Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.853.2025.2.BM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-11
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży nieruchomości.
Słowa kluczowe: lokal-lokal mieszkalny
lokal-sprzedaż lokalu
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Sprzedaż nieruchomości i praw
majątkowych.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 6

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 18 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 20 listopada 2025 r. (wpływ 14 listopada 2025
    r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis wraz z uzupełnieniem stanu faktycznego
    W dniu 12 września 2025 r. zbyła Pani odpłatnie lokal mieszkalny położony przy ul. (...) w
    (...) objęty księgę wieczystą o numerze (...) na rzecz małżonków A.A. oraz B.B., co
    potwierdza akt notarialny - umowa sprzedaży zawarta przed notariuszem C.C. w Kancelarii
    Notarialnej w (...) przy ul. (...).
    D.D. przedmiotowy lokal mieszkalny nabył na zasadach wspólności ustawowej z żoną –
    Panią na podstawie umowy sprzedaży zawartej w dniu 19 sierpnia 1997 r. przez
    notariuszem E.E. w (...).
    W dniu 25 sierpnia 2019 roku w (...) w prowincji (...) w (...) zmarł D.D.
    Dnia 27 kwietnia 2023 r. na mocy Postanowienia Sądu Rejonowego w (...) wydanego w
    sprawie o sygn. (...), nabyła Pani w całości spadek po Pani mężu D.D. na podstawie
    testamentu. W oparciu o powyższe w dacie zbycia lokalu była Pani jego wyłączną
    właścicielką.
    Jest Pani osobą fizyczną, mającą miejsce zamieszkania w (...).
    Na dzień zbycia opisanej powyżej nieruchomości Pani miejscem zamieszkania dla celów
    podatkowych była (...).
    Pytania
    1. Czy w związku z dokonaniem tej czynności jest Pani zobowiązana do dokonania
      formalnego zgłoszenia sprzedaży nieruchomości do Urzędu Skarbowego?
    2. Czy w związku ze sprzedażą powstaje po Pani stronie obowiązek zapłaty podatku
      dochodowego od osób fizycznych? Jeżeli natomiast obowiązek podatkowy nie
      powstaje, to poprosiła Pani o wskazanie podstawy prawnej i faktycznej zwolnienia z
      opodatkowania.
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie w tak przedstawionym stanie faktycznym nie jest Pani zobowiązana do
    dokonania formalnego zgłoszenia sprzedaży nieruchomości do Urzędu Skarbowego i nie
    powstaje po Pani stronie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z
    tytułu dokonanej w dniu 12 września 2025 r. sprzedaży lokalu mieszkalnego położonego w
    (...).
    Przedmiotową nieruchomość nabyła Pani pierwotnie w 1997 r. wraz z mężem D.D.
    Następnie, na skutek dziedziczenia po zmarłym mężu, stała się Pani jedyną
    spadkobierczynią i jedyną właścicielką przedmiotowego lokalu.
    Mając na uwadze treść art. 10 ust. 1 pkt 8 oraz ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych oraz zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych oraz
    stanowiskiem organów podatkowych, skoro więc od pierwotnego nabycia lokalu przez
    spadkodawcę i Panią w dniu 19 sierpnia 1997 r. upłynęło ponad 5 lat, sprzedaż dokonana
    w dniu 12 września 2025 r. nie stanowi źródła przychodu, a tym samym nie rodzi
    obowiązku podatkowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Stosownie do treści art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1. posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc – podlega w kraju nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została
    skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na
    potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek
    interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika
    „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla
    doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn.
    ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską,
    przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów
    gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła
    dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy
    ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej
    kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na
    terytorium Polski centrum interesów życiowych.
    Natomiast w myśl art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Zgodnie z art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
      1) pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie
      stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego
      stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      2) działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez
      względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      3) działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w
      tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
      4) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
      takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
      jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
      5) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
      niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w
      tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z
      nich wynikających;
      6) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
      w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
      inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o
      podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania
      tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli
      co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego
      funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej,
      bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
      6a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
      uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
      7) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
      potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
      nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
      zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
      umowy i wykonania świadczenia;
      8) niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.
    Opodatkowanie ww. dochodów osiąganych przez osoby fizyczne, jeżeli nie mają na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, w ramach ograniczonego
    obowiązku podatkowego, uzależnione jest od osiągnięcia tych dochodów na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej i wykonywania pracy na terenie Rzeczypospolitej.
    Opodatkowanie sprzedaży nieruchomości w świetle umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania
    Z informacji przedstawionych przez Panią wynika, że nie ma Pani miejsca zamieszkania na
    terytorium Polski oraz nie podlega Pani w Polsce tzw. nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu w podatku dochodowym od osób fizycznych. Obecnie jest Pani rezydentem
    podatkowym Kanady – tam Pani zamieszkuje na stałe.
    Oznacza to, że w Polsce podlega Pani obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
    (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tzw. ograniczony
    obowiązek podatkowy). W tym miejscu należy wskazać, że na podstawie art. 4a omawianej
    ustawy:

      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Zatem w przedmiotowej sprawie należy przytoczyć przepisy Konwencji między
    Rzecząpospolitą Polską a Kanadą w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i
    zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu wraz z
    protokołem podpisaną w Ottawie dnia 14 maja 2012 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1371; dalej:
    polsko-kanadyjska umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania).
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 tej umowy:
      Dochód uzyskany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w
      Umawiającym się Państwie z majątku nieruchomego (włączając w to dochód z
      gospodarstwa rolnego lub leśnego) położonego w drugim Umawiającym się Państwie
      może być opodatkowany w tym drugim Państwie.
    W myśl art. 6 ust. 2 cytowanej umowy:
      Określenie „majątek nieruchomy” ma takie znaczenie, jakie nadaje mu prawo
      podatkowe tego Umawiającego się Państwa, na którego terytorium dany majątek
      jest położony. Określenie to obejmuje w każdym przypadku mienie przynależne do
      majątku nieruchomego, żywy inwentarz oraz urządzenia użytkowane w
      gospodarstwach rolnych i leśnych, prawa, do których mają zastosowanie przepisy
      prawa powszechnego dotyczące własności ziemi, prawa użytkowania majątku
      nieruchomego, jak również prawa do zmiennych lub stałych świadczeń z tytułu
      eksploatacji lub prawa do eksploatacji złóż mineralnych, źródeł i innych zasobów
      naturalnych. Statki morskie i statki powietrzne nie stanowią majątku nieruchomego.
    Zgodnie z art. 13 ust. 1 ww. umowy:
      Zyski osiągane przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w
      Umawiającym się Państwie z tytułu przeniesienia własności majątku nieruchomego,
      o którym mowa w artykule 6 i położonego w drugim Umawiającym się Państwie,
      mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
    Użycie w umowie sformułowania „może być opodatkowany” oznacza, że dochód z
    majątku nieruchomego jest opodatkowany w Polsce, o ile polskie ustawy podatkowe
    przewidują ich opodatkowanie.
    Wobec tego należy stwierdzić, że w świetle powołanych wyżej przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych oraz polsko-kanadyjskiej umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania przychody ze sprzedaży nieruchomości położonej w Polsce przez osobę
    zamieszkałą w Kanadzie podlegają opodatkowaniu w Polsce, według zasad wynikających z
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Skutki podatkowe nabycia i zbycia nieruchomości
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust.
    1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które
    zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w
    ww. ustawie albo od których zaniechano poboru podatku.
    Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
      oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy –
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    W myśl art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub praw
      majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym
      przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
      wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez
      spadkodawcę.
    Do wyliczenia pięcioletniego okresu, od którego uzależnione jest opodatkowanie
    sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych nabytych w drodze spadku, wliczany jest
    zatem nie tylko okres posiadania nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę,
    który dokonuje sprzedaży, ale także okres posiadania nieruchomości (praw majątkowych)
    przez spadkodawcę. Jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę, do
    momentu odpłatnego zbycia nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę
    upłynęło 5 lat – to sprzedaż nie podlega opodatkowaniu.
    Art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      W przypadku odpłatnego zbycia po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej,
      nabytych do majątku wspólnego małżonków lub wybudowanych w trakcie trwania
      wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości lub nabytych do majątku
      wspólnego małżonków praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8, okres, o
      którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym
      nastąpiło ich nabycie do majątku wspólnego małżonków lub ich wybudowanie w
      trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej.
    Art. 922 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    1071 ze zm.) stanowi, że:
      Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną
      lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej.
    Według art. 924 ustawy Kodeks cywilny:
      Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.
    Na mocy art. 925 powołanej ustawy:
      Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.
    W świetle art. 1025 § 1 ww. ustawy:
      Prawomocne postanowienie sądu o nabyciu spadku, czy też akt poświadczenia
      dziedziczenia sporządzony przez notariusza, potwierdza jedynie prawo spadkobiercy
      do tego spadku od momentu jego otwarcia.
    Biorąc pod uwagę kwestię nabycia nieruchomości do wspólności majątkowej małżeńskiej,
    należy odnieść się również do przepisów ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i

    opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023, poz. 2809 ze zm.), w której zostały uregulowane stosunki
    majątkowe między małżonkami.
    Jak stanowi art. 31 § 1 przytoczonej ustawy:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek
      wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do
      majątku osobistego każdego z małżonków.
    Przedmiotami majątkowymi w rozumieniu tego przepisu są wszelkie prawa majątkowe,
    zarówno bezwzględne (prawo własności rzeczy oraz inne prawa rzeczowe), jak i względne
    (np. przysługujące małżonkom wierzytelności).
    Wspólność ustawowa obejmuje wszelkie przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej
    trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich. Wspólność małżeńska została
    ukształtowana jako wspólność łączna. Charakteryzuje się ona tym, że w czasie jej trwania
    małżonkowie nie mają określonych udziałów w majątku wspólnym, nie mogą więc
    rozporządzać udziałami, a także nie mogą żądać podziału majątku objętego wspólnością
    ustawową. Obojgu małżonkom przysługuje pełne prawo do całości majątku wspólnego.
    Wspólność ta jest wspólnością masy majątkowej i obejmuje cały zbiór praw majątkowych,
    takich jak własność i inne prawa rzeczowe czy wierzytelności.
    Zważywszy na tak ukształtowaną sytuację prawną małżonków objętych wspólnością
    ustawową, definitywne nabycie w czasie jej trwania nieruchomości oznacza nabycie przez
    każdego z małżonków tego prawa w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale. W
    konsekwencji, po śmierci jednego z małżonków drugi z nich nie mógł ponownie nabyć
    udziału w tej nieruchomości w drodze dziedziczenia, jak też w drodze działu spadku, skoro
    nieruchomość ta wchodziła wcześniej do wspólnego majątku małżeńskiego, a małżonkowi
    z tego tytułu przysługiwało już prawo własności całej nieruchomości.
    Stwierdzam, że z uwagi na panujący w Pani małżeństwie ustrój małżeńskiej wspólności
    majątkowej nie można wyodrębnić udziałów, które Pani oraz Pani mąż posiadaliście w
    chwili nabycia nieruchomości (lokalu mieszkalnego). Z tego względu nie mogła Pani
    ponownie nabyć udziałów w przedmiotowej nieruchomości w drodze dziedziczenia. W
    związku z powyższym nabycie przez Panią, stosownie do art. 10 ust. 6 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, nastąpiło w 1997 r., tj. w momencie nabycia
    nieruchomości do majątku wspólnego małżonków.
    Odpłatne zbycie nieruchomości (lokalu mieszkalnego) nie stanowi dla Pani źródła
    przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, z
    uwagi na upływ pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych, a co za tym idzie, nie powstał u Pani
    obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży lokalu
    mieszkalnego.
    Zatem nie jest Pani również zobowiązana do dokonania formalnego zgłoszenia sprzedaży
    nieruchomości do właściwego dla Pani Urzędu Skarbowego poprzez złożenie zeznania PIT-
    39.
    Pani stanowisko w ww. zakresie jest prawidłowe.
    Jednak mając na uwadze powyższe przepisy prawa i przedstawiony we wniosku opis, w
    związku z tym, że będący przedmiotem planowanej sprzedaży lokal mieszkalny został
    nabyta przez Panią i Pani męża do majątku wspólnego małżeńskiego w 1997 r., a jego
    odpłatne zbycie nastąpiło w 2025 r. – w rozpatrywanej sprawie zastosowanie znajdzie art.
    10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a nie jak Pani wskazała art.
    10 ust 5. ww. ustawy.
    Zatem Pani stanowisko w powyższym zakresie jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Panią i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Przedmiotem interpretacji indywidualnych wydawanych na podstawie art. 14b Ordynacji
    podatkowej jest – co do zasady – sam przepis prawa podatkowego. Dlatego też, wydając
    tę interpretację indywidualną dokonałem wyłącznie wykładni przepisów materialnego
    prawa podatkowego znajdujących zastosowanie w sprawie.
    Wyjaśniam też, że interpretację indywidualną wydaję w oparciu o opis przedstawiony we
    wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest bowiem ustalanie tła faktycznego sprawy, stanowi to bowiem
    domenę ewentualnego postępowania podatkowego.
    W postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej Dyrektor Krajowej Informacji
    Skarbowej nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy
    okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje
    stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska)
    prezentowanego w danej sprawie przez Wnioskodawcę.
    Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku
    różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie Pani chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.