Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.553.2025.2.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-25
Teza: Opodatkowanie podatkiem VAT planowanej sprzedaży
nieruchomości.
Słowa kluczowe: mieszkanie-sprzedaż mieszkania
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    podatku od towarów i usług w kwestii opodatkowania podatkiem VAT planowanej

    sprzedaży nieruchomości. Uzupełnił go Pan - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 23
    września 2025 r. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca zamierza zbyć nieruchomości (dwa mieszkania), na które zawarł umowy
    deweloperskie (Akt notarialny: Rep. A (...) oraz Rep. A (...)) w dniu (...) 2021 r. i które później
    zakupił w (...) 2025 r. Stanowią one element jego majątku osobistego.
    Zainteresowanie zakupem nieruchomości oraz podpisanie umów deweloperskich zostało
    dokonane w celu potencjalnego przyszłego zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych swoich
    i członków rodziny, na co wpływ miała pandemia COVID-19. Wnioskodawca chciał
    posiadać dodatkowe miejsce, gdzie może się udać, z racji, że wyjazdy za granicę były
    ograniczone.
    Wnioskodawca z racji, iż stał się właścicielem obydwu nieruchomości, zameldował siebie w
    jednym mieszkaniu i swojego syna w drugim mieszkaniu.
    Wnioskodawca w przyszłości chciałby sprzedać mieszkania stanowiące jego majątek
    prywatny, ponieważ posiadanie kilku nieruchomości wiąże się z obowiązkami
    administracyjnymi, kosztami utrzymania oraz koniecznością bieżącego nadzoru. Ponadto
    ze względów zawodowych swoich jak i syna może w niedalekiej przyszłości zajść potrzeba
    przeniesienia się do innej lokalizacji.
    Wnioskodawca jako osoba prywatna, decydując się na sprzedaż będzie dążył do sprzedaży
    jego osobistego majątku, nie podjął i nie podejmie żadnych działań marketingowych czy
    handlowych w celu uatrakcyjnienia Nieruchomości. Przy planowanej sprzedaży nie
    zamierza korzystać z usług doradców , agentów nieruchomości i innych profesjonalistów
    przy procesie sprzedaży Nieruchomości. Sprzedaż będzie miała charakter jednostkowy i w
    celu jej sfinalizowania Wnioskodawca podejmie jedynie zwykłe czynności nie wykraczające
    ponad zwykły zarząd prywatnym majątkiem. W przypadku planowanej sprzedaży
    Wnioskodawca będzie działał w charakterze osoby prywatnej, niepodlegającej rejestracji
    jako czynny podatnik VAT.
    Wnioskodawca w związku z zamiarem sprzedaży nieruchomości powziął wątpliwości co do
    kwestii podatku VAT.
    W uzupełnieniu wskazał Pan, że nie jest czynnym podatnikiem VAT i nie prowadzi
    działalności gospodarczej.
    Transakcja zakupu pierwszego oraz drugiego mieszkania była opodatkowana VAT i była
    udokumentowana fakturą (zakup od dewelopera). Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo
    do odliczenia kwoty podatku VAT należnego o kwotę podatku VAT naliczonego.
    Nieruchomości nie były/nie są/nie będą wykorzystywane do czynności opodatkowanych
    ani zwolnionych z podatku VAT. Wnioskodawca nie będzie korzystał z nieruchomości do
    celów prowadzenia działalności. Mieszkania były/są wykorzystywane tylko do celów
    osobistych.
    Posiada Pan jedną nieruchomość na realizację potrzeb mieszkaniowych (dom).
    Zainteresowanie zakupem nieruchomości oraz podpisanie umów deweloperskich zostało
    przez Pana dokonane w celu potencjalnego przyszłego zaspokojenia potrzeb
    mieszkaniowych swoich i członków rodziny, na co wpływ miała pandemia COVID- 19.
    Chciał Pan posiadać dodatkowe miejsce, gdzie może się udać, z racji, że wyjazdy za granicę
    były ograniczone.
    Poniósł Pan wydatki na wykończenie mieszkań, w celu doprowadzenia ich ze stanu
    deweloperskiego do standardu umożliwiającego zamieszkanie.
    Mieszkania nie były/nie są i nie będą udostępniane osobom trzecim na podstawie umów
    cywilnoprawnych i innych.

    Nie zostały udzielone żadne pełnomocnictwa osobom trzecim w zakresie nieruchomości
    (dwóch mieszkań). Nie planuje Pan zawierać umowy przedwstępnej z potencjalnymi
    nabywcami.
    Około (...) lata temu sprzedał Pan (...) działek (część tych działek otrzymał w darowiźnie od
    ojca, a reszta działek były to działki przyległe nabyte od sąsiadów, nabył je Pan ponad (...),
    a nawet (...) lat temu). Ponadto nie posiada Pan innych nieruchomości do sprzedaży w
    przyszłości (oprócz tych wskazanych we wniosku).

## Pytanie

Czy planowana sprzedaż nieruchomości stanowiących majątek osobisty Wnioskodawcy
    będzie opodatkowana VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż nieruchomości nie będzie podlegać opodatkowaniu
    VAT, ponieważ nie będzie on działał w ramach przedmiotowej transakcji jako czynny
    podatnik VAT i czynność ta nie będzie oznaczać wykonywania działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    W związku z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Stosownie do art. 15. ust. 2 ustawy o VAT działalność
    gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców,
    w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla cel w zarobkowych. Elementy odnoszące się do zarobków i
    ciągłości w tym przypadku nie zostaną spełnione. W przypadku gdy osoby fizyczne
    dokonują sprzedaży majątku osobistego, czyli majątku, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży w ramach działalności gospodarczej, osoby takie nie powinny być uznane za
    podatników VAT podczas takiej transakcji.
    W interpretacjach wydawanych przez organy podatkowe, wskazują one, że „nie jest
    podatnikiem VAT ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych
    transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi
    zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych
    czynności poza sferą prowadzonej działalności również nie pozwala na uznanie danego
    podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności”.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, w związku z tym, że nie będzie on działał w
    charakterze czynnego podatnika VAT prowadzącego działalność gospodarczą, sprzedaż
    nieruchomości nie będzie opodatkowana podatkiem VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o
    VAT”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:

      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z przedstawionymi wyżej przepisami, nieruchomości spełniają definicję towaru
    wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej
    dostawy towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy czym, w
    świetle przytoczonych wyżej przepisów status podatnika podatku od towarów i usług
    wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.

    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter
    Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. Trybunał w
    orzeczeniu tym potwierdził, że dla uznania danego majątku za prywatny, istotny jest
    sposób jego wykorzystania i charakter działań podejmowanych w odniesieniu do niego w
    całym okresie posiadania przez dany podmiot. Aby majątek uznać za prywatny musi być
    on w całym okresie posiadania wykorzystywany wyłącznie do celów prywatnych. Zatem
    „majątek prywatny” to taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.
    Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu
    dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w
    wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE,
    który stwierdził, że majątek prywatny, to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb
    własnych.
    Każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania towaru (np.
    nieruchomości) dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy,
    powinien być uznany za podatnika tego podatku. Tym samym, wykorzystywanie majątku
    prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane dla celów
    zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym również
    nieruchomości, jest ustalenie m.in. czy majątek został nabyty i faktycznie wykorzystany na
    potrzeby osobiste, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.
    Zatem w kwestii opodatkowania sprzedaży nieruchomości istotne jest, czy w danej
    sprawie w celu dokonania sprzedaży nieruchomości podjął Pan aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
    przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co
    skutkuje koniecznością uznania Pana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też
    sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Przejawem takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która
    może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie
    terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową”
    wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    wystąpienia jednej z wymienionych czynności, tylko wtedy działania sprzedającego
    przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego

    w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia TSUE z 15 września
    2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10)
    oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w
    Warszawie (C-181/10). TSUE orzekł w tej sprawie, że czynności związane ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie
    działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić
    kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się
    poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Podobnie - zdaniem Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą
    zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny
    łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania
    majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Ze wskazanych regulacji należy wywnioskować, że w świetle definicji zawartej w art. 15
    ustawy, dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą
    istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi
    również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych
    w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Zatem mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że uznanie, czy dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów dostawa towarów (w tym nieruchomości)
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy
    działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia
    działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu
    podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w
    odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną
    w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej
    wykonywania, lecz zamiar z jakim została zrealizowana i okoliczności w jakich ją wykonano.
    Z opisu sprawy wynika, że nie prowadzi Pan działalności gospodarczej oraz nie jest
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT. (...) 2021 r. zawarł Pan umowy
    deweloperskie na zakup nieruchomości - dwóch mieszkań, które następnie zakupił Pan w
    (...) 2025 r. Zainteresowanie zakupem nieruchomości oraz podpisanie umów
    deweloperskich zostało dokonane w celu potencjalnego przyszłego zaspokojenia potrzeb
    mieszkaniowych Pana i członków rodziny, na co wpływ miała pandemia COVID-19. Chciał
    Pan posiadać dodatkowe miejsce, gdzie może się udać, z racji, że wyjazdy za granicę były
    ograniczone. W przyszłości chciałby Pan sprzedać mieszkania, ponieważ posiadanie kilku
    nieruchomości wiąże się z obowiązkami administracyjnymi, kosztami utrzymania oraz
    koniecznością bieżącego nadzoru. Ponadto ze względów zawodowych Pana oraz
    pańskiego syna może w niedalekiej przyszłości zajść potrzeba przeniesienia się do innej
    lokalizacji.
    Biorąc pod uwagę opis sprawy należy stwierdzić, że dokonując sprzedaży ww. mieszkań
    będzie działał Pan w charakterze podatnika podatku VAT. W przedmiotowej sprawie
    pomimo, że mieszkania początkowo miały zostać nabyte na własne potrzeby, to jednak -
    jak wynika z opisu sprawy - zamiar ten uległ zmianie. Wskazał Pan we wniosku, że poniósł
    wydatki na wykończenie mieszkań, w celu doprowadzenia ich ze stanu deweloperskiego

    do standardu umożliwiającego ich zamieszkanie, jednakże planuje Pan sprzedać oba
    mieszkania, co oznacza, że nie będą one zaspokajały Pana potrzeb mieszkaniowych
    (osobistych).
    Z uwagi na powyższe, w opisanej sytuacji nie można uznać, że przedmiotem dostawy
    będzie składnik Pana majątku osobistego. Dokonując sprzedaży poszczególnych mieszkań
    nie będzie Pan korzystał z prawa do rozporządzania własnym majątkiem prywatnym, nie
    jest to bowiem typowe (zwykłe) rozporządzanie prawem własności. Ze wskazanego
    powyżej orzeczenia C-291/92 wynika, że aby nieruchomość stanowiła majątek prywatny,
    to podatnik musi w całym okresie jej posiadania wykazywać zamiar wykorzystywania
    danej nieruchomości czy jej części, w ramach majątku osobistego. Należy podkreślić, że
    przez termin „zamiar” należy pojmować nie wolę wewnętrzną, ale wolę dającą się określić
    na podstawie obiektywnych możliwych do stwierdzenia okoliczności. Przy ustalaniu
    zamiaru nie można poprzestawać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, lecz
    muszą istnieć obiektywne dowody potwierdzające przeznaczenie danej nieruchomości
    wyłącznie do celów prywatnych. Jak wynika z powyższego w niniejszej sprawie nie miało to
    miejsca.
    Nie bez znaczenia dla sprawy pozostaje fakt, że powziął Pan zamiar sprzedaży
    nieruchomości w bliskim czasie po ich zakupie (który nastąpił w (...) 2025 r.) oraz poniósł
    Pan nakłady w celu wykończenia mieszkań, co podnosi ich wartość w przypadku podjęcia
    decyzji o ich sprzedaży i zwiększa ich atrakcyjność dla potencjalnych kupujących.
    Ponadto należy zauważyć, że dokonywał już Pan sprzedaży innych nieruchomości. Około
    (...) lata temu sprzedał Pan (...) działek (część tych działek otrzymał Pan w darowiźnie od
    ojca, a reszta działek były to działki przyległe nabyte od sąsiadów).
    W konsekwencji należy uznać, że sprzedaż nabytych przez Pana w (...) 2025 r. mieszkań,
    zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, będzie dostawą dokonywaną przez podatnika w
    ramach prowadzonej działalności gospodarczej i będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem VAT jako odpłatna dostawa towarów, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z
    art. 7 ust. 1 ustawy.
    Tym samym, Pana stanowisko, że sprzedaż nieruchomości nie będzie podlegać
    opodatkowaniu VAT, ponieważ nie będzie Pan działał w ramach przedmiotowej transakcji
    jako czynny podatnik VAT i czynność ta nie będzie oznaczać wykonywania działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle
    związany z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia
    przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. Biorąc
    pod uwagę powyższe, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    W tym miejscu organ interpretacyjny zastrzega, że gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny
    stan faktyczny interpretacja nie wywoła skutków prawnych.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.