Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3.4012.518.2020.1.EW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2020-09-11
Teza: Brak rozliczenia podatku VAT przez Wnioskodawczynię z tytułu dostawy działek rolnych w zamian za odszkodowanie.
Słowa kluczowe: działki; małżonek; odszkodowania; sprzedaż; wywłaszczenie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 17 lipca 2020 r. (data wpływu 20 lipca 2020 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku rozliczenia podatku VAT przez Wnioskodawczynię z tytułu dostawy działek rolnych w zamian za odszkodowanie – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 20 lipca 2020 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku rozliczenia podatku VAT przez Wnioskodawczynię z tytułu dostawy działek rolnych w zamian za odszkodowanie.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawczyni zwraca się z prośbą o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej ewentualnego obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku dostawy wywłaszczonych działek: 1, 2 (\`(...)\`).

Wnioskodawczyni jest żoną rolnika zarejestrowanego jako czynny podatnik podatku VAT, z którym prowadzi gospodarstwo rolne.

W skład gospodarstwa rolnego wchodzą działki, które Wnioskodawczyni wraz z mężem kupiła w maju 2013 roku o numerach 1, 2 i 3, na powiększenie już istniejącego gospodarstwa. Wnioskodawczyni wraz z mężem nie byli świadomi o przebiegu drogi (…).

Na wniosek (…), Wojewoda (\`(...)\`) wszczął postępowanie wywłaszczające pod budowę drogi (\`(...)\`), również na ten wniosek będzie sporządzony plan zagospodarowania terenu.

Wnioskodawczyni wraz z mężem nie ma rozdzielności majątkowej więc działki wchodzą w skład małżeńskiej wspólności majątkowej. Zostały zakupione z zysku osiągniętego ze wspólnie prowadzonego gospodarstwa.

Ani Wnioskodawczyni ani jej mąż nie dokonywali jakichkolwiek nakładów (czynności) w celu przygotowania ww. działek do sprzedaży (wywłaszczenia). Wnioskodawczyni nie jest podatnikiem podatku VAT i nie jest rolnikiem ryczałtowym.

Ww. działki były wykorzystywane przez męża do działalności rolniczej opodatkowanej podatkiem VAT. Zbiory z ww. działek w całości były przeznaczone na potrzeby gospodarstwa rolnego.

W dalszym ciągu Wnioskodawczyni i jej mąż wykorzystują te działki rolniczo. Nie dokonywali oni sprzedaży innych działek z ich gospodarstwa, które nadal prowadzą i każdy kawałek ziemi jest dla nich bardzo cenny.

Ww. działki nie były nigdy przedmiotem najmu, ani dzierżawy i nie zawierano żadnych umów, ani nie użyczono ich w żadnym celu. Wnioskodawczyni i jej mąż nigdy nie mieli zamiaru sprzedać tych działek, które były zakupione na powiększenie już istniejącego gospodarstwa. Wywłaszczenie, podział nastąpi wbrew woli Wnioskodawczyni i jej męża i przyniesie im straty w gospodarstwie, które nadal prowadzą. Wnioskodawczyni i jej mąż nie prowadzą działalności gospodarczej. Przedmiotowe działki nie mają miejscowego planu zagospodarowania w Urzędzie Gminy. Działki te nie są działkami budowlanymi i Wnioskodawczyni nie dążyła do ich przekształcenia.

Przedmiotowe działki: 1 i 2 (…) są klasy IV bonitacyjnej, a działka 3 (…) jest klasy V bonitacyjnej.

Wnioskodawczyni nie otrzymała jeszcze decyzji wywłaszczeniowej, ale cała procedura została wszczęta na wniosek (…) i na jej wniosek będzie wydana decyzja wywłaszczeniowa oraz plan zagospodarowania przestrzennego. Te działki nie miały być wykorzystywane w inny sposób niż rolniczy.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w związku z otrzymanym w przyszłości odszkodowaniem za niezabudowane działki rolne, które nie są budowlane Wnioskodawczyni musi rozliczyć się z podatku od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawczyni, postawiono ją i jej męża – właścicieli gospodarstwa rolnego w sytuacji, w której nie mają oni nic do powiedzenia w sprawie przyszłego wywłaszczenia.

Wnioskodawczyni nigdy nie miała zamiaru sprzedawać tych działek jako ich współwłaściciel kupiła je z mężem aby powiększyć już istniejące gospodarstwo rolne. Cała procedura odbywa się bez zgody Wnioskodawczyni, pomijając jej interes oraz plany, a Zainteresowana nie jest stroną w tej sprawie.

Wszystkie pisma Wnioskodawczyni otrzymuje w formie zawiadomienia, od którego nie ma możliwości odwołania się. Decyzja, która będzie wydana przez Wojewodę (\`(...)\`) na realizację inwestycji drogowej: budowa drogi (\`(...)\`), będzie wydana na wniosek (…).

Na ten wniosek będzie także wydany plan zagospodarowania terenu.

Decyzja zostanie wydana z rygorem natychmiastowej wykonalności bez możliwości odwołania się od niej.

Małe części działek rolnych, które zostaną we władaniu Wnioskodawczyni po podziale działek, będą nieprzydatne w gospodarstwie.

(\`(...)\`) nie widzi interesu w kupieniu tych działek, które zostaną i są nieprzydatne ze względu na małą powierzchnię. Zabrana powierzchnia jest istotna, gdyż hamuje rozwój gospodarstwa.

Działki te nie posiadają miejscowego planu zagospodarowania w Urzędzie Gminy i nie są zabudowane.

Wnioskodawczyni nie występowała również o taki plan. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku ustawy dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

W myśl art. 2 pkt 33 ustawy przez teren budowlany rozumie się grunt przeznaczony pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Powołując się na ten artykuł ustawy i brak miejscowego planu zagospodarowania w Urzędzie Gminy Wnioskodawczyni uważa że powinna być zwolniona z podatku od towarów i usług za wywłaszczone działki rolne pod drogę (\`(...)\`).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie.

Należy podkreślić, że co do zasady dla uznania, że dostawa towarów oraz świadczenie usługi podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność, co wynika wprost z powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność, a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.

Z przywołanego przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że czynność polegająca na przeniesieniu z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów (np. nieruchomości) w zamian za odszkodowanie stanowi dostawę towarów. W tej sytuacji bez znaczenia jest fakt, że dostawa nie jest de facto następstwem decyzji właściciela, lecz wynika z nakazu organu władzy publicznej lub z mocy samego prawa. Odszkodowanie w tym przypadku pełni funkcję wynagrodzenia za przeniesienie własności towarów, czyniąc tego rodzaju dostawę faktycznie odpłatną. W konsekwencji należy stwierdzić, że przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów (w tym nieruchomości) w zamian za odszkodowanie - na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy – podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Należy przy tym zaznaczyć, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie podlega samo odszkodowanie, lecz stanowiące dostawę towarów przeniesienie własności nieruchomości w zamian za wynagrodzenie przyjmujące formę odszkodowania. Wynagrodzenie musi mieć zatem konkretny wymiar, a więc być konkretną wielkością wyrażalną w pieniądzu. Dostawę można uznać za dokonaną odpłatnie, dopiero gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru. Oznacza to, że przeniesienie z mocy prawa własności towarów nabiera odpłatnego charakteru dopiero w momencie przyznania odszkodowania i ustalenia jego wysokości.

Należy w tym miejscu zauważyć, że kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1359), zwana dalej „k.r.o”.

Stosownie do art. 31 § 1 k.r.o., z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).

W świetle art. 35 k.r.o., w czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.

W myśl art. 36 § 1 oraz § 2 k.r.o., oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek wspólny. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego majątku.

Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.r.o., zgoda drugiego małżonka jest potrzebna m.in. do dokonania czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej pożytków.

Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 k.r.o. oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.

Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Należy wskazać, że małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w cytowanym wyżej art. 15 ust. 1 ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Żaden z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa. W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu. Autonomiczność prawa podatkowego wyklucza bowiem możliwość interpretacji przepisów, która zakładałaby, że stosunki majątkowe między małżonkami, regulowane przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, mogą kształtować zakres praw i obowiązków podatników podatku od towarów i usług.

Działalność gospodarcza – zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy w przypadku osób fizycznych prowadzących wyłącznie gospodarstwo rolne, leśne lub rybackie za podatnika uważa się osobę, która złoży zgłoszenie rejestracyjne, o którym mowa w art. 96 ust. 1.

Stosownie do art. 96 ust. 1 ustawy podmioty, o których mowa w art. 15, są obowiązane przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3.

Z treści art. 96 ust. 2 ustawy wynika, że w przypadku osób fizycznych, o których mowa w art. 15 ust. 4 i 5, zgłoszenie rejestracyjne może być dokonane wyłącznie przez jedną z osób, na które będą wystawiane faktury przy zakupie towarów i usług i które będą wystawiały faktury przy sprzedaży produktów rolnych.

Należy zauważyć, że przepisy ustawy zawierają pewne szczególne rozwiązania dotyczące podatników, którzy prowadzą wyłącznie gospodarstwo rolne, leśne lub rybackie oraz podatników, którzy prowadzą wyłącznie działalność rolniczą w innych ramach niż gospodarstwo rolne, leśne lub rybackie. Wówczas za podatnika jest uważana osoba, która złoży zgłoszenie rejestracyjne, o którym stanowi art. 96 ust. 1 ustawy. Przy tym, przepisy ustawy w art. 96 ust. 2 tej ustawy wprowadzają jednocześnie zasadę, że do złożenia zgłoszenia rejestracyjnego uprawniona jest tylko i wyłącznie jedna osoba spośród tych, które prowadzą wspólne gospodarstwo rolne, leśne lub rybackie. Jednocześnie ta sama osoba występować będzie w roli zbywcy przy sprzedaży produktów rolnych i w związku ze świadczeniem usług rolniczych.

W tym miejscu należy zauważyć, że ani przytoczone powyżej przepisy, ani inne regulacje zawarte w ustawie nie wskazują jednoznacznie, która z osób prowadzących gospodarstwo rolne powinna złożyć odpowiednie zgłoszenie rejestracyjne w celu rozliczania podatku VAT związanego z prowadzonym gospodarstwem rolnym.

Powołane przepisy podatkowe wskazują jedynie, że tylko jeden ze współmałżonków może być podatnikiem z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego i to on będzie miał prawo do rozliczania podatku VAT należnego z tytułu sprzedaży i uprawniony będzie do odliczania podatku naliczonego.

Powyższe przepisy pozwalają stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Wobec tego, właściwe jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników podatku VAT w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W tym kontekście, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy jest uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Zatem wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.

W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Zgodnie z art. 112 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 65, z późn. zm.), wywłaszczenie nieruchomości polega na pozbawieniu albo ograniczeniu, w drodze decyzji, prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego na nieruchomości.

Stosownie do treści art. 128 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej odpowiadającym wartości tych praw.

Z powołanych przepisów wynika zatem, że istotą wywłaszczenia jest pozbawienie lub ograniczenie m.in. prawa własności nieruchomości. Dokonuje się tego za odszkodowaniem wypłaconym na rzecz osoby (podmiotu) wywłaszczanego, co poprzedza wydanie aktu prawnego w randze decyzji. Nieruchomość objęta taką procedurą staje się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje organ administracji publicznej, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Z tak określonych zapisów ustawowych wynika, że podmiotem podejmującym cały katalog czynności prawnych jest organ administracji. Nie wymaga się tu współdziałania, czy jakiejkolwiek innej inicjatywy ze strony podmiotu wywłaszczanego.

Zgodnie z przywołanym wyżej art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy, wywłaszczenie nieruchomości, czyli przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie, stanowi dostawę towarów i – co do zasady – w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy podlega opodatkowaniu VAT.

Należy jednak zaznaczyć, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie podlega samo odszkodowanie, lecz stanowiące dostawę towarów – przeniesienie własności nieruchomości w zamian za wynagrodzenie przyjmujące formę odszkodowania.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawczyni zwraca się z prośbą o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej ewentualnego obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku dostawy wywłaszczonych działek: 1, 2 (…) oraz działki nr 3 (\`(...)\`). Wnioskodawczyni jest żoną rolnika zarejestrowanego jako czynny podatnik podatku VAT, z którym prowadzi gospodarstwo rolne. W skład gospodarstwa rolnego wchodzą działki, które Wnioskodawczyni wraz z mężem kupiła w maju 2013 roku o numerach 1, 2 i 3, na powiększenie już istniejącego gospodarstwa.

Na wniosek (…), Wojewoda (\`(...)\`) wszczął postępowanie wywłaszczające pod budowę drogi (\`(...)\`), również na ten wniosek będzie sporządzony plan zagospodarowania terenu.

Wnioskodawczyni wraz z mężem nie ma rozdzielności majątkowej więc działki wchodzą w skład małżeńskiej wspólności majątkowej. Zostały zakupione z zysku osiągniętego ze wspólnie prowadzonego gospodarstwa.

Ani Wnioskodawczyni ani jej mąż nie dokonywali jakichkolwiek nakładów (czynności) w celu przygotowania ww. działek do sprzedaży (wywłaszczenia). Wnioskodawczyni nie jest podatnikiem podatku VAT i nie jest rolnikiem ryczałtowym.

Ww. działki były wykorzystywane przez męża do działalności rolniczej opodatkowanej podatkiem VAT. Zbiory z ww. działek w całości były przeznaczone na potrzeby gospodarstwa rolnego.

W dalszym ciągu Wnioskodawczyni i jej mąż wykorzystują te działki rolniczo. Nie dokonywali oni sprzedaży innych działek z ich gospodarstwa, które nadal prowadzą i każdy kawałek ziemi jest dla nich bardzo cenny.

Ww. działki nie były nigdy przedmiotem najmu, ani dzierżawy i nie zawierano żadnych umów, ani nie użyczono ich w żadnym celu. Wnioskodawczyni i jej mąż nigdy nie mieli zamiaru sprzedać tych działek, które były zakupione na powiększenie już istniejącego gospodarstwa. Wywłaszczenie, podział nastąpi wbrew woli Wnioskodawczyni i jej męża i przyniesie im straty w gospodarstwie, które nadal prowadzą. Wnioskodawczyni i jej mąż nie prowadzą działalności gospodarczej. Przedmiotowe działki nie mają miejscowego planu zagospodarowania w Urzędzie Gminy. Działki te nie są działkami budowlanymi i Wnioskodawczyni nie dążyła do ich przekształcenia.

Wnioskodawczyni nie otrzymała jeszcze decyzji wywłaszczeniowej, ale cała procedura została wszczęta na wniosek (…) i na jej wniosek będzie wydana decyzja wywłaszczeniowa oraz plan zagospodarowania przestrzennego. Te działki nie miały być wykorzystywane w inny sposób niż rolniczy.

Wątpliwości Wnioskodawczyni dotyczą kwestii ustalania, czy w związku z otrzymanym w przyszłości odszkodowaniem za działki rolne musi rozliczyć się z podatku od towarów i usług.

Z okoliczności sprawy wynika, że Wnioskodawczyni i jej mąż są wspólnie właścicielami działek rolnych nr 1, 2 oraz 3 na zasadach wspólności ustawowej małżeńskiej. Działki rolne oboje małżonkowie zakupili w celu powiększenia istniejącego gospodarstwa. Działki rolne stanowią majątek gospodarstwa rolnego, z tytułu którego zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT jest mąż Wnioskodawczyni. Działki stanowią zatem składnik majątkowy służący prowadzeniu działalności gospodarczej, którą – w rozumieniu ustawy – jest również działalność rolnicza. Zatem dostawa ww. działek rolnych odbywać się będzie w ramach działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.

Mając zatem na uwadze przedstawiony opis sprawy i obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa należy stwierdzić, że dostawa działek niezabudowanych nr 1, 2, 3 użytkowanych rolniczo i stanowiących część gospodarstwa rolnego Wnioskodawczyni i jej męża, w zamian za odszkodowanie, będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zatem, analiza przedstawionego zdarzenia przyszłego oraz przywołanych przepisów prawa prowadzi do stwierdzenia, że czynność przeniesienia własności niezabudowanych działek nr 1, 2 oraz 3 stanowiących część gospodarstwa rolnego Wnioskodawczyni i jej męża, na rzecz (…), w zamian za odszkodowanie w trybie wywłaszczenia, w związku z jej przeznaczeniem pod inwestycję drogową będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.

Odnosząc się do zadanego przez Wnioskodawczynię pytania należy zauważyć, że w analizowanej sytuacji istotny jest fakt, że to mąż Wnioskodawczyni posiada status podatnika VAT czynnego z tytułu prowadzenia wspólnego gospodarstwa rolnego, w którym są wykorzystywane działki nr 1, 2 oraz 3. Zatem, to małżonek Wnioskodawczyni będzie zobowiązany do rozliczenia całości otrzymanego odszkodowania w związku z wywłaszczeniem działek nr 1, 2 oraz 3 pod inwestycję drogową. Tym samym, Wnioskodawczyni nie będzie zobowiązana do rozliczenia podatku VAT z tytułu wywłaszczenia ww. działek w zamian za odszkodowanie.

W konsekwencji stanowisko Wnioskodawczyni należy uznać za prawidłowe.

Zaznacza się, że na podstawie art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawczynię w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…) za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.