Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDWP.4011.206.2025.2.ASZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-27
Teza: Ustalenie rezydencji podatkowej, opodatkowanie działalności
gospodarczej i najmu mieszkania.
Słowa kluczowe: Stany Zjednoczone
obowiązek-obowiązek podatkowy-ograniczony
obowiązek podatkowy
rezydencja-rezydencja podatkowa
umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 października 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełniła go Pani pismem z 30 października 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wyjechała Pani do USA w dniu 16 lipca 2025 r. (data przybycia do USA) w związku z
    przenosinami swojej rodziny do tego kraju. Wyjazd nastąpił na podstawie wizy typu L2.
    Nie przebywała Pani w USA przed tą datą w roku 2025.
    Pani mąż, w dniu 23 kwietnia 2025 r. wyjechał z Polski do USA w związku z przeniesieniem
    służbowym w ramach zatrudnienia w (...) (bank (...) działający w ponad 50 krajach,
    posiadający spółki w Polsce i USA) – wiza typu L1.
    Od dnia 28 kwietnia 2025 r. Pani mąż wykonuje pracę na podstawie umowy o pracę na
    czas nieokreślony w spółce (...), USA.
    Od 1 czerwca 2025 r. małżonkowie wynajmują dom (...) w USA, w którym obecnie
    zamieszkują.
    Pani pobyt w Polsce w 2025 r.:
    - od 1 stycznia do 15 lipca 2025 r. (196 dni) oraz planowana wizyta w Polsce około 10 dni w
    grudniu 2025 r., łącznie około 206 dni.
    Nieruchomości w Polsce:
    Jest Pani właścicielką domu przy ul. (...). Umowa najmu domu została podpisana w dniu 14
    lipca 2025 r., a przychody z najmu uzyskiwane są od 16 lipca 2025 r. Czynsz najmu wynosi
    9 700 PLN miesięcznie. Obsługą najmu zajmuje się agencja nieruchomości (prowizja 15%).
    Opodatkowuje Pani przychody z najmu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych
    (8,5% do kwoty 100 000 PLN rocznie i 12,5% od nadwyżki), płatnym kwartalnie.
    Pani i Pani mąż jesteście współwłaścicielami mieszkania przy ul. (...), w którym obecnie
    mieszkają Państwa pełnoletnie dzieci.
    Dochody i aktywność gospodarcza
    Prowadzi Pani działalność gospodarczą pod firmą (...) zarejestrowaną w Polsce i uzyskuje
    Pani przychody z tej działalności oraz z najmu nieruchomości.
    Pani mąż od 23 kwietnia 2025 r. uzyskuje wyłącznie dochody z pracy w USA.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Posiada Pani obywatelstwo polskie. Nie posiada Pani obywatelstwa amerykańskiego ani
    żadnego innego.
    Zgodnie z prawem USA (Internal Revenue Code, Section 7701(b)), osoba fizyczna może być
    uznana za rezydenta podatkowego, jeśli spełnia jeden z dwóch testów: posiada tzw. Green
    Card (Green Card Test) lub przebywa w USA odpowiednio długo, spełniając tzw.
    Substantial Presence Test (co najmniej 183 dni obecności w roku kalendarzowym / 3
    ostatnich latach).
    Nie spełnia Pani żadnego z tych warunków:
    · nie posiada Pani Green Card (tzw. zielona karta),
    · w 2025 roku przebywa Pani w USA od 16 lipca, co daje mniej niż 183 dni obecności w
      roku, nie przebywała Pani w USA w 2024 lub 2023 roku.
    W związku z tym, zgodnie z prawem amerykańskim, nie jest Pani rezydentem
    podatkowym USA w 2025 roku.
    Dodatkowo, zachowuje Pani bliższe powiązania osobiste i gospodarcze z Polską (Closer
    Connection Exception w rozumieniu IRS Form 8840) – tam prowadzi Pani działalność
    gospodarczą, uzyskuje Pani przychody i rozlicza Pani podatki.

    Rezydencję podatkową USA uzyska Pani dopiero od 1 stycznia 2026 roku.
    Po 16 lipca 2025 r. posiada Pani w USA wyłącznie powiązania majątkowe o charakterze
    bieżącym (konto bankowe, umowa najmu domu, wyposażenie gospodarstwa domowego)
    związane z utrzymaniem rodziny w okresie przejściowym.
    Posiada Pani również ubezpieczenia zdrowotne i na życie zapewnione przez firmę Pani
    męża.
    Nie posiada Pani oszczędności ani kredytów w USA.
    Samochód (...) stanowi własność Pani męża.
    Pani główne źródła dochodów, majątek trwały oraz aktywa finansowe pozostają w Polsce.
    Dochody w 2025 r. uzyskuje Pani wyłącznie z działalności gospodarczej prowadzonej w
    Polsce.
    Po 16 lipca 2025 r. przebywa Pani w USA wraz z mężem i synem w ramach rodzinnego
    wyjazdu związanego z pracą Pani męża. Pozostaje jednak Pani silnie związana z Polską —
    tam prowadzi Pani działalność gospodarczą, posiada Pani główne konto bankowe i
    klientów oraz planuje Pani częste powroty rodzinne. Dopiero od 2026 roku planuje Pani
    uznać USA za główne miejsce zamieszkania również dla celów podatkowych.
    Po 16 lipca 2025 r. uczestniczy Pani w życiu społecznym i towarzyskim w Stanach
    Zjednoczonych. Uczestniczy Pani w lokalnych wydarzeniach w (...) oraz spotkaniach
    organizowanych przez szkołę Pani syna. Nie należy Pani do żadnych organizacji
    politycznych.
    Po 16 lipca 2025 r. zarządza Pani majątkiem z USA – ale Pani aktywa finansowe, konta,
    działalność gospodarcza oraz środki trwałe pozostają w Polsce. Z terytorium USA
    wykonuje Pani jedynie czynności administracyjne i komunikacyjne (online), nie mające
    charakteru stałej placówki.
    Po 16 lipca 2025 r. przebywała Pani w Stanach Zjednoczonych. W Polsce będzie Pani
    jedynie jeden raz – od 27 listopada do 7 grudnia 2025 r. (łącznie 11 dni), w celach
    prywatnych i rodzinnych.
    W USA przebywa Pani w wynajmowanym domu w (...) – od 16 lipca 2025 r., które stało się
    od tego dnia Pani miejscem zamieszkania.
    Wyjechała Pani do USA z zamiarem długoterminowego pobytu wraz z rodziną, w związku z
    przeniesieniem zawodowym Pani męża (zatrudnionego w banku inwestycyjnym) oraz z
    planem rozwinięcia Pani działalności coachingowej w przyszłości również na rynku
    amerykańskim. W 2025 r. pobyt ma charakter przygotowawczy, a stałe przesiedlenie z
    początkiem 2026 roku np. planuje Pani otwarcie firmy/spółki w USA i obsługę lokalnych
    klientów w (...), USA od pierwszego kwartału 2026.
    W roku 2025 rozlicza się Pani wyłącznie w Polsce – jako polski rezydent podatkowy,
    ponieważ wszystkie Pani dochody pochodzą z działalności prowadzonej w Polsce. W
    Stanach Zjednoczonych nie uzyskuje Pani jeszcze żadnych dochodów w 2025 r. Pierwszym
    rokiem, w którym planuje Pani rozliczenie pełnych dochodów w USA jako rezydent, będzie
    rok 2026.
    Po 16 lipca 2025 r. nie prowadzi Pani działalności w Polsce za pośrednictwem stałej
    placówki. Pani działalność jest zarejestrowana w Polsce, jednak prowadzi ją Pani
    całkowicie z terytorium USA (online, bez fizycznej obecności w Polsce).
    Na dzień sporządzania odpowiedzi nie posiada Pani certyfikatu rezydencji USA. Certyfikat
    rezydencji USA powinna Pani uzyskać po zakończeniu roku 2025.

    Dochody z Pani jednoosobowej działalności gospodarczej rozlicza Pani wyłącznie w Polsce,
    ponieważ działalność jest tam zarejestrowana i wszyscy Pani klienci pochodzą z Polski. W
    2025 roku podlega Pani opodatkowaniu wyłącznie w Polsce, natomiast od 2026 r. –
    również w USA, zgodnie z umową o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Pani działalność gospodarcza prowadzona w Polsce jest opodatkowana na zasadach
    ogólnych – według skali podatkowej (12% i 32%). Rozlicza się Pani w zeznaniu rocznym PIT-
    36, a załącznik PIT/B wykazuje przychody, koszty i dochód z tej działalności.
    Nie zatrudnia Pani żadnych pracowników ani współpracowników.
    Wszystkie usługi w ramach Pani działalności gospodarczej świadczy Pani dla klientów w
    Polsce, w formie online (sesje coachingowe i programy rozwojowe). Nie świadczy Pani
    usług na rzecz klientów z USA ani z innych krajów.
    W roku 2025 pozostaje Pani rezydentem podatkowym Polski w rozumieniu art. 3 ust. 1a
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Status rezydenta podatkowego USA
    uzyska Pani dopiero od 1 stycznia 2026 r., po spełnieniu przesłanek określonych w prawie
    amerykańskim. W związku z powyższym prosi Pani o potwierdzenie, że w 2025 roku
    podlega Pani w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

## Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym w całym roku 2025 pozostaje Pani polskim rezydentem
    podatkowym, zobowiązanym do opodatkowania w Polsce dochodów z działalności
    gospodarczej oraz przychodów z najmu nieruchomości położonej w Polsce (ryczałt od
    przychodów ewidencjonowanych, płatny kwartalnie)?
    Pani stanowisko w sprawie
    Pozostaje Pani polskim rezydentem podatkowym w całym 2025 r., ponieważ:
        przebywała Pani w Polsce ponad 183 dni;
        prowadzi działalność gospodarczą w Polsce, uzyskuje przychody z najmu
        nieruchomości w Polsce. Pani przychody z najmu podlegają opodatkowaniu
        ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, płatnym kwartalnie. Przestanie być
        Pani rezydentem podatkowym w Polsce od 1 stycznia 2026 r.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części nieprawidłowe i w części
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy – według ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:

        1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
        lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
        2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Stosownie do art. 3 ust. 2a ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub
    gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w
    bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku
    dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych.
    Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu
    „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się
    daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r.
    wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca
    zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce
    zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (dalej: ustawa PIT) oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o
    którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu
    prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce,
    bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z
    oceną całokształtu faktów i okoliczności.
    Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z
    którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to
    występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej,
    kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod
    uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.
    W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym
    państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie
    podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.
    W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi
    o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie
    należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym
    państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej,
    główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i
    ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim
    mieniem itd.

    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną
    podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od
    omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.
    Ponadto jak wskazano w ww. Objaśnieniach, zmiana państwa rezydencji podatkowej może
    nastąpić w trakcie roku podatkowego.
    Co istotne, posiadanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce w świetle
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest ściśle związane ze spełnieniem
    ww. przesłanek.
    Powyższe przepisy w zakresie rezydencji podatkowej stosuje się z uwzględnieniem
    zawartych przez Polskę umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Miejsce zamieszkania w rozumieniu umowy polsko-amerykańskiej
    Ww. przepis art. 3 ust. 1a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania,
    których stroną jest Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Ostateczne przesądzenie, czy jest Pani polskim czy amerykańskim rezydentem
    podatkowym wymaga zatem uwzględnienia przepisów umowy między Rządem Polskiej
    Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu
    podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie
    podatków od dochodu, podpisana w Waszyngtonie dnia 8 października 1974 r. (t. j. Dz. U.
    z 1976 r. nr 31 poz. 178; dalej umowa polsko-amerykańska).
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 7 tej umowy:
      Określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Polski”
      oznacza:
      a) polską spółkę i
      b) jakąkolwiek osobę (oprócz spółki lub innej jednostki organizacyjnej, traktowanej
      zgodnie z polskim prawem jako spółka) mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę na
      terytorium Polski dla celów jej opodatkowania, lecz w przypadku udziałowca spółki
      prawa cywilnego lub zarządcy majątku tylko w takim zakresie, w jakim dochód
      uzyskany przez taką osobę z tego tytułu podlega podatkowi polskiemu jako dochód
      uzyskany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce.
    W świetle art. 3 ust. 1 pkt 8 umowy:
      Określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Stanów
      Zjednoczonych” oznacza:
      a) spółkę Stanów Zjednoczonych i
      b) jakąkolwiek osobę (oprócz spółki lub innej jednostki organizacyjnej, traktowanej
      zgodnie z prawem Stanów Zjednoczonych jako spółka) mającą miejsce zamieszkania
      lub siedzibę na terytorium Stanów Zjednoczonych dla celów jej opodatkowania, lecz
      w przypadku udziałowca spółki prawa cywilnego lub zarządcy majątku tylko w takim
      zakresie, w jakim dochód uzyskany przez taką osobę z tego tytułu podlega podatkowi
      Stanów Zjednoczonych jako dochód uzyskany przez osobę mającą miejsce
      zamieszkania lub siedzibę w Stanach Zjednoczonych.
    Na mocy art. 4 umowy:
      Jeżeli w znaczeniu artykułu 3, ustępu 1, punktów 7 i 8 niniejszej Umowy osoba
      fizyczna ma miejsce zamieszkania w obydwu Umawiających się Państwach, to:

      a) będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się
      Państwie, w którym ona stale zamieszkuje. Jeżeli ona stale zamieszkuje w obydwu
      Umawiających się Państwach lub nie zamieszkuje w żadnym z Umawiających się
      Państw, to będzie uważana za mającą miejsce zamieszkania na terytorium tego
      Umawiającego się Państwa, z którym jej związki osobiste i majątkowe są ściślejsze
      (ośrodek powiązań osobistych),
      b) jeżeli nie można ustalić, w którym z Umawiających się Państw znajduje się ośrodek
      jej powiązań osobistych, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania na
      terytorium tego Umawiającego się Państwa, w którym ona zazwyczaj przebywa,
      c) jeżeli ona zazwyczaj przebywa w obydwu Umawiających się Państwach lub nie
      przebywa w żadnym z Umawiających się Państw, to będzie ona uważana za mającą
      miejsce zamieszkania na terytorium tego Umawiającego się Państwa, którego jest
      obywatelem.
    Przy czym wyjaśnienia wymaga, że postanowienia art. 4 ww. umowy, mają zastosowanie
    wyłącznie w sytuacji, gdy w myśl postanowień ww. umowy, osoba fizyczna ma miejsce
    zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, tzn. gdy zachodzi kolizja ustawodawstw
    wewnętrznych obu państw w kwestii dotyczącej ustalenia miejsca zamieszkania. W
    konsekwencji, reguły kolizyjne mają zastosowanie wyłącznie w sytuacji gdy podatnik w tym
    samym czasie ma miejsce zamieszkania w obu umawiających się państwach.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach
    wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we
    własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.
    Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie
    płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym
    w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Z opisu sprawy wynika, że wyjechała Pani do USA w dniu 16 lipca 2025 r. (data przybycia
    do USA) w związku z przenosinami swojej rodziny (mąż i syn) do tego kraju. Wyjazd
    nastąpił na podstawie wizy typu L2.
    Wyjechała Pani do USA z zamiarem długoterminowego pobytu wraz z rodziną, w związku z
    przeniesieniem zawodowym Pani męża oraz z planem rozwinięcia Pani działalności
    coachingowej w przyszłości również na rynku amerykańskim.
    W USA przebywa Pani w wynajmowanym domu w (...) – od 16 lipca 2025 r., które stało się
    od tego dnia Pani miejscem zamieszkania.
    Po 16 lipca 2025 r. przebywa Pani w Stanach Zjednoczonych. W Polsce będzie Pani jedynie
    jeden raz – od 27 listopada do 7 grudnia 2025 r. (łącznie 11 dni), w celach prywatnych i
    rodzinnych.
    Po 16 lipca 2025 r. uczestniczy Pani w życiu społecznym i towarzyskim w Stanach
    Zjednoczonych. Uczestniczy Pani w lokalnych wydarzeniach w (...) oraz spotkaniach
    organizowanych przez szkołę Pani syna. Nie należy Pani do żadnych organizacji
    politycznych.
    Posiada Pani również ubezpieczenia zdrowotne i na życie zapewnione przez firmę Pani
    męża w USA.

    Powyższe oznacza, że ściślejsze powiązania osobiste łączą Panią od 16 lipca ze Stanami
    Zjednoczonymi Ameryki. Do 15 lipca 2025 r. spełniała Pani przesłanki pozwalające uznać
    Panią za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce (rezydenta podatkowego) w
    rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, natomiast od
    16 lipca 2025 r. posiada Pani w Polsce ograniczony obowiązek podatkowy (nierezydent
    podatkowy), ponieważ z tym dniem zgodnie z powyższym nastąpiła zmiana rezydencji
    podatkowej (przeniesienie ośrodka interesów osobistych).
    Odnosząc się do podniesionych przez Panią wątpliwości wyjaśniamy, że skoro w
    przedstawionej przez Panią sytuacji przeniesienie ośrodka interesów życiowych i zmiana
    rezydencji podatkowej nastąpiła w trakcie roku podatkowego, to na powyższe nie ma
    wpływu okoliczność przebywania w Polsce powyżej 183 dni w 2025 r.
    Zatem Pani stanowisko w tej części należało uznać za nieprawidłowe.
    Pojęcie zakładu w myśl umowy polsko-amerykańskiej
    Stosownie do art. 6 ust. 1 umowy polsko-amerykańskiej:
      W rozumieniu niniejszej umowy określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez
      którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność gospodarcza
      przedsiębiorstwa.
    W myśl art. 6 ust. 2 umowy polsko-niemieckiej:
      Określenie „zakład” obejmuje w szczególności:
      a) filię,
      b) biuro,
      c) fabrykę,
      d) warsztat i
      e) kopalnię, kamieniołom lub inne miejsce wydobywania zasobów naturalnych,
      f) plac budowy, budowę lub montaż, które trwają dłużej niż 18 miesięcy.
    Jednocześnie na mocy art. 6 ust. 3 umowy polsko-amerykańskiej wyłączono spod pojęcia
    „zakładu” działalność:
      a) placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania albo wydawania
      dóbr albo towarów przedsiębiorstwa;
      b) zapasy dóbr albo towarów przedsiębiorstwa utrzymywanych wyłącznie dla
      składowania, wystawiania lub wydawania;
      c) zapasy dóbr albo towarów przedsiębiorstwa, utrzymywanych wyłącznie w celu
      obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo;
      d) utrzymywaniu stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo
      zbierania informacji dla przedsiębiorstwa;
      e) stałe placówki utrzymywane wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów dla
      przedsiębiorstwa albo w celu uzyskiwania informacji;
      f) stałe placówki utrzymywane dla celów reklamowych, dla dostarczania informacji,
      dla badań naukowych lub dla podobnej działalności o przygotowawczym lub
      pomocniczym charakterze, prowadzonej dla przedsiębiorstwa.
    W myśl art. 8 ust. 1 umowy polsko-niemieckiej:
      Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa powinny być opodatkowane tylko
      w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim
      Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo
      wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być

      opodatkowane w drugim umawiającym się Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w
      jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.
    Analiza zapisu art. 8 ust. 1 umowy polsko-niemieckiej wskazuje m.in., że dochód
    przedsiębiorstwa, co do zasady, opodatkowany jest w państwie rezydencji (czyli w Polsce),
    natomiast w państwie zakładu (w USA) opodatkowany jest wyłącznie dochód uzyskany z
    tego zakładu.
    W konsekwencji, przedsiębiorstwo mające siedzibę w jednym państwie, a prowadzące
    działalność na terytorium drugiego, co do zasady, podlega opodatkowaniu w państwie
    swojej siedziby. Państwu, w którym prowadzona jest działalność, służy prawo do
    opodatkowania zysków osiąganych przez przedsiębiorstwo pochodzące z innego kraju,
    pod warunkiem że przedsiębiorstwo to prowadzi działalność w tym państwie w formie
    zakładu. W przeciwnym przypadku, dochody przedsiębiorstwa zagranicznego podlegają
    opodatkowaniu w państwie jego siedziby.
    Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną
    działalność całkowicie lub częściowo za jej pośrednictwem. Działalność placówki nie musi
    mieć charakteru produkcyjnego.
    Zgodnie z definicją placówka musi być „stała”; musi zatem istnieć więź między placówką a
    określonym punktem geograficznym. Ponieważ placówka musi być stała, zakład może
    istnieć tylko wówczas, gdy placówka ma określony stopień trwałości, tzn. nie ma
    charakteru tymczasowego. Placówka może stanowić zakład nawet wówczas, gdy w
    rzeczywistości istnieje przez krótki okres, jeśli ze względu na szczególny rodzaj działalności
    jest prowadzona tylko przez bardzo krótki okres. Nawet jeżeli praktyka państw
    członkowskich nie jest jednolita, jeżeli chodzi o kryterium czasu, to jednak doświadczenie
    wskazuje, że zwykle nie uważa się, że zakład istnieje, jeżeli działalność była wykonywana w
    państwie za pośrednictwem stałej placówki utrzymywanej krócej niż sześć miesięcy.
    Jednym z wyjątków od tej reguły jest sytuacja, gdy działalność ma charakter powtarzalny,
    w takim przypadku każdy okres, w którym placówka była użytkowana, powinien być brany
    pod uwagę w połączeniu z ilością wszystkich okresów, w których była użytkowana (okres
    może się rozciągnąć na wiele lat).
    Dokonując interpretacji postanowień umowy polsko-niemieckiej, zwracam uwagę na tekst
    Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak również brzmienie Komentarza do niej.
    Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie
    OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień.
    Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie
    obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy
    umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Zatem, obowiązki podatkowe
    podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem
    postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej
    Konwencji OECD wraz z Komentarzem.
    Zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i
    majątku określenie „placówka” obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia
    wykorzystywane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy
    są wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Sam fakt, że przedsiębiorstwo ma do dyspozycji
    pewną przestrzeń służącą jego działalności gospodarczej, wystarczy do zaistnienia stałej
    placówki gospodarczej (placówka może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych
    pomieszczeń). Placówka może być także usytuowana w pomieszczeniach innego
    przedsiębiorstwa. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest właścicielem czy najemcą
    lokalu, środków lub urządzeń, czy dysponuje nimi w inny sposób. Nie wymaga się, aby
    przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do dysponowania taką placówką. Nawet, gdy

    lokal jest bezprawnie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium jednego państwa przez przedsiębiorcę z innego państwa, to należy uznać, że
    mamy do czynienia z istnieniem placówki.
    Dysponowania nie należy zatem rozumieć w sensie prawnym, ale czysto faktycznym. Nie
    w każdym przypadku, gdy przedsiębiorca przebywa na terenie należącym do innego
    podmiotu, dochodzi do powstania placówki. Chodzi jedynie o sytuacje, w których mamy
    do czynienia z aktywnym prowadzeniem działalności gospodarczej. Precyzyjne określenie,
    kiedy mamy do czynienia z taką sytuacją jest trudne. Komentarz OECD wskazuje
    natomiast na kilka przykładów, jak choćby sytuacja, gdy pracownik podatnika jest
    upoważniony do wykorzystania biura kontrahenta np. w celu nadzorowania wykonania
    kontraktu przez tegoż kontrahenta. W takim przypadku biuro oddane do dyspozycji może
    stanowić placówkę. Z kolei wizyty przedstawiciela handlowego, nawet regularne, w
    pomieszczeniach kluczowego zagranicznego klienta i przyjmowanie zleceń nie pozwala
    przyjąć, że przedsiębiorstwo włada placówką za granicą.
    Dysponowania placówką nie należy rozumieć jako dysponowania szczególnego, to jest
    dysponowania wyłączającego inne podmioty. Oznacza to, że jedno miejsce, plac czy lokal
    może być w dyspozycji kilku podmiotów, np. właściciela lokalu oraz podmiotu
    prowadzącego za pośrednictwem lokalu (miejsca) działalność gospodarczą czy też w
    dyspozycji kilku podmiotów, które prowadzą za jego pośrednictwem działalność i
    każdemu można z tego tytułu przypisać posiadanie zakładu. Dla przykładu może być to
    plac budowy, na którym prace wykonuje kilku podwykonawców i generalny wykonawca.
    Każdy z nich posiada stały zakład na terenie placu budowy.
    Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną
    działalność całkowicie lub częściowo przez stałą placówkę. Słowo „przez którą” należy
    rozumieć szeroko i odnosić je do działalności gospodarczej wykonywanej w określonej
    lokalizacji, będącej do dyspozycji przedsiębiorstwa. Tytułem przykładu, przedsiębiorca
    układający nawierzchnię drogi prowadzi działalność „przez” miejsce wykonywania tej
    czynności.
    Zgodnie z Komentarzem – prowadzenie działalności przez placówkę oznacza, że osoby w
    określony sposób zależne od przedsiębiorstwa, prowadzą działalność gospodarczą w
    państwie, w którym stała placówka jest położona. Działalność przedsiębiorstwa może być
    prowadzona przez samego przedsiębiorcę lub osoby zatrudnione przez przedsiębiorstwo
    na podstawie płatnego stosunku pracy. Personel obejmuje pracowników i inne osoby
    otrzymujące instrukcje z przedsiębiorstwa, tzw. osoby zależne.
    Z powyższego wynika, że kryterium prowadzenia działalności przez placówkę będzie
    spełnione, jeśli zostaną zrealizowane dwie przesłanki:
        podejmowane przez przedsiębiorcę czynności stanowią działalność gospodarczą,
        przedsiębiorca dysponuje personelem, który prowadzi tę działalność, przy czym
        mogą być to bądź osoby zatrudnione przez przedsiębiorcę, bądź pozostające z
        przedsiębiorcą w stosunku zależności.
    Działalność placówki nie musi mieć charakteru produkcyjnego. Działalność ta może mieć
    różnorodny charakter. Może to być np. działalność handlowa lub jak w opisanym we
    wniosku przypadku działalność polegająca na zdalnym administrowaniu
    nieruchomościami.
    Z Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji wynika, że często trudno jest odróżnić
    działalność mającą charakter przygotowawczy lub pomocniczy od działalności, która
    takiego charakteru nie ma. Wskazuje się w tym zakresie m.in., że działalność placówki nie
    posiada charakteru przygotowawczego lub pomocniczego, gdy stanowi istotną i znaczącą
    część działalności przedsiębiorstwa jako całości, gdy istnieje znaczący związek między

    prowadzoną przez tę placówkę działalnością a uzyskiwanymi przez przedsiębiorstwo
    dochodami. Ponadto, działalność przygotowawcza lub pomocnicza zagranicznego
    przedsiębiorstwa prowadzona za pośrednictwem stałej placówki, aby nie była uznana za
    zakład, musi być wykonywana wyłącznie dla przedsiębiorstwa macierzystego, a także nie
    ma charakteru przygotowawczego lub pomocniczego jakakolwiek działalność
    zagranicznego przedsiębiorstwa prowadzona w drugim państwie za pośrednictwem stałej
    placówki, której cel jest identyczny z celem przedsiębiorstwa jako całości.
    Zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji OECD w przypadku, gdy stała placówka
    jest wykorzystywana zarówno dla działalności w ramach wyłączeń, jak i dla innej
    działalności, uznaje się ją za zakład, który podlega opodatkowaniu z tytułu obu rodzajów
    działalności (np. gdy magazyn jest utrzymywany w celu wydawania towarów oraz zajmuje
    się sprzedażą).
    Innymi słowy, zakład powstanie, jeżeli oprócz czynności przygotowawczych lub
    pomocniczych wykonywana jest działalność zasadnicza, nawet w relatywnie niewielkim
    zakresie.
    Z opisanych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że:
        w Polsce posiada Pani od 16 lipca 2025 r. ograniczony obowiązek podatkowy;
        prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w Polsce,
        jednak po 16 lipca 2025 r. prowadzi ją Pani całkowicie z terytorium USA (online, bez
        fizycznej obecności w Polsce);
        nie zatrudnia Pani żadnych pracowników ani współpracowników;
        po 16 lipca 2025 r. nie prowadzi Pani działalności w Polsce za pośrednictwem stałej
        placówki;
        wszystkie czynności wykonywane są/będą z terytorium USA bez fizycznej obecności
        na terenie Polski.
    Działalność prowadzona przez Panią w sposób zdalny (online) na terytorium USA dla
    klientów w Polsce, nie stanowi zakładu na terytorium Polski. W Polsce ma Pani jedynie
    zarejestrowaną działalność gospodarczą.
    Tym samym, Pani dochody jako polskiego rezydenta podatkowego osiągnięte z tytułu
    działalności gospodarczej zarejestrowanej w Polsce, prowadzonej na terytorium Polski w
    okresie do 15 lipca 2025 r. podlegają opodatkowaniu w Polsce.
    Natomiast od 16 lipca 2025 r. dochód uzyskany z działalności gospodarczej
    zarejestrowanej w Polsce, ale prowadzonej online ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, na
    rzecz klientów z Polski będzie podlegać opodatkowaniu w USA.
    Zatem Pani stanowisko w tym zakresie należało uznać za nieprawidłowe.
    Przychody z najmu nieruchomości w myśl umowy polsko-amerykańskiej
    W myśl zaś art. 7 ust. 1 tej umowy:
      Dochody z nieruchomości, włączając opłaty i inne płatności z tytułu eksploatacji
      zasobów naturalnych i zyski uzyskane ze sprzedaży, zamiany lub innej dyspozycji
      taką nieruchomością lub prawami, z których wynikają takie opłaty i inne płatności,
      mogą być opodatkowane przez to Umawiające się Państwo, w którym ta
      nieruchomość lub zasoby naturalne są położone. Dla celów niniejszej Umowy odsetki
      od zobowiązań zabezpieczonych na nieruchomości lub zabezpieczonych prawem
      dochodzenia na opłatach lub innych płatnościach z tytułu eksploatacji zasobów
      naturalnych nie będą traktowane jako dochód z nieruchomości.

    Sformułowanie, iż dochód ten „może” być opodatkowany nie zezwala na dowolne
    wybranie państwa, w którym dochód ten ma zostać opodatkowany. Należy wyjaśnić, że
    użycie w tym przepisie słowa „mogą być opodatkowane” oznacza, że przychody o których
    w nim mowa, są opodatkowane w kraju miejsca położenia nieruchomości zawsze, o ile
    prawo podatkowe tego państwa przewiduje opodatkowanie takiego dochodu. Innymi
    słowy przepis ten oznacza, iż dochód taki oprócz tego, że podlega opodatkowaniu w
    państwie, w którym osoba osiągająca ten dochód ma miejsce zamieszkania lub siedzibę,
    to podlega również opodatkowaniu w tym państwie, w którym położony jest dany
    majątek, zgodnie z prawem tego państwa.
    Oznacza to, że dochód osoby posiadającej miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w
    Polsce do 15 lipca i w USA od 16 lipca 2025 r. z tytułu najmu nieruchomości położonej w
    Polsce będzie opodatkowany w Polsce, stosownie do przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zatem w Polsce rozlicza Pani w 2025 r. przychody z
    najmu nieruchomości położonej na terytorium Polski (ryczałtem od przychodów
    ewidencjonowanych płatnym kwartalnie).
    Stanowisko Pani w tym zakresie należało więc uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli
    w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni
    się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie Pani chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.