Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-672/10/ES
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2010-10-22
Teza: opodatkowanie sprzedaży działek
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; działki; nakłady
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 16 lipca 2010r. (data wpływu 19 lipca 2010r.), uzupełnionym pismami z dnia 5 października 2010r. (data wpływu 13 października 2010r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek – **jest nieprawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 19 lipca 2010r. wpłynął do tutejszego organu wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek.

Wniosek uzupełniono pismami z dnia 5 października 2010r. (data wpływu 13 października 2010r.), będącymi odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 28 września 2010r.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

W 2000r. Wnioskodawca zakupił od czterech właścicieli, z dochodu po opodatkowaniu, nieruchomość gruntową o łącznej powierzchni 1,36 ha, położoną w B. - Gmina Z. Nieruchomość ta składa się z 4-ch sąsiadujących ze sobą działek o numerach 514, 515/1, 516/1, 516/2. Należy do majątku wspólnego Wnioskodawcy i jego żony. Nieruchomość ma charakter rolny, ale Wnioskodawca nie wykorzystywał jej w tym celu.

W tym czasie Wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą na dużą skalę, zatrudniając około 100 osób. Działalność polegała na świadczeniu usług teletechnicznych.

Wnioskodawca planował wybudowanie na tych działkach zaplecza dla swojej firmy.

Od 2000r. Wnioskodawca oczekiwał na zmianę planu zagospodarowania przestrzennego w B. Plan taki po wielu latach powstał, ale został oprotestowany. 16 grudnia 2008r. wyrokiem NSA uchwała dotycząca tego planu została uchylona.

Do tego czasu działalność Wnioskodawcy została zredukowana do minimum. Obecnie zatrudnia jednego pracownika.

Ponieważ Wnioskodawca rozważał uruchomienie innej działalności wystąpił o decyzję co do warunków zabudowy. Decyzję taką dostał dopiero w kwietniu 2010r.

Ze względu na kłopoty ze zdrowiem (w 2009r. przeszedł rozległą operację) Wnioskodawca nie jest w stanie intensywnie pracować aby rozwijać nową działalność. Ma sporo prywatnych zobowiązań, które musi spłacić, dlatego postanowił działki sprzedać łącznie jednemu nabywcy.

Działki te nigdy nie były wykorzystywane w jakikolwiek sposób w dotychczasowej działalności, a co za tym idzie nie były w ewidencji środków trwałych. Wnioskodawca wraz z żoną nigdy nie prowadzili działalności polegającej na handlu nieruchomościami. Oboje są czynnymi podatnikami VAT.

Wnioskodawca jestem podatnikiem VAT czynnym od stycznia 1997r.

Na działkach Wnioskodawca zamierzał wybudować zaplecze dla działalności, którą prowadził tj. usług teletechnicznych. Miały to być pomieszczenia biurowe, hala magazynowa, garaże.

Wnioskodawca zamierzał uruchomić działalność polegającą ma przechowywaniu przesyłek spedytorom. Warunki zabudowy wydano na halę wysokiego składowania, która wraz z infrastrukturą zajęłaby częściowo wszystkie działki. Hala powstałaby na działkach 514, 515/1, a na pozostałych (516/1, 516/2) zaplanowano parkingi.

W momencie sprzedaży działki będą niezabudowane.

Działki Wnioskodawca kupił bez podatku VAT, były niezabudowane i nie przysługiwało Wnioskodawcy prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Nabycie tych działek udokumentowane było wyłącznie aktami notarialnymi i nie wystawiono do ich sprzedaży faktur VAT.

Żadna z działek nie była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ani rolniczej. Wnioskodawca nie uprawiał tej ziemi, jedynie kosił chwasty. Nie uzyskiwał dopłat unijnych.

Działki nie były przedmiotem najmu, dzierżawy i Wnioskodawca nie czerpał z tego tytułu żadnych korzyści, nie poczynił na działkach żadnych inwestycji ani ulepszeń.

Wnioskodawca nie posiada innych nieruchomości, które zamierza sprzedać.

W lutym 2007r. Wnioskodawca sprzedał nieruchomość położoną w B. Nieruchomość była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług teletechnicznych. Znajdowała się na niej baza sprzętu wraz z zapleczem biurowym. Sprzedaż Wnioskodawca opodatkował podatkiem VAT. Podatek ten wykazał łącznie ze sprzedażą z działalności gospodarczej w deklaracji VAT-7. Nie składał na tę okoliczność VAT-R ponieważ był już vatowcem.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy sprzedaż łącznie wszystkich działek jednemu nabywcy podlega opodatkowaniu podatkiem VAT? Działki będą sprzedane pod zabudowę.

Zdaniem Wnioskodawcy, (stanowisko ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z dnia 5 października 2010r.), od sprzedaży wyżej wymienionych działek Wnioskodawca nie jest zobowiązany do zapłaty podatku VAT.

Aby czynność polegająca na dostawie towaru w postaci gruntu była opodatkowana, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działał jako podatnik podatku od towarów i usług. Podatnikami VAT są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Sprzedaż tej nieruchomości składającej się z czterech działek będzie sprzedażą jednorazową z tego względu, że kupi je jeden nabywca. Działki należą do majątku prywatnego i nigdy nie były wykorzystane w działalności. Chociaż były plany wykorzystania ich do prowadzenia działalności, to nigdy ten cel nie został zrealizowany. Wnioskodawca nie ma też zamiaru rozpocząć działalności w zakresie handlu nieruchomościami.

Takie jest stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji ITPP1/443-1030/08/BJ. Taka też jest linia orzecznictwa w tym wyrok NSA w składzie siedmiu sędziów z 29 października 2007r. IFPS 3/07, który tę linię wyznacza.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W myśl art. 2 pkt 6 cyt. ustawy, przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. Przepis art. 7 ust. 1 ww. ustawy stanowi, iż przez dostawę, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza (zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT) obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przedstawiony wyżej art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, definiuje działalność gospodarczą znacznie szerzej, niż to wynika z ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.). Powołana ustawa o swobodzie działalności gospodarczej za działalność gospodarczą uznaje bowiem zarobkową działalność wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodową wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły.

O ile ustawa o swobodzie działalności gospodarczej za działalność gospodarczą uznaje jedynie czynności wykonywane w sposób ciągły, zorganizowany i profesjonalny, o tyle ustawa o podatku VAT katalog podatników poszerza o podmioty, które – mimo że czynność wykonały jednorazowo - działały z zamiarem i w okolicznościach określonych przez ustawę za działalność gospodarczą.

W świetle powyższego stwierdzić należy, iż każdy, kto dokonuje czynności, które są konieczne do przyszłego wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ww. ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług.

Z treści wniosku wynika, iż Wnioskodawca w 2000r. Wnioskodawca zakupił z dochodu po opodatkowaniu, nieruchomość gruntową składającą się z czterech sąsiadujących ze sobą działek o numerach 514, 515/1, 516/1, 516/2 o łącznej powierzchni 1,36 ha. Nieruchomość ta należy do majątku wspólnego Wnioskodawcy i jego żony. Nieruchomość ma charakter rolny, ale Wnioskodawca nie wykorzystywał jej w tym celu.

W tym czasie Wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą na dużą skalę, zatrudniając około 100 osób. Działalność polegała na świadczeniu usług teletechnicznych.

Wnioskodawca planował wybudowanie na tych działkach zaplecza dla swojej firmy.

Od 2000r. Wnioskodawca oczekiwał na zmianę planu zagospodarowania przestrzennego gminy. Plan taki po wielu latach powstał, ale został oprotestowany, a w dniu 16 grudnia 2008r. wyrokiem NSA uchwała dotycząca tego planu została uchylona.

Do tego czasu działalność Wnioskodawcy została zredukowana do minimum. Obecnie zatrudnia jednego pracownika.

Ponieważ Wnioskodawca rozważał uruchomienie innej działalności wystąpił o decyzję co do warunków zabudowy. Decyzję taką dostał dopiero w kwietniu 2010r.

Ze względu na kłopoty ze zdrowiem Wnioskodawca nie jest w stanie intensywnie pracować aby rozwijać nową działalność. Ma sporo prywatnych zobowiązań, które musi spłacić, dlatego postanowił działki sprzedać łącznie jednemu nabywcy.

Działki te nigdy nie były wykorzystywane w jakikolwiek sposób w dotychczasowej działalności, a co za tym idzie nie były w ewidencji środków trwałych. Wnioskodawca wraz z żoną nigdy nie prowadzili działalności polegającej na handlu nieruchomościami. Oboje są czynnymi podatnikami VAT. Wnioskodawca jestem podatnikiem VAT czynnym od stycznia 1997r.

Na działkach Wnioskodawca zamierzał wybudować zaplecze dla działalności, którą prowadził tj. usług teletechnicznych. Miały to być pomieszczenia biurowe, hala magazynowa, garaże. Wnioskodawca zamierzał uruchomić działalność polegającą ma przechowywaniu przesyłek spedytorom. Warunki zabudowy wydano na halę wysokiego składowania, która wraz z infrastrukturą zajęłaby częściowo wszystkie działki. Hala powstałaby na działkach 514, 515/1, a na pozostałych (516/1, 516/2) zaplanowano parkingi.

Działki Wnioskodawca kupił bez podatku VAT, były niezabudowane i nie przysługiwało Wnioskodawcy prawo do odliczenia podatku naliczonego. Nabycie tych działek udokumentowane było wyłącznie aktami notarialnymi i nie wystawiono do ich sprzedaży faktur VAT.

Żadna z działek nie była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ani rolniczej. Wnioskodawca nie uprawiał tej ziemi, jedynie kosił chwasty. Nie uzyskiwał dopłat unijnych. Działki nie były przedmiotem najmu, dzierżawy i Wnioskodawca nie czerpał z tego tytułu żadnych korzyści, nie poczynił na działkach żadnych inwestycji ani ulepszeń. W momencie sprzedaży działki będą niezabudowane. Wnioskodawca nie posiada innych nieruchomości, które zamierza sprzedać.

Mając powyższe na uwadze, tut. organ stwierdza, że przedmiotowa nieruchomość nie została nabyta dla zaspokojenia osobistych potrzeb Wnioskodawcy, lecz w celu prowadzenia działalności gospodarczej.

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, iż dla uznania danego podmiotu za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Oznacza to, że aby uznać działalność podmiotu za działalność gospodarczą nie jest konieczne, aby przyniosła ona jakiekolwiek efekty. Podatnikiem jest zatem również podmiot prowadzący działalność generującą straty, a nawet podmiot, który w ogóle nie dokona żadnej sprzedaży.

Za podatnika należy uznać także osobę, która zadeklarowała zamiar prowadzenia działalności gospodarczej czyniąc w tym celu pewne nakłady, mimo że sama działalność gospodarcza jeszcze się nie rozpoczęła, nawet w sytuacji jeśli nigdy nie zostanie rozpoczęta. Przykładowo zlecenie wykonania analizy opłacalności inwestycji, która w rezultacie nigdy faktycznie nie została zrealizowana, powinno być traktowane jako działalność gospodarcza.

Działalność gospodarcza może składać się z kilku następujących po sobie etapów. Czynności przygotowawcze, takie jak nabycie nieruchomości, które stanowią część tych transakcji, powinny być również traktowane jako działalność gospodarcza. Poniesienie wstępnych wydatków inwestycyjnych w celu i z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności gospodarczej należy również uznać za działalność gospodarczą.

Zatem w przedmiotowej sprawie fakt, iż Wnioskodawca na ww. gruncie nie prowadzi działalności gospodarczej, nie przesądza o tym, że nie podjął działań wskazujących na działalność gospodarczą. Samo poniesienie wstępnych wydatków inwestycyjnych (uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy) w celu i z zamiarem budowy zaplecza dla swojej działalności (hali wysokiego składowania wraz z infrastrukturą, która powstałaby na działkach 514, 515/1, a na działkach 516/1, 516/2 parkingów), należy również uznać za działalność gospodarczą.

Ze złożonego wniosku jednoznacznie wynika, że planowaną sprzedaż nieruchomości należy zakwalifikować jako mającą się dokonać w okolicznościach wskazujących na działalność gospodarczą, gdyż grunt nabyto w celu budowy obiektu przemysłowego wraz z infrastrukturą, co wynika z poczynionych przez Wnioskodawcę starań o uzyskanie pozwolenia na budowę takiego obiektu. W efekcie sprzedaż przedmiotowego gruntu nabytego w istocie w celu prowadzenia działalności gospodarczej, należy uznać za wyprzedaż majątku należącego do przedsiębiorstwa, a tym samym za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Tym samym sprzedaż gruntu stanowi dostawę towaru, która w oparciu o regulację zawartą w art. 5 ust. 1 ww. ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Należy również stwierdzić, że dostawa przedmiotowej działki nie będzie mogła korzystać z jakiegokolwiek zwolnienia od podatku VAT, bowiem w myśl art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d) ww. ustawy o VAT, zwolnienia podmiotowego określonego w ust. 1 i 9 tegoż artykułu (tj. ze względu na wartość sprzedaży), nie stosuje się do podatników dokonujących dostaw terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę. Zatem nawet w przypadku, gdy wartość sprzedaży wymienionego gruntu byłaby niższa niż kwota wynikająca z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, istnieje obowiązek opodatkowania tej transakcji.

Jeśli zaś chodzi o zwolnienie przedmiotowe dla dostawy gruntu niezabudowanego, to ze zwolnienia wskazanego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług, korzysta jedynie dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.

W przedmiotowej sprawie nie zachodzi ww. okoliczność, zatem dostawę nieruchomości gruntowej składającej się z czterech działek, dla której wydano decyzję o warunkach zabudowy, a zatem gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za działalność gospodarczą, Wnioskodawcę za podatnika, zaś czynność sprzedaży gruntu należy traktować jako dostawę towaru, która będzie podlegała opodatkowaniu według stawki podstawowej zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, tj. 22%.

Ponadto należy dodać, że jeśli Wnioskodawca jest już podatnikiem podatku od towarów i usług, to wszystkie wykonywane czynności, mieszczące się w zakresie przedmiotowym opodatkowania tym podatkiem, będą podlegały opodatkowaniu. Brak jest bowiem podstaw prawnych do uznania, iż opodatkowanie podatkiem od towarów i usług następuje w sposób wybiórczy, tzn. niektóre czynności objęte zakresem przedmiotowym realizowane przez podatnika podatku od towarów i usług są opodatkowane, a niektóre nie.

Mając powyższe na uwadze, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Niniejsza interpretacja traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego lub zmiany stanu prawnego.

Na marginesie należy zauważyć, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w swoim rozdziale III określa zamknięty katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Nie przewiduje on takiej mocy dla orzecznictwa sądowego, w tym orzecznictwa sądów administracyjnych (w Polsce nie obowiązuje system precedensów sądowych). W związku z powyższym, nie negując orzecznictwa, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy zauważyć, że moc obowiązująca wyroków zamyka się w obrębie spraw, w których zostały wydane. Wynika to również z treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który przesądza, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Organ podatkowy jest zatem zobowiązany traktować indywidualnie każdą sprawę, natomiast rozstrzygnięcia sądów podejmowane są w oparciu o zebrany w danej sprawie materiał dowodowy. Zatem trudno jest określić w jakim stopniu sprawa będąca przedmiotem autonomicznego rozstrzygnięcia sądu, którą powołał Wnioskodawca, może odzwierciedlać sytuację przedstawioną przez niego we wniosku.

Ponadto należy również zauważyć, że powołana przez Wnioskodawcę we własnym stanowisku interpretacja została wydana w indywidualnej sprawie, w której indywidualnie oceniano stan faktyczny i stanowisko wnioskodawcy. Interpretacja powołana przez Wnioskodawcę nie stanowi źródła prawa i tut. organ nie jest nią związany.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.