Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.631.2025.1.RM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-26
Teza: Ustalenie miejsca opodatkowania dostawy towarów oraz
prawo do odliczenia podatku naliczonego.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów
magazynowanie
odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług
transakcja-transakcja łańcuchowa (szeregowa)
świadczenie-miejsce świadczenia przy dostawie towarów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy
dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów-Miejsce
dostawy towarów niewysyłanych ani
nietransportowanych
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 8-lit. a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 września 2025 r., za pośrednictwem systemu e-Doręczenia, wpłynął Państwa wniosek z
    29 września 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia miejsca
    opodatkowania dostawy towarów oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) GMBH (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest spółką prawa niemieckiego z siedzibą
    w (...), Niemcy. Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku od towarów i
    usług (dalej: „VAT”) w Polsce. Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
    na terytorium Polski.
    Wnioskodawca należy do międzynarodowej grupy (...) (dalej: „Grupa”), która jest wiodącym
    dostawcą urządzeń (...), posiadającym wieloletnie doświadczenie w branży. Grupa oferuje
    szeroką gamę innowacyjnych i wysokiej jakości produktów oraz rozwiązań, które
    przyczyniają się do zwiększenia bezpieczeństwa na drogach.
    Spółka specjalizuje się w (...).
    Na terytorium Polski Wnioskodawca prowadzi działalność dystrybucyjną, w ramach której
    nabywa towary zarówno w Polsce, jak i spoza terytorium kraju, a następnie sprzedaje je
    do klientów zlokalizowanych w Polsce, w innych krajach członkowskich Unii Europejskiej
    oraz poza terytorium Unii Europejskiej (dalej jako: „Klient”).
    W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca współpracuje z innym podmiotem z
    Grupy, (...) Sp. z o.o. (dalej: „A. PL” lub „Producent”), który prowadzi działalność w zakresie
    produkcji niektórych towarów znajdujących się w ofercie Grupy.
    Począwszy od stycznia 2026 r. Spółka oraz A. PL planują wdrożenie nowego modelu
    współpracy. W przyjętym modelu biznesowym Producent będzie dostarczał Spółce wyroby
    stalowe, zgodnie ze złożonym przez Spółkę zamówieniem. W tym zakresie wyróżnić będzie
    można dwa typy towarów:
    1) Elementy standardowe - wykorzystywane przy sprzedaży do wielu klientów,
      nieprodukowane pod konkretne zamówienie. Spółka utrzymuje określony poziom tych
      elementów w magazynie, zamawiając je u Producenta niezależnie od konkretnych
      zamówień składanych przez Klientów. Towary te są nabywane z wyprzedzeniem, aby
      zapewnić dostępność produktów w magazynie i sprawną realizację przyszłych
      zamówień.
    2) Elementy indywidualne - produkowane zgodnie z indywidualnym zamówieniem
      złożonym przez Klienta. W przypadku, gdy do zamówienia Klienta konieczne jest
      wykonanie i dostarczenie elementu indywidualnego, Spółka składa zamówienie do
      Producenta, który wykonuje go zgodnie z dostarczoną specyfikacją. Ostateczny Klient
      jest znany w momencie składania zamówienia.
    Towary będą transportowane bezpośrednio z zakładu produkcyjnego A. PL w Polsce do
    wskazanego magazynu. Wnioskodawca nie posiada własnego magazynu na terytorium
    Polski, będzie korzystać z przestrzeni magazynowej udostępnionej przez A. PL na
    podstawie umowy o świadczeniu usług logistycznych.

    Warto zaznaczyć, że towary mogą być przechowywane przez kilka tygodni, a nawet
    miesięcy, przed wysyłką do Klienta, w utrzymanej dla Wnioskodawcy powierzchni
    magazynowej. W tym czasie będą podlegać składowaniu, pakowaniu, a sporadycznie
    mogą być przeładowywane lub przepakowywane. Wszystkie towary będą etykietowane,
    jednak nie będzie dochodzić do zmiany ich tożsamości ani właściwości. Wszelkie zasoby
    personalne i techniczne niezbędne do świadczenia usług logistycznych na rzecz
    Wnioskodawcy będą zapewnione w oparciu o zasoby A. PL.
    Aby usystematyzować zasady współpracy, Spółka oraz Producent zawarli długoterminową
    umowę ramową na dostawę towarów i usługi logistyczne (dalej: „Umowa”). Umowa
    reguluje zasady produkcji, dostarczania i obsługi logistycznej towarów przez Producenta
    do Spółki.
    W ramach świadczonych usług logistycznych, A. PL będzie utrzymywał indywidualną
    powierzchnię magazynową dla Spółki. Wszelkie towary dostarczane przez Producenta
    będą przekazywane do tej części magazynowej - nie nastąpi zatem ich bezpośrednia
    wysyłka do Klienta, która jak wskazano może nastąpić nawet wiele tygodni lub miesięcy
    później. Zgodnie z postanowieniami Umowy i przyjętym modelem dostaw, do transferu
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel z Producenta na Wnioskodawcę będzie
    dochodzić w każdym przypadku w magazynie A. PL na terenie Polski, po dostarczeniu
    towarów do przestrzeni indywidualnie utrzymywanej dla Spółki. W tym momencie, jak
    wskazano wcześniej, na Wnioskodawcę przejdą wszelkie ryzyka związane z towarami, w
    tym ryzyko ich uszkodzenia lub utraty. Przekazanie przez Kontrahenta zamówionych i
    zakupionych produktów do magazynu będzie uznawane za finalizację dostawy na rzecz
    Wnioskodawcy. Innymi słowy, oznacza to, że z chwilą fizycznego umieszczenia produktów
    w magazynie, obowiązek dostawy zostanie skutecznie zrealizowany, zgodnie z ustaleniami
    kontraktowymi pomiędzy stronami.
    Dostawa towarów od Producenta będzie każdorazowo dokumentowana fakturą
    zawierającą kwotę VAT. Wszystkie nabyte towary będą wykorzystywane przez Spółkę do
    prowadzenia działalności opodatkowanej VAT (sprzedaży na rzecz Klientów).
    Dodatkowo, Wnioskodawca zamawia również elementy stalowe u innych zewnętrznych
    dostawców spoza Grupy. Towary te mogą być zamawiane zarówno na magazyn,
    niezależnie od składanych zamówień, jak i pod określone zamówienie Klienta.
    W celu realizacji zamówienia Klienta, Spółka zatem będzie kompletować i dostarczać
    towary pochodzące z trzech źródeł:
    1) Produkty wykonane na indywidualne zamówienie Klienta przez A. PL,
    2) Standardowe produkty utrzymywane przez Wnioskodawcę w ramach zapasów
      minimalnych,
    3) Produkty nabyte przez Spółkę od zewnętrznych dostawców.
    Towary te będą łączone w ramach danego zamówienia i mogą być wspólnie pakowane
    oraz transportowane do Klienta, zarówno na terytorium Polski, jak i poza nią.
    Transport towarów do Klienta będzie każdorazowo organizowany przez Spółkę lub przez
    Klienta. W przypadku gdy to Spółka będzie odpowiadać za transport, niektóre faktyczne
    czynności związane z transportem takie jak załadunek towarów z magazynu mogą być
    dokonywane przez pracowników Producenta w oparciu o zawartą Umowę. W takim
    przypadku wszystkie czynności będą jednak podejmowane na zlecenie Spółki. Z tytułu
    świadczenia usług logistycznych będzie wystawiana przez A. PL odrębna faktura.
    Pytania
    1) Czy wskazane w opisie zdarzenia przyszłego dostawy towarów dokonywane przez
      Spółkę na rzecz Klientów stanowią dla Spółki dostawy realizowane z terytorium Polski i
      nie są elementem dostaw łańcuchowych, w rozumieniu art. 22 ust. 2 ustawy o
      podatku od towarów i usług?

    2) Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia
      VAT naliczonego z tytułu nabycia towarów od Producenta?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1
    W opinii Wnioskodawcy, w przedstawionym modelu transakcji dostawy dokonywane na
    rzecz Klientów przez Spółkę będą każdorazowo stanowiły dostawy z terytorium Polski i nie
    będą stanowiły elementu dostawy łańcuchowej, w rozumieniu art. 22 ust. 2 ustawy o VAT.
    Ad 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym przysługuje mu prawo
    do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu nabycia towarów od Producenta.
    Uzasadnienie
    Ad 1
    A. Miejsce opodatkowanie dostawy towarów
    W ocenie Wnioskodawcy, w celu określenia zasad opodatkowania dostaw dokonywanych
    do Klientów w przedstawionym modelu niezbędna jest analiza miejsca opodatkowania
    tych dostaw.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju,
    2) eksport towarów,
    3) import towarów na terytorium kraju,
    4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju,
    5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z kolei art. 7 ust. 1 powyższej ustawy określa, że przez dostawę towarów rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W świetle art. 2 pkt 1 ustawy o VAT, przez „terytorium kraju” należy rozumieć terytorium
    Polski, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z art. 2a tej ustawy. Z powołanego
    przepisu wynika zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem VAT
    podlegają wskazane w ustawie czynności, o ile miejscem ich świadczenia jest terytorium
    kraju.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy o podatku od towarów i usług, ilekroć w dalszych
    przepisach mowa jest o „sprzedaży”, należy przez to rozumieć odpłatną dostawę towarów
    oraz odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, jak również eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, miejscem dostawy
    towarów - w przypadku gdy towary są wysyłane lub transportowane przez dostawcę,
    nabywcę lub osobę trzecią - jest miejsce, w którym towary znajdują się w chwili
    rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.
    Tym samym, zgodnie z ogólną zasadą dostawa towarów wysyłanych jest opodatkowana w
    kraju, z którego następuje wysyłka.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 22 ust. 2 tej ustawy, w sytuacji gdy te same towary są
    przedmiotem kolejnych dostaw, a ich wysyłka lub transport następuje bezpośrednio od
    pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport
    przypisuje się wyłącznie jednej dostawie - tzw. „dostawie ruchomej”.
    Regulacje zawarte w art. 22 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług określają zasady
    ustalania miejsca dokonania dostawy towarów w przypadku tzw. dostaw łańcuchowych, tj.

    transakcji, w których uczestniczy co najmniej trzech podatników, a przemieszczenie
    towarów następuje bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatecznego nabywcy.
    W przypadku takich transakcji, w których towary są fizycznie przemieszczane pomiędzy
    państwami, tylko jedna z dostaw - ta, której przyporządkowano wysyłkę lub transport (tzw.
    „dostawa ruchoma”) - może zostać zakwalifikowana jako wewnątrzwspólnotowa dostawa
    towarów (dalej: „WDT”) lub eksport towarów. Prawidłowe przypisanie transportu do
    właściwej dostawy ma kluczowe znaczenie dla określenia skutków podatkowych
    pozostałych dostaw w łańcuchu, zarówno poprzedzających, jak i następujących po
    dostawie ruchomej.
    B. Przesłanki determinujące wystąpienie transakcji łańcuchowej
    Dla celów prawidłowej klasyfikacji opisanej transakcji dokonywanej przez Wnioskodawcę,
    konieczne jest przede wszystkim podjęcie działań zmierzających do zweryfikowania, czy
    konkretny model transakcji spełnia przesłanki transakcji łańcuchowej w świetle ustawy o
    VAT. Bowiem w przypadku ich nie spełnienia każda dostawa będzie podlegała odrębnemu
    opodatkowaniu, a jej miejsce świadczenia ustalane jest niezależnie, bez uwzględniania
    pozostałych dostaw poprzedzających ją lub następujących po niej.
    Transakcja łańcuchowa to sekwencja transakcji zawieranych między kilkoma
    kontrahentami, gdy te same towary są transportowane bezpośrednio od pierwszego
    podmiotu do ostatniego. W celu sklasyfikowania transakcji jako transakcji łańcuchowej
    powinny zostać spełnione łącznie następujące trzy główne przesłanki (co potwierdza
    również linia interpretacyjna organów podatkowych):
    1. w transakcji musi uczestniczyć kilka podmiotów:
        Model dostawy łańcuchowej zakłada udział co najmniej trzech podmiotów choć
        ich liczba może być większa. Wszystkie podmioty uczestniczące w łańcuchu
        muszą też być znane na etapie każdej z dostaw. Niezależnie od stopnia
        rozbudowania struktury, każdy uczestnik pełni w niej określoną rolę. Pierwszy
        podatnik w łańcuchu zawsze „wydaje towar”, tzn. przekazuje władztwo fizyczne
        nad towarem, a nie tylko przenosi prawo do rozporządzania nim jak właściciel na
        pośrednika. Drugi, jak i każdy kolejny pośrednik w transakcji łańcuchowej, nie ma
        przypisanej sztywno określonej roli operacyjnej. Ostatni uczestnik transakcji
        łańcuchowej fizycznie odbiera towar wysłany bezpośrednio od pierwszego w
        kolejności dostawcę. Jeden z podmiotów w łańcuchu jest odpowiedzialny za
        organizację transportu towarów. Może samodzielnie organizować transport
        towaru lub skorzystać z usług podmiotu trzeciego działającego w jego imieniu.
        Organ w interpretacji wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
        (dalej: „DKIS”) o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.99.2023.2.RM z dnia 6 czerwca 2023 r.
        wskazał następująco: „Odnosząc się do powyższego w pierwszej kolejności
        wskazać należy, że transakcja opisana w Stanie faktycznym nr 1 nie będzie
        stanowić transakcji łańcuchowej, ponieważ aby można było mówić o transakcji
        łańcuchowej towary muszą być przedmiotem kolejnych dostaw, oraz w transakcji
        muszą uczestniczyć co najmniej trzy podmioty. W analizowanym przypadku ten
        warunek nie będzie spełniony, gdyż jak zostało wskazane towar będzie
        przemieszczany z terytorium Niemiec do Polski na skład celny gdzie będzie

        magazynowany, w następstwie czego Państwo dopiero na terytorium Polski
        będziecie szukać finalnego nabywcy z Ukrainy, który odbierze towar ze składu
        celnego w Polsce i dokona wywozu towaru z Polski”.
    2. transakcja musi dotyczyć tego samego towaru:
        przedmiotem transportu od pierwszego do ostatniego uczestnika łańcucha musi
        być ten sam towar, czyli musi być zachowana tożsamość przedmiotowa tzn.
        produkt przekazywany przez podmiot do finalnego nabywcy powinien pozostać
        niezmieniony względem tego, który opuścił magazyn lub zakład produkcyjny.
        Praktyka podatkowa potwierdza zaś, że na charakter transakcji wpływają
        okoliczności zmieniające charakter, cechy lub przeznaczenie towarów, jakie były
        im nadane w momencie sprzedaży.
        w wyroku TSUE C-446/13 z dnia 2 października 2014 roku przedstawiono, że,
        skoro wysyłka towarów ma na celu ich przetworzenie przed ich dostawą do
        nabywcy, aby doprowadzić je do stanu zgodnego ze zobowiązaniami umownymi
        to brak jest w tej sytuacji związku i ciągłości, by uznać transakcję za jednolitą:
        „Brak jest takiego związku i takiej ciągłości, jeżeli wysyłka towarów przez
        dostawcę usługodawcy ma na celu ich przetworzenie przed ich dostawą do
        nabywcy, aby doprowadzić je do stanu zgodnego ze zobowiązaniami umownymi
        między dostawcą a nabywcą”.
        w interpretacji indywidualnej o sygn. 0111-KDIB3-3.4012.485.2020.1.WR z dnia
        24 listopada 2020 r. wskazano, że: „Dostarczane przez Wnioskodawcę silniki
        będą, bowiem, na terenie Niemiec zamontowane w odrębnym urządzeniach, w
        związku z czym przedmiotu wywozu poza terytorium Unii Europejskiej nie będą
        stanowić silniki dostarczane przez Wnioskodawcę, lecz gotowe urządzenia.
        Natomiast dostarczone przez Wnioskodawcę silniki będą stanowić jedynie część
        składową wywożonych urządzeń”.
    3. towar musi zostać wydany końcowemu nabywcy bezpośrednio przez pierwszego w
    kolejności uczestnika transakcji:
        transport realizowany w ramach transakcji łańcuchowej powinien mieć charakter
        zasadniczo nieprzerwany. Z kolei wątpliwy jest nieprzerwany przebieg transakcji,
        gdy np. transport towarów jest organizowany na różnych etapach przez więcej
        niż jeden podmiot uczestniczący w łańcuchu, więc tym samym transport
        towarów od pierwszego do ostatniego uczestnika łańcucha powinien być
        organizowany przez ten sam podmiot (chodzi o fizyczną organizację transportu
        nie zaś o ponoszenie kosztów),
        końcowy nabywca powinien być również znany na pierwszym etapie dostawy, na
        co Dyrektor KIS wskazuje m. in. w:
            interpretacji o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.247.2024.2.RM wydana przez DKIS
            dnia 24 lipca 2024 r.: „Jednocześnie pierwszy uczestnik transakcji
            (Kontrahent A) nie przekazuje towaru ostatecznemu nabywcy z innego niż

            Polska państwa członkowskiego UE. Spółka wskazała, że w momencie
            nabycia towaru od Kontrahenta A nie zna ostatecznego nabywcy towaru. W
            związku z tym, towar należący do Spółki jest magazynowany przez
            Kontrahenta B do czasu, aż Spółka znajdzie ostatecznego klienta. Dopiero
            wówczas Kontrahent B, działając na zlecenie Spółki, transportuje/wysyła
            towar z Polski do nabywców z innych niż Polska państw członkowskich UE,
            za pośrednictwem firm kurierskich.”
    Tylko łączne spełnienie wszystkich powyższych przesłanek pozwala na określenie, że w
    danym modelu wystąpi dostawa łańcuchowa w rozumieniu przepisów VAT.
    C. Dostawy Wnioskodawcy
    Zdaniem Wnioskodawcy, odnosząc przedstawiony opis zdarzenia przyszłego do
    powyższych rozważań, nowy model transakcyjny nie powinien zostać uznany za transakcję
    łańcuchową. W przedmiotowym przypadku, nie zostały spełnione wszystkie przesłanki
    warunkujące istnienie transakcji łańcuchowej na gruncie ustawy o VAT, podczas gdy
    niezbędne jest łączne spełnienie każdej z nich.
    W szczególności Wnioskodawca chciałby zauważyć, że w jego ocenie w opisanym
    zdarzeniu przyszłym mają miejsce dwie niezależne dostawy towarów - od Producenta do
    Spółki oraz od Spółki do Klienta.
    Zgodnie z przedstawionymi postanowieniami Umowy, Producent będzie dostarczał
    towary do przestrzeni magazynowej utrzymywanej dla Spółki. W momencie umieszczenia
    towarów w magazynie na Wnioskodawcę przejdzie prawo do rozporządzania towarami jak
    właściciel, w tym w szczególności wszelkie ryzyka związane z towarami, w tym ryzyko ich
    uszkodzenia lub utraty. Zdaniem Wnioskodawcy już na tym etapie dochodzi więc do
    dostawy towarów w rozumieniu VAT.
    Podobne podejście wynika z opinii Rzecznika Generalnego sporządzonej do wyroku
    Trybunału Sprawiedliwości unii Europejskiej („TSUE”) C-401/18 Herst z dnia 23 kwietnia
    2020 r:
        „można wyjść z założenia, że ten, kto musi ponieść ryzyko przypadkowej utraty,
        posiada uprawnienie w rozumieniu art. 14 ust. 1 dyrektywy VAT do rozporządzania
        towarem jak właściciel”,
        „ten, kto dostarcza innej osobie towar i ponosi ryzyko przypadkowej utraty tego
        towaru podczas dostawy, również pod względem prawnym działa jako dostawca (a
        nie jako spedytor dla innej osoby)”.
    Przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel odnosi się do sytuacji, w
    której nabywca uzyskuje faktyczną możliwość dysponowania towarem w sposób zbliżony
    do właściciela, niezależnie od formalnego przeniesienia prawa własności. Kluczowe jest tu
    zapewnienie realnej kontroli nad rzeczą, a nie wyłącznie jej prawnego tytułu. W
    konsekwencji, pojęcie „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie jest tożsame z prawem
    własności w rozumieniu cywilnoprawnym.
    Przejęcie ekonomicznego władztwa nad towarem nie musi być równoznaczne z
    przeniesieniem własności w sensie prawnym, gdyż dostawa towarów obejmuje szerszy
    zakres czynności niż samo przekazanie tytułu prawnego. Jednocześnie, dla celów
    podatkowych, moment powstania obowiązku podatkowego jest co do zasady związany z
    faktycznym dokonaniem czynności, chyba że przepisy ustawy wskazują inny, szczególny
    moment.

    W praktyce podatkowej, moment przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak
    właściciel utożsamiany jest z chwilą przejęcia przez nabywcę ryzyk związanych z danym
    towarem.
    Tym samym, już na etapie umieszczenia towarów w części magazynowej utrzymywanej
    dla Wnioskodawcy dojdzie do dostawy towarów w związku z przejęciem związanych z nimi
    praw i ryzyk. Towary będą następnie magazynowane, przy czym mogą być na nich
    wykonywane dodatkowe czynności takie jak przeładowywanie czy przepakowywanie.
    Późniejsza dostawa dokonana od Spółki do Klienta powinna stanowić w tym przypadku
    odrębną dostawę, nie będącą częścią łańcucha dostaw, gdyż towar nie jest w tym
    przypadku przemieszczany bezpośrednio od Producenta (pierwszego dostawcy), a od
    Spółki gdyż towar znajduje się już w jej władaniu w utrzymywanej dla niej powierzchni
    magazynowej. Tym samym nie będzie spełniona podstawowa przesłanka dostawy
    łańcuchowej jaką jest przemieszczenie towarów bezpośrednio od pierwszego do
    ostatniego podmiotu.
    Stanowisko Wnioskodawcy jest w tym zakresie zgodne z linią orzeczniczą sądów
    administracyjnych:
        w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: „NSA”) z 24 kwietnia 2014 r.,
        sygn. akt I FSK 767/13 sąd wskazał, że: „Przepis art. 7 ust. 8 ustawy o VAT ustanawia
        fikcję prawną nakazującą uznać, że w przypadku dostawy tego samego towaru
        realizowanej przez kilka podmiotów, gdy pierwszy z nich wydaje towar ostatniemu
        w kolejności nabywcy, przyjąć trzeba, że każdy z podmiotów biorących udział w
        łańcuchu transakcji dokonał dostawy tego towaru. Cechą charakterystyczną takiej
        dostawy jest bowiem to, że pośrednicy, będący na drodze pomiędzy pierwszym
        podatnikiem (dostawcą), a ostatnim w kolejności nabywcą, nie wchodzą w fizyczne
        posiadanie przedmiotu dostawy. Co więcej, ich pominięcie w zakresie czynności
        wydania towaru, jest w ogóle warunkiem zastosowania omawianego
        unormowania.”
        w wyroku NSA z 28 czerwca 2018 r. o sygn. akt I FSK 1581/16 wskazano: „W
        przypadku transakcji łańcuchowych uznaje się jednak, że każdy z podmiotów
        biorących w nich udział dokonał dostawy, pomimo że faktyczne wydanie towaru,
        rodzące obowiązek podatkowy z tytułu dostawy, dokonywane jest tylko między
        „skrajnymi” uczestnikami. Warunek wystąpienia dostawy łańcuchowej, czyli
        wydanie towaru bezpośrednio przez pierwszego dostawcę ostatniemu nabywcy,
        będzie spełniony wtedy, gdy tenże pierwszy dostawca nie wyda przedmiotu
        dostawy podmiotowi innemu niż ostatni nabywca. Sprowadza się to do tego, że
        niezależnie od tego, kto jest organizatorem transportu, towar transportowany jest
        na trasie od pierwszego dostawcy do ostatniego nabywcy z pominięciem
        pośredników, którym towar nie jest przecież fizycznie wydawany. Jeżeli transport
        zostanie przerwany w taki sposób, że pośredni nabywca uzyska władztwo nad
        towarem (wejdzie w jego posiadanie), będzie to oznaczało, że dostawa została
        zrealizowana, a łańcuch dostaw - zakończony. Kolejne dostawy tego towaru będą
        odbywały się już poza tym łańcuchem dostaw - nie będą stanowiły jego elementów.
        Sytuacja taka wystąpi, gdy np. przeładunek towaru w magazynie spedytora
        działającego w imieniu pośredniego nabywcy wiąże się z uzyskaniem przez tego
        nabywcę prawa do rozporządzania towarem jak właściciel i w konsekwencji

        przejęciem odpowiedzialności za transport towaru realizowany w wykonaniu jego
        już dostawy.”
        w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 maja
        2025 r. o sygn. I SA/Bk 56/25: „Przepis art. 7 ust. 8 u.p.t.u. ustanawia fikcję prawną
        nakazującą uznać, że w przypadku dostawy tego samego towaru realizowanej przez
        kilka podmiotów, gdy pierwszy z nich wydaje towar ostatniemu w kolejności
        nabywcy, przyjąć trzeba, że każdy z podmiotów biorących udział w łańcuchu
        transakcji dokonał dostawy tego towaru. Cechą charakterystyczną takiej dostawy
        jest to, że pośrednicy, będący na drodze pomiędzy pierwszym podatnikiem
        (dostawcą), a ostatnim w kolejności nabywcą, nie wchodzą w fizyczne posiadanie
        przedmiotu dostawy. Co więcej, ich pominięcie w zakresie czynności wydania
        towaru, jest w ogóle warunkiem zastosowania omawianego unormowania (zob. np.
        wyroki NSA: z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. I FSK 767/13, z dnia 28 czerwca 2018 r.
        sygn. I FSK 1581/16).
    W analizowanym zdarzeniu prawnym, Spółka wejdzie w fizyczne posiadanie towarów,
    gdyż każdorazowo będą one dostarczane do utrzymywanej dla niej części magazynowej,
    co w świetle powyższych orzeczeń wyklucza możliwość uznania transakcji za dostawę
    łańcuchową.
    Podobne konkluzje wynikają m.in. z:
        interpretacji indywidualnej o sygn. 0111-KDIB3-3.4012.79.2017.1.PK z dnia 14
        września 2017 r., w której „Wnioskodawca nabywa towar w UE poza Polską (na
        zasadzie EXW lub FCA), organizuje wysyłkę do polskiego magazynu podmiotu
        trzeciego - który ma za zadanie sprawdzenie ogólnego stanu przesyłki, jak również
        usunięcie dołączonych przez dostawcę do przesyłki taśm, naklejek, przywieszek z
        jego logo itp. - a następnie dowóz towaru do klienta zlecany przez Wnioskodawcę
        temu samemu przedsiębiorstwu, które magazynuje materiał lub innej firmie
        transportowej. Sprzedaż towaru do klienta odbywa się na warunkach DAP, tj. w
        chwili dostarczenia towaru do jego magazynu” przy czym organ stwierdził, że „W
        tym przypadku nie będzie miała miejsca transakcja łańcuchowa albowiem towar nie
        jest przemieszczany bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego nabywcy.
        W tym schemacie dochodzi do przerwania ciągłości transportu poprzez
        magazynowanie towaru na którym są wykonywane usługi nie zmieniające cech.”
        Interpretacji DKIS o sygn. 0112-KDIL1-3.4012.313.2024.2.MR z dnia 27 sierpnia 2024
        r., w której wskazano, że: „Należy wskazać, że w opisanym przez Spółkę modelu
        sprzedaży, w którym nastąpiła dostawa od Wnioskodawcy do magazynu
        wynajmowanego przez nabywcę (B.), skąd towar został następnie dostarczony do
        finalnego nabywcy z kraju trzeciego, mamy do czynienia z dwoma odrębnymi
        przemieszczeniami, tj. przemieszczeniem dokonanym w ramach dostawy przez
        Wnioskodawcę na rzecz nabywcy (B.) oraz przemieszczeniem dokonanym w
        ramach dostawy przez B. na rzecz nabywcy z państwa trzeciego. Towar bowiem
        najpierw został dostarczony do magazynu wysokiego składowania, wskazanego
        przez B., gdzie był składowany. Następnie nabywca (B.) wysłał zakupiony towar do

        nabywcy z kraju trzeciego. Wnioskodawca wskazał również, że niekiedy towary są
        przeładowywane lub pakowane do innych paczek zgodnie z wymogami firm
        transportujących lub magazynujących. Nie można zatem uznać, że towar został
        bezpośrednio przetransportowany od pierwszego do ostatecznego nabywcy.”
    W ocenie Wnioskodawcy, w analizowanym opisie zdarzenia przyszłego mamy do czynienia
    z sytuacją analogiczną do tej opisanej w orzecznictwie, tj. towar jest magazynowany i
    pakowany w magazynie Producenta przed wysyłką do ostatecznego klienta.
    Wnioskodawca jako pośredni nabywca uzyskuje w magazynie władztwo nad towarem,
    przerywając w ten sposób łańcuch dostaw. Zatem warunek, aby towar był wydawany
    bezpośrednio przez pierwszego podatnika VAT uczestniczącego w transakcji ostatniemu -
    trzeciemu - podatnikowi VAT należy zatem uznać za niespełniony.
    Należy również zwrócić uwagę, że w celu realizacji zamówienia Klienta, najczęściej
    zdarzają się sytuacje gdy Spółka kompletuje:
        standardowe produkty utrzymywane przez Wnioskodawcę w ramach zapasów
        minimalnych,
        produkty wykonane na indywidualne zamówienie Klienta przez A. PL,
        produkty nabyte przez Spółkę od zewnętrznych dostawców.
    Podsumowując, kompletowane towary nie tylko mają inną specyfikację, lecz również
    mogą pochodzić od różnych dostawców. Każdorazowo towary te dostarczane są przy tym
    w pierwszej kolejności do magazynu utrzymywanego dla Spółki, a dopiero po upływie
    czasu mogą być przedmiotem dostawy do Klienta. Wnioskodawca chciałby, również
    zaznaczyć, że w przypadku towarów pozyskiwanych w ramach zapasów minimalnych
    odbiorca finalny nie jest znany w momencie składania zamówienia na takie towary u
    Producenta lub podmiotów trzecich. Są one bowiem wykorzystywane przy sprzedaży dla
    wielu Klientów, a Spółka utrzymuje ich określony poziom zamawiając je u Producenta
    niezależnie od otrzymywanych zamówień. Towary te są nabywane z wyprzedzeniem, aby
    zapewnić dostępność produktów w magazynie i sprawną realizację przyszłych zamówień.
    Tym samym, z uwagi na brak znajomości informacji o finalnym nabywcy opisanych
    towarów na moment dostawy do Spółki, późniejsza dostawa do Klienta nie powinna być
    rozpatrywana jako element łańcucha dostaw.
    Powyższe potwierdza stanowisko organów zawarte np. we wcześniej cytowanej
    interpretacji o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.247.2024.2.RM wydana przez DKIS dnia 24 lipca
    2024 r., w którym spółka wskazała, że w momencie nabycia towaru nie zna jeszcze
    ostatecznego nabywcy towaru na co organ wywnioskował, że: „Zatem, Wnioskodawca
    słusznie uznał, że przedstawiony model transakcji nie stanowi transakcji łańcuchowej, w
    rozumieniu art. 22 ust. 2 ustawy. W analizowanym przypadku mamy do czynienia z
    odrębnymi transakcjami, tj. dostawą towarów dokonaną przez Kontrahenta A na rzecz
    Spółki opodatkowaną wg właściwej stawki VAT na terytorium Polski - stosownie do art. 22
    ust. 1 pkt 3 ustawy, świadczeniem usług przez Kontrahenta B na rzecz Spółki oraz z
    wewnątrzwspólnotową sprzedażą towaru na odległość dokonaną przez Spółkę na rzecz
    ostatecznego nabywcy.”
    Tożsamość finalnego nabywcy na moment dostawy do Spółki jest znana wyłącznie w
    przypadku elementów indywidualnych. Jak jednak wskazano, elementy te są na
    pierwszym etapie dostarczane do części magazynowej utrzymywanej dla Spółki, co w
    świetle przytoczonego wcześniej orzecznictwa przerywa ciągłość dostawy i możliwość
    uznania ich za dostawę łańcuchową. Dodatkowo, dostarczając towary do klienta Spółka
    korzysta nie tylko z elementów indywidualnych, ale także z elementów standardowych,
    które już posiada w magazynie. Łączenie towarów z różnych źródeł w ramach dostawy do

    Klienta jest również w ocenie Wnioskodawcy okolicznością powodującą przerwanie
    ewentualnego łańcucha dostaw - w tym przypadku nie może być bowiem mowy o wysyłce
    towaru bezpośrednio od pierwszego do ostatniego podmiotu.
    Podobne konkluzje znajdują również potwierdzenie w stanowisku organów podatkowych.
    Przykładowo, w interpretacji indywidualnej numer 0111-KDIB3-3.4012.518.1.2021.PK z
    dnia 9 listopada 2021 r. DKIS analizował zdarzenie przyszłe, w którym:
        spółka (HUB) utrzymywała w magazynie zapas towarów dostarczonych wcześniej
        od producenta,
        po otrzymaniu zamówienia, HUB będzie realizował je w ramach posiadanych
        zapasów magazynowych części, a jeśli nie będzie posiadał danych części w swoim
        magazynie, będzie zwracał się o ich dostarczenie do spółki z Grupy będącej ich
        producentem lub która wykorzystuje daną część w swoich produktach;
        każdorazowo towary trafią najpierw do magazynu HUB przed wysyłką do klienta.
    Organ określił, że w tak opisanym zdarzeniu przyszłym nie może być mowy o łańcuchu
    dostaw wskazując w treści interpretacji, że:
    - „Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku tzw. transakcji łańcuchowych, kiedy
      ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie przemieszczany
      tylko od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, wówczas przyjmuje się, że ma
      miejsce tylko jedna wysyłka (transport).
      Przy czym konieczne jest aby dostawa ta nastąpiła w ramach transportu (wysyłki)
      zasadniczo o nieprzerwanym charakterze. Za taki transport towarów uznaje się
      sytuację, w której transport towaru nie zostanie przerwany na terytorium innego kraju
      i ponownie podjęty przez kolejny podmiot w okolicznościach wskazujących, że
      miejscem jego rozpoczęcia, w celu wywozu towarów do miejsca docelowego, jest
      terytorium tego innego państwa. Koniecznym jest więc, aby dostarczany towar był
      przedmiotem jednego samodzielnego transportu pomiędzy krajem rozpoczęcia
      transportu a krajem docelowym.”
      „Zatem w opisanej sytuacji pomimo, że będzie dochodziło do następujących po sobie
      dostaw towaru, to ze względu na brak bezpośredniego transportu towaru od
      pierwszego dostawcy do ostatniego nabywcy - transakcje te nie będą stanowiły
      dostaw łańcuchowych do których zastosowanie znajdują przepisy art. 22 ust. 2-3
      ustawy.”
    Biorąc pod uwagę powyższe w świetle przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego oraz
    powołanych interpretacji indywidualnych i orzecznictwa sądów administracyjnych,
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że opisana transakcja nie spełnia przesłanek transakcji
    łańcuchowej, o której mowa w art. 22 ust. 2 ustawy o VAT. Czynnikami, które
    uniemożliwiają kwalifikacje dostaw jako elementu dostawy łańcuchowej, są w
    szczególności:
        przerwanie ciągłości transportu i brak bezpośredniego wydania towaru od
        pierwszego dostawcy do ostatniego nabywcy (wcześniejsza dostawa do
        powierzchni magazynowej Spółki, długotrwałe magazynowanie przed wysyłką do
        Klienta);
        brak identyfikacji ostatecznego nabywcy w momencie nabycia towaru przez Spółkę
        (w zakresie elementów standardowych);

        towary pochodzące z różnych źródeł i o innym celu nabycia z punktu widzenia
        Wnioskodawcy (dostawa do Klienta obejmuje zarówno elementy indywidualne jak i
        standardowe).
    Ad 2
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, podatnik, o którym mowa w art. 15 tej ustawy, ma
    prawo do pomniejszenia kwoty podatku należnego o wartość podatku naliczonego, w
    zakresie, w jakim nabyte towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
    podlegających opodatkowaniu. Prawo to podlega ograniczeniom wynikającym z art. 114,
    art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 ustawy.
    Z kolei zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, za podatek naliczony uznaje się sumę
    kwot podatku wykazanych na fakturach otrzymanych przez podatnika w związku z
    zakupem towarów i usług.
    Z powyższego wynika, że możliwość obniżenia podatku należnego o wartość podatku
    naliczonego przysługuje wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione są określone warunki. Po
    pierwsze, odliczenia dokonuje podatnik VAT. Po drugie, nabyte towary i usługi muszą być
    wykorzystywane do wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. Kluczowym
    warunkiem skorzystania z prawa do odliczenia jest zatem istnienie związku pomiędzy
    dokonanym zakupem a działalnością opodatkowaną podatnika.
    Jak wskazano w stanowisku przedstawionym w ramach pytania 1, zdaniem Wnioskodawcy
    w opisanym zdarzeniu przyszłym nie wystąpi dostawa łańcuchowa towarów w rozumieniu
    VAT. W konsekwencji, dostawy towarów od Producenta do Spółki będą każdorazowo
    stanowiły krajową dostawę towarów opodatkowaną VAT w Polsce. Dostawa ta będzie
    każdorazowo dokumentowana fakturą zawierającą polski VAT, która będzie dostarczana
    do Spółki.
    Nabyte towary będą przy tym wykorzystywane do działalności opodatkowanej VAT Spółki -
    tj. będą one sprzedawane do Klientów, co będzie stanowiło u Spółki krajową dostawę
    towarów, WDT lub eksport w zależności od miejsca dostawy.
    Podsumowując, zdaniem Spółki żadne ograniczenia dotyczące możliwości odliczenia nie
    występują w sytuacji Spółki, gdyż dostawa od Producenta do Wnioskodawcy podlega
    opodatkowaniu jako dostawa krajowa i nie jest zwolniona od podatku. Spółka stoi, więc na
    stanowisku, że przysługuje jej prawo do odliczenia VAT z tytułu przedmiotowych nabyć.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

    Stosownie do art. 2 pkt 1, 4 i 5 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
        1) terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, z
          zastrzeżeniem art. 2a,
        4) terytorium państwa członkowskiego - rozumie się przez to terytorium państwa
          wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a;
        5) terytorium państwa trzeciego - rozumie się przez to terytorium państwa
          niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust.
          1 i 3.
    W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Według art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 2 pkt 8 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o eksporcie towarów - rozumie się przez to
      dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza
      terytorium Unii Europejskiej przez:
      a) dostawcę lub na jego rzecz, lub
      b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z
      wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia
      lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub
      innych środków transportu służących do celów prywatnych
      - jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez
      właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
    Z powołanego art. 2 pkt 8 ustawy wynika, że aby czynność mogła być uznana za eksport
    towarów, muszą wystąpić łącznie następujące przesłanki:
        ma miejsce dostawa towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju
        poza terytorium Unii Europejskiej przez dostawcę lub na jego rzecz (eksport
        bezpośredni - art. 2 pkt 8 lit. a ustawy) lub przez nabywcę mającego siedzibę poza
        terytorium kraju, lub na jego rzecz (eksport pośredni - art. 2 pkt 8 lit. b ustawy),
        wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej musi zostać potwierdzony przez
        właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
    Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
      rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych
      w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 2-8.
    W myśl art. 13 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy:

      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
      1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby
      transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym
      niż terytorium kraju;
      2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
      zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
      państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Stosownie do art. 13 ust. 6 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy
      jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od
      podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7.
    Zatem, co do zasady, przy spełnieniu warunków odnośnie podmiotów biorących udział w
    transakcji, w przypadku gdy w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy
    następuje wywóz towarów z Polski na terytorium państwa członkowskiego inne niż
    terytorium kraju występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. W takiej sytuacji
    zachodzi wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w sprzedaży, której po stronie
    nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 i 3 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku:
      1) towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich
      nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w
      momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy;
      3) towarów niewysyłanych ani nietransportowanych - miejsce, w którym towary
      znajdują się w momencie dostawy.
    Według art. 22 ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są
      wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego
      w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej
      dostawie.
    Stosownie do art. 22 ust. 2a ustawy:
      W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub
      transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego przez nabywcę,
      który dokonuje również ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są
      przyporządkowane dostawie dokonanej do tego nabywcy, chyba że z warunków
      dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować jego
      dostawie.
    W myśl art. 22 ust. 2b ustawy:
      W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub
      transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego
      państwa członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są przyporządkowane
      wyłącznie dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego.
    Definicja podmiotu pośredniczącego zawarta została w art. 22 ust. 2d ustawy:
      Przez podmiot pośredniczący, o którym mowa w ust. 2b i 2c, rozumie się innego niż
      pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar
      samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz.
    Natomiast art. 22 ust. 2c ustawy stanowi, że:

      W przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazał swojemu dostawcy numer
      identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo
      członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub
      transport przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot.
    Jednocześnie jak stanowi art. 22 ust. 3 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c i 2e, dostawę towarów, która:
      1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;
      2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
    Zatem, w myśl art. 22 ust. 3 ustawy, wszystkie transakcje realizowane przed dostawą
    ruchomą (do której przypisano wysyłkę lub transport towaru) będą opodatkowane w
    państwie, z którego towar jest wysyłany lub transportowany. Natomiast wszystkie dostawy
    mające miejsce po transakcji ruchomej będą opodatkowane w państwie przeznaczenia
    towaru. Transakcja ruchoma będzie stanowić eksport lub wewnątrzwspólnotową dostawę
    towaru po stronie dostawcy, natomiast po stronie nabywcy import lub
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru.
    Przy czym, w sytuacji gdy za transport towarów odpowiedzialny jest pierwszy dostawca,
    transport towarów należy przyporządkować dostawie towarów dokonywanej przez tego
    dostawcę (pierwszej dostawie w ramach łańcucha dostaw). Natomiast w przypadku gdy za
    transport odpowiedzialny jest ostatni nabywca, transport towarów należy
    przyporządkować dostawie dokonanej na rzecz tego nabywcy (ostatniej dostawie w
    łańcuchu) (art. 22 ust. 2e ustawy).
    Z opisu sprawy wynika, że działalność Spółki obejmuje (...). W ramach działalności
    prowadzonej w Polsce, Spółka nabywa towary (w Polsce oraz poza terytorium kraju), a
    następnie sprzedaje je klientom w Polsce, w innych krajach członkowskich UE oraz w
    krajach trzecich (Klient). Spółka współpracuje z podmiotem należącym do tej samej Grupy
    (Producent), który produkuje niektóre towary z oferty Grupy. Podstawą tej współpracy jest
    długoterminowa umowa ramowa na dostawę towarów i usługi logistyczne (Umowa), która
    reguluje zasady produkcji, dostarczania i obsługi logistycznej towarów przez Producenta
    do Spółki. Od stycznia 2026 r., w ramach nowego modelu współpracy, Producent będzie
    dostarczał Spółce wyroby stalowe, tj. elementy standardowe i indywidualne.
    Elementy standardowe Spółka zamawia z wyprzedzeniem, aby zapewnić ich dostępność w
    magazynie i sprawną realizację przyszłych zamówień. Elementy te nie są produkowane
    przez Producenta na konkretne zamówienie (są sprzedawane wielu klientom). Z kolei
    elementy indywidualne produkowane są na zamówienie Klienta. Spółka składa
    zamówienie do Producenta, który wykonuje element, zgodnie z dostarczoną specyfikacją.
    Ostateczny Klient jest znany w momencie składania zamówienia. Spółka zamawia
    elementy stalowe także u innych zewnętrznych dostawców spoza Grupy. Mogą to być
    towary zamawiane niezależnie od składanych zamówień, jak i na zamówienie Klienta.
    Spółka nie posiada własnego magazynu w Polsce w związku z czym będzie korzystać z
    indywidualnej przestrzeni magazynowej udostępnionej przez Producenta, na podstawie
    umowy o świadczeniu usług logistycznych. Towary zakupione od Producenta oraz
    dostawców zewnętrznych będą przemieszczane do ww. magazynu i będą tu składowane
    od kilku tygodni do kilku miesięcy. W tym czasie towary będą pakowane, etykietowane,
    przeładowywane lub przepakowywane (sporadycznie), a następnie sprzedawane Klientom
    i transportowane do Klienta w Polsce oraz do innych krajów przez Spółkę lub Klienta.
    Producent będzie wystawiał na rzecz Spółki odrębną fakturę z tytułu dostaw towarów i
    odrębną z tytułu usług logistycznych.

    Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce. Wszelkie zasoby
    personalne i techniczne niezbędne do świadczenia opisanych usług logistycznych zapewni
    Producent.
    Ad 1
    Państwa wątpliwości dotyczą m.in. ustalenia czy dostawy towarów dokonywane na rzecz
    Klientów stanowią dostawy realizowane z terytorium Polski i nie są elementem dostaw
    łańcuchowych, w rozumieniu art. 22 ust. 2 ustawy.
    Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że transakcja łańcuchowa
    cechuje się tym, że towar będący przedmiotem więcej niż jednej transakcji, jest fizycznie
    wydawany tylko raz bezpośrednio przez pierwszy podmiot ostatniemu nabywcy. Każda z
    dostaw w transakcji łańcuchowej traktowana jest odrębnie, co oznacza, że dla każdej z
    nich odrębnie ustalane jest też miejsce dokonania dostawy. Tym samym, dla zaistnienia
    dostawy łańcuchowej konieczne jest łączne wystąpienie następujących okoliczności:
        w transakcji musi uczestniczyć kilka podmiotów,
        transakcja musi dotyczyć tego samego towaru,
        towar jest przedmiotem tylko jednej wysyłki od pierwszego dostawcy do ostatniego
        w kolejności nabywcy (art. 22 ust. 2 ustawy).
    W analizowanej sprawie Producent lub dostawca zewnętrzny dokona dostawy towaru na
    Państwa rzecz, a następnie Państwo dokonacie dostawy tych towarów na rzecz Klienta.
    Niemniej jednak, co istotne, towar nie będzie transportowany bezpośrednio od
    pierwszego dostawcy (Producenta lub zewnętrznego dostawcy) do ostatecznego nabywcy
    (Klienta). Z wniosku wynika bowiem, że Producent będzie przemieszczał wyprodukowane
    przez siebie towary (zarówno elementy standardowe jak i indywidualne) z zakładu
    produkcyjnego do swojego magazynu zlokalizowanego w Polsce, gdzie towary te będą
    składowane w wydzielonej dla Państwa przestrzeni magazynowej, na podstawie odrębnej
    umowy o świadczeniu usług logistycznych łączącej Producenta i Państwa Spółkę. W
    okresie kiedy towary będą w magazynie, Spółka będzie miała prawo do rozporządzania
    tym towarem jak właściciel. Wskazali Państwo, że przekazanie produktów do magazynu
    będzie oznaczało finalizację dostawy dokonanej przez Producenta na Państwa rzecz.
    Również towary zakupione od dostawców zewnętrznych - zarówno te zamawiane jako
    zapas magazynowy, niezależnie od składanych zamówień, jak i towary nabywane w
    związku z zamówieniem Klienta, będą w pierwszej kolejności przemieszczane do
    magazynu Producenta. W wydzielonej przestrzeni magazynowej, towary zakupione przez
    Państwa od Producenta i dostawców zewnętrznych będą składowane, pakowane i
    etykietowane (sporadycznie mogą być również przeładowywane lub przepakowywane).
    Dopiero po okresie magazynowania, który jak Państwo wskazują może trwać od kilku
    tygodni do kilku miesięcy - dokonają Państwo dostawy towarów na rzecz Klienta. Produkty
    nabyte przez Państwa od Producenta oraz od zewnętrznych dostawców (towary
    wykonane na indywidualne zamówienie Klienta oraz produkty standardowe stanowiące
    zapas magazynowy) będą łączone/kompletowane w ramach danego zamówienia i
    transportowane do Klienta na terytorium Polski oraz innych państw, w ramach transportu
    organizowanego przez Państwa lub przez Klienta.
    Z okoliczności sprawy wynika więc, że w transakcji będzie uczestniczyło kilka podmiotów,
    tj. Producent/dostawcy zewnętrzni, Państwa Spółka oraz Klient, natomiast przedmiotem
    kolejnych dostaw będzie ten sam towar (podczas magazynowania nie zmieni się
    tożsamość/właściwość towarów). Niemniej jednak w tym przypadku nie będzie spełniony
    warunek bezpośredniego transportu od pierwszego do ostatniego w kolejności nabywcy.
    Co prawda w przypadku, gdy towary będą nabywane od Producenta towar będzie
    transportowany do Klienta z magazynu Producenta znajdującego się na terytorium Polski.
    Należy jednak zauważyć, że w momencie rozpoczęcia transportu z magazynu Producenta

    towary są przechowywane przez ten podmiot na podstawie umowy na usługi logistyczne
    zawartej przez Producenta z Państwa Spółką i podczas składowania towarów w magazynie
    (w przestrzeni indywidualnie utrzymywanej dla Spółki) Spółka może rozporządzać tymi
    towarami jak właściciel. Zatem, pomimo, że towary fizycznie znajdują się w magazynie
    Producenta, należy uznać, że w rzeczywistości towary są transportowane od Spółki,
    bowiem Spółka przechowuje swoje towary (na podstawie umowy na usługi logistyczne) w
    magazynie Producenta w specjalnie wydzielonej dla siebie powierzchni. Również towary
    zakupione od dostawców zewnętrznych transportowane są do magazynu Producenta i
    magazynowane przez Spółkę. Zatem nie można uznać, że dostawa od Producenta
    /dostawców zewnętrznych do Państwa oraz od Państwa do Klienta stanowią dostawy
    dokonane w ramach jednego łańcucha dostaw. Jak bowiem wskazałem, istotą transakcji
    łańcuchowej jest to, że towar będący przedmiotem więcej niż jednej dostawy jest fizycznie
    wydawany tylko raz, bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatecznego nabywcy.
    Mając na uwadze powyższe ustalenia oraz przedstawione okoliczności sprawy należy
    uznać, że względem transakcji będącej przedmiotem zapytania nie znajdą zastosowania
    przepisy art. 22 ust. 2 ustawy. W konsekwencji odrębnie należy rozpatrzyć opodatkowanie
    dostaw towarów dokonywanych pomiędzy Producentem/dostawcami zewnętrznymi a
    Spółką oraz opodatkowanie dostaw towarów pomiędzy Spółką i Klientem.
    Z wniosku wynika, że w momencie dostawy dokonanej przez Państwa na rzecz Klienta
    towary będą znajdowały się w magazynie na terytorium Polski, zatem miejscem
    opodatkowania tych dostaw - stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy będzie terytorium
    kraju. Nabywcami towarów (Klientami) będą podmioty z Polski, z innych niż Polska państw
    członkowskich oraz z państw trzecich. Zatem, po spełnieniu warunków określonych w
    przepisach ustawy, dostawy te mogą stanowić opodatkowane w Polsce - odpowiednio:
    dostawy krajowe, wewnątrzwspólnotowe dostawy oraz eksport towarów.
    Tym samym, stanowisko w zakresie pytania nr 1, z którego wynika, że dostawy
    dokonywane przez Spółkę na rzecz Klientów będą stanowiły dostawy z terytorium Polski i
    nie będą stanowiły elementu dostawy łańcuchowej, w rozumieniu art. 22 ust. 2 ustawy jest
    prawidłowe.
    Ad 2
    Państwa wątpliwości dotyczą również prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu
    nabycia towarów od Producenta.
    Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 86 ust. 1
    ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Zatem w sytuacji nabycia towarów na terytorium Polski, które są wykorzystywane przez
    zarejestrowanego czynnego podatnika podatku VAT w Polsce do wykonywania czynności
    opodatkowanych w Polsce, podatnikowi - stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy - przysługuje
    prawo do odliczenia podatku naliczonego.
    Spółka jest w Polsce zarejestrowana jako czynny podatnik VAT. Na terytorium Polski
    Spółka nabywa towary od Producenta. Producent dokumentuje sprzedaż towarów na
    rzecz Spółki fakturą zawierającą kwotę podatku VAT. Jednocześnie Spółka wskazała, że
    wszystkie nabyte towary będzie wykorzystywała do prowadzenia działalności
    opodatkowanej podatkiem VAT (sprzedaż na rzecz Klientów). Zatem, wystąpi związek

    podatku naliczonego wykazanego na fakturach wystawionych na rzecz Spółki przez
    Producenta z tytułu dostawy towarów z czynnościami opodatkowanymi na terytorium
    Polski. Tym samym, Spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego
    wykazanego na fakturach wystawionych przez Producenta na rzecz Spółki z tytułu
    dostawy towarów, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy.
    Tym samym, stanowisko w zakresie pytania nr 2, z którego wynika, że Spółka będzie miała
    prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu nabycia towarów od Producenta
    jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111
        ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.