Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.453.2025.1.DW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-25
Teza: Czy kosztem uzyskania przychodu jest całość wydatków
poniesionych na zakup i wytworzenie nieruchomości oraz
nakłady na nieruchomość zwiększające jej wartość
początkową.
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
spółki-spółka w upadłości
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 6
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek, z 25 lipca 2025 r., o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca, będący spółką w upadłości (dalej również: „Spółka”), jest podatnikiem
    podatku dochodowego od osób prawnych, podlegającym w Polsce nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu.
    W przeszłości Spółka prowadziła inwestycję obejmującą (...) (dalej: „Nieruchomość”).
    Inwestycja była finansowana ze środków pochodzących z dotacji uzyskanej przez Spółkę.
    Nieruchomość wykorzystywana była na potrzeby działalności gospodarczej prowadzonej
    przez Spółkę.
    Spółka ujęła Nieruchomość w ewidencji środków trwałych. Wartość początkowa środka
    trwałego została ustalona na zasadach ogólnych określonych w art. 16g ust. 1 Ustawy o
    CIT, tj. w oparciu o kwotę wydatków poniesionych na jego nabycie oraz wytworzenie, a
    także nakłady na ulepszenie środka trwałego, bez pomniejszenia tej wartości o kwotę
    uzyskanej dotacji.
    Spółka ujmowała odpisy amortyzacyjne jako wydatki niestanowiące kosztów uzyskania
    przychodu w tej części, która odpowiadała wydatkom ponoszonym w ramach opisanej
    inwestycji sfinansowanym ze środków pochodzących z dotacji.
    Następnie, w 2025 roku Spółka sprzedała nie w pełni zamortyzowaną Nieruchomość.

## Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym, w związku ze sprzedażą Nieruchomości, kosztem
    uzyskania przychodu Spółki jest całość wydatków poniesionych na zakup i wytworzenie
    Nieruchomości oraz na nakłady na Nieruchomość zwiększające jej wartość początkową, w
    tym wydatki sfinansowane dotacją, pomniejszona o dokonane już odpisy amortyzacyjne
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym, w związku ze sprzedażą
    Nieruchomości, kosztem uzyskania przychodu Spółki jest całość wydatków poniesionych
    na zakup i wytworzenie Nieruchomości oraz na nakłady na Nieruchomość zwiększające jej
    wartość początkową, w tym wydatki sfinansowane dotacją, pomniejszona o dokonane już
    odpisy amortyzacyjne.
    W myśl art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze
    zm. dalej: „ustawa o CIT”), nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, odpisów z tytułu
    zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych,
    według zasad określonych w art. 16a-16m, od tej części ich wartości, która odpowiada
    poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków
    lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania
    podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
    Otrzymana dotacja nie wpływa zatem na wartość początkową środka trwałego, którego
    nabycie zostało sfinansowane z dotacji, lecz na kwotę odpisów amortyzacyjnych, które
    mogą być kosztem uzyskania przychodu.
    W ocenie Wnioskodawcy, powyższy przepis nie wyłącza możliwości rozpoznania różnicy
    pomiędzy wartością początkową środka trwałego a kwotą dokonanych do dnia jego
    sprzedaży odpisów amortyzacyjnych jako kosztu uzyskania przychodów z tytułu sprzedaży
    tego środka trwałego.
    Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT, wydatki poniesione na nabycie,
    wytworzenie lub ulepszenie środka trwałego, pomniejszone o dokonane odpisy
    amortyzacyjne, są kosztem uzyskania przychodów z tytułu sprzedaży środka trwałego.
    Wskazana regulacja jest przepisem szczególnym i stanowi wyłączną podstawę ustalenia
    kosztów uzyskania przychodu z tytułu sprzedaży środków trwałych. Bez znaczenia jest

    zatem fakt, że wydatki na nabycie lub wytworzenie środka trwałego sfinansowane zostały
    z dotacji.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym, kosztem uzyskania przychodu ze
    sprzedaży Nieruchomości będzie zatem jej wartość początkowa (niezależnie od źródła jej
    finansowania), pomniejszona o sumę dokonanych odpisów amortyzacyjnych.
    Stanowisko Wnioskodawcy było wielokrotnie potwierdzane przez organy podatkowe w
    interpretacjach indywidualnych, m.in. w:
    - Interpretacji Indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 23
      października 2023 r. o sygn. 0111-KDIB1-3.4010.459.2023.2.ZK:
    „Tym samym koszt uzyskania przychodów w przypadku analizowanej sprzedaży
    środków trwałych będzie stanowił różnicę między wartością początkową ustaloną
    zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych a sumą
    odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1 uCIT (zarówno tych
    zaliczonych do kosztów podatkowych, jak i tych niezaliczonych do kosztów
    podatkowych)”.
    - Interpretacji Indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 27 czerwca
      2019 r. o sygn. 0111-KDIB2-1.4010.275.2019.1.AR:
    „[...] w przypadku odpłatnego zbycia środka trwałego do kosztów uzyskania
    przychodów można zaliczyć niezamortyzowaną jeszcze część wartości początkowej, w
    tym w części sfinansowanej w formie dotacji z Narodowego Funduszu Ochrony
    Środowiska i Gospodarki Wodnej, pomimo, że odpisy amortyzacyjne od tej części
    wartości początkowej nie stanowiłyby kosztów uzyskania przychodów w przypadku
    kontynuacji amortyzacji”.
    - Interpretacji Indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 stycznia
      2018 r. o sygn. 0111-KDIB1-3.4010.458.2017.3.AN:
    „[...] w momencie sprzedaży nie w pełni zamortyzowanego środka trwałego, którego
    zakup częściowo został sfinansowany dotacją, kosztem uzyskania przychodów będzie
    cała niezamortyzowana wartość środka trwałego bez rozbicia na część objętą
    dofinansowaniem i część nieobjętą dofinansowaniem”.
    Reasumując - niezamortyzowana część wartości początkowej środka trwałego częściowo
    sfinansowanego dotacją w momencie zbycia tego środka trwałego przez Spółkę będzie
    stanowiła dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”),
    kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze
    źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach
    obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy
    Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu,
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach

    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on
      zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
      przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez
      osoby inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania
      przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w stosownych przepisach ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodów.
    Według art. 15 ust. 6 ustawy o CIT,
    kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art.
    16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
    środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym
    wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne
    lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku
    podatkowym wynik finansowy jednostki.
    W myśl art. 16a ust. 1 ustawy o CIT,
    amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
    współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
    zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
    1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
    2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
    3) inne przedmioty
    - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
    podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą
    albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy
    określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w związku ze sprzedażą nieruchomości,
    kosztem uzyskania przychodu Spółki jest całość wydatków poniesionych na zakup i

    wytworzenie nieruchomości oraz na nakłady na nieruchomość zwiększające jej wartość
    początkową, w tym wydatki sfinansowane dotacją, pomniejszona o dokonane już odpisy
    amortyzacyjne.
    Odnosząc się do powyższych wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1
    ustawy o CIT,
    nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:
    a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za
      wieczyste użytkowanie gruntów,
    b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również
      wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
    c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość
      środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
    - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
    odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
    uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości
    niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.
    W tym miejscu należy zauważyć, że w myśl art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT,
    nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad
    określonych w art. 16a-16m, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym
    wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub wartości
    niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania podatkiem
    dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
    Z powołanych powyżej przepisów wynika, że ustawa o CIT zawiera pewne ograniczenia
    dotyczące możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów
    amortyzacyjnych dokonywanych według zasad określonych w art. 16a-16m tej ustawy. Tak
    więc – nie są kosztem podatkowym odpisy amortyzacyjne w części ustalonej od wartości
    początkowej środka trwałego, która została zwrócona podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
    Zasady ustalania wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych zostały unormowane w art. 16g ustawy o CIT.
    Według art. 16g ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o CIT,
    za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z
    uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się:
    1) w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia;
    2) w razie wytworzenia we własnym zakresie koszt wytworzenia.
    Zgodnie z art. 16g ust. 3 ustawy o CIT,
    za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z
    zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i
    prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku,
    ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów
    komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz
    pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z
    odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego
    albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek
    naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i
    usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu
    składników majątku.

    W myśl art. 16g ust. 4 ustawy o CIT,
    za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia
    środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych,
    kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć do
    wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się:
    kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i
    kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i
    prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka
    trwałego do używania.
    Według art. 16g ust. 13 ustawy o CIT,
    jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji,
    adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1
    i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na
    nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia
    przekracza 10 000 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków
    poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub
    modernizację w danym roku podatkowym przekracza 10 000 zł i wydatki te powodują
    wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do
    używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą,
    jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami
    ich eksploatacji.
    Stosownie do art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
    odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub
    wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od
    pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
    wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w
    którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością
    początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich
    niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z
    art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Decydujące znaczenie dla zaliczenia określonego wydatku do wydatków stanowiących
    koszt wytworzenia/cenę nabycia środka trwałego ma możliwość powiązania danego
    wydatku z konkretnym przedsięwzięciem inwestycyjnym, czyli wytwarzanym/nabytym
    środkiem trwałym. Wydatek taki może być poniesiony we wczesnym stadium procesu
    inwestycyjnego w celu stworzenia warunków do prowadzenia inwestycji, jak i późniejszym,
    bez których nie doszłoby do wytworzenia/nabycia środka trwałego. Wszelkie wydatki
    pozostające w związku z wytworzeniem/nabyciem środka trwałego mają wpływ na jego
    koszt wytworzenia/cenę nabycia. Koszt ten zarazem stanowi element wartości
    początkowej, od której dokonuje się odpisów amortyzacyjnych (wyjątek stanowią tu
    grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów, które zgodnie z art. 16c pkt 1 ustawy o
    CIT amortyzacji nie podlegają).
    W świetle przedstawiony regulacji prawnych należy przyznać słuszność stanowisku
    Państwa Spółki, zgodnie z którym w związku ze sprzedażą Nieruchomości, kosztem
    uzyskania przychodu jest całość wydatków poniesionych przez Państwa Spółkę na zakup i
    wytworzenie Nieruchomości ujętych w wartości początkowej środka trwałego oraz na
    nakłady na Nieruchomość zwiększające jej wartość początkową, w tym wydatki
    sfinansowane dotacją, pomniejszona o dokonane już odpisy amortyzacyjne (pomimo, że
    odpisy amortyzacyjne od części wartości początkowej sfinansowanej dotacją nie stanowiły
    kosztów uzyskani przychodów).
    Tym samym, Państwa stanowisko należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    W odniesieniu do powołanej interpretacji indywidualnej, należy zauważyć, że interpretacje
    przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i
    niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących
    przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych/zdarzeń
    przyszłych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
    będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
    przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.