Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-343/12-2/AD
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2012-06-22
Teza: Czy wynajmujący dla celów refakturowania tzw. mediów (bez względu na ich rodzaj) na rzecz poszczególnych najemców powinien stosować 23% stawkę podatku od towarów i usług, czyli taką, jaka jest właściwa dla usługi najmu, czy też powinien stosować stawki, które stosuje dostawca danej usług (8% dla dostawy wody i odprowadzania ścieków i za wywóz nieczystości oraz 23% dla dostawy pozostałych mediów)?
Słowa kluczowe: media; najem; obowiązek-obowiązek podatkowy; podatek-podatek od towarów i usług; refakturowanie; stawka-stawki podatku; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30c; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w (\`(...)\`) działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 23 marca 2012 r. (data wpływu 28 marca 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 28 marca 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca zakupił w dniu 11 marca 2011 r. trzy działki wraz ze znajdującymi się na tych działkach budynkami i budowlami (w tym budynkiem magazynowym), położone w (\`(...)\`). Sprzedający – spółka prawa handlowego – wynajmowała ww. budynek magazynowy czterdziestu najemcom na cele użytkowe. Zainteresowany, jako nowy właściciel budynku, podpisał z dotychczasowymi najemcami stosowne aneksy do zawartych z poprzednim właścicielem (wynajmującym) umów najmu, na mocy których wstąpił w prawa i obowiązki dotychczasowego wynajmującego. W umowach najmu podpisanych między poprzednim właścicielem a najemcami znajdują się regulacje dotyczące zarówno najmu, jak i świadczeń pobocznych – dostaw tzw. mediów oraz sposobów ich rozliczania. Wnioskodawca (wynajmujący) wystawia na rzecz każdego z najemców dwie faktury w ciągu miesiąca. Faktura za najem, wystawiana w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca, obejmuje czynsz najmu zgodnie z zasadami określonymi w podpisanych umowach. Zainteresowany dla celów obliczenia kwoty miesięcznego czynszu najmu stosuje co do zasady iloczyn stawki jednostkowej w złotych za metr kwadratowy i powierzchni użytkowej liczonej w metrach kwadratowych. W pozostałych przypadkach Wnioskodawca stosuje stałą, określoną kwotę miesięcznego czynszu najmu. Dla opodatkowania czynszu najmu Zainteresowany stosuje 23% stawkę podatku od towarów i usług. Drugi rodzaj faktury wystawianej przez Wnioskodawcę na rzecz najemców obejmuje „refakturowane” koszty tzw. mediów, z dostawcami których Wnioskodawca ma zawarte stosowne umowy.

W przypadku energii elektrycznej, co do zasady, refakturowane koszty obliczane są na podstawie iloczynu zużycia energii elektrycznej (spisywanego na koniec danego miesiąca, wg wskazań podlicznika znajdującego się u najemcy) i stawki jednostkowej za 1 kWh, obliczonej na podstawie faktury wystawionej przez dostawcę energii elektrycznej. „Refakturowane” koszty zużycia energii elektrycznej Zainteresowany opodatkowuje 23% stawką podatku od towarów i usług. Dla najemców nie mających zainstalowanych własnych podliczników Wnioskodawca stosuje określoną w umowie zryczałtowaną stawkę netto i opodatkowuje 23% stawką podatku od towarów i usług.

Koszty zużycia wody i odprowadzania ścieków refakturowane są na podobnej zasadzie, co zużycie energii elektrycznej. Zainteresowany odczytuje wskazania podliczników u najemców i jako podstawę netto stosuje iloczyn zużycia wody i stawki za 1 metr sześcienny. Jeśli najemca nie ma zainstalowanego podlicznika, refaktura kosztów następuje na podstawie otrzymanych od dostawcy faktur z uwzględnieniem ilości osób wykonujących pracę w wynajmowanym pomieszczeniu. Jeśli najemca nie pobiera wody w ogóle i ma to odzwierciedlenie w odpowiednim zapisie w umowie, refaktura kosztów z tego tytułu nie następuje. Bez względu na sposób obliczenia podstawy netto refakturowanych kosztów wody Wnioskodawca stosuje 8% stawkę podatku od towarów i usług, czyli taką jaką stosuje dostawca w stosunku do wynajmującego - Zainteresowanego.

Opłaty za wywóz nieczystości w stosunku do najemców, którzy z tych usług korzystają, wynoszą 30,00 zł netto miesięcznie, a stawka podatku od towarów i usług to 8%, czyli taka, jaką stosuje dostawca usług. Podstawą obliczania i refaktury kosztów za gaz/ogrzewanie wynajmowanych pomieszczeń jest przeliczenie stawki za metraż danego pomieszczenia razy przelicznik 2,56 zł. Stawka podatku od towarów i usług stosowana przez Wnioskodawcę wynosi 23%.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy wynajmujący dla celów refakturowania tzw. mediów (bez względu na ich rodzaj) na rzecz poszczególnych najemców powinien stosować 23% stawkę podatku od towarów i usług, czyli taką, jaka jest właściwa dla usługi najmu, czy też powinien stosować stawki, które stosuje dostawca danej usług (8% dla dostawy wody i odprowadzania ścieków i za wywóz nieczystości oraz 23% dla dostawy pozostałych mediów)?

Zdaniem Wnioskodawcy, refakturując koszty tzw. mediów na rzecz najemców powinien on stosować takie same stawki podatku od towarów i usług, jakie stosuje dostawca danego medium (usługi obcej) w stosunku do Wnioskodawcy (wynajmującego). Zainteresowany stoi na stanowisku, że refakturowanie kosztów usług obcych objęte jest odrębnym obowiązkiem podatkowym niż usługa najmu, z właściwą dla danej czynności stawką podatkową. Oprócz powyższego zgodnie z brzmieniem art. 8 ust. 2a ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz. U. 2011 r. Nr 177 poz. 1054) „\`(...)\` gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczy) te usługi”. Literalne brzmienie przytoczonego przepisu oznacza, że podatnik, który nabył we własnym imieniu usługę obcą w postaci np. dostawy wody i następnie odsprzedał tę usługę podmiotowi, któremu wynajmuje lokal lub pomieszczenie na cele użytkowe, świadczy na jego rzecz tę samą usługę wcześniej przez siebie nabytą. Nie ma zatem podstaw, zdaniem Wnioskodawcy, aby zastosować w przypadku refaktury danej usługi stawkę inną niż tę, którą stosuje dostawca dla pierwotnego odbiorcy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Stosownie do art. 8 ust. 2a cyt. ustawy, w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.

Natomiast zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

Jak stanowi art. 30 ust. 3 ustawy, w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, podstawą opodatkowania jest kwota należna z tytułu świadczenia usług, pomniejszona o kwotę podatku.

W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jednakże na podstawie obowiązującego od dnia 1 stycznia 2011 r. art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Zarówno w treści ustawy jak i przepisów wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku. Niewymienienie danego towaru lub usługi w ustawie lub przepisach wykonawczych jest jednoznaczne z obowiązkiem zastosowania stawki podstawowej.

Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe.

W art. 43 ust. 20 ustawy postanowiono, iż zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 36 nie ma zastosowania do usług wymienionych w poz. 163 załącznika nr 3 do ustawy (tj. usług związanych z zakwaterowaniem).

Jednakże ww. wyłączenie nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Zatem, ze zwolnienia od podatku od towarów i usług korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości na cele mieszkalne. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia przesłanek obiektywnych dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu (lokal mieszkalny) oraz subiektywnych dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel mieszkaniowy).

Wobec powyższego, zwolnione od podatku od towarów i usług są usługi w zakresie wynajmowania i dzierżawienia nieruchomości o charakterze mieszkalnym na własny rachunek, natomiast usługi w zakresie wynajmowania lub dzierżawienia nieruchomości o charakterze niemieszkalnym opodatkowane są stawką podatku w wysokości 23%.

W myśl art. 106 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca zakupił w dniu 11 marca 2011 r. trzy działki wraz ze znajdującymi się na tych działkach budynkami i budowlami (w tym budynkiem magazynowym), położone w (\`(...)\`). Sprzedający – spółka prawa handlowego – wynajmowała ww. budynek magazynowy czterdziestu najemcom na cele użytkowe. Zainteresowany, jako nowy właściciel budynku, podpisał z dotychczasowymi najemcami stosowne aneksy do zawartych z poprzednim właścicielem (wynajmującym) umów najmu, na mocy których wstąpił w prawa i obowiązki dotychczasowego wynajmującego. W umowach najmu podpisanych między poprzednim właścicielem a najemcami znajdują się regulacje dotyczące zarówno najmu, jak i świadczeń pobocznych – dostaw tzw. mediów oraz sposobów ich rozliczania. Wnioskodawca (wynajmujący) wystawia na rzecz każdego z najemców dwie faktury w ciągu miesiąca. Faktura za najem, wystawiana w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca, obejmuje czynsz najmu zgodnie z zasadami określonymi w podpisanych umowach. Dla opodatkowania czynszu najmu Zainteresowany stosuje 23% stawkę podatku od towarów i usług. Drugi rodzaj faktury wystawianej przez Wnioskodawcę na rzecz najemców obejmuje „refakturowane” koszty tzw. mediów, z dostawcami których Wnioskodawca ma zawarte stosowne umowy.

„Refakturowane” koszty zużycia energii elektrycznej Zainteresowany opodatkowuje 23% stawką podatku od towarów i usług. Do refakturowanych kosztów wody Wnioskodawca stosuje 8% stawkę podatku od towarów i usług, czyli taką jaką stosuje dostawca w stosunku do wynajmującego - Zainteresowanego.

Opłaty za wywóz nieczystości w stosunku do najemców, którzy z tych usług korzystają, wynoszą 30,00 zł netto miesięcznie, a stawka podatku od towarów i usług to 8%, czyli taka, jaką stosuje dostawca usług. Natomiast stawka podatku od towarów i usług dla dostawy gazu stosowana przez Wnioskodawcę wynosi 23%.

Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu mieszkalnego lub użytkowego przez jego najemcę.

Należy zaznaczyć, iż strony w umowach cywilnoprawnych określają co jest przedmiotem sprzedaży. Jeżeli przedmiotem sprzedaży jest usługa najmu, wówczas nie można z niej wyłączyć poszczególnych elementów kosztów do odrębnej sprzedaży w przypadku, gdy wynajmujący wyposaża przedmiot najmu w dodatkowe elementy (np. media), ponieważ obrotem podatnika jest uzgodniona kwota za wykonanie określonej usługi, bez względu na jej poszczególne elementy. Wyliczenie, co się składa na wykonaną usługę ma istotne znaczenie informacyjne przy ustalaniu ceny, jednak nie może uzasadniać odrębnego kwalifikowania poszczególnych elementów zawartych w tym wyliczeniu (dla celów podatkowych). Zaznaczyć należy, iż strony mogą dowolnie ustalać stosunki cywilnoprawne, jednakże postanowienia umów nie mogą pozostawać w sprzeczności z innymi przepisami prawa, do stosowania których strony są zobowiązane.

Najemca odrębnie i niezależnie od czynszu może ponosić koszty mediów, jeżeli zawrze umowę bezpośrednio z dostawcą ww. towarów bądź świadczącym usługi. W przypadku braku takich umów, najem pozostaje usługą złożoną z różnych świadczeń, prowadzących do realizacji określonego celu – najmu. Usługi i dostawy pomocnicze, takie jak zapewnienie dostępu do wody, odprowadzanie ścieków, wywóz nieczystości oraz dostawa pozostałych mediów nie stanowią celu samego w sobie, lecz są środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania usługi zasadniczej. Pojedyncza usługa traktowana jest jak element usługi zasadniczej wówczas, jeżeli cel świadczenia usługi pomocniczej jest zdeterminowany przez usługę główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać usługi głównej bez usługi pomocniczej.

Podział na usługi zasadnicze i pomocnicze ma znaczenie z punktu widzenia zastosowania właściwej stawki VAT. Usługa zasadnicza i pomocnicza opodatkowana jest taką samą stawką podatku. Bez usługi podstawowej – usługi najmu – odsprzedaż ww. mediów utraciłaby swój sens. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że w przypadku umowy najmu przedmiotem świadczenia na rzecz najemców jest usługa główna, tj. najem lokalu, a koszty dodatkowe, w tym opłaty z tytułu zużycia wody, odprowadzania ścieków, wywozu nieczystości oraz dostawy pozostałych mediów stanowią elementy rachunku kosztów zmierzające do ustalenia kwoty odpłatności za usługę najmu, bowiem z ekonomicznego punktu widzenia dopełniają świadczenie zasadnicze i nie należy ich sztucznie oddzielać od tego świadczenia. Zatem w sytuacji, kiedy wynajmujący zawiera umowę na dostawę wody, odprowadzanie ścieków, wywóz nieczystości oraz dostawę pozostałych mediów w odniesieniu do nieruchomości będącej przedmiotem najmu, nie przenosi kosztów dostawy tych mediów bezpośrednio na najemcę.

Ponadto z punktu widzenia usługobiorcy istotny jest zakup usługi najmu. Nie ma zatem podstaw prawnych aby w przedmiotowej sprawie sztucznie rozdzielać jedną usługę najmu na: usługę najmu i usługi obce (refakturowane) oraz stosować dla nich odrębne stawki VAT. Konsekwencje podatkowe powinny być przyporządkowane świadczeniu wiodącemu.

Tym samym ponoszone przez wynajmującego wydatki (bowiem, to Wnioskodawca ma bezpośrednio zawartą umowę z dostawcami mediów) stanowią wraz z czynszem obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy, z tytułu świadczenia usługi najmu lokalu na rzecz najemcy. Należy przy tym wskazać, że usługi te opodatkowane będą według zasad właściwych dla świadczonych usług najmu.

Zgodnie z wolą ustawodawcy kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Pojęcie kwoty należnej (obrotu) z tytułu sprzedaży należy łączyć z pojęciem wynagrodzenia czy zapłaty, które jest sprzedawcy należne z tytułu jego świadczenia na rzecz nabywcy. Uregulowanie wynikające z art. 29 ust. 1 ustawy, stanowi odpowiednik art. 73 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1, ze zm.), podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.

Przepis art. 73 Dyrektywy posługuje się pojęciem zapłaty (wynagrodzenia), którą dostawca lub świadczący usługę otrzymał lub ma otrzymać, a ustawodawca polski stanowi o obrocie, którym jest kwota należna z tytułu sprzedaży. Mimo różnic w nazewnictwie należy uznać, że pojęcia te sobie odpowiadają.

Jak stanowi art. 78 Dyrektywy, podstawa opodatkowania obejmuje również podatki, cła, opłaty i inne należności z wyłączeniem podatku VAT. Zgodnie z tym samym przepisem Dyrektywy, podstawa opodatkowania obejmuje dodatkowe koszty, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, którymi dostawca lub usługodawca obciąża nabywcę lub usługobiorcę. Państwa Członkowskie mogą uznać za dodatkowe koszty wydatki będące przedmiotem odrębnej umowy. Przepis ten wyjaśnia, jakie elementy uwzględnia się przy ustalaniu wynagrodzenia, stanowiącego podstawę opodatkowania i wymienia przykładowo kilka rodzajów kosztów mieszczących się w pojęciu podstawy opodatkowania.

Dotyczy on kosztów bezpośrednio związanych z zasadniczą dostawą towarów lub usług, które zwiększają łączną kwotę należną z tytułu transakcji. Zgodnie z tą regulacją każdy koszt bezpośrednio związany z dostawą towarów lub świadczeniem usług, którym dostawca obciążył nabywcę lub klienta, powinien być włączony do podstawy opodatkowania. Zasada włączenia tych świadczeń do podstawy opodatkowania oznacza, że wartości tego typu kosztów, których ciężar przerzucany jest na nabywcę, nie wykazuje się jako odrębnego świadczenia, lecz traktuje, jako element świadczenia zasadniczego, z zastosowaniem stawki podatku właściwej dla świadczenia zasadniczego.

Ponadto zauważyć należy, że odrębne potraktowanie dodatkowych kosztów obciążających najemców z tytułu korzystania przez nich z mediów stanowiłoby sztuczne dzielenie usługi najmu. Podobne stanowisko wyraża Europejski Trybunał Sprawiedliwości, który w orzeczeniu z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie Card Protection Plan Ltd v Commissioners of Customs and Excise (C-349/96), rozstrzygnął kwestię, czy świadczenie usług obejmujące kilka części składowych należy traktować jako pojedyncze świadczenie, czy też jako dwa lub więcej świadczeń. Trybunał stwierdził w nim, iż w tym przypadku (do usług pomocniczych) stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej; usługę należy uznać więc za usługę pomocniczą, jeżeli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz środek do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej.

Celem obciążenia kosztami podmiotu, który faktycznie korzystał z usługi jest odsprzedaż tej usługi przez podmiot uczestniczący pośrednio w świadczeniu, pomimo że pośrednik danej usługi nie wykonał. Przenoszenie kosztów jest więc świadczeniem pomiędzy podmiotem pośredniczącym między właściwym usługodawcą, a rzeczywistym nabywcą tej usługi. Dotyczy to sytuacji, w której podatnik kupuje usługę, a następnie odsprzedaje ją w takiej samej formie swojemu kontrahentowi.

Przeniesienie kosztów nabycia usługi, o którym mowa wyżej, dotyczy wyłącznie usługi, jaką nabywca nabył w celu odsprzedaży w postaci takiego samego świadczenia, co nie jest tożsame z sytuacją odsprzedaży tej usługi będącej elementem pomocniczym świadczenia głównego, bez którego świadczenie pomocnicze nie ma racji bytu.

Mając na uwadze powyższe przepisy oraz przedstawiony we wniosku stan faktyczny, stwierdzić należy, że świadczenia dodatkowe (pomocnicze) są ściśle związane z usługą najmu lokalu i mają w stosunku do nich charakter poboczny (uzupełniający). Świadczenia z tytułu dostawy wody, odprowadzania ścieków, wywozu nieczystości oraz dla dostawy pozostałych mediów nie stanowią odrębnych usług, ale są elementem pewnej całości, stanowiącej jedno świadczenie – usługę najmu i podlegają opodatkowaniu według stawek właściwych dla usługi zasadniczej.

Reasumując, Wnioskodawca obciążając najemcę lokalu użytkowego kosztami zużytej wody, odprowadzania ścieków, wywozu nieczystości oraz dostawy pozostałych mediów winien do podstawy opodatkowania włączyć wartość zużytej wody, odprowadzania ścieków, wywozu nieczystości oraz dostawy pozostałych mediów. Jednocześnie do całości świadczonej usługi najmu winien zastosować stawkę właściwą dla usługi zasadniczej – usługi najmu lokalu użytkowego, tj. stawkę podatku VAT w wysokości 23%, zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.