Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB3/423-292/14-2/PR
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2014-09-19
Teza: Podatek dochodowy od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na opłacenia składki ubezpieczeniowej za Pakiet gwarancyjny.
Słowa kluczowe: gwarancje; samochód; składki; sprzedaż; ubezpieczenia
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przedstawione we wniosku z 12 czerwca 2014 r. (data wpływu 20 czerwca 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 20 czerwca 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.

We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej podatnik (dealer) sprzedaje nowe i używane samochody osobowe oraz dostawcze w ramach autoryzowanej sieci dealerskiej. Oprócz działalności podstawowej podatnik prowadzi także pośrednictwo finansowe i ubezpieczeniowe na podstawie odrębnych umów zawartych z towarzystwami ubezpieczeniowymi, firmami leasingowymi i bankami.

Jedna z firm leasingowych wprowadziła nowy dodatkowy produkt ubezpieczeniowy (tzw. Pakiet gwarancyjny) o charakterze umowy grupowego ubezpieczenia dedykowanego dla nowych pojazdów. Celem produktu jest zapewnienie nowym klientom zwiększonego poczucia bezpieczeństwa i komfortu użytkowania pojazdów danej marki poprzez zapewnienie pokrycia kosztów napraw ewentualnych awarii w autoryzowanej sieci dealerskiej w okresie 2 lat począwszy od 25 miesiąca (2 lata gwarancji producenta) od daty pierwszej rejestracji pojazdu, nie dłużej jednak niż do momentu osiągnięcia całkowitego przebiegu pojazdu 120.000 km. Celem tego produktu jest wsparcie sprzedaży nowych pojazdów danej sieci dealerskiej, ułatwienie negocjacji z klientami poprzez zaspokojenie ich potrzeb. Ubezpieczenie jest przypisane do pojazdu więc z chwilą zmiany właściciela zmianie ulega także przystępujący do ubezpieczenia. Zgodnie z instrukcją wewnętrzną firma leasingowa umożliwiła dwa sposoby opłacania należnej składki ubezpieczeniowej, tj. przez klienta (tj. przystępującego do ubezpieczenia) lub przez dealera.

W praktyce pracownik dealera już na etapie negocjowania warunków sprzedaży nowego samochodu ustala z klientem czy pojazd będzie zakupiony od dealera bezpośrednio przez klienta czy też będzie on tylko użytkownikiem pojazdu zakupionego przez firmę leasingową (dealer występuje w charakterze pośrednika finansowego) oraz czy wykupienie dodatkowego ubezpieczenia kosztów napraw, o których mowa wyżej pokryje klient czy też dealer z własnych środków. Proces sprzedaży tego produktu wygląda następująco:

1.  wystawienie przez podatnika faktury sprzedaży pojazdu na klienta lub firmę leasingową i wydanie pełnej dokumentacji pojazdu;
2.  rejestracja pojazdu w wydziale komunikacji;
3.  wypełnienie przez pracownika dealera Deklaracji przystąpienia do ubezpieczenia przez klienta;
4.  akceptacja i podpis Deklaracji oraz Ogólnych Warunków Ubezpieczenia przez klienta (przystępującego do ubezpieczenia) oraz dealera (jako pośrednika) jeżeli wybrano płatność składki przez dealera. Jeden egzemplarz Deklaracji wraz z kopią dowodu rejestracyjnego jest wysyłany do ubezpieczyciela drugi otrzymuje klient;
5.  wpłata należnej składki na rachunek ubezpieczyciela przez klienta (przystępującego) lub dealera;
6.  przesłanie bezpośrednio do klienta Certyfikatu ubezpieczenia pojazdu oraz OWU potwierdzających przystąpienie do ubezpieczenia.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy wydatek poniesiony przez podatnika na pokrycie składki ubezpieczeniowej za klienta może być uznany za koszt uzyskania przychodu?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodu są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Powyższe wskazuje, iż podatnik może zaliczyć w ciężar kosztów podatkowych wszelkie faktycznie poniesione wydatki, które mają lub mogą mieć wpływ na osiągnięcie przychodu. Wyjątki od tej reguły znajdują się w art. 16 ust. 1. Potwierdzenie i odpowiednie udokumentowanie wyżej wymienionych zależności leży po stronie podatnika. Według stanowiska Spółki, wydatki ponoszone na opłacenie składki ubezpieczeniowej za klienta dokonującego zakupu bezpośrednio u podatnika lub korzystającego z usługi pośrednictwa finansowego świadczonej przez podatnika mogą być uznane jako koszty uzyskania przychodu.

Ponieważ gwarancja producenta wynosi tylko 2 lata istotne znaczenie przy podejmowaniu decyzji przez potencjalnego klienta o zakupieniu nowego samochodu jest m.in. możliwość wydłużenia tej ochrony. Możliwe jest to właśnie poprzez przystąpienie do dodatkowego ubezpieczenia, które obowiązywać będzie po upływie okresu gwarancji producenta. Jednym z warunków objęcia dodatkowym ubezpieczeniem jest opłacenie należnej składki ubezpieczeniowej. Podatnik w ramach prowadzonej działalności gospodarczej może podejmować własne niezależne decyzje biznesowe mające na celu osiągnięcie przychodu. Taką decyzją może być np. opłacenie za klienta składki ubezpieczeniowej w sytuacji gdy klient uzależnia zakup pojazdu (lub zawarcie umowy leasingowej) od wydłużenia ochrony gwarancyjnej samochodu. Dodatkowo dzięki temu, że naprawy w trakcie obowiązywania Pakietu gwarancyjnego mogą być dokonywane wyłącznie w autoryzowanych warsztatach, podatnik zapewnia sobie również w przyszłości możliwość uzyskania dodatkowych przychodów.

Zaliczenie poniesienia przez podatnika takiego wydatku do kosztów podatkowych następuje na podstawie wyciągu bankowego oraz kserokopii Deklaracji przystąpienia do ubezpieczenia podpisanej przez klienta oraz podatnika.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 851 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Konstrukcja przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przychodów daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (nie wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Tak więc, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 ww. ustawy.

Zatem, aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między tym kosztem a przychodem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy. Chodzi tu o związek tego typu, że poniesienie kosztu ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu. Przez koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami należy rozumieć te koszty, których poniesienie wpływa bezpośrednio na uzyskanie przychodu z danego źródła. Są to więc wszelkie koszty, których poniesienie jest niezbędne, aby określone źródło przychodów przyniosło konkretne przychody. Aby uznać dany wydatek za koszt uzyskania przychodów nie jest konieczne w każdym przypadku wykazanie między nim a przychodem bezpośredniego związku. Należy zaznaczyć, że kosztami uzyskania przychodów są wszystkie wydatki poniesione w celu uzyskania przychodów, w tym również w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości. Wobec powyższego, kosztami będą również koszty pośrednie związane z uzyskiwanymi przychodami, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki:

*   został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
*   jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
*   pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
*   poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów,
*   został właściwie udokumentowany,
*   nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi ewidentne korzyści albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu.

Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, iż jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem to podatnik zobowiązany jest wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

Analiza normatywnego zwrotu „w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów” wskazuje więc, że odnosi się on zarówno do przychodów faktycznie osiągniętych, jak i tych, których podatnik mógł racjonalnie (obiektywnie) oczekiwać, że zostaną osiągnięte. Innymi słowy, przepis art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie ogranicza określonych wydatków tylko do „osiągnięcia przychodów”, lecz traktuje je w szerszym kontekście, gdyż wydatki ponoszone przez podatnika dotyczą de facto prognozowania określonych zjawisk i procesów gospodarczych i związanych z nimi konsekwencji finansowych. Z powyższego można zatem wywieść, że o kwalifikacji wydatku jako kosztu podatkowego decyduje przede wszystkim racjonalny zamiar podatnika, o ile na tle całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych można uznać, że zamiar ten ma cechę realności.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej sprzedaje nowe i używane samochody osobowe oraz dostawcze w ramach autoryzowanej sieci dealerskiej. Oprócz działalności podstawowej podatnik prowadzi także pośrednictwo finansowe i ubezpieczeniowe na podstawie odrębnych umów zawartych z towarzystwami ubezpieczeniowymi, firmami leasingowymi i bankami. Jedna z firm leasingowych wprowadziła nowy dodatkowy produkt ubezpieczeniowy (tzw. Pakiet gwarancyjny) o charakterze umowy grupowego ubezpieczenia dedykowanego dla nowych pojazdów. Celem produktu jest zapewnienie nowym klientom zwiększonego poczucia bezpieczeństwa i komfortu użytkowania pojazdów danej marki poprzez zapewnienie pokrycia kosztów napraw ewentualnych awarii w autoryzowanej sieci dealerskiej w okresie 2 lat począwszy od 25 miesiąca (2 lata gwarancji producenta) od daty pierwszej rejestracji pojazdu, nie dłużej jednak niż do momentu osiągnięcia całkowitego przebiegu pojazdu 120.000 km. Celem tego produktu jest wsparcie sprzedaży nowych pojazdów danej sieci dealerskiej ułatwienie negocjacji z klientami poprzez zaspokojenie ich potrzeb. Ubezpieczenie jest przypisane do pojazdu więc z chwilą zmiany właściciela zmianie ulega także przystępujący do ubezpieczenia. Zgodnie z instrukcją wewnętrzną firma leasingowa umożliwiła dwa sposoby opłacania należnej składki ubezpieczeniowej, tj. przez klienta (tj. przystępującego do ubezpieczenia) lub przez dealera.

Dokonując zatem oceny zakwalifikowania opisanego wydatku do kosztów uzyskania przychodów, stwierdzić należy czy wydatek ten może stanowić koszt uzyskania przychodów, tj. czy zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – wydatek ten pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z możliwością osiągania przychodów z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę.

Wnioskodawca w swoim stanowisku stwierdza, że skoro gwarancja producenta wynosi tylko 2 lata to istotne znaczenie przy podejmowaniu decyzji przez potencjalnego klienta o zakupieniu nowego samochodu jest m.in. możliwość wydłużenia tej ochrony. Możliwe jest to właśnie poprzez przystąpienie do dodatkowego ubezpieczenia, które obowiązywać będzie po upływie okresu gwarancji producenta. Jednym z warunków objęcia dodatkowym ubezpieczeniem jest opłacenie należnej składki ubezpieczeniowej. Podatnik w ramach prowadzonej działalności gospodarczej może podejmować własne niezależne decyzje biznesowe mające na celu osiągnięcie przychodu. Taką decyzją może być np. opłacenie za klienta składki ubezpieczeniowej w sytuacji gdy klient uzależnia zakup pojazdu (lub zawarcie umowy leasingowej) od wydłużenia ochrony gwarancyjnej samochodu. Dodatkowo dzięki temu, że naprawy w trakcie obowiązywania Pakietu gwarancyjnego mogą być dokonywane wyłącznie w autoryzowanych warsztatach, podatnik zapewnia sobie również w przyszłości możliwość uzyskania dodatkowych przychodów.

W opisanym stanie faktycznym Wnioskodawca ponosi wydatek w postaci opłacenia składki ubezpieczeniowej w celu zachęcenia potencjalnego klienta do zakupu samochodu z Pakietem gwarancyjnym.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że wydatki związane z opłaceniem opisanej składki ubezpieczeniowej przez dealera należą do wydatków mających na celu osiągnięcie przychodów.

Zatem powyższy koszt stanowi, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, koszt związany z przychodem podatkowym.

Podsumowując, Spółka może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów – w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – wydatek z tytułu opłacenia opisanej składki ubezpieczeniowej jako poniesionego z zamiarem zachęcenia potencjalnego klienta do zakupu samochodu, tj. w celu uzyskania przychodów.

Końcowo, tut. organ pragnie podkreślić, że wykazanie związku poniesionych kosztów z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiąganych przychodów (zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów), obciąża Podatnika.

Jak bowiem stanowi art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Z tak udokumentowanych wydatków winno też wynikać, że mają one związek z prowadzoną działalnością gospodarczą i bezpośrednio lub pośrednio wpływają na wielkość osiąganych przez podatnika przychodów.

Jednocześnie tut. organ nadmienia, że pełna weryfikacja prawidłowości zaliczenia wydatków Wnioskodawcy do kosztów uzyskania przychodów może być dokonana jedynie w toku postępowania podatkowego lub kontrolnego, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej, do której zastosowanie mają przepisy określone w art. 14h (w zamkniętym katalogu) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Dokonując bowiem interpretacji indywidualnej organ podatkowy działający z upoważnienia Ministra Finansów przedstawia jedynie swój pogląd dotyczący wykładni treści analizowanych przepisów i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego (którego elementy przyjmuje jako podstawę rozstrzygnięcia bez weryfikacji).

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.