Zmiana interpretacji indywidualnej
Sygnatura: DD9.8220.2.80.2015.BRT
Organ: Minister Finansów
Data wydania: 2015-04-10
Teza: 1.Czy sprzedaż lokalu w 2010 r. będzie opodatkowana podatkiem dochodowym i podatkiem od towarów i usług? 2.Czy sprzedaż lokalu po uprzednim wynajmowaniu go przez okres krótszy niż 2 lata będzie opodatkowana powyższymi podatkami? 3.Czy sprzedaż lokalu po upływie 2 lat od wynajęcia będzie opodatkowana podatkiem VAT?
Słowa kluczowe: budynek-budynek użytkowy; przychód-przychód z działalności gospodarczej; sprzedaż
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 14

Zmiana interpretacji indywidualnej

Na podstawie art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) Minister Finansów, w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości interpretacji indywidualnej z dnia 18 marca 2010 r. Nr ITPB1/415-989b/09/AD, wydanej w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy, zmienia z urzędu wyżej wymienioną interpretację stwierdzając, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 09 grudnia 2009 r., uzupełnionym dnia 15 lutego 2010 r. oraz dnia 04 marca 2010 r. i dnia 12 marca 2010 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych odpłatnego zbycia składnika majątku, wykorzystywanego w pozarolniczej działalności gospodarczej, niewprowadzonego do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, **jest prawidłowe.**

Uzasadnienie

Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działając na podstawie § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.), wydał w dniu 18 marca 2010 r., w imieniu Ministra Finansów, interpretację indywidualną dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych zbycia nieruchomości wykorzystywanej dla celów pozarolniczej działalności gospodarczej. Interpretacja wydana została na wniosek Pani K. H. z dnia 09 grudnia 2009 r., uzupełniony dnia 15 lutego 2010 r. oraz dnia 04 marca 2010 r. i dnia 12 marca 2010 r.

**Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika,** że w dniu 10 sierpnia 2006 r. zawarła Wnioskodawczyni w formie aktu notarialnego umowę o podział majątku wspólnego, w wyniku której nabyła lokal usługowy, nieruchomość zabudowaną domem mieszkalnym oraz samochód osobowy. Pozostałe składniki majątkowe opisane w akcie notarialnym nabył Wnioskodawczyni mąż z obowiązkiem dopłaty na rzecz Wnioskodawczyni w kwocie 1.654.974 zł. Obowiązek dopłaty wynikał z faktu, że wartość składników majątkowych, które przypadły Wnioskodawczyni w udziale nie stanowiła połowy wartości majątku wspólnego. W zawartej umowie określono wartość przedmiotowej nieruchomości na kwotę 488.000 zł, nieruchomości mieszkalnej na kwotę 1.000.000 zł, a samochodu na kwotę 100.000 zł. Lokal usługowy nabyty przez Wnioskodawczynię w wyniku umowy o podział majątku wspólnego znajduje się w budynku, który wybudowany został przez Pani męża w 2002 r. - w czasie trwania wspólności majątkowej - w ramach prowadzonej przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej i mieści się w udziale jaki przysługiwał Wnioskodawczyni w majątku dorobkowym małżeńskim.

Budynek położony jest na działce nabytej na prawach użytkowania wieczystego. Nie jest Wnioskodawczyni w stanie określić daty nabycia gruntu, ponieważ nigdy nie zajmowała się sprawami męża, a obecnie nie ma możliwości uzyskania takiej informacji. Lokal ten nie był przedmiotem czynności opodatkowanych, ponieważ był użytkowany jako siedziba firmy męża. Również po dokonaniu rozdzielności majątkowej były mąż na podstawie § 2 umowy o podział majątku wspólnego, nadal wykorzystywał bezpłatnie powyższy lokal jako siedzibę do dnia 4 maja 2009 r. Po dniu 4 maja 2009 r. lokal pozostaje nieużywany. W międzyczasie rozpoczęła Pani pozarolniczą działalność gospodarczą polegającą na wynajmowaniu i zarządzaniu nieruchomościami. W ramach tej działalności od dnia 1 sierpnia 2008 r. jest Wnioskodawczyni podatnikiem podatku od towarów i usług. Przedmiotem działalności są inne należące do Wnioskodawczyni nieruchomości. Lokal nabyty w wyniku podziału majątku wspólnego nigdy nie był przez Wnioskodawczynię wynajmowany i nie stał się środkiem trwałym firmy. Nie ma Wnioskodawczyni zamiaru wprowadzić go do ewidencji środków trwałych, nawet w przypadku wynajęcia go i zaliczenia wynikających z tego przychodów do przychodów z działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni zamiarem jest, żeby bez względu na okoliczności lokal ten stanowił majątek osobisty.

W związku z powyższym zadano pytania:

1.  Czy sprzedaż lokalu w 2010 r. będzie opodatkowana podatkiem dochodowym i podatkiem od towarów i usług?
2.  Czy sprzedaż lokalu po uprzednim wynajmowaniu go przez okres krótszy niż 2 lata będzie opodatkowana powyższymi podatkami?
3.  Czy sprzedaż lokalu po upływie 2 lat od wynajęcia będzie opodatkowana podatkiem VAT?

Organ upoważniony wskazał, że „Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie drugie w części dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. W pozostałym zakresie wniosek zostanie rozpatrzony odrębnymi pismami.”

Zdaniem Wnioskodawczyni, w przypadku wynajęcia lokalu, a następnie sprzedania go, przychód ze sprzedaży nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ lokal nabyła przed rozpoczęciem pozarolniczej działalności gospodarczej i nie zamierza wprowadzić go do ewidencji środków trwałych. W ocenie Wnioskodawczyni nawet w przypadku wynajęcia lokalu nadal będzie stanowił on Jej majątek osobisty, a więc ewentualna sprzedaż będzie podlegała dyspozycji zawartej w art. 10 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a nie w art. 14 ust. 2 tej ustawy.

Wydając w imieniu Ministra Finansów, interpretację indywidualną z dnia 18 marca 2010 r. Nr ITPB1/415-989b/09/AD, Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy uznał stanowisko Wnioskodawczyni za nieprawidłowe stwierdzając m.in., że „(…) odpłatne zbycie nieruchomości niemieszkalnej wraz z przynależnym udziałem w prawie wieczystego użytkowania gruntu, jeżeli nieruchomość była wykorzystywana w działalności gospodarczej, choćby nie została ujęta w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, stanowi w całości przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej (\`(...)\`).”

**Po zapoznaniu się z aktami sprawy Minister Finansów zważył, co następuje.**

Interpretacja indywidualna wydana przez organ upoważniony nie jest prawidłowa.

Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.), zawiera w art. 10 ust. 1 katalog źródeł przychodów, z których dochody podlegają opodatkowaniu według zasad określonych dla danego źródła przychodów.

Jednym ze źródeł przychodów określonym w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy, jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy, za przychód z działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Stosownie do art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy, w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2014 r., przychodem z działalności gospodarczej jest również przychód uzyskany z odpłatnego zbycia składników majątku wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą będących:

1.  środkami trwałymi,
2.  składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1.500 zł,
3.  wartościami niematerialnymi i prawnymi

\- ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także przychody z odpłatnego zbycia składników wymienionych w lit. b), spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.

Natomiast w myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy, odrębnym źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów,
4.  innych rzeczy,

– jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit.a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

Problematyka, na gruncie przepisów wyżej wymienionej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odpowiedniego kwalifikowania do źródła przychodów odpłatnego zbycia rzeczy i praw majątkowych wykorzystywanych w działalności gospodarczej niewprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, była przedmiotem orzecznictwa sądów administracyjnych, które nie było jednolite.

Wobec zaistniałej rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie siedmiu sędziów, podjął w dniu 17 lutego 2014 r. uchwałę, sygn. akt II FPS 8/13, w której stwierdził, że „W stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. „a” ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.), odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą, które nie były ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a które nie stanowią składników majątku wskazanych w art. 14 ust. 2c tej ustawy.”

Po wydaniu uchwały, w przedmiotowym zakresie, ukształtowała się linia orzecznicza sądów administracyjnych np. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2014 r. sygn. akt II FSK 408/12, wyrok NSA z dnia 20 marca 2014 r. sygn. akt II FSK 912/12, wyrok NSA z dnia 15 maja 2014 r. sygn. akt II FSK 1426/12, wyrok WSA w Opolu z dnia 04 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Op 233/14, wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 288/14, która zgodna jest z podjętą przez NSA uchwałą.

Odnosząc się zatem do opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego stwierdza się, że skoro składnik majątku, wykorzystywany przez Wnioskodawczynię na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, nie był wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, to jego odpłatne zbycie nie generuje przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Sprzedaż przedmiotowej nieruchomości należy kwalifikować do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy.

Mając powyższe na uwadze stwierdza się, że stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej opisanego zdarzenia przyszłego, jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, Minister Finansów może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Przepis ten nie zawiera ograniczeń czasowych, co oznacza, że jeśli stwierdzona zostanie nieprawidłowość wydanej interpretacji indywidualnej, Minister Finansów może, z urzędu zmienić ją w każdym czasie.

W konsekwencji należało, z urzędu, dokonać zmiany pisemnej interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działającego w imieniu Ministra Finansów, gdyż stwierdzono jej nieprawidłowość.

Zmieniona interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zmienianej interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie Ministra Finansów – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu zmienionej interpretacji – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się (w dwóch egzemplarzach) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi Ministra Finansów na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli Minister Finansów nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Skargę wnosi się za pośrednictwem Ministra Finansów, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), na adres: ul. Świętokrzyska 12, 00-916 Warszawa.