Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.824.2024.2.EC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-07
Teza: Skutki podatkowe wypłaty kwoty dodatkowej.
Słowa kluczowe: cel-cele mieszkaniowe; kredyt; kwota-kwota dodatkowa; przewalutowanie; rozporządzenie; ugody-ugoda sądowa; zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 października 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 23 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 6 stycznia 2025 r. (wpływ 10
    grudnia 2024 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca wraz ze swoją małżonką ... (dalej: „Kredytobiorcy”) zawarli w dniu 28 maja
    2008 r. z ... Bankiem ..... (dalej: „Bank”) umowę kredytu mieszkaniowego nr .... (wcześniej:
    „.... nr .....”; dalej: „Umowa”). Umowa stanowiła umowę kredytu denominowanego, tj.
    wyrażonego w walucie obcej (CHF), lecz spłacanego w polskich złotych. Kurs waluty CHF
    ustalał Bank - w treści tabel kursowych. Kwota kredytu, wedle treści Umowy, wynosiła 109
    331,19 CHF. Kredyt wypłacono w kwocie 221 880,32 zł (po przeliczeniu sumy w CHF przez
    bankowy kurs kupna tej waluty). Celem kredytu było sfinansowanie zakupu oraz remontu
    lokalu mieszkalnego celem zaspokajania potrzeb rodziny - położonego w miejscowości ....
    Spłata kredytu następowała poprzez potrącenie przez Bank swoich wierzytelności
    bezpośrednio z rachunku Kredytobiorców, a prowadzonego w walucie PLN. Wpłaty
    dokonywane w walucie PLN były przeliczane przez Bank na walutę kredytu, przy
    zastosowaniu kursów sprzedaży waluty CHF. Kredytobiorcy zamieszkiwali w kredytowanej
    nieruchomości, a kredyt spłacali z majątku wspólnego. Do dnia 1 lutego 2023 r.
    Kredytobiorcy wpłacili łącznie na rzecz Banku sumę 271 763,41 zł (a zatem więcej niż bank
    udostępnił Im do dyspozycji).
    Wobec aktualnego orzecznictwa na tym tle, a także po zasięgnięciu porady prawnej,
    Kredytobiorcy wytoczyli przeciwko Bankowi powództwo o ustalenie nieważności Umowy i
    zasądzenie zwrotu wszelkich wpłaconych sum (zgodnie z tezą Sądu Najwyższego
    wyrażoną w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 7 maja 2021 r., sygn. akt III CZP 6/21).
    Wszelkie spłacone przez Kredytobiorców sumy, wobec nieważności Umowy, stanowią
    bowiem świadczenia nienależne, zgodnie z przepisem art. 410 w zw. z art. 405 Kodeksu
    cywilnego, a zatem podlegają zwrotowi.
    Główne żądania Kredytobiorców przedstawiały się następująco (cytat za pozwem):
    „wnoszę o:
      1. ustalenie, że Umowa kredytu mieszkaniowego .... nr ..... z dnia 28 maja 2008 r.,
        zawarta pomiędzy powodami a pozwaną (dalej: „Umowa”) pozostaje nieważna -
        wobec braku możliwości jej wykonania po wyłączeniu z jej treści klauzul
        niedozwolonych, a to w trybie i na zasadach przewidzianych uchwałą składu
        siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2021 r. (sygn. akt III CZP 6/21;
        dalej: „Uchwała”);
      2. zasądzenie od pozwanej na rzecz powodów, łącznie do ich majątku wspólnego,
        sumy 271 763,41 zł - tytułem zwrotu nienależnego świadczenia stanowiącego sumę
        wszelkich wpłat powodów w wykonaniu Umowy kredytu mieszkaniowego „....” nr ....
        z dnia 28 maja 2008 r. - wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi:
        a) od kwoty 177 028,12 zł - od dnia następującego po dniu, w którym odbyło się
          posiedzenie pojednawcze, tj. od dnia 12 lutego 2020 r. do dnia zapłaty;
        b) od kwoty 94 735,29 zł - od dnia następującego po dniu zakreślonym wezwaniem
          do zapłaty, tj. od dnia 14 maja 2024 r. do dnia zapłaty;

        c) od kwoty 218,66 CHF - od dnia następującego po dniu zakreślonym wezwaniem
          do zapłaty, tj. od dnia 14 maja 2024 r. do dnia zapłaty;
      3. zasądzenie od pozwanej solidarnie na rzecz powodów zwrotu kosztów procesu; w
        tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie
        - według norm przepisanych oraz zwrotu kosztów postępowania pojednawczego w
        kwocie 200,00 zł.”
    Postępowanie toczyło się przed Sądem .... w .... .... Wydziałem ...., pod sygn. akt ..... W toku
    procesu Bank wystąpił z propozycją ugodowego zakończenia sporu. Propozycja została
    przyjęta przez Kredytobiorców i zawarto ugodę, a postępowanie zostało umorzone
    (prawomocnie).
    W treści ugody postanowiono, że:
    „§ 1
      1. (...)
      2. Strony potwierdzają, iż Bank wypłacił Kredytobiorcy kwotę kredytu przeznaczoną na
        realizację celu kredytu określonego w Umowie, a Kredytobiorca oświadcza, że
        wykorzystał kwotę kredytu na realizację tego celu.
      3. W księgach rachunkowych Banku na dzień 27 sierpnia 2024 wysokość zadłużenia
        Kredytobiorcy z tytułu Umowy wynosiła 59 287,77 CHF:
        - kapitał (pozostała do spłaty kwota kredytu): 59 127,42 CHF,
        - odsetki skapitalizowane: 0,00 CHF,
        - odsetki zapadłe niespłacone: 0,00 CHF,
        - odsetki od zadłużenia przeterminowanego: 0,00 CHF,
        - odsetki zawieszone: 0,00 CHF,
        - odsetki bieżące: 160,35 CHF,
        co oznacza, że po przeliczeniu na walutę polską po średnim kursie Narodowego
        Banku Polskiego z dnia poprzedzającego dzień zawarcia Ugody 4,5261, zadłużenie
        Kredytobiorcy na dzień zawarcia Ugody wynosi 268 342,38 zł:
        - kapitał (pozostała do spłaty kwota kredytu): 267 616,62 złotych,
        - odsetki skapitalizowane: 0,00 złotych,
        - odsetki zapadłe niespłacone: 0,00 złotych,
        - odsetki od zadłużenia przeterminowanego: 0,00 złotych,
        - odsetki zawieszone: 0,00 złotych,
        - odsetki bieżące: 725,76 złotych,
        a zadłużenie Kredytobiorcy z tytułu niezapłaconych kosztów i opłat związanych z
        Umową wynosi 0,00 złotych.
      4. Przedmiotem Ugody jest zakończenie Sporu oraz uchylenie niepewności co do
        roszczeń wynikających z Umowy, między innymi poprzez zmianę Umowy w zakresie

        waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej wynikającej z Umowy.
        Strony dokonują zmiany waluty zadłużenia, określonej w Umowie, na walutę polską
        na zasadach określonych w § 1 ust. 5 i nast.
    (...)
      9. Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy) w kwocie
        268 342,38 złotych stanowiącej różnicę między kwotą zadłużenia wskazaną w § 1
        ust. 3, a kwotą zadłużenia wskazaną w § 1 ust. 8, a Kredytobiorca dokonane
        zwolnienie z długu przyjmuje.
    § 3
      1. Zawarcie Ugody nie stanowi odnowienia w rozumieniu art. 506 Kodeksu cywilnego.
      2. W związku z zawarciem Ugody, Strony zgodnie oświadczają, iż nie będą występować
        w przyszłości względem siebie z roszczeniami wywodzonymi z postanowień
        Umowy, jej zawarcia oraz wykonywania w walucie obcej, w brzmieniu sprzed
        zmiany Umowy dokonanej Ugodą, ze względu na przyjęte w Ugodzie rozwiązania, w
        tym zmianę Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasady spłaty wierzytelności
        kredytowej.
      3. Ugoda wyczerpuje wszelkie wzajemne roszczenia Stron w zakresie objętym Sporem i
        określonym w § 3 ust. 2, a zarazem wszelkie wzajemne roszczenia Stron objęte
        procesem, w którym Ugoda jest zawierana.
      4. Kredytobiorca oświadcza, że przed zawarciem Ugody nie przeniósł, ani nie
        zobowiązał się do przeniesienia na rzecz jakiejkolwiek osoby trzeciej jakiegokolwiek
        roszczenia lub prawa dotyczącego lub związanego z Umową i zobowiązuje się nie
        dokonywać tego rodzaju czynności do dnia uprawomocnienia się postanowienia o
        umorzeniu postępowania mającego za przedmiot Spór na skutek zawarcia
        niniejszej Ugody.
    § 4
      1. Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w wyniku zwolnienia z części długu
        (umorzenia) zgodnie z § 1 ust. 9, powstaje po jego stronie przychód, a na Banku
        ciąży wypełnienie obowiązku informacyjnego (tj. sporządzenie informacji PIT-11).
      2. Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w celu zastosowania do osiągniętego
        przychodu regulacji rozporządzenia Ministra Finansów dotyczącego zaniechania
        poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych
        z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, niezbędne jest
        spełnienie przez Kredytobiorcę warunków wskazanych w tym rozporządzeniu, co
        Kredytobiorca potwierdził stosownym oświadczeniem, przedłożonym Bankowi przy
        zawarciu niniejszej Ugody, a Bank potwierdza jego otrzymanie.
    § 5
      1. (...)
      2. (...)

      3. Bank w terminie 21 dni od dnia zawarcia Ugody wypłaci Kredytobiorcy kwotę
        dodatkową w wysokości 75.000,00 zł (siedemdziesiąt pięć tysięcy złotych) na
        rachunek ...., prowadzony przez ...., o numerze ..........
        Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w związku z wypłatą ww. kwoty
        powstaje po jego stronie przychód, a na Banku ciąży wypełnienie obowiązku
        informacyjnego (tj. sporządzenie informacji PIT-11).”
    Kredytobiorcy powzięli wątpliwość, czy ww. suma wskazana w 5 ust. 3 ugody - określona
    przez Bank jako „kwota dodatkowa” - powinna podlegać opodatkowaniu, skoro
    przedmiotem roszczenia (a zatem i ugody) był zwrot sum nienależnie pobranych przez
    Bank (a zatem środków Kredytobiorców). W ocenie Kredytobiorców, ww. nomenklatura
    Banku nie zmienia istoty i charakteru środków, które pozostają świadczeniem
    nienależnym i stanowią zwrot pieniędzy, jakie wydatkowali uprzednio Kredytobiorcy. W
    przypadku opodatkowania tej sumy doszłoby bowiem do objęcia podatkiem PIT-11 sum,
    które już były opodatkowane (przychód tytułem wynagrodzenia za pracę Kredytobiorców
    został opodatkowany, a następnie z tego przychodu zostały spłacane raty kapitałowo-
    odsetkowe, które to sumy przysługiwały po latach do zwrotu). Zaistniałby zatem problem
    podwójnego opodatkowania.
    W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca nadmienia, że kwota 75 000 zł wynikała z
    negocjacji ugodowych między pełnomocnikiem Wnioskodawcy i Jego żony, a
    pełnomocnikiem Banku. Małżonkowie żądali zwrotu wszelkich wpłaconych rat i kosztów,
    zgodnie z uchwałą SN (III CZP 6/21), ale żeby zawrzeć ugodę - ograniczyli się jedynie do
    sumy 75 000 zł. W zamian za to Bank zrzekł się dochodzenia zwrotu kapitału kredytu
    (również zgodnie z ww. uchwałą). Jest to jednocześnie kwota będąca równowartością
    różnicy między sumą spłat przeliczonych na polskie złote, a nominalną kwotą kredytu (w
    przybliżeniu). Gdyby zatem małżonkowie wygrali przed sądem w dniu zawarcia ugody, to
    skutek finansowy byłby ten sam (Bank potrąciłby kwotę kredytu i wypłacił różnicę, czyli
    właśnie około 75 000 zł). Dzięki ugodzie jednak małżonkowie mogli spór zakończyć dużo
    prędzej.
    Suma spłat Wnioskodawcy i Jego żony: około 285 000 zł oraz 218,60 CHF.
    Kwota kredytu: 211 880,32 zł.
    Różnica, w przeliczeniu na PLN: około 75 000 zł.
    Powyższa kwota nie stanowi bezpośrednio skutku jakiegokolwiek przewalutowania. Bank
    w ugodzie w istocie dokonał przeliczenia kapitału na polskie złote, ale jedynie celem
    wskazania sumy salda do umorzenia (wskutek ugody umorzono saldo; Bank wskazał je
    zarówno w CHF, jak i PLN). Prowadząc jednak rozmowy ugodowe oczywiście małżonkowie

    mieli jednak na myśli ten sam potencjał ekonomiczny, który spłacali przez lata do Banku (a
    który Bank wyrażał w CHF), jednak podali go w PLN. Nie został do przeliczeń jednak
    zastosowany jakikolwiek konkretny kurs.
    Ugoda milczy w kwestii zwrotu „uiszczonych rat”. W ocenie Wnioskodawcy, Bank celowo
    określił to jako „kwota dodatkowa”, by obciążyć Jego i Jego żonę niezasadnie podatkiem
    dochodowym. W postępowaniu sądowym Wnioskodawca wraz z żoną dochodził (1)
    ustalenia nieważności umowy oraz (2) zwrotu wszelkich wpłaconych na rzecz Banku sum
    (tytułem rat kapitałowo-odsetkowych oraz kosztów poza odsetkowych), a ugodzona suma
    miała właśnie reprezentować potencjał ekonomiczny żądania Wnioskodawcy i Jego żony.
    Umowy przygotowywane jednak przez .....pozostają jednak analogiczne i zawsze w ich
    treści znajduje się pojęcie „kwoty dodatkowej”. To Bank narzuca wzór ugody i nie wyraża
    zgody na zaniechanie takiego sformułowania - z nieznanych małżonkom przyczyn. Ich
    intencją jednak zawsze i bezwzględnie było, by odzyskać część wpłaconych już przez Nich
    pieniędzy, a nie osiągnąć jakimkolwiek tytułem dochód. To są pieniądze, które
    małżonkowie przekazali wcześniej do Banku, a które odzyskali już raz opodatkowane.
    Ww. kwota jednak na pewno nie stanowi przysporzenia ponad sumę, jaką Wnioskodawca
    wraz z żoną uiścił do Banku. Wysokość roszczeń małżonków była wyższa, ale zredukowali
    je, podpisując ugodę. Wnioskodawca wraz z żoną nie jest w stanie jednak podać
    konkretnej sumy, bowiem Bank nie wystawił zaświadczenia o kredycie na dzień zawarcia
    ugody (ostatnie zaświadczenie małżonkowie posiadają z dnia 1 lutego 2023 r.). Ugoda
    określa świadczenie w kwocie 75 000 zł jako „kwotę dodatkową” - bez jakiegokolwiek
    uzasadnienia. Wnioskodawca wraz z żoną wyjaśnia przy tym, że starał się skłonić Bank, by
    zaniechał takiego nazewnictwa (bo może budzić wątpliwość). Wskazywał, że to wartość,
    która ma odpowiadać wpłaconym przez małżonków pieniądzom (a zatem być pewnego
    rodzaju zwrotem nienależnego świadczenia). Bank jednak odmówił takiej zmiany (również
    nie uzasadniając swojego stanowiska). Wnioskodawca wraz z żoną miał zatem możliwość
    albo to zaakceptować, albo nie zawierać ugody wcale.
    Poniżej dosłowny cytat z ugody:
    „Bank w terminie 21 dni od dnia zawarcia Ugody wypłaci Kredytobiorcy kwotę dodatkową
    w wysokości 75.000,00 zł (siedemdziesiąt pięć tysięcy złotych) na rachunek ....,
    prowadzony przez ....., o numerze ............ Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w
    związku z wypłatą ww. kwoty powstaje po jego stronie przychód, a na Banku ciąży
    wypełnienie obowiązku informacyjnego (tj. sporządzenie informacji PIT-11).”

## Pytanie

Czy w związku z zawarciem ugody przez Kredytobiorców z Bankiem, mającej na celu
    polubowne zakończenie sporu na tle Umowy, otrzymana przez Nich kwota 75 000,00 zł
    tytułem tak zwanej przez Bank „kwoty dodatkowej” - stanowić będzie dla Nich przychód i
    czy w związku z tym po Ich stronie powstanie obowiązek zapłaty podatku dochodowego

    od osób fizycznych, na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.)?
    Pana stanowisko w sprawie
    W ocenie Kredytobiorców, w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.), ustawodawca
    wymienił źródła przychodów, z których przychód (dochód) podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Nienależne świadczenie, o którym mowa w art. 410 w zw. z art. 405 Kodeksu cywilnego nie
    zostało wymienione jako odrębne źródło przychodów w art. 10 ust. 1 pkt 1-6 u.p.d.o.f.
    Na mocy ugody Bank zwrócił kwotę 75 000 zł tytułem „kwoty dodatkowej”, lecz
    jednocześnie ugoda została zawarta celem uchylenia sporu dotyczącego właśnie
    świadczenia nienależnego (niezależnie od przyjętej przez Bank nomenklatury).
    Kredytobiorcy dodatkowo wskazują, że otrzymany przez Nich, na podstawie Umowy
    kredyt mieszkaniowy, wypełnia przesłanki definicji zawartej w § 3 pkt 3 Rozporządzenia
    Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym, udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. poz. 592 ze zm.; dalej:
    „Rozporządzenie”), gdyż kredyt był zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust.
    25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. wydatki na cele
    mieszkaniowe. Kredytobiorcy nigdy nie korzystali też z zaniechania poboru podatku od
    kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego. Nie należy także tracić
    z pola widzenia, że Kredytobiorcy uiścili na rzecz Banku sumę przekraczającą
    udostępniony kapitał. Nie mogli być zatem wzbogaceni wobec Kredytodawcy. Roszczenie
    natomiast zostało skierowane ze względu na fakt, że Bank stosował wobec konsumentów
    postanowienia o charakterze niedozwolonym, co powszechnie się w orzecznictwie
    podkreśla. Rozstrzygnięcie w tej sprawie musi zatem mieć wymiar odstraszający dla
    przedsiębiorcy, który rażąco naruszał interesy konsumentów.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie Kredytobiorców pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy Kredytobiorcy osiągają
    konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych). W przypadku Kredytobiorców zwrot przez Bank ww.
    kwot (niezależnie od nazewnictwa użytego przez Bank) będzie niczym innym niż zwrotem
    własnych pieniędzy Wnioskodawców, które wcześniej wpłacili do Banku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
    • dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i
      52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
      oraz
    • dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra
      właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy
      Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach
      uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

    • pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
    • pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
    takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru;
    takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego
    władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i
    nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i
    wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. I tak zgodnie z ww. przepisem:
      Źródłami przychodów są:
      1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
      członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się
      produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
      2) działalność wykonywana osobiście;
      3) pozarolnicza działalność gospodarcza;

      4) działy specjalne produkcji rolnej;
      5) (uchylony)
      6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
      charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji
      rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na
      prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku
      związanych z działalnością gospodarczą;
      7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
      innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;
      8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
      oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy -
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie;
      w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;
      8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
      8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;
      9) inne źródła.
    Przychody z poszczególnych źródeł przychodów i zasady ich ustalania zostały
    uregulowane w art. 12-20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Na mocy art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art.
      52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej

      zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na
      podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić
      informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
      podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Skutki podatkowe zwrotu przez bank należności stanowiącej zwrot uiszczonych kwot
    zadłużenia na rzecz banku
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.
    Wobec powyższego, skoro jak Pan wskazał w uzupełnieniu wniosku – wypłacona kwota 75
    000 zł na pewno nie stanowi przysporzenia ponad sumę, jaką Pan wraz z żoną uiścił do
    Banku, stanowi zwrot sum wcześniej przekazanych na rzecz Banku, to należy uznać, że
    wypłata tej kwoty nie stanowi dla Pana przychodu.
    Czynność ta nie spowodowała uzyskania przez Pana przysporzenia majątkowego, wzrostu
    Pana majątku. Otrzymana przez Pana kwota stanowiła zwrot własnych pieniędzy, które
    nienależnie wpłacił Pan wcześniej do banku.

    Pieniądze te nie są Pana przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych i ich uzyskanie nie skutkuje po Pana stronie
    obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego.
    Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111) jest sam przepis prawa. Rolą
    postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie
    jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku stan faktyczny
    będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie Pana chroniła w zakresie zaistniałego stanu faktycznego.
    Wyjaśnić również należy, że wydając interpretacje w trybie ww. przepisu Organ nie odnosi
    się do kwot i nie dokonuje wyliczeń. Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania,
    obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek
    dokonania oceny własnej sytuacji prawnopodatkowej, a po jej dokonaniu zachowania się
    zgodnie z przepisami prawa podatkowego, bowiem prawidłowość takiego wyliczenia
    podlega weryfikacji przez organ podatkowy w postępowaniu podatkowym.
    Wskazać należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej
    sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.
    Natomiast „zainteresowanym” w rozumieniu art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa,
    jest osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej i będąca
    wnioskodawcą. W związku z tym, niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pana, nie
    wywołuje skutków prawnych dla Pana żony.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.