Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.935.2024.2.ST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-06
Teza: Odpłatne zbycie nieruchomości (działek).
Słowa kluczowe: działki; działki-działki rolne; nabycie; nieruchomości; nieruchomości-nabycie nieruchomości; podział; zbycie-odpłatne zbycie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 3; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8-lit. a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,

    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 grudnia 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 1 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie
    skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości. Uzupełnił go Pan pismem z 28 stycznia
    2025 r. (wpływ 31 stycznia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest właścicielem m.in. niezabudowanej działki, której zakupu dokonał za
    fundusze stanowiące Jego majątek osobisty, w dniu 10 maja 2013 r. od Skarbu Państwa -
    ... - działkę o numerze ..., obszaru 18,54 ha.
    Zgodnie z aktem notarialnym z dnia 10 maja 2013 r., niezabudowana działka oznaczona
    jest w ewidencji gruntów jako grunty orne. W miejscowym planie zagospodarowania
    przestrzennego dla obszaru wsi ..., przyjętym uchwałą Rady Gminy (...), wskazana działka
    leży na obszarze oznaczonym symbolem R1 - tereny rolnicze; dla terenu oznaczonego
    symbolem R1 w ustaleniach szczegółowych zapisano:
      a) przeznaczenie terenu grunty rolne w rozumieniu przepisów szczególnych
        przeznaczone do zalesienia;
      b) ochrona i kształtowanie ładu przestrzennego: obowiązuje zakaz zabudowy terenów
        rolniczych z dopuszczeniem lokalizacji obiektów i urządzeń infrastruktury
        technicznej; dla terenów znajdujących się w pasie ograniczeń wzdłuż linii 220 kV
        obowiązują warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia ich w ich
        użytkowaniu i zakaz zabudowy, określone w § 10 ust. 1.
    Jak wskazano w przedmiotowym akcie notarialnym, z informacji Urzędu Gminy ... wynika,
    że przez przedmiotową działkę przebiega linia energetyczna 20 kV, a w sąsiedztwie tej
    działki znajdują się tory kolejowe.
    Ponadto, Rada Gminy (...) podjęła uchwałę nr ... o przyjęciu zmiany studium uwarunkowań
    i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy ..., jednakże:
      - nie zamierza się zmienić dotychczasowego przeznaczenia wyżej wskazanej działki i nie
        zamierza się przystąpić do zmiany studium ani do sporządzenia planu na tym
        obszarze;
      - nie planuje się lokalizacji elektrowni wiatrowych na tym terenie;
      - nie ma informacji na temat lokalizacji złóż surowców naturalnych w tym rejonie;
      - nie przebiegają w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej nieruchomości, drogi
        krajowe i autostrady;
      - nie ma informacji dotyczących planowania przebiegu lub modernizacji inwestycji
        drogowych o znaczeniu lokalnym lub ponad lokalnym;
      - nie ustalono warunków zabudowy odnośnie przedmiotowej działki.
    W okresie od dnia nabycia, tj. 10 maja 2013 r. do dnia 31 stycznia 2023 r. działka była
    wykorzystywana rolniczo i wchodziła w skład indywidualnego gospodarstwa rolnego
    Wnioskodawcy. W dniu 1 lutego 2023 r. Wnioskodawca zawarł umowę dzierżawy, zgodnie
    z którą wydzierżawił przedmiotową nieruchomość na czas określony do dnia 30 kwietnia
    2026 r.
    Zgodnie z treścią § 1 niniejszej umowy, Wydzierżawiający oddaje Dzierżawcy do używania i
    pobierania pożytków, nieruchomości niezabudowane o łącznej powierzchni 18,54 ha,
    położone w ... w gminie ..., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr ... o łącznej
    pow. 18,54 ha, zapisana w księdze wieczystej ... prowadzonej przez Sąd Rejonowy w ..., a
    Dzierżawca oświadcza, iż nieruchomości te przyjmuje.

    W § 1 pkt 2 tej umowy wskazano, że ww. grunt wchodzi w skład jego indywidualnego
    gospodarstwa rolnego, stanowiącego osobne źródło przychodu/dochodu, niniejsza
    umowa jest najmem prywatnym, a ponadto jest czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług VAT, dlatego z tytułu niniejszej umowy dla czynszu dzierżawnego będzie
    wystawiał faktury VAT.
    Stosownie do treści § 1 pkt 3 przedmiotowej umowy, Dzierżawca nieruchomości te
    dzierżawi w celu prowadzenia na niej działalności gospodarczej w postaci wydobycia
    kruszyw naturalnych, objętej przedmiotem przedsiębiorstwa Dzierżawcy, a ponadto
    oświadcza, że jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług VAT.
    Zgodnie z § 3 umowy dzierżawy z dnia 1 lutego 2023 r., Wydzierżawiający wyraża zgodę na
    dokonywanie przez Dzierżawcę, przez cały okres trwania umowy, nakładów na przedmiot
    dzierżawy zwiększających jego wartość, niezbędnych do prawidłowego korzystania z
    nieruchomości zgodnie z celem określonym w § 1 pkt 3, w tym między innymi
    polegających na rozbudowie i modernizowaniu kopalni kruszywa naturalnego wraz ze
    wszelkimi urządzeniami towarzyszącymi, służącymi do eksploatacji, uszlachetniania i
    transportu kruszyw oraz na nabywaniu praw i sporządzaniu dokumentacji związanych z
    prowadzoną na wydzierżawionym terenie działalnością gospodarczą.
    Umowa dzierżawy z dnia 1 lutego 2023 r. uregulowała kwestie rekultywacji terenu po
    zakończeniu wydobycia kruszywa naturalnego, tj.;
      1) w § 5 pkt 5 umowy wskazano, że rozwiązanie umowy dzierżawy nie zwalnia
        Dzierżawcy z obowiązku zrekultywowania terenu i ponoszenia wszelkich kosztów,
        związanych z wykorzystywaniem nieruchomości do celów eksploatacyjnych, do
        momentu uzyskania prawomocnej decyzji stanowiącej o zakończeniu rekultywacji,
      2) w § 6 pkt 7 ujęto zapis, że po zakończeniu dzierżawy Dzierżawca zobowiązuje się do
        zrekultywowania terenu i zwrócenia przedmiotu umowy w stanie wolnym od
        wszelkich wad oraz uzyskania prawomocnej decyzji Starosty ... o zakończeniu
        rekultywacji.
    Zmiana wykorzystania części terenu była możliwa w wyniku zmiany miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego, co znalazło wyraz w Uchwałach Rady Gminy ... w
    sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla
    wyodrębnionego obszaru w obrębie wsi ... z dnia (...).
    W Uchwale (...) w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania
    przestrzennego dla wyodrębnionego obszaru w obrębie ..., w tym dla działki objętej
    niniejszym wnioskiem o udzielenie interpretacji indywidualnej, wskazano - co następuje:
    (...).
    W dniu 14 listopada 2024 r. Wnioskodawca otrzymał wypis z miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego dla wyodrębnionego obszaru w obrębie ..., znak ...,
    zgodnie z którym Urząd Gminy poinformował, że nieruchomość o numerze ewidencyjnym
    gruntu: ..., położona w obrębie ... gm. ..., zgodnie z miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego dla wyodrębnionego obszaru w obrębie ...,
    zatwierdzonym uchwałą Nr ... Rady Gminy (...), objęta jest następującym zapisem planu: 1.
    PE/UT - teren powierzchniowej eksploatacji kruszyw docelowo teren usług turystyki.
    Wnioskodawca oprócz faktu, iż jest rolnikiem indywidualnym prowadzi jeszcze
    indywidualną działalność gospodarczą od ..., w PKD 49.32.Z. Działalność taksówek
    osobowych, a od października ... jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Niemniej
    dzierżawa nieruchomości będącej przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie
    była przedmiotem prowadzenia działalności gospodarczej, a dzierżawy gruntu
    Wnioskodawca dokonywał jako osoba indywidualna. Od przychodów z dzierżawy
    Wnioskodawca odprowadzał podatek zryczałtowany w wysokości 8,5% od przychodu, a po
    przekroczeniu sumy przychodów 100 000 zł, kwotę 12,5% od tej nadwyżki.
    Po zakończonej działalności związanej z powierzchniową eksploatacją kruszyw i
    zakończeniu rekultywacji, Wnioskodawca planuje dokonać podziału działki na mniejsze
    działki z dostępem do powstałego w wyniku działań górniczych zbiornika wodnego.

    Przewidywana powierzchnia zbiornika wodnego w ogólnej powierzchni gruntu nr ...
    stanowić będzie od 40-60%. Przedmiotem sprzedaży będzie część gruntu, jak również
    część zbiornika z przynależną do danej działki plażą.
    Uzupełnienie zdarzenia przyszłego
    Działka nr ... obręb ... od dnia zakupu w 2013 r. do momentu wydzierżawienia w 2023 r.,
    była wykorzystywana rolniczo i wchodziła w skład indywidualnego gospodarstwa rolnego
    Wnioskodawcy. Działka uprawiana była rolniczo, głównie poprzez uprawę zbóż i rzepaku.
    W dniu 1 lutego 2023 r. Wnioskodawca zawarł umowę dzierżawy, zgodnie z którą
    wydzierżawił przedmiotową nieruchomość, na czas określony do dnia 30 kwietnia 2026 r.,
    Spółce komandytowej, która posiadała środki, stosowne pozwolenia i wiedzę
    merytoryczną, aby prowadzić działalność gospodarczą w zakresie wydobycia kopalin.
    Prywatny najem, dzierżawa nie jest zgodnie z przepisami prawa działalnością
    gospodarczą, tym samym Wnioskodawca zakwalifikował je jako odrębny przychód z art.
    10 ust. 1 pkt 6 i jak wskazał we wniosku o interpretację indywidualną, opodatkowywał
    zryczałtowaną formą opodatkowania zgodnie z treścią przepisu art. 9a ust. 6 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Prawidłowość takiego postępowania
    potwierdził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 3
    października 2023 r., Nr 0114-KDIP3-1.4011.713.2023.3.MS2.
    Zgodnie z art. 15 ust. 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, obowiązek
    prowadzenia ewidencji nie dotyczy podatników osiągających przychody, o których mowa
    w art. 6 ust. 1a lub 1d tej ustawy.
    Na pytania Organu o treści, cyt.: „czy działka nr ... stanowiła/stanowić będzie składnik
    majątkowy lub towar handlowy w Pana działalności gospodarczej oraz została
    wprowadzona do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej (w przypadku odpowiedzi twierdzącej
    należy wskazać, kiedy została wprowadzona do ww. ewidencji)?; czy ww. działka była
    /będzie wykorzystywana w ramach i na potrzeby prowadzonej przez Pana działalności
    gospodarczej? Jeżeli tak, to od kiedy i w jakim okresie czasu?”, Wnioskodawca wskazał, cyt.:
    „Działka stanowiła część gospodarstwa rolnego i została wydzierżawiona w ramach
    prywatnej dzierżawy, tak więc nie stanowiła i nie stanowi przedmiotu działalności
    gospodarczej. Działka nr ... obręb ..., nigdy nie była wykorzystywana w ramach i na
    potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę, a jedynie była
    wykorzystywana przez Niego rolniczo (indywidualne gospodarstwo rolne)”.
    Po zakończeniu umowy dzierżawy oraz zrekultywowaniu terenu działki po zakończeniu
    działalności wydobycia kruszyw, Wnioskodawca zakłada potencjalnie podział działki nr ....
    albowiem sprzedaż jednej działki mógłby być utrudniony. Podział działki musi być zgodny
    z obowiązującym na tym terenie Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego.
    Do czasu zakończenia wydobycia kruszyw i zrekultywowania terenu nie jest możliwe
    określenie przybliżonej ilości działek powstałych w wyniku potencjalnego podziału. Podział
    działki musi uwzględniać potencjalny przyszły jej charakter wynikający z miejscowego
    prawa jaki na tym terenie obowiązuje, czyli musi być zgodny z obowiązującym na tym
    terenie Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego. Plan określa m.in.
    parametry dotyczące minimalnej powierzchni działek, procent zabudowy, wielkości
    powierzchni biologicznie czynnej i wiele innych. MPZP dla tego terenu opublikowany jest w
    Dzienniku Urzędowym Województwa ....
    Z ostrożności procesowej, wskazać ponadto należy, że dla kwestii podatkowych w ramach
    podatku dochodowego od osób fizycznych istotny jest wyłącznie moment nabycia. Nie
    mają natomiast znaczenia okoliczności o charakterze geodezyjnym, kartograficznym czy
    administracyjnym, np. podział działek, ich scalenie, zmiana kwalifikacji działki. Nie są to
    bowiem okoliczności wpływające na moment nabycia. Na skutek zmiany geodezyjnej
    działki nie zmienia się władztwo - nadal jest to ten sam właściciel i nadal moment nabycia
    wyznacza akt notarialny. Jak wskazano w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z 26 września 2017 r. (nr 0111-KDIB2-1.4010.138.2017.2.ZK), czytamy, że 5-letni
    termin określony przepisem art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy podatkowej, upływa od
    daty nabycia. Fakt dokonania podziału działki nie ma znaczenia, gdyż w jego wyniku nie
    zmienił się zakres władztwa nad działkami.

    Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 18 października 2017 r. (I
    SA/Łd 612/17), nie jest elementem decydującym o zorganizowanej aktywności w zakresie
    obrotu nieruchomościami fakt wystąpienia o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i
    podział nieruchomości, w którego wyniku powstało kilkanaście działek wraz z wytyczoną
    drogą wewnętrzną. W przedmiotowej sprawie WSA zauważył, że podatnik nie wystąpił
    choćby z wnioskiem o lokalizację sieci wodociągowej i energetycznej oraz o wydanie
    warunków technicznych przyłączenia do sieci wody i innych mediów. Nie wykazał też chęci
    wykonywania działań marketingowych w celu sprzedaży 7 działek (np. wystawienie tablicy
    na działce, zamieszczanie ogłoszeń w Internecie, reklama w innych środkach masowego
    komunikowania itp.). Konkludując, WSA wskazał, że wystąpienie o taką decyzję jest
    prostym wykonywaniem prawa własności i nie może być ujmowane jako aktywność
    profesjonalnego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.
    Do czasu zakończenia rekultywacji brak jest możliwości określenia terminu przybliżonej
    (przewidywanej) sprzedaży. Po zakończeniu wydobycia kruszyw i powstania zbiornika
    wodnego teren nie będzie spełniał warunków niezbędnych do wykorzystania go na cele
    rolnicze, stąd też powstała hipoteza jego sprzedaży, co nie oznacza, że do takiej sprzedaży
    dojdzie. Sprzedaż uzależniona jest też od popytu na przedmiot sprzedaży. Do czasu
    zakończenia rekultywacji nie ma możliwości określenia czy działki będą zabudowane, czy
    też nie. Co do zasady, Wnioskodawca planuje sprzedaż działek niezabudowanych.
    Na pytanie Organu o treści, cyt.: „jakie pozwolenia, decyzje, umowy, decyzje na budowę
    wjazdu na działki, warunki techniczne przyłączy: kanalizacyjnych, sanitarnych,
    energetycznych, deszczowych itp. zostaną wydane przed sprzedażą wydzielonych działek i
    z czyjej inicjatywy nastąpi wydanie/uzyskanie tych pozwoleń/decyzji, itp.?”, Wnioskodawca
    wskazał, cyt.: „Wnioskodawca zobowiązany jest do działania w granicach prawa i poczyni
    wyłącznie działania, do których zostanie zobligowany przepisami obowiązującymi w dniu
    dokonywania transakcji sprzedaży. Bez ustawowego obowiązku Wnioskodawca nie
    planuje występować o decyzje, wnioski i inne czynności określone przez organ
    interpretacyjny w pkt 12 wezwania”.
    Wnioskodawca nie planuje ponoszenia dodatkowych kosztów, o ile nie będzie
    zobowiązany do ich poniesienia przepisami prawa obowiązującymi w terminie
    hipotetycznej sprzedaży.
    Zgodnie z ustawą o gospodarowaniu nieruchomościami, każda działka musi mieć dostęp
    do drogi publicznej. Na geodetach i organach nadzoru spoczywa obowiązek dopilnowania
    takiego podziału nieruchomości.
    Na pytanie Organu o treści, cyt.: „czy przed sprzedażą nowo wydzielonych działek
    zamierza udostępniać Pan odpłatnie ww. działki na rzecz podmiotów trzecich? Jeżeli tak, to
    należy wskazać na podstawie jakiej umowy (najmu, dzierżawy, innej odpłatnej umowy)
    oraz czy w ramach tej umowy ustali Pan miesięczną kwotę najmu lub dzierżawy?”,
    Wnioskodawca wskazał, cyt.: „Wnioskodawca nie planuje czynności określonych w pytaniu
    15 niniejszego wezwania”.
    Wnioskodawca nie planuje działań marketingowych, Jego działania będą tożsame jak przy
    sprzedaży prywatnego domu (ewentualne ogłoszenie na terenie będących przedmiotem
    sprzedaży lub posiłkowanie się biurem obrotu nieruchomościami). Wnioskodawca nie
    planuje podejmować ponadstandardowych działań zmierzających do sprzedaży nowo
    powstałych działek. Zamierza podejmować zwykłe czynności, które osoba dążąca do
    sprzedaży działek stanowiących jej osobisty majątek, podejmuje w celu sfinalizowania
    transakcji sprzedaży, a więc istnieje prawdopodobieństwo, że będzie się spotykał z
    potencjalnymi zainteresowanymi.
    Działania Biura obrotu nieruchomościami należą do zadań profesjonalisty, a tym samym i
    ich zakres określa osoba zawodowo zajmująca się obrotem nieruchomościami. Tak jak
    przy sprzedaży prywatnego domu zawierana jest z osobą mającą doświadczenie w
    obrocie nieruchomościami stosowna umowa na pośrednictwo w sprzedaży.
    Na dzień dzisiejszy Wnioskodawca nie jest w stanie sprecyzować, czy będzie zawierał
    umowy przedwstępne. Jeżeli procedury i okoliczności związane z ewentualnymi
    procedurami kredytowymi nabywców działek będą tego wymagały - to nie wyklucza takich
    procedur. Kształt umów i formę sprzedaży sprecyzuje notariusz, który takie umowy

    przygotowuje. Wnioskodawca nie planuje dodatkowych obwarowań umów ponad to, co
    będzie niezbędne w świetle obowiązujących przepisów prawa. Na dzień dzisiejszy,
    Wnioskodawca nie potrafi sprecyzować procedur zawierania umów sprzedaży, jak i
    potencjalnych pełnomocnictw, zgód, upoważnień.
    Aktualnie działki są dzierżawione przez przedsiębiorcę i do czasu zakończenia rekultywacji
    nie można określić jak będzie w ostatecznym kształcie wyglądała nieruchomość. O ile
    dojdzie do podziału działek, sprzedaż ich będzie uzależniona od popytu na te działki.
    Wnioskodawca dokona ewentualnej sprzedaży bez względu na formę prawną nabywcy czy
    też zakres prowadzenia przez niego działalności.
    Wnioskodawca nie planuje sprzedaży na rzecz osób czy podmiotów powiązanych lecz
    takich transakcji nie wyklucza. Wobec braku skonkretyzowanych nabywców,
    Wnioskodawca nie jest w stanie określić zakresu powiązań ze wskazaniem na podstawy
    prawne. Potencjalne środki pieniężne ze sprzedaży działek wydatkowane będą na
    potrzeby własne Wnioskodawcy, bądź też zostaną ulokowane na rachunku bankowym.
    Wskazać należy, że Organ przekracza ramy prawne określone w przepisach Ordynacji
    podatkowej, a dotyczące wniosków o interpretację indywidualną. Organ interpretacyjny
    zakreślając 7 dniowy termin do złożenia wyjaśnień oczekuje od Wnioskodawcy odpowiedzi
    na hipotetyczne pytania (w ilości 25 pytań), a także sporządzenia wykazu działań
    związanych z zarządzaniem prywatnym majątkiem przez okres ponad 40 lat
    funkcjonowania Wnioskodawcy w dorosłym życiu, nie wskazując przy tym jaki ma to
    związek ze złożonym wnioskiem i przedstawionym stanem faktycznym sprawy i
    planowanym zdarzeniem przyszłym.
    Jak wskazał w wyroku z dnia 30.05.2018 r., sygn. akt II FSK 1386/16 Naczelny Sąd
    Administracyjny, w postępowaniu zmierzającym do wydania takiego aktu jak interpretacja
    indywidualna, organ interpretacyjny nie prowadzi ustaleń w zakresie stanu faktycznego,
    lecz przyjmuje za podstawę rozstrzygnięcia stan przedstawiony we wniosku o wydanie
    interpretacji. Wynika to bezpośrednio z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi,
    że interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku
    stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z
    uzasadnieniem prawnym tej oceny.
    Jak wskazał w wyroku z dnia 28 października 2020 r., sygn. akt I FSK. 245/18 Naczelny Sąd
    Administracyjny, cyt.: „(...) Zwrócić w tym miejscu należy uwagę na obowiązki podmiotu
    występującego o wydanie interpretacji, które wynikają z art. 14b § 3 O.p. Składający
    wniosek o wydanie interpretacji oprócz przedstawienia stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego, ma również obowiązek przedstawić własne stanowisko w sprawie oceny
    prawnej takiego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Składając wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej, wnioskodawca zmierza bowiem do uzyskania odpowiedzi, czy
    do opisanego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, mają zastosowanie
    wskazane przez niego przepisy prawa podatkowego i czy przyjęte przez niego znaczenie
    powołanych przepisów jest prawidłowe (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn.
    akt II FSK 859/15 - CBOSA). Podkreślenia przy tym wymaga, że specyfika postępowania w
    sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ
    interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego
    zawartego w pytaniu podatnika oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej. Bowiem
    to przez pryzmat budzących u wnioskodawcy wątpliwości interpretacyjnych wyrażonych
    na tle materialnoprawnych przepisów prawa podatkowego trzeba postrzegać zakres
    niezbędnych informacji, jakie muszą znaleźć się we wniosku o wydanie interpretacji
    indywidualnej (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt I FSK 498/16 - CBOSA).
    Interpretacja podatkowa ma służyć wyjaśnieniu problemu prawnego o charakterze
    podatkowym, który to problem przedstawia wnioskodawca wskazując przepisy, które
    budzą jego wątpliwości. Samo zaś udzielenie interpretacji polega na wyrażeniu poglądu
    dotyczącego rozumienia treści poddanych przez wnioskodawcę interpretacji przepisów
    prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do wskazanego we
    wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia
    2018 r., sygn. akt II FSK 40/16 - CBOSA). Organ interpretacyjny jest wobec powyższego
    związany nie tylko przedstawionym stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym, lecz
    również wskazanymi przez wnioskodawcę przepisami prawnymi, których interpretacji

    wnioskodawca się domaga. Wykroczenie poza opisany zakres, skutkowałoby tym, że
    organ interpretacyjny musiałby dokonań interpretacji przepisów innych niż te, które
    zostały podane przez wnioskodawcę, czy też uzupełniać bądź modyfikować powołaną
    przez podatnika podstawę prawną, co byłoby działaniem niedopuszczalnym. W takim
    bowiem przypadku organ interpretacyjny naruszyłby art. 14c § 1 O.p., z którego wynika, że
    w interpretacji wskazuje się jedynie, czy stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe, bądź
    nieprawidłowe. Podsumowując, zakres sprawy w postępowaniu interpretacyjnym
    wyznaczany jest przez stan faktyczny/zdarzenie przyszłe podane przez wnioskodawcę,
    wskazane przez niego przepisy prawa podatkowego oraz treść zadanego pytania (....)”.
    W świetle powyższego stanowiska judykatury, dywagacje na temat hipotetycznych planów
    Wnioskodawcy, co do sprzedaży posiadanego majątku, a nie dotyczącego stanu
    faktycznego wniosku będącego przedmiotem postępowania, są bez znaczenia dla
    przedmiotowego postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej. Na ten czas
    Wnioskodawca nie planuje sprzedaży posiadanego mienia, niemniej nie może wykluczyć,
    że sytuacja życiowa zmusi Go do dokonania czynności w tym zakresie, niemniej jednak
    incydentalne dokonanie sprzedaży zbędnego majątku i za posiadane środki nabycie
    innego mienia, nie czyni osoby fizycznej przedsiębiorcą. Uznać bowiem należy takie
    działania za zwykłe czynności w zakresie zarządzania majątkiem prywatnym.
    Jak wynika z przedmiotowego wniosku, nieruchomość będąca przedmiotem zapytania
    zakupiona została w 2013 r. i aż do 2023 r. wykorzystywana była rolniczo w ramach
    prowadzonego gospodarstwa rolnego.
    Z uwagi na przedmiot działalności jaki jest realizowany na tej działce, powrót do
    działalności rolniczej po zakończeniu trwania umowy dzierżawy w sposób oczywisty i
    niezależny od Wnioskodawcy nie będzie możliwy, stąd też poszukuje On możliwości zbycia
    mienia, które utraciło przydatność jaką posiadało w momencie jego zakupu (działalność
    rolnicza).
    Jak wskazał w wyroku z 17 maja 2019 r., sygn. akt II FSK 1544/17 Naczelny Sąd
    Administracyjny w Warszawie: „Sąd orzekający w tej sprawie podzielił stanowisko wyrażone w wyroku
    NSA z 30 maja 2018 r. (sygn. akt II FSK 1386/16), iż specyfika postępowania w sprawie
    wydania pisemnej interpretacji polega m.in. na tym, że organ interpretacyjny rozpatruje
    sprawę tylko i wyłącznie w ramach przedstawionego przez wnioskodawcę zagadnienia
    prawnego oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej”.
    Z ostrożności procesowej Wnioskodawca oświadcza, że dołoży należytej staranności, aby
    wyjaśnić wszystkie zagadnienia związane z zakresem wniosku w granicach obowiązujących
    przepisów prawa.

## Pytanie

Czy dokonując sprzedaży gruntu, Wnioskodawca będzie korzystał z wyłączenia od
    opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z przepisem art. 10
    ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, albowiem od nabycia do
    dnia sprzedaży upłynie 5 lat, a nie występują okoliczności wymienione w ust. 2 tego
    przepisu.
    Pana stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, planowana sprzedaż podzielonych działek będzie wyłączona z
    opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z przepisem art. 10 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych:
    1. Źródłami przychodów są:

    1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo
        w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją
        rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
    2) działalność wykonywana osobiście;
    3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
    4) działy specjalne produkcji rolnej;
    5) (uchylony);
    6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
        charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji
        rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na
        prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku
        związanych z działalnością gospodarczą;
    7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
        innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;
    8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
        a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
        b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
        c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
        d) innych rzeczy,
        - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
        zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
        kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy -
        przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
        przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;
    8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
    8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;
    9) inne źródła.
    2. Przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia:
    1) na podstawie umowy przewłaszczenia w celu zabezpieczenia wierzytelności, w tym
        pożyczki lub kredytu - do czasu ostatecznego przeniesienia własności przedmiotu
        umowy;
    2) w formie wniesienia wkładu niepieniężnego do spółki lub spółdzielni środków
        obrotowych, środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych;
    3) składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3,
        nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między
        pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku
        zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat;
    4) składników, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 19, nawet jeżeli przed zbyciem
        zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca
        następującego po miesiącu, w którym składniki te zostały wycofane z działalności
        gospodarczej, i dniem ich odpłatnego zbycia nie upłynęło 6 lat.
    W świetle orzeczeń judykatury, decydujący dla rozróżnienia pomiędzy najmem/dzierżawą
    w ramach zarządu majątkiem niezwiązanym z działalnością gospodarczą, a najmem w
    ramach prowadzonej działalności gospodarczej jest zamiar samego podatnika.
    W wyroku WSA w Gdańsku z dnia 14.06.2022 r., sygn. akt I SA/Gd 61/22, Sąd stanął na
    stanowisku, że to podatnik decyduje o tym, czy „powiązać” określone składniki swojego
    mienia z wykonywaniem działalności gospodarczej, czy też zachować je w zarządzie
    majątkiem niezwiązanym z działalnością gospodarczą i oddać np. w najem.
    Natomiast w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 19.05.2022 r., sygn. akt I SA/G11633/21,
    stwierdzono, że większości przypadków decydujące znaczenie co do kwalifikacji
    określonych przychodów wynikających ze stosunku najmu przypisać należy samemu

    podatnikowi, który może „powiązać” posiadane i będące przedmiotem najmu składniki
    majątku z wykonywaniem działalności gospodarczej lub też „pozostawić” je w zarządzie
    majątkiem niezwiązanym z działalnością gospodarczą.
    Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale z dnia 24 maja 2021 r., sygn. akt II
    FPS 1/21, wskazał, że przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych
    umów o podobnym charakterze są zaliczane bez ograniczeń do źródła przychodów
    wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1426 z późn. zm.), chyba, że stanowią składnik
    majątkowy mienia osoby fizycznej, który został przez nią wprowadzony do majątku
    związanego z wykonywaniem działalności gospodarczej. W uzasadnieniu w/w uchwały
    Naczelny Sąd Administracyjny argumentował, że cyt.: (...) Działalność gospodarcza jest
    definiowana w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. i rzeczywiście chodzi w niej o obiektywny charakter,
    tak jak np. w definicjach wynikających wcześniej z ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o
    swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2017 r. poz. 2168), a teraz ustawy z dnia 6
    marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162). Jednak nie można
    zapominać, że w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. in fine jest zastrzeżenie, że jest to działalność
    gospodarcza „z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze
    źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9”; Wobec tego, przychody należy
    kwalifikować w pierwszej kolejności do źródeł wymienionych w tych punktach. Konflikt
    występuje w pierwszym rzędzie pomiędzy pkt 3 i pkt 8 z art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f., czyli
    dotyczy przychodów ze sprzedaży, najczęściej nieruchomości (przeważnie działek gruntu
    po podziale), a działalnością gospodarczą polegającą na zbywaniu nieruchomości. Jednak
    jak wskazano w przywołanym powyżej wyroku w sprawie sygn. akt II FSK 1423/14, w art.
    10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. jest zastrzeżenie, że sprzedaż nie może następować „w wykonaniu
    działalności gospodarczej”. Stąd słusznie na gruncie wzajemnych relacji pomiędzy
    zapisami art. 5a pkt 6 in fine u.p.d.o.f., a art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., sformułowano w
    orzecznictwie regułę pierwszeństwa, polegającą na braku możliwości kwalifikacji
    przychodu do innego źródła niż pozarolnicza działalność gospodarcza, jeżeli działania
    podatnika spełniają przesłanki działalności gospodarczej, którą to regułę można
    wyprowadzić z treści art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. (por. także wyroki NSA: z 4 marca 2015
    r., sygn. akt II FSK 855/14; z 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 379/14, CBOSA).
    Inaczej jest jednak w przypadku najmu, gdyż tu w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f., mówi się o
    tym, że przychodem jest najem, (podnajem, itd.) „z wyjątkiem składników majątku
    związanych z działalnością gospodarczą”. Ustawodawca ustanowił w tym przepisie
    kryterium wyłączające, które nie odnosi się jednak do charakteru aktywności danego
    podatnika, lecz ma charakter przedmiotowy poprzez odniesienie do kwalifikacji danego
    składnika majątkowego (czyli przedmiotu najmu), jako związanego z działalnością
    gospodarczą, gdyż nie stanowi on o wykonywaniu działalności gospodarczej, lecz o
    składnikach związanych z taką działalnością. Podatnik będący osobą fizyczną ma zatem
    prawo prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem swojego mienia, lecz
    może także wykorzystywać je do celów „prywatnych” oddając w najem, który też wymaga
    pewnego stopnia zorganizowania jako umowa nazwana z Kodeksu cywilnego. Wówczas
    nieruchomości i lokale nie będąc składnikami majątku przedsiębiorstwa i nie stanowiąc
    jego środków trwałych, które dodatkowo muszą stanowić własność lub współwłasność
    podatnika, nie są „składnikami majątku związanymi z działalnością gospodarczą”. Ustawa
    nie rozróżnia też czy ma to być nieruchomość, w tym także lokal mieszkalny, czy użytkowy.
    W przypadku umów najmu nie można ignorować uwarunkowań faktycznych i prawnych
    związanych z mieniem (majątkiem i jego składnikami) podatnika i zarządem tym
    majątkiem. Oznacza to, że przypisanie cech pozarolniczej działalności gospodarczej
    podatnikowi uzyskującemu przychody, które nie mogą być identyfikowane z transakcjami
    wymienionymi w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., tak jak to uczyniono co do przychodów z
    tytułu najmu, nie jest wystarczające do zakwalifikowania takiego przychodu do źródła
    wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Zwłaszcza wtedy, kiedy podatnik dokonał
    wyboru innego źródła, w tym także wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f., czyli z
    tytułu umowy najmu, która ze swojej istoty także kreuje stałe źródło przychodu (por.
    wyrok NSA z 20 października 2020 r., sygn. akt II FSK 1647/18, CBOSA) (...).
    Należy także ustalić normatywne znaczenie źródła przychodu wymienionego w art. 10 ust.
    1 pkt 6 u.p.d.o.f., w tym przede wszystkim z tytułu „najmu”. Ustawodawca nie zawarł w u.p.
    d.o.f., definicji legalnej najmu. Jednakże w samej treści tego przepisu wymieniając ab initio

    poszczególne tytuły stanowiące źródło przychodu, jak najem, podnajem, dzierżawa,
    poddzierżawa wskazał następnie, że należą do niego także inne umowy o podobnym
    charakterze. To zaś wskazuje, że legislator podatkowy odwołał się do rozumienia tego
    pojęcia, które przypisywane jest instytucji prawa zobowiązań należącej do gałęzi prawa
    cywilnego.
    Dokonując wobec tego analizy źródła przychodów z tytułu najmu, należy przyjąć, że jest
    on skutkiem wynikającym z umowy nazwanej z Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 659
    ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm., dalej:
    k.c.), przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
    przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu
    umówiony czynsz (§ 1). Czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach
    innego rodzaju (§ 2). Przedmiotem umowy najmu jest zatem korzystanie z rzeczy. Jak
    wskazano w literaturze, wskutek zawarcia umowy najmu powstaje trwały (ciągły) stosunek
    prawny między stronami, którego cechą jest wpływ czasu na treść i rozmiar świadczenia
    (por. G. Kozieł [w:] A. Kidyba [red.], Kodeks cywilny. Komentarz. Tom III. Zobowiązania.
    Część szczegółowa, publ. LEX/el 2014, komentarz do art. 659). W doktrynie podkreśla się,
    że najem został skonstruowany jako umowa wzajemna, w którym świadczenie
    wynajmującego polega na oddaniu rzeczy do używania czasowego, co kwalifikuje go do
    rzędu świadczeń ciągłych, a cały stosunek prawny do zobowiązań trwałych (por. Z.
    Radwański, J. Panowięz-Lipska, Zobowiązania - część szczegółowa, Warszawa 1996, Nb
    226-229). Wskazano także, że najem obejmuje odpłatne korzystanie z cudzej rzeczy
    zarówno w celach produkcyjnych, jak i konsumpcyjnych. Może dotyczyć przedmiotów
    codziennego użytku, jak i całych zespołów dóbr, w tym pomieszczeń mieszkalnych i
    użytkowych. Pozwala m.in. właścicielowi na wykorzystanie wartości dobra, którego sam
    dla swych potrzeb nie używa lub którego użycia czasowo się zrzeka (por. W Czachórski,
    Zobowiązania. Zarys wykładu, Warszawa 1995, s. 318).
    Podsumowując, należy wskazać, że umowa najmu jest umową konsensualną, odpłatną,
    wzajemną o trwałym charakterze, w której zarówno określenie przedmiotu najmu, jak i
    czynszu stanowi element przedmiotowo istotny (essentialia negotii). Przedmiotem
    opodatkowania jest czynsz uzyskiwany z tytułu najmu. Z tego tytułu wynajmujący
    (najczęściej właściciel) uzyskuje ekwiwalent za oddanie najemcy rzeczy do używania.
    Stanowi on pożytek cywilny przynoszony przez rzecz, a zatem ma dla wynajmującego
    charakter zarobkowy. Jak przyjęto w literaturze, skoro czynsz najmu jest pożytkiem
    cywilnym z posiadanego majątku, to błędne byłoby przyjęcie, że bierne uzyskiwanie przez
    podatnika pożytków z majątku stanowi prowadzenie działalności gospodarczej (por. M.
    Jamroży, A. Główka, Kwalifikacja przychodów z najmu prywatnego do źródła przychodów,
    publ. Monitor Podatkowy 2017/6, s. 55).
    Dokonując z kolei wykładni użytego w art. 10 ust. 1 pkt 6 i w art. 14 ust. 2 pkt 11 u.p.d.o.f.,
    wyrażenia „składniki majątku związane z prowadzoną działalnością gospodarczą”, które
    decyduje o przypisaniu przychodów z najmu do źródła przychodów z działalności
    gospodarczej, zauważyć należy, że pojęcie „składniki majątkowe” zostało zdefiniowane w
    art. 5a pkt 2 u.p.d.o.f. i rozumie się przez nie aktywa w rozumieniu ustawy o
    rachunkowości, pomniejszone o przejęte długi funkcjonalnie związane z prowadzoną
    działalnością gospodarczą zbywcy, o ile długi te nie zostały uwzględnione w cenie nabycia,
    o której mowa w art. 22g ust. 3 tej ustawy. Są to zatem kontrolowane przez jednostkę
    zasoby majątkowe o wiarygodnie określonej wartości, powstałe w wyniku przeszłych
    zdarzeń, które spowodują w przyszłości wpływ do jednostki korzyści ekonomicznych (art. 3
    ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 2021 poz. 217 ze
    zm.). Dla zaliczenia przychodów do źródła, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza
    ustawodawca wymaga, aby składniki majątku, będące przedmiotem najmu lub dzierżawy
    były związane z działalnością gospodarczą. „Związany” oznacza „mający coś wspólnego z
    kimś lub czymś, dotyczący tego kogoś lub czegoś” (por. Wielki Słownik Języka Polskiego,
    publ. https://wsjp.pl). Prowadzenie działalności gospodarczej wiąże się z posiadaniem
    przedsiębiorstwa, czyli zorganizowanego zespołu składników materialnych i
    niematerialnych przeznaczonego do prowadzenia działalności gospodarczej.
    Przedsiębiorstwo obejmuje m.in. indywidualizujące je oznaczenie, własność ruchomości i
    nieruchomości, prawa najmu i dzierżawy, koncesje, licencje i zezwolenia, a także księgi i
    dokumenty związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa (art. 551 k.c., mający
    zastosowanie także do podatku dochodowego od osób fizycznych z mocy art. 5a pkt 3 u.p.

    d.o.f.). Prowadzenie przedsiębiorstwa wymaga zatem zidentyfikowania i wydzielenia z
    majątku podatnika będącego osobą fizyczną składników majątkowych, które będą służyć
    prowadzeniu działalności gospodarczej. Wiąże się to zazwyczaj m.in. z prowadzeniem
    ewidencji środków trwałych, ksiąg podatkowych, tworzeniem zorganizowanej struktury,
    mającej umożliwić gospodarowanie tym majątkiem, finansowaniem wydatków związanych
    z utrzymaniem tego majątku z przychodów z działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z
    22 października 2019 r., sygn. akt II FSK 1581/18, CBOSA).
    Jeżeli zatem podatnik:
      a) nie podejmuje czynności zmierzających do wyraźnego wyodrębnienia
        przedsiębiorstwa poprzez stworzenie zorganizowanego zespołu składników
        materialnych i niematerialnych mających służyć tej działalności,
      b) nie buduje struktury organizacyjnej pozwalającej mu na zarządzanie tą wydzieloną
        częścią majątku,
      c) nie wypracowuje strategii tej działalności (planów co do jej rozwoju, badania rynku
        pod kątem potrzeb potencjalnych najemców, dostosowywania składników
        majątków do tych potrzeb), a jedynie lokuje nadwyżki posiadanych środków
        (uzyskiwanych z różnych źródeł przychodu) w zakup nieruchomości (w tym także
        lokali), które następnie wynajmuje, to nie można uznać, że składniki majątkowe
        związane są z działalnością gospodarczą.
    Trafnie zatem przyjęto w wyroku NSA z 11 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1940/15
    (CBOSA), przywołanym także w treści wniosku RMiŚP, lecz w innej części uzasadnienia
    tego orzeczenia i w innym kontekście, że użyty w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. zwrot
    legislacyjny: „jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej”
    nie jest tożsamy znaczeniowo z określeniem, jakim ustawodawca posłużył się w art. 10
    ust. 1 pkt 6 tej ustawy, tj. „z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością
    gospodarczą”. O ile bowiem w pierwszym przypadku prawodawca eksponuje wyraźnie
    element funkcjonalny (wskazuje na charakter aktywności podatnika), o tyle kolejny zwrot
    dotyczy aspektu przedmiotowego (powiązania określonych składników majątku z
    działalnością gospodarczą)”.
    W świetle wskazanej wyżej argumentacji zaprezentowanej przez Naczelny Sąd
    Administracyjny, wskazać należy, że wobec faktu, że Wnioskodawca nie wprowadził
    nieruchomości do ewidencji środków trwałych, a jedynie wydzierżawiał tę nieruchomość
    jako część własnego gospodarstwa rolnego, a sprzedaż tej nieruchomości nastąpi po
    upływie 5 lat od dnia nabycia tej nieruchomości, tym samym sprzedaż tej nieruchomości -
    nawet po podziale - nie będzie uznana za źródło przychodu podlegające opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie, bądź od których zaniechano poboru
    podatku.
    Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca
    dokonał w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a)-c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy –
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości lub ich
    części oraz udziału w nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek
    podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie
    nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości nastąpi po upływie 5 lat, licząc
    od końca roku kalendarzowego, w którym miało miejsce nabycie lub wybudowanie - nie
    jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, a tym samym przychód uzyskany z odpłatnego zbycia w ogóle nie
    podlega opodatkowaniu.
    Ponadto, przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    wskazuje, że dotyczy przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw, które nie
    następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej.
    Przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie
    dwa warunki:
      - odpłatne zbycie nieruchomości nie nastąpi w wykonaniu działalności gospodarczej
        (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz
      - zostanie dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
        którym nastąpiło nabycie.
    Z kolei stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy:
      Źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    W myśl art. 10 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy:
      Przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o
      których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed
      zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem
      miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z
      działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.
    Jednak stosownie do art. 10 ust. 3 ww. ustawy:
      Przepisy ust. 1 pkt 8 mają zastosowanie do odpłatnego zbycia wykorzystywanych na
      potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów
      specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim
      budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w
      takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
      spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim
      prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie.

    Zasady ustalania przychodów z działalności gospodarczej zostały określone w art. 14 ww.
    ustawy, który w ust. 1 stanowi, że:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    Zgodnie natomiast z treścią art. 14 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia
      składników majątku będących:
      a) środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi
        ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników,
        których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1500 zł,
      c) składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy
        lub krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości
        niematerialnych i prawnych,
      d) składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub
        udział w takim prawie, które zgodnie z art. 22n ust. 3 nie podlegają ujęciu w
        ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
      - wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy
      prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy
      określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.
    W myśl art. 14 ust. 2c ww. ustawy:
      Do przychodów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie zalicza się przychodów z
      odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością
      gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku
      mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego
      stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału
      w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie,
      związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do
      lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu
      jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie. Przepis
      art. 30e stosuje się odpowiednio.
    Zatem, regulacją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia
    1 stycznia 2015 r., objęty został przychód z odpłatnego zbycia tych składników majątku,
    które spełniają ustawową definicję środka trwałego oraz wartości niematerialnej i
    prawnej, podlegających ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził, czy też nie
    wprowadził te składniki do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych, jak również od tego, czy zaliczał do kosztów uzyskania przychodów odpisy
    amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej. Jak wynika z uzasadnienia do
    projektu wprowadzającego ww. uregulowanie, zbycie składnika majątku
    wykorzystywanego w działalności gospodarczej stanowi przychód z tej działalności.
    Dotyczy to zarówno składników, które z uwagi na przewidywany okres ich użytkowania,
    krótszy niż rok, nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości niematerialnych i
    prawnych, jak i składników, których podatnik – pomimo takiego obowiązku – nie ujął w
    ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
    Wobec powyższego, przychodami z działalności gospodarczej są zarówno przychody z
    odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą

    składników majątku, do których odnosi się art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych wymienionych
    w art. 14 ust. 2c ww. ustawy), jak i przychody uzyskane ze sprzedaży tych składników
    majątku, które zostały z działalności gospodarczej z różnych względów wycofane. Jeżeli
    jednak między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki
    majątku zostały wycofane z działalności, i dniem ich odpłatnego zbycia upłynęło 6 lat, to
    przychód ze sprzedaży tych składników majątku nie stanowi przychodu z działalności
    gospodarczej.
    Zgodnie z art. 5a pkt 6 ww. ustawy:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej # oznacza to działalność zarobkową:
      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
      b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
      c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Użyte w ww. przepisie pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej opiera się na trzech
    przesłankach:
      - zarobkowym celu działalności,
      - wykonywaniu działalności w sposób zorganizowany i ciągły,
      - prowadzeniu działalności we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek.
    Działalność gospodarcza to taka działalność, która:
      1) jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu, przy czym nawet ewentualna strata
        będąca wynikiem tej działalności nie pozbawia jej statusu działalności
        gospodarczej, bowiem istotny jest sam zamiar osiągnięcia dochodu;
      2) wykonywana jest w sposób ciągły. Jednakże przesłanki tej nie należy rozumieć jako
        konieczność wykonywania działalności bez przerwy. Istotny jest zamiar
        powtarzalności określonych czynności celem osiągnięcia dochodu np. powtarzalna
        sprzedaż przedmiotów własności posiadających tożsamy charakter;
      3) prowadzona jest w sposób zorganizowany, co oznacza, że podejmowane działania
        są podporządkowane obowiązującym regułom, normom i służą osiągnięciu celu,
        mają wpływ na racjonalność gospodarowania posiadanymi środkami, a tym
        samym uczestnictwa w obrocie gospodarczym.
    Każde działanie spełniające wskazane wyżej przesłanki stanowi w rozumieniu przepisów
    ww. ustawy, pozarolniczą działalność gospodarczą niezależnie od tego, czy podatnik
    dokonał jej rejestracji.
    Działalność jest wtedy zarobkowa, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, a
    jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Działalność musi być tak
    prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie zyski faktycznie osiągnąć. Jednakże brak
    zysku z podjętych działań noszących znamiona działalności gospodarczej nie oznacza, że
    działalność taka nie była faktycznie prowadzona. Prowadzenie bowiem działalności
    gospodarczej zawsze wiąże się z ryzykiem nieosiągnięcia dochodów. Zarobkowego
    charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych
    potrzeb osoby podejmującej określone czynności.
    Prowadzenie działalności gospodarczej we własnym imieniu oznacza, że związane z
    działalnością prawa i obowiązki dotyczą osoby fizycznej, która ją prowadzi; podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą występuje jako podmiot niezależny prawnie od
    innych podmiotów, a podejmowane przez niego czynności rodzą bezpośrednio dla niego
    określone prawa i obowiązki.

    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymagają również, aby
    czynności wykonywane były w sposób zorganizowany i ciągły, przy czym możliwe jest
    osiąganie dochodów z tego rodzaju działalności bez spełnienia niektórych formalnych
    elementów organizacji (np. rejestracji urzędowej), gdyż prowadzenie działalności
    gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam
    prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz, czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z
    działalnością tą związanych. Za takim rozumieniem pojęcia „zorganizowany” przemawia
    również definicja słownikowa. Zgodnie z Nowym Słownikiem Poprawnej Polszczyzny
    Wydawnictwo Naukowe PWN pod redakcją Andrzeja Markowskiego Warszawa 2000,
    organizować to przygotowywać, zakładać jakieś przedsięwzięcie, bądź w znaczeniu drugim
    nadawać czemuś reguły, wprowadzać porządek (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Opolu z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt I SA/Op 18/08).
    Na pojęcie „zorganizowanie” w rozumieniu art. 5a pkt 6 ww. ustawy, składa się zespół
    celowych, uporządkowanych czynności o charakterze profesjonalnym, realizowanych w
    ramach mniej lub bardziej wyodrębnionej struktury, mieszczących się zarówno w tzw.
    fazie przygotowawczej, związanej z uruchomieniem określonych działalności, jak i w fazie
    realizacji.
    Co do kryterium ciągłości w wykonywaniu działalności gospodarczej to jego wprowadzenie
    przez ustawodawcę miało na celu wyeliminowanie z pojęcia działalności gospodarczej
    przedsięwzięć o charakterze incydentalnym i sporadycznym. Ciągłość w wykonywaniu
    działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej wykonywania. Nie wyklucza
    on jednak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej tylko sezonowo lub do czasu
    osiągnięcia postawionego przez dany podmiot celu i to bez względu na okres, w którym
    cel ten miałby być realizowany. Do zachowania ciągłości wystarczające jest, aby z
    całokształtu okoliczności sprawy wynikał zamiar powtarzania określonego zespołu
    konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku.
    Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 3 czerwca 2015
    r., sygn. akt I SA/Po 919/14: „Dla przyjęcia, że działalność ma charakter ciągły, nie jest
    niezbędne, by powtarzane były konkretne czynności; możliwe, że dana czynność (np.
    sprzedaż) będzie dokonana jednorazowo, natomiast wraz z poprzedzającymi ją
    czynnościami przygotowawczymi będzie tworzyła ciąg działań, który uznać należy za
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a ust. 6 u.p.d.f.”.
    Przez powtarzalność rozumie się ponadto cały szereg wielokrotnie powtarzanych
    czynności podejmowanych w konkretnym celu. Taki zespół wielokrotnie powtarzanych
    czynności (nie zaś czynności sporadyczne, oderwane od siebie, nie powiązane ze sobą) w
    dziedzinie wytwórczej, usługowej lub handlowej podejmowanych w celach zarobkowych i
    na własny rachunek można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej.
    Ponadto należy wskazać, że w myśl art. 5b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie
      spełnione są następujące warunki:
      1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich
        wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów
        niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności;
      2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych
        przez zlecającego te czynności;
      3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z
        prowadzoną działalnością.
    W związku z powyższym, istotne jest również dla aktywności zarobkowej podatnika –
    mieszczącej się w zakresie zdefiniowanym w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym

    od osób fizycznych – nieistnienie przeszkód określonych w art. 5b ust. 1 ww. ustawy. Aby
    dana aktywność nie została uznana za działalność gospodarczą, konieczne jest łączne
    spełnienie tych przesłanek.
    Z przytoczonych przepisów wynika, że przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości może
    stanowić przychód jednego z dwóch źródeł, tj. z pozarolniczej działalności gospodarczej
    (art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy) lub z odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym mowa
    art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ww. ustawy. Ustalenie, z jakiego źródła pochodzi przychód, ma
    kluczowe znaczenie dla ustalenia sposobu opodatkowania przychodu.
    Zakwalifikowanie do źródła przychodów ma ogromne znaczenie dla ustalenia chociażby
    takich kwestii, jak sposób opodatkowania przychodów, możliwość odliczenia kosztów ich
    uzyskania, możliwość skorzystania ze zwolnień przedmiotowych itp. W pewnych
    sytuacjach możliwe jest występowanie wątpliwości, do jakiego źródła przychodów należy
    zakwalifikować danego rodzaju przychód. Przy czym, jeden i ten sam przychód stanowić
    może przychód wyłącznie z jednego źródła. Ponadto nie jest możliwa sytuacja, w której
    ten sam przychód będzie np. zakwalifikowany częściowo do jednego źródła, a częściowo
    do innego.
    Przy czym, każdy przypadek należy oceniać indywidualnie, mając na względzie całokształt
    okoliczności faktycznych danej sprawy, a więc wszystkie działania podejmowane przez
    podatnika, a nie tylko poszczególne czynności, pojedyncze elementy stanu faktycznego
    /zdarzenia przyszłego.
    Przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości, należy uwzględnić wszystkie
    etapy tej aktywności. Ocena podejmowanych działań powinna uwzględniać działania
    podejmowane na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie, a
    nie wyłącznie osobno.
    Stosownie do art. 14 ust. 2 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również: przychody z najmu, podnajmu,
      dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, składników
      majątku związanych z działalnością gospodarczą.
    Wyżej wymieniony przepis koreluje z brzmieniem art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych dotyczącym źródła przychodów, jakim jest dzierżawa,
    wykluczając z tego katalogu składniki majątku związane z działalnością gospodarczą.
    Z cytowanych powyżej przepisów wynika zatem, że przychód z dzierżawy dla celów
    podatkowych może być traktowany jako pozarolnicza działalność gospodarcza lub jako
    odrębne źródło przychodów, określone w art. 10 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy
    podatkowej.
    Umowa najmu została zdefiniowana w art. 693 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zgodnie z którym :
      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz
      do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Stronami umowy dzierżawy są wydzierżawiający oraz dzierżawca. Do zawarcia umowy
    dzierżawy dochodzi wówczas, gdy strony uzgodnią istotne jej składniki, do jakich należą
    przedmiot dzierżawy i czynsz. Na podstawie umowy dzierżawy dzierżawca uzyskuje prawo
    do używania cudzej rzeczy w zamian za zapłatę czynszu.
    Tak więc podatnicy mogą osiągać przychody z dzierżawy niestanowiącej przedmiotu
    pozarolniczej działalności gospodarczej, jak i z dzierżawy w ramach prowadzonej
    pozarolniczej działalności gospodarczej. W obydwu przypadkach przychód jest osiągnięty
    na podstawie tego samego rodzaju stosunku cywilnoprawnego łączącego strony, jakim
    jest umowa dzierżawy.

    Na tle przedstawionych regulacji prawnych stwierdzić należy, że dzierżawa stanowi
    odrębne od działalności gospodarczej źródło przychodów (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych), choć może także istnieć dzierżawa, która
    prowadzona jest w ramach działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy).
    W tym miejscu wskazać należy na uchwałę NSA z 24 maja 2021 r., II FPS 1/21, gdzie
    wskazano:
      „To zatem podatnik decyduje o tym czy „powiązać” określone składniki swojego
      mienia z wykonywaniem działalności gospodarczej, czy też zachować je w zarządzie
      majątkiem niezwiązanym z działalnością gospodarczą i oddać np. w najem. (...)
      Przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o
      podobnym charakterze są zaliczane bez ograniczeń do źródła przychodów
      wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych, chyba że stanowią składnik majątkowy mienia osoby fizycznej, który
      został przez nią wprowadzony do majątku związanego z wykonywaniem działalności
      gospodarczej.
      Zasadą jest zatem kwalifikowanie przychodów do źródła - najem, a wyjątkiem
      sytuacja, w której podatnik, z uwagi na zakwalifikowanie składników majątku do
      kategorii „związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą” - do przychodów z
      działalności gospodarczej”.
    W celu właściwego zakwalifikowania odpłatnego zbycia nieruchomości na gruncie ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych do właściwego źródła przychodu należy
    ocenić zamiar, okoliczności i cel działań związanych z planowanym odpłatnym zbyciem
    nieruchomości (działki nr ...), o której mowa we wniosku.
    Jak już wcześniej wyjaśniono, na związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem
    wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    może wskazywać, rozpatrywany całościowo, zespół powiązanych ze sobą działań
    podatnika, powtarzalnych, uporządkowanych, konsekwentnie prowadzących do
    osiągnięcia zysku, w szczególności łącznie polegających na wielokrotnym nabywaniu
    nieruchomości, ich zaawansowanym przygotowaniu do sprzedaży (tzn. w sposób
    wykraczający poza zwykły zarząd mieniem), wielokrotnym zbywaniu w celu zarobkowym
    odpowiednio przygotowanych nieruchomości. Brak jest natomiast podstaw, aby
    podejmowane przez podatnika czynności mieszczące się w zwykłym zarządzie własnym
    majątkiem, tzn. mające na celu prawidłowe, racjonalne gospodarowanie tym majątkiem,
    kwalifikować jako prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art.
    5a pkt 6 ww. ustawy.
    Zarobkowego charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie
    własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności, czy też jej rodziny. Zatem
    sprzedaż, nawet wielokrotna, przedmiotów z majątku prywatnego osoby fizycznej, które
    nie są związane z działalnością gospodarczą, nie stanowi działalności gospodarczej w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z przedstawionego we wniosku opisu nie sposób przyjąć, że planowana sprzedaż
    nieruchomości wygeneruje przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Okoliczności przedstawione we wniosku wskazują, że nieruchomość nie została nabyta
    przez Pana dla celów prowadzenia działalności gospodarczej i nie była w niej
    wykorzystywana. W przedmiotowej sprawie, czynności podejmowane przez Pana (m.in.
    działka została przez Pana wydzierżawiona w ramach prywatnej dzierżawy) wskazują, że
    nie mają one charakteru profesjonalnego działania przypisywanego przedsiębiorcom i
    mieszczą się w zwykłych działaniach związanych z właściwym zarządem własnym
    majątkiem. Również w szczególności fakt, że sprzedaż nieruchomości nastąpi po upływie
    długiego okresu od jej nabycia oraz okoliczności i cel nabycia nieruchomości –
    prowadzenie gospodarstwa rolnego, oraz fakt, że jest Pan osobą nietrudniącą się obrotem
    nieruchomościami, sugeruje, że są to działania należące do zakresu zwykłego zarządu

    majątkiem prywatnym. W konsekwencji, istotą działania Pana nie było/nie jest
    prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej, lecz zwykły zarząd majątkiem.
    Zarobkowego charakteru nie mają działania, których celem jest zaspokojenie własnych
    potrzeb osoby podejmującej określone czynności, czy też jej rodziny.
    Okoliczności dotyczące nabycia nieruchomości i planowanej sprzedaży nie dają podstaw
    do przyjęcia, że spełnione zostaną przesłanki wymienione w art. 5a pkt 6 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych warunkujące zaliczenie planowanej sprzedaży
    do działalności gospodarczej.
    Biorąc pod uwagę powyższe, planowana sprzedaż nieruchomości (tj. działki nr ...) nie
    nastąpi w wykonaniu działalności gospodarczej, a zatem nie spowoduje powstania
    przychodu ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji, w oparciu o okoliczności przedstawione przez Pana, skutki podatkowe
    planowanego odpłatnego zbycia nieruchomości należy rozpatrywać w kontekście przepisu
    art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli
    przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości.
    W przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww.
    ustawy, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych ma forma prawna ich nabycia oraz moment nabycia.
    Za datę nabycia nieruchomości, tj. działki nr ..., należy przyjąć datę zakupu nieruchomości
    (działki) przez Pana, tj. 2013 r. Zatem, termin pięcioletni, o którym mowa w art. 10 ust. 1
    pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych minął z dniem 31 grudnia
    2018 r.
    W tym miejscu wskazać należy, że dokonanie podziału nieruchomości przez Pana nie
    będzie miało wpływu na moment nabycia. Samo bowiem wydzielenie działek (podział) z
    nieruchomości gruntowej nie powoduje zmiany ich właściciela. Na skutek dokonania tej
    czynności nie następuje przeniesienie prawa własności działek, a więc nie dochodzi do ich
    nabycia.
    W konsekwencji, nienastępujące w wykonaniu działalności gospodarczej planowane
    odpłatne zbycie przez Pana nieruchomości (działki nr ...) lub działek powstałych w wyniku
    podziału działki nr ..., nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych, z uwagi na upływ pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1
    pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi
    postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej
    ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa
    podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111) jest sam przepis prawa. Rolą
    postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie
    jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on

    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli
    zatem, przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe będzie różniło się od występującego
    w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła w zakresie
    przedstawionego zdarzenia przyszłego. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu opisu sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Końcowo Organ wskazuje, że zapłacona na konto Krajowej Informacji Skarbowej, opłata za
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, w części, która stanowi nadpłatę w myśl
    art. 14f § 2b pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa, zostanie zwrócona w terminie
    określonym w art. 14f § 2a ustawy Ordynacja podatkowa.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.