Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.511.2025.1.KM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-20
Teza: Prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z
otrzymywanych faktur.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-pozarolnicza
działalność gospodarcza
faktura
odliczenia-prawo do odliczenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Elementy faktury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 3a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 25 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy przysługiwania Państwu prawa do odliczenia podatku VAT
    naliczonego z faktur otrzymywanych od Sprzedawcy.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Sp. z o.o. (dalej jako Wnioskodawca) prowadzi działalność gospodarczą na terytorium
    Polski, w zakresie m.in. handlu obuwiem oraz odzieżą. Wnioskodawca jest czynnym
    podatnikiem VAT i dokonuje wyłącznie sprzedaży opodatkowanej podatkiem VAT.
    W ramach wykonywania działalności Wnioskodawca nabywa towary od dostawców z
    różnych platform internetowych, którzy również są czynnymi podatnikami VAT i prowadzi
    ich dalszą sprzedaż.
    Wnioskodawca występuje w transakcjach handlowych jako przedsiębiorca prowadzący
    działalność gospodarczą – posługując się polskim numerem NIP, podając go we wszelkich
    procesach składania zamówienia identyfikując się w ten sposób jako nabywca działający w
    charakterze podatnika podatku VAT.
    Wśród dostawców od których Wnioskodawca nabywa towary znajduje się m.in. taki
    podmiot jak (...) (dalej jako Sprzedawca). Sprzedawca jest zarejestrowany jako czynny
    podatnik podatku VAT i figuruje na tzw. Białej liście podatników. Sprzedawca posiada sieć
    magazynów w Polsce i każdy zakupiony od niego towar wysyłany jest z magazynu na
    terytorium Polski. W Ogólnych Warunkach Handlowych zawartych na stronie Sprzedawca
    wskazuje, że składając zamówienie na stronie internetowej (...) kupujący potwierdza, że
    działa wyłącznie w celach prywatnych.
    W Regulaminie Sprzedawca zawiera również zwrot, iż „Nasze oferty są skierowane
    wyłącznie do konsumentów, którzy dokonują zakupu w celach prywatnych” czy „Oferty na
    naszych stronach internetowych (...) są skierowane wyłącznie do konsumentów, którzy
    dokonują zakupu do celów niezwiązanych z działalnością komercyjną ani zawodową”.
    Wnioskodawca składając zamówienie na stronie internetowej Sprzedawcy bardzo
    wyraźnie zaznacza jednak chęć uczestnictwa w danej transakcji jako podmiot prowadzący
    działalność gospodarczą, a nie jako konsument, wskazując każdorazowo numer NIP w
    procesie składania takiego zamówienia.
    Wnioskodawca z tytułu dokonanego zakupu otrzymuje od Sprzedawcy dokument w
    postaci Faktury VAT, na której każdorazowo zawarty jest numer NIP Wnioskodawcy co
    potwierdza zakup do celów działalności gospodarczej, nie na potrzeby osobiste.
    Wnioskodawca nie nabywa towarów w żadnym przypadku jako osoba fizyczna
    nieprowadząca działalności gospodarczej. Poza tym ilość i charakter zakupów
    dokonywanych cyklicznie od Sprzedawcy jednoznacznie wskazuje na ich handlowy, a nie
    osobisty charakter.

    Wnioskodawca wskazuje, że nabyty towar dostarczany jest z magazynu na terytorium
    kraju i według ustaleń Wnioskodawcy dokonanych na podstawie listów przewozowych
    oraz możliwości śledzenia przesyłki towar nie przekracza granicy państw członkowskich.
    Należy wskazać, iż towar nabywany od Sprzedawcy służy Wnioskodawcy wyłącznie do
    dokonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT.
    Zatem, Sprzedawca ma pełną świadomość tego, że Wnioskodawca kupuje towar na
    potrzeby prowadzonej działalność gospodarczej w celach handlowych działając jako
    czynny podatnik podatku VAT.
    Pomimo tego, Sprzedawca identyfikuje błędnie taką sprzedaż jako sprzedaż konsumencką.
    Otrzymywany przez Wnioskodawcę dokument w postaci Faktury VAT od Sprzedawcy
    zawiera zwrot następującej treści „Ten rachunek nie może zostać wykorzystany do
    odliczenia naliczonego podatku VAT, zakup został dokonany wyłącznie do użytku
    osobistego”, co również sugeruje, że Sprzedawca traktuje taką sprzedaż jako dostawę na
    rzecz konsumenta.
    Wynika z niego, że Sprzedawca nie określił Wnioskodawcy jako podmiotu prowadzącego
    działalność gospodarczą (podatnika VAT), tylko jako osobę fizyczną dokonującą czynności
    niezwiązanej bezpośrednio z działalnością gospodarczą. Wnioskodawca wskazuje, że
    każdorazowo dokonuje i będzie dokonywał takiego zakupu wyłącznie na cele działalności
    gospodarczej.
    Z tej przyczyny można przypuszczać, że Sprzedawca nie deklaruje w składanych przez
    siebie plikach JPK_VAT takiej sprzedaży jako sprzedaży na rzecz podatnika prowadzącego
    działalność gospodarczą, tylko zbiorczo jako sprzedaż konsumencką. W związku z tym, że
    Sprzedawca nie wykazuje faktur sprzedażowych dla Wnioskodawcy w swoich plikach JPK
    identyfikując je błędnie jako sprzedaż konsumencką, Wnioskodawca widzi ryzyko
    technicznych i formalnych problemów z odliczeniem podatku VAT naliczonego i zawartego
    w tych transakcjach.
    Sprzedawca oczywiście odprowadza podatek VAT od tych transakcji, jednak błędnie
    wykazując je jako sprzedaż na rzecz konsumentów.
    Ponadto, na otrzymywanych fakturach VAT sprzedawca posługuje się nazwą „numeru
    rachunku” zamiast „numer faktury”, „rachunek z dnia” zamiast „faktura z dnia” oraz „adres
    rachunku” zamiast „adres nabywcy”.
    Sprzedawca określa jednak dokument jako Faktura VAT.
    Dokument otrzymywany od Sprzedawcy spełnia wymogi przewidziane dla faktury
    wynikające z art. 106e ustawy o VAT, zawiera m.in.:
    1) datę wystawienia;
    2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny
      identyfikuje dokument;
    3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów;
    4) numer, za pomocą którego nabywca towarów jest zidentyfikowany na potrzeby
      podatku;
    5) nazwę (rodzaj) towaru;
    6) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów;
    7) cenę jednostkową towaru bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
    8) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen;
    9) wartość dostarczonych towarów objętych transakcją, bez kwoty podatku (wartość
      sprzedaży netto);

    10) stawkę podatku;
    11) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
      stawkami podatku;
    12) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące
      poszczególnych stawek podatku;
    13) kwotę należności ogółem.
    Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy w związku z tym, że
    Sprzedawca:
    · posługuje się na wystawianych fakturach VAT nazwą „numeru rachunku” zamiast
      „numer faktury”, „rachunek z dnia” zamiast „faktura z dnia” oraz „adres rachunku”
      zamiast adres nabywcy”,
    · faktura VAT zawiera informacje „Ten rachunek nie może zostać wykorzystany do
      odliczenia naliczonego podatku VAT. Zakup został dokonany wyłącznie do użytku
      osobistego” oraz
    · Sprzedawca nie deklaruje takiej sprzedaży w swoich plikach JPK_VAT jako sprzedaży na
      rzecz podatnika, tylko jako sprzedaż konsumencką – ma prawo do odliczenia podatku
      VAT naliczonego z faktur wystawionych przez Sprzedawcę.

## Pytanie

Czy Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur
    otrzymywanych od Sprzedawcy?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, przysługuje mu pełne prawo do odliczenia podatku VAT
    naliczonego z faktur dokumenujących nabycie towarów od dostawców.
    Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT prawo do odliczenia
    przysługuje w takim zakresie w jakim nabywane towary służą czynnościom
    opodatkowanym.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma
    kwot podatku wynikającego z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia
    towarów i usług .
    Jak wynika z przytoczonych przepisów, zasadniczą przesłanką o charakterze materialnym
    warunkującą powstanie u nabywcy będącego podatnikiem, prawa do odliczenia jest
    związek danego zakupu z dokonywaną przez podatnika sprzedażą opodatkowaną.
    Wnioskodawca bezsprzecznie identyfikuje się w transakcjach z dostawcami jako podatnik
    prowadzący działalność gospodarczą wskazując numer NIP w procesie składania
    zamówienia, który każdorazowo zawarty jest na fakturach VAT otrzymywanych od
    Sprzedawcy.
    Podkreślić należy, że ustawodawca umożliwił podatnikowi prawo do odliczenia podatku
    naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno
    przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy o VAT.
    Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Nieprawidłowość złożenia JPK_VAT przez sprzedawcę nie została wymieniona w tym
    przepisie jako przesłanka skutkująca brakiem możliwości realizacji prawa do odliczenia.
    Warto również wskazać, że w art. 106e ust. 1 ustawy o VAT został wymieniony katalog
    elementów obligatoryjnych jakie powinny znaleźć się na fakturze.

    W świetle powyższego Wnioskodawca wskazuje, że faktury są dokumentem
    sformalizowanym z określonymi elementami obowiązkowymi.
    Zasadniczo zatem prawidłowa faktura daje prawo do odliczenia podatku VAT.
    Oznacza to, że nie można uznać za prawidłową fakturę, gdy sprzecznie z jej treścią
    wskazuje ona zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało bądź zaistniało w innych
    rozmiarach albo miedzy innymi podmiotami.
    Faktura potwierdza zaistniałe zdarzenia gospodarcze, a jej elementy formalne wymagane
    przez art. 106e ust. 1 ustawy, mają wyłącznie znaczenie dowodowe.
    Jedynie braki merytoryczne faktury mogą wywołać skutek materialny w postaci zmian w
    przedmiocie lub podstawie opodatkowania, a także doprowadzić do niewłaściwego
    określenia wysokości podatku.
    Z powyższego wynika, że o prawidłowości faktur wystawianych i otrzymywanych przez
    podatników powinny decydować przede wszystkim ustalenia, czy dokumenty te
    potwierdzają rzeczywiste transakcje handlowe.
    Zatem, jeżeli w fakturach dokumentujących transakcje występują, tzw. wadliwości
    mniejszej wagi, należy uznać, że nie ma podstawy do kwestionowania faktur, w tym prawa
    do odliczenia podatku naliczonego, wyłącznie z powodu braków mających charakter tzw.
    wadliwości mniejszej wagi.
    Są to tego rodzaju wadliwości, które co prawda powodują, że faktura nie odpowiada
    wymogom określonym w przepisach, jednakże same w sobie nie wpływają na przedmiot i
    podstawę opodatkowania.
    Należy zauważyć, że chociaż faktura powinna zawierać dane wymienione w art. 106e
    ustawy o VAT, to jednak niewskazanie niektórych z tych informacji nie wyklucza możliwość
    jego identyfikacji na podstawie pozostałych danych zawartych na fakturze.
    Posłużenie się nazwą np. numer rachunku zamiast numer faktury, przy jednoczesnym
    prawidłowym wskazaniu pozostałych danych podmiotu będącego nabywcą jest wadą
    techniczną, niewyłączającą możliwości zweryfikowania dokonania zdarzenia
    gospodarczego i prawidłowego określenia nabywcy towaru, a jednocześnie pozostającą
    bez znaczenia dla wysokości zobowiązania podatkowego.
    Takie podejście znajduje również potwierdzenie w wydawanych przez Dyrektora KIS
    interpretacjach indywidualnych w tym m.in. z 26 lipca 2024 r. nr 0111-KDIB3-
    1.4012.347.2024.1.IK, gdzie stwierdzono: „Jak wyżej wskazano, prawo do odliczenia
    podatku naliczonego, wynikającego z faktury, uzależnione jest od spełnienia warunków
    wynikających z przepisu art. 86 ust. 1 ustawy, a także od niezaistnienia przesłanek
    negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis art. 88 ustawy enumeratywnie
    określa listę przypadków, w których podatnik został pozbawiony prawa do obniżenia
    kwoty podatku należnego o podatek naliczony, jednakże nie wymienia opisanej we
    wniosku nieprawidłowości (»numeru rachunku« zamiast »numer faktury«, »rachunek z
    dnia« zamiast »faktura z dnia« oraz »adres rachunku« zamiast »adres fakturowania« lub »
    adres nabywcy«) jako przesłanki negatywnej powodującej utratę prawa do odliczenia
    podatku naliczonego (w sytuacji, gdy faktura odzwierciedla prawdziwe zdarzenie
    gospodarcze)”.
    Zatem, powyższe zapisy na fakturze nie przesądzają o braku prawa do odliczenia podatku
    VAT.
    Prawo do odliczenia będzie również zachowane w przypadku, gdy faktura zawiera zwrot
    następującej treści: „Ten rachunek nie może zostać wykorzystany do odliczenia
    naliczonego podatku VAT”.

    O tym, czy podatnik ma prawo do odliczenia decydują przesłanki obiektywne, tj. związek
    zakupu z czynnościami opodatkowanymi, przy jednoczesnym braku wystąpienia
    przesłanek negatywnych wymienionych w art. 88 ustawy o VAT.
    Prawo do odliczenia podatku VAT jest jedną z fundamentalnych zasad tego podatku i nie
    może być ograniczone w drodze jednostronnej decyzji sprzedawcy, jeżeli spełnione
    zostały warunki nabycia takiego prawa wynikające z przepisów ustawy.
    Dla uznania dokumentu za fakturę konieczne jest spełnienie pozostałych elementów
    wynikających z tego przepisu, co w przedstawionych okolicznościach jest zrealizowane.
    Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest utrwalona praktyka orzecznicza TSUE. Jak
    wynika z wyroku z 15 września 2016 r. w sprawie C-518/14 należy uznać, że zgodnie z
    zasadą neutralności VAT, uchybienia formalne faktury, np. brak numeru NIP, nie
    prowadzą do utraty prawa do odliczenia tego podatku, pod warunkiem, że nie zachodzi
    ryzyko oszustwa lub świadomego nadużycia prawa.
    W swoim wyroku TSUE po raz kolejny przypomniał, że prawo do odliczenia jest
    podstawową zasadą wspólnego systemu VAT.
    Jednym z głównych założeń tego systemu jest bowiem uwolnienie przedsiębiorcy od
    ciężaru VAT należnego lub zapłaconego w ramach całej prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Trybunał podkreślił również, że prawo do odliczenia podatku naliczonego zostaje
    przyznane podatnikowi już w momencie spełnienia przez niego tzw. materialnych
    przesłanek odliczenia, nawet jeżeli nie są spełnione niektóre wymogi formalne, np.
    podatnik nie posiada (jeszcze) faktury lub zawiera ona błędy.
    Zdaniem TSUE, w katalogu materialnych przesłanek odliczenia, do których zalicza się
    posiadanie przez podmiot odliczający VAT statusu podatnika w rozumieniu przepisów
    Dyrektywy VAT oraz wykorzystywanie przez podatnika towarów i usług stanowiących
    podstawę do odliczenia do wykonywanej przez niego działalności gospodarczej, nie mieści
    się okoliczność posiadania przez podatnika prawidłowej faktury.
    Dysponowanie prawidłową i uwolnioną od błędów czy braków fakturą jest więc wyłącznie
    wymogiem formalnym wyznaczającym okres realizacji prawa do odliczenia, a nie
    warunkującym samą możliwość odliczenia.
    Zgodnie z zasadą neutralności VAT, uchybienia formalne faktury, takie jak brak numeru
    VAT (numeru NIP), nie prowadzą do utraty prawa do odliczenia tego podatku przez
    podatnika, pod warunkiem, że nie zachodzi ryzyko oszustwa lub świadomego nadużycia
    prawa.
    Zasada neutralności VAT powinna zaś być interpretowana w taki sposób, aby podatek nie
    był obciążeniem dla przedsiębiorców zarówno w zakresie prawa do odliczenia, jak i
    odsetek związanych z ewentualną zaległością wynikającą z niedochowania wymogów
    formalnych odliczenia.
    Szczególnego podkreślenia w kontekście omawianego wyroku wymaga również
    rozciągniecie przez TSUE zasady neutralności VAT na ewentualne odsetki za zwłokę
    wynikające z przyczyn formalnych, jeżeli materialnoprawne przesłanki odliczenia zostały
    spełnione. Wynika z tego, że jeżeli podatnik faktycznie nabył towary (usługi) służące mu do
    wykonywania czynności opodatkowanych i w dodatku dysponuje fakturą, to prawo do
    odliczenia powinno mu przysługiwać.
    Nie jest dopuszczalne, w świetle przepisów Dyrektywy VAT, odsuwanie tego prawa w
    czasie i naliczanie odsetek od zaległości z uwagi na np. będący kanwą przedmiotowego
    sporu – brak wykazania numeru identyfikacji podatkowej na fakturze.
    TSUE podkreślił, że państwa członkowskie mają prawo do ustanawiania w swoich
    wewnętrznych regulacjach sankcji z tytułu niespełnienia wymogów formalnych

    dotyczących prawa do odliczenia w celu zapewnienia prawidłowego poboru podatku i
    uniknięciu oszustw.
    Sankcje te nie mogą jednak wykraczać ponad to, co jest konieczne do osiągniecia tych
    celów (zasada proporcjonalności). Nie mogą także podważać zasady neutralności VAT.
    Zdaniem TSUE, sankcją za naruszenie (niedopełnienie) wymogów formalnych nie może
    być odmowa (nawet czasowa) prawa do odliczenia VAT. Taka sankcja ma bowiem
    charakter dysproporcjonalny do skali uchybienia podatnika.
    Analogiczna koncepcja znajduje również potwierdzenie w wydawanych przez organy
    podatkowe interpretacjach indywidualnych.
    Przykładowo:
    · 0112-KDIL1-1.4012.303.2019.1.AK;
    · 0114-KDIP1-3.4012.42.2022.1.KP;
    · 0112-KDIL1-2.4012.287.2021.2.DS.
    Podsumowując, Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego
    z faktur wystawionych przez Sprzedawcę w okolicznościach przedstawionych we wniosku,
    jeżeli nabywane towary służą Wnioskodawcy do czynności opodatkowanych i nie zachodzą
    przesłanki negatywne z art. 88 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”, zgodnie z tym przepisem:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Na podstawie art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Z powyższych regulacji wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku
    należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Powyższa zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego przez
    podmiot niebędący czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT oraz podatku
    naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych.
    Ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości
    lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych,
    wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych,

    określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają
    podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zgodnie z art. 88 ust. 3a ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy:
      1) sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi:
      a) wystawionymi przez podmiot nieistniejący;
      b) (uchylona)
      2) transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
        zwolniona od podatku;
      3) (uchylony)
      4) wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne:
      a) stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych
        czynności,
      b) podają kwoty niezgodne z rzeczywistością – w części dotyczącej tych pozycji, dla
        których podane zostały kwoty niezgodne z rzeczywistością,
      c) potwierdzają czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83
        Kodeksu cywilnego – w części dotyczącej tych czynności;
      5) faktury, faktury korygujące wystawione przez nabywcę zgodnie z odrębnymi
        przepisami nie zostały zaakceptowane przez sprzedającego;
      6) (uchylony)
      7) wystawiono faktury, w których została wykazana kwota podatku w stosunku do
        czynności opodatkowanych, dla których nie wykazuje się kwoty podatku na
        fakturze – w części dotyczącej tych czynności.
    Na mocy art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    W myśl art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą: sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    Według art. 2 pkt 31 ustawy:
      Przez fakturę rozumie się dokument w formie papierowej lub w formie
      elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i przepisami wydanymi na jej
      podstawie.
    Elementy, jakie powinna zawierać faktura, zostały wymienione w art. 106e ustawy.
    Stosownie do treści art. 106e ust. 1 pkt 1-15 ustawy:
      Faktura powinna zawierać:
      1) datę wystawienia;

      2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób
        jednoznaczny identyfikuje fakturę;
      3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
        adresy;
      4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z
        zastrzeżeniem pkt 24 lit. a;
      5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
        potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on
        towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;
      6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę
        otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest
        określona i różni się od daty wystawienia faktury;
      7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
      8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
      9) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
      10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu
        wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej
        netto;
      11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez
        kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
      12) stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku
        korzystania z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach
        6a, 7 i 9;
      13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
        stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
      14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty
        dotyczące poszczególnych stawek podatku;
      15) kwotę należności ogółem (...).
    Z ww. uregulowań wynika, że faktura powinna m.in. jednoznacznie określać imiona i
    nazwiska lub nazwy podatnika (sprzedawcy) i nabywcy oraz ich adresy. Faktura powinna
    zawierać dane nabywcy towaru lub usługi i tym samym dokumentować rzeczywiste
    zdarzenia gospodarcze, a jako wystawca i nabywca powinni widnieć faktyczni uczestnicy
    transakcji. Każdorazowo należy ustalić więc nabywcę towaru lub usługi, który powinien
    wynikać z zawartej umowy.
    Celem faktury jest przede wszystkim udokumentowanie rzeczywistego przebiegu zdarzeń
    gospodarczych, zarówno pod względem przedmiotu transakcji, jak i podmiotów biorących
    w niej udział.
    Faktury są dokumentem o charakterze sformalizowanym. Zatem, co do zasady, faktury
    muszą być wystawione zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.
    Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe
    zdarzenie gospodarcze. Oznacza to, że nie można uznać za prawidłową fakturę, gdy
    sprzecznie z jej treścią wskazuje ona zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało.
    Faktura potwierdza zaistniałe zdarzenia gospodarcze, a jej elementy formalne wymagane
    przez art. 106e ust. 1 ustawy mają wyłącznie znaczenie dowodowe. Jedynie braki
    merytoryczne faktury mogą wywołać skutek materialny w postaci zmian w przedmiocie
    lub podstawie opodatkowania, a także doprowadzić do niewłaściwego określenia
    wysokości podatku.

    Z powyższego wynika, że o prawidłowości faktur wystawianych i otrzymywanych przez
    podatników powinny decydować przede wszystkim ustalenia, czy dokumenty te
    potwierdzają rzeczywiste transakcje handlowe.
    Zatem, jeżeli w fakturach dokumentujących transakcje występują tzw. wadliwości
    mniejszej wagi, należy uznać, że nie ma podstawy do kwestionowania faktur, w tym prawa
    do odliczenia podatku naliczonego, wyłącznie z powodu braków mających charakter tzw.
    wadliwości mniejszej wagi.
    Są to tego rodzaju wadliwości, które, co prawda, powodują, że faktura nie odpowiada
    wymogom określonym w przepisach, jednakże same w sobie nie wpływają na przedmiot i
    podstawę opodatkowania.
    Należy zauważyć, że chociaż faktura powinna zawierać dane dotyczące nabywcy
    wymienione w art. 106e ust. 1 ustawy, to jednak niewskazanie niektórych z tych informacji
    nie wyklucza możliwości jego identyfikacji na podstawie pozostałych danych zawartych na
    fakturze.
    Biorąc pod uwagę powyższe, należy zwrócić uwagę, że prawo do odliczenia podatku
    naliczonego jest podstawowym i fundamentalnym prawem podatnika, wynikającym z
    konstrukcji podatku od towarów i usług jako podatku od wartości dodanej. Unormowanie
    to jest implementacją wcześniej obowiązującego art. 17 ust. 2 lit. a VI Dyrektywy Rady z 17
    maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu
    do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej. To samo
    wynika z art. 168 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE. L. 347, s. 1 ze zm.). Przepis
    ten jednoznacznie wskazuje, że odliczenie przysługuje jedynie w odniesieniu do podatku
    powstałego w wyniku czynności wykonanej przez innego podatnika, a dla realizacji tego
    prawa – stosownie do art. 178 lit. a tej Dyrektywy – konieczne jest posiadanie faktury
    wystawionej zgodnie z art. 220, art. 236, art. 238, art. 239 i art. 240 Dyrektywy 2006/112
    /WE Rady. Sama faktura nie tworzy prawa do odliczenia podatku w niej wykazanego.
    Prawo do odliczenia przysługuje zatem wówczas, gdy podatek naliczony związany jest z
    faktycznie dokonanymi czynnościami opodatkowanymi. Potwierdzeniem tego może być
    wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 13 grudnia 1989 r. w sprawie Genius Holding BV v.
    Staatssecretaris van Financiën, C-342/87, w którym stwierdzono, że zgodnie z artykułem
    17 (2) podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku VAT przewidzianego w VI
    Dyrektywie z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika
    wyłącznie w odniesieniu do podatków faktycznie należnych, tj. podatków przypadających
    do zapłaty z tytułu działalności podlegającej opodatkowaniu lub zapłaconych, o ile były
    one należne. Zasada ta nie dotyczy podatku, który jest należny tylko z tego powodu, że
    został wykazany na fakturze. Dysponowanie przez nabywcę fakturą wystawioną przez
    zbywcę stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia. Prawo do
    odliczenia podatku jest następstwem powstania obowiązku podatkowego powstałego na
    poprzednim etapie obrotu.
    Zatem sam fakt otrzymania faktury z wykazanym podatkiem VAT nie jest wystarczającą
    przesłanką do realizacji prawa do dokonania odliczenia podatku naliczonego.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo działalność gospodarczą na terytorium
    Polski, w zakresie m.in. handlu obuwiem oraz odzieżą jako czynny podatnik VAT i
    dokonują Państwo wyłącznie sprzedaży opodatkowanej podatkiem VAT. W ramach
    wykonywanej działalności nabywają Państwo towary od dostawców z różnych platform
    internetowych, którzy również są czynnymi podatnikami VAT. Następnie prowadzą
    Państwo ich dalszą sprzedaż. Występują Państwo w transakcjach handlowych jako
    przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą – posługując się polskim numerem
    NIP, podając go we wszelkich procesach składania zamówienia identyfikując się w ten
    sposób jako nabywca działający w charakterze podatnika podatku VAT. Wśród dostawców
    od których nabywają Państwo towary znajduje się m.in. taki podmiot jak (...) (dalej jako
    Sprzedawca). Sprzedawca jest zarejestrowany jako czynny podatnik podatku VAT.

    Sprzedawca posiada sieć magazynów w Polsce i każdy zakupiony od niego towary
    wysyłany jest z magazynu na terytorium Polski. Otrzymują Państwo z tytułu dokonanego
    zakupu od Sprzedawcy dokument w postaci Faktury VAT, na której każdorazowo zawarty
    jest Państwa numer NIP. Nabywany od Sprzedawcy towar służy Państwu wyłącznie do
    dokonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Sprzedawca nie wykazuje faktur
    sprzedażowych dla Państwa w swoich plikach JPK identyfikując je jako sprzedaż
    konsumencką.
    Na otrzymywanych fakturach VAT sprzedawca posługuje się nazwą „numeru rachunku”
    zamiast „numer faktury”, „rachunek z dnia” zamiast „faktura z dnia” oraz „adres rachunku”
    zamiast „adres nabywcy”. Sprzedawca określa jednak dokument jako Faktura VAT.
    Dokument otrzymywany od Sprzedawcy spełnia wymogi przewidziane dla faktury
    wynikające z art. 106e ustawy.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy przysługuje Państwu prawo do odliczenia
    podatku VAT naliczonego z faktur otrzymywanych od Sprzedawcy.
    Odnosząc się do powyższych wątpliwości należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1
    ustawy warunek związku ze sprzedażą opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa
    do odliczenia od związku zakupu z obecnie wykonywanymi czynnościami
    opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towarów
    lub usług przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej przez podatnika działalności
    gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są w celu ich wykorzystania w ramach jego
    działalności opodatkowanej.
    Jak wskazano powyżej, najistotniejszym warunkiem umożliwiającym czynnemu
    podatnikowi VAT realizację prawa do odliczenia jest związek dokonanych zakupów z
    wykonywaniem czynności opodatkowanych. Jednocześnie oceny, czy związek ten istnieje
    lub będzie istniał w przyszłości, należy dokonać w momencie realizowania zakupów
    zgodnie z zasadą niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego. Zasada ta wyraża się
    tym, że podatnik – aby mógł skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego – nie
    musi czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane lub efektywnie
    wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej.
    W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego
    określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie
    czynności opodatkowanych.
    Przy czym należy podkreślić, że podstawę dla nabywcy towaru lub usługi do odliczenia
    podatku naliczonego stanowi faktura, bowiem z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy wynika, że
    podatkiem naliczonym jest kwota podatku wynikająca z faktury.
    Prawo do odliczenia podatku naliczonego, jako integralna część systemu VAT, w zasadzie
    nie może być ograniczane ani pod względem czasu, ani też pod względem zakresu
    przedmiotowego. Nie jest to bowiem wyjątkowy przywilej podatnika, lecz jego
    fundamentalne prawo. Możność wykonania tego prawa powinna być zapewniona
    niezwłocznie i względem wszystkich kwot podatku, które zostały pobrane (naliczone) od
    transakcji związanych z zakupami. Ustawodawca bowiem przewidział sytuacje, których
    wystąpienie wyłącza możliwość obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego, które zostały wskazane w art. 88 ustawy.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy i powołanych regulacji prawnych prowadzi do
    wniosku, że skoro w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nabywają Państwo –
    jako czynny, zarejestrowany podatnik VAT – towar, który każdorazowo będzie
    przedmiotem dokonywanej przez Państwa dalszej sprzedaży w ramach czynności
    opodatkowanych, to przysługuje Państwu prawo do obniżenia kwoty podatku VAT
    należnego o kwotę podatku VAT naliczonego w otrzymanych fakturach, gdyż spełniony
    będzie warunek niezbędny do dokonania takiego obniżenia, określony w art. 86 ust. 1
    ustawy, tj. związek zakupionego towaru z opodatkowaną podatkiem VAT Państwa
    działalnością gospodarczą. Jednocześnie nie znajduje tu zastosowania art. 88 ust. 3a pkt 2

    ustawy. W konsekwencji przy braku zaistnienia innych negatywnych przesłanek,
    przysługuje Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego VAT na podstawie art. 86
    ust. 1 ustawy, z faktur wystawionych przez Sprzedawcę.
    Podsumowując, przysługuje Państwu prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z
    faktur otrzymywanych od Sprzedawcy.
    Tym samym Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego.
    W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym
    zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Należy wskazać, że wszelkie ustalenia co do przebiegu i dokumentowania transakcji
    powinny być przedmiotem uzgodnień pomiędzy stronami tej transakcji w celu uniknięcia
    nieprawidłowości w rozliczaniu podatku VAT zarówno przez sprzedawcę, jak i przez
    nabywcę.
    Należy ponadto podkreślić, że zakres przedmiotowy wniosku wyznacza zadane przez
    Państwa pytanie. Wskazuję tym samym, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy
    będącej przedmiotem Państwa wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we
    własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b
    § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t .j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.