Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP3/443-494/14/AT
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2014-12-03
Teza: Miejsce świadczenia usług polegających na montażu mebli na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej poza terytorium kraju. Brak obowiązku wykazania na fakturze polskiego VAT.
Słowa kluczowe: faktura; montaż; świadczenie-miejsce świadczenia usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 1-art. 22; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 25 sierpnia 2014 r. (data wpływu 5 września 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku opodatkowania i wykazania na fakturze polskiego podatku od towarów i usług w związku z czynnością dostawy mebli wraz z montażem na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej na terytorium Francji – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 5 września 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku opodatkowania i wykazania na fakturze polskiego podatku od towarów i usług w związku z czynnością dostawy mebli wraz z montażem na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej na terytorium Francji.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca zaczyna współpracę z osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej we Francji.

Przedmiotem „usług” będzie sprzedaż mebli wraz z montażem na miejscu we Francji u klienta w domu.

Francuski urząd skarbowy w takim przypadku obliguje Wnioskodawcę do odprowadzenia VAT we Francji. Z tego też powodu Wnioskodawca ma już nadany numer „NIP francuski”.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy zatrudniając i podpisując umowę z firmą podwykonawczą na wykonanie montażu mebli dla klienta we Francji Wnioskodawca może wystawić „fakturę” z francuskim VAT dla klienta, czy z polskim VAT (podwykonawca wykonuje tak naprawdę usługę na rzecz Wnioskodawcy, który ją odsprzedaje razem z meblami klientowi)?
2.  Czy, aby wystawić „fakturę” z VAT francuskim na montaż i meble, Wnioskodawca może mieć tylko i wyłącznie pracowników własnych, a nie firmę podwykonawczą?

Zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli firma podwykonawcza podpisuje umowę z Wnioskodawcą (polska firma) i świadczy usługi dla polskiej firmy, a Wnioskodawca dopiero odsprzedaje klientowi francuskiemu gotową usługę – meble + montaż – to polski podwykonawca wystawia dla Wnioskodawcy „fakturę” z polskim VAT, natomiast firma Wnioskodawcy wystawia klientowi francuskiemu „fakturę za całość” z francuskim VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Na wstępie wskazuje się, że w interpretacji dokonano oceny stanowiska Wnioskodawcy wyłącznie w odniesieniu do zakresu żądania wynikającego z postawionego pytania. W rezultacie nie odniesiono się do kwestii nieobjętej tym pytaniem. Podkreślić należy również, że nie odniesiono się do poglądów Wnioskodawcy prezentowanych w zakresie dokumentowania przez podwykonawcę wykonywanych na rzecz Wnioskodawcy czynności za pomocą „faktury z polskim VAT”, z uwagi, że w tym zakresie Wnioskodawca wyraża poglądy odnoszące się do ewentualnych praw i obowiązków osoby trzeciej, nie działając w charakterze podmiotu zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Stosownie do dyspozycji art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Przez towary, stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy, rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

W tym miejscu podkreślić należy, że podatek od towarów i usług jest daniną o charakterze terytorialnym. Opodatkowaniu nim w danym państwie podlegają tylko te czynności, które zostaną uznane – na tle przepisów o miejscu świadczenia – za wykonane w tym państwie. Zatem określenie miejsca świadczenia determinuje miejsce opodatkowania.

Regulacje prawne obowiązujące w tym zakresie zostały zawarte m.in. w rozdziale 1 (Miejsce świadczenia przy dostawie towarów) działu V ustawy.

Na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy, miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów, które są instalowane lub montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego, przez dokonującego ich dostawy lub przez podmiot działający na jego rzecz – miejsce, w którym towary są instalowane lub montowane; nie uznaje się za instalację lub montaż prostych czynności umożliwiających funkcjonowanie montowanego lub instalowanego towaru zgodnie z jego przeznaczeniem.

Zasady fakturowania obowiązujące na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług – od dnia 1 stycznia 2014 r. – regulują przepisy Działu XI „Dokumentacja” Rozdział 1 „Faktury”.

Stosownie do dyspozycji art. 106a ust. 1 pkt 1 ustawy, przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do:

1.  sprzedaży, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy towarów;
2.  dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej - posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy miejscem świadczenia jest terytorium:

1.  państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,
2.  państwa trzeciego.

W myśl art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.

Zgodnie z art. 2 pkt 31 ustawy, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze – rozumie się przez to dokument w formie papierowej lub w formie elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie.

W złożonym wniosku poinformowano, że Wnioskodawca zaczyna współpracę z osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej we Francji. Przedmiotem „usług” będzie sprzedaż mebli wraz z montażem na miejscu we Francji u klienta w domu. Francuski urząd skarbowy w takim przypadku obliguje Wnioskodawcę do odprowadzenia VAT we Francji. Z tego też powodu Wnioskodawca ma już nadany numer „NIP francuski”.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii możliwości wystawienia „faktury” dla wskazanej czynności z polskim VAT, bądź z francuskim VAT.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa w powiazaniu z przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym należy stwierdzić, że w przypadku czynności dostawy towarów montowanych lub instalowanych, z próbnym uruchomieniem lub bez niego, przez dokonującego ich dostawy lub przez podmiot działający na jego rzecz – zasadą jest opodatkowanie w miejscu, w którym są one instalowane lub montowane. Uwzględniając zatem okoliczności przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że skoro Wnioskodawca będzie dokonywał sprzedaży mebli wraz z ich montażem na terytorium Francji na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (montowanych przez podwykonawcę; montaż u klienta w domu), to tym samym – działając w charakterze podatnika francuskiego (Wnioskodawca posiada nadany numer „NIP francuski”) nie będzie ciążył na Wnioskodawcy obowiązek opodatkowania tych czynności podatkiem od towarów i usług. Czynności te, zgodnie z zasadą terytorialności, opodatkowane będą bowiem na terytorium Francji według tam obowiązujących zasad. Zaznacza się przy tym, że w niniejszej sprawie o miejscu opodatkowania czynności decyduje całokształt okoliczności, w szczególności jej charakter i miejsce wykonywania, nie zaś realizacja jej za pomocą pracowników, bądź firmy podwykonawczej.

Reasumując, Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do wykazania polskiego VAT na „fakturze” dokumentującej opisane we wniosku czynności na rzecz klientów francuskich. Przy czym o zasadności wystawienia przez Wnioskodawcę (polska firma), posiadającego NIP francuski, faktury w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług decyduje spełnienie, w ramach przedmiotowej sprzedaży mebli wraz z montażem, warunków wskazanych w art. 106a ust. 1 pkt 2 w powiązaniu z art. 106b ust. 1 ustawy, które – w ocenie organu – nie zostaną ziszczone. Tym samym Wnioskodawca nie będzie obowiązany do wystawienia faktury w związku z czynnościami montażu mebli dla klienta (osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej) we Francji, w rozumieniu powołanych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Końcowo zaznacza się, że tut. organ dokonując interpretacji przepisów regulujących opodatkowanie podatkiem od towarów i usług nie jest uprawniony do rozstrzygania o zgodności z prawem podatkowym obowiązującym we Francji przedstawionej we wniosku sytuacji. W związku z tym interpretacja ocenia stanowisko i zawiera rozstrzygnięcie wyłacznie w stosunku do Wnioskodawcy na gruncie obowiązków wynikających z ustawy o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.