Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP2/443-305/07/EŁ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2008-03-21
Teza: Brak obowiązku opodatkowania podatkiem transakcji sprzedaży gruntu wraz z budynkiem handlowym oraz części samego gruntu.
Słowa kluczowe: budynek-sprzedaż budynków; czynności-czynności nieopodatkowane podatkiem od towarów i usług; działalność-działalność gospodarcza; grunty-sprzedaż gruntów; opodatkowanie; podatek-podatek od towarów i usług-zwolnienia z podatku od towarów i usług
; podatnik; sprzedaż-sprzedaż budynków
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione przez Pana we wniosku z dnia 18 grudnia 2007 r. (data wpływu do tut. organu 24 grudnia 2007 r.) uzupełnionym pismem z dnia 28 lutego 2008 r. (data wpływu 3 marca 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku opodatkowania podatkiem transakcji sprzedaży gruntu wraz z budynkiem handlowym oraz części samego gruntu - **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 24 grudnia 2007 r. wpłynął wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem transakcji sprzedaży gruntu wraz z budynkiem handlowym oraz części samego gruntu.

**W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe**.

W 1994 r. zakupił Pan wraz z żoną dwie przyległe lecz odrębne działki stanowiące majątek osobisty. Podatek od towarów i usług nie występował, gdyż grunty nie były nim objęte. W 1994 r. obie nieruchomości zostały w całości wyłączone z produkcji rolnej. Działki zakupiono z myślą o zapewnieniu przyszłości dzieciom. Jedna działka przeznaczona była dla syna (studenta), druga dla córki (kończyła Liceum i wybierała się na studia o kierunku handlowym). Działki znajdują się w mieście niedaleko centrum, otoczone osiedlami mieszkalnymi i hurtowniami. W 1996 r. na jednej z działek rozpoczął Pan budowę budynku handlowego z myślą o córce. Budowa budynku handlowego nie została jeszcze zakończona. Obiekt znajduje się w stanie surowym bez stolarki drzwiowej zewnętrznej jak i wewnętrznej, bez posadzek, podsufitki, wentylacji, instalacji wodnej, elektrycznej i kanalizacji. Brak jest utwardzenia placu (rosną chwasty i trawa), nie wykonano zbiornika bezodpływowego na ścieki kanalizacyjne. Do zakończenia robót potrzeba około 1 roku. Budynek handlowy (nieukończona budowa) nie był wykorzystywany do prowadzonej działalności gospodarczej i rolniczej. Jak Pan wskazał, wcześniej nie planował sprzedaży działek. Do sprzedaży zmusiła Pana sytuacja życiowa - dzieci po ukończeniu szkół opuściły dom rodzinny i zamieszkały w innych miejscowościach - oraz pogarszający się stan zdrowia i wiek prawie 60 lat (dwa stany zawałowe oraz zbliżająca się operacja). W związku z powyższym postanowił Pan razem z żoną sprzedać działkę zabudowaną budynkiem handlowym oraz większą część drugiej działki – stanowiącej sam grunt, pozostawiając sobie niewielki teren z nieukończoną budową budynku gospodarczego. Część działki drugiej przeznaczona do sprzedaży jest całkowicie nieuzbrojona i nie ma do niej i po sprzedaży nie będzie dojazdu. Dlatego też zamiarem Pana jest sprzedaż drugiej działki temu samemu kupującemu jako polepszenie warunków pierwszej działki zabudowanej. Sprzedaż innej osobie byłaby raczej niemożliwa z uwagi na całkowity brak dojazdu oraz brak jakiegokolwiek uzbrojenia w postaci wody czy prądu. Jako pierwsza nastąpi sprzedaż działki z budynkiem handlowym, a po podziale większa niezabudowana część działki drugiej. Wskazał Pan, iż w przeszłości nie nabywał i nie zbywał żadnych nieruchomości ani działek, jak również nie planuje w przyszłości dokonywać transakcji zbycia, ponieważ innych nieruchomości mogących być przedmiotem zbycia nie posiada (posiada tylko dom, w którym zamieszkuje). Ponadto wskazał Pan, iż od ponad 20 lat prowadzi działalność gospodarczą nie związaną z handlem lub zbytem działek czy innych nieruchomości.

**W związku z powyższym zadano następujące pytanie**:

Czy przy sprzedaży przedmiotowych nieruchomości nie ma obowiązku naliczenia podatku od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy nie ma on obowiązku naliczenia podatku od towarów i usług przy sprzedaży działek i budynku handlowego, ponieważ sprzedaż ta stanowi jego majątek osobisty oraz nie prowadzi profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Na potwierdzenie powyższego wskazał Pan na orzeczenie NSA z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt I FPS 3/07, wyrok ETS w sprawach C-291/92 oraz C-230/94.

**W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe**.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) zwanej dalej ustawą o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Jak wynika z art. 2 pkt 6 ustawy, towarami są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a także grunty.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza” na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy. Podatnikami wg zapisu art. 15 ust. 1 są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza, zgodnie z ust. 2 tego artykułu, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z tak określonego pojęcia działalności gospodarczej wynika, że dla celów podatku od towarów i usług nie jest konieczne, aby działalność była działalnością zarobkową, wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły przez podmioty gospodarcze (przedsiębiorców). Decydujące znaczenie ma częstotliwość dokonywania czynności. W efekcie dostawa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy sprzedawcy można przypisać znamiona działalności gospodarczej prowadzonej z zamiarem wykonywania jej w sposób częstotliwy.

Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia „zamiar”, jak również nie precyzuje pojęcia „sposób częstotliwy”, w każdym przypadku należy badać, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne było dokonywanie tej czynności wielokrotnie (więcej niż jednokrotnie). Z ogólnie przyjętej definicji „zamiaru” wynika, że jest to projekt, plan czy intencja zrealizowania czegoś. Zatem istotą zamiaru są intencje jakie przyświecają dokonywanym czynnością jak i cel, który dana osoba ma osiągnąć dokonując dane czynności.

Nie można zgodzić się z Pana stanowiskiem w kwestii dotyczącej wyłączenia z obowiązku opodatkowania osób nieprowadzących profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Okoliczność, iż podmiot nie wykonuje czynności związanych z profesjonalnym obrotem gruntami czy nieruchomościami, nie jest wystarczającą przesłanką do stwierdzenia, iż nie działa on w charakterze podatnika. Jak wskazano powyżej nawet jednorazowa sprzedaż w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania ich w sposób częstotliwy nadaje status podatnika.

Aby dostawę towarów (nawet jednorazową) uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie. Natomiast, aby uznać daną transakcję za niepodlegającą opodatkowaniu musi istnieć zamiar wykorzystywania towaru będącego jej przedmiotem na cele prywatne osoby, przez cały czas jego posiadania (od momentu nabycia do sprzedaży).

Z przedstawionych przepisów wynika więc, że jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży ze swojego majątku prywatnego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie, w warunkach wskazujących, iż działanie to nie jest czynione z zamiarem jego powtarzania (kontynuowania) i nie zmierza do nadania mu stałego charakteru, transakcja taka nie może być uznana za działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Ze złożonego wniosku wynika, że okoliczności będące przyczyną planowanej transakcji sprzedaży, tj. dostawy nieruchomości gruntowych z budynkiem handlowym nie wskazują, na zamiar wykonania w sposób częstotliwy. Jak wynika z przedstawionego opisu nabył Pan do majątku osobistego dwie działki w celu zabezpieczenia przyszłości dzieciom (jedna dla syna, druga dla córki - wybudowanie budynku handlowego).

Zatem - jeżeli działki te nie zostały nabyte z zamiarem dalszej odsprzedaży, ani w celach zarobkowych związanych z działalnością gospodarczą (np. wynajem) oraz działki były wykorzystywane do celów osobistych przez cały okres posiadania - to czynność ta nie mieści się w definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy, a co za tym idzie sprzedaż przedmiotowych nieruchomości gruntowych z budynkiem handlowym nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Końcowo stwierdzić należy, iż powołane orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt I FPS 3/07 oraz wyroki ETS w sprawie C-291/92 i C-230/94 - nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii. Są one rozstrzygnięciem w konkretnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają, w związku z tym nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa. Organ podatkowy jest zobowiązany traktować indywidualnie każdą sprawę, a orzeczenia sądów podejmowane są w oparciu o zebrany materiał dowodowy, dlatego trudno jest określić w jakim stopniu przedstawione sprawy będące przedmiotem rozstrzygnięć sądów oraz sytuacja Pana przedstawiona we wniosku jest tożsama. W tym miejscu wskazać należy, iż w wyroku z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt I FPS 3/07 NSA stwierdził, że „…odpowiedź na pytanie czy dany podmiot w odniesieniu do danej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do konkretnych okoliczności faktycznych danej sprawy”.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Złożenie przez Wnioskodawcę fałszywego oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej – powoduje, iż niniejsza interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej).

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.