Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0461-ITPB1.4511.982.2016.1.WM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2017-01-23
Teza: 1. Czy jednorazowe środki na podjęcie działalności gospodarczej otrzymane przez bezrobotnego z Powiatowego Urzędu Pracy (współfinansowane ze środków Unii Europejskiej) są zwolnione od opodatkowania podatkiem dochodowym na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 121 ustawy o podatku dochodowym? 2. Czy wydatki poniesione na zakup wymienionego wyposażenia i pozostałe firmowe wydatki (niestanowiące środków trwałych) oraz zakup towarów handlowych sfinansowane z ww. dofinansowania stanowią koszt uzyskania przychodu?
Słowa kluczowe: dotacja; koszt; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 9; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 14; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 23

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.) oraz § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r. poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 23 listopada 2016 r. (data wpływu 28 listopada 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych otrzymania dotacji na podjęcie działalności gospodarczej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 28 listopada 2016 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych otrzymania dotacji na podjęcie działalności gospodarczej.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

W dniu 13 lutego 2016 r. Wnioskodawczyni złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy wniosek o przyznanie bezrobotnemu, jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej, w tym na pokrycie kosztów pomocy prawnej, konsultacji, doradztwa związanych z podjęciem tej działalności.

Jako podstawę prawną ubiegania się o dofinansowanie wskazano we wniosku:

1.  art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach, rynku pracy (Dz. U. z 2015 r., poz. 149, z późn. zm.),
2.  rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 kwietnia 2012 r. w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1041, z późn. zm.),
3.  rozporządzenie Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013, str. 1).

Wniosek został rozpatrzony pozytywnie decyzją z dnia 30 marca 2016 r.

W dniu 30 marca 2016 r., Wnioskodawczyni będąc osobą bezrobotną, podpisała z Powiatowym Urzędem Pracy umowę o przyznanie jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej. Pomoc udzielona została w ramach projektu „Wsparcie aktywności zawodowej osób bezrobotnych w powiecie X II współfinansowanego przez Unię Europejską ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego, w ramach Osi priorytetowej 8 Aktywni na rynku pracy, Działania 8.1 Podniesienie aktywności zawodowej osób bezrobotnych poprzez działania powiatowych urzędów pracy w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa X na lata 2014-2020.

Zgodnie z podpisaną umową, dofinansowanie stanowi pomoc de minimis w rozumieniu przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2C13 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowania Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352 z 24 grudnia 2013, str. 1) i zostało udzielone zgodnie z przepisami tego rozporządzenia.

Działalność gospodarcza została zarejestrowana w dniu 1 kwietnia 2016 r. Jako datę rozpoczęcia tej działalności Wnioskodawczyni wskazała 1 kwietnia 2016 r. Działalność polega głównie na sprzedaży detalicznej prowadzonej w niewyspecjalizowanych sklepach z przewagą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych (PKD47.11Z).

Wnioskodawczyni jest podatnikiem podatku VAT,. ale oświadczyła, że mimo, iż przysługuje jej prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego zawartego w wykazywanych wydatkach lub prawo do zwrotu podatku naliczonego nie skorzysta z możliwości odliczenia naliczonego podatku VAT od zakupionych w ramach przyznanego dofinansowania towarów i usług.

Kwota dofinansowania, tj. 20.000 zł, wpłynęła na rachunek bankowy Wnioskodawczyni 31 marca 2016 r.

Dofinansowanie przeznaczone zostało na zakup towarów handlowych i wyposażenia niezbędnego do prowadzenia działalności gospodarczej, tj. regałów sklepowych, lady chłodniczej, lodówki do nabiału, wagi elektronicznej, podgrzewacza do wody, zlewu dwukomorowego, szyldu reklamowego, kasy fiskalnej, regału na warzywa oraz remont sklepu. Wszystkie zakupy udokumentowane zostały fakturą VAT. Wydatki na ich zakup nie przekroczyły z osobna kwoty 3.500 zł.

Wszystkie zaplanowane zakupy były wyszczególnione w specyfikacji wydatków dołączonej do wniosku o dofinansowanie i były niezbędne do podjęcia działalności.

Wydatki na zakup towarów handlowych, wyposażenia i pozostałe firmowe wydatki zostały poniesione po dacie wpływu dofinansowania na rachunek bankowy. Kwota dofinansowania wpłynęła na rachunek bankowy 31 marca 2016 r., wydatki poniesiono w okresie od dnia 1 kwietnia 2016 r. do dnia 30 kwietnia 2016 r.

Wydatki na zakup towarów handlowych, wyposażenia oraz pozostałe wydatki firmowe zaliczone zostały do kosztów bezpośrednio w kwotach netto.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1.  Czy jednorazowe środki na podjęcie działalności gospodarczej otrzymane przez bezrobotnego z Powiatowego Urzędu Pracy (współfinansowane ze środków Unii Europejskiej) są zwolnione od opodatkowania podatkiem dochodowym na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 121 ustawy o podatku dochodowym?
2.  Czy wydatki poniesione na zakup wymienionego wyposażenia i pozostałe firmowe wydatki (niestanowiące środków trwałych) oraz zakup towarów handlowych sfinansowane z ww. dofinansowania stanowią koszt uzyskania przychodu?

Zdaniem Wnioskodawczyni, bazując na wydanych interpretacjach podatkowych (np. IBPBI/1/4l5-404/09/RM, ILPB1/415-1395/10-2/AO, ITPB1/415-15/10/HD, IPTPB3/4511-160/15-4/KJ) oraz informacjach uzyskanych na infolinii Krajowej Informacji Podatkowej, jednorazowe środki przyznane bezrobotnemu na rozpoczęcie działalności gospodarczej przez Powiatowy Urząd Pracy (współfinansowane ze środków Unii Europejskiej) są zwolnione z podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 121 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wydatki poniesione na zakup wyposażenia, pozostałe wydatki firmowe i towar handlowy sfinansowane ww. dofinansowaniem można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczania źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.

Wobec powyższego, aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, winien, w myśl powołanego wyżej przepisu, spełniać następujące warunki:

1.  pozostawać w związku przyczynowym z przychodem i być poniesiony w celu jego osiągnięcia,
2.  nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy,
3.  być właściwie udokumentowany.

Fakt sfinansowania wydatków na zakup wyposażenia, pozostałych wydatków firmowych i towaru handlowego z jednorazowych środków przyznanych osobie bezrobotnej na podjęcie działalności gospodarczej, nie wyklucza możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, mimo że przyznane środki korzystają ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 121 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ przepis ten nie został wymieniony w art. 23 ust. 1 pkt 56 ww. ustawy, zgodnie z którym, nie uważa się za koszt uzyskania przychodów, wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 46, 47a, 47c, 47d, 116, 122, 129, 136 i 137 wymienionej ustawy.

Podsumowując, wyposażenie niestanowiące środków trwałych i pozostałe firmowe wydatki sfinansowane ww. dofinansowaniem można zaksięgować bezpośrednio w kolumnie 13 KPiR w kwocie netto, a towary handlowe bezpośrednio w kolumnie 10 KPiR w kwocie netto.

Również na podstawie artykułu 14 ust. 2 pkt 2 otrzymane środki finansowe z tytułu dotacji, jeżeli nie są wykorzystywane w celu nabycia lub wytworzenia środków trwałych, uważa się za przychód z działalności gospodarczej. Przychód ten jednak jest zwolniony z podatku dochodowego.

Zgodnie bowiem z art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który to wskazuje przychody zwolnione od podatku dochodowego wymieniane są wśród nich:

*   pkt 121 - jednorazowe środki przyznane bezrobotnemu na podjęcie działalności, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy,
*   pkt 129 - dotacje, w rozumieniu przepisów o finansach publicznych, otrzymane z budżetu państwa lub budżetów jednostek samorządu terytorialnego,
*   pkt 136 - płatności na realizację projektów w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich, otrzymane z Banku Gospodarstwa Krajowego, z wyłączeniem płatności otrzymanych przez wykonawców,
*   pkt 137 - środki finansowe otrzymane przez uczestnika projektu jako pomoc udzielona w ramach programu finansowanego z udziałem środków europejskich, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 oraz z 2010 r. Nr 28, poz. 146).

W związku z powyższym przychód jaki stanowią jednorazowe środki przyznane bezrobotnemu na podjęcie działalności gospodarczej przez Urząd Pracy jest zwolniony od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Art. 23 ust. 1 pkt 56 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mówi, że za koszt uzyskania przychodu nie uznaje się: „wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 46,47a, 47c, 47d, 116,122,129, 136 i 137". Zgodnie z przepisami, wydatki finansowane dotacją lub płatnościami z funduszy europejskich nie mogą być traktowane jako koszt uzyskania przychodu.

Tutaj jednak pojawia się jeden wyjątek. W art. 23 nie wymieniono art. 21 ust. 1 pkt 121, który mówi o środkach stanowiących przychód zwolniony z podatku dochodowego, przyznawanych z Funduszu Pracy na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy: „Starosta z Funduszu Pracy może przyznać bezrobotnemu jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej w tym na pokrycie kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa związane z podjęciem tej działalności w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak niż 6-krotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia (\`(...)\`)". Wymieniono tu zatem rodzaj poniesionych wydatków, które pomimo, że są finansowane ze środków podlegających zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym, mogą być kwalifikowane jako koszt. Katalog wydatków poniesionych na podjecie działalności nie jest zamknięty, więc zaliczyć do nich można również zakup wyposażenia, pozostałych wydatków firmowych oraz towarów handlowych, które zgodnie ze stanowiskiem przyjętym wyżej mogą stanowić koszt uzyskania przychodu, pamiętając o wyłączeniu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.): opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

W myśl art. 14 ust. 1 ww. ustawy: za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 2 cytowanej ustawy: przychodem z działalności gospodarczej są również dotacje, subwencje, dopłaty, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 13, i inne nieodpłatne świadczenia otrzymane na pokrycie kosztów albo jako zwrot wydatków, z wyjątkiem gdy przychody te są związane z otrzymaniem, zakupem albo wytworzeniem we własnym zakresie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, od których, zgodnie z art. 22a-22o, dokonuje się odpisów amortyzacyjnych.

Mając na uwadze treść powyższego przepisu należy stwierdzić, że ustawodawca różnicuje skutki podatkowe otrzymanych dotacji i innych nieodpłatnych świadczeń w zależności od celu, na jaki zostały one przeznaczone, tj.:

*   dotacje, subwencje, dopłaty i inne nieodpłatne świadczenia otrzymane na cele inne niż nabycie lub wytworzenie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych – zaliczane są do przychodów z działalności gospodarczej,
*   ww. świadczenia otrzymane na pokrycie kosztów albo jako zwrot wydatków poniesionych przez podatnika na zakup lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych – nie stanowią przychodu z działalności gospodarczej.

Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 pkt 121 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: wolne od podatku dochodowego są jednorazowe środki przyznane bezrobotnemu na podjęcie działalności, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Zgodnie natomiast z art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r., poz. 149, z późn. zm.), starosta z Funduszu Pracy może przyznać bezrobotnemu jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej, w tym na pokrycie kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa związane z podjęciem tej działalności, w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak niż 6 krotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia, a w przypadku gdy działalność jest podejmowana na zasadach określonych dla spółdzielni socjalnych, wysokość przyznanych bezrobotnemu środków nie może przekraczać 4-krotnego przeciętnego wynagrodzenia na jednego członka założyciela spółdzielni oraz 3-krotnego przeciętnego wynagrodzenia na jednego członka przystępującego do spółdzielni socjalnej po jej założeniu.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawczyni otrzymała w 2016 r. dotację na podjęcie działalności gospodarczej, o której mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Za otrzymane środki Wnioskodawczyni zakupiła towary handlowe i wyposażenie niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej, tj. regały sklepowe, ladę chłodniczą, lodówkę do nabiału, wagę elektroniczną, podgrzewacz do wody, zlew dwukomorowy, szyld reklamowy, kasę fiskalną, regał na warzywa. Kwotę 604 zł 60 gr netto, Wnioskodawczyni przeznaczyła na remont sklepu. Wszystkie zakupy udokumentowane zostały fakturą VAT. Poszczególne wydatki z tego tytułu nie przekroczyły kwoty 3.500 zł.

Mając na uwadze powyższe regulacje i przedstawiony we wniosku stan faktyczny należy stwierdzić, że środki otrzymane przez Wnioskodawczynię na podjęcie działalności gospodarczej, przeznaczone na zakup towarów handlowych, wyposażenia oraz remont lokalu, tj. na inne cele niż nabycie lub wytworzenie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, przyznane bezrobotnemu na podjęcie działalności, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, stanowią dla niej przychód, jednak na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 121 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych są zwolnione z opodatkowania.

Stosownie do treści art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny związku z prowadzoną działalnością winno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może się przyczynić do osiągnięcia przychodów z danego źródła. Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

*   pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
*   nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
*   być właściwie udokumentowany.

Warunkiem zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionymi wydatkami, a przychodami z prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej oraz należyte udokumentowanie poniesionych wydatków.

Analiza treści zarówno art. 22 ust. 1, jak i art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje, że co do zasady nie ma przeszkód, aby podatnik zaliczył do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione na zakup składników majątku, niezaliczonych do środków trwałych ani wartości niematerialnych i prawnych, a które zostały sfinansowane ze środków dotacji otrzymanej z urzędu pracy. Jak wskazano wyżej, warunkiem jest związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy poniesionymi wydatkami a przychodami z prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej.

W związku z tym sfinansowanie wydatków na zakup towarów handlowych, wyposażenia oraz remont lokalu (tj. na nabycie lub wytworzenie składników majątkowych, które nie są zaliczone do środków trwałych ani wartości niematerialnych i prawnych) niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej ze środków przyznanych osobie bezrobotnej z urzędu pracy na podjęcie działalności gospodarczej, nie wyklucza możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, mimo że przyznane środki mogą korzystać ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 121 cytowanej ustawy.

Przepis ten nie został bowiem wymieniony w art. 23 ust. 1 pkt 56 ww. ustawy, zgodnie z którym: nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 46, 47a, 47d, 116, 122, 129, 136 i 137.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. a ww. ustawy: nie uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku od towarów i usług, z tym że jest kosztem uzyskania przychodów podatek naliczony:

*   jeżeli podatnik zwolniony jest od podatku od towarów i usług lub nabył towary i usługi w celu wytworzenia albo odprzedaży towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku od towarów i usług,
*   w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług – jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.

Z powyższego wynika, że podatek VAT może stanowić koszt uzyskania przychodów wyłącznie w sytuacji, gdy podatnikowi nie przysługuje odliczenie podatku naliczonego. Zatem przepis art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. a cytowanej ustawy nie znajdzie zastosowania w sytuacji, gdy podatnikowi takie prawo przysługuje, lecz podatnik z niego nie korzysta (podatnik zrezygnował z prawa odliczenia podatku naliczonego). W przepisie tym ustawodawca posłużył się sformułowaniem „nie przysługuje obniżenie kwoty (…) podatku od towarów i usług” – w związku z tym nie można uznać, że niekorzystanie z prawa obniżenia podatku jest równoznaczne z nieprzysługiwaniem prawa do obniżenia podatku. W konsekwencji podatnik nie ma swobodnego wyboru między możliwością odliczenia podatku VAT, a możliwością zaliczenia go do kosztów uzyskania przychodów.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że Wnioskodawczyni jest podatnikiem podatku VAT, oświadczyła, że mimo, iż przysługuje jej prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego zawartego w wykazywanych wydatkach lub prawo do zwrotu podatku naliczonego nie skorzysta z możliwości odliczenia naliczonego podatku VAT od zakupionych w ramach przyznanego dofinansowania towarów i usług.

Mając na uwadze powyższe, wybór Wnioskodawczyni nie może wpłynąć na możliwość zaliczenia podatku VAT do kosztów uzyskania przychodów. Jak bowiem wskazano zaliczenie podatku naliczonego do kosztów uzyskania przychodów możliwe jest wyłącznie w przypadkach określonych w przepisie art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. a cytowanej ustawy. Jednakże nie obejmują one sytuacji, gdy podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego, ale samodzielnie z niego rezygnuje. Zatem Wnioskodawczyni jest uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup towarów handlowych, wyposażenia oraz kosztów remontu lokalu w kwotach netto.

Odnosząc się natomiast do kwestii ewidencjonowania sfinansowanych dotacją wydatków w prowadzonej podatkowej księdze przychodów i rozchodów stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 24a ust. 1 ww. ustawy, osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, zwaną dalej „księgą”, z zastrzeżeniem ust. 3 i 5, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres sprawozdawczy, a także uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o.

Sposób prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów określa rozporządzenie Ministra Finansów z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1037 ze zm.). Zawarte w załączniku Nr 1 do ww. rozporządzenia „Objaśnienia do podatkowej księgi przychodów i rozchodów” wskazują w jakich kolumnach wpisywać określone przychody i koszty.

Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że przychody i koszty, których wysokość ma wpływ na podstawę opodatkowania i wysokość należnego podatku, podatnik ma obowiązek ujmowania w podatkowej księdze przychodów i rozchodów.

Zgodnie z pkt 10 „Objaśnień do podatkowej księgi przychodów i rozchodów” - Kolumna 10 jest przeznaczona do wpisywania zakupu materiałów oraz towarów handlowych według cen zakupu, natomiast zgodnie z pkt 13 - Kolumna 13 jest przeznaczona do wpisywania pozostałych kosztów (poza wymienionymi w kolumnach 10-12), z wyjątkiem kosztów, których zgodnie z art. 23 ustawy o podatku dochodowym nie uznaje się za koszty uzyskania przychodów. W kolumnie tej wpisuje się w szczególności takie wydatki, jak: czynsz za lokal, opłatę za energię elektryczną, gaz, wodę, c.o., opłatę za telefon, zakup paliw, wydatki dotyczące remontów, amortyzację środków trwałych, składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe pracowników w części finansowanej przez pracodawcę, składki na ubezpieczenie wypadkowe pracowników, wartość zakupionego wyposażenia.

Reasumując, środki otrzymane przez Wnioskodawczynię na podjęcie działalności gospodarczej, przeznaczone na zakup towarów handlowych, wyposażenia oraz remont lokalu (tj. na nabycie lub wytworzenie składników majątkowych, które nie są zaliczone do środków trwałych ani wartości niematerialnych i prawnych), stanowią dla Wnioskodawczyni przychód, jednak na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 121 ww. ustawy korzystają ze zwolnienia z opodatkowania.

Ponadto Wnioskodawczyni jest uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatki na zakup towarów handlowych, wyposażenia oraz koszty remontu lokalu w kwotach netto. Z tym, że zakup towarów handlowych należy wpisać w kolumnę 10 podatkowej księgi przychodów i rozchodów, natomiast zakup wyposażenia oraz koszty remontu lokalu w kolumnę 13 księgi.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Należy przy tym zastrzec, iż przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne, w szczególności obowiązek wykazania, że konkretny wydatek został poniesiony w celu uzyskania przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Administracji Skarbowej w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.