzędem podatkowym, by uzyskać odpowiedź, czy podatek pobrany przez Airbnb, to już wszystko, czy też należy się jeszcze jakiś dodatkowy podatek. Na przykład, w niektórych krajach, Gospodarze muszą pobierać od Gości podatek turystyczny, gdyż tego akurat podatku Airbnb nie pobiera automatycznie (…). Jeśli Gospodarz ma rezerwację - Airbnb pobiera od tej rezerwacji 3% opłat serwisowych, a następnie od tych opłat serwisowych jeszcze pobiera 23% VAT. Na przykład, jeśli za opłaty serwisowe Gospodarz zapłaci EUR 3, Aribnb pobiera od tej kwoty jeszcze EUR 0,69 (23% VAT) więc opłatą serwisową Gospodarza z podatkiem będzie EUR 3,69."

Jeśli Wnioskodawca dobrze rozumie oznacza to, że o ile gospodarz określi cenę wynajmu na 100 zł, portal przekaże gospodarzowi nie 100 zł, a 100 zł minus wartość podatku, zatem podatek od tej usługi jest już odprowadzony? Ponadto portal daje możliwość odprowadzania lokalnego podatku nie przez gospodarza, ale przez gościa. Jeśli tak jest – czy na gospodarzu nadal ciąży obowiązek odprowadzania podatku?

Pismem z dnia 19 lutego 2018 r. (data wpływu 20 lutego 2018 r.) w odpowiedzi na wezwanie z dnia 12 lutego 2018 r., Nr 0114-KDIP3-1.40.11.499.2017.1.KS, 0114-KDIP1-3.4012.544.2017.1.ISK, 0114-KDIP2-1.4010.395.2017.1.AJ Wnioskodawca uzupełnił braki formalne wniosku.

W uzupełnieniu wniosku poinformował, że:

*   oczekuje wydania interpretacji indywidualnej w stanie prawnym po 31 grudnia 2017 roku,
*   przedmiotem wniosku jest zaistniały stan faktyczny,
*   lokal został nabyty w drodze umowy darowizny i jest użytkowany na cele mieszkaniowe,
*   najem przestrzeni współdzielonej w mieszkaniu będzie realizowany we własnym imieniu za pośrednictwem portalu Airbnb w sposób nieprofesjonalny. Oferta opublikowana jest na portalu i dostępna stale, zaś wynajem prowadzony jest okazjonalnie i w sposób nieregularny w zależności od dokonywanych przez gości rezerwacji,
*   obsługą czynności związanych z najmem Wnioskodawca zajmuje się osobiście,
*   stroną umów najmu są gospodarz (Wnioskodawca) i gość (osoba, która na portalu Airbnb znalazła ofertę i dokonała rezerwacji przestrzeni współdzielonej),
*   działania podejmowane celem zawarcia umowy to dostępna oferta wynajmu przestrzeni w mieszkaniu na portalu Airbnb,
*   goście są pozyskiwani wyłącznie za pośrednictwem portalu,
*   najem polega na usługach związanych z zakwaterowaniem,
*   dodatkowe usługi nie są świadczone w ramach najmu.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca powinien płacić podatek dochodowy od osób fizycznych - jeśli tak, to jaki?

Zdaniem Wnioskodawcy w związku z możliwością, którą daje portal Airbnb, by to gość opłacał podatek, nie jest on zobowiązany do dokonywania tychże opłat.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 200 z póź. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie do przepisów tej ustawy, odrębnymi źródłami przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 3 i 6:

*   pozarolnicza działalność gospodarcza,

*   najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.

Pojęcie działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem za pozarolniczą działalność gospodarczą uważa się działalność zarobkową:

1.  wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
2.  polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
3.  polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych

\- prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 ustawy.

Na podstawie art. 5a pkt 6 ustawy można stwierdzić, że działalność gospodarcza to taka działalność, która:

*   jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu, przy czym nawet ewentualna strata będąca wynikiem tej działalności nie pozbawia jej statusu działalności gospodarczej, bowiem istotny jest sam zamiar osiągnięcia dochodu,
*   wykonywana jest w sposób ciągły. Jednakże przesłanki tej nie należy rozumieć jako konieczność wykonywania działalności bez przerwy. Istotny jest zamiar powtarzalności określonych czynności celem osiągnięcia dochodu np. powtarzalna sprzedaż przedmiotów własności posiadających tożsamy charakter. Przy czym o ciągłości nie przesądza wynajmowanie danej nieruchomości przez kilka lat, lecz powtarzalność podejmowanych działań,
*   prowadzona jest w sposób zorganizowany, co oznacza, że podejmowane działania są podporządkowane obowiązującym regułom, normom i służą osiągnięciu celu, mają wpływ na racjonalność gospodarowania posiadanymi środkami, a tym samym uczestnictwa w obrocie gospodarczym.

Wyjaśnić należy, że sposób opodatkowania przychodów (dochodów) z najmu determinuje prawnopodatkowa kwalifikacja uzyskiwanych z tego tytułu przysporzeń majątkowych. Najem dla celów podatkowych może być bowiem traktowany jako pozarolnicza działalność gospodarcza (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) lub jako odrębne źródło przychodów, określone w art. 10 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy. Ocena czy podmiot prowadzi działalność gospodarczą w zakresie najmu uzależniona jest od ustalenia, czy dana działalność zarobkowa spełnia wszystkie przesłanki wymienione w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawy. A zatem, podatnik kreując elementy stanu faktycznego może uzyskiwać przychody z najmu albo w sposób zorganizowany i ciągły czyli w sposób stały, nie okazjonalny, profesjonalny, metodyczny, systematyczny i uporządkowany albo w sposób incydentalny, nieprofesjonalny, okazjonalny w sposób przypadkowy, nieregularny. Okoliczności te mają bezpośredni wpływ na to, w jaki sposób mogą być opodatkowane przychody (dochody) z najmu.

Stosownie do treści art. 9a ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - dochody osiągane przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6, są opodatkowane na zasadach określonych w ustawie, chyba że podatnicy złożą właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym.

Zgodnie z art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 2017, poz. 2157), ustawa reguluje opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym niektórych przychodów (dochodów) osiąganych przez osoby fizyczne osiągające przychody z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze, jeżeli umowy te nie są zawierane w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Osoby fizyczne osiągające przychody z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze, jeżeli umowy te nie są zawierane w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, mogą opłacać ryczałt od przychodów ewidencjonowanych - o czym stanowi art. 2 ust. 1a tej ustawy.

W myśl art. 4 ust. 1 pkt 12 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne użyte w ustawie określenie pozarolnicza działalność gospodarcza oznacza pozarolniczą działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym.

Zgodnie z art. 6 ust. 1a tej ustawy, opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają również otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze.

Warunkiem skorzystania z ryczałtowanej formy opodatkowania przychodów z najmu jest, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne złożenie pisemnego oświadczenia o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych na dany rok podatkowy, które podatnik składa naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika, nie później niż do dnia 20 stycznia roku podatkowego. Jeżeli podatnik rozpoczyna prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej w trakcie roku podatkowego, pisemne oświadczenie składa naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika, nie później niż w dniu uzyskania pierwszego przychodu. Oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych na dany rok podatkowy podatnik może złożyć na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. Jeżeli do dnia 20 stycznia roku podatkowego podatnik nie zgłosił likwidacji działalności gospodarczej lub nie dokonał wyboru innej formy opodatkowania, uważa się, że nadal prowadzi działalność opodatkowaną w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.

Stosownie do art. 9 ust. 4 ww. ustawy, w przypadku osiągania przychodów, o których mowa w art. 6 ust. 1a, przepisy dotyczące oświadczenia o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych stosuje się odpowiednio, z tym że podatnik rozpoczynający osiąganie takich przychodów w trakcie roku podatkowego składa pisemne oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za dany rok podatkowy naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika nie później niż do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym osiągnął pierwszy przychód z tego tytułu, albo do końca roku podatkowego, jeżeli pierwszy taki przychód osiągnął w grudniu roku podatkowego.

Z powyższego wynika, że w przypadku braku złożenia oświadczenia w terminie ustawowym, podatnik osiągający przychody (dochody) z najmu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 powoływanej ustawy, jest obowiązany do opłacania podatku na zasadach określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Innymi słowy przychody (dochody) z tzw. najmu prywatnego podlegają opodatkowaniu na ogólnych zasadach według skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych lub na zasadzie wyboru ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, jeżeli podatnik w ustawowym terminie złoży oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.

Z treści wniosku wywieść należy m.in. że lokal stanowiący przedmiot najmu krótkoterminowego został nabyty w drodze umowy darowizny i jest użytkowany na cele mieszkaniowe. Najem przestrzeni współdzielonej w mieszkaniu będzie realizowany we własnym imieniu za pośrednictwem portalu Airbnb w sposób nieprofesjonalny. Oferta opublikowana jest na portalu i dostępna stale, zaś wynajem prowadzony jest okazjonalnie i w sposób nieregularny w zależności od dokonywanych przez gości rezerwacji. Wnioskodawca zajmuje się osobiście obsługą czynności związanych z najmem. Goście są pozyskiwani wyłącznie za pośrednictwem portalu.

Mając na uwadze powołane wyżej przepisy oraz opierając się na przedstawionym stanie faktycznym należy wskazać, że jeżeli w istocie Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie najmu, a umowy najmu de facto – przyjmując za Wnioskodawcą są realizowane w sposób nieprofesjonalny, wynajem prowadzony jest okazjonalnie i w sposób nieregularny, to przychody uzyskiwane z tego tytułu należy zakwalifikować do źródła przychodu określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 powoływanej ustawy. W konsekwencji przychody (dochody) z najmu Wnioskodawca winien opodatkować na ogólnych zasadach według skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, lub na zasadzie wyboru ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych według stawki określonej w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, pod warunkiem złożenia w ustawowym terminie oświadczenia o wyborze opodatkowania przychodów w tej formie.

Biorąc pod uwagę powyższe stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za nieprawidłowe.

Podkreślić należy, że rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest badanie i ustalanie, czy najem przedmiotowego lokalu będzie de facto wypełniał znamiona prowadzenia działalności gospodarczej. Konieczna jest bowiem analiza całokształtu okoliczności faktycznych konkretnej sprawy, a to stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. Tutejszy Organ nie jest uprawniony do dokonania takich ustaleń w ramach postępowania w przedmiocie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Wydając interpretacje indywidualne Organ opiera swoje rozstrzygnięcie wyłącznie o przedstawiony przez Wnioskodawcę we wniosku stanu faktycznego i przyjmuje argumenty podnoszone przez Wnioskodawcę bez ich weryfikowania. Nie można jednak wykluczyć, że właściwy organ podatkowy prowadząc w przyszłości ewentualne postępowanie podatkowe, po przeanalizowaniu całokształtu zebranego materiału dowodowego, będzie mógł poczynić ustalenia prowadzące go do odmiennych wniosków niż zawarte w niniejszej interpretacji.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.