Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.16.2025.2.JM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-07
Teza: Opodatkowania odszkodowania.
Słowa kluczowe: odszkodowania
ugody
zwolnienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 3 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych otrzymania odszkodowania. Uzupełnił
    go Pan – na wezwanie – pismem z 6 lutego 2025 r. (data wpływu 6 lutego 2025 r.). Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    18 kwietnia 2024 roku otrzymał Pan wypowiedzenie umowy o pracę. W maju odwołał się
    Pan od decyzji pracodawcy do sądu pracy domagając się odszkodowania, za
    bezpodstawne i bezprawne rozwiązanie umowy o pracę. Jesienią 2024 roku doszedł Pan z
    pracodawcą do porozumienia w kwestii ugody sądowej. Ugoda została podpisana 11
    grudnia na posiedzeniu ugodowym w Sądzie Rejonowym (...). Na mocy ugody, pracodawca
    dnia 30 grudnia 2024 roku wypłacił Panu 34.000 zł (słownie: trzydzieści cztery tysiące
    złotych). Tytuł przelewu to: „UGODA SĄDOWA Z DNIA 11 12 2024”, potwierdzenie w
    załączniku. Pana stanowisko jest takie, że przepis art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy z dnia 26
    lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych zwalnia z podatku dochodowego
    od osób fizycznych inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie
    wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z
    wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień. W związku z powyższym, od kwoty
    otrzymanej na mocy ugody sądowej z pracodawcą nie musi Pan odprowadzać podatku.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło ze względu na wypowiedzenie przez pracodawcę
    umowy o pracę w dniu 18 kwietnia 2024 roku.
    W Ugodzie nie wskazano bezpośrednio naruszenia przez pracodawcę przepisów prawa
    pracy, natomiast Ugoda została zawarta w związku z wniesieniem odwołania od
    wypowiedzenia o pracę w związku z jego wadliwością oraz pozwu o zadośćuczynienie z
    tytułu mobbingu. Brak wskazania naruszenia konkretnych przepisów był wymogiem
    pracodawcy, natomiast sam fakt wyjścia z propozycją zawarcia ugody wskazuje, że
    pracodawca nie uznał roszczeń za całkowicie bezzasadne. W celu rozwiania wątpliwości
    dołączył Pan skan Ugody, oraz treść odwołania i pozwu, złożonego w Sądzie Rejonowym
    (...).
    Wypłacone odszkodowanie dotyczy szkody rzeczywistej. Szkoda rzeczywista polegała na
    nieprawidłowym rozwiązaniu stosunku pracy (zastosowanie argumentów
    charakterystycznych dla zwolnienia dyscyplinarnego, bez zachowania formy prawnej
    wypowiedzenia umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym), pozbawieniu tym samym
    zatrudnionego przychodów. Jednocześnie, zachowanie bezpośredniego przełożonego
    wywołało u pracownika silny i długotrwały stres, który wciąż wymaga konsultacji
    psychologicznych i psychiatrycznych. Ugoda została zawarta przez Pana w celu uniknięcia
    długotrwałego, stresującego procesu, oraz uzyskania rekompensaty finansowej, będącej
    zaledwie częścią przychodów, które by Pan otrzymywał, gdyby do rozwiązania stosunku
    pracy nie doszło.
    Wydaje się Panu, że odpowiedź jest twierdząca, tzn. wypłacone odszkodowanie dotyczy
    korzyści, które mógłby Pan osiągnąć, gdyby Panu szkody nie wyrządzono.
    Wypłacone odszkodowanie nie rekompensuje wynagrodzenia, jakie mógłby Pan otrzymać
    gdyby do rozwiązania umowy o pracę nie doszło. Miesięcznie zarabiał Pan około (...)
    złotych na rękę. Pana pracodawca pozostaje w Polsce do (...) 2025 roku. Gdyby do
    rozwiązania umowy o pracę nie doszło, do tego czasu zarobiłby Pan około (...) złotych.
    Odszkodowanie stanowi zaledwie około 1/3 utraconych dochodów, gdyby do rozwiązania
    umowy o pracę nie doszło.
    Pytania
    Czy Pana interpretacja jest prawidłowa i nie musi odprowadzać podatku od kwoty
    otrzymanej na mocy Ugody Sądowej?
    Pana stanowisko w sprawie
    Od kwoty otrzymanej na mocy ugody sądowej z pracodawcą nie musi Pan odprowadzać
    podatku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163) jest zasada powszechności
    opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych, zawartym w cytowanej ustawie, bądź od których zaniechano poboru
    podatku.
    Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca
    dokonał w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
      spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu
    wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie
    otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi
    bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej
    umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od
    podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania
    pracy. Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że podstawą nabycia prawa
    m.in. do odszkodowania wypłaconego pracownikowi lub byłemu pracownikowi jest
    łączący lub uprzednio łączący tę osobę z pracodawcą stosunek pracy, a zatem
    odszkodowania takie stanowią przychód ze stosunku pracy, opodatkowany lub
    zwolniony od podatku.
    Stosownie natomiast do art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów
      wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych
      wydanych na podstawie tych przepisów, oraz otrzymane odszkodowania lub

      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień
      zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26
      czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2022 r. poz. 1510, 1700 i 2140), z wyjątkiem:
      a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
        wypowiedzenia umowy o pracę,
      b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
        zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
        niedotyczących pracowników,
      c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
        funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
      d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
      e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
        działalnością gospodarczą,
      f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
        prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
        opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
        których mowa w art. 30c,
      g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Zwolnieniem określonym w przytoczonym powyżej przepisie art. 21 ust. 1 pkt 3 ww.
    ustawy, objęte są tylko odszkodowania i zadośćuczynienia, których wysokość lub
    zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów
    wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, bądź postanowień układów
    zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów
    lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy, z wyjątkiem odszkodowań
    wymienionych w lit. a)-g) tego artykułu.
    Oznacza to, że zwolnienie nie obejmuje wszystkich odszkodowań, a tylko te, których
    wysokość lub zasady ustalania zostały określone wprost w stosownych przepisach
    prawa, z wyjątkiem enumeratywnie wymienionych kategorii odszkodowań.
    Kwestie zasad i podstawy do wypłaty odszkodowania z tytułu nieuzasadnionego
    wypowiedzenia umowy o pracę reguluje ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy
    (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1465 ze zm.).
    Przepis art. 30 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks pracy stanowi, że:
      Umowa o pracę rozwiązuje się na mocy porozumienia stron.
    Natomiast z przepisu art. 30 § 1 pkt 2 ustawy Kodeks pracy wynika, że:
      Umowa o pracę rozwiązuje się przez oświadczenie jednej ze stron z zachowaniem
      okresu wypowiedzenia (rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem).
    Stosownie do art. 32 § 1 ustawy Kodeks pracy:
      Każda ze stron może rozwiązać umowę o pracę za wypowiedzeniem.
    W myśl art. 36 § 1 ww. Kodeksu:
      Okres wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony i umowy o
      pracę zawartej na czas określony jest uzależniony od okresu zatrudnienia u danego
      pracodawcy i wynosi:
      1) 2 tygodnie, jeżeli pracownik był zatrudniony krócej niż 6 miesięcy;
      2) 1 miesiąc, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 6 miesięcy;
      3) 3 miesiące, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 3 lata.

    Zgodnie z art. 45 ww. Kodeksu:
      § 1. W razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas
      nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o
      pracę, sąd pracy - stosownie do żądania pracownika - orzeka o bezskuteczności
      wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu – o przywróceniu pracownika
      do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu.
      § 2. Sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za
      bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego
      żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o
      odszkodowaniu.
      § 3. Przepisu § 2 nie stosuje się do pracowników, o których mowa w art. 39 i 177,
      oraz w przepisach szczególnych dotyczących ochrony pracowników przed
      wypowiedzeniem lub rozwiązaniem umowy o pracę, chyba że uwzględnienie żądania
      pracownika przywrócenia do pracy jest niemożliwe z przyczyn określonych w art.
      411; w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu.
    Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45 ww. ustawy
      Przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie
                                          1niższej jednak od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia (art. 47 Kodeksu pracy).
    Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego, 18 kwietnia 2024 roku otrzymał Pan
    wypowiedzenie umowy o pracę. Rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło ze względu na
    wypowiedzenie przez pracodawcę umowy o pracę w dniu 18 kwietnia 2024 roku
    W maju odwołał się Pan od decyzji pracodawcy do sądu pracy domagając się
    odszkodowania, za bezpodstawne i bezprawne rozwiązanie umowy o pracę. Jesienią 2024
    roku doszedł Pan z pracodawcą do porozumienia w kwestii ugody sądowej. W Ugodzie nie
    wskazano bezpośrednio naruszenia przez pracodawcę przepisów prawa pracy, natomiast
    Ugoda została zawarta w związku z wniesieniem odwołania od wypowiedzenia o pracę w
    związku z jego wadliwością oraz pozwu o zadośćuczynienie z tytułu mobbingu. Brak
    wskazania naruszenia konkretnych przepisów był wymogiem pracodawcy. Ugoda została
    podpisana 11 grudnia na posiedzeniu ugodowym. Na mocy ugody, pracodawca 30
    grudnia 2024 roku wypłacił Panu 34.000 zł.
    W związku z tym należy uznać, że określone w ugodzie wypłacone Panu świadczenie
    pieniężne nie jest odszkodowaniem, którego wysokość lub zasady ustalania wynikają
    wprost z przepisów, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zatem, przedmiotowe świadczenie nie korzysta ze
    zwolnienia z opodatkowania na podstawie ww. artykułu.
    Natomiast w przypadku, gdy wysokość lub zasady ustalania odszkodowania nie
    wynikają wprost z odrębnych ustaw lub aktów wykonawczych wydanych na podstawie
    tych odrębnych ustaw, a podstawą ich otrzymania jest wyrok lub ugoda sądowa,
    wówczas odszkodowanie takie może korzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego
    od osób fizycznych, z wyjątkiem odszkodowań wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 3b lit.
    a) i b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
      a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
      b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
      wyrządzono.

    Zauważyć należy, że w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych
    ustawodawca nie zdefiniował pojęcia odszkodowania, czy zadośćuczynienia. Nie
    oznacza to jednak dowolności w ich rozumieniu. Jak wynika bowiem z orzeczenia
    Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt SK 62/08, jeśli
    określony sposób rozumienia przepisu ustawy utrwalił się już w sposób oczywisty, a
    zwłaszcza jeśli znalazł jednoznaczny i autorytatywny wyraz w orzecznictwie Sądu
    Najwyższego, bądź Naczelnego Sądu Administracyjnego, to należy uznać, że przepis ten
    – w praktyce swego stosowania – nabrał takiej właśnie treści. Jednocześnie, względy
    spójności systemu prawa uzasadniają, aby kryteria rozumienia pojęć niezdefiniowanych
    w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, miały w pierwszej kolejności
    charakter kryteriów ustawowych. Konieczne staje się zatem zastosowanie wykładni
    systemowej zewnętrznej i odwołanie się do przepisów ustawy z 24 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1465 ze zm.).
    Odwołując się zatem, do prawa cywilnego stwierdzić należy, że świadczenie
    odszkodowawcze to najogólniej świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej
    szkody. Szkodą jest uszczerbek, jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we
    wszelkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o
    uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany
    terminem „krzywda”. Pod tym pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia
    człowieka wyrażające się zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane
    czynem niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy odnosi się termin
    „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie” wiąże się z naprawieniem uszczerbku
    majątkowego.
    W Kodeksie cywilnym, świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu
    odpowiedzialności deliktowej (art. 415 i następne) lub odpowiedzialności kontraktowej
    (art. 471 i następne), a co za tym idzie jest następstwem czynu niedozwolonego lub
    niewykonania, bądź nienależytego wykonania zobowiązania.
    Powyższe regulacje, mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w
    ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 Kodeksu pracy, w sprawach
    nieuregulowanych przepisami prawa pracy, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu
    cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami prawa pracy. Powyższe oznacza, że
    przepisy Kodeksu cywilnego wybrane do zastosowania w prawie pracy (stosunku pracy)
    nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym podstawowe
    znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Przepisy Kodeksu pracy posługują się terminami „odszkodowanie” oraz
    „zadośćuczynienie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których
    uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 183d, art. 361 § 2, art. 45, art.
                    256, art. 943 § 3, art. 99, art. 101 Kodeksu pracy).
    W kontekście rozwiązania umowy o pracę, ustawodawca przewiduje odszkodowanie, w
    sytuacji gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45 Kodeksu
    pracy), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w zw. z art. 42 § 1
    Kodeksu pracy), bądź rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem
    przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie (art. 56 Kodeksu pracy).
                    1Jednocześnie, zgodnie z art. 47 Kodeksu pracy:
      Odszkodowanie, o którym mowa w ww. art. 45, przysługuje w wysokości
      wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od
      wynagrodzenia za okres wypowiedzenia, natomiast odszkodowanie, o którym mowa
      w art. 56 przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia.
    Stosownie do art. 58 Kodeksu pracy:

      W przypadku rozwiązania umowy o pracę zawartej na czas określony
      odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do którego umowa
      miała trwać, nie więcej jednak niż za okres wypowiedzenia.
    Należy zatem uznać, że funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy pełnią wyłącznie te
    świadczenia, których celem jest zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które
    noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez pracodawcę.
    Potwierdza to wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 listopada 2007 r., sygn. akt SK
    18/05, w którym Trybunał Konstytucyjny uznał, że odszkodowanie z tytułu rozwiązania
    umowy o pracę nie jest odszkodowaniem sensu stricto, lecz sui generis świadczeniem
    majątkowym, pełniącym funkcję sankcji (ustawowej kary pieniężnej) wobec pracodawcy za
    bezprawne działanie. W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się również, że
    odszkodowanie należne pracownikowi z tytułu bezprawnego rozwiązania stosunku pracy
    lub bezprawnego wypowiedzenia dotychczasowych warunków pracy i płacy nie pozostaje
    w żadnej relacji do ewentualnej szkody, co oznacza, że przysługuje za samo bezprawne
    działanie pracodawcy, niezależnie od tego, czy jakakolwiek szkoda po stronie pracownika
    powstała. Odszkodowania takie traktowane są bowiem jak szczególny rodzaj
    odszkodowania ustawowego, należnego bez względu na to, czy pracownik – na skutek
    niezgodnego z prawem postępowania pracodawcy – poniósł szkodę w ogóle, lub poniósł
    ją w większym lub mniejszym rozmiarze, niż odszkodowanie przysługujące w kwocie z
    góry określonej w przepisach Kodeksu pracy. W judykaturze przypisuje się zresztą temu
    odszkodowaniu charakter kompensacyjno-sankcyjny, wynikający z unormowania
    zabezpieczającego pracownika przed bezprawnym działaniem pracodawcy.
    Odnosząc powyższe do przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego
    stwierdzić należy, że podstawowym warunkiem zwolnienia świadczenia od
    opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b ustawy o podatku dochodowych
    osób fizycznych, jest jego odszkodowawczy charakter. Jak już wcześniej wskazano, w
    ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował
    pojęcia szkody, czy odszkodowania, tym nie mniej rozumienie tych pojęć nie może
    odbiegać od przyjętego w systemie prawa cywilnego ich znaczenia. Zasady
    odpowiedzialności odszkodowawczej w prawie cywilnym opierają się na zasadzie winy
    lub ryzyka. O tym, co stanowi szkodę oraz jakie są zasady i sposoby jej naprawienia
    decydują (generalnie) przepisy art. 361 i 363 Kodeksu cywilnego. Wypłata
    odszkodowania jest konsekwencją wystąpienia szkody.
    Należy podnieść, że nie nazwa, lecz rzeczywisty charakter świadczenia decyduje o tym,
    czy przybiera ono cechy odszkodowania, czy też nie.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w prawomocnym wyroku z 13 lutego 2019 r., sygn. akt
    III SA/Wa 1008/18, wskazuje, że: „(...) Nazwanie świadczenia odszkodowaniem nie
    oznacza, że obiektywnie posiada ono taki charakter i zawiera się w pojęciu
    odszkodowania lub zadośćuczynienia korzystającego ze zwolnienia na podstawie art. 21
    ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Skoro bowiem odszkodowanie jest świadczeniem, którego
    zasadniczym celem jest naprawienie wyrządzonej szkody, która nastąpiła wbrew woli
    uprawnionego, natomiast zadośćuczynienie jest świadczeniem z tytułu wyrządzonej
    szkody niematerialnej (krzywdy), to nie można przyjąć, że uzyskane przez skarżącego
    świadczenie wypełnia cechy tak rozumianego odszkodowania lub zadośćuczynienia (...)”.
    Wyżej wymienione przepisy zwalniają od podatku jedynie takie odszkodowania, które
    nie stanowią ekonomicznego przysporzenia ponad stan majątkowy będący w
    posiadaniu podatnika przed ich wypłatą. Odszkodowanie jest szczególnym rodzajem
    świadczenia polegającego na naprawieniu szkody, czyli uszczerbku, jakiego doznaje
    poszkodowany we wszystkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych. Chodzi
    zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy. W praktyce szkoda może
    obejmować stratę polegającą na ubytku w majątku – wskutek doznania tej straty
    poszkodowany staje się uboższy niż był dotychczas, lub może dotyczyć utraconych
    korzyści, jakich poszkodowany mógłby się spodziewać, gdyby mu szkody nie

    wyrządzono – wówczas poszkodowany nie staje się bogatszy, jakkolwiek mógł liczyć na
    wzbogacenie się.
    Na podstawie ww. przepisu art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, opodatkowaniu podatkiem dochodowym – jako wyłączone ze
    zwolnienia – podlega odszkodowanie otrzymane (na podstawie wyroku lub ugody
    sądowej) z tytułu utraconych korzyści, które podatnik mógł otrzymać gdyby mu szkody
    nie wyrządzono. Opodatkowanie to wynika stąd, że gdyby podatnik osiągnął
    spodziewane korzyści, to korzyści te podlegałyby opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Zgodnie z art. 917 Kodeksu cywilnego:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Kwota odszkodowania wynikająca z ustaleń zawartych między stronami ugody w
    rozumieniu ww. przepisu, której wysokość uwzględnia interesy obu stron wynikające z
    łączącego strony stosunku pracy, ma rekompensować pracownikowi utracone przez
    niego, w wyniku rozwiązania umowy o pracę, spodziewane korzyści w postaci
    wynagrodzenia za pracę.
    Zatem, odszkodowanie to ma więc tak naprawdę zrekompensować zarobek, jaki
    pracownik mógłby otrzymać, gdyby do rozwiązania umowy nie doszło. Wypłacone
    pracownikowi odszkodowanie dotyczy korzyści, które pracownik mógłby osiągnąć,
    gdyby nie wyrządzono mu szkody.
    W uzupełnieniu wskazał Pan, że wypłacone odszkodowanie dotyczy również szkody
    rzeczywistej. Szkoda rzeczywista polegała na nieprawidłowym rozwiązaniu stosunku pracy
    (zastosowanie argumentów charakterystycznych dla zwolnienia dyscyplinarnego, bez
    zachowania formy prawnej wypowiedzenia umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym),
    pozbawieniu tym samym zatrudnionego przychodów. Jednocześnie, zachowanie
    bezpośredniego przełożonego wywołało u pracownika silny i długotrwały stres, który
    wciąż wymaga konsultacji psychologicznych i psychiatrycznych. Ugoda została zawarta
    przez Pana w celu uniknięcia długotrwałego, stresującego procesu, oraz uzyskania
    rekompensaty finansowej, będącej zaledwie częścią przychodów, które by Pan
    otrzymywał, gdyby do rozwiązania stosunku pracy nie doszło. Wydaje się Panu, że
    wypłacone odszkodowanie dotyczy korzyści, które mógłby Pan osiągnąć, gdyby Panu
    szkody nie wyrządzono. Wypłacone odszkodowanie nie rekompensuje wynagrodzenia,
    jakie mógłby Pan otrzymać gdyby do rozwiązania umowy o pracę nie doszło.
    Tym samym, wypłacona Panu kwota odszkodowania nie korzysta ze zwolnienia od
    podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, bowiem dotyczy korzyści, które mógłby Pan osiągnąć gdyby Panu szkody nie
    wyrządzono.
    Podsumowując, kwota wypłaconego Panu odszkodowania zasądzona na postawie
    ugody sądowej nie podlega zwolnieniu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Wypłacona Panu kwota pieniężna na
    podstawie ugody sądowej stanowi przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art.
    12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający
    opodatkowaniu tym podatkiem.
    Zatem Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dacie wydania interpretacji.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje
        się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.