Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP4/443-530/13/EK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2014-01-15
Teza: brak obowiązku prowadzenia ewidencji - sprzedaż wyrobów węglowych z akcyzą oraz sprzedaż w ilości nie przekraczającej 200 kg
Słowa kluczowe: ewidencjonowanie; podatek-podatek akcyzowy-zwolnienie z podatku akcyzowego; podmiot-podmiot pośredniczący; węgiel
Przepisy: [AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział II-Rozdział 6

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z 16 października 2013 r. (data wpływu 21 października 2013 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie prowadzenia ewidencji sprzedaży wyrobów węglowych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 4 października 2013 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie prowadzenia ewidencji sprzedaży wyrobów węglowych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Zmiana przepisów w dziedzinie podatku akcyzowego w zakresie dotyczącym wyrobów węglowych jaka weszła w życie dnia 20 września 2013 r. wprowadziła obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przez pośredniczący podmiot węglowy. Ewidencja dotyczy sprzedaży wyrobów na rzecz finalnego nabywcy węglowego. Dane jakie powinna obejmować ww. ewidencja zostały spisane w art. 91a ustawy o podatku akcyzowym. Jednym z nich jest przymus podawania numerów dokumentów dostawy lub innych dokumentów używanych w jego charakterze oraz wskazania danych nabywcy.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy ww. ewidencja powinna obejmować sprzedaż wyrobów węglowych objętych akcyzą?
2.  Czy ww. ewidencja powinna dotyczyć sprzedaży wyrobów w ilości do 200 kg gdy nie występuje dokument dostawy i gdy zazwyczaj nie są znane dane nabywcy (sprzedaż paragonowa)?

Zdaniem Wnioskodawcy, ewidencja sprzedaży, o której mowa w art. 91a ustawy o podatku akcyzowym, nie powinna dotyczyć sprzedaży wyrobów węglowych z naliczaną akcyzą.

Ponadto ewidencja sprzedaży wymieniona w art. 91a ww. ustawy pomija dostawy w ramach sprzedaży paragonowej.

Uzasadnienie:

Jak czytamy w art. 91a ustawy o podatku akcyzowym ewidencja sprzedaży wyrobów węglowych obejmuje transakcje dokonywane z udziałem finalnego nabywcy węglowego. Jej treścią, na mocy zapisów pkt 4 ust. 1 ww. przepisu, powinny być między innymi takie dane jak numer i data dokumentu dostawy lub innego dokumentu go zastępującego. Jednocześnie z treści ww. normy nie wynika aby te dane były podawane fakultatywnie. Brak jest bowiem zapisów mogących na to explicite wskazywać. W efekcie dane dotyczące dokumentu dostawy są wymagane obligatoryjne. Przy tym dodać trzeba, że wprowadzanie do obrotu prawnego dokumentu dostawy ma miejsce gdy sprzedaż do ww. odbiorców obejmuje dostawy węgla podlegające zwolnieniu z akcyzy (vide art. 31a ust. 3 ustawy). Okoliczność ta zatem wprost dowodzi, iż ewidencja sprzedaży odwołująca się do ww. dokumentu może dotyczyć wyłącznie dostaw zwolnionych z ww. podatku.

Jednocześnie podkreślić trzeba, że sprzedaż wyrobów węglowych z naliczoną akcyzą jest dokumentowana poprzez składanie deklaracji podatkowych \`(...)\`. W efekcie już w ten sposób pośredniczący podmiot węglowy rozlicza wspomniane dostawy. Ich dublowanie poprzez odnotowywanie tych faktów w ewidencji sprzedaży byłoby bezzasadne i pozostające w sprzeczności z duchem reformy wprowadzanej na drodze nowelizowanej ustawy. Trzeba też zaznaczyć, że dotychczas tj. przed zmianą przepisów ww. zdarzenia były podobnie traktowane na gruncie ewidencji podatkowych. Jednocześnie ww. zagadnienia nie były objęte zakresem zmian.

Sprzedaż paragonowa dotyczy transakcji o niewielkiej wartości i ma zastosowanie w detalicznej dystrybucji węgla. Z tych też powodów zarówno pod rządami starych jak i nowych przepisów akcyzowych ww. dostawy zostały zwolnione z wymogu wystawiania dokumentu dostawy zachowując przy tym prawo do ulg podatkowych.

Jako wielkość graniczną dla tego typu dostaw wyznaczoną ilość na poziomie 200 kg. Cechą immanentną ww. transakcji jest również anonimowość nabywcy, który odstępując od żądania wystawienia faktury godzi się jedynie na potwierdzenie transakcji poprzez wydanie mu jedynie bezimiennego paragonu zakupu.

Przenosząc powyższe na grunt obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży w sposób nakreślony zapisami art. 91a ust. 1 ustawy zauważyć trzeba, że taki tryb sprzedaży nie tylko uniemożliwia wskazanie danych w postaci numeru dokumentu dostawy ale również eliminuje podawanie personaliów nabywcy. W rezultacie ewentualne braki takiej ewidencji mogą być dość poważne. Za anomalię zaś należy uważać ich uzupełnianie na drodze żądania podawania danych przez nabywcę w chwili wystawienia paragonu. Jest to nie tylko niezgodne z praktykami ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i ustawy o ochronie danych osobowych ale również kłóci się z zamiarami ustawodawcy w dziedzinie akcyzy. Ponadto zauważyć trzeba, iż wymóg legitymowania (ustalenia tożsamości odbiorcy) obejmuje jedynie dostawy na rzecz innego pośredniczącego podmiotu węglowego i dotyczy wyłącznie określenia jego statusu ( vide art. 9b ust. 5 ustawy). Brak analogicznych rozwiązań przy dostawach do finalnego nabywcy węglowego kupującego wyroby węglowe w ilości do 200 kg. zwalnia zarówno ze szczególnych wymogów dokumentacyjnych, a tym samym również powinno uwalniać od obowiązków ewidencyjnych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626 ze zm.), dalej zwanej ustawą, wyroby węglowe, to wyroby energetyczne, określone w poz. 19-21 załącznika nr 1 do ustawy.

Zgodnie z treścią wskazanego załącznika, do wyrobów akcyzowych zalicza się:

*   węgiel; brykiety, brykietki i podobne paliwa stałe wytwarzane z węgla - jeżeli są przeznaczone do celów opałowych, klasyfikowane do kodu CN 2701,
*   węgiel brunatny (lignit), nawet aglomerowany, z wyłączeniem gagatu - jeżeli jest przeznaczony do celów opałowych, klasyfikowany do kodu CN 2702,
*   koks i półkoks, z węgla, węgla brunatnego (lignitu) lub torfu, nawet aglomerowany; węgiel retortowy - jeżeli są przeznaczone do celów opałowych, klasyfikowany do kodu CN 2704 00.

Zgodnie z art. 9a ust. 1 pkt 1 ustawy, w przypadku wyrobów węglowych przedmiotem opodatkowania akcyzą jest sprzedaż wyrobów węglowych na terytorium kraju finalnemu nabywcy węglowemu.

Finalny nabywca węglowy jest to podmiot, który:

1.  nabywa na terytorium kraju, importuje lub nabywa wewnątrzwspólnotowo wyroby węglowe, lub
2.  posiada uzyskane w sposób inny niż w drodze nabycia wyroby węglowe,

\-niebędący pośredniczącym podmiotem węglowym (art. 2 ust. 1 pkt 23c ustawy).

Zgodnie z art. 31a ust. 1 ustawy, zwalnia się od akcyzy czynności podlegające opodatkowaniu, których przedmiotem są wyroby węglowe przeznaczone do celów opałowych:

1.  w procesie produkcji energii elektrycznej;
2.  w procesie produkcji wyrobów energetycznych;
3.  przez gospodarstwo domowe, organ administracji publicznej, jednostkę Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, podmiot systemu oświaty, o którym mowa w art. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, ze zm.), żłobek i klub dziecięcy, o których mowa w ustawie z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz. U. Nr 45, poz. 235, ze zm.), podmiot leczniczy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 217), jednostkę organizacyjną pomocy społecznej, o której mowa w art. 6 pkt 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 182, ze zm.), organizacje, o których mowa w art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2010 r. Nr 234, poz. 1536, ze zm.);
4.  do przewozu towarów i pasażerów koleją;
5.  do łącznego wytwarzania ciepła i energii elektrycznej;
6.  w pracach rolniczych, ogrodniczych, w hodowli ryb, oraz w leśnictwie;
7.  w procesach mineralogicznych, elektrolitycznych i metalurgicznych oraz do redukcji chemicznej;
8.  przez zakład energochłonny wykorzystujący wyroby węglowe;
9.  przez podmiot gospodarczy, w którym wprowadzony został w życie system prowadzący do osiągania celów dotyczących ochrony środowiska lub do podwyższenia efektywności energetycznej.

Stosownie do art. 31a ust. 3 pkt 1 ustawy, warunkiem zwolnienia, o którym mowa w ust. 1, w przypadku sprzedaży wyrobów węglowych na terytorium kraju finalnemu nabywcy węglowemu, jest wystawienie przez podmiot sprzedający wyroby węglowe dokumentu dostawy lub faktury, jeżeli określa ona pozycję CN wyrobów węglowych, ich ilość w kilogramach i ich przeznaczenie uprawniające do zwolnienia od akcyzy, oraz potwierdzenie podpisem nabycia tych wyrobów przez finalnego nabywcę węglowego.

Zgodnie z art. 31a ust. 4 ustawy, podpis potwierdzający nabycie wyrobów węglowych przez finalnego nabywcę węglowego, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, może zostać złożony:

1.  na dokumencie dostawy lub fakturze, o których mowa w ust. 3 pkt 1, lub
2.  w umowie zawartej pomiędzy sprzedawcą wyrobów węglowych a finalnym nabywcą węglowym.

Zgodnie z art. 91a. ust. 1 ustawy, pośredniczący podmiot węglowy dokonujący sprzedaży wyrobów węglowych na terytorium kraju finalnemu nabywcy węglowemu jest obowiązany prowadzić ewidencję wyrobów węglowych zawierającą następujące dane:

1.  ilość każdorazowo sprzedanych na terytorium kraju finalnemu nabywcy węglowemu wyrobów węglowych, w kilogramach, według nazwy oraz pozycji CN;
2.  datę sprzedaży wyrobów węglowych i datę ich wydania finalnemu nabywcy węglowemu;
3.  imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby finalnego nabywcy węglowego;
4.  datę wystawienia i numer identyfikujący dokument dostawy albo inny dokument zastępujący dokument dostawy, na podstawie którego te wyroby zostały sprzedane na terytorium kraju finalnemu nabywcy węglowemu.

Stosownie zatem do art. 91 ust. 1 pkt 4 ustawy ewidencja wyrobów węglowych powinna zwierać m.in. datę wystawienia i numer identyfikujący dokument dostawy albo inny dokument zastępujący dokument dostawy, na podstawie którego te wyroby zostały sprzedane na terytorium kraju finalnemu nabywcy węglowemu. Przepis ten koresponduje z art. 31a ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym, zgodnie z którym warunkiem zwolnienia wyrobów węglowych od akcyzy jest wystawienie dokumentu dostawy potwierdzającego ich sprzedaż finalnemu nabywcy węglowemu.

Zatem w ewidencji, o której mowa w art. 91a ust. 1 ustawy, odnotowuje się tylko sprzedaż na terenie kraju wyrobów węglowych podlegających zwolnieniu od akcyzy potwierdzoną dokumentem dostawy lub innym dokumentem zastępującym dokument dostawy, na podstawie którego te wyroby zostały sprzedane na terytorium kraju finalnemu nabywcy węglowemu.

W związku z powyższym do ww. ewidencji nie wpisuje się wyrobów węglowych sprzedawanych na terenie kraju finalnemu nabywcy węglowemu z zapłaconą akcyzą oraz wyrobów węglowych podlegających zwolnieniu od akcyzy sprzedawanych w ilości nieprzekraczającej 200 kg jednorazowo, do której nie stosuje się warunku wystawienia dokumentu dostawy, zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z 16 września 2013 r.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Interpretacja traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego lub zmiany stanu prawnego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice , po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.