Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4.4012.690.2018.1.MP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2018-12-12
Teza: Zwolnienie od podatku usług świadczonych w ramach umowy dystrybucyjnej.
Słowa kluczowe: pośrednictwo; usługi-usługi finansowe; zwolnienie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 9 października 2018 r. (data wpływu 16 października 2018 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku usług świadczonych w ramach umowy dystrybucyjnej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 października 2018 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku usług świadczonych w ramach umowy dystrybucyjnej.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny :

Bank jest bankiem uniwersalnym prowadzącym działalność bankową w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2017, poz. 1876 ze zm.; dalej: „Prawo bankowe”). Bank jest czynnym podatnikiem VAT. Podstawowym zakresem działalności Banku jest wykonywanie na rzecz swoich klientów będących osobami prawnymi bądź fizycznymi czynności bankowych, o których mowa w art. 5 Prawa bankowego. Na mocy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. 2017, poz. 1768 ze zm.; dalej: „ustawa o obrocie”) Bank świadczy również usługi pośrednictwa w nabywaniu akcji i obligacji emitowanych przez podmioty trzecie.

W przypadku działalności Banku polegającej na pośredniczeniu w nabywaniu akcji i obligacji, Bank podejmuje czynności poprzez Biuro Maklerskie będące wydzieloną organizacyjnie jednostką w strukturach Banku. Działalność Biura Maklerskiego polega na świadczeniu kompleksowych usług w zakresie rynku kapitałowego, w tym m.in. usług polegających na przeprowadzaniu wśród klientów oferty publicznej akcji i obligacji . Aby zaoferować swoim klientom możliwość nabycia akcji i obligacji, Bank działający poprzez Biuro Maklerskie, zawiera umowy dotyczące ich dystrybucji (dalej: „umowa dystrybucyjna”). Biuro Maklerskie, jako wyspecjalizowana jednostka organizacyjna Banku, oferuje klientom akcje i obligacje w oparciu o zezwolenie na prowadzenie działalności maklerskiej uzyskane przez Bank.

Biuro Maklerskie Banku, oferując klientom nabycie akcji i obligacji wykonuje działalność maklerską w dwóch zakresach przewidzianych ustawą o obrocie:

1.  przyjmowanie i przekazywanie zleceń nabycia lub zbycia instrumentów finansowych (art. 69 ust. 2 pkt 1 ustawy o obrocie), oraz
2.  oferowanie instrumentów finansowych (art. 69 ust. 2 pkt 6 ustawy o obrocie).

Głównym celem przyświecającym Bankowi w procesie oferowania akcji i obligacji jest poszerzenie zakresu swojej oferty oraz potencjalne zwiększenie źródeł przychodów z prowadzonej działalności - Bank wykonuje bowiem czynności dystrybucji akcji i obligacji w celu doprowadzenia do ich sprzedaży, co skutkuje uzyskaniem przez Bank prawa do otrzymania prowizji (tym samym, Bank nie wywodzi dla siebie jakiejkolwiek korzyści ekonomicznej z samej treści umowy nabycia akcji i obligacji przez inwestora - korzyści te mogą być uzyskane jedynie przez nabywcę akcji i obligacji; interes ekonomiczny Banku ogranicza się jedynie do doprowadzenia do zawarcia rzeczonej umowy, bowiem jedynie doprowadzenie do zawarcia umowy skutkuje uzyskaniem przez Bank prawa do otrzymania prowizji). Zwyczajowo w ramach realizacji umowy dystrybucyjnej zawieranej przez Bank, jest on zobowiązany do wykonywania następujących kategorii czynności prowadzących do zawarcia umowy z klientem:

1.  pozyskiwanie inwestorów/ klientów, na co składa się m.in. informowanie klientów o charakterystyce danego instrumentu finansowego (dalej: „Obszar Pozyskiwania Klienta”), oraz
2.  przyjmowanie zapisów i wpłat za oferowane akcje i obligacje (dalej: „Obszar Zawierania Umów”).

Na szczegółowy zakres czynności wykonywanych przez Bank w ramach każdej z powyższych kategorii składają się następujące działania:

1.  Obszar Pozyskiwania Klienta:
    1.  informowanie potencjalnych inwestorów o trwającej ofercie oraz możliwości wzięcia w niej udziału,
    2.  przygotowanie punktów subskrypcyjnych (oddziałów Banku) do wykonywania obowiązków związanych z dystrybucją akcji i obligacji oraz przewidzianych w prospekcie emisyjnym,
    3.  udostępnienia inwestorom prospektu emisyjnego poprzez wskazanie miejsc, gdzie prospekt ten jest opublikowany (również - zapewnienie dostępu do wersji papierowej prospektu),
    4.  udostępniania inwestorom kluczowych informacji o ofercie, informacji o kosztach inwestycji, a także innych materiałów informacyjnych przygotowanych lub zaakceptowanych przez emitenta akcji i obligacji.
2.  Obszar Zawierania Umów:
    1.  przyjmowanie zapisów i wpłat na akcje i obligacje,
    2.  przekazywanie wpłat z tytułu przyjętych zapisów na akcje i obligacje, a także przygotowanie i przekazanie raportu o przebiegu oferty i zapisach,
    3.  realizacja zwrotu wpłat (nadpłat) osobom zapisującym się na akcje i obligacje w terminie i na zasadach określonych w prospekcie emisyjnym,
    4.  informowanie inwestorów o liczbie przydzielonych im akcji i obligacji.

Powyższe czynności wpisujące się w Obszar Pozyskiwania Klienta oraz Obszar Zawierania Umów wykonywane są przez Bank w realizacji umowy dystrybucyjnej w następujących po sobie etapach, tak aby końcowym ich efektem było doprowadzenie do zawarcia umowy. Tym samym, realizacja zapisów umowy dystrybucyjnej poprzez wykonywanie czynności z Obszarów Pozyskiwania Klienta oraz Zawierania umów stanowi w rzeczywistości jako całość usługę pośrednictwa w sprzedaży akcji i obligacji (dalej: „usługa pośrednictwa”).

Prawidłowe wykonanie usługi pośrednictwa, szczegółowo opisanej w umowie dystrybucyjnej, opartej o czynności z Obszarów Pozyskiwania Klienta i Zawierania Umów, wymaga od Banku wykonania czynności kontrolnych, dopełniających i nakierowanych na rzeczywiste wykonanie umowy (czyli takich, które stanowią niezbędny warunek poprawnego wykonania czynności z Obszarów Pozyskiwania Klienta i Zawierania Umów). Do czynności tych zalicza się:

1.  dostarczenie stronie umowy dystrybucyjnej formularzy zapisów na akcje i obligacje,
2.  przekazywanie zestawień o przebiegu oferty, w szczególności liczbie wszystkich zapisów i liczbie akcji i obligacji objętych tymi zapisami,
3.  przygotowanie i przekazanie raportu o przebiegu oferty i zapisach, na którego podstawie realizowane będą dyspozycje inwestora,
4.  wykonywania innych czynności, do których Bank zobowiązany jest na podstawie przepisów prawa lub prospektu emisyjnego.

Usługa pośrednictwa w sprzedaży akcji i obligacji wykonywana przez Bank nie będzie obejmować ani przechowywania, ani zarządzania instrumentami finansowymi, a akcje i obligacje nie będą dotyczyć praw i udziałów odzwierciedlających:

1.  tytułu prawnego do towarów,
2.  tytułu własności nieruchomości,
3.  praw rzeczowych dających prawo do korzystania z nieruchomości, udziały i inne tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawo własności,
4.  prawa majątkowe, których instrumentami bazowymi są towary, mierniki i limity wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń, które mogą być zrealizowane poprzez dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż zwolnione z VAT.

Bank pragnie podkreślić, że jego wynagrodzenie z tytułu świadczenia usług pośrednictwa oparte jest o prowizję pobieraną od dokonanej sprzedaży. Innymi słowy, Bank nie uzyskuje prawa do wynagrodzenia za wykonanie którejkolwiek z pojedynczych czynności, do których jest zobowiązany treścią umowy dystrybucyjnej, a jedynie za doprowadzenie do zawarcia umowy z klientem (nabycia przez klienta akcji i obligacji).

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy wynagrodzenie Wnioskodawcy należne mu w związku z doprowadzeniem do zawarcia umowy przez klienta w ramach realizowanej przez Wnioskodawcę umowy dystrybucyjnej korzysta ze zwolnienia z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41) ustawy o VAT ?

Stanowisko Wnioskodawcy:

W ocenie Wnioskodawcy, wynagrodzenie Wnioskodawcy należne mu w związku z doprowadzeniem do zawarcia umowy przez klienta w ramach realizowanej przez Wnioskodawcę umowy dystrybucyjnej korzysta ze zwolnienia z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. l pkt 41) ustawy o VAT.

1.  ZASADNIENIE STANOWISKA WNIOSKODAWCY

Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 41) ustawy o VAT, zwalnia się od podatku usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe, o których mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, z wyłączeniem przechowywania tych instrumentów i zarządzania nimi, oraz usługi pośrednictwa w tym zakresie.

Ustawa o obrocie, na którą powołują się przepisy ustawy o VAT, w treści art. 2 ust. 1 stanowi, iż instrumentami finansowymi są papiery wartościowe oraz instrumenty niebędące papierami wartościowymi. Jednocześnie, w świetle art. 3 ust. 1 ustawy o obrocie, papierami wartościowymi są między innymi akcje, prawa poboru, prawa do akcji, warranty subskrypcyjne, kwity depozytowe, obligacje, listy zastawne, certyfikaty inwestycyjne i inne zbywalne papiery wartościowe.

W ocenie Wnioskodawcy, w zakresie treści art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT, intencją ustawodawcy było objęcie zwolnieniem usług, których przedmiotem są instrumenty finansowe, zarówno tych wykonywanych przez fundusze inwestycyjne, banki, firmy inwestycyjne czy też inne instytucje wspólnego inwestowania, jak również świadczonych przez inne podmioty pośredniczące w ich świadczeniu. Wskazany bowiem wyżej przepis art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT implementuje do polskiego systemu prawnego art. 135 ust. 1 lit. f dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. seria L z 2006 r. nr 347.1 - dalej Dyrektywa 112), zgodnie z którym „państwa członkowskie zwalniają transakcje, łącznie z pośrednictwem, jednakże z wyłączeniem przechowania i zarządzania, których przedmiotem są akcje, udziały w spółkach lub związkach, obligacje i inne papiery wartościowe, z wyłączeniem dokumentów ustanawiających tytuł prawny do towarów, oraz praw do papierów wartościowych, o których mowa w art. 15 ust. 2”.

W ocenie Wnioskodawcy, zamysłem ustawodawcy implementującego na polski grunt przepisy Dyrektywy 112, było przyznanie prawa do zwolnienia z VAT dla konkretnych transakcji (zwolnienie przedmiotowe), bez jednoczesnego ograniczenia jego zastosowania do określonego kręgu podmiotów uprawnionych do korzystania z powołanego przepisu.

W obowiązujących przepisach nie znajdujemy definicji usług pośrednictwa. Niemniej jednak, w ocenie Wnioskodawcy kluczową cechą definiującą usługę pośrednictwa (w tym finansowego) jest jej cel, którym jest podejmowanie wszelkich działań prowadzących do zawarcia umowy przez klienta. W przypadku Wnioskodawcy czynności te wykonywane są w oparciu o art. 79 ustawy o obrocie, zgodnie z którym „Firma inwestycyjna może, w drodze umowy zawartej w formie pisemnej, powierzyć osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej stałe lub okresowe wykonywanie w imieniu i na rachunek firmy inwestycyjnej czynności pośrednictwa w zakresie działalności prowadzonej przez tę firmę inwestycyjną (agent firmy inwestycyjnej).”

Za przyjęciem takiej interpretacji przemawia również wykładnia literalna analizowanego przepisu. Zgodnie bowiem z definicją przedstawioną w Słowniku Języka Polskiego PWN, pośrednictwo powinno być rozumiane jako „działalność osoby trzeciej mająca na celu porozumienie się między stronami lub załatwienie jakichś spraw dotyczących obu stron” albo jako „kojarzenie kontrahentów w transakcjach handlowych oraz umożliwianie kontaktu uczestnikom rynku pracy”.

Przyjęte przez Wnioskodawcę rozumienie pojęcia usługi pośrednictwa znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczącym wprost szeroko pojętego pośrednictwa finansowego. Przykładowo, w wyroku TSUE z dnia 21 czerwca 2007 r. (sygn. akt C-453/05) w sprawie Volker Ludwig przeciwko Finanzamt Luckenwalde stwierdzono: „(\`(...)\`) pośrednictwo stanowi usługę świadczoną na rzecz strony umowy, za którą wypłaca ona wynagrodzenie jako za odrębną działalność pośrednictwa. W tym kontekście celem takiej działalności jest uczynić wszystko co niezbędne, by dwie strony zawarły umowę, przy czym pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści umowy (\`(...)\`). Natomiast nie ma miejsca działalność polegająca na pośrednictwie, jeśli jedna ze stron umowy zleca podwykonawcy część czynności faktycznych związanych z umową”.

Podobnie, w orzeczeniu TSUE zapadłym w sprawie Commissioners of Customs & Excise przeciwko CSC Financial Services Ltd. (sygn. akt C-235/00) stwierdzono, że „Negocjacje stanowią usługę świadczoną na rzecz strony umowy oraz są wynagradzane przez nią, polegającą na jednoznacznie określonym akcie mediacji. Mogą one polegać m.in. na wskazywaniu odpowiednich możliwości zawarcia takiej umowy, nawiązywanie kontaktu z drugą stroną lub negocjowanie, w imieniu i na rzecz klienta, warunków płatności, jakich ma dokonać jedna ze stron. Celem negocjacji jest zatem wykonanie wszystkich czynności niezbędnych w celu zawarcia przez dwie strony umowy, przy jednoczesnym braku jakiegokolwiek własnego zaangażowania negocjatora w zakresie warunków umowy”.

Biorąc pod uwagę powołaną słownikową definicję pośrednictwa oraz przywołane orzecznictwo, zdaniem Wnioskodawcy, kluczowe do zakwalifikowania danej czynności do katalogu usług pośrednictwa finansowego jest zbadanie, czy wykonywane czynności stanowią:

1.  usługę świadczoną na rzecz zlecającego dystrybucję, za którą strona ta wypłaca wynagrodzenie, oraz
2.  usługę, której celem jest dążenie do zawarcia umowy (przy czym sam pośrednik nie ma interesu w treści zawartej umowy).

Na tym tle, zdaniem Wnioskodawcy, czynności podejmowane przez Bank w ramach realizacji umowy dystrybucyjnej należy jednoznacznie traktować jako świadczenie usług na rzecz podmiotu zlecającego Bankowi dystrybucję akcji i obligacji. Jednocześnie, ten właśnie podmiot zobowiązany jest do wypłacenia na rzecz Wnioskodawcy wynagrodzenia, które kalkulowane jest w oparciu o prowizję za doprowadzenie do zawarcia umowy przez klienta (tym samym, Bank wynagradzany jest za skuteczne wykonanie wszystkich czynności przewidzianych umową dystrybucyjną, a nie jedynie części z nich).

Ponadto, Bank w praktyce nie ma żadnego interesu w treści umowy zawieranej przez klienta (tj. umowy nabycia akcji i obligacji), ani nie jest jej stroną. Bank, jako strona umowy dystrybucyjnej, podejmuje jedynie działania w celu doprowadzenia do zawarcia umowy nabycia akcji i obligacji, co skutkuje uzyskaniem przez Wnioskodawcę wynagrodzenia. Tym samym funkcję Wnioskodawcy prawidłowo opisuje zarówno definicja słownikowa („kojarzenie kontrahentów w transakcjach handlowych”), jak i tezy pochodzące z orzecznictwa TSUE (,,celem takiej działalności jest uczynić wszystko co niezbędne, by dwie strony zawarły umowę”).

Zdaniem Wnioskodawcy wartym podkreślenia jest, że zwolnienie z VAT wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 41) ustawy o VAT ma charakter przedmiotowy, gdzie istotną przesłanką do skorzystania ze zwolnienia jest rodzaj (charakter) świadczonej usługi. Ustawodawca szczególny nacisk położył na stronę przedmiotową, nie dokonując zawężenia omawianego zwolnienia wyłącznie do określonej grupy podmiotów. Co za tym idzie, fakt że świadczona usługa dystrybucyjna świadczona jest przez Bank (a nie przykładowo emitenta) pozostaje bez wpływu na kwalifikację wykonywanych czynności na gruncie VAT.

Biorąc pod uwagę, że przepis art. 43 ust. 1 pkt 41) ustawy o VAT stanowi implementację przepisów Dyrektywy 112, interpretacja przepisów dokonywana przez TSUE powinna być każdorazowo w takich przypadkach uwzględniana w analizie celu funkcjonowania danej regulacji. Tym samym, warto podkreślić, że przedmiotowy charakter powołanej regulacji został również uwypuklony przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku w sprawie C-2/95 pomiędzy Sparekassernes Datacenter (SDC) a Skatteministeriet (Dania), w którym Trybunał stwierdził, że: „zwolnienie dotyczące usług finansowych nie jest uzależnione od tego, czy usługa jest wykonywana przez instytucję, która wstępuje w prawny związek z końcowym odbiorcą. Fakt, że dana transakcja jest wykonywana przez osobę trzecią, ale z punktu widzenia końcowego odbiorcy wydaje się być usługą wykonywaną przez bank, nie wyklucza objęcia jej zwolnieniem”.

Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy wynagrodzenie Wnioskodawcy należne mu w związku z doprowadzeniem do zawarcia umowy przez klienta w ramach realizowanej przez Wnioskodawcę umowy, dystrybucyjnej korzysta ze zwolnienia z opodatkowania VAT.

Stanowisko Wnioskodawcy w przedmiotowym zakresie jest zgodne z interpretacjami indywidualnymi przepisów prawa podatkowego. Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z dnia 24 kwietnia 2018 r. (sygn. 0114-KDIP4.4012.88.2018.2.AS), w tożsamym do niniejszego opisie sprawy Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej orzekł: „Odniesienie powyższych uwag do analizowanej sprawy prowadzi do wniosku, że usługi świadczone przez Wnioskodawcę w Obszarze Wykonywania Umów Maklerskich, polegające na przyjmowaniu i przekazywaniu zleceń nabycia lub zbycia instrumentów finansowych oraz oferowaniu instrumentów finansowych wypełniają specyficzne i istotne elementy finansowej usługi zwolnionej, prowadzą do zmian prawnych i finansowych stron transakcji. Zatem stanowią wprost usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe. Ponadto czynności wykonywane przez Wnioskodawcę nie obejmują przechowywania, zarządzania instrumentami finansowymi oraz usług doradztwa, a także nie będą dotyczyć praw i udziałów, o których mowa w art. 43 ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług.”

Podobnie stwierdzi również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 3 listopada 2017 r. (sygn. 0112-KDIL1-1.4012.387.2017.1.MW): „działalność, którą zamierza prowadzić Wnioskodawca spełnia powyższe warunki i tym samym może być uznana za pośrednictwo w obrocie instrumentami finansowymi. Usługa pośrednictwa finansowego ma stanowić usługę świadczoną na rzecz stron transakcji finansowej, za którą Wnioskodawca będzie otrzymywał prowizję od swoich kontrahentów, na rzecz których będzie pozyskiwał inwestorów. Ponadto, świadczona przez Wnioskodawcę usługa pośrednictwa będzie stanowić element usługi finansowej. Celem usługi będzie dążenie do zawarcia umowy pomiędzy stronami, a usługa ta nie ma wyłącznie charakteru wykonywania czynności faktycznych związanych z umową (udostępnienie stronom informacji).” Analogiczne stanowisko zajął również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z dnia 26 października 2017 (sygn. 0114-KDIP4.4012.377.2017.1.BS) oraz Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji z dnia 26 października 2016 r. (sygn. 2461-IBPP2.4512.609.2016.2JK) oraz Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 20 września 2018 r. (sygn. 0114-KDIP4.4012.456.2018.1.AS).

Prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy potwierdził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 marca 2017 r. (sygn. I FSK 1708/15), w którym orzeczono: „pomieszczone w art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U.z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, ze zm.) sformułowanie „usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe” obejmuje czynności związane z emisją i obrotem instrumentami finansowymi, o których mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2014 r. poz. 94, ze zm.) oraz pośrednictwo w tych transakcjach, w następstwie których dochodzi do powstania, zmiany lub wygaśnięcia praw i obowiązków ich stron”.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego.

Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4 , 00-013 Warszawa, w dwóch egzemplarzach – (art. 47 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.