Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.594.2024.1.ŁS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-27
Teza: Obowiązki płatnika w związku z wypłatą odszkodowania na rzecz byłego pracownika.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika; odpowiedzialność-odpowiedzialność płatnika; odszkodowania-odszkodowanie umowne; płatnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7-art. 32-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7-art. 38-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 27 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Z pracownicą zatrudnioną na umowę o pracę na czas nieokreślony została (...) 2024 r.
    rozwiązana umowa o pracę. Rozwiązanie było bez wypowiedzenia z winy pracownika.
    Podstawa prawna – art. 30 § 1 pkt 3 w związku z art. 52 § 1 pkt 1.
    Pracownica wniosła odwołanie do Sądu Pracy. W trakcie postępowania, przez strony
    została zawarta ugoda sądowa przed Sądem Rejonowym w (...) Wydział Pracy pod sygn.
    akt (...), na podstawie której strony ustaliły zgodnie, że były pracodawca zapłacić na rzecz
    pracownika kwotę 9 000 zł, tytułem odszkodowania, w terminie do (...) 2024 r. z
    ustawowymi odsetkami za opóźnienie na wypadek uchybienia terminowi płatności.
    Zgodnie z treścią ugody sądowej Strony zgodnie oświadczyły, że dokonują zmiany trybu
    rozwiązania stosunku pracy z bez wypowiedzenia na za porozumieniem stron. Strony
    zgodnie oświadczyły, że powyższa ugoda zamyka spór, jaki powstał między nimi w tej
    sprawie oraz wyczerpuje wszelkie roszczenia pracownika dochodzone w tej sprawie.
    Odszkodowanie i korekta świadectwa pracy zostały zrealizowane w określonym w ugodzie
    terminie.
    Pobrali i odprowadzili Państwo zaliczkę na PIT z tytułu wypłacenia pracownikowi
    odszkodowania zasądzonego na podstawie ww. ugody sądowej, na rachunek właściwego
    urzędu skarbowego. Tymczasem zdaniem pracownicy kwota odszkodowania powinna być
    zwolniona z podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Pytania
    1) Czy działając jako płatnik PIT byli Państwo zobowiązani do naliczenia, pobrania i
      odprowadzenia na rachunek właściwego urzędu skarbowego zaliczki na PIT z tytułu
      wypłacenia pracownikowi odszkodowania zasądzonego na podstawie ugody sądowej?
    2) Czy wypłacone odszkodowanie w związku z powyższą ugodą podlega zwolnieniu, o
      którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych, a Państwo nie powinni naliczyć, pobrać i odprowadzić na rachunek
      właściwego urzędu skarbowego zaliczki na PIT z tytułu wypłacenia pracownikowi
      odszkodowania zasądzonego na podstawie ugody sądowej?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody ze stosunku
    służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa
    się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze
    bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w
    szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe,
    różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne
    kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto

    świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych
    nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
    Zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog
    otwarty.
    Przychodem ze stosunku pracy są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia
    skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w
    łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy. Analiza art. 12 ust. 1 ustawy o PIT
    prowadzi do wniosku, że podstawą nabycia prawa m.in. do odszkodowania wypłaconego
    pracownikowi jest łączący lub uprzednio łączący tę osobę z pracodawcą stosunek pracy, a
    zatem odszkodowania takie stanowią przychód ze stosunku pracy, opodatkowany lub
    zwolniony od podatku.
    Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o PIT, zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami
    prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są
    obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy
    od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku
    pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
    ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
    nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy o PIT płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z
    zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia
    miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu
    skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
    zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną,
    według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
    Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
    różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    W związku z powyższym, Państwo jako płatnik, obowiązani są do pobrania zaliczki na
    podatek PIT od wypłaconego odszkodowania pracownikowi i przekazania zaliczki na
    rachunek właściwego urzędu skarbowego, o ile odszkodowanie nie podlega zwolnieniu z
    PIT.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT wolne od podatku dochodowego są otrzymane
    odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają
    wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na
    podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych
    przepisów, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub
    zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
    opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa
    w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2022 r. poz.
    1510,1700 i 2140), z wyjątkiem:
    a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
      wypowiedzenia umowy o pracę,
    b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach
      rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
      pracowników,
    c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom
      pozostającym w stosunku służbowym,
    d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
    e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą,

    f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem
      działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według
      skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,
    g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Z analizy art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT wynika, że zwolnienie nie obejmuje wszystkich
    odszkodowań, a tylko te, których wysokość lub zasady ustalania zostały określone wprost
    w stosownych przepisach prawa, z wyjątkiem enumeratywnie wymienionych kategorii
    odszkodowań.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o PIT wolne od podatku dochodowego są inne
    odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej
    do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub
    zadośćuczynień:
    a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
      wyrządzono.
    Zwolnienie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT ma „pierwszeństwo” przed zwolnieniem z art.
    21 ust. 1 pkt 3b ustawy o PIT, w związku z tym możliwość skorzystania przedmiotowego
    odszkodowania ze zwolnienia należy rozpatrywać we wskazanej wyżej kolejności.
    Pojęcie odszkodowania nie zostało zdefiniowane w ustawie o PIT. W związku z tym należy
    sięgnąć do przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz.
    U. z 2022 r. poz. 1360 z późn. zm.). Odwołując się do przepisów prawa cywilnego
    stwierdzić należy, że świadczenie odszkodowawcze to świadczenie mające na celu
    naprawienie wyrządzonej szkody. Szkodą jest uszczerbek, jakiego doznał poszkodowany
    wbrew jego woli. W Kodeksie cywilnym świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z
    tytułu odpowiedzialności deliktowej lub odpowiedzialności kontraktowej, a więc jest
    następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania bądź nienależytego wykonania
    zobowiązania.
    Kwestie zasad i podstawy do wypłaty odszkodowania z tytułu nieuzasadnionego
    wypowiedzenia umowy o pracę reguluje ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy
    (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 1510 z późn. zm.).
    Zgodnie z art. 45 § 1 ustawy - Kodeks pracy: W razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o
    pracę zawartej na czas określony lub umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy –
    stosownie do żądania pracownika – orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli
    umowa uległa już rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich
    warunkach albo o odszkodowaniu.
    Zgodnie z art. 45 § 2 ustawy - Kodeks pracy: Sąd pracy może nie uwzględnić żądania
    pracownika uznania wypowiedzenia za bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli
    ustali, że uwzględnienie takiego żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku
    sąd pracy orzeka o odszkodowaniu. Jeżeli przed wydaniem orzeczenia upłynął termin, do
    którego umowa o pracę zawarta na czas określony miała trwać, lub jeżeli przywrócenie do
    pracy byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
    terminu, pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie.
            1Zgodnie z art. 47 ustawy - Kodeks pracy: Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45,
    przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej
    jednak od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. W przypadku wypowiedzenia umowy
    o pracę zawartej na czas określony, której termin, do którego umowa ta miała trwać,
    określony w umowie upłynął przed wydaniem orzeczenia przez sąd pracy, lub gdy

    przywrócenie do pracy byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do
    upływu tego terminu, odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do
    upływu którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres 3 miesięcy.
    Zgodnie z art. 30 § 1 pkt 1 ustawy - Kodeks pracy, umowa o pracę rozwiązuje się na mocy
    porozumienia stron.
    Należy zauważyć, że przepisy Kodeksu pracy nie przewidują wypłaty odszkodowania w
    przypadku rozwiązania umowy za porozumieniem stron. Konsekwencją tego jest brak
    możliwości sprecyzowania na gruncie powołanych wyżej przepisów Kodeksu pracy
    ustalenia wysokości odszkodowania.
    W zawartej ugodzie sądowej Państwo i pracownik zgodnie oświadczyliście, że dokonujecie
    zmiany trybu rozwiązania stosunku pracy z bez wypowiedzenia na za porozumieniem
    stron. Wobec tego, Państwa zdaniem przedmiotowa ugoda sądowa stanowi ugodę w
    rozumieniu art. 917 ustawy - Kodeks cywilny: Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne
    ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić
    niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie
    albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.
    W związku z powyższym należy uznać, że określone w ugodzie sądowej odszkodowanie
    nie jest odszkodowaniem wynikającym z przepisów odrębnych ustaw, o których mowa w
    art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, zatem nie korzysta ono ze zwolnienia na podstawie tego
    artykułu.
    Stanowisko takie potwierdził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przykładowo w
    interpretacji indywidualnej nr 0115-KDIPT2.4011.344.2023.1.MD z 6 września 2023 r.
    W przypadku, gdy wysokość lub zasady ustalania odszkodowania nie wynikają wprost z
    odrębnych ustaw lub aktów wykonawczych wydanych na podstawie tych odrębnych
    ustaw, a podstawą ich otrzymania jest ugoda sądowa, odszkodowanie takie korzysta ze
    zwolnienia z PIT, z wyjątkiem odszkodowań wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 3b lit. a i b
    ustawy o PIT.
    Jeżeli otrzymane odszkodowanie mieści się w pojęciu jednego z dwóch wyjątków
    określonych w art. 21 ust. 1 pkt 3b lit. a i b ustawy o PIT, tj.:
    1) jeśli odszkodowanie zostało otrzymane w związku z prowadzoną działalnością
      gospodarczą,
    2) jeśli odszkodowanie dotyczy korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu
      szkody nie wyrządzono,
    - to takie odszkodowanie nie korzysta ze zwolnienia z PIT.
    Odszkodowanie wypłacone przez Państwa pracownikowi na podstawie ugody sądowej nie
    zostało otrzymane przez pracownika z związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Pierwszy wyjątek nie dotyczy zatem przedmiotowej sytuacji.
    Drugi wyjątek dotyczy odszkodowania z tytułu utraconych korzyści, które podatnik mógł
    otrzymać, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Opodatkowanie to wynika stąd, że gdyby
    podatnik osiągnął spodziewane korzyści, to podlegałyby one opodatkowaniu na zasadach
    ogólnych.
    Odszkodowanie wynikające z zawartej ugody sądowej ma uwzględniać interesy obu Stron
    wynikające z łączącego ich stosunku pracy i ma rekompensować pracownikowi w wyniku
    rozwiązania umowy o pracę utracone korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę.
    W związku z tym wypłacone przez Państwa pracownikowi świadczenie nie jest
    rekompensatą za szkodę z tytułu bezpodstawnego (krzywdzącego) sposobu rozwiązania
    umowy o pracę, jeśli rozwiązanie umowy nastąpiło w efekcie za porozumieniem Stron

    (czyli za zgodą pracownika). Świadczenie to ma więc tak naprawdę zrekompensować
    zarobek, jaki pracownik mógłby otrzymać, gdyby nadal łączył go stosunek pracy z
    Państwem, tj. gdyby nie doszło do rozwiązania umowy o pracę.
    W związku z tym, wypłacona przez Państwa kwota odszkodowania na rzecz pracownika na
    podstawie zawartej ugody sądowej nie korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1
    pkt 3b ustawy o PIT.
    Podsumowując, wypłacone przez Państwa pracownikowi odszkodowanie na podstawie
    zawartej ugody sądowej stanowi dla pracownika przychód ze stosunku pracy, o którym
    mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, ponieważ wypłata świadczenia ma swe źródło w
    stosunku pracy. Gdyby Państwa i pracownika nie łączył stosunek pracy, pracownik nie
    miałby podstaw występować z roszczeniem przeciwko Państwu.
    Odszkodowanie wypłacone przez Państwa na rzecz pracownika, na mocy zawartej ugody
    sądowej stanowi przychód podlegający opodatkowaniu PIT, który nie korzysta ze
    zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3b ustawy o PIT.
    Zatem jako płatnik wypłacając pracownikowi odszkodowanie na podstawie zawartej ugody
    sądowej zobowiązani byli Państwo do naliczenia, pobrania i odprowadzenia z tego tytułu
    zaliczki na PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z tym przepisem:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do treści art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca
    dokonał w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Natomiast w świetle art. 12 ust. 1 omawianej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło

      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do
    przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego
    świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko
    wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale
    również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty,
    jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.
    Przy czym na podmiocie dokonującym wypłaty ww. świadczeń (pracodawcy) ciążą
    natomiast obowiązki płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, zgodnie z którym:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Z kolei z art. 38 ust. 1 cytowanej ustawy wynika, że:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Przystępując do określenia obowiązków płatnika związanych z wypłatą odszkodowania na
    podstawie zawartej ugody sądowej w pierwszej kolejności należy zauważyć, że każde
    odszkodowanie ma za zadanie wyrównanie szkody w majątku, utraconych korzyści lub
    szkody poczynionej na osobie (zadośćuczynienie). Odszkodowanie stanowi zawsze
    przychód, gdyż otrzymujący je powiększa w ten sposób swój majątek. Warunkiem
    otrzymania każdego odszkodowania jest zdarzenie, w wyniku którego dana osoba doznała
    określonego uszczerbku. Nikt nie otrzyma odszkodowania, jeśli wcześniej nie zaszła
    przesłanka powodująca możliwość ubiegania się o nie.
    Zatem, odszkodowanie stanowi, co do zasady, przychód w rozumieniu przytoczonego
    wyżej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie oznacza to
    jednak, że wszystkie odszkodowania podlegają opodatkowaniu. Niektóre z nich,
    wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, określonym w art. 21 ust. 1 ww.
    ustawy, korzystają ze zwolnienia od podatku. Jednakże należy podkreślić, że korzystanie z
    każdej preferencji podatkowej, w tym zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w
    sytuacji, gdy spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie stanowiącym
    podstawę prawną danej preferencji.

    Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r.
      poz. 1465), z wyjątkiem:
        a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
          wypowiedzenia umowy o pracę,
        b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
          zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
          niedotyczących pracowników,
        c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
          funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
        d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
        e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
          prowadzoną działalnością gospodarczą,
        f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
          prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
          opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
          których mowa w art. 30c,
        g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody
          sądowe.
    W świetle natomiast art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
        a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
        b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
          wyrządzono.
    W kontekście powyższego wyjaśnić należy, że zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt
    3 cyt. ustawy objęte są odszkodowania lub zadośćuczynienia, w sytuacji gdy ich wysokość
    lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów
    wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych
    wydanych na podstawie tych przepisów; lub też jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania
    wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie
    porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z
    dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, z wyjątkiem wymienionych w lit. a-g tego przepisu.
    Natomiast zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy,
    obejmuje swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na podstawie
    wyroku lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z
    regulacji wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy. Przy czym ze zwolnienia, o którym
    mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą oraz świadczenia dotyczące korzyści, które
    podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

    Należy mieć również na uwadze, że o kwalifikacji danego świadczenia nie przesądza sama
    jego nazwa, lecz rzeczywisty charakter. Świadczenie nazwane odszkodowaniem, nie musi
    mieć bowiem rzeczywiście charakteru odszkodowawczego bądź odwrotnie –
    niesprecyzowanie, że dane świadczenie jest odszkodowaniem, nie determinuje takiego
    charakteru wskazanego rodzaju świadczenia.
    W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował
    pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia, niemniej rozumienie tych pojęć nie może
    odbiegać od ich znaczenia przyjętego w systemie prawa cywilnego. Wiele pojęć z katalogu
    zwolnień przedmiotowych nie zostało zdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym
    od osób fizycznych – nie może to jednak oznaczać dowolności w ich rozumieniu i
    stosowania wykładni rozszerzającej, przy czym oczywistym jest, że w celu uniknięcia takiej
    dowolności, kryteria rozumienia tych pojęć – niezdefiniowanych w ustawie o podatku
    dochodowym od osób fizycznych – muszą mieć w pierwszej kolejności charakter kryteriów
    ustawowych.
    Odnośnie zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że zasady odpowiedzialności
    odszkodowawczej w prawie cywilnym opierają się na zasadzie winy lub ryzyka. Ustawa z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.) przewiduje
    dwa zasadnicze rodzaje odpowiedzialności: deliktową, która wynika z czynów
    niedozwolonych (art. 415 Kodeksu cywilnego i następne) oraz kontraktową – powstającą z
    mocy umowy (art. 471 K.c. i nast.). Tym samym, na tle Kodeksu cywilnego świadczenie
    odszkodowawcze jest następstwem niewykonania bądź nienależytego wykonania
    zobowiązania lub czynu niedozwolonego.
    Powyższe regulacje mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w
    ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. –
    Kodeks pracy (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1465 ze zm.):
      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje
      się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Oznacza to, że przepisy Kodeksu cywilnego, wybrane do zastosowania w prawie pracy
    (stosunku pracy), nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym
    podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Z art. 30 § 1 Kodeksu pracy wynika, że:
      § 1. Umowa o pracę rozwiązuje się:
        1) na mocy porozumienia stron;
        2) przez oświadczenie jednej ze stron z zachowaniem okresu wypowiedzenia
          (rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem);
        3) przez oświadczenie jednej ze stron bez zachowania okresu wypowiedzenia
          (rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia);
        4) z upływem czasu, na który była zawarta.
        5) (uchylony)
    Mając na uwadze powyższe wyjaśnić należy, że przepisy Kodeksu pracy posługują się
    terminami „odszkodowanie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do
                                          3d  1których uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 18, art. 36 § 1, art. 45,
            3  2art. 56, art. 94 § 3, art. 99, art. 101 omawianego Kodeksu).
    W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie, w
    sytuacji gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45
    komentowanego Kodeksu), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w

    zw. z art. 42 § 1 cytowanego Kodeksu), bądź rozwiązano umowę o pracę bez
    wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie
    (art. 56 wskazanego Kodeksu).
    Zauważenia także wymaga, że rozwiązanie umowy za porozumieniem stron nie jest
    zdarzeniem, które nosi cechy czynu niedozwolonego, jak też nie jest związane z
    niewykonaniem lub z nienależytym wykonaniem jakiegokolwiek zobowiązania przez
    pracodawcę.
    Sytuacja opisana we wniosku dotyczy zawarcia między pracodawcą a pracownikiem ugody
    sądowej ze zgodnym oświadczeniem Stron, że dokonują zmiany trybu rozwiązania
    stosunku pracy z bez wypowiedzenia na za porozumieniem stron i ugoda ta zamyka spór,
    jaki powstał między nimi. Rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło w efekcie za zgodą
    pracownika, a pracodawca zobowiązał się do wypłaty na rzecz pracownika odszkodowania
    w uzgodnionej z nim kwocie.
    Konsekwencją powyższego jest brak możliwości sprecyzowania na gruncie powołanego
    powyżej Kodeksu pracy podstawy prawnej ustalenia wysokości odszkodowania. Wobec
    tego zawarta między Państwem a pracownikiem ugoda stanowi ugodę w rozumieniu art.
    917 Kodeksu cywilnego. Przepis ten stanowi, że:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Kwota odszkodowania wynikająca z ustaleń zawartych między stronami ugody, której
    wysokość uwzględnia interesy obu stron wynikające z łączącego strony stosunku pracy,
    ma rekompensować pracownikowi utracone przez niego, w wyniku rozwiązania umowy o
    pracę, spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę. Odszkodowanie nie jest
    rekompensatą za szkodę z tytułu bezpodstawnego (krzywdzącego) sposobu rozwiązania
    umowy o pracę, w ugodzie Strony oświadczyły – jak wskazano w opisie zdarzenia – że
    ugoda zamyka spór, jaki powstał między nimi w tej sprawie oraz wyczerpuje wszelkie
    roszczenia pracownika dochodzone w tej sprawie. Odszkodowanie to ma więc
    zrekompensować zarobek, jaki pracownik mógłby otrzymać, gdyby do rozwiązania umowy
    nie doszło.
    Ocena skutków podatkowych Państwa sytuacji
    Uwzględniając powyższe stwierdzam, że zapłacona na rzecz pracownika kwota tytułem
    rozwiązania umowy o pracę, wynikająca z zawartej ugody sądowej, nie stanowi
    odszkodowania, którego wysokość lub zasady ustalania wynikają z regulacji, o których
    mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Do
    wypłaconej kwoty nie ma również zastosowania zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust.
    1 pkt 3b omawianej ustawy. Świadczenie to, co prawda zostało wypłacone na podstawie
    ugody sądowej, jednak nie stanowi odszkodowania lub zadośćuczynienia, o którym mowa
    w tym przepisie. Nie dotyczy ono, bowiem szkody rzeczywistej, lecz ma rekompensować
    pracownikowi utracone przez niego, w wyniku rozwiązania umowy o pracę spodziewane
    korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę.
    Zatem, wypłacona na rzecz pracownika kwota, wynikająca z zawartej ugody sądowej, nie
    korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych. Kwota ta powinna
    być zakwalifikowana do przychodu ze stosunku pracy, bowiem wypłata tego świadczenia
    miała swe źródło w uprzednio łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy. Tym
    samym wypłacona kwota stanowi dla pracownika przychód ze stosunku pracy podlegający
    opodatkowaniu.

    W konsekwencji, wykonując obowiązki płatnika – stosownie do art. 32 ust. 1
    komentowanej ustawy – byli Państwo zobowiązani do naliczenia, pobrania i
    odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od kwoty wypłaconej
    byłemu pracownikowi, według zawartej ugody sądowej za rozwiązanie umowy o pracę.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    W odniesieniu do powołanej we wniosku interpretacji indywidualnej informuję, że została
    ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w
    odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia
    przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze
      zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.