Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.333.2025.1.ED
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-22
Teza: Otrzymana przez Spółkę Kwota Ugody; w kwocie
nieprzekraczającej kwot niespłaconych obligacji oraz
niespłaconej pożyczki; nie będzie dla Spółki stanowić
przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem
dochodowym od osób prawnych.
Słowa kluczowe: obligacje
odszkodowania
pożyczka
przychód
szkody-szkoda materialna
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód-Inne przysporzenia stanowiące przychody
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód-Pieniądze i wartości pieniężne
1
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 4-pkt 6a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 8

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 lipca 2025 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej wpłynął Państwa wniosek z 25 lipca
    2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób
    prawnych w zakresie ustalenia, czy otrzymana przez Państwa Kwota Ugody - w kwocie
    nieprzekraczającej kwot niespłaconych obligacji oraz niespłaconej pożyczki - powinna
    zostać rozpoznana przez Państwa jako przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób prawnych.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

X S.A. (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) jest rezydentem podatkowym w Polsce oraz
    podlega w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu
    na miejsce ich osiągania - w rozumieniu ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 278 t.j. ze zmian.; dalej: „ustawa o
    CIT”). Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie szeroko pojętej
    informatyki i technologii informatycznych, (...).
    W latach 2012-2014 Spółka dokonała kilku operacji/transakcji, które obejmowały zakup
    udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością (transakcja motywowana - według
    wyjaśnień ówczesnego Prezesa Zarządu Spółki - chęcią rozwoju Spółki i osiągnięcia
    przewagi konkurencyjnej poprzez inwestycję w podmiot zajmujący się (...)), udzielenie
    finansowania innym podmiotom poprzez udzielenie pożyczki i objęcie obligacji
    wyemitowanych przez te podmioty (co miało przynieść Spółce korzyści finansowe w
    postaci oprocentowania).
    Powyższe działania/operacje przyniosły jednak ostatecznie straty majątkowe/finansowe
    po stronie Spółki w postaci utraty wartości nabytych udziałów w spółce z ograniczoną
    odpowiedzialnością oraz braku spłaty przez pożyczkobiorcę/emitentów obligacji ich
    zobowiązań finansowych wobec Spółki (tj. zobowiązania do spłaty pożyczki oraz
    zobowiązań do wykupu obligacji). Na chwilę obecną w majątku Spółki nadal znajdują się
    ww. obligacje oraz wierzytelność pożyczkowa (o spłatę udzielonej pożyczki). Od emitentów
    obligacji Spółce udało się jedynie odzyskać niewielkie kwoty, zasadniczo wystarczające
    jedynie na pokrycie kosztów dochodzenia roszczeń o wykup obligacji.
    Odpowiedzialność za szkody Spółki w ww. zakresie ponosi ówczesny Prezes Zarządu
    Spółki, który - jako osoba uprawniona wówczas do jednoosobowej reprezentacji Spółki -
    podejmował decyzje co do ww. działań/operacji (dalej: „Prezes Zarządu”). W związku z tym,
    Spółka zgłosiła roszczenia wobec Prezesa Zarządu o naprawienie szkody wyrządzonej przy
    sprawowaniu zarządu.
    Jednocześnie z uwagi na fakt, że Spółka zawarła z Y (dalej: „Ubezpieczyciel”) umowę
    ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej członków władz spółki (dalej:
    „Umowa ubezpieczeniowa”), która obejmowała m.in. ochronę ubezpieczeniową Spółki w
    przypadku powstania szkód majątkowych w związku nieprawidłowymi zachowaniami

    (zdefiniowanymi w Umowie ubezpieczeniowej) osób będących członkami Zarządu, Rady
    Nadzorczej i innych organów Spółki - Spółka zgłosiła również szkodę do Ubezpieczyciela z
    zamiarem skorzystania z ochrony ubezpieczeniowej i uzyskania odszkodowania od
    Ubezpieczyciela.
    Ubezpieczyciel odmówił Spółce wypłaty odszkodowania. W związku z tym, Spółka złożyła
    do sądu powszechnego pozew wobec Ubezpieczyciela o zapłatę przysługujących jej na
    mocy Umowy ubezpieczenia kwot. Równolegle do toczącego się od wielu lat sporu
    sądowego pomiędzy Spółką a Ubezpieczycielem, strony tego sporu prowadzą mediacje,
    których celem jest ugodowe zakończenie postępowania sądowego.
    W efekcie tych mediacji, strony zamierzają zawrzeć ugodę sądową, na podstawie której
    Ubezpieczyciel zapłaci na rzecz Spółki określoną kwotę (dalej: „Kwotę Ugody”). Zgodnie z
    postanowieniami ugody, Kwota Ugody w całości wyczerpywać będzie roszczenia Spółki
    będące przedmiotem postępowania sądowego - w tym sensie, że Spółka nie będzie
    kierować do Ubezpieczyciela żadnych innych roszczeń ponad Kwotę Ugody. Sama jednak
    Kwota Ugody będzie niższa od wysokości szkody rzeczywiście poniesionej przez Spółkę na
    skutek działań Prezesa Zarządu (w tym kwot faktycznie wydatkowanych przez Spółkę na
    objęcie - ostatecznie niespłaconych przez emitenta - obligacji oraz kwoty wydatkowanej na
    udzielenie - ostatecznie niespłaconej przez pożyczkobiorcę - pożyczki). Spółka - kierując się
    zdroworozsądkowym podejściem, mając na uwadze długotrwałość postępowań sądowych
    oraz brak pewności co do ostatecznego rozstrzygnięcia sądowego (z uwagi na
    skomplikowanie materii prawnej sporu z Ubezpieczycielem) - ostatecznie zgodzi się na
    takie rozwiązanie.
    Wraz z zatwierdzeniem ugody przez sąd, postępowanie sądowe zostanie umorzone.

## Pytanie

Czy otrzymana przez Spółkę Kwota Ugody - w kwocie nieprzekraczającej kwot
    niespłaconych obligacji oraz niespłaconej pożyczki - powinna zostać rozpoznana przez
    Spółkę jako przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    prawnych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Spółki, otrzymana przez Spółkę Kwota Ugody - w kwocie nieprzekraczającej kwot
    niespłaconych obligacji oraz niespłaconej pożyczki - nie będzie dla Spółki stanowić
    przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych
    (dalej: „podatek CIT”).
    Uzasadnienie
    W ustawie o CIT nie zdefiniowano w sposób generalny przychodu podlegającego
    opodatkowaniu, ale wskazano (przykładowy, niezupełny) katalog przysporzeń, które
    stanowią przychód opodatkowany podatkiem dochodowym, w którym jako przychody
    podatkowe wymieniono m.in otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również
    różnice kursowe (art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT). Ponadto, w treści art. 12 ust. 4 ustawy
    o CIT, znajduje się z kolei katalog przychodów, które nie powinny być kwalifikowane jako
    przychody podlegające opodatkowaniu.
    W piśmiennictwie i judykaturze powszechnie prezentowana jest teza, że przychodami są
    wszystkie przysporzenia majątkowe o charakterze definitywnym, skutkujące trwałym
    zwiększeniem aktywów lub zmniejszeniem pasywów podatnika i niepodlegające zwrotowi
    (bezzwrotne).
    W Komentarzu do art. 12 ustawy o CIT pod red. prof. dr. hab. W. Modzelewskiego, 2018,
    wyd. 13 wskazano: „Ustawa nie definiuje ściśle pojęcia przychodu, jednakże na podstawie
    treści art. 12 PDOPrU można określić przychód jako wszelkie trwałe, bezzwrotne i
    definitywne przysporzenia majątkowe w postaci środków pieniężnych, dóbr majątkowych
    oraz świadczeń w naturze, niezależnie od tytułu prawnego ich uzyskania przez podatnika;

    wyjątki od tej zasady określone są w ust. 4 i 4a tego artykułu. Definitywne przysporzenie
    majątkowe należy rozumieć w ten sposób, że w sposób trwały i ostateczny zwiększa ono
    aktywa osoby prawnej. Katalog rodzajów przychodów w obecnym brzmieniu ustawy jest
    katalogiem otwartym.
    Ustawodawca, redagując przepis art. 12 ust. 1 PDOPrU i określając ten katalog, użył
    sformułowania „w szczególności”, co wskazuje na przykładowy charakter wymienionych
    przychodów.”
    Z kolei w Komentarzu do ustawy o CIT pod red. A. Obońskiej, 2014, wyd. 4, można
    przeczytać:
    „Artykuł 12 ust. 1 p.d.o.p. należy rozumieć zatem w ten sposób, że przychodem staje się
    każde definitywne przysporzenie majątkowe podatnika, a okoliczności wymienione w tym
    przepisie mają charakter przykładowego wymienienia, które i tak musi spełnić przesłankę
    definitywnego przysporzenia majątkowego, aby spowodować powstanie przychodu (np.
    nie każde umorzenie zobowiązań powoduje powstanie przychodu, a jedynie zwolnienie z
    długu pod tytułem darmym)”.
    Przychodem są zatem wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym,
    bezzwrotnym, definitywnym, a ich rzeczywiste otrzymanie powoduje obowiązek zapłaty
    podatku dochodowego.
    Podobne stanowisko zajmują sądy administracyjne. W orzecznictwie podkreśla się, że
    przychodem podatkowym jest tylko takie przysporzenie majątkowe, które ma charakter
    trwały, definitywny. Przysporzenie to musi jednocześnie prowadzić do zwiększenia
    aktywów podatnika lub zmniejszenia jego zobowiązań.
    Ponadto, przysporzenie to musi być rzeczywiste a nie potencjalne. Innymi słowy, o
    przychodzie można mówić tylko wtedy, gdy ma miejsce rzeczywisty i definitywny przyrost
    majątku podatnika.
    Przykładowo:
    1. w wyroku z 27 listopada 2003 r. (sygn. akt III SA 3382/02) Naczelny Sąd Administracyjny
      (dalej: „NSA”) wskazał:
      „(...) do przychodów zaliczyć można tylko takie wartości, które określają definitywny
      przyrost majątku podatnika”.
    2. w wyroku z 30 maja 2014 r. (sygn. akt II FSK 1602/12) NSA stwierdził:
      „(...) z istoty podatku dochodowego wynika, ze jest on ciężarem publicznoprawnym od
      przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem - jako źródłem dochodu - jest
      tylko ta wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa.
      Otrzymanymi pieniędzmi lub wartościami pieniężnymi są zatem w rozumieniu art. 12
      ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. tylko takie wartości, które powiększają aktywa majątkowe
      podatnika, a więc takie, którymi może on rozporządzać jak własnymi (podobnie wyrok
      NSA z 14 maja 1998 r. sygn. akt SA/Sz 1305/97)”.
    3. w wyroku z 20 grudnia 2018 r. (sygn. akt II FSK 3509/16) NSA uznał:
      „(...) dokonując wykładni art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. należy zauważyć, że dokonane w nim
      wyliczenie ma jedynie charakter przykładowy, egzemplifikacyjny, a pojęcie przychodu
      na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych jest dość pojemne i znacznie
      szersze. Jednakże za przychód mogą zostać uznane tylko takie przysporzenia
      majątkowe, które mają charakter trwały, czyli są definitywne i zostały rzeczywiście
      otrzymane, bądź spowodowały zwiększenie aktywów podatnika”.
    4. w wyroku z 1 grudnia 2020 r. (sygn. akt II FSK 1995/18) NSA stwierdził:
      „Za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają
      charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie określonym przyrostem
      majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny”.
    To samo uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 14 kwietnia 2021
    r. (sygn. akt I SA/Po 863/20).

    W ten sam sposób wypowiadają się organy podatkowe w indywidualnych interpretacjach
    podatkowych.
    Przykładowo:
    1. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 5 kwietnia 2018
      r. (znak: 0111-KDIB1-2.4010.88.2018.1.DP), który uznał stanowisko wnioskodawcy za
      prawidłowe: „Literalna wykładnia powołanych powyżej przepisów prowadzi więc do
      wniosku, że do przychodów podatkowych zalicza się tylko takie przychody, które w
      danym momencie są trwałe, definitywne i bezwarunkowe. W konsekwencji, do
      przychodów podatkowych podatnik winien zaliczyć przychody otrzymane oraz takie,
      które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody
      otrzymane lub należne, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo
      do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe”.
    2. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 20 marca 2025
      r. (znak: 0114-KDIP2-2.4010.34.2025.1.PK) uznał:
      „Analizując przepis art. 12 ustawy o CIT można stwierdzić, że co do zasady,
      przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego
      aktywa, mająca definitywny charakter, którą może on rozporządzać jak własną -
      przychód powstaje zatem w momencie jego faktycznego uzyskania przez podatnika.
      (...) Ustawodawca nie wprowadził do ustawy o CIT ogólnej definicji przychodu
      podatkowego. Treść art. 12 ust. 1 ustawy o CIT wskazuje, że zostały wymienione
      jedynie przykładowe przysporzenia zaliczane do kategorii przychodów. Za przychód
      podatkowy może być uznane tylko takie przysporzenie majątkowe, które ma charakter
      trwały (definitywny) i ostateczny (bezzwrotny)”.
    Co do zasady o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej
    osoby prawnej decydować więc powinien jego rzeczywisty i definitywny charakter -
    przejawiający się w ostateczny i faktycznym zwiększeniu aktywów podatnika lub
    zmniejszeniu jego zobowiązania.
    W kontekście powyższego, zauważyć należy, że w analizowanej sytuacji z jednej strony
    Spółka co prawda otrzyma Kwotę Ugody (zwiększą się więc jej aktywa w postaci środków
    pieniężnych), jednak z drugiej strony Kwota Ugody stanowić będzie z ekonomicznego
    punktu widzenia jedynie (częściową) rekompensatę wcześniej poniesionych przez Spółkę
    strat finansowych. Trudno więc mówić w takim przypadku o powstaniu realnego
    przysporzenia majątkowego po stronie Spółki - a tylko w przypadku wystąpienia takiego
    przysporzenia może być mowa o powstaniu przychodu podlegającego opodatkowaniu
    podatkiem CIT.
    Przysporzenie majątkowe - choć pojęcie to nie występuje w przepisach podatkowych,
    niemniej jest powszechnie używane przy definiowaniu przychodów podatkowych -
    oznacza (zgodnie z potocznym rozumieniem tego słowa) dodatni przyrost majątku,
    korzyść majątkową, powiększenie stanu posiadania. Korzyść to z kolei dodatni wynik
    porównania czegoś z czymś innym, zwykle w sensie pozytywnym, przynoszący zysk lub
    polepszenie sytuacji.
    Przysporzenia/korzyści majątkowej w takim rozumieniu niewątpliwie nie uzyska Spółka.
    Wręcz przeciwnie nawet po otrzymaniu Kwoty Ugody jej majątek nadal pozostanie
    uszczuplony - uwzględniając fakt, że Kwota Ugody jedynie częściowo „pokryje” szkody
    /straty finansowe rzeczywiście poniesione przez Spółkę na skutek działań Prezesa Zarządu
    (w tym kwoty faktycznie wydatkowane przez Spółkę na objęcie - ostatecznie niespłaconych
    przez emitenta - obligacji oraz kwotę wydatkowaną przez Spółkę na udzielenie -
    ostatecznie niespłaconej przez pożyczkobiorcę - pożyczki). Trudno więc w takiej sytuacji
    upatrywać przyrostu/przysporzenia majątkowego, które należałoby traktować jako
    przychód opodatkowany podatkiem CIT.
    Z racjonalnego punktu widzenia trudno też byłoby oczekiwać od Spółki zapłaty podatku w
    sytuacji gdy pozostaje one ewidentnie stratna (pod wymiernym względem finansowym) na

    skutek błędnych decyzji Prezesa Zarządu, a jedynie dzięki determinacji, zaangażowaniu i
    sprawczości osób, które zastąpiły Prezesa Zarządu w sprawowaniu zarządu Spółką - po
    wieloletnich sporach sądowych i negocjacjach pozasądowych (mediacji)- część tych strat
    uda się odzyskać od Ubezpieczyciela.
    Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że część szkód/strat w Spółce (znajdująca
    odzwierciedlenie w jej aktualnym stanie majątkowym) powstała w wyniku objęcia obligacji
    i udzielenia pożyczki przez Spółkę - a więc w wyniku wydatkowania przez Spółkę
    konkretnych środków pieniężnych, które na gruncie podatku CIT w żaden sposób nie
    mogły zostać potraktowane jako koszty podatkowe. Z ekonomicznego punktu widzenia
    otrzymanie przez Spółkę Kwoty Ugody stanowić będzie częściową spłatę obligacji i
    pożyczki. Konsekwentnie więc skoro wydatkowanie środków pieniężnych przez Spółkę w
    związku z objęciem obligacji i udzieleniem pożyczki nie stanowiło dla Spółki kosztu
    podatkowego, Kwota Ugoda pełniąca de facto funkcję spłaty obligacji/pożyczki nie
    powinny być traktowana jako przychód podatkowy.
    Reasumując, Spółka nie uzyska w wyniku analizowanego zdarzenia przyszłego (tj.
    otrzymania Kwoty Ugody - w sytuacji gdy Kwota Ugody będzie wyraźnie niższa od
    poniesionej szkody) żadnych realnych korzyści o charakterze majątkowym - a tylko w
    takim przypadku można by mówić o powstaniu po stronie Spółki przychodu podatkowego.
    W świetle powyższego, w związku z otrzymaniem Kwoty Ugody Spółka nie będzie
    zobowiązana do rozpoznania przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem CIT - w
    kwocie nieprzekraczającej kwot niespłaconych obligacji oraz niespłaconej pożyczki.
    Przychód taki powstanie po stronie Spółki, jeżeli obok Kwoty Ugody, Spółka otrzymałaby w
    jakiejkolwiek formie spłatę obligacji lub spłatę pożyczki - w kwocie przekraczającej
    (wliczając w to Kwotę Ugody) kwotę niespłaconych obligacji oraz kwotę niespłaconej
    pożyczki.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „updop”):
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
      pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Na podstawie art. 12 ust. 1 updop można stwierdzić, że co do zasady przychodem jest
    każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, mająca
    definitywny charakter, którą może on rozporządzać jak własną – przychód powstaje zatem
    z momentem jego faktycznego uzyskania przez podatnika, czyli wpływu, bezpośrednio do
    majątku podatnika względnie na jego rachunek, wymienionych środków, skutkującego
    powstaniem po stronie podatnika możliwości dysponowania tymi środkami.
    Ponadto, wyjątek od reguły, zgodnie z którą przychodem podatnika są przysporzenia
    faktycznie przez niego uzyskane wprowadza art. 12 ust. 3 updop. Stosownie do tego
    przepisu:
      Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi
      produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody,
      choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych
      towarów, udzielonych bonifikat i skont.
    Przepis ten nakazuje ujmować dla celów podatkowych przychody, które jeszcze nie zostały
    otrzymane przez podatnika, ale są mu należne, tj. stanowią przedmiot wymagalnych
    świadczeń.

    Literalna wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że do przychodów
    podatkowych zalicza się takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne
    i bezwarunkowe. Do przychodów podatkowych podatnik winien zaliczyć tylko takie
    przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz
    przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich
    otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe.
    W piśmiennictwie i judykaturze przychód podatkowy identyfikowany jest z trwałym
    przysporzeniem majątkowym zwiększającym wartość aktywów (zob. P. Małecki, M.
    Mazurkiewicz, CIT. Podatki i rachunkowość – Komentarz do art. 7 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych. LEX 2014). Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd
    Administracyjny w wyroku z 12 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1248/11 stwierdzając, że z
    istoty podatku dochodowego wynika, że jest on ciężarem publicznoprawnym od przyrostu
    majątkowego (dochodu), a zatem przychodem jest ta wartość, która wchodząc do majątku
    podatnika może powiększyć jego aktywa. Przychodem jest zatem takie przysporzenie
    majątkowe o charakterze trwałym, które definitywnie powiększa aktywa osoby prawnej.
    Co do zasady więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej
    osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w
    sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika lub zmniejszenie jego
    zobowiązania w sposób trwały, a nie tymczasowy. Owa definitywność w zakresie środków
    pieniężnych definiowana powinna być przez pryzmat możliwości swobodnego nimi
    dysponowania. W ocenie organu przysporzenie w postaci otrzymania przez podatnika
    środków pieniężnych zostać może uznane za przychód w podatku dochodowym od osób
    prawnych, o ile łącznie zostaną spełnione poniższe warunki:
    - przysporzenie to ma charakter definitywny, powodujący w sposób trwały zwiększenie
      wartości aktywów podatnika lub też zmniejszenie wysokości jego zobowiązań oraz
    - podatnik może rozporządzać otrzymanymi środkami jak własnymi.
    Przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego
    aktywa, o ile nie została wyłączona z przychodów podatkowych, na podstawie art. 12 ust.
    4 updop.
    Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a updop:
      Do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do
      kosztów uzyskania przychodów.
    Należy przy tym podkreślić, że cytowany przepis odnosi się wyłącznie do poniesionych i
    zwróconych podatnikowi wydatków niezaliczonych z mocy art. 16 tej ustawy do kosztów
    uzyskania przychodów. Aby dany wydatek mógł być zaliczony do kategorii „innych
    wydatków”, o których mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a updop, konieczne jest, by „wydatek ten
    nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów” w rozumieniu przepisu art. 16 tej
    ustawy oraz by wydatek został wcześniej przez podatnika poniesiony, a następnie
    zwrócony podatnikowi. Przy czym wydatek poniesiony powinien być odpowiednikiem
    wydatku zwróconego. Tak więc „wydatek zwrócony” to ten sam, a nie taki sam wydatek,
    który został poniesiony.
    Z opisu sprawy wynika, że w latach 2012-2014 dokonali Państwo kilku operacji/transakcji,
    które obejmowały zakup udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, udzielenie
    finansowania innym podmiotom poprzez udzielenie pożyczki i objęcie obligacji
    wyemitowanych przez te podmioty. Powyższe działania przyniosły jednak ostatecznie
    straty finansowe po Państwa stronie w postaci utraty wartości nabytych udziałów w spółce
    z ograniczoną odpowiedzialnością oraz braku spłaty przez pożyczkobiorcę/emitentów
    obligacji ich zobowiązań finansowych wobec Państwa (tj. zobowiązania do spłaty pożyczki
    oraz zobowiązań do wykupu obligacji). Na chwilę obecną w majątku Państwa Spółki nadal
    znajdują się ww. obligacje oraz wierzytelność pożyczkowa (o spłatę udzielonej pożyczki).
    Od emitentów obligacji udało się Państwu odzyskać jedynie niewielkie kwoty.

    Odpowiedzialność za szkody Spółki w ww. zakresie ponosi ówczesny Prezes Zarządu
    Spółki. W związku z powyższym, zgłosili Państwo roszczenia wobec Prezesa Zarządu o
    naprawienie szkody wyrządzonej przy sprawowaniu zarządu. Jednocześnie z uwagi na
    fakt, że zawarli Państwo z Y umowę ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej
    członków władz spółki, która obejmowała m.in. ochronę ubezpieczeniową Państwa Spółki
    w przypadku powstania szkód majątkowych w związku nieprawidłowymi zachowaniami
    (zdefiniowanymi w Umowie ubezpieczeniowej) osób będących członkami Zarządu, Rady
    Nadzorczej i innych organów Spółki – zgłosili Państwo również szkodę do Ubezpieczyciela
    z zamiarem skorzystania z ochrony ubezpieczeniowej i uzyskania odszkodowania od
    Ubezpieczyciela. Ubezpieczyciel odmówił wypłaty odszkodowania. W związku z tym, złożyli
    Państwo do sądu powszechnego pozew wobec Ubezpieczyciela o zapłatę przysługujących
    Państwu na mocy Umowy ubezpieczenia kwot. Równolegle do toczącego się od wielu lat
    sporu sądowego pomiędzy Państwem a Ubezpieczycielem, strony sporu prowadzą
    mediacje, których celem jest ugodowe zakończenie postępowania sądowego. W efekcie
    mediacji, strony zamierzają zawrzeć ugodę sądową, na podstawie której Ubezpieczyciel
    zapłaci na Państwa rzecz określoną kwotę. Zgodnie z postanowieniami ugody, Kwota
    Ugody w całości wyczerpywać będzie Państwa roszczenia będące przedmiotem
    postępowania sądowego.
    Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że Kwoty Ugody, która zostanie
    wypłacona przez Ubezpieczyciela na Państwa rzecz na podstawie zawartej w wyniku
    mediacji ugody sądowej, nie sposób uznać za pożytek, o którym mowa w art. 12 ust. 4 pkt
    6a updop, ponieważ ww. kwota stanowi środki będące efektem zawartej ugody z
    Ubezpieczycielem, a nie zwrot wydatków poniesionych przez Spółkę niezaliczonych do
    kosztów uzyskania przychodów.
    Zaznaczyć przy tym należy, że w myśl art. 16 ust. 1 pkt 8 updop:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, wydatków na objęcie lub nabycie
      udziałów albo wkładów w spółdzielni, udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych,
      a także wydatków na nabycie tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych;
      wydatki takie są jednak kosztem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia tych
      udziałów w spółdzielni, udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych, w tym z tytułu
      wykupu przez emitenta papierów wartościowych, a także z odkupienia albo
      umorzenia tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych, z zastrzeżeniem ust.
      7e, w części niezaliczonej w jakiejkolwiek formie do kosztów uzyskania przychodów.
    Wydatki na nabycie udziałów, czy papierów wartościowych (w tym obligacji) mogą
    stanowić koszt podatkowy dopiero w momencie ich zbycia, co w niniejszej sprawie nie ma
    miejsca. Natomiast wydatki z tytułu pożyczki, jako niemające co do zasady charakteru
    definitywnego, nie mogą stanowić kosztów podatkowych.
    W konsekwencji wskazane we wniosku wydatki nie mogą być postrzegane w kategorii
    wydatków niezaliczonych do kosztów podatkowych w ramach powyższego przepisu. Nie
    może też być mowy o ich zwrocie, bowiem otrzymana z tytułu ubezpieczenia kwota
    zostanie uzyskana z zupełnie odrębnego tytułu, tj. zawartej uprzednio umowy
    ubezpieczeniowej.
    Tym samym w analizowanej sprawie nie znajdzie zastosowania przepis art. 12 ust. 4 pkt
    6a updop, a otrzymana od Ubezpieczyciela kwota ugody w myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 tej
    ustawy, stanowić będzie przychód podatkowy.
    W związku z powyższym, skoro dojdzie do wypłaty środków pieniężnych z tytułu zawartej z
    Ubezpieczycielem ugody sądowej na rzecz Państwa Spółki, to otrzymana przez Państwa
    kwota będzie stanowić przychód podatkowy z tytułu otrzymanej od Ubezpieczyciela kwoty
    odszkodowania, będącej wykonaniem świadczenia z umowy ubezpieczenia w zakresie

    odpowiedzialności cywilnej członków władz spółki i należy traktować ją jako przychód
    podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, na podstawie
    art. 12 ust. 1 pkt 1 updop.
    Tym samym, Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa we wniosku
    oraz stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa wyroków sądów administracyjnych
    stwierdzić należy, że orzeczenia sądowe nie są źródłem powszechnie obowiązującego
    prawa i są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w
    ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami
    sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie
    stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Końcowo odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych
    wskazać należy, iż rozstrzygnięcie w nich zawarte nie są wiążące dla Organu. Interpretacje
    organów podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników,
    osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych
    sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
    sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej
    będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3
      i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.