Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.93.2025.4.MKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-18
Teza: Obowiązki płatnika w związku z przekazaniem pracownikom
kart żywieniowych i bonów towarowych.
Słowa kluczowe: Niemcy
bony-bony towarowe
opodatkowanie-unikanie podwójnego opodatkowania
praca-stosunek pracy
pracownik-świadczenia na rzecz pracowników
przychód-przychód z działalności wykonywanej osobiście
przychód-przychód ze stosunku pracy
umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
zleceniobiorca
zleceniodawca
świadczenie-świadczenie nieodpłatne
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 13-pkt 8-lit. a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 13-pkt 8-lit. b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 13-pkt 8-lit. c
1
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zakłady pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z samodzielnej
działalności.-Umowy zlecenia i umowy o dzieło.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Działalność wykonywana osobiście.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 27-ust. 8-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 27-ust. 8-pkt 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 27-ust. 8-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 2-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 2-pkt 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 2-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 4
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 38-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 39-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 41-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 42-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo pismami z 10 i 28 marca 2024 r. – w odpowiedzi na wezwania. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

S.A. (dalej: „Wnioskodawczyni”, „A”, „Spółka”, „(...)”) posiada osobowość prawną i ciąży na
    niej nieograniczony obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób prawnych na
    terytorium Polski. Wnioskodawczyni jest także zarejestrowana jako czynny podatnik
    podatku od towarów i usług w Polsce oraz na terytorium Niemiec.
    "A" jest spółką działającą w branży usług montażowych oraz remontowo-serwisowych dla
    (...) oraz szeroko pojętej branży przemysłowej. Spółka specjalizuje się w modernizacjach i
    remontach urządzeń energetycznych i przesyłowych.
    Wnioskodawczyni prowadzi działalność o zasięgu międzynarodowym, w ramach której
    pracownicy oraz zleceniobiorcy realizują swoje obowiązki służbowe w różnych krajach. Są
    to głównie Polska, Niemcy i Holandia. Charakter pracy powoduje, że czas jej wykonywania
    w poszczególnych krajach przez poszczególnych pracowników bywa różny w każdym
    miesiącu.
    Przykładowo, w jednym miesiącu harmonogram pracy może wyglądać następująco:
    1) 10 dni w Polsce,
    2) 5 dni w Niemczech,
    3) 5 dni w Holandii.
    Planowane świadczenia:
    "A" planuje wprowadzenie świadczeń pozapłacowych dla pracowników oraz
    zleceniobiorców w postaci:
    1) Kart żywieniowych - umożliwiających dokonywanie zakupów wyłącznie w polskich
    placówkach gastronomicznych (na terytorium Polski). Karty te będą przekazywane
    wszystkim pracownikom oraz zleceniobiorcom, niezależnie od kraju, w którym dany
    pracownik, czy zleceniobiorca będzie świadczył pracę.
    2) Bonów towarowych - przeznaczonych wyłącznie do realizacji na terytorium Niemiec.
    Bony te będą przekazywane jako dodatkowe wynagrodzenie motywacyjne, podobnie jak
    Karty żywieniowe, niezależnie od kraju, w którym dany pracownik będzie świadczył pracę.
    Oba świadczenia nie są powiązane z przepisami szczególnymi z zakresu prawa pracy oraz
    bezpieczeństwa i higieny pracy, takimi jak m.in. regulacje dotyczące posiłków
    profilaktycznych i innych świadczeń z zakresu BHP. Przekazywane Karty żywieniowe oraz
    Bony towarowe mają wyłącznie charakter motywacyjny i są traktowane jako dodatkowy
    składnik wynagrodzenia wypłacanego pracownikom oraz zleceniobiorcom.
    W uzupełnieniu wniosku podali Państwo następujące informacje:
    Zarówno na pracownikach jak i na zleceniobiorcach otrzymujących Karty żywieniowe i
    Bony towarowe ciąży nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Polski.
    Rozwinięty przykład wskazany w pierwotnym wniosku o wydanie interpretacji.

    Jak zostało wskazane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, Wnioskodawczyni
    prowadzi działalność o zasięgu międzynarodowym, w ramach której pracownicy oraz
    zleceniobiorcy realizują swoje obowiązki służbowe w różnych krajach. Są to głównie
    Polska, Niemcy i Holandia. Charakter pracy powoduje, że czas jej wykonywania w
    poszczególnych krajach przez poszczególnych pracowników czy zleceniobiorców bywa
    różny w każdym miesiącu.
    Na potrzeby wskazanego przykładu Wnioskodawczyni przyjęła, że w miesiącu jest 20 dni
    roboczych.
    Przykładowo, w jednym miesiącu harmonogram pracy danego pracownika, czy
    zleceniobiorcy może wyglądać następująco:
    1) 10 dni w Polsce,
    2) 5 dni w Niemczech,
    3) 5 dni w Holandii.
    Wynagrodzenie za pracę wykonywaną na terytorium Niemiec wypłacane jest przez
    zagraniczny zakład Wnioskodawczyni tam zlokalizowany, poprzez rozliczenie niemieckiej
    listy płac. Innymi słowy, wynagrodzenie za pracę wykonywaną na terytorium Niemiec
    opodatkowane jest na terytorium Niemiec.
    Następnie pracownik, czy zleceniobiorca, może wziąć 3 dni urlopu i udać się na 2 dni na
    delegację do Holandii.
    Podsumowując, pracownicy i zleceniobiorcy w związku z wykonywaną pracą,
    przemieszczają się po terenie Europy. Część wynagrodzenia pracowników /
    zleceniobiorców może być wypłacana przez zagraniczny zakład Wnioskodawczyni i w
    związku z tym, opodatkowana podatkiem dochodowym w kraju lokalizacji zagranicznego
    zakładu.
    Karty żywieniowe, których realizacja możliwa jest wyłącznie na terytorium Polski,
    przyznawane będą pracownikom i zleceniobiorcom niezależnie od ilości dni
    przepracowanych przez nich na terytorium Polski.
    Podobnie ma się sytuacja związana z Bonami towarowymi, których realizacja możliwa
    będzie wyłącznie na terytorium Niemiec. Będą one przyznawane bez względu na to ile dni
    spędzi pracownik / zleceniobiorca na terytorium Niemiec w danym miesiącu.
    Karty żywieniowe (do zrealizowania tylko na terytorium Polski) będą przysługiwały
    wyłącznie pracownikom / zleceniobiorcom wykonującym pracę w Polsce, natomiast Bony
    towarowe przysługiwały będą jedynie pracownikom / zleceniobiorcom wykonującym
    pracę na terytorium Niemiec. Przy czym, jak wskazała Wnioskodawczyni w opisie
    zdarzenia przyszłego zawartego we wniosku, na fakt otrzymania zarówno Kart
    żywieniowych czy też Bonów towarowych nie będzie miała wpływu liczba dni
    przepracowanych przez danego pracownika / zleceniobiorcę na terytorium Polski i
    Niemiec. Przykładowo, Bon towarowy otrzyma osoba, która będzie na terytorium Niemiec
    pracowała 1 dzień w miesiącu, jak również osoba pracująca 5 i więcej dni w miesiącu.
    Wnioskodawczyni uważa, że od wartości składnika płacowego otrzymywanego przez
    pracownika / zleceniobiorcę w formie:
    1) Karty żywieniowej, która będzie mogła zostać wykorzystana wyłącznie na terytorium
      Polski (w związku z pracą wykonywaną na terytorium Polski), Wnioskodawczyni
      działająca w roli płatnika PIT doliczy w całości wartość otrzymanych przez
      pracowników / zleceniobiorców Kart żywieniowych do wynagrodzenia otrzymywanego
      przez pracowników (przychód z tytułu umowy o pracę) / zleceniodawców (przychód z
      tytułu działalności wykonywanej osobiście) i zobowiązana będzie obliczyć, pobrać i
      wpłacić na właściwy rachunek urzędu skarbowego zaliczki na PIT zgodnie z art. 27 ust.
      1 ustawy o PIT.

    2) Bonu towarowego, który będzie mógł zostać wykorzystany wyłącznie na terytorium
      Niemiec (w związku z pracą wykonywaną na terytorium Niemiec w ramach
      zagranicznego zakładu tam zlokalizowanego), Wnioskodawczyni nie będzie
      zobowiązana do obliczenia, pobrania i wpłacenia PIT od wartości Bonów towarowych
      na właściwy rachunek urzędu skarbowego. Innymi słowy, Bony towarowe nie będą
      podlegały opodatkowaniu PIT na terytorium Polski. Wartość Bonu towarowego
      zostanie opodatkowana na terytorium Niemiec, zgodnie z niemieckim prawem
      podatkowym. Opodatkowanie wartości wydanych Bonów towarowych będzie miało
      zatem miejsce w kraju, w którym:
        a) Wnioskodawczyni posiada zagraniczny zakład, w związku z funkcjonowaniem
        którego de facto przyznawane są Bony towarowe;
        b) świadczenie pracy przez pracowników i zleceniobiorców uprawnia do otrzymania
        Bonu towarowego;
        c) Bon towarowy może być wykorzystany przez pracownika / zleceniobiorcę.
    Obecnie Wnioskodawczyni posiada zakład wyłącznie na terytorium Niemiec. Jednocześnie
    pracownicy Wnioskodawczyni wykonują też pracę na terytorium Holandii. Wynagrodzenie
    za pracę wykonywaną na terytorium Holandii przez pracowników / zleceniobiorców,
    podlega opodatkowaniu w Polsce, zgodnie z postanowieniami ustawy o PIT.
    Pytania
    1) Czy od wartości składnika płacowego otrzymywanego przez pracownika /
      zleceniobiorcę w formie Karty żywieniowej, która będzie mogła zostać wykorzystana
      wyłącznie na terytorium Polski, Wnioskodawczyni działająca w roli płatnika PIT,
      zobowiązana będzie obliczyć, pobrać i wpłacić na właściwy rachunek urzędu
      skarbowego zaliczki na PIT, niezależnie od tego w jakim kraju ten pracownik /
      zleceniobiorca przebywał w trakcie danego miesiąca?
    2) Czy od wartości składnika płacowego otrzymywanego przez pracownika /
      zleceniobiorcę w formie Bonu towarowego, który będzie mógł zostać wykorzystany
      wyłącznie na terytorium Niemiec, Wnioskodawczyni działająca w roli płatnika PIT,
      zobowiązana będzie obliczyć, pobrać i wpłacić na właściwy rachunek urzędu
      skarbowego zaliczki na PIT, niezależnie od tego w jakim kraju ten pracownik
      /zleceniobiorca przebywał w trakcie danego miesiąca?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni,
    1) od wartości składnika płacowego otrzymywanego przez pracownika / zleceniobiorcę w
      formie Karty żywieniowej, która będzie mogła zostać wykorzystana wyłącznie na
      terytorium Polski, Wnioskodawczyni działająca w roli płatnika PIT zobowiązana będzie
      obliczyć, pobrać i wpłacić na właściwy rachunek urzędu skarbowego zaliczki na PIT,
      niezależnie od tego w jakim kraju ten pracownik/zleceniobiorca przebywał w trakcie
      danego miesiąca.
    2) od wartości składnika płacowego otrzymywanego przez pracownika / zleceniobiorcę w
      formie Bonu towarowego, który będzie mógł zostać wykorzystany wyłącznie na
      terytorium Niemiec, Wnioskodawczyni działająca w roli płatnika PIT nie będzie
      zobowiązana do obliczenia, pobrania i wpłacenia na właściwy rachunek urzędu
      skarbowego zaliczki na PIT, niezależnie od tego w jakim kraju ten pracownik /
      zleceniobiorca przebywał w trakcie miesiąca.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawczyni
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody
    ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne i świadczenia w
    naturze lub ich ekwiwalenty, otrzymywane przez pracownika od pracodawcy.

    Analogiczne regulacje dotyczą zleceniobiorców w ramach działalności wykonywanej
    osobiście (art. 13 pkt 8 lit a ustawy PIT). Świadczenia pozapłacowe, takie jak Karty
    żywieniowe czy Bony towarowe, stanowią zatem przychód podatkowy pracowników i
    zleceniobiorców z ww. źródeł przychodów.
    Karty żywieniowe i Bony towarowe mają charakter świadczeń, których możliwość realizacji
    ograniczona jest do konkretnych miejsc, a mianowicie:
    1) Karty żywieniowe realizowane mogą być w polskich placówkach gastronomicznych;
    2) Bony towarowe realizowane mogą być w niemieckich sklepach.
    Funkcjonalny i terytorialny związek świadczenia z miejscem realizacji wskazuje, że
    przychód z tych świadczeń powstaje w kraju, w którym beneficjent może z nich skorzystać.
    Przykładowo:
    1) Karta żywieniowa przekazana pracownikowi lub zleceniobiorcy może być użyta
    wyłącznie w Polsce, co oznacza, że jej wartość ma charakter dochodu powstałego na
    terytorium Polski, niezależnie od miejsca pracy pracownika lub zleceniobiorcy w danym
    miesiącu;
    2) Bon towarowy do niemieckich sklepów przekazany pracownikowi lub zleceniobiorcy jest
    ściśle związany z Niemcami jako miejscem realizacji świadczenia, co oznacza, że jego
    wartość ma charakter dochodu powstałego na terytorium Niemiec, niezależnie od miejsca
    pracy pracownika lub zleceniobiorcy w danym miesiącu.
    Przyjęcie, że miejsce opodatkowania świadczeń jest związane z ich funkcjonalnym i
    terytorialnym wykorzystaniem, pozwala uniknąć podwójnego opodatkowania. Jeśli
    bowiem świadczenie przypisywane byłoby proporcjonalnie do miejsc wykonywania pracy,
    mogłoby to prowadzić do:
    1) konieczności dzielenia świadczenia między różne kraje;
    2) komplikacji administracyjnych dla pracodawcy / zleceniodawcy;
    3) trudności w ustaleniu właściwej podstawy opodatkowania w każdym z krajów.
    Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego Karty żywieniowe i bony towarowe są
    świadczeniami o charakterze motywacyjnym, niezwiązanymi z przepisami szczególnymi
    (np. przepisami BHP czy wymaganiami dotyczącymi posiłków profilaktycznych). Mają one
    na celu poprawę satysfakcji pracowników oraz zleceniobiorców i zwiększenie atrakcyjności
    zatrudnienia. Ich przeznaczenie i cel wskazują, że powinny być opodatkowane w kraju, w
    którym świadczenie to może być wykorzystane.
    Reasumując, w ocenie Wnioskodawcy miejsce opodatkowania świadczeń pozapłacowych,
    takich jak Karty żywieniowe i Bony towarowe, powinno być ustalane w oparciu o ich
    funkcjonalne i terytorialne przeznaczenie oraz miejsce realizacji, a nie wyłącznie w
    odniesieniu do kraju wykonywania pracy w danym miesiącu.
    Tym samym Wnioskodawca stoi na stanowisko, że:
    1) karty żywieniowe przekazywane pracownikom i zleceniobiorcom, które mogą być
    realizowane wyłącznie w Polsce, stanowią przychód opodatkowany na terytorium Polski.
    2) bony towarowe przekazywane pracownikom i zleceniobiorcom, które mogą być
    realizowane wyłącznie w Niemczech, stanowią przychód opodatkowany na terytorium
    Niemiec.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przepis art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy stanowi, że:
      Źródłami przychodów są:
        1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
          członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej
          się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta,
        2) działalność wykonywana osobiście.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyte w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych sformułowanie
    „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog
    otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego
    rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia
    majątkowego, mające źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub
    stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów
    pracownika zaliczyć należy właściwie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia od
    pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost
    wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca
    zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń
    nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.
    W myśl art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 2, uważa się przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy
      zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:
        a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej
          jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
          prawnej,

        b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub
          działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora - jeżeli podatnik
          wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością,
        c) przedsiębiorstwa w spadku
      - z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach
      prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz
      przychodów, o których mowa w pkt 9.
    Państwa obowiązek płatnika a tytułu wypłaty wynagrodzeń pracownikom określa art. 32
    ust. 1 ww. ustawy:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    W świetle art. 32 ust. 2 tej ustawy:
      Zaliczki za miesiące od stycznia do grudnia wynoszą:
        1) za miesiące, w których dochód podatnika uzyskany od początku roku od danego
          płatnika nie przekroczył kwoty 120 000 zł - 12% dochodu uzyskanego w danym
          miesiącu;
        2) za miesiąc, w którym dochód podatnika uzyskany od początku roku od danego
          płatnika przekroczył kwotę 120 000 zł - 12% od tej części dochodu uzyskanego w
          tym miesiącu, która nie przekroczyła tej kwoty, i 32% od nadwyżki ponad kwotę
          120 000 zł;
        3) za miesiące następujące po miesiącu, o którym mowa w pkt 2 - 32% dochodu
          uzyskanego w danym miesiącu od danego płatnika.
    Zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy:
      Za dochód, o którym mowa w ust. 2 i 3, uważa się uzyskane w ciągu miesiąca
      przychody, o których mowa w ust. 1, po odliczeniu kosztów uzyskania w wysokości
      określonej w art. 22 ust. 2 pkt 1 albo 3 lub ust. 9 pkt 1-3 oraz po odliczeniu
      potrąconych przez płatnika w danym miesiącu składek na ubezpieczenie społeczne,
      o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b lub pkt 2a.
    Na podstawie art. 32 ust. 9 ww. ustawy:
      Płatnik nie pobiera zaliczek na podatek dochodowy od dochodów uzyskanych przez
      podatnika z pracy wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pod
      warunkiem że dochody te podlegają lub będą podlegać opodatkowaniu poza
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na wniosek podatnika płatnik pobiera zaliczki
      na podatek dochodowy zgodnie z ust. 2-8, z uwzględnieniem art. 27 ust. 9 i 9a.
    Podkreślenia przy tym wymaga, że okolicznością, o której mowa w art. 32 ust. 9 ww.
    ustawy nie jest fakt, że pracownik opodatkowuje, bądź będzie opodatkowywał swoje
    dochody poza Polską, lecz to, że jego dochody podlegają (lub będą podlegać)
    opodatkowaniu poza Polską. W związku z tym, nie jest istotne, czy i jak pracownik lub
    pracodawca wywiązuje się z obowiązków nałożonych przepisami podatkowymi kraju, w
    którym wykonywana jest praca lecz istotne jest, czy zgodnie z właściwą umową o unikaniu
    podwójnego opodatkowania dochody te podlegają lub będą podlegać opodatkowaniu
    poza Polską.
    Według art. 38 ust. 1 ustawy:

      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Na podstawie art. 38 ust. 1a tej ustawy:
      W terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o
      których mowa w art. 32-35, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, przy
      pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą
      fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie
      posiada siedziby, roczną deklarację, według ustalonego wzoru.
    Jak wynika z art. 39 ust. 1 ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32, art. 33 i art. 35, są obowiązani przesłać
      podatnikowi i urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imienne
      informacje sporządzone według ustalonego wzoru. Informację, o której mowa w
      zdaniu pierwszym, sporządza się również w przypadku dokonywania wypłaty
      świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46, 74, 148 i 152-154. W informacji tej
      wykazuje się również dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu
      podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych.
    O obowiązku poboru podatku od wypłacanych na rzecz zleceniobiorców przychodów
    mówi art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w
      wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym
      miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę
      podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Stosownie do art. 41 ust. 2 ww. ustawy:
      Płatnicy nie są obowiązani do poboru zaliczek od należności z tytułów, o których
      mowa w art. 13 pkt 2 i 8, jeżeli podatnik złoży oświadczenie, że wykonywane przez
      niego usługi wchodzą w zakres prowadzonej działalności gospodarczej, o której
      mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3.
    Zgodnie z art. 42 ust. 1 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek
      oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego
      po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego,
      przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą
      fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie
      posiada siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art.

      30a ust. 2a, płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego
      podatku na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje
      swoje zadania.
    Z przedstawionego we wniosku zdarzenia wynika, że zamierzają Państwo pracownikom i
    zleceniobiorcom przekazywać pozapłacowe składniki wynagrodzenia w postaci Kart
    żywieniowych oraz Bonów towarowych.
    Karty żywieniowe będą przysługiwały wyłącznie pracownikom/zleceniobiorcom
    wykonującym pracę w Polsce (do zrealizowania tylko na terytorium Polski). W odniesieniu
    do Karty żywieniowej Państwa Spółka działająca w roli płatnika PIT doliczy w całości
    wartość otrzymanych przez pracowników / zleceniobiorców Kart żywieniowych do
    wynagrodzenia otrzymywanego przez pracowników (przychód z tytułu umowy o pracę) /
    zleceniobiorców (przychód z tytułu działalności wykonywanej osobiście) i zobowiązana
    będzie obliczyć, pobrać i wpłacić na właściwy rachunek urzędu skarbowego zaliczki na PIT
    zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o PIT.
    Wobec powyższego uznaję, że skoro Karty żywieniowe będą przysługiwały pracownikom
    /zleceniobiorcom wykonującym pracę w Polsce, winny zostać doliczone do ich
    przychodów z tytułu świadczenia pracy w Polsce. Państwo natomiast, jako płatnik będą
    zobowiązani do poboru i odprowadzenia zaliczki na podatek do właściwego urzędu
    skarbowego stosownie do art. 32 ust. 1 i 2 oraz 38 ust. 1 (w stosunku do pracowników)
    oraz art. 41 ust. 1 i art. 42 ust. 1 (w stosunku do zleceniobiorców) ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W odniesieniu do Bonów towarowych wskazali Państwo, że będą one przysługiwały
    jedynie pracownikom / zleceniobiorcom wykonującym pracę na terytorium Niemiec.
    Wartość Bonu towarowego zostanie opodatkowana na terytorium Niemiec, zgodnie z
    niemieckim prawem podatkowym. Opodatkowanie wartości wydanych Bonów
    towarowych będzie miało zatem miejsce w kraju, w którym Państwa Spółka posiada
    zagraniczny zakład, w związku z funkcjonowaniem którego przyznawane są Bony
    towarowe, świadczenie pracy przez pracowników i zleceniobiorców uprawnia do
    otrzymania Bonu towarowego; bon towarowy może być wykorzystany przez pracownika /
    zleceniobiorcę.
    W związku z tym, że przychody pracowników/zleceniobiorców powstaną w związku ze
    świadczeniem pracy na rzecz zagranicznego zakładu, który posiada Państwa Spółka na
    terenie Niemiec należy dokonać analizy przepisów Umowy z dnia 14 maja 2003 r. między
    Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku (Dz. U. z 2005 r. Nr 12 poz.
    90).
    Stosownie do art. 3 ust. 2 ww. Umowy:
      Przy stosowaniu niniejszej umowy przez Umawiające się Państwo, jeżeli z kontekstu
      nie wynika inaczej, każde określenie, które nie zostało w niej zdefiniowane, będzie
      miało takie znaczenie, jakie przyjmuje się w danym czasie zgodnie z prawem tego
      Państwa w zakresie podatków, do których ma zastosowanie niniejsza umowa, przy
      czym znaczenie wynikające ze stosowanego ustawodawstwa podatkowego tego
      Państwa będzie miało pierwszeństwo przed znaczeniem nadanym określeniu przez
      inne przepisy prawne tego Państwa.
    W myśl art. 4 ust. 1 ww. Umowy:
      W rozumieniu niniejszej umowy, określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub
      siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza osobę, która zgodnie z prawem tego
      Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce
      stałego pobytu, miejsce zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze i
      obejmuje również to Państwo, każdą jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny.

      Jednakże określenie to nie obejmuje osób, które podlegają opodatkowaniu w tym
      Państwie, w zakresie dochodu osiąganego tylko ze źródeł w tym Państwie lub z tytułu
      majątku położonego w tym Państwie.
    Powyższy przepis odsyła więc do krajowych regulacji prawnych odnoszących się do osoby
    mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie.
    W myśl art. 14 ust. 1 ww. Umowy:
      Dochód, który osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie
      osiąga z wykonywanego wolnego zawodu albo z innej działalności o samodzielnym
      charakterze, podlega opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że osoba ta
      dysponuje stałą placówką w drugim Umawiającym się Państwie, w celu wykonywania
      swej działalności. Jeżeli dysponuje ona taką stałą placówką, wówczas dochód może
      być opodatkowany w drugim Państwie, jednak tylko w takim zakresie, w jakim może
      być przypisany tej stałej placówce.
    Stosownie do treści art. 14 ust. 2 tej Umowy:
      Określenie "wolny zawód" obejmuje w szczególności samodzielnie wykonywaną
      działalność naukową, literacką, artystyczną, wychowawczą lub edukacyjną, jak
      również samodzielnie wykonywaną działalność lekarzy, adwokatów i radców
      prawnych, inżynierów, architektów, dentystów, doradców podatkowych i biegłych
      rewidentów.
    Powołana regulacja odnosi się do wykonywania „wolnych zawodów”, przy czym – jak
    wskazano w art. 14 ust. 2 ww. Umowy – określenie „wolny zawód” obejmuje w
    szczególności samodzielnie wykonywaną działalność naukową, literacką, artystyczną,
    wychowawczą lub oświatową, jak również samodzielnie wykonywaną działalność lekarzy,
    prawników, inżynierów, architektów, dentystów i księgowych. Jednakże art. 14 ust. 1 ww.
    Umowy dotyczy nie tylko dochodów z wykonywania „wolnych zawodów”, ale również
    dochodów „z innej działalności o samodzielnym charakterze”.
    Zgodnie z art. 734 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024
    poz. 1061 ze zm.):
      Przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej
      czynności prawnej dla dającego zlecenie.
    Cechy umowy zlecenia pozwalają zatem na uznanie opisanej działalności usługowej
    zleceniobiorców za „inną działalność o samodzielnym charakterze”, o której mowa w art.
    14 ust. 1 ww. Umowy. Omawiany przepis nie posługuje się pojęciem samodzielnie
    wykonywanej działalności gospodarczej. Tym samym, okoliczność braku prowadzenia
    działalności gospodarczej przez zleceniobiorców nie stanowi przeszkody dla kwalifikacji
    ich dochodów do dochodów, o których mowa w art. 14 powyższej Umowy.
    W związku z powyższym, wynagrodzenie osiągane przez zleceniobiorców, posiadających
    miejsce zamieszkania w Polsce podlega – stosownie do treści art. 14 ust. 1 ww. Umowy –
    opodatkowaniu tylko w państwie, gdzie znajduje się ich miejsce zamieszkania, tj. w Polsce.
    Zatem w odniesieniu do wartości składnika pozapłacowego w formie Bonu towarowego
    przekazywanego zleceniobiorcom będą Państwo, jako płatnik zobowiązani do poboru i
    odprowadzenia zaliczki na podatek do właściwego urzędu skarbowego stosownie do art.
    41 ust. 1 i art. 42 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Ponadto, zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania:
      Z zastrzeżeniem postanowień artykułów 16, 17, 18 i 19 uposażenia, płace i podobne
      wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się
      Państwie otrzymuje z pracy najemnej, podlegają opodatkowaniu tylko w tym

      Państwie, chyba że praca najemna wykonywana jest w drugim Umawiającym się
      Państwie. Jeżeli praca jest tak wykonywana, to otrzymywane za nią wynagrodzenie
      może być opodatkowane w tym drugim Państwie.
    W myśl art. 15 ust. 2 tej Umowy:
      Bez względu na postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu wynagrodzenie, jakie
      osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie otrzymuje z pracy
      najemnej, wykonywanej w drugim Umawiającym się Państwie, podlega
      opodatkowaniu tylko w pierwszym Państwie, jeżeli:
        a) odbiorca przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy nieprzekraczające
          łącznie 183 dni podczas dwunastomiesięcznego okresu, rozpoczynającego się
          lub kończącego w danym roku podatkowym, i
        b) wynagrodzenie jest wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy,
          który nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w drugim Państwie, i
        c) wynagrodzenie nie jest ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, którą
          pracodawca posiada w drugim Państwie.
    Wobec powyższego należy stwierdzić, że zgodnie z art. 15 ust. 1 UPO, wynagrodzenia
    pracowników mających miejsce zamieszkania w Polsce podlegają opodatkowaniu tylko w
    Polsce, chyba, że praca wykonywana jest na terytorium Niemiec. W takim przypadku
    dochód ten może być opodatkowany zarówno w Niemczech, jak i w Polsce.
    Natomiast art. 15 ust. 2 UPO określa wyjątek od powyższej zasady, zgodnie z którym
    wynagrodzenia pracowników podlegają opodatkowaniu wyłącznie w Polsce, o ile łącznie
    zostaną spełnione określone w tym przepisie trzy warunki. Niespełnienie któregokolwiek z
    tych warunków powoduje, że wynagrodzenie pracowników podlega opodatkowaniu w
    państwie, w którym praca jest wykonywana (w Niemczech) oraz w państwie miejsca
    zamieszkania podatnika (w Polsce) z zastosowaniem metody unikania podwójnego
    opodatkowania przewidzianej w treści UPO.
    W analizowanym przypadku wynagrodzenie pracowników będzie ponoszone przez zakład,
    który posiadają Państwo w Niemczech, ponieważ jak Państwo wskazali Bon towarowy
    pracownicy otrzymają w związku z pracą wykonywaną na terytorium Niemiec w ramach
    zagranicznego zakładu tam zlokalizowanego.
    Zatem nie będzie spełniony warunek wskazany w art. 15 ust. 2 lit. c UPO.
    Dlatego wynagrodzenie otrzymywane przez Państwa pracowników w związku z pracą
    świadczoną na terenie Niemiec będzie podlegało opodatkowaniu zgodnie z art. 15 ust. 1
    UPO zarówno w Polsce, jak i w Niemczech.
    Jednocześnie, w celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu znajdzie zastosowanie
    określona w art. 24 ust. 2 lit. a Umowy polsko-niemieckiej metoda unikania podwójnego
    opodatkowania (tzw. metoda wyłączenia z progresją). Zgodnie z tym przepisem:
      Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej
      osiąga dochód lub posiada majątek, który zgodnie z postanowieniami niniejszej
      umowy może być opodatkowany w Republice Federalnej Niemiec, wówczas
      Rzeczpospolita Polska zwolni z uwzględnieniem postanowień litery b) taki dochód lub
      majątek od opodatkowania. Rzeczpospolita Polska może przy obliczaniu kwoty
      podatku od pozostałego dochodu lub majątku tej osoby zastosować stawkę
      podatkową, która byłaby zastosowana, gdyby dochód lub majątek zwolniony od
      opodatkowania nie podlegał takiemu zwolnieniu.
    W sytuacji zatem, gdy osoba mająca miejsce zamieszkania w Polsce osiąga dochód, który
    zgodnie z postanowieniami umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania może być
    opodatkowany w Niemczech, to Polska zwolni taki dochód z opodatkowania, ale może
    przy obliczaniu podatku od pozostałej części dochodu lub majątku takiej osoby stosować

    stopę podatkową, która byłaby zastosowana, gdyby zwolniona część dochodu lub majątku
    nie podlegała takiemu zwolnieniu.
    Stosownie do treści art. 27 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, oprócz dochodów podlegających
      opodatkowaniu, zgodnie z ust. 1, osiągał również dochody z tytułu działalności
      wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów
      znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwolnione od podatku na
      podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów
      międzynarodowych - podatek określa się w następujący sposób:
        1) do dochodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym dodaje
          się dochody zwolnione od tego podatku i od sumy tych dochodów oblicza się
          podatek według skali określonej w ust. 1;
        2) ustala się stopę procentową tego podatku do tak obliczonej sumy dochodów;
        3) ustaloną zgodnie z pkt 2 stopę procentową stosuje się do dochodu
          podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Podsumowując, wynagrodzenie pracownika z tytułu pracy wykonywanej na terytorium
    Niemiec, będzie podlegało opodatkowaniu stosownie do art. 15 ust. 1 Umowy zarówno w
    Niemczech, jak i w Polsce, niezależnie od długości pobytu pracownika na terytorium
    Niemiec. Przy czym, w Polsce podatek dochodowy określony będzie z uwzględnieniem
    metody unikania podwójnego opodatkowania przewidzianej w art. 24 ust. 2 lit. a Umowy
    w związku z art. 27 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Ponieważ, w sytuacji przedstawionej we wniosku dochody Państwa pracowników z tytułu
    pracy wykonywanej na terytorium Niemiec podlegają opodatkowaniu w Niemczech, to
    Państwo na mocy ww. art. 32 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    nie mają obowiązku pobierania zaliczek na podatek dochodowy od wypłaconych
    wynagrodzeń.
    Dlatego nie będą Państwo zobowiązani od wartości składnika pozapłacowego w formie
    Bonu towarowego do obliczenia i pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób
    fizycznych. Zatem nie będą Państwo mieli obowiązku wpłaty zaliczki do właściwego urzędu
    skarbowego.
    Państwa stanowisko uznałem w całości za nieprawidłowe, ponieważ wskazane przez
    Państwa we własnym stanowisku kryterium, od którego uzależniony jest sposób
    opodatkowania przychodów pracowników/zleceniobiorców jako kraj, w którym mogą
    zostać zrealizowane Karty żywieniowe i Bony towarowe, nie znajduje uzasadnienia w
    przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Obowiązek wpłaty podatku w Polsce uzależniony jest od tego, w którym kraju pracownik
    będzie świadczył pracę a zleceniobiorca będzie wykonywał usługi i w związku z tym
    otrzyma ww. świadczenie pozapłacowe. W konsekwencji Państwa obowiązek jako płatnika
    nie jest uzależniony od tego w jakim kraju pracownik/zleceniobiorca przebywał w trakcie
    danego miesiąca.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzeń przyszłych, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).

      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.