Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPTPB1/4511-664/15-4/MM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
Data wydania: 2016-02-02
Teza: Czy Wnioskodawca, jako płatnik, był obowiązany obliczyć i pobrać zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych, od kwoty wypłaconego pracownikom w 2014 r. pakietu osłonowego w części przewyższającej kwotę odprawy pieniężnej, wynikającej z art. 8 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. z 2015 r., poz. 192, z późn. zm.)?
Słowa kluczowe: odprawy-odprawa pieniężna; pracownik; przychód-przychód ze stosunku pracy; płatnik
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7-art. 31

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) w zw. z art. 16 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U., poz. 1649) oraz § 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643), Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 19 października 2015 r. (data wpływu 23 października 2015 r.), uzupełnionym pismem z dnia 13 stycznia 2016 r. (data wpływu 18 stycznia 2016 r.), o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika (pytanie Nr 2) – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 23 października 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

Wniosek ten nie spełniał wymogów, o których mowa w art. 14b § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.), w związku z czym pismem z dnia 5 stycznia 2016 r., Nr IPTPB1/4511-664/15-1/MM, na podstawie art. 169 § 1 i § 2 w zw. z art. 14h wymienionej ustawy, wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie do uzupełnienia ww. wniosku wysłano w dniu 5 stycznia 2016 r. (data doręczenia 8 stycznia 2016 r.). Wnioskodawca uzupełnił wniosek pismem z dnia 13 stycznia 2016 r. (data wpływu 18 stycznia 2016 r.), nadanym dnia 15 stycznia 2016 r.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

….. Spółka Akcyjna (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych. Uchwałą Zarządu Spółki z dnia 12 marca 2013 r., Nr 215/2014, zatwierdzony został „Regulamin określający zasady postępowania w sprawach dobrowolnych odejść z pracy pracowników powierzchni w ….. S.A. w 2013 r. i skorzystania z pakietu osłonowego” (dalej: „Regulamin”). W Spółce potrzebna jest restrukturyzacja zatrudnienia w tej grupie pracowników. Pracownikom tej grupy proponuje się pakiet osłonowy łagodzący skutki restrukturyzacji. Pracownicy powierzchni, którzy w terminie określonym w „Regulaminie” złożą wniosek o rozwiązanie umowy o pracę na mocy porozumienia stron, otrzymają pakiet osłonowy uzależniony od wieku pracownika, w wysokości:

*   do 50-go roku życia – 80 000 zł,

*   powyżej 50-roku życia – 60 000 zł.

Zgodnie z przedmiotowym „Regulaminem”, ww. kwoty zawierały odprawę pieniężną wynikającą z art. 8 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. Odejście pracowników musiało nastąpić najpóźniej do dnia 30 grudnia 2013 r. Faktyczna wypłata kwot pakietu osłonowego dla części pracowników nastąpiła w styczniu 2014 r.

W piśmie z dnia 13 stycznia 2016 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, Wnioskodawca wskazał, że art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zmieniony ustawą z dnia 29 sierpnia 2014 r., ma zastosowanie do dochodów osiąganych począwszy od 1 stycznia 2014 r. Przepis ten zwalnia od podatku otrzymane odszkodowania i zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów i statutów, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy. Stosowany przez Wnioskodawcę w 2013 r. pakiet osłonowy nie ma źródła ustawowego, nie wynika z układu zbiorowego opartego na ustawie. Wnioskodawca naliczył, pobrał i odprowadził zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłaconego świadczenia. Pakiet osłonowy zawierał odprawę pieniężną wynikającą z art. 8 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiazywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. z 2015 r., poz. 192, z późn. zm.) oraz dodatkową kwotę, której wysokość uzależniona była od wieku pracownika w chwili odejścia. Wysokość wypłaconego pakietu osłonowego ustalono w celu zachęcenia jak największej liczby pracowników do odejścia z firmy.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania, ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku:

1.  Czy Wnioskodawca, jako płatnik, był obowiązany obliczyć i pobrać zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych, od kwoty wypłaconego pracownikom pakietu osłonowego w części stanowiącej odprawę pieniężną, wynikającą z art. 8 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. z 2015 r., poz. 192, z późn. zm.)?
2.  Czy Wnioskodawca, jako płatnik, był obowiązany obliczyć i pobrać zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych, od kwoty wypłaconego pracownikom w 2014 r. pakietu osłonowego w części przewyższającej kwotę odprawy pieniężnej, wynikającej z art. 8 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. z 2015 r., poz. 192, z późn. zm.)?

Przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej jest odpowiedź na pytanie Nr 2. W zakresie pytania Nr 1 wydana zostanie odrębna interpretacja.

Zdaniem Wnioskodawcy, przedstawionym w uzupełnieniu wniosku, jako płatnik, był obowiązany na podstawie art. 31 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.) obliczyć i pobrać zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych od kwoty wypłaconego pracownikom w 2014 r. pakietu osłonowego w części przewyższającej kwotę odprawy pieniężnej wynikającej z art. 8 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. z 2015 r., poz. 192, z późn. zm.).

Kwota wypłaconego pakietu osłonowego, w części przewyższającej kwotę odprawy pieniężnej wynikającej z art. 8 ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, jest bowiem przychodem pracownika w rozumieniu art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i stanowi podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od osób fizycznych zmieniony ustawą z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 1328), ma zastosowanie do przychodów osiągniętych począwszy od 1 stycznia 2014 r. Przepis ten zwalnia od podatku otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów i statutów, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy.

Stosowany przez Wnioskodawcę w 2013 r. pakiet osłonowy nie ma źródła ustawowego, nie wynika z układu zbiorowego pracy (którego nie ma), ani z porozumienia zbiorowego opartego na ustawie. Wprawdzie art. 59 ust. 2 Konstytucji (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483, z późn. zm.) i art. 21 ustawy o związkach zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 167, z późn. zm.) uprawniają organizacje związkowe do prowadzenia rokowań zbiorowych i zawierania układów zbiorowych pracy, a także innych porozumień zbiorowych, to w literaturze i orzecznictwie dominuje pogląd, że przepisy te mają charakter formalny (kompetencyjny) i nie dają merytorycznej podstawy prawnej do zawarcia jakiegokolwiek porozumienia.

Dodatkowa kwota przewyższająca kwotę odprawy pieniężnej wynikającej z art. 8 ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników była uzależniona od wieku pracownika w chwili odejścia. Wysokość wypłaconego pakietu osłonowego ustalono w celu zachęcenia jak największej liczy pracowników do odejścia z firmy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z generalną zasadą powszechności opodatkowania, wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione z podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku, w drodze rozporządzenia wydanego przez Ministra Finansów.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Stosownie do art. 11 ust. 1 powołanej ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

Stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1502, z późn. zm.), z wyjątkiem:

1.  określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę,
2.  odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,
3.  odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
4.  odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
5.  odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą,
6.  odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,
7.  odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.

Zgodnie natomiast z art. 9 § 1 ustawy Kodeks pracy, ilekroć w Kodeksie pracy jest mowa o prawie pracy, rozumie się przez to przepisy Kodeksu pracy oraz przepisy innych ustaw i aktów wykonawczych, określające prawa i obowiązki pracowników i pracodawców, a także postanowienia układów zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów i statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że w Spółce wprowadzono „Regulamin określający zasady postępowania w sprawach dobrowolnych odejść z pracy pracowników powierzchni w ….. S.A. w 2013 r. i skorzystania z pakietu osłonowego”. W Spółce potrzebna jest restrukturyzacja zatrudnienia w tej grupie pracowników. Pracownikom tej grupy proponuje się pakiet osłonowy łagodzący skutki restrukturyzacji. Odejście pracowników musiało nastąpić najpóźniej do dnia 30 grudnia 2013 r. Faktyczna wypłata kwot pakietu osłonowego w części pracowników nastąpiła w styczniu 2014 r.

Wnioskodawca naliczył, pobrał i odprowadził zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłaconego świadczenia. Pakiet osłonowy zawierał odprawę pieniężną wynikającą z art. 8 ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników oraz dodatkową kwotę, której wysokość uzależniona była od wieku pracownika w chwili odejścia. Wysokość wypłaconego pakietu osłonowego ustalono w celu zachęcenia jak największej liczby pracowników do odejścia z firmy.

Podkreślenia wymaga fakt, że wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe są wyjątkiem, istotnym odstępstwem od zasady sprawiedliwości podatkowej – powszechności i równości opodatkowania, a ich zastosowanie nie może odbywać się na podstawie wykładni rozszerzającej, tzn. muszą być interpretowane ściśle.

Należy zaznaczyć, że zwolnieniem określonym w przytoczonym wyżej przepisie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, objęte są tylko odszkodowania i zadośćuczynienia i to tylko te, których wysokość lub zasady wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, bądź z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy, z wyjątkiem odszkodowań wymienionych w lit. a)-g) tego artykułu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem, biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny oraz przepisy prawa należy uznać, że wypłata pracownikom pakietu osłonowego w części przewyższającej kwotę odprawy pieniężnej, której wysokość uzależniona była od wieku pracownika w chwili odejścia, nie będzie zwolniona od podatku. Wejście w życie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U., poz. 1328, z późn. zm.) nie zmieniło dotychczasowej zasady, zgodnie z którą przepis art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma zastosowanie wyłącznie do odszkodowań i zadośćuczynień. Zatem wypłacony pakiet osłonowy w części przewyższającej kwotę odprawy pieniężnej, będzie stanowiła dla pracownika przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy, podlegający opodatkowaniu.

W związku z powyższym na Wnioskodawcy – jako płatniku – będzie ciążył obowiązek obliczenia, pobrania i wpłacenia do właściwego urzędu skarbowego zaliczki na podatek dochodowy od wypłaconego pakietu osłonowego w części przewyższającej odprawę pieniężną. Zgodnie bowiem z art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ….., po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.