Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP3/4512-618/15/JP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2015-10-09
Teza: brak prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w związku z realizacją projektu - budowa tężni solankowej
Słowa kluczowe: gmina; odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług; odliczenia-prawo do odliczenia; podatek-podatek naliczony
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 2 i § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 22 kwietnia 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 643) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 13 sierpnia 2015 r. (data wpływu 18 sierpnia 2015 r.), uzupełnionym pismem z 18 września 2015 r. (data wpływu 23 września 2015 r.), o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w związku z realizacją projektu pn. „…” – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 18 sierpnia 2015 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w związku z realizacją projektu pn. „…”. Ww. wniosek został uzupełniony pismem z 18 września 2015 r. (data wpływu 23 września 2015 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie Organu z 11 września 2015 r. znak: IBPP3/4512-618/15/JP.

W przedmiotowym wniosku, uzupełnionym pismem z 11 września 2015 r., przedstawiono następujący stan faktyczny:

Przedmiotem projektu jest budowa tężni solankowej w R, która powstała jako zagospodarowanie terenów rekreacyjnych W. Zagospodarowanie terenu obejmuje poza budową obiektu tężni solankowej z tarniną: wykonanie chodników, ciągów pieszych (spacerowych), montaż elementów malej architektury (ławki, siedziska, tablice informacyjne, etc.) oświetlenia typu parkowego oraz wykonanie niezbędnej infrastruktury technicznej.

Tężnia jest konstrukcją budowaną z drewna iglastego i gałązek tarniny oraz urządzeń do pompowania solanki. Na ułożone na drewnianej konstrukcji gałązki podawana jest za pomocą pomp solanka, która spływa swobodnie wytwarzając wokół aerozol solanki. Mikroklimat Tężni wykorzystywany jest w profilaktyce i leczeniu schorzeń górnych dróg oddechowych, zapalenia zatok, rozedmie płuc, nadciśnienia tętniczego, nerwicy wegetatywnej i w przypadku ogólnego wyczerpania. Inhalacje wykorzystane w profilaktyce u ludzi zdrowych powodują wzrost odporności organizmu. Cząstki aerozolu obdarzone są ładunkiem ujemnym, ponadto mają działanie bakteriobójcze. Obiekt tężni zaprojektowany został na planie prostokąta o wymiarach 3,95 m x 24,00 m i wysokości 8,20 m. Od strony południowo-wschodniej do tężni przylega część zadaszona pełnić będzie funkcję wydzielonej przestrzeni rekreacyjnej z ławkami przeznaczonymi dla sesji inhalacyjnych. Dostosowanie obiektu do potrzeb niepełnosprawnych nastąpi m.in. poprzez wprowadzenie chodników i ścieżek spacerowych. Teren przewidziany pod inwestycję został optymalnie dobrany m.in. ze względu na dostępność dla turystów, oraz dobrą obsługę komunikacyjną i bliskość centrum miasta. Stały dostęp do obiektu zapewnią od strony ul. W, ciągi spacerowe (chodniki i ścieżki) oraz dojazd dla obsług serwisowej i pojazdów ratownictwa medycznego. Od strony ul. W zlokalizowany jest również istniejący parking. Projekt zagospodarowania terenów rekreacyjnych przy ul. W w R zakłada: budowę tężni solankowej z tarniną stanowiącej jednocześnie ogólnodostępną atrakcję turystyczną, integrację przestrzeni rekreacyjnej wokół tężni oraz dostosowanie jej do potrzeb osób niepełnosprawnych m.in. poprzez wprowadzenie chodników i ścieżek spacerowych. Dla optymalnego i funkcjonalnego wykorzystania terenu inwestycji, dodatkowo wprowadzone zostały elementy małej architektury w postaci ławek, siedzisk, koszy na śmieci, stojaka na rowery oraz tablic informacyjnych. Projekt przewiduje również oświetlenie terenu utwardzonego wokół tężni oraz podświetlenie dekoracyjne obiektu. Za korzystanie z tężni nie będą pobierane opłaty.

Pismem z 18 września 2015 r. Wnioskodawca uzupełnił opis stanu faktycznego wskazując, że w fakturach dokumentujących nabycie towarów i usług na potrzeby realizacji projektu polegającego na budowie tężni solankowej w R wskazane są faktury o następujących numerach i nabywcy:

*   faktura nr … – Urząd Miasta R NIP Miasto R,
*   faktura nr … – Miasto R NIP Miasto R,
*   faktura nr …. – Urząd Miasta R NIP Miasto R,
*   faktura nr … – Urząd Miasta R NIP Miasto R,
*   faktura nr … – Urząd Miasta R NIP Miasto R,
*   faktura nr … – Urząd Miasta R NIP Miasto R,
*   faktura nr … – Miasto R NIP Miasto R,
*   faktura nr … – Miasto R NIP Miasto R,
*   faktura nr … – Miasto R NIP Miasto R,
*   faktura nr … – Miasto R NIP Miasto R.

Przedmiotowy projekt to „…”, na którego realizację Miasto zawarło umowę o dofinansowanie nr … w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007-2013 w dniu 10 czerwca 2015 r. Ww. projekt dofinansowany ze środków unijnych realizowany jest w ramach zadania znajdującego się w budżecie Miasta na rok 2015 oraz w Wieloletniej Prognozie Finansowej na lata 2015-2023 zadanie pn. „…” przyjętych uchwałami Rady Miejskiej w R.

Projekt był realizowany w procedurze „zaprojektuj i wybuduj”. Pierwsza faktura została wystawiona 2 czerwca 2014 r. Ostatnia faktura została wystawiona 26 czerwca 2015 r.

Towary i usługi nabywane na potrzeby i realizacje projektu nie będą wykorzystywane przez Miasto do wykonywania czynności opodatkowanych.

Realizacja projektu wpisuje się w katalog zadań wyszczególnionych w art. 7 w szczególności pkt l ppkt 5 i 10 ustawy o samorządzie gminnym.

Miasto zrealizowało projekt bez zamiaru pobierania jakichkolwiek opłat za korzystanie z tężni. Tężnia jest obiektem wolnostojącym, nieogrodzonym, ogólnodostępnym i wpisuje się w działalność publicznoprawną gminy. Miasto aktualnie ponosi koszty ochrony, ubezpieczenia i utrzymania obiektu

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca ma możliwość obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT dokumentujących wykonanie usług w ramach realizacji przedmiotowego projektu?

Stanowisko Wnioskodawcy:

Zdaniem Wnioskodawcy nie ma możliwości obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących wykonanie usług w ramach realizacji projektu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2014 r., kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Z treści cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.

Ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, tj. zakupy będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.

Na zakres prawa do odliczeń w sposób bezpośredni wpływa pojmowanie statusu danego podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług wykonującego czynności opodatkowane. Tylko podatnik w rozumieniu art. 15 ustawy, ma prawo do odliczenia podatku naliczonego. Co do zasady status podatnika związany jest z prowadzeniem przez dany podmiot działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 kwietnia 2014 r., działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy) czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itd., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych).

Z całości unormowań zawartych w ustawie o samorządzie gminnym, w tym zwłaszcza z art. 2 ust. 1 („Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność”), art. 6 ust. 1 („Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów”) oraz art. 9 ust. 2 („Gmina oraz inna gminna osoba prawna może prowadzić działalność gospodarczą wykraczającą poza zadania o charakterze użyteczności publicznej wyłącznie w przypadkach określonych w odrębnej ustawie”) trzeba wyprowadzić wniosek, że w działalności gminy należy wyróżnić wykonywanie działań publicznych i wykraczającą poza te działania działalność gospodarczą.

O publicznym charakterze działania gminy przesądza to, że wykonywanie zadań publicznych odbywa się na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących i że przez te działania zaspokajane są zbiorowe potrzeby wspólnoty samorządowej.

W szczególności zadania własne obejmują m.in. ochrony zdrowia oraz kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych (art. 7 ust. 1 pkt 5 i 10 ustawy o samorządzie gminnym).

Ponadto wyjaśnić należy, że urząd gminy (miasta) nie jest jednostką organizacyjną w rozumieniu ww. art. 9 ustawy o samorządzie gminnym. Jest wyłącznie zorganizowanym zespołem osób i środków służących do pomocy organowi administracyjnemu. Urząd gminy (miasta) jest jednostką pomocniczą służącą do wykonywania zadań gminy oraz obsługi techniczno-organizacyjnej gminy. Biorąc pod uwagę nierozerwalne i niepodzielne powiązania podmiotowe gminy i urzędu gminy (miasta), również na gruncie podatku od towarów i usług należy stwierdzić, iż nie występuje odrębna od podmiotowości gminy podmiotowość urzędu gminy (miasta). Zatem urząd działając w imieniu gminy realizuje zadania własne gminy. Natomiast zdolność prawną i zdolność do dokonywania czynności prawnych ma gmina, nie zaś urząd. Zatem, co do zasady w fakturach dokumentujących zakupy związane z realizacją przedmiotowej inwestycji winno występować Miasto.

Mając na uwadze uregulowania zawarte w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, należy stwierdzić, że Miasto, nabywając towary i usługi celem zrealizowania opisanej we wniosku inwestycji, nie nabywało ich do działalności gospodarczej i tym samym nie działało w charakterze podatnika podatku VAT.

Analizując przedstawiony opis stanu faktycznego, należy wskazać, że nie wyczerpuje on znamion unormowania regulującego prawo do odliczenia podatku naliczonego przedstawionego w ww. art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Przesłanką pozwalającą na taki wniosek, jest brak związku zakupów dokonanych na potrzeby realizacji projektu z wykonywaniem czynności opodatkowanych. W konsekwencji, Wnioskodawca nie ma możliwości odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturach zakupu w związku z realizacją projektu pn. „…”.

Podsumowując należy uznać, że stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa St. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.