Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.37.2025.1.TK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-20
Teza: Brak podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży
nieruchomości na rzecz jej użytkownika wieczystego.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
grunty-sprzedaż gruntów
podatnik-podatnik czynny
powiat
użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 20 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku podlegania
    opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów
    jako działki ewidencyjne nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 10 marca 2025 r. (wpływ 10 marca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego (ostatecznie przedstawiony w piśmie z 10 marca 2025 r.)
    Powiat (...) jako jednostka samorządu terytorialnego jest podatnikiem podatku od
    towarów i usług.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2004 r. poz. 361), nie uznaje się za podatnika powiatu w zakresie realizowanych
    zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których został on powołany
    na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Wnioskiem z dnia 16 sierpnia 2024 r. (...) wystąpiły z żądaniem sprzedaży prawa własności
    nieruchomości położonej w obrębie (...), oznaczonej jako działki ewidencyjne nr 1, 2, 3, 4,
    5, 6, 7 objętej księgą wieczystą nr (...) na podstawie roszczenia wynikającego z art. 198g
    ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
    Ostateczną decyzją z dnia 14 września 1998 r. znak: (...), Wojewoda (...) stwierdził nabycie z
    mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez (...), które w dniu 22 czerwca 1994 r. zostało
    przekształcone w jednoosobową spółkę akcyjną Gminy (...) pn. (...), prawa użytkowania
    wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego w gminie (...),
    oznaczonego jako działki nr 8 o pow. (...) ha, nr 9 o pow. (...) ha. Działki ewidencyjne nr 1, 2,
    3, 4, 5, 6, 7 powstały w wyniku podziałów geodezyjnych działek nr 9 i 8.
    W przedmiotowej sprawie prawo użytkowania wieczystego gruntu ustanowiono od 5
    grudnia 1990 r. na podstawie decyzji Wojewody (...) z dnia 14 września 1998 r., znak: (...), tj.
    przed wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął tę czynność
    opodatkowaniem.
    Od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego stanowi czynność
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt
    1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT.
    W związku z powyższym w sytuacji wniesienia żądania strony sprzedaż prawa własności
    nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego jest w istocie
    „przekształceniem” prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości i
    będzie stanowiło jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, natomiast nie
    wpłynie na władztwo rzeczy, które użytkownik wieczysty już uzyskał.
    Tym samym sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości nie może być
    traktowana jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości, bowiem nie została
    spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do
    przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W świetle przepisów art. 7 ust. 6 i 7 ustawy o VAT doszło już do dostawy tej nieruchomości
    na rzecz użytkownika wieczystego.
    Wobec tego sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego będąca w istocie
    przekształceniem prawa użytkowania wieczystego w prawo własności stanowi jedynie
    zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, nie wpływa natomiast na „władztwo rzeczy”,
    które pierwotny użytkownik już uzyskał i nie może być traktowane jako sprzedaż tego
    samego towaru.
    Czynność sprzedaży tych gruntów na żądanie użytkownika wieczystego nie stanowi
    dostawy towarów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w piśmie z 10 marca 2025 r.)

    Czy sprzedaż nieruchomości położonej w (...), oznaczonej jako działki ewidencyjne nr 1, 2,
    3, 4, 5, 6, 7 na rzecz jej użytkownika wieczystego na podstawie art. 198g ustawy z dnia 21
    sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami będzie czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w świetle przepisów ustawy z dnia 11
    marca 2004 r. o podatku od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie wyrażone w piśmie z 10 marca 2025 r.)
    Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż nieruchomości położonej w obrębie (...), oznaczonej
    jako działki ewidencyjne nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 na rzecz użytkownika wieczystego na
    podstawie art. 198g ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami nie
    będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w świetle
    przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 361).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w
        zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
        umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy
        sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w
        następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
        ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
        komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
        jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
        przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na
        spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka
        spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o
        innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności
        lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

    W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie w użytkowanie wieczyste, stanowi
    dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Zaznaczenia wymaga, że ww. przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa
    towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa
    własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego rodzaju czynności,
    które dają nabywcy prawo do postępowania z nimi jak właściciel. Chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym.
    Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia
    „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”.
    Należy ponadto wskazać, że czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi
    towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie
    ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W konsekwencji pojęcie
    „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze
    skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na
    uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na
    nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na
    odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie
    towaru.
    Wobec powyższego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie
    pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel”, ustawodawca
    uznał, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów,
    wymieniając tę czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa
    użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad
    gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak
    właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z
    niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237) kształtujące
    uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak również długi
    czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego) wskazują, że
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do rozporządzania
    tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie wynika, że
    użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.

    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (
    t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz
      odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
      gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu
      administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu
      terytorialnego są ich organy wykonawcze.
    Przepis art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami daje dyspozycję, że:
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Na podstawie art. 31 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej zabudowanej następuje
      z równoczesną sprzedażą położonych na tej nieruchomości budynków i innych
      urządzeń.
    Na mocy art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż
      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej
      w użytkowanie wieczyste.
    Stosownie do art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa,
      uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu
      cywilnego nie stosuje się.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż
      nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Według art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Cenę nieruchomości gruntowej niewykorzystywanej do prowadzenia działalności
        gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się jako
        dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki
        procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości
        nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
        Przepisy art. 68 i art. 68a stosuje się odpowiednio.
      2. Cenę nieruchomości gruntowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności
        gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się w
        wysokości nie niższej niż dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn
        dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania
        wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia
        umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej
        określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży.

      3. Jeżeli dotychczas nie obowiązywała opłata roczna z tytułu użytkowania
        wieczystego nieruchomości gruntowej, właściwy organ ustala cenę, o której mowa
        w ust. 1 i 2, przyjmując stawkę procentową określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do
        celu wynikającego ze sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej.
    Stosownie natomiast do art. 71 ust. 1-4 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się
        pierwszą opłatę i opłaty roczne.
      2. Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
        drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
        umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
      3. Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
        drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach
        tych stosuje się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2-4.
      4. Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do
        dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za
        rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy
        organ, na wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed
        upływem terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający
        danego roku kalendarzowego.
    Na podstawie art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
    gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
    innych ustaw (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1463) zostały wprowadzone zmiany w ustawie o
    gospodarce nieruchomościami. W ustawie o gospodarce nieruchomościami dodano Dział
    Vla Przepisy epizodyczne dotyczące roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na
    rzecz jej użytkownika wieczystego, tj.: od art. 198g do art. 198l ustawy o gospodarce
    nieruchomościami.
    W myśl art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami:
        1. Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia
        wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
        gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o
        gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych
        oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z żądaniem
        sprzedaży tej nieruchomości na jego rzecz.
        2. Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
        1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia
        1997 r.;
        2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
        oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste;
        3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
        rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach
        morskich (Dz. U. z 2023 r. poz. 1796);
        4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego
        w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych
        ogrodach działkowych;
        5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.

        3. Nie zawiera się umowy sprzedaży nieruchomości, o której mowa w ust. 1, jeżeli
        toczy się postępowanie o rozwiązanie umowy o oddanie tej nieruchomości w
        użytkowanie wieczyste.
        4. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do użytkowania wieczystego
        powstałego w inny sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu
        notarialnego.
    Jak wynika z powołanych wyżej przepisów, oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste jest
    czynnością odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce nieruchomościami
    przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę oraz opłaty roczne.
    Przy czym należy podkreślić, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    przed 1 maja 2004 r. nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż
    na podstawie obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku
    od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był
    towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy
    towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług. W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania
    wieczystego gruntu stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Potwierdza to m.in. treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2007
    r., sygn. akt I FPS 1/06, w której uznano, iż:
      „Konsekwencją stanowiska, że oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste
      stanowi dostawę towarów będzie stwierdzenie, że w przypadku gdy taka czynność
      nastąpiła przed dniem 1 maja 2004 r. (tj. przed tym dniem dokonano wpisu prawa
      użytkowania wieczystego w księdze wieczystej na podstawie zawartej w formie aktu
      notarialnego umowy o ustanowieniu tego prawa) nie podlega ona obecnie
      podatkowi od towarów i usług. (...) Wobec powyższego należy uznać, że opłata roczna
      z tytułu użytkowania wieczystego gruntów, ustanowionego przed dniem 1 maja 2004
      r., gdy taka czynność nie podlegała podatkowi od towarów i usług po wejściu w życie
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. w sprawie podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54
      poz. 535 ze zm.) ani nie zawiera w sobie należnego podatku, ani też nie powinna być
      powiększona o taki podatek na podstawie przepisów tej ustawy”.
    Z opisu sprawy wynika, że Powiat jako jednostka samorządu terytorialnego jest
    podatnikiem podatku od towarów i usług. Wnioskiem z dnia 16 sierpnia 2024 r. (...)
    wystąpiły z żądaniem sprzedaży prawa własności nieruchomości, położonej w obrębie (...),
    oznaczonej jako działki ewidencyjne nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, objętej księgą wieczystą nr (...) na
    podstawie roszczenia wynikającego z art. 198g ust. 1 ustawy o gospodarce
    nieruchomościami.
    Ostateczną decyzją z dnia 14 września 1998 r. znak: (...), Wojewoda (...) stwierdził nabycie z
    mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r., przez (...), które w dniu 22 czerwca 1994 r. zostało
    przekształcone w jednoosobową spółkę akcyjną Gminy (...) pn. (...), prawa użytkowania
    wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego w Gminie (...),
    oznaczonego jako działki nr 8 o pow. (...) ha, nr 9 o pow. (...) ha. Działki ewidencyjne nr 1, 2,
    3, 4, 5, 6, 7 powstały w wyniku podziałów geodezyjnych działek nr 9 i 8.
    W przedmiotowej sprawie prawo użytkowania wieczystego gruntu ustanowiono od 5
    grudnia 1990 r. na podstawie decyzji Wojewody (...) z dnia 14 września 1998 r., znak: (...), tj.
    przed wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął tę czynność
    opodatkowaniem.
    Od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego stanowi czynność
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt
    1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT.

    W związku z powyższym w sytuacji wniesienia żądania strony sprzedaż prawa własności
    nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego jest w istocie
    „przekształceniem” prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości i
    będzie stanowiło jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, natomiast nie
    wpłynie na władztwo rzeczy, które użytkownik wieczysty już uzyskał.
    Tym samym sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości nie może być
    traktowana jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości, bowiem nie została
    spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do
    przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W świetle przepisów art. 7 ust. 6 i 7 ustawy o VAT doszło już do dostawy tej nieruchomości
    na rzecz użytkownika wieczystego.
    Wobec tego sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego będąca w istocie
    przekształceniem prawa użytkowania wieczystego w prawo własności stanowi jedynie
    zmianę tytułu prawnego do nieruchomości. Nie wpływa natomiast na „władztwo rzeczy”,
    które pierwotny użytkownik już uzyskał i nie może być traktowane jako sprzedaż tego
    samego towaru.
    Czynność sprzedaży tych gruntów na żądanie użytkownika wieczystego nie stanowi
    dostawy towarów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.
    Państwa wątpliwości dotyczą wskazania, czy sprzedaż ww. nieruchomości oznaczonej jako
    działki ewidencyjne nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 na rzecz jej użytkownika wieczystego, na podstawie
    art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami, będzie czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w świetle przepisów ustawy o podatku od
    towarów i usług.
    Uwzględniając powołane wyżej przepisy stwierdzić należy, że w wyniku oddania gruntu w
    użytkowanie wieczyste (ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu) dochodzi
    do przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co pozwala
    mu rozporządzać nim jak właściciel. Użytkownik wieczysty może więc swobodnie korzystać
    z gruntu oraz czerpać z niego pożytki w sposób taki, jak w przypadku właściciela gruntu,
    może również „przenieść władztwo na inny podmiot” w taki sam sposób, w jaki właściciel
    dokonuje sprzedaży gruntu.
    W rozpatrywanej sprawie, w odniesieniu do działek nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 dostawą towaru w
    rozumieniu przepisów ustawy, było objęcie prawa użytkowania wieczystego ww. działek
    przez pierwotnego użytkownika wieczystego z dniem 5 grudnia 1990 r. Z tą bowiem chwilą
    użytkownik ten otrzymał prawo do faktycznego dysponowania nieruchomością, jak gdyby
    był jej właścicielem.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy oraz treści powołanych przepisów prowadzi do
    stwierdzenia, że skoro prawo użytkowania wieczystego w odniesieniu do działek nr 1, 2, 3,
    4, 5, 6, 7, które powstały w wyniku podziałów geodezyjnych działek nr 9 i 8 ustanowiono z
    dniem 5 grudnia 1990 r., a więc przed wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca
    objął tę czynność opodatkowaniem, to nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, niemniej jednak nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarem jak właściciel.
    W odniesieniu do ww. działek pierwotny użytkownik wieczysty otrzymał już prawo do
    faktycznego dysponowania tymi działkami, jak gdyby był ich właścicielem, z chwilą
    ustanowienia prawa użytkowania wieczystego tych działek, tj. 5 grudnia 1990 r.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel
    (...). Okoliczności faktyczne sprawy świadczą, że przeniesienie na użytkownika wieczystego
    prawa do rozporządzania nieruchomością jak właściciel obejmującą działki nr 1, 2, 3, 4, 5,

    6, 7, które powstały w wyniku podziałów geodezyjnych działek nr 9 i 8 nastąpiło już w
    chwili objęcia przez użytkownika prawa wieczystego użytkowania tej nieruchomości, tj. 5
    grudnia 1990 r.
    Wobec tego sprzedaż wskazanych działek na rzecz użytkownika wieczystego, będąca w
    istocie przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo własności
    nieruchomości stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, nie wpływa
    natomiast na „władztwo rzeczy”, które użytkownik wieczysty uzyskał w monecie
    ustanowienia użytkowania wieczystego (pierwotny użytkownik nieruchomości). W
    konsekwencji, sprzedaż nieruchomości na rzecz aktualnego użytkownika wieczystego, nie
    może być traktowana jako sprzedaż tych samych towarów.
    Bez znaczenia w tej sytuacji pozostaje fakt, kiedy obecny użytkownik wieczysty nabył
    prawo użytkowania wieczystego nieruchomości od poprzedniego użytkownika
    wieczystego. Istotna jest data ustanowienia prawa użytkowania wieczystego
    nieruchomości na rzecz pierwotnego użytkownika wieczystego. Aktualny użytkownik
    wieczysty nieruchomości nabywając prawo użytkowania wieczystego do tej nieruchomości
    w sensie ekonomicznym nabył też prawo do dysponowania nieruchomością jak właściciel.
    Podsumowując stwierdzić należy, że sprzedaż nieruchomości położonej w (...), oznaczonej
    jako działki ewidencyjne nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, na rzecz jej użytkownika wieczystego na
    podstawie art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami, w sytuacji gdy prawo
    użytkowania wieczystego ustanowiono przed 1 maja 2004 r., nie jest czynnością
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Tym samym Państwa stanowisko w sprawie jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.