Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.117.2020.2.JK2
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2020-05-29
Teza: Ustalenie obowiązku podatkowego w Polsce.
Słowa kluczowe: Belgia; obowiązek-obowiązek podatkowy; obowiązek-obowiązek podatkowy-ograniczony obowiązek podatkowy
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 2a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 4 lutego 2020 r. (data wpływu 5 lutego 2020 r.) uzupełnione pismem z dnia 22 maja 2020 r. (data wpływu 27 maja 2020 r.) na wezwanie z dnia 29 kwietnia 2020 r. Nr 0114-KDIP3-2.117.2020.1.JK2, o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia obowiązku podatkowego w Polsce – **jest**:

*   **nieprawidłowe** – w części dotyczącej braku obowiązku opodatkowania emerytury otrzymywanej z Polski i składania zeznań za 2019 r. i lata kolejne,

*   **prawidłowe** – w pozostałej części.

UZASADNIENIE

W dniu 5 lutego 2020 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia obowiązku podatkowego w Polsce.

Z uwagi na braki formalne wniosku, pismem z dnia 11 maja 2020 r. Nr 0114-KDIP3-2.4011.117.2020.1.JK2, tut. organ wezwał Wnioskodawczynię do uzupełnienia braków formalnych.

Pismem z dnia 22 maja 2020 r. (data wpływu 27 maja 2020 r.) Wnioskodawczyni uzupełniła wniosek.

We wniosku i uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawczyni mieszka w Belgii od 2007 r. i w tymże roku podjęła tam pracę. Wnioskodawczyni wyjechała do Brukseli, ponieważ tam mieszkał i pracował już kilka lat Jej mąż. Od tego roku Belgia stała się ośrodkiem interesów życiowych – zarówno osobistych jak i gospodarczych. W 2007 r. Wnioskodawczyni została zatrudniona na umowę o pracę i przez wszystkie lata pobytu w Belgii rozliczała się z mężem w Belgii.

Wnioskodawczyni posiada zarówno obywatelstwo belgijskie jak i polskie. W kwietniu 2019 r. Wnioskodawczyni otrzymała wezwanie do Urzędu Skarbowego i poinformowano, że powinna złożyć zeznanie podatkowe w Polsce za 2018 r. na PIT-36, ze względu na to, że w październiku 2018 r. do Polski przeprowadził się mąż Wnioskodawczyni (mąż podlega tutejszemu Urzędowi Skarbowemu i rozlicza się indywidualnie). W związku z tym rozliczeniem Wnioskodawczyni zapłaciła podatek dochodowy w dużej wysokości, a oprócz tego dokonała rozliczenia za ten rok również w Belgii. Księgowa pracująca tam zdziwiła się, że zapłaciła podatek w Polsce. Natomiast urzędniczka w Polsce uznała, że posiada centrum interesów osobistych właśnie w Polsce, co jest nieprawdą.

Wnioskodawczyni jest aktywna społecznie i kulturalnie w Belgii. Tam posiada, przyjaciół, znajomych i część rodziny tam większość czasu przebywa. Do Polski Wnioskodawczyni przyjeżdża sporadycznie, aby odwiedzić rodzinę. Są to krótkie incydentalne pobyt. Wnioskodawczyni posiada też dwa konta bankowe; jedno w Belgii, a drugie w Polsce (ze względu na wypłatę przysługującego Wnioskodawczyni świadczenia emerytalnego w związku z pracą wykonywaną w przeszłości). Wszystkie polisy ubezpieczeniowe Wnioskodawczyni ma w Belgii, tam też korzysta z opieki medycznej. Wnioskodawczyni posiada mieszkanie w Brukseli i tam jest jej stałe miejsce zamieszkania. W Polsce jest rodzinny dom, w którym mieszka mąż.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1.  Czy w 2018 r. Wnioskodawczyni powinna podlegać nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu?
2.  Czy Wnioskodawczyni powinna rozliczać się w 2018 r. na PIT-36 i płacić w związku z tym podatek?
3.  Co z kolejnymi latami podatkowymi – czy Wnioskodawczyni ma obowiązek składania zeznań podatkowych w Polsce?

Zdaniem Wnioskodawczyni, w 2018 r. nie powinna podlegać w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, gdyż to w Belgii mieszka, pracuje, leczy się, uczy, itp. Większość dni w roku spędza w Belgii i ten kraj stanowi centrum Jej interesów osobistych. Według Wnioskodawczyni bezpodstawnie składała PIT-36 i niesłusznie zapłaciła podatek dochodowy za 2018 r. Wnioskodawczyni uważa, że w kolejnych latach (dopóki Belgia jest Jej centrum życiowym) powinna dokonywać rozliczenia podatkowego tylko w Belgii.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe w części dotyczącej braku obowiązku opodatkowania emerytury z Polski i składania zeznań w 2019 r. i w latach kolejnych, natomiast prawidłowe w pozostałej części.

Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387, z późn. zm.) osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1.  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2.  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Natomiast stosownie do art. 3 ust. 2a ww. ustawy, osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Jak z powyższego przepisu wynika, aby można było mówić o podleganiu nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (polskiej rezydencji podatkowej) dana osoba musi posiadać na terytorium Polski centrum interesów osobistych lub gospodarczych lub też czas pobytu danej osoby na terytorium Polski powinien przekroczyć 183 dni w ciągu roku podatkowego. Spełnienie którejkolwiek z tych przesłanek skutkuje uznaniem osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Polski centrum interesów życiowych.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ww. ustawy).

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca do 2016 r. mieszkał w Belgii, gdzie pracował na budowie jako pracownik fizyczny. W 2016 r. Wnioskodawca wrócił do Polski. Z Belgii otrzymuje emeryturę.

W przedmiotowym stanie faktycznym zastosowanie znajdzie Konwencja z dnia 20 sierpnia 2001 r. między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Belgii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz zapobiegania oszustwom podatkowym i uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 2004 r., Nr 211, poz. 2139, z późn. zm.), zmieniona Protokołem podpisanym w Luksemburgu w dniu 14 kwietnia 2014 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 1094).

Stosownie do art. 4 ust. 1 ww. Konwencji, w rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która, zgodnie z prawem tego Państwa, podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo, wszystkie jego jednostki terytorialne lub organy lokalne. Jednakże określenie to nie obejmuje osób, które podlegają opodatkowaniu w tym Państwie w zakresie dochodu osiąganego ze źródeł położonych tylko w tym Państwie lub z tytułu majątku położonego w tym Państwie.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 ww. Konwencji, jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status określa się według następujących zasad:

1.  osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ona ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);
2.  jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa;
3.  jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, którego jest obywatelem;
4.  jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.

Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD. Przedtem, jednak wyjaśnienia wymaga, że głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne (światowe) uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów. Wiele umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami została sporządzona w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji OECD, w tym Konwencja zawarta między Polską i Belgią.

Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawczyni mieszka w Belgii od 2007 r. i w tymże roku podjęła tam pracę. Wnioskodawczyni wyjechała do Brukseli, ponieważ tam mieszkał i pracował już kilka lat Jej mąż. Od tego roku Belgia stała się ośrodkiem interesów życiowych – zarówno osobistych jak i gospodarczych. W 2007 r. Wnioskodawczyni została zatrudniona na umowę o pracę i przez wszystkie lata pobytu w Belgii rozliczała się z mężem w Belgii. Wnioskodawczyni posiada zarówno obywatelstwo belgijskie jak i polskie. W październiku 2018 r. do Polski przeprowadził się mąż Wnioskodawczyni (mąż podlega tutejszemu Urzędowi Skarbowemu i rozlicza się indywidualnie). Wnioskodawczyni jest aktywna społecznie i kulturalnie w Belgii. Tam posiada, przyjaciół, znajomych i część rodziny tam większość czasu przebywa. Do Polski Wnioskodawczyni przyjeżdża sporadycznie, aby odwiedzić rodzinę. Są to krótkie incydentalne pobyt. Wnioskodawczyni posiada też dwa konta bankowe; jedno w Belgii, a drugie w Polsce (ze względu na wypłatę przysługującego Wnioskodawczyni świadczenia emerytalnego w związku z pracą wykonywaną w przeszłości). Wszystkie polisy ubezpieczeniowe Wnioskodawczyni ma w Belgii, tam też korzysta z opieki medycznej. Wnioskodawczyni posiada mieszkanie w Brukseli i tam jest jej stałe miejsce zamieszkania. W Polsce jest rodzinny dom, w którym mieszka mąż.

W świetle przedstawionych faktów, tj. że z Belgią Wnioskodawczynię łączą ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych) jak również to, że w roku podatkowym Wnioskodawczyni nie przebywa na terytorium RP dłużej niż 183 dni oraz uwzględniając zapisy konwencji zawartej między Rzecząpospolitą Polską i Królestwem Belgii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz zapobiegania oszustwom podatkowym i uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, stwierdzić należy, że Wnioskodawczyni podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. podlega opodatkowaniu w Polsce tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Stanowisko Wnioskodawczyni, że nie podlega w 2018 r. nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce jest prawidłowe.

Przechodząc natomiast do obowiązku złożenia zeznania PIT-36 za 2018 r. i za lata następne oraz zapłacenia podatku w Polsce, należy odnieść do kwestii, czy uzyskiwane przez Wnioskodawczynię w tym okresie dochody uzyskiwane w Belgii z tytułu z umowy o pracę oraz świadczenia emerytalnego z Polski, podlegają opodatkowaniu w Polsce.

Zatem ponownie należy sięgnąć do zapisów polsko-belgijskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Zgodnie z art. 15 ww. Konwencji, pensje, płace i inne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie otrzymuje za pracę najemną, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca jest tam wykonywana, to otrzymane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim Państwie.

Biorąc pod uwagę, że Wnioskodawczyni ma miejsce zamieszkania Belgii, to zgodnie z art. 15 ust. 1 Konwencji dochód uzyskany w Belgii z tytułu umowy o pracę podlega opodatkowaniu w Belgii.

Zatem dochody uzyskane w Belgii z tytułu umowy o pracę nie podlegają opodatkowaniu w Polsce i nie ma obowiązku ich wykazywania w zeznaniu podatkowym za 2018 r. i za lata następne (o ile zmianie nie ulegnie stan faktyczny i prawny) składanym w Polsce.

Stanowisko Wnioskodawczyni w zakresie braku opodatkowania dochodów uzyskanych w Belgii z tytułu umowy o pracę i ich wykazania w zeznaniu podatkowych za lata 2018 r. i lata kolejne (o ile zmianie nie ulegnie stan faktyczny i prawny) jest prawidłowe.

W dalszej kolejności należy odnieść się do świadczenia emerytalnego wypłacanego z Polski.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 ww. Konwencji, w brzmieniu obowiązującym do 1 maja 2018 r., z zastrzeżeniem postanowień artykułu 19 ustęp 2 emerytury i inne podobne świadczenia wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie (Polsce) z tytułu jej wcześniejszej pracy najemnej, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie (Polsce), w którym odbiorca emerytury ma miejsce zamieszkania.

Powyższy przepis ma zastosowanie do dochodów uzyskiwanych do 31 grudnia 2018 r.

Natomiast do dochodów uzyskiwanych od 1 stycznia 2019 r. mają zastosowanie powołane poniżej zmienione przepisy, wynikające ze zmian Konwencji między Rzeczpospolitą Polską a Królestwem Belgii.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 ww. Konwencji, z zastrzeżeniem postanowień artykułu 19 ustęp 2, emerytury, renty i inne podobne świadczenia wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie, ze względu na uprzednie zatrudnienie, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

Natomiast stosownie do art. 18 ust. 2 ww. Konwencji, takie emerytury, renty i inne podobne świadczenia wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie (Belgii) na podstawie przepisów o ubezpieczeniu społecznym lub zgodnie z jakimkolwiek innym systemem emerytalnym w drugim umawiającym się Państwie (Polsce), mogą zostać opodatkowane w tym drugim Umawiającym się Państwie (Polsce), jednak wyłącznie w takim przypadku gdy składki uiszczane na podstawie tych przepisów lub systemu są uznawane przez to drugie Państwo dla celów podatkowych (Polskę). W takim przypadku, podatek tak ustalony nie może przekroczyć 10% kwoty świadczenia brutto.

Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że otrzymywana przez Wnioskodawczynię (osobę mającą miejsce zamieszkania w Belgii) emerytura z Polski w 2018 r., podlega opodatkowaniu tylko Belgii.

Natomiast otrzymywana przez Wnioskodawczynię (osobę mającą miejsce zamieszkania w Belgii) emerytura z Polski w 2019 r. i w latach kolejnych podlega opodatkowaniu zarówno w Polsce, jak i w Belgii, z tym, że w Polsce podatek nie może być wyższy niż 10% (o ile zmianie nie ulegnie stan faktyczny i prawny).

Do opodatkowania przedmiotowej emerytury stosuje się przepisy polskiego prawa podatkowego, tj. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, źródłem przychodu jest m.in. emerytura lub renta.

W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W myśl art. 12 ust. 7 ww. ustawy, przez emeryturę lub rentę rozumie się łączną kwotę świadczeń emerytalnych i rentowych, w tym kwoty emerytur kapitałowych wypłacanych na podstawie ustawy o emeryturach kapitałowych, wraz ze wzrostami i dodatkami, z wyłączeniem dodatków rodzinnych i pielęgnacyjnych oraz dodatków dla sierot zupełnych do rent rodzinnych.

Ponadto, w myśl art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.

Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawczyni nie jest osobą mającą miejsce zamieszkania w Polsce, zatem zgodnie z art. 3 ust. 2a w zw. z art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlega opodatkowaniu w Polsce tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Polski, z uwzględnieniem konwencji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania (w przedmiotowej sprawie konwencji polsko – belgijskiej).

Reasumując, emerytura z Polski wypłacana w 2018 r., podlega opodatkowaniu tylko w państwie zamieszkania, tj. w Belgii, zaś Wnioskodawczyni nie ma obowiązku zapłaty podatku ani składania zeznania PIT-36. Natomiast emerytura wypłacana w Polsce w 2019 r. i w latach kolejnych może być opodatkowana zarówno w Polsce, jak i w państwie zamieszkania, tj. w Belgii. W związku z tym Wnioskodawczyni za ten okres jest zobowiązana do składania rocznych zeznań podatkowych. W tej sytuacji w Polsce podatek nie może być wyższy niż 10% kwoty świadczenia brutto.

Stanowisko Wnioskodawczyni w zakresie braku obowiązku opodatkowania emerytury otrzymywanej z Polski w 2018 r. i złożenia zeznania za ten rok jest prawidłowe, natomiast w zakresie obowiązku opodatkowania emerytury otrzymywanej z Polski i złożenia zeznania za 2019 r. i kolejne lata jest nieprawidłowe.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…), w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.