Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.839.2024.2.KR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-08
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży nieruchomości.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
odstąpienie-odstąpienie od umowy
syndycy
umowa-rozwiązanie umowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Pozarolnicza działalność gospodarcza.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8-lit. a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 października 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 9 września 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie
    skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości. Uzupełnił go Pan pismem z 27 grudnia
    2024 r. – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Na mocy umowy sprzedaży, sporządzonej w dniu 16 lipca 2024 r. przez notariusz X z
    Kancelarii Notarialnej w (...) w formie aktu notarialnego repertorium A nr (...), A działając
    jako Syndyk masy upadłości w imieniu własnym na rachunek Upadłego B dokonał
    sprzedaży nieruchomości gruntowej zabudowanej położonej przy ulicy (...) w (...), gmina
    (...), powiat (...), województwo (...), oznaczonej geodezyjnie jako działka gruntu nr (...),
    objęta księgą wieczystą numer (...).
    Jak wynika z zebranych przez Syndyka dokumentów Upadły B sprzedaną nieruchomość
    gruntową nabył na własność w wyniku przyjęcia darowizny, co zostało potwierdzone w
    umowie darowizny sporządzonej w dniu 24 marca 2010 r. przez notariusz Y z Kancelarii
    Notarialnej w (...) w formie aktu notarialnego repertorium A numer (...). Natomiast, po
    przyjęciu darowizny, B na mocy umowy sprzedaży, sporządzonej w dniu 3 kwietnia 2017 r.
    przez notariusz XX z Kancelarii Notarialnej w (...) w formie aktu notarialnego repertorium A
    nr (...), dokonał sprzedaży udziału wynoszącego 1/2 własności rozpatrywanej
    nieruchomości na rzecz (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością za cenę (...) zł. W
    zawartej umowie B oraz działająca w imieniu (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
    C - Prezes Zarządu oświadczyli, że uzgodniona cena sprzedaży została zapłacona, a
    wydanie przedmiotu umowy do współwłasności już nastąpiło. W ślad za zawartą umową
    został też sporządzony w dniu 21 czerwca 2022 r. przez notariusza XXX z Kancelarii
    Notarialnej w (...) kolejny akt notarialny repertorium A nr (...), w którym B oraz działająca w
    imieniu (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jako pełnomocnik D oświadczyli, że
    rozwiązują w całości niewykonaną jeszcze umowę sprzedaży z dnia 3 kwietnia 2017 r.
    sporządzoną przez notariusz XX z Kancelarii Notarialnej w (...) w formie aktu notarialnego
    repertorium A nr (...). W wyniku też powyższego C w sporządzonym akcie notarialnym
    przeniosła zwrotnie na rzecz B udział wynoszący 1/2 w prawie własności uprzednio
    sprzedanej nieruchomości gruntowej. Niezależnie od powyższego z danych zawartych w
    Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że B prowadził
    pozarolniczą działalność gospodarczą pod firmą (...) w okresie od dnia 1 lipca 2011 r. do
    dnia 14 stycznia 2020 r. Zakończenie działalności nastąpiło w wyniku wykreślenia wpisu w
    ww. Ewidencji.
    Uzupełnienie zdarzenia przyszłego
    B pozarolniczą działalność gospodarczą pod firmą (...) prowadził indywidualnie zajmując
    się międzynarodowym transportem drogowym towarów, w ramach działalności Upadły

    nie zajmował się obrotem nieruchomościami, dochody z działalności gospodarczej
    opodatkowywane były za zasadach ogólnych na podstawie prowadzonej podatkowej
    księgi przychodów i rozchodów.
    Na nieruchomości gruntowej (działka nr (...)) został wzniesiony w latach 70-tych budynek
    mieszkalny przez babcię B, budynek ten następnie został rozbudowany przez Upadłego,
    do chwili sprzedaży budynek ten pozostawał w stanie surowym.
    Budynek posadowiony na działce gruntowej nr (...) w okresie od chwili nabycia
    nieruchomości do czasu zajęcia egzekucyjnego pozostawał w stanie surowym.
    Budynek posadowiony na działce gruntowej nr (...) nie był w żaden sposób
    wykorzystywany w pozarolniczej działalności gospodarczej przez B, używany był jedynie
    adres nieruchomości do celów korespondencyjnych.
    Nieruchomość gruntowa (działka nr (...)) wraz z posadowionym na niej budynkiem nie
    została wprowadzona do zaprowadzonej przez B ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych, a także nie była amortyzowana.
    Nieruchomość gruntowa (działka nr (...)) wraz z posadowionym na niej budynkiem nie
    stanowiła składnika majątkowego ani towaru handlowego w prowadzonej przez B
    pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Poza rozpatrywaną w sprawie nieruchomością gruntową B nie dokonywał wcześniej
    sprzedaży innych nieruchomości, w tym działek gruntowych. B nie posiada żadnych innych
    nieruchomości, w tym działek gruntowych, które w przyszłości zamierza Upadły sprzedać.
    W trakcie dokonanej w 2017 r. transakcji B posiadał 9% udziałów w (...) spółka z o.o., a jego
    żona C - 91% udziałów, ponadto Prezesem Zarządu tej Spółki była żona Upadłego, w 2020
    r. B rozwiódł się z C, a w 2022 r. wykupił od niej wszystkie udziały stając się jedynym
    wspólnikiem rozpatrywanej Spółki. Wymienione okoliczności wskazują, że B był
    podmiotem powiązanym z (...) spółka z o.o., stosownie do art. 23m ust. 1 pkt 4 lit. a i lit. b
    tiret drugie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Pytanie

Czy na B ciąży obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych w
    stosunku do dochodu ze sprzedaży nieruchomości gruntowej zabudowanej położonej
    przy ulicy (...) w (...), gmina (...), powiat (...), województwo (...), oznaczonej geodezyjnie jako
    działka gruntu nr (...), objęta księgą wieczystą nr (...), dokonanej na mocy umowy
    sprzedaży sporządzonej w dniu 16 lipca 2024 r. przez notariusz X z Kancelarii Notarialnej
    w (...) w formie aktu notarialnego repertorium A nr (...)?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych źródło przychodów stanowi między innymi odpłatne zbycie nieruchomości lub
    ich części oraz udziału w nieruchomości, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu
    działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca
    roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Z przedstawionego stanu faktycznego nie wynika, aby B dokonując jakiekolwiek czynności
    w stosunku do nieruchomości gruntowej zabudowanej położonej przy ulicy (...) w (...)
    działał w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    Stąd też przyjąć wypada, że ostatecznie dokonana w dniu 16 lipca 2024 r. sprzedaż tej
    nieruchomości nie nastąpiła w wykonaniu działalności gospodarczej, a w konsekwencji
    obowiązek podatkowy w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych powinien
    zostać dokonany przez pryzmat zapisów zawartych we wskazanej powyżej regulacji
    prawnej. Zważywszy natomiast na jej treść, ustalenia wymaga, czy zbycie przez B
    własności sprzedanej nieruchomości nastąpiło przed upływem pięciu lat, licząc od końca

    roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie. Pod uwagę przy tym muszą być
    brane pod uwagę dwa zdarzenia, po pierwsze pierwotne nabycie własności nieruchomości
    w drodze darowizny, pod drugie zwrotne przeniesienie 1/2 udziału własności
    nieruchomości na skutek rozwiązania zawartej uprzednio umowy zbycia tego udziału. Jeśli
    chodzi o pierwszą kwestię, to poza wszelką wątpliwością pozostać musi, że nabycie
    własności nastąpiło w 2010 r., zaś jej zbycie w 2024 r., a tym samym czasookres pomiędzy
    nabyciem a zbyciem był dłuższy niż 5 lat, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych. Odmienna sytuacja ma z kolei miejsce, co się
    tyczy czasookresu pomiędzy zwrotnym przeniesieniem 1/2 udziału własności w
    nieruchomości a dokonaną w 2024 r. sprzedażą. Zwrócić jednak należy uwagę, że
    rozpatrywane zwrotne przeniesienie rozpatrywanego udziału własności nastąpiło, jak
    wynika to ze złożonych oświadczeń, wobec niewykonania uprzednio zawartej umowy
    sprzedaży. Przyjąć zatem trzeba, że skoro rozwiązanie umowy nastąpiło przed jej
    faktycznym wykonaniem, to w istocie rzeczy nie doszło w żadnym czasie do skutecznego
    przeniesienia własności udziału w nieruchomości na rzecz (...) spółka z ograniczoną
    odpowiedzialnością. W konsekwencji też czynności dokonane na mocy kolejno
    sporządzonych aktów notarialnych repertorium A numer (...) i repertorium A numer (...)
    znoszą się wzajemnie i nie wywołują żadnych skutków prawnych. Wobec też powyższego
    w związku z dokonaną sprzedażą nieruchomości gruntowej zabudowanej położonej przy
    ulicy (...) w (...) na B w odniesieniu do dochodów pochodzących z tej sprzedaży nie ciąży
    obowiązek podatkowy wynikający z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 156 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (Dz. U. z
    2024 r. poz. 794 ze zm.):
      W przypadku ogłoszenia upadłości powołuje się syndyka.
    Stosownie do art. 75 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe:
      Z dniem ogłoszenia upadłości upadły traci prawo zarządu oraz możliwość
      korzystania z mienia wchodzącego do masy upadłości i rozporządzania nim.
    Natomiast, jak stanowi art. 62 ustawy Prawo upadłościowe:
      W skład masy upadłości wchodzi majątek należący do upadłego w dniu ogłoszenia
      upadłości oraz nabyty przez upadłego w toku postępowania upadłościowego, z
      wyjątkami określonymi w art. 63-67a.
    Zgodnie z art. 57 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe:
      Upadły jest obowiązany wskazać i wydać syndykowi cały swój majątek, a także wydać
      dokumenty dotyczące jego działalności, majątku oraz rozliczeń, w szczególności
      księgi rachunkowe, inne ewidencje prowadzone dla celów podatkowych i
      korespondencję. Wykonanie tego obowiązku upadły potwierdza w formie
      oświadczenia na piśmie, które składa sędziemu-komisarzowi.
    Przepis art. 173 ustawy Prawo upadłościowe stanowi, że:
      Syndyk niezwłocznie obejmuje majątek upadłego, zarządza nim, zabezpiecza go
      przed zniszczeniem, uszkodzeniem lub zabraniem go przez osoby postronne oraz
      przystępuje do jego likwidacji.
    W myśl art. 160 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe:

      W sprawach dotyczących masy upadłości syndyk dokonuje czynności w imieniu
      własnym na rachunek upadłego.
    Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że w przypadku ogłoszenia upadłości prowadzone
    są czynności na rachunek upadłego, lecz w wyniku decyzji zarządczych i
    rozporządzających podejmowanych przez syndyka. Syndyk w sprawach dotyczących masy
    upadłości działa jako zastępca pośredni upadłego, podejmując za upadłego i na jego
    rachunek wszystkie czynności prawne i procesowe. We wszelkich postępowaniach stroną
    w znaczeniu materialnym pozostaje upadły, to on jest podmiotem praw i obowiązków,
    natomiast syndykowi przysługuje legitymacja formalna do występowania w tych
    postępowaniach, jest on stroną w znaczeniu formalnym. W zakresie prawnopodatkowym
    działanie syndyka należy potraktować jako działanie przez pełnomocnika z wszystkimi
    konsekwencjami prawnymi tego stanu rzeczy. W konsekwencji ogłoszenie upadłości nie
    pozbawia upadłego podmiotowości prawnej ani prawa do własnego majątku, powoduje
    jedynie brak możliwości zarządu oraz możności korzystania i rozporządzania tym
    majątkiem. Zatem, mimo że upadły z mocy prawa traci zarząd oraz możliwość korzystania
    i rozporządzania majątkiem należącym do niego, to nie zostaje pozbawiony statusu
    podatnika, do którego to stosuje się prawa i obowiązki wynikające z przepisów
    obowiązujących ustaw podatkowych.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie, bądź od których zaniechano poboru
    podatku.
    Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca
    dokonał w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a)-c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy –
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości lub ich
    części oraz udziału w nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek
    podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie
    nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości nastąpi po upływie 5 lat, licząc
    od końca roku kalendarzowego, w którym miało miejsce nabycie lub wybudowanie - nie
    jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, a tym samym przychód uzyskany z odpłatnego zbycia w ogóle nie
    podlega opodatkowaniu.

    Ponadto, przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    wskazuje, że dotyczy przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw, które nie
    następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej.
    Przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie
    dwa warunki:
      - odpłatne zbycie nieruchomości nie nastąpi w wykonaniu działalności gospodarczej
        (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz
      - zostanie dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
        którym nastąpiło nabycie.
    Z kolei stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy:
      Źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    W myśl art. 10 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy:
      Przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o
      których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed
      zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem
      miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z
      działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.
    Jednak stosownie do art. 10 ust. 3 ww. ustawy:
      Przepisy ust. 1 pkt 8 mają zastosowanie do odpłatnego zbycia wykorzystywanych na
      potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów
      specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim
      budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w
      takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
      spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim
      prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie.
    Zasady ustalania przychodów z działalności gospodarczej zostały określone w art. 14 ww.
    ustawy, który w ust. 1 stanowi, że:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    Zgodnie natomiast z treścią art. 14 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia
      składników majątku będących:
      a) środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi
        ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników,
        których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1500 zł,
      c) składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy
        lub krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości
        niematerialnych i prawnych,
      d) składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub
        udział w takim prawie, które zgodnie z art. 22n ust. 3 nie podlegają ujęciu w
        ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
      - wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy
      prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy
      określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.

    W myśl art. 14 ust. 2c ww. ustawy:
      Do przychodów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie zalicza się przychodów z
      odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością
      gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku
      mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego
      stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału
      w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie,
      związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do
      lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu
      jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie. Przepis
      art. 30e stosuje się odpowiednio.
    Zatem, regulacją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia
    1 stycznia 2015 r. objęty został przychód z odpłatnego zbycia tych składników majątku,
    które spełniają ustawową definicję środka trwałego oraz wartości niematerialnej i
    prawnej, podlegających ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził, czy też nie
    wprowadził te składniki do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych, jak również od tego, czy zaliczał do kosztów uzyskania przychodów odpisy
    amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej. Jak wynika z uzasadnienia do
    projektu wprowadzającego ww. uregulowanie, zbycie składnika majątku
    wykorzystywanego w działalności gospodarczej stanowi przychód z tej działalności.
    Dotyczy to zarówno składników, które z uwagi na przewidywany okres ich użytkowania,
    krótszy niż rok, nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości niematerialnych i
    prawnych, jak i składników, których podatnik – pomimo takiego obowiązku – nie ujął w
    ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
    Wobec powyższego, przychodami z działalności gospodarczej są zarówno przychody z
    odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą
    składników majątku, do których odnosi się art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych wymienionych
    w art. 14 ust. 2c ww. ustawy), jak i przychody uzyskane ze sprzedaży tych składników
    majątku, które zostały z działalności gospodarczej z różnych względów wycofane. Jeżeli
    jednak między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki
    majątku zostały wycofane z działalności, i dniem ich odpłatnego zbycia upłynęło 6 lat, to
    przychód ze sprzedaży tych składników majątku nie stanowi przychodu z działalności
    gospodarczej.
    Zgodnie z art. 5a pkt 6 ww. ustawy:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej # oznacza to działalność zarobkową:
      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
      b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
      c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Użyte w ww. przepisie pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej opiera się na trzech
    przesłankach:
      - zarobkowym celu działalności,
      - wykonywaniu działalności w sposób zorganizowany i ciągły,
      - prowadzeniu działalności we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek.
    Działalność gospodarcza to taka działalność, która:

      1) jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu, przy czym nawet ewentualna strata
        będąca wynikiem tej działalności nie pozbawia jej statusu działalności gospodarczej,
        bowiem istotny jest sam zamiar osiągnięcia dochodu;
      2) wykonywana jest w sposób ciągły. Jednakże przesłanki tej nie należy rozumieć jako
        konieczność wykonywania działalności bez przerwy. Istotny jest zamiar
        powtarzalności określonych czynności celem osiągnięcia dochodu np. powtarzalna
        sprzedaż przedmiotów własności posiadających tożsamy charakter;
      3) prowadzona jest w sposób zorganizowany, co oznacza, że podejmowane działania
        są podporządkowane obowiązującym regułom, normom i służą osiągnięciu celu,
        mają wpływ na racjonalność gospodarowania posiadanymi środkami, a tym samym
        uczestnictwa w obrocie gospodarczym.
    Każde działanie spełniające wskazane wyżej przesłanki stanowi w rozumieniu przepisów
    ww. ustawy, pozarolniczą działalność gospodarczą niezależnie od tego, czy podatnik
    dokonał jej rejestracji.
    Działalność jest wtedy zarobkowa, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, a
    jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Działalność musi być tak
    prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie zyski faktycznie osiągnąć. Jednakże brak
    zysku z podjętych działań noszących znamiona działalności gospodarczej nie oznacza, że
    działalność taka nie była faktycznie prowadzona. Prowadzenie bowiem działalności
    gospodarczej zawsze wiąże się z ryzykiem nieosiągnięcia dochodów. Zarobkowego
    charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych
    potrzeb osoby podejmującej określone czynności.
    Prowadzenie działalności gospodarczej we własnym imieniu oznacza, że związane z
    działalnością prawa i obowiązki dotyczą osoby fizycznej, która ją prowadzi; podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą występuje jako podmiot niezależny prawnie od
    innych podmiotów, a podejmowane przez niego czynności rodzą bezpośrednio dla niego
    określone prawa i obowiązki.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymagają również, aby
    czynności wykonywane były w sposób zorganizowany i ciągły, przy czym możliwe jest
    osiąganie dochodów z tego rodzaju działalności bez spełnienia niektórych formalnych
    elementów organizacji (np. rejestracji urzędowej), gdyż prowadzenie działalności
    gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam
    prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz, czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z
    działalnością tą związanych. Za takim rozumieniem pojęcia „zorganizowany” przemawia
    również definicja słownikowa. Zgodnie z Nowym Słownikiem Poprawnej Polszczyzny
    Wydawnictwo Naukowe PWN pod redakcją Andrzeja Markowskiego Warszawa 2000,
    organizować to przygotowywać, zakładać jakieś przedsięwzięcie, bądź w znaczeniu drugim
    nadawać czemuś reguły, wprowadzać porządek (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Opolu z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt I SA/Op 18/08).
    Na pojęcie „zorganizowanie” w rozumieniu art. 5a pkt 6 ww. ustawy, składa się zespół
    celowych, uporządkowanych czynności o charakterze profesjonalnym, realizowanych w
    ramach mniej lub bardziej wyodrębnionej struktury, mieszczących się zarówno w tzw.
    fazie przygotowawczej, związanej z uruchomieniem określonych działalności, jak i w fazie
    realizacji.
    Co do kryterium ciągłości w wykonywaniu działalności gospodarczej to jego wprowadzenie
    przez ustawodawcę miało na celu wyeliminowanie z pojęcia działalności gospodarczej
    przedsięwzięć o charakterze incydentalnym i sporadycznym. Ciągłość w wykonywaniu
    działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej wykonywania. Nie wyklucza
    on jednak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej tylko sezonowo lub do czasu
    osiągnięcia postawionego przez dany podmiot celu i to bez względu na okres, w którym
    cel ten miałby być realizowany. Do zachowania ciągłości wystarczające jest, aby z
    całokształtu okoliczności sprawy wynikał zamiar powtarzania określonego zespołu
    konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku.

    Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 3 czerwca 2015
    r., sygn. akt I SA/Po 919/14: „Dla przyjęcia, że działalność ma charakter ciągły, nie jest
    niezbędne, by powtarzane były konkretne czynności; możliwe, że dana czynność (np.
    sprzedaż) będzie dokonana jednorazowo, natomiast wraz z poprzedzającymi ją
    czynnościami przygotowawczymi będzie tworzyła ciąg działań, który uznać należy za
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a ust. 6 u.p.d.f.”.
    Przez powtarzalność rozumie się ponadto cały szereg wielokrotnie powtarzanych
    czynności podejmowanych w konkretnym celu. Taki zespół wielokrotnie powtarzanych
    czynności (nie zaś czynności sporadyczne, oderwane od siebie, nie powiązane ze sobą) w
    dziedzinie wytwórczej, usługowej lub handlowej podejmowanych w celach zarobkowych i
    na własny rachunek można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej.
    Ponadto należy wskazać, że w myśl art. 5b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie
      spełnione są następujące warunki:
      1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich
        wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów
        niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności;
      2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych
        przez zlecającego te czynności;
      3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z
        prowadzoną działalnością.
    W związku z powyższym, istotne jest również dla aktywności zarobkowej podatnika –
    mieszczącej się w zakresie zdefiniowanym w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych – nieistnienie przeszkód określonych w art. 5b ust. 1 ww. ustawy. Aby
    dana aktywność nie została uznana za działalność gospodarczą, konieczne jest łączne
    spełnienie tych przesłanek.
    Z przytoczonych przepisów wynika, że przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości może
    stanowić przychód jednego z dwóch źródeł, tj. z pozarolniczej działalności gospodarczej
    (art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy) lub z odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym mowa
    art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ww. ustawy. Ustalenie, z jakiego źródła pochodzi przychód, ma
    kluczowe znaczenie dla ustalenia sposobu opodatkowania przychodu.
    Zakwalifikowanie do źródła przychodów ma ogromne znaczenie dla ustalenia chociażby
    takich kwestii, jak sposób opodatkowania przychodów, możliwość odliczenia kosztów ich
    uzyskania, możliwość skorzystania ze zwolnień przedmiotowych itp. W pewnych
    sytuacjach możliwe jest występowanie wątpliwości, do jakiego źródła przychodów należy
    zakwalifikować danego rodzaju przychód. Przy czym, jeden i ten sam przychód stanowić
    może przychód wyłącznie z jednego źródła. Ponadto nie jest możliwa sytuacja, w której
    ten sam przychód będzie np. zakwalifikowany częściowo do jednego źródła, a częściowo
    do innego.
    Przy czym każdy przypadek należy oceniać indywidualnie, mając na względzie całokształt
    okoliczności faktycznych danej sprawy, a więc wszystkie działania podejmowane przez
    podatnika, a nie tylko poszczególne czynności, pojedyncze elementy stanu faktycznego
    /zdarzenia przyszłego.
    Przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości, należy uwzględnić wszystkie
    etapy tej aktywności. Ocena podejmowanych działań powinna uwzględniać działania
    podejmowane na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie, a
    nie wyłącznie osobno.
    Wobec powyższego, w celu właściwego zakwalifikowania – na gruncie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych – skutków działań podjętych przez Pana/Upadłego do
    właściwego źródła przychodu należy ocenić zamiar, okoliczności i cel działań związanych z
    odpłatnym zbyciem nieruchomości, o której mowa we wniosku, tj. działki nr (...).

    Jak już wcześniej wyjaśniono, na związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem
    wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    może wskazywać, rozpatrywany całościowo, zespół powiązanych ze sobą działań
    podatnika, powtarzalnych, uporządkowanych, konsekwentnie prowadzących do
    osiągnięcia zysku, w szczególności łącznie polegających na wielokrotnym nabywaniu
    nieruchomości, ich zaawansowanym przygotowaniu do sprzedaży (tzn. w sposób
    wykraczający poza zwykły zarząd mieniem), wielokrotnym zbywaniu w celu zarobkowym
    odpowiednio przygotowanych nieruchomości. Brak jest natomiast podstaw, aby
    podejmowane przez podatnika czynności mieszczące się w zwykłym zarządzie własnym
    majątkiem, tzn. mające na celu prawidłowe, racjonalne gospodarowanie tym majątkiem,
    kwalifikować jako prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art.
    5a pkt 6 ww. ustawy.
    Z przedstawionego we wniosku opisu nie sposób przyjąć, że sprzedaż nieruchomości (
    działki nr (...)) wygeneruje przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Okoliczności przedstawione we wniosku wskazują, że nieruchomość (działka nr (...)), nie
    została nabyta przez Pana/Upadłego dla celów prowadzenia działalności gospodarczej i
    nie była w niej wykorzystywana (nabycie nastąpiło w drodze darowizny). Opisane
    czynności podejmowane w związku z nieruchomością przez Pana/Upadłego w okresie jej
    posiadania należy uznać wyłącznie za zarząd majątkiem prywatnym. Mając na uwadze
    opis sprawy, dokonanej przez Pana/Upadłego sprzedaży nieruchomości nie można
    przypisać cech zorganizowania i ciągłości, które zgodnie z ustawową definicję wyznaczają
    zakres pojęcia działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Odnosząc przywołane przepisy prawne do przedmiotowej sprawy wskazać należy, że jeżeli
    sprzedaż nieruchomości nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej,
    wówczas skutki podatkowe należy oceniać w oparciu o kryteria wynikające z art. 10 ust. 1
    pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Powstanie przychodu
    podatkowego z tytułu sprzedaży nieruchomości uzależnione jest między innymi od daty jej
    nabycia, którą należy utożsamiać z chwilą przeniesienia własności w rozumieniu
    cywilnoprawnym.
    Biorąc pod uwagę powyższe, dokonana w 2024 r. sprzedaż nieruchomości (działki nr (...))
    przez syndyka masy upadłości Pana/Upadłego nie nastąpi w wykonaniu działalności
    gospodarczej, a zatem nie spowoduje powstania przychodu ze źródła, o którym mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji, w oparciu o okoliczności przedstawione przez Pana/Upadłego, skutki
    podatkowe odpłatnego zbycia nieruchomości (działki nr (...)), należy należy ocenić w
    kontekście przesłanek wynikających z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Odnosząc się do skutków podatkowych ponownego nabycia przez Pana/Upadłego udziału
    w nieruchomości (działce nr (...)), w związku ze złożeniem przez Pana/Upadłego i
    Kupującego (spółkę z o.o.) oświadczenia o rozwiązaniu w całości niewykonaną jeszcze
    umowy sprzedaży i ponownym (zwrotnym) przeniesieniu przez nabywcę na Pana
    /Upadłego tego udziału w prawie własności nieruchomości, sięgnąć należy do przepisów
    ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r., poz. 1016 ze zm.)
    dotyczących nabycia i utraty własności.
    Zauważyć bowiem należy, że pomiędzy prawem podatkowym a cywilnym istnieje wiele
    powiązań, wynikających chociażby z faktu, że następstwa zdarzeń bądź czynności
    prawnych związanych z określonymi instytucjami prawa cywilnego wywołują również
    skutki wynikające z przepisów prawa podatkowego. Prawo cywilne i podatkowe posługują
    się zatem podobnymi określeniami. Jeżeli nie są one odmiennie zdefiniowane dla celów
    prawa podatkowego, należy je, biorąc pod uwagę fakt, że obie gałęzie prawa składają się
    na jeden system prawny, interpretować tak, jak czyni to prawo cywilne.

    Przeniesienie (nabycie) własności na podstawie umowy stanowi podstawowy
    cywilnoprawny sposób nabycia własności właściwy prawu rzeczowemu.
    W myśl z art. 155 § 1 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Natomiast art. 158 ww. ustawy stanowi, że:
      Umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości powinna być
      zawarta w formie aktu notarialnego. To samo dotyczy umowy przenoszącej
      własność, która zostaje zawarta w celu wykonania istniejącego uprzednio
      zobowiązania do przeniesienia własności nieruchomości; zobowiązanie powinno być
      w akcie wymienione.
    W myśl art. 535 § 1 ww. ustawy:
      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i
      zapłacić sprzedawcy cenę.
    Tego rodzaju umowa jest umową wzajemną, kształtowaną oświadczeniami woli stron. W
                      1ramach swobody umów (art. 353 Kodeks cywilny) w stosunkach cywilnoprawnych strony
    mogą kształtować treść umowy, a więc również umowy o przeniesienie własności, w taki
    sposób, że wykonanie wzajemnych zobowiązań w celu wykonania postanowień umowy
    nie zawsze musi następować w dniu jej zawarcia. Strony mogą przyjąć, że zapłata ceny, jak
    również samo wydanie nastąpi w terminie późniejszym, a także wolą stron może być
    zaliczenie dokonanych zaliczek lub przedpłat na poczet ceny umowy.
    Należy również zauważyć, że art. 488 § 1 powołanej ustawy stanowi, że:
      Świadczenia będące przedmiotem zobowiązań z umów wzajemnych (świadczenia
      wzajemne) powinny być spełnione jednocześnie, chyba że z umowy, z ustawy albo
      orzeczenia sądu lub decyzji właściwego organu wynika, iż jedna ze stron obowiązana
      jest do wcześniejszego świadczenia.
    Z treści tego przepisu wynika, że od zasady jednoczesnego wykonania wzajemnych
    świadczeń przez strony umowy dopuszczalne są wyjątki, gdy wynika to między innymi z
    umowy. W tej sytuacji przy sprzedaży może nastąpić zmiana kolejności świadczeń, to jest
    najpierw wydanie rzeczy, a potem zapłata ceny lub zapłata całości lub części ceny, a
    potem wydanie rzeczy. Wola stron zatem jest niezbędnym i istotnym składnikiem umowy.
    Na podstawie powyższych przepisów, przeniesienie własności nieruchomości następuje z
    chwilą zawarcia w formie aktu notarialnego umowy sprzedaży nieruchomości, a nie z
    chwilą zapłaty ceny.
    Podkreślenia wymaga, że cechą umowy sprzedaży jest także jej konsensualność. W
    zakresie skutków obligacyjnych umowa sprzedaży dochodzi do skutku mocą samego
    porozumienia stron, bez konieczności dokonywania jakichkolwiek czynności realnych. Tym
    samym z chwilą złożenia zgodnych oświadczeń woli w zakresie zawarcia umowy sprzedaży
    każda ze stron uzyskuje odpowiednie roszczenie w stosunku do drugiej strony.
    Przeniesienie własności i wydanie rzeczy, jak również odebranie rzeczy i zapłata ceny są
    jedynie przejawem wykonania umowy przez strony; nie warunkują natomiast w żadnym
    wypadku jej ważności lub skuteczności (W. Katner, [w:] System PrPryw, t. 7, Nb 20; Z.
    Banaszczyk, [w:] Pietrzykowski, Komentarz 2011, t. II, Nb 10).
    W przypadku gdy umowa sprzedaży przyjmuje z mocy prawa charakter czynności
    zobowiązująco-rozporządzającej, przeniesienie własności następuje bezpośrednio w
    wyniku zawarcia samej umowy. Taki charakter ma właśnie umowa sprzedaży
    nieruchomości, co wynika z przywołanego powyżej art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego. W
    takiej sytuacji samo zawarcie umowy powoduje skutek rozporządzający. Pozostałe

    obowiązki stron, takie jak np. wydanie rzeczy, jej odebranie oraz zapłata ceny, mają
    charakter drugorzędny i ich wykonanie lub niewykonanie nie wpływa w żaden sposób na
    kwestię przeniesienia własności, podobnie jak na kwestię ważności umowy.
    W odniesieniu natomiast do kwestii dopuszczalności rozwiązania umowy (odstąpienia od
    umowy), na podstawie której doszło do przeniesienia własności nieruchomości, o ile
    stanowisko doktryny nie jest jednolite, to w orzecznictwie sądów administracyjnych
    przyjęto wyraźnie jeden kierunek interpretacyjny (stanowisko takie prezentuje też Sąd
    Najwyższy w uchwale siedmiu sędziów z 30 listopada 1994 r., III CZP 130/94 (OSNCP 3
    /95)). Zgodnie z tą linią orzeczniczą, strona może odstąpić od umowy zobowiązująco-
    rozporządzającej, na podstawie której nastąpiło przeniesienie własności nieruchomości, w
    ramach ustawowego uprawnienia. Umowa taka może być przez strony rozwiązana, jeżeli
    nie została w całości wykonana. Rozwiązanie umowy jest więc możliwe tylko do chwili
    istnienia stosunku zobowiązaniowego, gdy zaś stosunek ten już nie istnieje, to nie może
    być rozwiązany. Przy czym przejście prawa własności z dotychczasowego podmiotu na
    inny nie musi oznaczać, że umowa została w całości wykonana, a wobec tego stosunek
    zobowiązaniowy wygasł i odstąpienie od umowy (rozwiązanie umowy) stało się
    bezprzedmiotowe. Umowa ta może być jeszcze w całości niewykonana z tego powodu, że
    np. nabywca nie zapłacił całej ceny kupna lub zbywca nie wydał rzeczy będącej
    przedmiotem umowy.
    Ponadto, zgodnie z art. 494 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Strona, która odstępuje od umowy wzajemnej, obowiązana jest zwrócić drugiej
      stronie wszystko, co otrzymała od niej na mocy umowy, a druga strona obowiązana
      jest to przyjąć. Strona, która odstępuje od umowy, może żądać nie tylko zwrotu tego,
      co świadczyła, lecz również na zasadach ogólnych naprawienia szkody wynikłej z
      niewykonania zobowiązania.
    Przyjmując za uzasadniony pogląd prezentowany w orzecznictwie (uchwała siedmiu
    sędziów Sądu Najwyższego z 30 listopada 1994 r., III CZP 130/94) samo rozwiązanie
    umowy sprzedaży nieruchomości nie powoduje automatycznego przeniesienia własności
    z powrotem na zbywcę. Rozwiązanie umowy nie znosi bowiem wszystkich jej skutków, w
    szczególności zaś jej skutku rzeczowego w postaci przeniesienia własności nieruchomości.
    Stwarza jedynie zobowiązanie do powrotnego przeniesienia własności nieruchomości na
    zbywcę – wywiera skutek obligacyjny. Do wykonania tego obowiązku natomiast może
    dojść w drodze umowy między nabywcą nieruchomości i jej zbywcą (zawartej w formie
    aktu notarialnego) lub – gdy do umowy takiej nie dojdzie – w drodze uwzględniającego
    żądanie zbywcy orzeczenia sądu, stwierdzającego obowiązek nabywcy złożenia
    stosownego oświadczenia woli, zastępującego to oświadczenie, które to orzeczenie
    stwierdza zawarcie umowy i zastępuje tę umowę. Zgodne oświadczenia woli co do
    przejścia własności nieruchomości z powrotem na nabywcę strony mogą również złożyć
    łącznie z porozumieniem o rozwiązaniu umowy obligacyjnej w tym samym akcie
    notarialnym.
    W niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, gdzie udział w nieruchomości został
    najpierw zbyty przez Pana/Upadłego 3 kwietnia 2017 r., a następnie 21 czerwca 2022 r., w
    wyniku rozwiązania umowy sprzedaży i przeniesienia przez nabywcę na Pana/Upadłego
    udziału w prawie własności nieruchomości, doszło do ponownego nabycia przez Pana
    /Upadłego ww. udziału w nieruchomości.
    Dokonana 3 kwietnia 2017 r. czynność prawna polegająca na zawarciu w formie aktu
    notarialnego umowy sprzedaży wywołała skutek w postaci odpłatnego zbycia przez Pana
    /Upadłego udziału w nieruchomości. Skutek podatkowy w postaci sprzedaży udziału w
    nieruchomości powstał w momencie zawarcia umowy sprzedaży przenoszącej własność
    udziału. Sam fakt zawarcia umowy sprzedaży pociągnął za sobą skutek w postaci zbycia
    udziału w nieruchomości.
    Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż na gruncie przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych decydujące znaczenie ma samo zawarcie umowy
    sprzedaży, co oznacza, że 3 kwietnia 2017 r. sprzedał Pan/Upadły udział w nieruchomości.

    Natomiast dzień, w którym Pan/Upadły ponownie nabył przedmiotowy udział
    nieruchomości – tj. 21 czerwca 2022 r. – z uwagi na rozwiązanie umowy jest datą jego
    ponownego nabycia.
    W konsekwencji, nienastępująca w wykonaniu działalności gospodarczej sprzedaż 16 lipca
    2024 r. przez syndyka masy upadłości Pana/Upadłego nieruchomości (działki nr (...)), w
    odniesieniu do udziału nabytego przez Pana/Upadłego w 2017 r. w drodze darowizny, nie
    stanowi dla Pana/Upadłego źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającego opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ sprzedaż tego udziału nastąpiła po
    upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie ww.
    udziału w nieruchomości. W związku z powyższym, nie ciąży na Panu/Upadłym obowiązek
    zapłaty podatku dochodowego z tytułu sprzedaży tego udziału.
    Natomiast, sprzedaż w 2024 r. przez syndyka masy upadłości Pana/Upadłego
    nieruchomości (działki nr (...)), w odniesieniu do udziału nabytego przez Pana/Upadłego w
    2022 r. w wyniku rozwiązania umowy sprzedaży i przeniesienia udziału w prawie
    własności nieruchomości, stanowi dla Pana/Upadłego źródło przychodu, o którym mowa
    w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i podlega
    opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym na zasadach określonych w art. 30e ust. 1
    ww. ustawy, ponieważ została dokonana przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie tego udziału.
    W myśl art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1
      pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy:
      Podstawą obliczenia podatku jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem
      z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a
      kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów
      amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych
      nieruchomości lub praw.
    Stosownie natomiast do art. 30e ust. 4 ww. ustawy:
      Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu
      podatkowym,
      o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
      1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny podatek
        dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131,
        lub
      2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego
      wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym,
      w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku
      podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w
      dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.
    W myśl art. 45 ust. 1a pkt 3 ww. ustawy:
      W terminie określonym w ust. 1 podatnicy są obowiązani składać urzędom
      skarbowym odrębne zeznania, według ustalonych wzorów, o wysokości osiągniętego
      w roku podatkowym dochodu (poniesionej straty) z odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw majątkowych opodatkowanych na zasadach określonych w
      art. 30e.

    Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10
    ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł (art. 30e ust. 5
    ww. ustawy).
    Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
    rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej
    w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej
    przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten
    określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej (art. 19 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia (sprzedaży) nie zostało przez ustawodawcę
    zdefiniowane w ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia,
    zgodnie z którym za koszty sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych uważa się
    wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne, aby transakcja
    sprzedaży mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z
    tą czynnością np. koszty wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego,
    prowizje pośredników w sprzedaży nieruchomości, koszty ogłoszeń w prasie związanych z
    zamiarem sprzedaży nieruchomości). Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym odpłatnym
    zbyciem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy. Koszty te nie są kosztami nabycia,
    lecz jako koszty odpłatnego zbycia pomniejszają przychód.
    Kosztów odpłatnego zbycia nie należy utożsamiać z kosztami uzyskania przychodu.
    Ustalenie kosztów uzyskania przychodu odbywa się zgodnie z art. 22 ust. 6c lub 6d ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych, w zależności od tego, czy zbywaną
    nieruchomość lub prawo nabyto odpłatnie, czy nieodpłatnie.
    Zgodnie natomiast z art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10
      ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty
      nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o
      udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych,
      poczynione w czasie ich posiadania.
    Zgodnie z art. 22 ust. 6d ww. ustawy:
      Za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10
      ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny
      sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw
      majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku
      od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa
      przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej
      wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od
      spadków i darowizn. Do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), nabytych w
      drodze spadku zalicza się również udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia
      poniesione przez spadkodawcę oraz przypadające na podatnika ciężary spadkowe,
      w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub zbywanego prawa odpowiada
      łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych nabytych przez podatnika. Przez ciężary
      spadkowe, o których mowa w zdaniu drugim, rozumie się spłacone przez podatnika
      długi spadkowe, zaspokojone roszczenia o zachowek oraz wykonane zapisy zwykłe i
      polecenia, również w przypadku, gdy podatnik spłacił długi spadkowe, zaspokoił
      roszczenia o zachowek lub wykonał zapisy zwykłe i polecenia po dokonaniu
      odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c).
    Wysokość ww. nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d ustala się na podstawie faktur VAT
    w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających
    poniesienie opłat administracyjnych (art. 22 ust. 6e ww. ustawy).

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Postępowanie w
    sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do
    sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego
    stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na
    podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z
    2023 r. poz. 2383 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania
    indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego
    (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania
    okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ
    nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności
    podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które
    zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego
    w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku stan
    faktyczny będzie się różnił od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana
    interpretacja nie będzie Pana chroniła w zakresie rzeczywiście zaistniałego stanu
    faktycznego. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    opisu sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.