Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.453.2025.5.BJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-22
Teza: W zakresie ustalenia: 1. czy spółka jako ubezpieczający może
odliczyć składkę w kosztach uzyskania przychodu powołując
się na art. 16 ust. 1 pkt 59 ustawy o CIT, 2. czy świadczenie,
które otrzyma spółka jako uposażony w związku ze śmiercią
albo trwałą niezdolnością do pracy wspólnika będzie
podlegało zwolnieniu z podatku.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
polisa ubezpieczeniowa
przychód
spółki-spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
wspólnik-świadczenia wspólników
świadczenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód-Pieniądze i wartości pieniężne
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
1
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 59

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 października 2025 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej wpłynął Państwa wniosek z 30
    września 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy m.in. podatku
    dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia:
    1. czy spółka jako ubezpieczający może odliczyć składkę w kosztach uzyskania przychodu
      powołując się na art. 16 ust. 1 pkt 59 ustawy o CIT,
    2. czy świadczenie, które otrzyma spółka jako uposażony w związku ze śmiercią albo
      trwałą niezdolnością do pracy wspólnika będzie podlegało zwolnieniu z podatku.
    Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z 30 października 2025 r.
    Znak: 0111-KDIB2-1.4010.453.2025.2.BJ i 0112-KDIL2-1.4011.828.2025.3.TR oraz pismem z
    17 listopada 2025 r. Znak: 0111-KDIB2-1.4010.453.2025.4.BJ i 0112-KDIL2-
    1.4011.828.2025.5.TR, wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło 13 i 28 listopada
    2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka zamierza zawrzeć polisę ochronną na wypadek śmieci wspólnika udziałowca
    figurując w umowie polisy jako ubezpieczający opłacający składkę oraz uposażony do
    wypłaty świadczenia.
    Firma posiada zobowiązania finansowe, które w razie śmierci udziałowca należy spłacić by
    zachować płynność finansową, a więc środki byłyby przeznaczone na poczet zobowiązań.
    Polisa, którą zamierza zawrzeć spółka to zwykła polisa ochronna na życie, która znajduje
    się w grupie 1, 3 i 5 Dział I ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności
    ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej oprócz zabezpieczenia ryzyka śmierci posiada
    świadczenia zdrowotne z których ubezpieczony wspólnik może korzystać.
    Oprócz spłaty zobowiązań spółka chce się również zabezpieczyć przed wstąpieniem w
    struktury firmy spadkobierców zmarłego więc środki z polisy mogłyby być przekazane na
    wykup udziałów od spadkobierców.
    Rodzina wspólnika nie zna się na prowadzonym biznesie w związku z czym ich wejście do
    firmy wpłynęłoby na utratę dochodu, zmniejszony przychód oraz dołożyłaby istotnych
    kosztów związanych z wdrożeniem ich w bieżące sprawy.
    W związku z powyższym firma zwierając umowę polisy ubezpieczeniowej zabezpiecza
    ciągłość działalności oraz źródło przychodów.
    Dodatkowe składki z polisy nie są traktowane jako element wynagrodzenia, gdyż
    wspólnicy nie figurują w spółce jako zatrudnieni z tytułu umowy o pracę lub powołania.
    W uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z 6 listopada 2025 r. wskazali Państwo, że:

    W odpowiedzi na pytanie o treści: Jaki konkretnie stosunek prawny łączy Państwa ze
    wspólnikiem, skoro nie jest to ani stosunek pracy ani powołanie oraz z jakiego konkretnie
    tytułu ów wspólnik osiąga od Państwa świadczenia, wyjaśnili Państwo, że:
    Spółkę ze wspólnikiem, tj. udziałowcem łączy stosunek korporacyjny tzn. poprzez
    wniesione udziały do spółki posiada prawa i obowiązki np. ma prawo do głosowania,
    dywidendy jednak nie jest zatrudniony przez spółkę.
    Wspólnik zgodnie z art. 191-193 KSH otrzymuje dywidendę na koniec roku obrotowego.
    Wspólnik jest w firmie udziałowcem i w ramach posiadanych udziałów ma on określone
    prawa i obowiązki do pełnienia w spółce chociażby prawo do głosowania i dywidendy. Nie
    jest jednak członkiem zarządu ani rady nadzorczej.
    Wydatki na składki na ubezpieczenie wspólnika pozostają w związku przyczynowo-
    skutkowym z osiąganiem przychodów Spółki, ponieważ wspólnik wykonuje kluczowe
    czynności operacyjne związane z profilem działalności, tj. posiada wiedzę niezbędną do
    charakteru działalności służąc doradztwem dla klientów spółki, posiada wcześniej
    pozyskane kontakty, które nie tylko dostarczają nowych klientów ale pozwalają również
    oferować szeroki zakres usług dla obecnych już klientów. Dodatkowo czynności, które
    wykonuje na rzecz Spółki mają kluczowe znaczenie reprezentacyjne - swoim nazwiskiem i
    wiedzą rekomenduje pewne rozwiązania i „wprowadza” klientów do kluczowych instytucji
    m.in. bankowych, pomagając im pozyskać interesujące ich instrumenty bankowe.
    Brak wspólnika w spółce spowodowałby znaczne opóźnienia i problemy w związku z
    charakterem działalności a w dłuższej perspektywie zagroziłoby to jej istnieniu na rynku,
    który w ostatnich latach stał się mocno konkurencyjny.
    Ponoszone przez Państwa wydatki na składki nie zostaną Spółce w jakikolwiek sposób
    zwrócone, ponieważ polisa ma charakter wyłącznie ochronny - środki płacone w składce
    przeznaczone są na poczet bieżącej ochrony a jedyną formą świadczenia jakie przysługuje
    Spółce jest wypłacenie świadczenia ubezpieczeniowego w wyniku trwałej niezdolności do
    pracy ubezpieczonego lub jego śmierci. Nie jest to rodzaj polisy na dożycie z
    gwarantowaną kwotą wypłaty a zwykła polisa chroniąca życie ubezpieczonego.
    Nie jest możliwe odzyskanie wpłaconych tytułem składek kwot, ponieważ polisa nie jest
    polisą o charakterze ochronno-inwestycyjnym a co za tym idzie, nie przysługuje zwrot
    wpłaconych składek.
    Spółka nie ma możliwości swobodnego dysponowania wpłaconymi tytułem składek
    ubezpieczeniowych środkami - są one przeznaczone na życie ubezpieczonego, nie
    opierają się na funduszach inwestycyjnych gdyż jest to zwykła polisa ochronna.
    Ubezpieczenie nie będzie obejmowało działalności samej Spółki, ponieważ nie jest to
    polisa z zakresu majątku czy odpowiedzialności cywilnej, w której zakres ryzyka
    uzależniony jest od profilu działalności firmy. Polisa, o którą dotyczy zapytanie ma
    wyłącznie charakter ochronny zabezpieczający życie ubezpieczonego lub jego trwałą
    niezdolność do pracy.
    Prawo do dodatkowego świadczenia w postaci ubezpieczenia na życie będzie zapisane w
                                    2regulaminie wynagradzania, którego funkcję reguluje art. 77 i 104 Kodeksu Pracy.
    Stworzony zostanie punkt „Świadczenia pozapłacowe” gdzie będą zawarte warunki
    ubezpieczenia na życie, zasady przystąpienia, zapis dot. ryzyk zawartych w polisie
    charakter ubezpieczenia oraz zapis odnośnie możliwości odstąpienia od ubezpieczenia.
    Umowa zostanie zawarta na okres nieoznaczony tzn. pracownik może z niej korzystać do
    momentu ustania stosunku pracy, samodzielnej decyzji o odstąpieniu lub do momentu
    śmierci/trwałej niezdolności do pracy.
    W odpowiedzi na pytanie o treści: Czy umowa ubezpieczenia na życie, jaką zamierzają
    Państwo zawrzeć na rzecz swojego wspólnika (udziałowca) zawiera postanowienie, że w

    okresie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym ją zawarto lub odnowiono,
    wyklucza:
    • Wypłatę kwoty stanowiącej wartość odstąpienia od umowy
    • Możliwość zaciągania zobowiązań pod zastaw praw wynikających z umowy
    • Wypłata z tytułu dożycia wieku oznaczonego w umowie
    Wyjaśniliście Państwo, że taki zapis w przypadku tego typu polisy nie jest wymagany
    ponieważ jest to polisa typowo ochronna - nie można z niej wypłacić środków, gdyż w
    momencie odstąpienia od umowy polisa jest zamykana a żadna kwota nie jest możliwa do
    wypłaty. Ponadto, polisa nie zawiera wieku oznaczonego jako dożycie, ponieważ nie jest
    typem polisy na dożycie a jedynie na samo życie i trwa aż do momentu samodzielnej
    decyzji o odstąpieniu lub do momentu śmierci/trwałej niezdolności do pracy
    ubezpieczonego - a więc do chwili spełnienia się ryzyk ubezpieczeniowych.
    Polisa wyklucza jednak możliwość zaciągania zobowiązań pod zastaw praw wynikających z
    umowy.
    W odpowiedzi na pytanie o treści: Czy umowa ubezpieczenia wspólników (udziałowca)
    należy do umów dotyczących ryzyka grup 1, 3 i 5 działu I oraz grup 1 i 2 działu II
    wymienionych w załączniku do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności
    ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (t.j. Dz. U. 2024 r. poz. 838 ze zm.)?
    Odpowiedzieliście Państwo, że tak, polisa jest ubezpieczeniem należącym do ryzyk grupy
    1, działu 1 tzn. ubezpieczenie na życie.
    Pytania
    1. Czy spółka jako ubezpieczający może odliczyć składkę w kosztach uzyskania przychodu
      powołując się na art. 16 ust. 1 pkt 59 ustawy o CIT? (pytanie oznaczone we wniosku Nr
      2)
    2. Czy świadczenie, które otrzyma spółka jako uposażony w związku ze śmiercią albo
      trwałą niezdolnością do pracy wspólnika będzie podlegało zwolnieniu z podatku?
      (pytanie oznaczone we wniosku Nr 3) (doprecyzowane w piśmie z 6 listopada 2025 r.)
    Państwa stanowisko w sprawie w zakresie dot. podatku dochodowego os osób prawnych.
    Odnosząc się do pytania o możliwość odliczenia składki w kosztach uzyskania przychodu
    przez spółkę - fakt możliwości jej odliczenia argumentowany jest zabezpieczeniem źródła
    przychodu.
    Wspólnik zna strukturę firmy, zna klientów i kontrahentów. Posiada kontakty z
    kluczowymi partnerami i jego brak wprowadziłby chaos oraz wygenerował stratę istotnie
    wpływającą na płynność finansową spółki.
    W związku z powyższym istnieje związek ponoszonego kosztu z osiąganym przychodem.
    Biorąc pod uwagę fakt, że świadczenie z tytułu śmierci wspólnika trafi do spółki to środki z
    polisy będą stanowić przychód podatkowy firmy.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, świadczenie ubezpieczeniowe otrzymane przez
    spółkę stanowi przychód podatkowy czyli jest wartością otrzymanych nieodpłatnych
    świadczeń i w związku z powyższym Spółka musi zapłacić podatek od ww. świadczenia
    gdyż nie przysługuje zwolnienie podatkowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”):
    Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
    ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdy
    wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu
    dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie
    wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza
    możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy
    natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a
    powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, musi spełnić następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne
      niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany.
    Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter
    ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien
    podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest
    sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów
    uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy
    poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów
    podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien
    zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodów.
    Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania
    przychodów odnosi ewidentne korzyści albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę
    opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest
    kosztem uzyskania przychodów.
    Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z
    prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że

    jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Podatnik zobowiązany jest więc wykazać
    nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność. Przy
    ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, nie można uznać za koszt wydatków, których
    charakter budzi wątpliwości.
    W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod
    pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła
    przychodów.
    Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:
    1. „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”,
      „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one
      do określonego celu”,
    2. „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub
      szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w
      dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie
      zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”,
    3. „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym
      stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed
      zapomnieniem”.
    Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty,
    które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być
    widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany
    cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie
    źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła
    przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło
    w ogóle dalej istniało. Natomiast, jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się
    przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki
    sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    Podsumowując, wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy
    jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania
    przychodu zaistnieje związek przyczynowy i koszt nie będzie objęty dyspozycją art. 16 ust.
    1 ustawy o CIT.
    Należy zauważyć, że kosztami podatkowymi – co do zasady – są tzw. koszty pracownicze.
    Koszty te obejmują nie tylko wynagrodzenia zasadnicze, wszelkiego rodzaju nagrody,
    premie, ale i diety, inne należności za czas podróży służbowej, wydatki związane z
    podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracowników, świadczenia medyczne oraz inne
    wydatki na rzecz pracowników, pod warunkiem spełnienia przesłanki wynikającej z art. 15
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 59 ustawy o CIT:
    Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów składek opłaconych przez pracodawcę z
    tytułu zawartych lub odnowionych umów ubezpieczenia na rzecz pracowników, z
    wyjątkiem umów dotyczących ryzyka, o którym mowa w dziale I w grupach 1, 3 i 5 oraz
    w dziale II w grupach 1 i 2 załącznika do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności
    ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, jeżeli uprawnionym do otrzymania świadczenia nie
    jest pracodawca i umowa ubezpieczenia w okresie 5 lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym ją zawarto lub odnowiono, wyklucza:
    a) wypłatę kwoty stanowiącej wartość odstąpienia od umowy,
    b) możliwość zaciągania zobowiązań pod zastaw praw wynikających z umowy,
    c) wypłatę z tytułu dożycia wieku oznaczonego w umowie.

    Kosztem uzyskania przychodów mogą być opłacone przez pracodawcę składki
    ubezpieczeniowe na rzecz pracowników, które są wymienione w załączniku do ustawy
    dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 838 ze zm.), tj. ubezpieczenia:
    · na życie (dział I, grupa 1),
    · na życie, jeżeli są związane z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym, a także
      ubezpieczenia na życie, w których świadczenie zakładu ubezpieczeń jest ustalane w
      oparciu o określone indeksy lub inne wartości bazowe (dział I, grupa 3),
    · wypadkowe i chorobowe, jeżeli są uzupełnieniem ubezpieczeń wymienionych w grupach
      1-4 (dział I, grupa 5),
    · wypadku, w tym wypadku przy pracy i choroby zawodowej (dział II, grupa 1),
    · choroby (dział II, grupa 2).
    Nie będą natomiast kosztem uzyskania przychodów składki płacone z tytułu umów
    ubezpieczenia innych, niż wymienione powyżej.
    Z powyższego przepisu wynika, że możliwość zaliczenia przez pracodawcę do kosztów
    uzyskania przychodów ponoszonych przez niego wydatków dotyczących składek w
    związku z zawartymi umowami ubezpieczenia, ustawodawca uzależnił od jednoczesnego
    spełnienia wszystkich przesłanek wskazanych w cytowanym powyżej art. 16 ust. 1 pkt 59
    ustawy o CIT. Pierwsza wskazuje grupy umów ubezpieczenia, druga dotyczy
    uprawnionego do otrzymania świadczenia, którym nie może być pracodawca, natomiast
    zgodnie z trzecią, umowa ubezpieczenia w okresie pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym ją zawarto lub odnowiono winna wykluczać wypłatę kwoty
    stanowiącej wartość odstąpienia od umowy, możliwość zaciągania zobowiązań pod
    zastaw praw wynikających z umowy, wypłatę z tytułu dożycia wieku oznaczonego w
    umowie. Należy podkreślić, że niespełnienie tych przesłanek lub zmiana okoliczności
    faktycznych, w wyniku której przynajmniej jedna z nich przestaje być spełniona, skutkuje
    brakiem możliwości zaliczenia składek na ubezpieczenie do kosztów uzyskania
    przychodów.
    Zatem, aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między
    tym kosztem, a przychodem musi istnieć związek przyczynowo–skutkowy. Chodzi tu o
    związek tego typu, że poniesienie kosztu ma wpływ na powstanie lub zwiększenie
    przychodu.
    Z przedstawionego opisu sprawy m.in. wynika, że zamierzacie Państwo zawrzeć polisę
    ochronną na wypadek śmieci wspólnika udziałowca figurując w umowie polisy jako
    ubezpieczający opłacający składkę oraz uposażony do wypłaty świadczenia. Polisa, którą
    zamierzacie Państwo zawrzeć to zwykła polisa ochronna na życie, która znajduje się w
    grupie 1, 3 i 5 Dział I ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej oprócz
    zabezpieczenia ryzyka śmierci posiada świadczenia zdrowotne z których ubezpieczony
    wspólnik może korzystać. Dodatkowe składki z polisy nie są traktowane jako element
    wynagrodzenia, gdyż wspólnicy nie figurują w spółce jako zatrudnieni z tytułu umowy o
    pracę lub powołania. Spółkę ze wspólnikiem, tj. udziałowcem łączy stosunek korporacyjny
    tzn. poprzez wniesione udziały do spółki posiada prawa i obowiązki np. ma prawo do
    głosowania, dywidendy jednak nie jest zatrudniony przez spółkę. Wspólnik jest w firmie
    udziałowcem i w ramach posiadanych udziałów ma on określone prawa i obowiązki do
    pełnienia w spółce chociażby prawo do głosowania i dywidendy. Nie jest jednak członkiem
    zarządu ani rady nadzorczej.
    Biorąc pod uwagę przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe i powołane powyżej
    przepisy prawa podatkowego w pierwszej kolejności, zauważyć należy, że wydatki o
    których mowa we wniosku ponoszone tytułem ubezpieczenia na życie Wspólników nie są
    wydatkami poniesionymi na rzecz pracowników.

    Z wniosku jednoznacznie bowiem wynika, że składki z polisy nie są traktowane jako
    element wynagrodzenia, gdyż wspólnicy nie figurują w spółce jako zatrudnieni z tytułu
    umowy o pracę lub powołania.
    W konsekwencji na gruncie omawianej sprawy nie znajdzie zastosowania cyt. przepis art.
    16 ust. 1 pkt 59 ustawy o CIT, a zaliczenie omawianych wydatków do kosztów uzyskania
    przychodów powinno zostać przeanalizowane pod kątem spełnienia ogólnych przesłanek,
    o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Odnosząc się do powyższej kwestii na gruncie niniejszej sprawy, zwrócić należy również
                  1uwagę na przepis art. 203 Kodeksu spółek handlowych, w myśl którego:
    Uchwała wspólników może ustalać zasady wynagradzania członków zarządu, w
    szczególności maksymalną wysokość wynagrodzenia, przyznawania członkom zarządu
    prawa do świadczeń dodatkowych lub maksymalną wartość takich świadczeń.
    Wynagrodzenie członków zarządu zatrudnionych na podstawie umowy o pracę lub innej
    umowy określa organ albo osoba powołana uchwałą zgromadzenia wspólników do
    zawarcia umowy z członkiem zarządu.
    Zgodnie z poglądami doktryny z ww. przepisu wynika, że:
    - w ramach ustalania zasad wynagradzania członków zarządu zgromadzenie wspólników
      może przykładowo („w szczególności”) ustalić maksymalną wysokość wynagrodzenia,
      przyznawać członkom zarządu prawo do świadczeń dodatkowych, czy określić
      maksymalną wartość takich świadczeń,
    - w praktyce charakter i zakres takiej uchwały zgromadzenia wspólników może być różny,
      uchwała może mieć charakter abstrakcyjny i stanowić jedynie o wynagradzaniu
      członków zarządu bez odwoływania się do konkretnych osób – członków zarządu, jak i
      może określać wynagrodzenie dla danego – wskazanego z imienia i nazwiska – członka
      zarządu,
    - uchwała może przesądzać jedynie o odpłatnym charakterze pełnienia funkcji w
      zarządzie, jak i może w szczegółach opisywać zasady, składniki czy wysokość
      wynagrodzenia, przy czym stopień tej szczegółowości też może być zróżnicowany,
    - w przypadku braku zawarcia przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością umowy (o
      pracę, cywilnoprawnej) z członkiem zarządu i oparcia zasad pełnienia przez niego
      funkcji w organie jedynie o uchwałę zgromadzenia wspólników o powołaniu, uchwała
      ustalająca wynagrodzenie stanowić będzie jedyną podstawę jego wypłaty,
    - zasady wynagradzania członków zarządu mogą również wynikać z samej umowy spółki.
      Treść i zakres regulacji umownej może również przybrać różną postać – od
      przesądzenia ogólnej zasady, po ustalenia bardzo szczegółowe.
    Regulacje powyższe nie dotyczą jednak Państwa wspólników, biorąc pod uwagę że nie są
    oni członkami zarządu spółki. Skoro nie są oni pracownikami spółki, to prawo do
    dodatkowego świadczenia dla nich w postaci ubezpieczenia na życie nie może być
                                            2zapisane w regulaminie wynagradzania, którego funkcję reguluje art. 77 i 104 Kodeksu
    Pracy, jak wyjaśnili Państwo w uzupełnieniu wniosku.
    W świetle powyższego nie sposób uznać, że istnieje jakakolwiek podstawa prawna do
    przyznania wspólnikom świadczenia w postaci ubezpieczenia na życie.
    Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że nie możecie Państwo zaliczyć wydatków
    z tytułu ww. składek ubezpieczeniowych na życie opłacanych na rzecz wspólników do
    kosztów uzyskania przychodów.
    Niezależnie od powyższego w ocenie Organu brak jest związku przyczynowo-skutkowego,
    o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, pomiędzy wskazanymi we wniosku
    wydatkami, a uzyskaniem przychodów lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła
    przychodów, biorąc pod uwagę iż jak wynika z wniosku:

    - Firma posiada zobowiązania finansowe, które w razie śmierci udziałowca należy spłacić
      by zachować płynność finansową, a więc środki byłyby przeznaczone na poczet
      zobowiązań,
    - Oprócz spłaty zobowiązań spółka chce się również zabezpieczyć przed wstąpieniem w
      struktury firmy spadkobierców zmarłego więc środki z polisy mogłyby być przekazane
      na wykup udziałów od spadkobierców. Rodzina wspólnika nie zna się na
      prowadzonym biznesie w związku z czym ich wejście do firmy wpłynęłoby na utratę
      dochodu, zmniejszony przychód oraz dołożyłaby istotnych kosztów związanych z
      wdrożeniem ich w bieżące sprawy.
    - Ubezpieczenie nie będzie obejmowało działalności samej Spółki.
    Powyższe wskazuje zatem, że Spółka zawierając wskazane we wniosku umowy
    ubezpieczenia, realizuje i zabezpiecza w istocie interesy osobiste jej Wspólników, związane
    raczej z przyszłymi rozliczeniami ze spadkobiercami zmarłego Wspólnika, niż z samą
    działalnością Spółki i uzyskanymi przez nią dochodami, czy też zachowaniem lub
    zabezpieczeniem źródła jej przychodów.
    Ze wskazanych we wniosku powodów, wydatki o których mowa nie mogą stanowić
    kosztów uzyskania przychodów.
    W związku z powyższym nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem w zakresie pytania
    oznaczonego we wniosku Nr 2.
    Natomiast odnosząc się do Państwa wątpliwości w zakresie pytania oznaczonego we
    wniosku Nr 3, czy świadczenie, które otrzyma spółka jako uposażony w związku ze
    śmiercią albo trwałą niezdolnością do pracy wspólnika będzie podlegało zwolnieniu z
    podatku, wskazać należy, że:
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT:
    Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę
    dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych
    źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b,
    przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    Natomiast, zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy CIT:
    Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
    art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła
    przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty
    uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
    przychodów.
    Ustawodawca w art. 12 ustawy CIT, regulującym kwestię przychodów, nie wymienia źródeł
    przychodu, lecz określa zdarzenia, których wystąpienie powoduje powstanie obowiązku
    podatkowego. Przez przykładowe wyliczenie zawarte w kolejnych ustępach art. 12 ww.
    ustawy, ustawodawca precyzuje więc jedynie rodzaje przychodów. Ponadto wylicza,
    jakiego rodzaju wpływy pieniężne podmiotu gospodarczego nie są zaliczane do
    przychodów.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy CIT:
    Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:
    1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe;
    2) wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze,
      w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a
      także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z
      wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez
      samorządowe zakłady budżetowe w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o
      finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem

      jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek
      samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.
    Z treści art. 805 § 1 i § 2 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.) wynika, że:
    Przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności
    swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego
    w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Świadczenie
    ubezpieczyciela polega w szczególności na zapłacie:
    1) przy ubezpieczeniu majątkowym – określonego odszkodowania za szkodę powstałą
    wskutek przewidzianego w umowie wypadku;
    2) przy ubezpieczeniu osobowym – umówionej sumy pieniężnej, renty lub innego
    świadczenia w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku w życiu osoby
    ubezpieczonej.
    Na podstawie art. 808 § 1 ww. ustawy:
    Ubezpieczający może zawrzeć umowę ubezpieczenia na cudzy rachunek. Ubezpieczony
    może nie być imiennie wskazany w umowie, chyba że jest to konieczne do określenia
    przedmiotu ubezpieczenia.
    Stosownie do art. 829 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
    Ubezpieczenie osobowe może w szczególności dotyczyć:
    1) przy ubezpieczeniu na życie – śmierci osoby ubezpieczonej lub dożycia przez nią
        oznaczonego wieku,
    2) przy ubezpieczeniu następstw nieszczęśliwych wypadków – uszkodzenia ciała,
        rozstroju zdrowia lub śmierci wskutek nieszczęśliwego wypadku.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Ponieważ przepisy ustawy nie zawierają legalnej definicji pojęcia „nieodpłatne
    świadczenia”, należy przyjąć takie rozumienie tego terminu, jakie ukształtowało się w
    orzecznictwie sądowo-administracyjnym. Pojęcie „nieodpłatne świadczenie” było m.in.
    przedmiotem interpretacji Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uchwale podjętej
    w składzie siedmiu sędziów 18 listopada 2002 r., sygn. akt FSP 9/02 stwierdził, że „dla
    celów podatkowych pojęcie „nieodpłatnego świadczenia” (...) ma szerszy zakres niż w
    prawie cywilnym. Obejmuje ono nie tylko świadczenie w cywilistycznym znaczeniu
    (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony – por. art. 353 KC), ale w jego zakres
    wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem
    jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne,
    tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie,
    mające konkretny wymiar finansowy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2002 r.,
    III RN 106/01, jeszcze nie publ., a także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 1999 r.,
    III RN 31/99 - OSNAPU 2000 nr 13 poz. 496)”.
    Z wniosku jednoznacznie wynika, że zamierzacie Państwo zawrzeć polisę ochronną na
    wypadek śmieci wspólnika udziałowca figurując w umowie polisy jako ubezpieczający
    opłacający składkę oraz uposażony do wypłaty świadczenia.
    Biorą powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że skoro uposażonym ze wskazanej we
    wniosku umowy ubezpieczenia jest Państwa spółka, to otrzymana w ramach
    ubezpieczenia suma pieniężna wejdzie do majątku spółki i w dacie jej otrzymania, na

    podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, będzie stanowiła przychód podatkowy.
    Przychód ten nie będzie zwolniony od opodatkowania na podstawie przepisów ustawy o
    CIT.
    Wbrew jednakże Państwa twierdzeniu ww. przychód nie będzie przychodem z tzw.
    nieodpłatnych świadczeń.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku Nr
    3, z ww. zastrzeżeniem należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu
    wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie
    z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Nadmienić należy, że w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych wydane
    zostanie odrębne rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosujecie
    się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.