Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP2/443-28/12/BW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2012-04-12
Teza: - Czy Wnioskodawca ma prawo odliczać cały podatek VAT wynikający z otrzymywanych faktur od leasingodawcy? - Czy Wnioskodawca ma prawo odliczać podatek VAT od paliwa motocykla?
Słowa kluczowe: leasing; motocykl; odliczenia-odliczenie od podatku; odliczenia-prawo do odliczenia; paliwo
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 10 stycznia 2012r. (data wpływu 11 stycznia 2012r.), uzupełnionym pismem z dnia 3 kwietnia 2012r. (data wpływu 5 kwietnia 2012r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia całego podatku VAT wynikającego z otrzymywanych faktur od leasingodawcy oraz paliwa do motocykla – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 11 stycznia 2012r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej, m. in. podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia całego podatku VAT wynikającego z otrzymywanych faktur od leasingodawcy oraz paliwa do motocykla.

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 3 kwietnia 2012r., (data wpływu 5 kwietnia 2012r.), przesłanym w związku z wezwaniem tut. organu z dnia 23 marca 2012r. znak: IBPP2/443-28/12/BW.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca jako osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą w postaci firmy, która świadczy usługi rekrutacji i doradztwa personalnego.

Codzienna działalność polega:

*   na częstych spotkaniach wyjazdowych z klientami w różnych miastach woj. X i całej Polski,
*   na częstych spotkaniach z kandydatami (także wyjazdowych) – spotkania te także odbywają się w różnych miastach woj. X, a także na terenie całego kraju.

W związku z powyższym, bardzo ważne z punktu widzenia prowadzonej działalności, jest sprawne, szybkie i punktualne przemieszczanie się oraz docieranie do klientów i kandydatów o różnych porach dnia, często w sytuacji nasilonego ruchu na drogach, bez tracenia czasu w "korkach" na drogach.

Konieczność sprawnego przemieszczania się w celu załatwiania opisanych powyżej spraw służbowych, a także urzędowych – jest to powód dla którego Wnioskodawca pragnie wziąć w leasing motocykl jako środek transportu.

Natomiast w piśmie z dnia 3 kwietnia 2012r. Wnioskodawca wskazał, iż jest czynnym podatnikiem podatku VAT oraz, że zakup motocykla w formie leasingu będzie związany wyłącznie z działalnością opodatkowaną podatkiem VAT Wnioskodawcy.

W związku z powyższym zadano, m.in., następujące pytania:

*   Czy Wnioskodawca ma prawo odliczać cały podatek VAT wynikający z otrzymywanych faktur od leasingodawcy?
*   Czy Wnioskodawca ma prawo odliczać podatek VAT od paliwa motocykla?

Zdaniem Wnioskodawcy:

*   ma prawo odliczać cały podatek VAT wynikający z otrzymywanych faktur od leasingodawcy,
*   ma prawo odliczać podatek VAT od paliwa do motocykla.

Uzasadnienie:

Motocykle nie są pojazdami samochodowymi, gdyż nie są wymienione w PKWiU w dziale 34 zatytułowanym "Pojazdy mechaniczne, przyczepy i naczepy", gdzie wyszczególnione są m.in. wszelkiego rodzaju pojazdy samochodowe. Motocykle zostały zaklasyfikowane w odrębnym dziale 35.4 zatytułowanym "Sprzęt transportowy pozostały" i na tej podstawie ograniczenia dotyczące odliczania podatku VAT od samochodów osobowych, motocykli nie dotyczą. Takie stanowisko zaprezentował Naczelnik Urzędu Skarbowego Wrocław-Krzyki w interpretacji z 24 lipca 2007r. nr PP 443/1/83/77/07, a także WSA w Gliwicach w wyroku z 28 marca 2007r. (Ill SA/Gl 608/06), a NSA w orzeczeniu z 27 sierpnia 2008r. (sygn. akt I FSK 983/07), który oddalił kasację organów podatkowych w tej sprawie.

Ponadto, piśmie z dnia 3 kwietnia 2012r. Wnioskodawca stwierdził, iż ponieważ jest czynnym podatnikiem podatku VAT, jego sprzedaż jest w całości opodatkowana podatkiem od towarów i usług dlatego też, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT przysługuje mu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z leasingu motocykla będącego środkiem transportu w jego działalności jak również z paliwa służącego do napędu ww. pojazdu. W związku z klasyfikacją jak wyżej nie obowiązują go ograniczenia dotyczące samochodów osobowych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ww. ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest bezpośredni i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi.

Ustawodawca stworzył zatem podatnikom prawo do odliczenia podatku naliczonego w określonych terminach, pod warunkiem spełnienia przez nich zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, m.in. tego że zakupy towarów i usług będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.

Należy ponadto zauważyć, iż w art. 88 tej ustawy wskazane zostały sytuacje, w przypadku wystąpienia których nie stosuje się obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego.

W okresie od dnia 1 stycznia 2011r. do dnia 31 grudnia 2012r. kwestie dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych oraz paliwa wykorzystywanego do ich napędu zostały uregulowane w przepisach ustawy z dnia 16 grudnia 2010r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 247, poz. 1652), zwanej dalej ustawą nowelizującą.

Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 wyżej cytowanej ustawy, w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. od dnia 1 stycznia 2011r.) do dnia 31 grudnia 2012r., w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, stanowi 60 % kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca – nie więcej jednak niż 6.000 zł, z zastrzeżeniem ust. 2.

Jednocześnie, stosownie do zapisów ust. 2 ww. art. 3 ustawy o VAT, przepis art. 3 ust. 1 nie dotyczy:

1.  pojazdów samochodowych mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van;
2.  pojazdów samochodowych mających więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u których długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50% długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków;
3.  pojazdów samochodowych, które mają otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków;
4.  pojazdów samochodowych, które posiadają kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu;
5.  pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku do niniejszej ustawy;
6.  pojazdów samochodowych konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą – jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie;
7.  przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest:
    *   odprzedaż tych samochodów (pojazdów) lub
    *   oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy.

W przypadku usługobiorców użytkujących samochody osobowe oraz inne pojazdy samochodowe, o których mowa w art. 3 ust. 1 cyt. ustawy, na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, kwotę podatku naliczonego stanowi 60 % kwoty podatku naliczonego od czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartej umowy, udokumentowanych fakturą. Suma kwot w całym okresie użytkowania samochodów i pojazdów, o których mowa w zdaniu pierwszym, dotycząca jednego samochodu lub pojazdu, nie może jednak przekroczyć kwoty 6.000 zł (art. 3 ust. 6 ustawy nowelizującej).

Natomiast, zgodnie z treścią przepisu art. 4 ustawy nowelizującej, w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. od dnia 1 stycznia 2011r.) do dnia 31 grudnia 2012r., obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 3 ust. 1.

Należy również wskazać, iż ustawa nowelizująca nie definiuje pojęcia samochodu oraz pojazdu samochodowego. Jednakże w art. 3 ust. 2 ustawodawca odsyła do przepisów prawa o ruchu drogowym, dlatego też na potrzeby niniejszej sprawy należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.).

Zgodnie z art. 2 pkt 31 i pkt 33 ww. ustawy Prawo o ruchu drogowym, „pojazd” oznacza środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszynę lub urządzenie do tego przystosowane, zaś „pojazd samochodowy” – pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h; określenie to nie obejmuje ciągnika rolniczego. Motocykl natomiast, zgodnie z art. 2 pkt 45 cyt. wyżej ustawy, jest to pojazd samochodowy jednośladowy lub z bocznym wózkiem – wielośladowy.

W świetle powyższego uznać należy, iż obowiązujące od dnia 1 stycznia 2011r. ograniczenia wynikające z art. 3 ustawy nowelizującej mają również zastosowanie do motocykli z uwagi na fakt, iż motocykle uznane są za pojazdy samochodowe.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca jako osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą w postaci firmy, która świadczy usługi rekrutacji i doradztwa personalnego.

Konieczność sprawnego przemieszczania się w celu załatwiania spraw służbowych, a także urzędowych jest powodem dla którego Wnioskodawca pragnie wziąć w leasing motocykl jako środek transportu.

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT i zakup motocykla będzie związany wyłącznie z działalnością opodatkowaną podatkiem VAT Wnioskodawcy.

Wątpliwość Wnioskodawcy dotyczy prawa do odliczenia całości podatku naliczonego od z otrzymywanych od leasingodawcy faktur VAT oraz od zakupu paliwa służącego do jego napędu.

Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz powołane przepisy prawa stwierdzić należy, iż skoro, jak wskazano powyżej, motocykl wypełnia definicję pojazdu samochodowego, to mając na uwadze art. 3 ust. 1 ustawy nowelizującej, Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia 60% kwoty podatku naliczonego wykazanego na fakturach dokumentujących raty leasingowe z tytułu umowy leasingu tego motocykla – nie więcej jednak niż 6.000 zł licząc łącznie w całym okresie leasingu, przy założeniu, że przedmiotowy motocykl wykorzystywany będzie wyłącznie do celów związanych z czynnościami opodatkowanymi i nie wystąpią wyłączenia wynikające z art. 88 ustawy o VAT.

Natomiast stosownie do art. 4 cyt. ustawy nowelizującej, Wnioskodawcy nie będzie przysługiwać prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie paliwa wykorzystywanego do jego napędu, gdyż jak wyżej wskazano, motocykle jako pojazdy samochodowe mieszczą się w grupie pojazdów określonych w art. 3 ust. 1 ustawy nowelizującej.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Tut. organ pragnie wyjaśnić, że w myśl art. 14b § 1 ww. ustawy Ordynacja podatkowa Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Jak z powyższego wynika interpretacje organów podatkowych wydawane są w indywidualnych sprawach podatników w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa i stan faktyczny przedstawiony przez podatnika.

Interpretacje i wyroki sądów nie stanowią źródła prawa.

Zatem tut. organ przy wydawaniu interpretacji indywidualnej nie ma obowiązku kierować się stanowiskiem sądów i innych organów podatkowych.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Należy tutaj zauważyć, iż przedmiotowa interpretacji rozstrzyga ściśle w zakresie przedstawionych pytań. Przedmiotowa interpretacja nie rozstrzyga kwestii dotyczącej opodatkowania podatkiem VAT prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności.

Ponadto zauważa się, iż poruszona w przedmiotowym wniosku kwestia dotycząca podatku dochodowego od osób fizycznych będzie przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.