Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.180.2025.3.ENB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-14
Teza: Ustalenie rezydencji podatkowej w 2024 r.
Słowa kluczowe: Finlandia
obowiązek-obowiązek podatkowy-nieograniczony
obowiązek podatkowy
obowiązek-obowiązek podatkowy-ograniczony
obowiązek podatkowy
przepisy-kolizja przepisów
rezydencja-rezydencja podatkowa
umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Umowy w sprawie unikania podwójnego
opodatkowania
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1a-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 4a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 marca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. W
    odpowiedzi na wezwania uzupełnił go Pan w dniu 10 i 27 kwietnia 2025 r. Treść wniosku
    jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Od stycznia 2024 r. zamieszkuje i pracuje Pan w Finlandii na podstawie umowy o pracę
    zawartej z fińskim pracodawcą. W 2024 r. głównym źródłem Pana dochodu były środki
    uzyskane z pracy na terenie Finlandii. W tym okresie przebywał Pan w Finlandii przez 313
    dni, natomiast w Polsce spędził Pan łącznie 53 dni. W 2024 r. otrzymał Pan premię od
    poprzedniego pracodawcy w Polsce, która została przelana na Pana konto bankowe w
    Polsce. Wartość tej premii mieści się poniżej progu wolnego od podatku, jednak została od
    niej pobrana zaliczka na podatek dochodowy. Ponadto w tym samym roku zrealizował Pan
    zyski kapitałowe z inwestycji prowadzonych na rachunkach w Polsce. Centrum interesów
    osobistych
    Nie pozostaje Pan w związku małżeńskim i nie posiada dzieci. Na terenie Finlandii nie ma
    Pan powiązań rodzinnych – Pana relacje społeczne ograniczają się do kolegów i koleżanek
    z pracy. Pana najbliższe więzi rodzinne znajdują się w Polsce, gdzie mieszka Pana
    partnerka, rodzice oraz rodzeństwo. W Finlandii prowadzi Pan jednoosobowe
    gospodarstwo domowe, co sprawia, że kraj ten stanowi Pana główne centrum
    zainteresowania osobistego. Nie angażuje się Pan w żadne działania o charakterze
    społecznym, kulturalnym ani obywatelskim w żadnym z tych krajów. Podczas pobytów w
    Polsce zamieszkiwał Pan u swojej partnerki.
    Centrum interesów gospodarczych
    Od stycznia 2024 r. jest Pan zatrudniony na umowie o pracę u fińskiego pracodawcy, a
    wszelkie należne podatki oraz składki społeczne odprowadza na terenie Finlandii. W tym
    samym okresie wynajmuje Pan mieszkanie w Finlandii oraz korzysta z fińskiego rachunku
    bankowego i innych usług. Zgromadzone środki finansowe przechowuje i inwestuje Pan
    głównie w Finlandii, natomiast oszczędności pochodzące z okresu przed 2024 r., z tytułu
    umowy o pracę u polskich pracodawców, utrzymuje i inwestuje Pan na kontach w Polsce.
    Dodatkowo posiada Pan w Polsce nieruchomość otrzymaną w drodze darowizny w 2023 r.
    Nieruchomość ta nie jest wynajmowana i nie generuje żadnych dochodów. Poza
    wspomnianą wcześniej premią i zyskami kapitałowymi, nie osiągnął Pan w 2024 r. innych
    dochodów na terenie Polski.
    Uzupełniając wniosek wyjaśnił Pan, że przed wyjazdem do Finlandii posiadał Pan centrum
    interesów osobistych lub gospodarczych w Polsce i podlegał w Polsce nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu. Przeprowadził się Pan do Finlandii 3 stycznia 2024 r. Od 1
    stycznia 2024 r. jest Pan zatrudniony przez fińskiego pracodawcę. Od tego samego dnia
    wynajmuje Pan mieszkanie zgodnie z umową na czas nieokreślony.

    Celem wyjazdu był rozwój kariery zawodowej, zarazem rozważa Pan zamieszkanie na stałe
    w Finlandii. Zgodnie z wewnętrznym prawem skarbowym w Finlandii, powinien być Pan
    uznany za rezydenta podatkowego w tym kraju po spędzeniu 183 dni w roku. Przez cały
    2024 r. posiadał Pan miejsce zamieszkania w Finlandii i przebywał tam 313 dni.
    W Polsce posiada Pan następujące powiązania majątkowe: usługi bankowe (rachunek
    bieżący, oszczędnościowy, lokaty), inwestycje w fundusze inwestycyjne i inne papiery
    wartościowe, Pracownicze Plany Emerytalne od poprzednich pracodawców oraz
    nieruchomość otrzymaną w formie darowizny. Nie posiada Pan kredytów, ruchomości lub
    ubezpieczenia na życie. W Finlandii również posiada Pan konto bankowe, na które
    regularnie otrzymuje pensję oraz inwestuje Pan zgromadzone środki w jednostki
    uczestnictwa fińskich funduszy inwestycyjnych.
    Od momentu wyjazdu do Finlandii zarządza Pan swoim mieniem z tego kraju. Od
    momentu wyjazdu, ma Pan stałe miejsce zamieszkania w Finlandii, gdzie od 1 stycznia
    2024 r. wynajmuje Pan mieszkanie z umową na czas nieokreślony. Ten adres jest również
    oficjalnie zarejestrowany w urzędzie migracyjnym (Maahanmuuttovirasto) i pozostałych
    urzędach jako miejsce zamieszkania od 10 stycznia 2024 r.
    Zdecydowaną większość czasu przebywa/przebywał Pan w 2024 r. w Finlandii. Posiada
    Pan obywatelstwo polskie.
    Potwierdził Pan, że po przeprowadzce miał Pan miejsce zamieszkania dla celów
    podatkowych w Finlandii, zgodnie z wewnętrznym prawem tego kraju.
    Załączył Pan certyfikat rezydencji podatkowej za 2024 r. wydany przez fiński urząd
    skarbowy w dniu 24 kwietnia 2025 r. Zgodnie z tym dokumentem, Finlandia traktuje Pana
    jako rezydenta podatkowego od 10 stycznia 2024 r.

## Pytanie

Czy w świetle polskiego prawa skarbowego jest Pan uznawany za nierezydenta
    podatkowego, a tym samym podlega ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu wobec
    Polski?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie w perspektywie przedstawionego stanu faktycznego, za rok 2024 powinien
    być Pan uznany za nierezydenta podatkowego w Polsce i mieć ograniczone zobowiązanie
    podatkowe wobec Polski. W związku z tym, za rok 2024 zadeklaruje Pan jedynie dochody
    otrzymane w Polsce, tj. premię od polskiego pracodawcy poniżej progu kwoty wolnej od
    podatku, od której została pobrana zaliczka na poczet podatku dochodowego, w
    formularzu PIT-37, a także zyski kapitałowe zrealizowane w Polsce w formularzu PIT-38.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ustawy:

      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa
      się osobę fizyczną, która:
        1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
        lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
        2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Natomiast w oparciu o treść art. 3 ust. 2b ustawy:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
        1) pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie
        stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego
        stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
        2) działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez
        względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
        3) działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w
        tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
        4) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
        takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
        jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
        5) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
        niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu
        na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku
        giełdowego, w tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z
        realizacji praw z nich wynikających;
        5a) umorzenia, odkupienia, wykupienia i unicestwienia w inny sposób tytułów
        uczestnictwa w funduszach kapitałowych utworzonych na podstawie przepisów
        obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz odpłatnego zbycia tych tytułów
        uczestnictwa;
        6) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
        w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
        inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i
        praw o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem
        posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa
        lub praw - jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej
        osobą prawną, tego funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego
        inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią
        nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do
        takich nieruchomości;
        6a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków,
        tytułów uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce
        nieruchomościowej;

        7) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych
        lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki
        organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania,
        siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od
        miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia;
        8) niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.
    Katalog dochodów (przychodów) wymienionych w cytowanym wyżej art. 3 ust. 2b ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest katalogiem zamkniętym; wymienia
    jedynie przykładowe rodzaje dochodów, które podlegają opodatkowaniu w Polsce i nie
    jest to wyliczenie wyczerpujące.
    W myśl art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast
    jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił
    podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w
    Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub
    gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w
    bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku
    dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych.
    Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika "lub" w
    sformułowaniu "centrum interesów osobistych lub gospodarczych" dla doprecyzowania
    kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r.
    wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca
    zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce
    zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (dalej: ustawa PIT) oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o
    którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu
    prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce,
    bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z
    oceną całokształtu faktów i okoliczności.
    Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z
    którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to
    występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej,
    kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod
    uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.
    W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi
    o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie
    należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym
    państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej,

    główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i
    ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim
    mieniem itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną
    podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od
    omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.
    Co istotne, posiadanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce w świetle
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest ściśle związane ze spełnieniem
    ww. przesłanek.
    Ponadto zauważyć należy, że wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem
    umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest
    Rzeczpospolita Polska.
    Z opisu zdarzenia wynika, że od stycznia 2024 r. zamieszkuje i pracuje Pan w Finlandii na
    podstawie umowy o pracę zawartej z fińskim pracodawcą. W 2024 r. głównym źródłem
    Pana dochodu były środki uzyskane z pracy na terenie Finlandii. W tym okresie przebywał
    Pan w Finlandii przez 313 dni, natomiast w Polsce spędził Pan łącznie 53 dni. W 2024 r.
    otrzymał Pan premię od poprzedniego pracodawcy w Polsce, która została przelana na
    Pana konto bankowe w Polsce oraz zrealizował Pan zyski kapitałowe z inwestycji
    prowadzonych na rachunkach w Polsce. W Polsce korzysta Pan z usług bankowych
    (rachunek bieżący, oszczędnościowy, lokaty), posiada Pan inwestycje w fundusze
    inwestycyjne i inne papiery wartościowe, Pracownicze Plany Emerytalne od poprzednich
    pracodawców oraz nieruchomość otrzymaną w formie darowizny. Nie posiada Pan
    kredytów, ruchomości lub ubezpieczenia na życie.
    Nie pozostaje Pan w związku małżeńskim i nie posiada dzieci. Na terenie Finlandii nie ma
    Pan powiązań rodzinnych – Pana relacje społeczne ograniczają się do kolegów i koleżanek
    z pracy. Pana najbliższe więzi rodzinne znajdują się w Polsce, gdzie mieszka Pana
    partnerka, rodzice oraz rodzeństwo. W Finlandii prowadzi Pan jednoosobowe
    gospodarstwo domowe, co sprawia, że kraj ten stanowi Pana główne centrum
    zainteresowania osobistego. Nie angażuje się Pan w żadne działania o charakterze
    społecznym, kulturalnym ani obywatelskim w żadnym z tych krajów. Podczas pobytów w
    Polsce zamieszkiwał Pan u swojej partnerki. Od stycznia 2024 r. jest Pan zatrudniony na
    umowie o pracę u fińskiego pracodawcy, a wszelkie należne podatki oraz składki
    społeczne odprowadza na terenie Finlandii. W tym samym okresie wynajmuje Pan
    mieszkanie w Finlandii oraz korzysta z fińskiego rachunku bankowego i innych usług. W
    Finlandii na konto bankowe regularnie otrzymuje pensję oraz inwestuje Pan zgromadzone
    środki w jednostki uczestnictwa fińskich funduszy inwestycyjnych. Zgromadzone środki
    finansowe przechowuje i inwestuje Pan głównie w Finlandii, natomiast oszczędności
    pochodzące z okresu przed 2024 r., z tytułu umowy o pracę u polskich pracodawców,
    utrzymuje i inwestuje Pan na kontach w Polsce. Posiada Pan w Polsce nieruchomość
    otrzymaną w drodze darowizny w 2023 r. Nieruchomość ta nie jest wynajmowana i nie
    generuje żadnych dochodów. Poza wspomnianą wcześniej premią i zyskami kapitałowymi,
    nie osiągnął Pan w 2024 r. innych dochodów na terenie Polski. Przeprowadził się Pan do
    Finlandii 3 stycznia 2024 r. Od 1 stycznia 2024 r. jest Pan zatrudniony przez fińskiego
    pracodawcę. Od tego samego dnia wynajmuje Pan mieszkanie zgodnie z umową na czas
    nieokreślony. Celem wyjazdu był rozwój kariery zawodowej, zarazem rozważa Pan
    zamieszkanie na stałe w Finlandii. Od momentu wyjazdu do Finlandii zarządza Pan swoim
    mieniem z tego kraju. Od momentu wyjazdu, ma Pan stałe miejsce zamieszkania w
    Finlandii, gdzie od 1 stycznia 2024 r. wynajmuje Pan mieszkanie z umową na czas
    nieokreślony. Ten adres jest również oficjalnie zarejestrowany w urzędzie migracyjnym
    (Maahanmuuttovirasto) i pozostałych urzędach jako miejsce zamieszkania od 10 stycznia
    2024 r. Potwierdził Pan, że po przeprowadzce miał Pan miejsce zamieszkania dla celów

    podatkowych w Finlandii, zgodnie z wewnętrznym prawem tego kraju. Posiada Pan
    certyfikat rezydencji podatkowej za 2024 r. wydany przez fiński urząd skarbowy. Zgodnie z
    tym dokumentem, Finlandia traktuje Pana jako rezydenta podatkowego od 10 stycznia
    2024 r.
    Zdecydowaną większość czasu przebywa/przebywał Pan w 2024 r. w Finlandii. Posiada
    Pan obywatelstwo polskie.
    Mając zatem na uwadze, że w 2024 r. w Polsce mieszkała Pana partnerka, u której Pan
    zamieszkiwał podczas pobytów w Polsce, natomiast w Finlandii – jak Pan wskazał – nie ma
    Pan powiązań rodzinnych a Pana relacje społeczne ograniczają się do kolegów i koleżanek
    z pracy, uznać należy, że ośrodek Pana interesów osobistych w tym roku znajdował się w
    Polsce. Ponadto w Polsce w 2024 r. posiadał Pan również powiązania gospodarcze w
    postaci nieruchomości, jak też korzystał Pan z usług bankowych (rachunek bieżący,
    oszczędnościowy, lokaty). Oszczędności pochodzące z okresu przed 2024 r., z tytułu
    umowy o pracę u polskich pracodawców, utrzymuje i inwestuje Pan na kontach w Polsce.
    W Polsce posiada Pan inwestycje w fundusze inwestycyjne i inne papiery wartościowe
    oraz Pracownicze Plany Emerytalne od poprzednich pracodawców. Przedstawione przez
    Pana okoliczności wskazują zatem na utrzymanie istotnych powiązań osobistych i
    gospodarczych z Polską. Oznacza to, że w świetle art. 3 ust. 1a pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych spełnia Pan przesłanki do uznania w 2024 r. za osobę
    mającą miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce.
    Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy nie przesądza ostatecznie o
    uznaniu tej osoby za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu.
    Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Ocena czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym
    przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy/konwencji o unikaniu
    podwójnego opodatkowania.
    Podkreślić należy, że przed 10 stycznia 2024 r. Finlandia nie uznawała Pana jeszcze za
    swojego rezydenta podatkowego wobec czego Pana rezydencję podatkową za okres od 1
    do 9 stycznia 2024 r. należało ustalić wyłącznie w oparciu o regulacje wynikające z ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji stwierdzić należy, że w okresie od 1 stycznia do 9 stycznia 2024 r. miał
    Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
    gdzie w tym okresie podlegał Pan obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów
    (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    Natomiast od 10 stycznia 2024 r., tj. od dnia w którym Finlandia zaczęła traktować Pana za
    swojego rezydenta podatkowego, w celu ustalenia miejsca Pana zamieszkania dla celów
    podatkowych należy zastosować przepisy Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a
    Republiką Finlandii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania
    uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzonej dnia 8
    czerwca 2009 r. w Helsinkach (Dz. U. z 2010 r. Nr 37 poz. 205), zmodyfikowanej przez
    Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego
    mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku,
    podpisaną przez Polskę i Finlandię dnia 7 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1369 dalej:
    „Konwencja MLI”). Od 10 stycznia 2024 r. spełniał Pan bowiem przesłanki do uznania za
    rezydenta podatkowego w obu państwach.
    Na podstawie art. 4 ust. 1 Konwencji polsko-finlandzkiej:

      W rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania
      lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która według
      ustawodawstwa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej miejsce
      zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsce utworzenia
      (rejestracji) albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również to
      Państwo oraz jego organ statutowy lub władzę lokalną. Jednakże, określenie to nie
      obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze
      względu na dochód, jaki osiąga ze źródeł położonych w tym Państwie.
    Na podstawie natomiast art. 4 ust. 2 tej Konwencji:
      Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w
      obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status określa się według
      następujących zasad:
        a) uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym ma
        ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu
        Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym
        Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek
        interesów życiowych);
        b) jeżeli nie jest możliwe ustalenie, w którym Państwie osoba posiada ośrodek
        interesów życiowych albo nie ma ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z
        Państw, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym
        Państwie, w którym zwykle przebywa;
        c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w
        żadnym z nich, wówczas będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania
        tylko w tym Państwie, którego jest obywatelem;
        d) jeśli osoba ta jest obywatelem obu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z
        nich, właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze
        wzajemnego porozumienia.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    zatem bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w
    ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z
    państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego
    obowiązku podatkowego.
    Przy tym wskazać należy, iż według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD
    posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, iż osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła
    dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym
    miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na
    krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania,
    dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko,
    co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w
    sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć
    charakter krótkotrwały.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach,
    wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej
    osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek
    interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i
    towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce
    działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te
    okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej
    osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy
    ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle
    przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

    W treści uzupełnienia wyjaśnił Pan, że stałe miejsce zamieszkania posiadał Pan w Finlandii,
    jednocześnie jednak w trakcie pobytów w Polsce zamieszkiwał Pan u swojej partnerki,
    zatem nie jest możliwe ustalenie państwa rezydencji podatkowej w oparciu o pierwsze
    kryterium wynikające z art. 4 ust. 2 Konwencji. Wobec powyższego – jak już wyjaśniono –
    należy zastosować kolejne kryterium odnoszące do ściślejszych powiązań osobistych i
    gospodarczych (ośrodka interesów życiowych).
    Zważywszy na okoliczność, że z Polską łączyły Pana ścisłe powiązania osobiste, natomiast z
    Finlandią łączyły Pana ściślejsze powiązania gospodarcze, bowiem tam m.in. znajdowało
    główne źródło Pana dochodów – nie jest możliwe ustalenie, w którym państwie posiadał
    Pan ośrodek interesów życiowych, o którym mowa w art. 4 ust. 2 ww. Konwencji. W
    związku z tym, w przedstawionej przez Pana sytuacji zastosowanie znajduje przepis art. 4
    ust. 2 lit. b Konwencji, który pierwszeństwo przyznaje państwu, w którym osoba fizyczna
    zazwyczaj przebywa.
    Mając na uwadze, że od 10 stycznia 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. przez zdecydowanie
    większą część czasu przebywał Pan w Finlandii, to w tym czasie Pana miejscem
    zamieszkania dla celów podatkowych ustalonym w oparciu o normy kolizyjne zawarte w
    art. 4 ust. 2 Konwencji polsko-finlandzkiej była Finlandia.
    Zatem w okresie od 10 stycznia 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. podlegał Pan w Polsce
    ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, tj. wyłącznie od dochodów uzyskanych na
    terytorium Polski – z uwzględnieniem regulacji zawartych w Konwencji polsko-finlandzkiej.

## Dodatkowe informacje

Końcowo wskazać należy, iż przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej, jest
    wyłącznie ocena Pana stanowiska w zakresie wyznaczonym zawartym we wniosku
    pytaniem, tj. ocena rezydencji podatkowej. Interpretacja nie rozstrzyga o sposobie i
    miejscu opodatkowania wskazanych we wniosku dochodów na tle Konwencji polsko-
    finlandzkiej.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.