Zmiana interpretacji indywidualnej
Sygnatura: DOP7.8101.90.2025.FMLM
Informacja zmieniana: 605676
Organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-12
Teza: Ustalenie momentu powstania obowiązku podatkowego w
podatku VAT z tytułu świadczenia usług, w zamian za które
pobierane są opłaty dodatkowe, nieuznanie opłaty
dodatkowej za wynagrodzenie za świadczenie usług
podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, w przypadku gdy
nie można zidentyfikować usługobiorcy, a co za tym idzie
także wyegzekwować tej opłaty i sposób dokumentowania
opłaty dodatkowej w przypadku gdy nie można zidentyfikować
usługobiorcy, a co za tym idzie także wyegzekwować tej opłaty.
Słowa kluczowe: czynności
czynności-czynności podlegające opodatkowaniu
dokumentowanie
obowiązek
obowiązek-obowiązek podatkowy
obowiązek-obowiązek podatkowy-moment powstania
obowiązku podatkowego
opłata
opłata-opłata dodatkowa
parking
parking-miejsce parkingowe
parking-opłata parkingowa
1
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - zasada ogólna
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X.
Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące.
Zapłata podatku -Rozdział 2. Deklaracje -Deklaracje
podatkowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 5-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 5-pkt 4-lit. b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 7
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 8
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 2-art. 99-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 2-art. 99-ust. 11c
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 2-art. 99-ust. 13a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 2-art. 99-ust. 13b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106i-ust. 3-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 2-art. 109-ust. 14
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 2-art. 109-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 2-art. 109-ust. 3b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 2-art. 109-ust. 3c
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
2

## Pytanie

oznaczone we wniosku nr 1) - jest nieprawidłowe,
    – nieuznania opłaty dodatkowej za wynagrodzenie za świadczenie usług podlegające
      opodatkowaniu podatkiem VAT, w przypadku gdy Wnioskodawca nie jest w stanie
      zidentyfikować usługobiorcy, a co za tym idzie także wyegzekwować tej opłaty (pytanie
      oznaczone we wniosku nr 2) – jest nieprawidłowe,
    – sposobu dokumentowania opłaty dodatkowej w przypadku gdy Wnioskodawca nie jest
      w stanie zidentyfikować usługobiorcy, a co za tym idzie także wyegzekwować tej opłaty
      (pytanie oznaczone we wniosku nr 3) – jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 lipca 2024 r. wpłynął wniosek z 30 lipca 2024 r. o wydanie interpretacji indywidualnej,
    który dotyczy:
    – ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku VAT z tytułu
      świadczenia usług, w zamian za które Wnioskodawca pobiera opłaty dodatkowe
      (pytanie oznaczone we wniosku nr 1)
    – nieuznania opłaty dodatkowej za wynagrodzenie za świadczenie usług podlegające
      opodatkowaniu podatkiem VAT, w przypadku gdy Wnioskodawca nie jest w stanie
      zidentyfikować usługobiorcy, a co za tym idzie także wyegzekwować tej opłaty (pytanie
      oznaczone we wniosku nr 2)
    – sposobu dokumentowania opłaty dodatkowej w przypadku gdy Wnioskodawca nie jest
      w stanie zidentyfikować usługobiorcy, a co za tym idzie także wyegzekwować tej opłaty
      (pytanie oznaczone we wniosku nr 3).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca (dalej również jako: „Miasto”) jest jednostką samorządu terytorialnego
    posiadającą osobowość prawną, wykonująca zadania publiczne we własnym imieniu i na
    własną odpowiedzialność (zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1980 r. o

    samorządzie gminnym, Dz. U. z 2024 r., poz. 609). Miasto realizuje swoje zadania własne,
    które polegają na zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty oraz zdania własne, które
    polegają na zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty oraz zadania zlecone z zakresu
    administracji rządowej jak również z zakresu organizacji przygotowań i przeprowadzania
    wyborów powszechnych oraz referendów. W ramach wykonywania zadań własnych,
    Miasto prowadzi również działalność gospodarczą podlegającą opodatkowaniu VAT. Z
    uwagi na powyższe, Miasto jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług.
    W ramach wykonywania działalności gospodarczej opodatkowanej VAT, Miasto świadczy
    usługi w zakresie odpłatnego udostępniania miejsc parkingowych dla pojazdów na
    terenach zlokalizowanych poza pasem drogi publicznej. Zasady korzystania z parkingów
    określa uchwała Rady Miejskiej. Przewiduje ona m.in. że każdy użytkownik pojazdu
    poprzez wjazd na teren parkingu wyraża zgodę na warunki parkowania określone w
    uchwale i zobowiązuje się do przestrzegania jej postanowień. Informacje o
    egzekwowaniu nieprzestrzegania zasad korzystania z parkingów zamieszczone są także
    na samoobsługowych urządzeniach do poboru opłat (parkomatach) zlokalizowanych na
    terenie parkingów.
    Miejsca parkingowe udostępniane są za odpłatnością. Opłaty za parkowanie wnoszone są
    z góry za cały deklarowany łączny czas postoju, niezwłocznie (nie później niż w ciągu 10
    minut od zaparkowania), poprzez wykupienie biletu parkingowego w samoobsługowym
    urządzeniu do poboru opłat (parkomacie) lub za pomocą płatności dokonywanej w
    formie elektronicznej. Dowód wniesienia opłaty winien być umieszczony niezwłocznie w
    widocznym miejscu za przednią szybą pojazdu.
    W przypadku nieuiszczenia opłaty, zgubienia dowodu uiszczenia opłaty (co uznaje się za
    równoznaczne z nieuiszczeniem opłaty), przekroczenia opłaconego czasu parkowania lub
    innego rodzaju naruszenia zasad korzystania z parkingu, pobierana jest opłata
    dodatkowa w wysokości 150 złotych. W przypadku uiszczenia opłaty dodatkowej
    najpóźniej w trzecim dniu roboczym po dniu wystawienia wezwania do zapłaty, opłata
    dodatkowa wynosi 50 złotych. Opłata dodatkowa winna być wpłacona najpóźniej w ciągu
    7 dni od wystawienia zawiadomienia o obowiązku wniesienia opłaty dodatkowej.
    Zawiadomienia o opłacie dodatkowej wypisywane są przez kontrolerów i umieszczane za
    wycieraczką przedniej szyby pojazdu. Parkingi nie są wyposażone w szlabany
    ograniczające wjazd i wyjazd pojazdów.
    W przypadku nieuiszczenia w terminie opłaty dodatkowej, Miasto wszczyna
    postępowanie mające na celu ustalenie danych podmiotu korzystającego z miejsca
    parkingowego. W tym celu Miasto występuje z wnioskiem o udostępnienie danych z
    Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (dalej jako: „CEPiK”) dotyczących właściciela
    pojazdu. W wielu przypadkach właściciel pojazdu nie jest jednak podmiotem
    korzystającym z należącego do Miasta miejsca parkingowego. Dotyczy to m.in. pojazdów,
    których właścicielami są instytucje finansowe udostępniające pojazdy osobom trzecim w
    ramach zawieranych z nimi umów leasingu lub najmu. W takich przypadkach, Miasto nie
    jest w stanie ustalić danych kierowcy pojazdu korzystającego z parkingu, jeśli nie uda jej
    się uzyskać tych danych od będącej właścicielem pojazdu instytucji finansowej.
    Zdarzają się również przypadki, w których Miasto w żaden sposób nie jest w stanie ustalić
    danych kierowcy pojazdu korzystającego z parkingu. Jest tak np. w sytuacji, gdy według
    danych z CEPiK, pojazd zarejestrowany jest na osobę zmarłą, pojazd nie figuruje w bazie
    CEPiK lub też jest to pojazd zarejestrowany poza Polską (pojazd z zagranicznymi tablicami
    rejestracyjnymi). W przypadkach, w których dane użytkownika pojazdu są obiektywnie
    niemożliwe do pozyskania z wykorzystaniem środków i metod, które są dostępne dla
    Miasta, opłaty dodatkowe nie są egzekwowane z uwagi na obiektywne okoliczności
    uniemożliwiające ich skuteczny pobór, a zawiadomienia o opłacie dodatkowej są
    anulowane.

    Pytania
    1. Kiedy powstaje obowiązek podatkowy w podatku VAT z tytułu świadczenia usług, w
      zamian za które Miasto pobiera opłaty dodatkowe?
    2. Czy należna Miastu opłata dodatkowa, w przypadku gdy Miasto nie jest w stanie
      zidentyfikować usługobiorcy, a co za tym idzie także wyegzekwować tej opłaty,
      stanowi wynagrodzenie za świadczenie usług podlegające opodatkowaniu VAT?
    3. W jaki sposób Miasto powinno dokumentować opłatę dodatkową dla celów VAT, w
      przypadku gdy nie jest w stanie zidentyfikować usługobiorcy, a co za tym idzie także
      wyegzekwować tej opłaty?
    Stanowisko Wnioskodawcy w sprawie
    1. Obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia usług, w zamian za które Miasto pobiera
      opłaty dodatkowe, powstaje na zasadach ogólnych, zgodnie z art. 19a ust. 1 Ustawy o
      VAT, czyli z chwilą wykonania usługi rozumianą jako ostatnia zidentyfikowana przez
      Miasto godzina postoju samochodu na parkingu, wskazana w zawiadomieniu o
      opłacie dodatkowej.
    2. W przypadku gdy Miasto nie jest w stanie zidentyfikować usługobiorcy, a co za tym
      idzie także wyegzekwować opłaty dodatkowej, opłata ta nie stanowi wynagrodzenia
      za świadczenie usług podlegające opodatkowaniu VAT.
    3. W przypadku uznania, że opłata dodatkowa, o której mowa w pytaniu 2, stanowi
      obrót podlegający opodatkowaniu VAT, Miasto powinno dokumentować taką opłatę
      dokumentem wewnętrznym, ponieważ nie dysponuje danymi kontrahenta
      umożliwiającymi wystawienie faktury VAT, ani nie jest w stanie określić, czy
      usługobiorca jest podatnikiem VAT, czy osobą fizyczną nieprowadzącą działalności
      gospodarczej lub rolnikiem ryczałtowym.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Ad. 1
    Zgodnie z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej 20 stycznia 2022 r. w
    sprawie C-90/20 Apcoa Parking Danmark, opłata nakładana w przypadku stwierdzenia
    braku biletu parkomatowego lub przekroczenia opłaconego czasu parkowania stanowi
    wynagrodzenie za świadczenie usług.
    W wyroku tym Trybunał orzekł, że art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112/WE należy
    interpretować w ten sposób, że opłaty kontrolne pobierane przez spółkę prawa
    prywatnego prowadzącą prywatne parkingi w razie nieprzestrzegania przez kierowców
    ogólnych warunków użytkowania tych parkingów należy uznać za wynagrodzenie za
    odpłatne usługi w rozumieniu tego przepisu, które jako takie podlegają podatkowi od
    wartości dodanej (podatek VAT).
    Zgodnie z art. 19a ust. 1 Ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą
    dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11,
    art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f.
    Skoro opłaty dodatkowe podlegają opodatkowaniu VAT jako wynagrodzenie za
    świadczenie usług parkingowych, w ocenie Wnioskodawcy, obowiązek podatkowy z tytułu
    świadczenia tych usług powstaje na zasadach ogólnych, zgodnie z przywołanym wyżej
    art. 19a ust. 1 Ustawy o VAT, czyli z chwilą wykonania usługi.
    Stanowisko, że obowiązek podatkowy w podatku VAT z tytułu świadczenia usług
    parkingowych powstaje na zasadach ogólnych, nie zaś na zasadach szczególnych
    przewidzianych np. dla usług najmu, dzierżawy i innych podobnych świadczeń w art. 19a
    ust. 5 pkt 4 lit. b Ustawy o VAT, potwierdził Dyrektor Krajowej Informacji w interpretacji z
    19 kwietnia 2022 r., sygn. 0111-KDIB3-2.4012.15.2022.4.AZ.

    Na należących do Miasta parkingach nie występują szlabany ograniczające wjazd i wyjazd
    pojazdów, zatem Miasto nie jest w stanie określić godziny, w której dany pojazd wjechał
    na parking, czy też opuścił parking.
    W tych okolicznościach, zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku opłat dodatkowych
    pobieranych m.in. za brak biletu parkingowego, chwila wykonania usługi, winna być
    rozumiana jako ostatnia zidentyfikowana przez kontrolerów data i godzina postoju
    pojazdu na parkingu, wskazana w wystawionym zawiadomieniu o opłacie dodatkowej.
    W przypadku, w którym pojazd pozostawałby na parkingu dłużej niż do czasu
    zidentyfikowanego przez kontrolerów i wskazanego w wystawionym zawiadomieniu o
    opłacie dodatkowej, postój taki nie będzie wpływał na termin powstania obowiązku
    podatkowego w podatku VAT, gdyż nie będzie on realizowany w ramach świadczenia
    przez Miasto usług w rozumieniu podatku VAT.
    Świadczenie usług wymaga bowiem zgody i świadomości ze strony usługodawcy. W
    przypadku, w którym Miasto nie dysponuje wiedzą o fakcie zajmowania miejsca przez
    pojazd po godzinie ostatniej kontroli parkingu, nie można uznać, że miała miejsce zgoda,
    w tym domniemana zgoda Miasta na parkowanie pojazdu. Innymi słowy, usługi w
    rozumieniu podatku VAT, nie można świadczyć nieświadomie.
    Takie stanowisko potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych. Przykładowo, w
    wyroku z 23 stycznia 2019 r., sygn. I FSK 1672/16 czytamy, że:
    „Twierdzenia te zmierzały do wykazania, że Skarżąca tolerowała korzystanie z jej
    nieruchomości przez nieuprawnione podmioty. Mogły jednak one – przy uwzględnieniu
    prawideł logiki – dotyczyć wyłącznie okoliczności od momentu uzyskania przez Gminę
    wiedzy o bezumownym korzystaniu z jej nieruchomości. Oczywistym bowiem powinno
    być, że dopiero stan świadomości (posiadania wiedzy) co do określonego faktu może
    stanowić podstawę do przypisania komuś tolerowania danego stanu rzeczy. W tym
    aspekcie właściwie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że niemożliwe jest świadome
    tolerowanie czynności lub sytuacji z mocą wsteczną, w przypadku gdy świadczący nie wie,
    że taką usługę wykonuje (...).
    W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji na tle tych przepisów przyjął, że »
    czynność jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy pomiędzy stronami
    istnieje stosunek zobowiązaniowy, w ramach którego dany podmiot w zamian za
    wynagrodzenie zobowiązany jest do spełnienia na rzecz innego podmiotu określonego
    świadczenia«.
    W konsekwencji do tego, że brak wiedzy i zgody właściciela o bezumownym
    wykorzystywaniu z jego nieruchomości stanowi o braku między nim a korzystającym
    (bezumownie z tej nieruchomości) jawnego lub dorozumianego stosunku umownego.
    Przedstawiona wykładnia jest prawidłowa, z tym zastrzeżeniem, że użyte przez Sąd
    pojęcie „zgody” należy rozumieć jako znoszenie (pati) pewnego stanu (nie można bowiem
    zgodzić się na coś, nawet w sposób dorozumiany – co podnosił autor skargi kasacyjnej, w
    sytuacji gdy się w ogóle o tym nie wie).
    Dlatego też doprecyzowując stwierdzić należało, że tolerowanie sytuacji (lub czynności), o
    mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., może mieć miejsce tylko gdy ma się świadomość
    istnienia tej sytuacji”.
    Co szczególnie istotne, Miasto zwraca uwagę, że zapłata opłaty dodatkowej nie następuje
    „z góry” przy wjeździe na parking. „Z góry” płacona jest jedynie podstawowa należność za
    parkowanie, w przypadku, gdy nie dochodzi do naruszenia zasad korzystania z parkingu.
    Opłata dodatkowa wnoszona jest w terminie wynikającym z uchwały Rady Miasta, po
    zidentyfikowaniu niewłaściwego korzystania z parkingu przez dany pojazd i wystawieniu
    przez Miasto zawiadomienia o opłacie dodatkowej. Opłata dodatkowa jest zatem opłatą
    wnoszoną „z dołu”.

    Opłata dodatkowa wnoszona jest najczęściej w przypadku, w którym naruszenie zasad
    korzystania z parkingu polega na nieuiszczeniu podstawowej należności za parking. W
    takim przypadku, Miasto nie ma możliwości powiązania momentu powstania obowiązku
    podatkowego z tytułu opłaty dodatkowej z momentem powstania obowiązku
    podatkowego z tytułu opłaty podstawowej za korzystanie z parkingu (czyli z momentem
    wniesienia tej opłaty, co winno mieć miejsce w ciągu 10 minut od wjazdu na parking). W
    takim przypadku bowiem nie dochodzi w ogóle do uiszczenia przez kierowcę
    jakiejkolwiek opłaty po wjeździe na parking. Jedyną opłatą wnoszoną w takiej sytuacji jest
    opłata dodatkowa uiszczana w terminie 7 dni od wystawienia zawiadomienia o
    obowiązku wniesienia opłaty dodatkowej.
    Ad 2.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Przez dostawę towarów należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT).
    Z kolei, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej,
    osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie
    stanowi dostawy towarów (art. 8 ust. 1 Ustawy o VAT).
    Określona należność stanowi wynagrodzenie z tytułu świadczenia usług wówczas, gdy
    przysługuje podatnikowi w zamian za określone zachowanie, uzgodnione przez
    podatnika z usługobiorcą. Tym samym, pomiędzy stronami musi istnieć zgodnie i
    dobrowolnie zawarty stosunek cywilnoprawny, określający treść zobowiązań każdej ze
    stron – tj. zobowiązania niepieniężnego usługodawcy i zobowiązania pieniężnego
    usługobiorcy.
    Świadczenie usługi wymaga zatem obustronnej zgody stron transakcji co do warunków
    jej realizacji oraz woli zawarcia przez strony cywilnoprawnego stosunku
    zobowiązaniowego.
    Aby świadczenie stanowiło odpłatne świadczenie usług, w rozumieniu przepisów w
    zakresie VAT muszą być spełnione następujące warunki:
    • w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
      strona jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    • świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem wówczas, gdy istnieje bezpośredni
    związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym
    świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste
    wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub
    dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być
    konsekwencją wykonania świadczenia.
    W przypadku zatem, gdy Miasto nie jest w stanie ustalić danych podmiotu korzystającego
    z miejsca parkingowego, to tym samym Miasto nie jest w stanie podjąć czynności
    nakierowanych na wyegzekwowanie opłaty dodatkowej, nie istnieje bezpośredni związek
    o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem
    wzajemnym, bowiem nie dojdzie do zapłaty wynagrodzenia.
    W przypadku zatem, gdy Miasto nie jest w stanie ustalić danych podmiotu korzystającego
    z miejsca parkingowego, a tym podjąć czynności nakierowanych na wyegzekwowanie
    opłaty dodatkowej – to taka opłata dodatkowa nie stanowi wynagrodzenia za odpłatne
    świadczenie usług, opodatkowanego podatkiem VAT.

    Takie stanowisko potwierdził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 25
    sierpnia 2023 r, sygn. 0112-KDIL3.4012.387.2023.2.EW, wskazując, że:
    „Podsumowując, w przypadku gdy nie są Państwo w stanie ustalić danych podmiotu
    korzystającego z miejsca parkingowego, a tym samym nie są Państwo w stanie podjąć
    czynności nakierowanych na wyegzekwowanie opłaty dodatkowej – to taka opłata
    dodatkowa naliczana z tytułu korzystania przez kierowców pojazdu z parkingu niezgodnie
    z regulaminem nie stanowi wynagrodzenia za odpłatne świadczenie usług o których
    mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, opodatkowanego podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1
    pkt 1 ustawy. Zatem, Państwa stanowisko, w części opodatkowania opłaty dodatkowej
    pobieranej w związku z nieprzestrzeganiem regulaminu korzystania z parkingu, w
    przypadku gdy nie można ustalić danych podmiotu korzystającego z miejsca
    parkingowego jest prawidłowe”.
    Ad 3.
    Zgodnie z art. 106b ust.1 pkt 1 Ustawy o VAT, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
    dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa
    w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku
    od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
    niebędącej podatnikiem.
    Uznając, że opłaty dodatkowe podlegają opodatkowaniu VAT jako wynagrodzenie za
    świadczenie usług, Miasto powinno właściwie dokumentować te usługi, w tym w
    przypadku ustalenia, że usługobiorcą jest podatnik VAT, wystawić w tym zakresie fakturę
    VAT.
    Jak stanowi art. 106 ust. 1 pkt 3 Ustawy o VAT, faktura VAT wymaga wskazania w jej treści
    danych nabywcy, takich jak imię, nazwisko lub nazwa i adres.
    Problem pojawia się w sytuacji opisanej w pytaniu 2, gdy Miasto nie jest w stanie
    zidentyfikować podmiotu korzystającego z parkingu, a tym samym ustalić, czy jest on
    podatnikiem podatku VAT, czy też osobą fizyczną nieprowadzącą działalności
    gospodarczej lub rolnikiem ryczałtowym. W efekcie, Miasto nie jest w stanie, ani ustalić
    istnienia obowiązku udokumentowania swoich usług fakturą VAT, ani techniczną
    możliwością wystawienia takiej faktury, z uwagi na brak części z podstawowych jej
    elementów obligatoryjnych, do jakich należą dane usługobiorcy.
    Mając powyższe na uwadze, jeśli w ocenie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w
    przypadku, o którym mowa w pytaniu 2, także dochodzi do odpłatnego świadczenia usług
    podlegającego opodatkowaniu VAT, w ocenie Miasta, właściwym dokumentem, na
    podstawie którego Miasto powinno wykazać obrót z opłat dodatkowych w ewidencji VAT
    jest dokument wewnętrzny („WEW”), o którym mowa w par. 10 ust. 5 pkt 2
    rozporządzenia Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października 2019 r. w
    sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w
    ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2019 r., poz. 1988).

## Ocena stanowiska

dokonana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
    Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 25 września 2024 r. Nr 0112-KDIL1-
    2.4012.439.2024.1.AS uznał stanowisko Wnioskodawcy we wniosku za:
    – nieprawidłowe - w części dotyczącej ustalenia momentu powstania obowiązku
      podatkowego w podatku VAT z tytułu świadczenia usług, w zamian za które
      Wnioskodawca pobiera opłaty dodatkowe (pytanie oznaczone we wniosku nr 1)
    – nieprawidłowe - w części dotyczącej nieuznania opłaty dodatkowej za wynagrodzenie
      za świadczenie usług w przypadku gdy Wnioskodawca nie jest w stanie
      zidentyfikować usługobiorcy, a co za tym idzie także wyegzekwować tej opłaty
      (pytanie oznaczone we wniosku nr 2)

    – prawidłowe – w części dotyczącej sposobu dokumentowania opłaty dodatkowej w
      przypadku gdy Wnioskodawca nie jest w stanie zidentyfikować usługobiorcy, a co za
      tym idzie także wyegzekwować tej opłaty (pytanie oznaczone we wniosku nr 3).
    Uzasadnienie zmiany interpretacji indywidualnej
    Po zapoznaniu się z aktami sprawy, Szef KAS stwierdza, że interpretacja indywidualna
    wydana przez Dyrektora KIS jest nieprawidłowa.
                                  [5]Zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług określają przepisy ustawy z dnia
                              [6]11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT:
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; (...).
    W myśl art. 2 pkt 22 ww. ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o VAT:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast na mocy art. 8 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z treści przywołanego przepisu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że ustawodawca przyjął
    generalna zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia niebędące dostawą
    towarów. Stąd też należy stwierdzić, że definicja „świadczenia usług” ma charakter
    dopełniający definicję „dostawy towarów”. Jest ona wyrazem realizacji zasady
    powszechności opodatkowania podatkiem VAT transakcji wykonywanych przez
    podatników w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.
    Co do zasady, każde świadczenie niebędące dostawą towarów, polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi usługę w rozumieniu ustawy o
    VAT. Przy czym muszą być spełnione następujące warunki:
    • w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
      strona jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    • świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby określona
    czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatne świadczenie usług.
    Dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem wówczas, gdy istnieje bezpośredni
    związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym
    świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, ze zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste
    wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub
    dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być
    konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie
    tego świadczenia.

    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności.
    Bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem usług, a otrzymanym wynagrodzeniem
    istnieje wówczas, gdy jest możliwe zidentyfikowanie bezpośredniej i jasno
    zindywidualizowanej korzyści na rzecz świadczącego usługę, oraz gdy świadczenie
    wzajemne pozostaje w bezpośrednim związku ze świadczeniem dokonanej czynności.
    Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji odszkodowania. Zatem, w
    niezbędnym zakresie należy posiłkować się przepisami prawa cywilnego.
    Na gruncie tego ostatniego, odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub
    niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą
    obowiązek naprawienia szkody. Ponadto, między zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku
    szkodą musi istnieć związek przyczynowy.
                              [7]Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, rozróżnia dwa rodzaje szkód:
    deliktową (wynikającą z czynów niedozwolonych) oraz kontraktową (wynikającą z
    niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania umownego).
    I tak, stosownie do art. 415 kodeksu cywilnego:
      Kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.
    Natomiast w myśl art. 471 kodeksu cywilnego:
      Dłużnik zobowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    W świetle wyżej powołanych przepisów, na gruncie stosunków cywilnoprawnych szkoda
    polega na nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika,
    istnieniu adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem a
    szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze szkodą, za
    powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania.
    Zagadnienie dotyczące kar umownych regulują natomiast przepisy Działu II kodeksu
    cywilnego – „Skutki niewykonania zobowiązań”.
    Zgodnie z art. 483 § 1 kodeksu cywilnego:
      Można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę
      określonej sumy (kara umowna).
    Przepis art. 483 kodeksu cywilnego jest bezwzględnie obowiązującym przepisem prawa,
    tzn. kary umowne mogą być wyłącznie sankcją za niewykonanie lub niewłaściwe
    wykonanie zobowiązań niepieniężnych.
    Z cytowanego wyżej art. 483 § 1 kodeksu cywilnego wynika, że kara umowna jest
    dodatkowym zastrzeżeniem umownym, wprowadzanym do umowy w ramach swobody
    kontraktowania, mającym na celu wzmocnienie skuteczności więzi powstałej między
    stronami w wyniku zawartej przez nie umowy i służy realnemu wykonaniu zobowiązań
    (wyrok Sądu Najwyższego z 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt V CSK 85/08). Przewidziany
    umową obowiązek zapłaty kary umownej ma w stosunku do zasadniczego obowiązku
    dłużnika wynikającego z tej umowy charakter uboczny (akcesoryjny).
    Zastrzeżenie kary umownej można zatem traktować jako formę uproszczoną redakcji
    warunków umowy, która pozwala na przyjęcie przez strony, ze wypadki niewykonania lub
    nienależytego wykonania umowy, stanowią jednocześnie podstawę do domagania się
    zapłaty kary umownej.

    Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że jeżeli płatności o charakterze
    odszkodowawczym nie będą miały bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą
    charakter świadczenia ze strony podmiotu zobowiązanego, wówczas kwota otrzymanych
    odszkodowań i kar umownych nie będzie mieściła się w katalogu czynności
    wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT i jako taka nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT. Ustalenie statusu wypłacanego odszkodowania, jako
    podlegającego bądź nie opodatkowaniu podatkiem VAT, należy oceniać w kontekście
    związku z konkretnym świadczeniem.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest podatnikiem podatku VAT i w ramach
    wykonywania działalności gospodarczej opodatkowanej tym podatkiem, świadczy usługi w
    zakresie odpłatnego udostępniania miejsc parkingowych dla pojazdów na terenach
    zlokalizowanych poza pasem drogi publicznej. Zasady korzystania z parkingów określa
    uchwała Rady Miejskiej, która przewiduje m.in., że każdy użytkownik pojazdu poprzez
    wjazd na teren parkingu wyraża zgodę na warunki parkowania określone w uchwale i
    zobowiązuje się do przestrzegania jej postanowień. Informacje o egzekwowaniu
    nieprzestrzegania zasad korzystania z parkingów zamieszczone są także na parkomatach
    zlokalizowanych na terenie parkingów. Miejsca parkingowe udostępniane są za
    odpłatnością. Opłaty za parkowanie wnoszone są z góry za cały deklarowany łączny czas
    postoju, niezwłocznie, poprzez wykupienie biletu parkingowego w parkomacie lub za
    pomocą płatności dokonywanej w formie elektronicznej. Dowód wniesienia opłaty winien
    być umieszczony niezwłocznie w widocznym miejscu za przednią szybą pojazdu. W
    przypadku nieuiszczenia opłaty, zgubienia dowodu uiszczenia opłaty (co uznaje się za
    równoznaczne z nieuiszczeniem opłaty), przekroczenia opłaconego czasu parkowania lub
    innego rodzaju naruszenia zasad korzystania z parkingu, pobierana jest opłata
    dodatkowa. Powinna ona być wpłacona najpóźniej w ciągu 7 dni od wystawienia
    zawiadomienia o obowiązku wniesienia opłaty dodatkowej. Zawiadomienia o opłacie
    dodatkowej wypisywane są przez kontrolerów i umieszczane za wycieraczką przedniej
    szyby pojazdu. W przypadku nieuiszczenia w terminie opłaty dodatkowej, Wnioskodawca
    wszczyna postępowanie mające na celu ustalenie danych podmiotu korzystającego z
    miejsca parkingowego. W tym celu występuje z wnioskiem o udostępnienie danych z
    CEPiK, dotyczących właściciela pojazdu. W przypadkach, w których dane użytkownika
    pojazdu są obiektywnie niemożliwe do pozyskania z wykorzystaniem środków i metod,
    które są dla Wnioskodawcy dostępne, opłaty dodatkowe nie są egzekwowane z uwagi na
    obiektywne okoliczności uniemożliwiające ich skuteczny pobór, a zawiadomienia o opłacie
    dodatkowej są anulowane.
    W pierwszej kolejności, zdaniem Szefa KAS należy odnieść się do wątpliwości
    Wnioskodawcy przedstawionych w pytaniu nr 2, które dotyczą kwestii nieuznania opłaty
    dodatkowej za wynagrodzenie za świadczenie usług podlegające opodatkowaniu
    podatkiem VAT, w przypadku gdy Wnioskodawca nie jest w stanie zidentyfikować
    usługobiorcy, a co za tym idzie także wyegzekwować opłaty dodatkowej.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku gdy Wnioskodawca nie jest w stanie zidentyfikować
    usługobiorcy, a co za tym idzie także wyegzekwować opłaty dodatkowej, opłata ta nie
    stanowi wynagrodzenia za świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Odnosząc się do powyższego, stwierdzić należy, że opłata dodatkowa nakładana w
    przypadku nieuiszczenia opłaty, zgubienia dowodu uiszczenia opłaty (co uznaje się za
    równoznaczne z nieuiszczeniem opłaty), przekroczenia opłaconego czasu parkowania lub
    innego rodzaju naruszenia zasad korzystania z parkingu, w przypadku gdy Wnioskodawca
    nie jest w stanie ustalić danych użytkownika pojazdu, stanowi w istocie wynagrodzenie za
    świadczenie usług.
    Nałożona przez Wnioskodawcę opłata dodatkowa jest ściśle związana z korzystaniem z
    miejsca parkingowego (usługą parkingową) i wiąże się z niewywiązaniem się kierowcy
    pojazdu z obowiązków przewidzianych w regulaminie podczas korzystania z miejsca
    parkingowego.

    Powyższe zostało potwierdzone w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii
          [8]Europejskiej. 20 stycznia 2022 r. TSUE wydał wyrok w sprawie C-90/20 Apcoa Parking
    Danmark, w którym orzekł, że:
      Art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że
      opłaty kontrolne pobierane przez spółkę prawa prywatnego prowadzącą prywatne
      parkingi w razie nieprzestrzegania przez kierowców ogólnych warunków użytkowania
      tych parkingów należy uznać za wynagrodzenie za odpłatne usługi w rozumieniu tego
      przepisu, które jako takie podlegają podatkowi od wartości dodanej (VAT).
    Uzasadniając swoje stanowisko Trybunał przypomniał, że:
      (...) zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy VAT, który określa zakres stosowania VAT,
      podatkowi temu podlega odpłatne świadczenie usług na terytorium państwa
      członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze (pkt 26).
      W rozumieniu tego przepisu świadczenie usług dokonywane jest «odpłatnie» tylko
      wtedy, gdy pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach
      którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych, gdyż wynagrodzenie
      otrzymywane przez usługodawcę stanowi rzeczywiste odzwierciedlenie wartości
      wyodrębnionej usługi świadczonej usługobiorcy. Tak jest w przypadku, gdy istnieje
      bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem
      wzajemnym (wyrok z dnia 16 września 2021 r., Balgarska natsionalna televizia, C-21
      /20, EU:C:2021:743, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo)” (pkt 27).
    Mając na uwadze okoliczności rozpatrywanej sprawy, Trybunał stwierdził, że:
      W tym kontekście zatem, po pierwsze, jeśli chodzi o warunek dotyczący istnienia
      świadczeń wzajemnych w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 27
      niniejszego wyroku, wydaje się, że warunek ten jest spełniony. Uiszczenie opłat za
      parkowanie oraz, stosownie do okoliczności, kwoty odpowiadającej opłatom
      kontrolnym za nieprawidłowe parkowanie stanowi bowiem wynagrodzenie za
      udostępnienie miejsca parkingowego. (pkt 30).
    W odniesieniu do warunku, zgodnie z którym wynagrodzenie otrzymywane przez
    usługodawcę stanowi rzeczywiste odzwierciedlenie wartości usługi świadczonej
    usługobiorcy, Trybunał zauważył, że:
      (...) kierowca, który uiszcza te opłaty kontrolne, skorzystał z miejsca parkingowego lub
      strefy parkowania, a wysokość tych opłat kontrolnych wynika z tego, że warunki
      zaakceptowane przez danego kierowcę zostały spełnione (pkt 31).
      W związku z tym łączna kwota, jaką kierowcy zobowiązali się zapłacić w zamian za
      świadczoną przez Apcoa usługę parkingową – w stosownych przypadkach wraz z
      opłatami kontrolnymi za nieprawidłowe parkowanie – stanowi warunki, na jakich
      faktycznie skorzystali oni z miejsca parkingowego, i to nawet jeśli zdecydowali się oni
      na nieprawidłowe jego użytkowanie, przekraczając dozwolony czas postoju, nie
      uzasadniając prawidłowo swojego prawa postoju czy też parkując na miejscu
      zastrzeżonym, nieoznaczonym lub w sposób utrudniający ruch, z naruszeniem
      ogólnych warunków użytkowania odnośnych parkingów. (pkt 32).
    W rezultacie Trybunał doszedł do wniosku, że te opłaty kontrolne mają bezpośredni
    związek z usługą parkingową i w konsekwencji można je uznać za integralną część
    całkowitej kwoty, którą kierowcy zobowiązali się zapłacić Spółce, decydując się na
    zaparkowanie swojego pojazdu na jednym z parkingów, którymi Spółka ta zarządza.
    Zdaniem Trybunału pobranie opłat dodatkowych nie byłoby możliwe, gdyby wcześniej nie
    została wykonana usługa udostępnienia miejsca parkingowego, zatem obowiązek zapłaty
    opłaty kontrolnej za nieprzestrzeganie regulaminu stanowi jeden z warunków

    skorzystania z usługi. W konsekwencji, TSUE doszedł do przekonania, że opłaty kontrolne
    oraz opłaty za parkowanie są ze sobą powiązane i łącznie stanowią wynagrodzenie za
    świadczenie usług – opodatkowane podatkiem VAT.
    Z powołanego wyżej orzeczenia wynika także, że:
      Trybunał przyznał jednak, że bezpośredni związek istnieje wówczas, gdy dwa
      świadczenia są od siebie wzajemnie zależne, a mianowicie jedno jest dokonywane
      tylko pod warunkiem dokonania drugiego – i odwrotnie (wyrok z dnia 11 marca 2020
      r., San Domenico Vetraria, C-94/19, EU:C:2020:193, pkt 26 i przytoczone tam
      orzecznictwo). (pkt 41).
      Otóż jest tak w niniejszym przypadku, ponieważ, jak zauważył rzecznik generalny w pkt
      66 opinii, pobieranie przez Apcoa opłat kontrolnych za nieprawidłowe parkowanie i
      parkowanie przez danego kierowcę w szczególnych okolicznościach, które określiła ta
      spółka, a które pociągają za sobą takie podwyższone opłaty za parkowanie, są ze sobą
      powiązane. Konieczność przeprowadzenia kontroli nieprawidłowego parkowania i w
      konsekwencji nałożenie takich opłat kontrolnych nie może bowiem mieć miejsca, jeżeli
      usługa udostępnienia miejsca parkingowego nie została wcześniej wykonana(pkt 42).
    Zdaniem Trybunału, wniosku tego nie podważa okoliczność, że kwota opłaty kontrolnej
    jest z góry określona i pozostaje bez konkretnego gospodarczego związku z wartością
    świadczonej usługi parkingowej oraz to, że opłata kontrolna za nieprawidłowe
    parkowanie jest uznawana w prawie krajowym za karę:
      (...) zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dla zakwalifikowania transakcji jako
      transakcji dokonanej odpłatnie w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy VAT bez
      znaczenia jest wysokość świadczenia wzajemnego, w szczególności okoliczność, czy
      jest ona równa kosztom poniesionym przez podatnika w związku ze świadczeniem
      usługi, czy też od nich wyższa lub niższa. Taka okoliczność nie może mieć bowiem
      wpływu na bezpośredni związek pomiędzy dokonanym świadczeniem usług a
      otrzymanym świadczeniem wzajemnym (wyrok z dnia 11 marca 2020 r., San
      Domenico Vetraria, C-94/19, EU:C:2020:193, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo).
      (pkt 45).
    Ponadto Trybunał zauważył, że:
      (...) dla celów wykładni przepisów dyrektywy VAT ocena tego, czy płatność dokonywana
      jest w zamian za świadczenie usługi, jest kwestią z zakresu prawa Unii, którą należy
      rozstrzygać odrębnie od oceny dokonywanej na mocy prawa krajowego (wyrok z dnia
      22 listopada 2018 r., MEO – Serviços de Comunicaçoes e Multimédia, C-295/17, EU:C:
      2018:942, pkt 69, 70). (pkt 46).
    Z powyższego wynika, że okoliczność, iż opłata kontrolna za nieprawidłowe parkowanie
    jest uznawania w prawie krajowym za karę, nie ma decydującego znaczenia dla
    kwalifikacji kwoty określonej z góry w umowie o świadczenie usług.
    Przy ocenie skutków podatkowych konkretnej opłaty dodatkowej należy w szczególności
    zwracać uwagę na fakt, czy usługa została rzeczywiście wykonana czy też nie. Fakt ten ma
    bowiem istotne znaczenie dla skutków podatkowych pobieranych opłat dodatkowych
    mających charakter sankcyjny.
    Jak podkreślił Trybunał w wyroku C-90/20:
      (...) w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 18 lipca 2007 r., Société thermale d’
      Eugénie-les-Bains (C-277/05), rozpatrywana usługa nie została wyświadczona.
      Tymczasem w sprawie rozstrzyganej w postępowaniu głównym usługa udostępnienia
      miejsca parkingowego została rzeczywiście wykonana. (pkt 43).
    Odnosząc stwierdzenia wynikające z powołanego orzeczenia TSUE C-90/20 do
    przedmiotowej sprawy, zauważyć należy, iż jak wynika z przedstawionego opisu sprawy,
    w przypadku nieuiszczenia opłaty, zgubienia dowodu uiszczenia opłaty (co uznaje się za

    równoznaczne z nieuiszczeniem opłaty), przekroczenia opłaconego czasu parkowania lub
    innego rodzaju naruszenia zasad korzystania z parkingu, pobierana jest opłata
    dodatkowa.
    Zatem, w rozpatrywanej sprawie istnieje bezpośredni związek pomiędzy nałożeniem
    opłaty dodatkowej a skorzystaniem z usługi parkowania (najem miejsca parkingowego).
    Te dwa świadczenia – najem miejsca parkingowego oraz nałożenie kary umownej – są od
    siebie wzajemnie zależne, a mianowicie jedno jest dokonywane tylko pod warunkiem
    dokonania drugiego i odwrotnie.
    Bez znaczenia dla opodatkowania VAT pozostaje fakt, że Wnioskodawca nie jest w stanie
    ustalić danych użytkownika pojazdu naruszającego warunki korzystania z parkingu.
    Danych takich Wnioskodawca nie posiada również w odniesieniu do kierowców, którzy
    nie naruszają regulaminu parkingu, a w tym przypadku, usługa udostępnienia miejsca
    parkingowego została wyświadczona i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Brak
    możliwości ustalenia danych podmiotów korzystających z miejsca parkingowego, jak
    wskazuje Wnioskodawca, powoduje, że opłaty dodatkowe nie są egzekwowane z uwagi
    na obiektywne okoliczności uniemożliwiające ich skuteczny pobór, a zawiadomienia o
    opłacie dodatkowej są anulowane. Powyższa okoliczność pozostaje jednak bez wpływu
    na opodatkowanie podatkiem VAT takich opłat.
    Tym samym, w niniejszej sprawie spełniona jest przesłanka istnienia związku pomiędzy
    nałożoną opłatą dodatkową na korzystającego z parkingu, a otrzymaniem świadczenia
    wzajemnego, co jest warunkiem koniecznym do uznania, że opłata ta podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT jako wynagrodzenie za świadczenie usług.
    Podsumowując, Stwierdzić należy, że należna Wnioskodawcy opłata dodatkowa
    nakładana w związku z nieprzestrzeganiem regulaminu parkowania, w przypadku gdy
    Wnioskodawca nie jest w stanie zidentyfikować usługobiorcy, a co za tym idzie także
    wyegzekwować tej opłaty, stanowi wynagrodzenie za świadczenie usług, podlegające
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2
    należało uznać za nieprawidłowe.
    Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą również kwestii ustalenia momentu powstania
    obowiązku podatkowego w podatku VAT z tytułu świadczenia usług, w zamian za które
    Wnioskodawca pobiera opłaty dodatkowego (pytanie nr 1).
    Zdaniem Wnioskodawcy, obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia usług, w zamian za
    które Wnioskodawca pobiera opłaty dodatkowe, powstaje na zasadach ogólnych, zgodnie
    z art. 19a ust. 1 ustawy o VAT, czyli z chwilą wykonania usługi rozumianą jako ostatnia
    zidentyfikowana przez Wnioskodawcę godzina postoju samochodu na parkingu,
    wskazana w zawiadomieniu o opłacie dodatkowej.
    Odnosząc się do powyższego, wskazać należy, że zgodnie z ogólną wyrażona w art. 19a
    ust. 1 ustawy o VAT:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania
      usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art.
      138f.
    Generalna zasada wynikająca z brzmienia powołanego powyżej przepisu wskazuje, że
    obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania
    usługi.
    Zauważyć jednak należy, że w art. 19a ust. 5 ustawy o VAT, ustawodawca w sposób
    szczególny uregulował powstanie obowiązku podatkowego dla niektórych usług.
    Na mocy art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b ww. ustawy:

      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury z tytułu świadczenia
      usług:
        – telekomunikacyjnych,
        – wymienionych w poz. 24-37, 50 i 51 załącznika nr 3 do ustawy,
        – najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze,
        – ochrony osób oraz usług ochrony, dozoru i przechowywania mienia,
        – stałej obsługi prawnej i biurowej,
        – dystrybucji energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu przewodowego,
      – z wyjątkiem usług, do których stosuje się art. 28b, stanowiących import usług.
    W opisie sprawy wskazano m.in., że Wnioskodawca świadczy usługi w zakresie
    odpłatnego udostępniania miejsc parkingowych.
    Charakter tego rodzaju usług, tj. usług polegających na udostępnianiu miejsc
    parkingowych, pozostaje zbieżny z charakterem usług najmu czy usług o podobnym do
    najmu charakterze. Nie ma przy tym znaczenia czas tego parkowania, ani to, z jakiego
    powodu nałożono opłatę dodatkową.
                              [9]Wskazać w tym miejscu należy, że dyrektywa VAT wprost posługuje się pojęciem
    „wynajmu miejsc parkingowych dla pojazdów”.
    W art. 135 ust. 2 lit. b dyrektywy VAT, w Rozdziale 3 „Zwolnienia dotyczące innych
    czynności” wskazano:
      Zwolnienie przewidziane w ust. 1 lit. l) nie obejmuje:
      (...) b) wynajmu miejsc parkingowych dla pojazdów;
    Powyższe potwierdza zatem, że analizowaną czynność - udostępnianie miejsc
    parkingowych – należy traktować jako usługę najmu.
    Zgodnie z art. 19a ust. 7 ustawy o VAT:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 3 i 4, gdy podatnik nie wystawił faktury
      lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu
      terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4, a w przypadku gdy nie
      określono takiego terminu - z chwilą upływu terminu płatności.
    W świetle art. 19a ust. 8 ustawy o VAT:
      Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub
      część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład budowlany lub
      mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub
      lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania
      w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z wyjątkiem:
      1) dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w sposób,
      o którym mowa w ust. 1b;
      2) dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek podatkowy
      powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4.
    Jak wynika z powołanych wyżej przepisów, dla dostaw towarów i usług wymienionych w
    art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy o VAT obowiązek podatkowy powstaje w momencie
    wystawienia faktury z tytułu tych świadczeń. Natomiast, stosownie do art. 19a ust. 7
    ustawy, gdy podatnik nie wystawił faktury lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek
    podatkowy powstaje z chwilą upływu terminów wystawienia faktury określonych w art.
    106i ust. 3 i 4, a w przypadku gdy nie określono takiego terminu – z chwilą upływu
    terminu płatności.

    Zgodnie natomiast z art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy o VAT:
      Fakturę wystawia się nie później niż:
      (...)
      4) z upływem terminu płatności - w przypadku, o którym mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4.
    W świetle powołanych powyżej regulacji dotyczących obowiązku podatkowego w podatku
    VAT, obowiązek ten w przypadku świadczenia usług odpłatnego udostępniania miejsc
    parkingowych, w zamian za które pobierane są opłaty dodatkowe powstaje na zasadach
    określonych dla usług najmu.
    Uwzględniając zatem powyższe, zasadniczo obowiązek podatkowy dla czynności
    opisanych we
    wniosku (udostępnianie miejsc parkingowych) powinien powstawać w dacie wystawienia
    faktury.
    Przy czym, jeżeli świadczenie będzie miało miejsce na rzecz podmiotów niebędących
    podatnikami podatku VAT, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym
    charakterze, obowiązek podatkowy będzie powstawał z chwilą:
    • upływu terminu płatności, lub
    • wystawienia faktury – jeżeli podatnik zdecyduje się na wystawienie faktury takiemu
      podmiotowi (pomimo braku takiego obowiązku na gruncie przepisów o podatku VAT)
      i faktura ta zostanie wystawiona przed upływem terminu płatności. Wystawienie
      faktury po terminie płatności nie powoduje „ponownego” powstania obowiązku
      podatkowego.
    Upływ terminu płatności powinien zostać przy tym określony zgodnie z przyjętymi przez
    podatnika zasadami dostępnymi dla nabywcy, np. określony regulamin parkowania
    pojazdu, który nabywca akceptuje, korzystając z usługi parkowania.
    Jak wynika z opisu sprawy, w przypadku nieuiszczenia opłaty, zgubienia dowodu
    uiszczenia opłaty (co uznaje się za równoznaczne z nieuiszczeniem opłaty), przekroczenia
    opłaconego czasu parkowania lub innego rodzaju naruszenia zasad korzystania z
    parkingu, pobierana jest opłata dodatkowa w wysokości 150 złotych. W przypadku
    uiszczenia opłaty dodatkowej najpóźniej w trzecim dniu roboczym po dniu wystawienia
    wezwania do zapłaty, opłata dodatkowa wynosi 50 złotych. Opłata dodatkowa winna być
    wpłacona najpóźniej w ciągu 7 dni od wystawienia zawiadomienia o obowiązku
    wniesienia opłaty dodatkowej.
    Podsumowując, w przypadku usług najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym
    charakterze obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z dyspozycją art. 19a ust. 5 pkt 4
    ustawy o VAT, tj. w dacie wystawienia faktury.
    Natomiast zgodnie z treścią art. 19a ust. 7 ustawy o VAT w przypadkach, o których mowa
    w ust. 5 pkt 3 i 4, gdy podatnik nie wystawił faktury lub wystawił ją z opóźnieniem,
    obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu terminów wystawienia faktury
    określonych w art. 106i ust. 3 i 4, a w przypadku, gdy nie określono takiego terminu - z
    chwilą upływu terminu płatności.
    W konsekwencji, odpowiadając na pytanie nr 1 - stwierdzić należy, że obowiązek
    podatkowy z tytułu świadczenia usług odpłatnego udostępniania miejsc parkingowych, w
    zamian za które pobierane są opłaty dodatkowe, Wnioskodawca powinien rozpoznać
    zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b tiret trzecie w zw. z art. 19a ust. 7 ustawy o VAT.
    Tym samym, Szef KAS nie zgadza się ze stanowiskiem Dyrektora KIS przedstawionym w
    interpretacji indywidualnej z 25 września 2024 r. nr 0112-KDIL1-2.4012.439.2024.1.AS w
    zakresie pytania nr 1, że:

    „(...) obowiązek podatkowy w podatku VAT z tytułu świadczenia usług, w zamian za które
    pobierają Państwo opłaty dodatkowe powstaje:
    • w przypadku opłat dodatkowych pobieranych za przekroczenie czasu parkowania lub
      innego rodzaju naruszenie zasad korzystania z parkingu – z chwilą wykonania usługi
      co jest równoznaczne z momentem uiszczenia opłaty za bilet po wjeździe na parking;
    • w przypadku braku biletu parkingowego lub zgubienia dowodu uiszczenia opłaty (co
      uznaje się za równoznaczne z nieuiszczeniem opłaty) – z chwilą wykonania usługi, co
      jest równoznaczne z momentem nałożenia tej opłaty dodatkowej;
    zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy.”
    Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego we
    wniosku nr 1 należy uznać za nieprawidłowe.
    Końcowo, wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii sposobu dokumentowania opłaty
    dodatkowej w przypadku, gdy Wnioskodawca nie jest w stanie zidentyfikować
    usługobiorcy, a co za tym idzie także wyegzekwować tej opłaty (pytanie nr 3).
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku uznania, że oplata dodatkowa, o której mowa w
    pytaniu 2, stanowi obrót podlegający opodatkowaniu VAT, Wnioskodawca powinien
    dokumentować taką opłatę dokumentem wewnętrznym, ponieważ nie dysponuje danymi
    kontrahenta umożliwiającymi wystawienie faktury VAT, ani nie jest w stanie określić, czy
    usługobiorca jest podatnikiem VAT, czy osobą fizyczną nieprowadzącą działalności
    gospodarczej lub rolnikiem ryczałtowym.
    Odnosząc się do powyższego, wskazać należy, że zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy o VAT:
      Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym
      deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca
      następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c, art.
      133 i art. 138g ust. 2.
    Jak stanowi art. 99 ust. 7c ww. ustawy:
      Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, zawierają dane niezbędne do
      rozliczenia podatku, obliczenia jego wysokości, w tym wysokości podstawy
      opodatkowania, podatku należnego i podatku naliczonego, a także dane dotyczące
      podatnika.
    Na podstawie art. 99 ust. 11c ustawy:
      Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, są składane zgodnie z wzorem
      dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o
      informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, który obejmuje
      deklarację i ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3. Dokument elektroniczny, o
      którym mowa w zdaniu pierwszym, jest przesyłany w sposób określony w przepisach
      wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej i zgodnie z wymaganiami
      określonymi w tych przepisach.
    Zgodnie z art. 99 ust. 13a ustawy o VAT:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi i udostępni na elektronicznej
      platformie usług administracji publicznej wzór dokumentu, o którym mowa w ust. 11c.
    Natomiast art. 99 ust. 13b ustawy stanowi, że:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
      szczegółowy zakres danych, o których mowa w ust. 7c, wraz z objaśnieniami co do
      sposobu wypełniania i miejsca składania deklaracji podatkowych, o których mowa w
      ust. 1-3, oraz niezbędnymi pouczeniami, uwzględniając konieczność prawidłowego
      rozliczenia podatku oraz kontroli tego obowiązku przez organ podatkowy.
    W myśl art. 109 ust. 3 ww. ustawy:

      Podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust.
      3 oraz podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art.
      113 ust. 1 lub 9, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą dane pozwalające na
      prawidłowe rozliczenie podatku i sporządzenie informacji podsumowującej, w
      szczególności dane dotyczące:
      1) rodzaju sprzedaży i podstawy opodatkowania, wysokości kwoty podatku należnego,
      w tym korekty podatku należnego, z podziałem na stawki podatku;
      2) kwoty podatku naliczonego obniżającego kwotę podatku należnego, w tym korekty
      podatku naliczonego;
      3) kontrahentów;
      4) dowodów sprzedaży i zakupów.
    Zgodnie z art. 109 ust. 3b ustawy o VAT:
      Podatnicy, o których mowa w art. 99 ust. 1, są obowiązani przesyłać, na zasadach
      określonych w art. 99 ust. 11c, za każdy miesiąc do urzędu skarbowego, za pomocą
      środków komunikacji elektronicznej, ewidencję, o której mowa w ust. 3, łącznie z
      deklaracją podatkową, w terminie do złożenia tej deklaracji.
    Stosownie do art. 109 ust. 3c ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 99 ust. 2 i 3, są obowiązani przesyłać do urzędu
      skarbowego, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, ewidencję, o której
      mowa w ust. 3, na zasadach określonych w art. 99 ust. 11c:
      1) za pierwszy i drugi miesiąc danego kwartału – w terminie do 25. dnia miesiąca
      następującego odpowiednio po każdym z tych miesięcy;
      2) za ostatni miesiąc danego kwartału, łącznie z deklaracją – w terminie do złożenia tej
      deklaracji.
    Na mocy art. 109 ust. 14 ustawy o VAT:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
      szczegółowy zakres danych, o których mowa w ust. 3, oraz sposób wykazywania
      danych w ewidencji przesyłanej zgodnie z ust. 3b i 3c, uwzględniając konieczność
      zapewnienia prawidłowości rozliczeń podatników oraz kontroli obowiązków
      podatników przez organ podatkowy, identyfikowania obszarów, w których występują
      nadużycia w podatku lub narażonych na te nadużycia, oraz możliwości techniczno-
      organizacyjne prowadzenia przez podatników ewidencji.
    Na podstawie art. 99 ust. 13b oraz art. 109 ust. 14 ustawy, które stanowią o
    upoważnieniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych do wydania
    rozporządzenia, wydane zostało rozporządzenie Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju
    z dnia 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w
                                                [10]deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług.
    W § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia wskazano, że określa ono:
      1) szczegółowy zakres danych zawartych w:
        a) deklaracjach podatkowych, o których mowa w art. 99 ust. 1-3 ustawy z dnia 11
        marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej „ustawą”,
        b) ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy, zwanej dalej „ewidencją”;
      2) objaśnienia co do sposobu wypełniania i miejsca składania deklaracji podatkowych,
      o których mowa w art. 99 ust. 1-3 ustawy, zwanych dalej „deklaracjami”, oraz
      niezbędne pouczenia, a także sposób wykazywania danych w ewidencji przesyłanej
      zgodnie z art. 109 ust. 3b i 3c ustawy.

    Zatem od 1 października 2020 r. dotychczasowe deklaracje VAT-7 i VAT-7K i informacja o
    ewidencji zostały zastąpione przez przesyłany łącznie jeden dokument elektroniczny
    JPK_VAT, w formie JPK_V7M lub JPK_V7K. Oznacza to, że za okresy od 1 października 2020
    r. nie ma możliwości składania deklaracji VAT-7 i VAT-7K oraz ewidencji w inny sposób niż
    w formie nowego JPK_VAT. Elementy nowego JPK_VAT określa rozporządzenie oraz
    opracowane na jego podstawie wzory struktury logicznej JPK_VAT, w formie JPK_V7M i
    JPK_V7K.
    Rozporządzenie w § 10 zobowiązuje podmioty do wskazywania określonych danych w
    celu prawidłowego rozliczenia podatku należnego.
    Zgodnie z § 10 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia:
      1. Ewidencja zawiera następujące dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie
      podatku należnego:
      1) wysokość podstawy opodatkowania wynikającą z następujących czynności
      podlegających opodatkowaniu, w odniesieniu do których istnieje obowiązek
      wystawienia przez podatnika faktury na podstawie przepisów ustawy, z wyłączeniem
      faktur ujętych w ewidencji zgodnie z pkt 8 i pkt 9 lit. a:
        a) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, zwolnionych od
        podatku,
        b) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych
        stawką 0%, w tym odrębnie z tytułu dostawy towarów, o której mowa w art. 129
        ustawy,
        c) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy,
        d) eksportu towarów;
      2) wysokość podstawy opodatkowania i wysokość podatku należnego wynikające z
      następujących czynności podlegających opodatkowaniu, w odniesieniu do których
      istnieje obowiązek wystawienia przez podatnika faktury na podstawie przepisów
      ustawy, z uwzględnieniem oraz oznaczeniem korekt dokonanych zgodnie z art. 89a
      ust. 1 i 4 ustawy, z wyłączeniem faktur ujętych w ewidencji zgodnie z pkt 8 i pkt 9 lit.
      a:
        a) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych
        stawką 5%,
        b) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych
        stawką 7% albo 8%,
        c) dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych
        stawką 22% albo 23%;
      3) wysokość podstawy opodatkowania wynikającą z dostawy towarów oraz
      świadczenia usług, dla których miejsce świadczenia znajduje się poza terytorium
      kraju i w stosunku do których na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 lub ust. 9 ustawy
      przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, z
      wyłączeniem czynności objętych procedurami szczególnymi, o których mowa w
      dziale XII w rozdziale 6a, 7 lub 9 ustawy, w tym odrębnie z tytułu świadczenia usług, o
      których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy;
      4) wysokość podstawy opodatkowania wynikającą z wewnątrzwspólnotowej dostawy
      towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy;
      5) wysokość podstawy opodatkowania i wysokość podatku należnego wynikające z
      wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów;

      6) wysokość podstawy opodatkowania i wysokość podatku należnego wynikające z
      importu towarów rozliczanego zgodnie z art. 33a ustawy, potwierdzone zgłoszeniem
      celnym lub deklaracją importową, o której mowa w art. 33b ustawy;
      7) wysokość podstawy opodatkowania i wysokość podatku należnego wynikające z:
        a) opodatkowania w szczególnej procedurze rozliczenia podatku, w podziale na
        stawki podatku:
        - świadczenia usług turystyki,
        - dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i
        antyków,
        b) dostawy towarów oraz świadczenia usług dokumentowanych fakturą wystawioną
        przez podatnika zgodnie z art. 106e ust. 5 pkt 3 ustawy, w podziale na stawki
        podatku, z wyłączeniem paragonów fiskalnych uznanych za faktury wystawiane
        zgodnie z tym przepisem, ujętych w ewidencji zgodnie z pkt 8 i pkt 9 lit. a,
        c) importu usług, z wyłączeniem usług nabywanych od podatników podatku od
        wartości dodanej, do których stosuje się art. 28b ustawy,
        d) importu usług nabywanych od podatników podatku od wartości dodanej, do
        których stosuje się art. 28b ustawy,
        e) dostawy towarów, dla których podatnikiem jest nabywca zgodnie z art. 17 ust. 1
        pkt 5 ustawy;
      8) wartość sprzedaży bez podatku (netto) oraz wysokość podatku należnego, w
      podziale na stawki podatku oraz sprzedaż zwolnioną od podatku, wynikające z
      dokumentów zbiorczych o sprzedaży z kas rejestrujących;
      9) wysokość podstawy opodatkowania i wysokość podatku należnego:
        a) wynikające z faktur dokumentujących przejazd autostradą płatną lub przejazd na
        dowolną odległość, wystawianych w formie biletu jednorazowego przez podatników
        uprawnionych do świadczenia usług polegających na przewozie osób: kolejami
        normalnotorowymi, taborem samochodowym, statkami pełnomorskimi, środkami
        transportu żeglugi śródlądowej i przybrzeżnej, promami, samolotami i
        śmigłowcami, pod warunkiem że nie zostały ujęte w ewidencji zgodnie z pkt 8,
        b) nieudokumentowane fakturami,
        c) nieobjęte obowiązkiem prowadzenia ewidencji sprzedaży, o której mowa w art.
        111 ust. 1 ustawy, z wyłączeniem faktur ujętych w ewidencji zgodnie z pkt 1-7
        - wykazywane w wysokościach zbiorczych w podziale na stawki podatku oraz
        sprzedaż zwolnioną od podatku;
      10) wysokość podatku należnego od towarów objętych spisem z natury, o którym
      mowa w art. 14 ust. 5 ustawy;
      11) wysokość zwrotu odliczonej lub zwróconej kwoty wydanej na zakup kas
      rejestrujących, o którym mowa w art. 111 ust. 6 ustawy;
      12) wysokość podatku należnego od wewnątrzwspólnotowego nabycia środków
      transportu, wykazaną w wysokości podatku należnego z tytułu
      wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, podlegającą wpłacie w terminie, o
      którym mowa w art. 103 ust. 3, w związku z ust. 4 ustawy;
      13) wysokość podatku należnego od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o
      których mowa w art. 103 ust. 5aa ustawy, podlegającą wpłacie w terminie, o którym
      mowa w art. 103 ust. 5a i 5ac ustawy;
      14) wartość sprzedaży brutto dostawy towarów i świadczenia usług opodatkowanych
      na zasadach marży zgodnie z art. 119 i art. 120 ustawy.

      2. Poza danymi, o których mowa w ust. 1, ewidencja zawiera następujące dane:
      1) z faktur dokumentujących dokonanie przez podatnika czynności podlegających
      opodatkowaniu, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2 i pkt 7 lit. a i b, oraz z faktur lub
      innych dokumentów związanych z czynnościami podlegającymi opodatkowaniu, o
      których mowa w ust. 1 pkt 3-5 i pkt 7 lit. c-e:
        a) numer, za pomocą którego nabywca, dostawca lub usługodawca jest
        zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, zapisywany
        poprzez wyodrębnienie kodu kraju oraz kodu cyfrowo-literowego,
        b) imię i nazwisko lub nazwę nabywcy, dostawcy lub usługodawcy, z zastrzeżeniem
        ust. 1 pkt 7 lit. b,
        c) numer odpowiednio faktury lub dokumentu albo faktury korygującej,
        d) datę wystawienia odpowiednio faktury lub dokumentu albo faktury korygującej,
        e) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę
        otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4 ustawy, o ile taka data
        jest określona i różni się od daty wystawienia faktury, a w przypadku, o którym
        mowa w art. 106e ust. 1a ustawy, datę dokonania lub zakończenia dostawy
        towarów lub wykonania usługi, o ile taka data jest określona i różni się od daty
        wystawienia faktury,
        f) datę upływu terminu płatności w przypadku korekty dokonanej zgodnie z art. 89a
        ust. 1 ustawy lub datę uregulowania lub zbycia należności w przypadku korekty
        dokonanej zgodnie z art. 89a ust. 4 ustawy;
      2) ze zgłoszenia celnego lub z deklaracji importowej, o której mowa w art. 33b
      ustawy, dokumentujących dokonanie importu towarów rozliczanego zgodnie z art.
      33a ustawy:
        a) numer zgłoszenia celnego lub deklaracji importowej,
        b) datę przyjęcia zgłoszenia celnego lub datę deklaracji importowej,
        c) imię i nazwisko lub nazwę nadawcy w przypadku zgłoszenia celnego.
    Stosownie do przepisu § 10 ust. 5 ww. rozporządzenia:
      Ewidencja zawiera następujące oznaczenia dowodów sprzedaży:
      1) ,,R” – dokument zbiorczy o sprzedaży z kas rejestrujących;
      2) „WEW” – dowód wewnętrzny;
      3) „FP” – faktura, o której mowa w art. 109 ust. 3d ustawy.
    W przypadku braku obowiązku stosowania ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy
    rejestrującej na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej i
    rolników ryczałtowych, sprzedaż taką co do zasady wykazuje się na podstawie zapisu
    zbiorczego oznaczanego „WEW”. Jednakże podatnik może wybrać sposób wykazywania
    sprzedaży zwolnionej z ewidencji na kasie rejestrującej na podstawie poszczególnych
    faktur, zamiast na podstawie zapisu zbiorczego „WEW”. Takie faktury wykazuje się
    odrębnymi zapisami w JPK_VAT. Zatem, gdy dana sprzedaż nieewidencjonowana na kasie
    fiskalnej została udokumentowana wystawioną fakturą, to można ją wykazać:
    • zbiorczo na podstawie dokumentu wewnętrznego z oznaczeniem „WEW” lub
    • pojedynczo na podstawie wystawionej faktury VAT, bez oznaczenia „FP”.
    Wybór sposobu ujęcia danej (konkretnej) sprzedaży należy do podatnika. Zatem, istnieje
    możliwość (ale nie obowiązek) raportowania w pliku JPK odrębnie poszczególnych faktur
    dokumentujących sprzedaż dla ww. osób, która nie jest ewidencjonowana za
    pośrednictwem kasy rejestrującej.

    Ze wskazanych przepisów wynika, że jeżeli sprzedaż Wnioskodawcy (opłaty dodatkowe,
    nakładane za naruszenie zasad korzystania z parkingu, w przypadku kiedy nie można
    zidentyfikować usługobiorcy) na rzecz osób fizycznych i rolników ryczałtowych nie
    podlega fiskalizacji za pomocą kasy rejestrującej, to transakcje takie powinny zostać ujęte
    w ewidencji w wysokościach zbiorczych na podstawie dokumentu wewnętrznego. W
    JPK_VAT z deklaracją do takiego dokumentu ma zastosowanie oznaczenie „WEW”.
    Mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy prawa należy stwierdzić, że
    wystarczającym jest udokumentowanie dla celów ewidencji JPK_VAT opłat dodatkowych
    za pomocą zbiorczego dokumentu wewnętrznego i wykazanie w ewidencji JPK na jego
    podstawie wysokości podstawy opodatkowania i podatku należnego w kwotach
    zbiorczych, a także oznaczenie tej pozycji sprzedaży w ewidencji JPK symbolem „WEW”
    stosownie do przepisu § 10 ust. 5 ww. rozporządzenia.
    Podsumowując, Wnioskodawca powinien dokumentować opłatę dodatkową dla celów
    VAT dokumentem wewnętrznym, w przypadku gdy nie jest w stanie zidentyfikować
    usługobiorcy, a co za tym idzie także wyegzekwować tej opłaty.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczanego we wniosku nr 3
    należy uznać za prawidłowe.
    W konsekwencji Szef Krajowej Administracji Skarbowej dokonuje z urzędu zmiany
    pisemnej interpretacji indywidualnej z 25 września 2024 r. nr 0112-KDIL1-
    2.4012.439.2024.1.AS wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, gdyż
    stwierdza jej nieprawidłowość.
    Końcowo, odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji
    indywidualnych, należy wskazać, że interpretacje wydawane są w indywidualnych
    sprawach podatników w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa i stan faktyczny
    /zdarzenie przyszłe przedstawione przez danego podatnika, zatem nie mogą przesądzać
    o niniejszym rozstrzygnięciu. Powołane interpretacje nie stanowią źródła prawa, więc
    zawartego w nich stanowiska organu podatkowego nie można wprost przenosić na grunt
    innej sprawy. Każda bowiem sprawa rozpatrywana jest indywidualnie.
    Jedna z interpretacji indywidualnych powołana przez Wnioskodawcę w uzasadnieniu
    własnego stanowiska, tj. interpretacja z 25 sierpnia 2023 r. nr 0112-KDIL3.
    4012.387.2023.2.EW została uznana przez Szefa KAS za nieprawidłową i w konsekwencji
    zmieniona pismem z 28 listopada 2024 r. nr DOP7.8101.62.2023.FMLM.
    Ponadto wskazać należy, że powołany przez Wnioskodawcę wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 23 stycznia 2019 r. sygn. akt I FSK 1672/16 jest rozstrzygnięciem w
    indywidualnej sprawie, osadzonej w określonym stanie faktycznym i stanie prawnym i
    tylko do niej się zawęża.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Zmieniona interpretacja dotyczy:
    – stanu faktycznego, który został przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji
      indywidualnej i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia w
      przedstawionym stanie faktycznym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Szef Krajowej Administracji Skarbowej zgodnie z art. 14e § 1 pkt 1 Ordynacji
      podatkowej:
        może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej
        nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału
        Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

    Przepis ten nie zawiera ograniczeń czasowych, co oznacza, że jeśli stwierdzona zostanie
    nieprawidłowość wydanej interpretacji indywidualnej, Szef Krajowej Administracji
    Skarbowej może, z urzędu, zmienić ją w dowolnym czasie.
    • Na podstawie art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
        składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
        wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
        przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem
        faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    • Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
      przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
      Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
      rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
      będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez
      Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
      któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź
      straci swą aktualność.
    • Szef Krajowej Administracji Skarbowej wskazuje, że niniejsza interpretacja została
      wydana na podstawie przedstawionych przez Wnioskodawcę we wniosku stanów
      faktycznych lub zdarzeń przyszłych, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
      postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej
      zostanie ustalony odmienny stan faktyczny, to interpretacja nie wywoła w tym zakresie
      skutków prawnych.
    • Stosownie do art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej:
        zastosowanie się przez wnioskodawcę do otrzymanej interpretacji indywidualnej
        przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi
        podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego
        uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak
        również w przypadku nieuwzględnienia
        jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.
    Przepis ustanawia tzw. zasadę nieszkodzenia, która pełni funkcję gwarancyjną (ochronną)
    interpretacji indywidualnej i której szczegółowa treść została uregulowana w art. 14k-14n
    Ordynacji podatkowej.
    • Skorzystanie z mocy ochronnej interpretacji indywidualnej oznacza: brak
      odpowiedzialności z kodeksu karnego skarbowego, brak naliczania odsetek za zwłokę,
      oraz w przypadku, gdy zobowiązanie nie zostało prawidłowo wykonane w wyniku
      zastosowania się Wnioskodawcy do interpretacji oraz skutki podatkowe związane ze
      zdarzeniem, któremu odpowiada zdarzenie przyszłe będące przedmiotem
      interpretacji, miały miejsce po doręczeniu interpretacji indywidualnej - zwolnienie z
      obowiązku zapłaty podatku w zakresie wynikającym ze zdarzenia będącego
      przedmiotem interpretacji.
    • Z mocy ochronnej interpretacji indywidualnej, która została zmieniona, Wnioskodawca
      może nadal korzystać w odniesieniu do rozliczeń podatkowych dokonywanych za
      okres do końca roku, kwartału następującego po kwartale lub miesiąca następującego
      po miesiącu (w zależności od okresu rozliczenia podatku), w którym doręczono
      Wnioskodawcy zmienioną interpretację indywidualną lub stwierdzono jej wygaśnięcie
      albo doręczono organowi podatkowemu odpis orzeczenia sądu administracyjnego
      uchylającego interpretację indywidualną ze stwierdzeniem jego prawomocności (por.
      art. 14m § 2 Ordynacja podatkowa).
    • Warunkiem skorzystania z ww. ochrony jest zastosowanie się Wnioskodawcy do
      interpretacji (art. 14k § 1 i art. 14m § 1 Ordynacji podatkowej) oraz złożenie przez
      Wnioskodawcę wniosku, o którym mowa w art. 14m § 3 Ordynacji podatkowej, w

      trakcie trwania postępowania podatkowego. Organy podatkowe bowiem nie
      uwzględniają z urzędu interpretacji prawa podatkowego.
    • Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej:
        przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
        będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
        będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się przez Wnioskodawcę
      do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień
      podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacja podatkowa).
    • Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23
      października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
      ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa
                      [11]oraz niektórych innych ustaw wprowadzającymi regulacje intertemporalne.
    Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na zmianę interpretacji indywidualnej
    Wnioskodawca ma prawo do zaskarżenia tej zmiany interpretacji indywidualnej do
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...), w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia (art.
    3 § 2 pkt 4a, art. 13 § 1 i § 2 i art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o
                              [12]postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
    Skargę wnosi się za pośrednictwem Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (którego
    działanie jest przedmiotem skargi):
    • w dwóch egzemplarzach, na adres: Ministerstwo Finansów, ul. Świętokrzyska 12,
      00#916 Warszawa (art. 47 § 1 i art. 54 § 1 ww. ustawy)
      lub
    • w formie dokumentu elektronicznego bez dołączania odpisów, zawierającą adres
      elektroniczny oraz podpisaną kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem
      zaufanym albo podpisem osobistym, na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej
      Ministerstwa Finansów na platformie ePUAP: /bx1qpt265q/SkrytkaESP (art. 46 § 2a,
      art. 47 § 3 i art. 54 § 1a ww. ustawy). Datą wniesienia skargi w formie dokumentu
      elektronicznego jest określona w urzędowym poświadczeniu odbioru data jej
      wprowadzenia do systemu teleinformatycznego Ministerstwa Finansów (art. 83 § 5
      ww. ustawy).
    Skarga na pisemną interpretacji indywidualnej może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a ww. ustawy).
    [1] Dalej: Dyrektor KIS
    [2] Dalej: Szef KAS
    [3] art. 13 § 2 pkt 4 oraz art. 14e § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z
    2025 r. poz. 111), dalej: „Ordynacja podatkowa”.

    [4] Dalej: podatek VAT
    [5] Dalej: „podatek VAT”
    [6] t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775 - w brzmieniu obowiązującym w dniu zaistnienia zdarzenia w przedstawionym
    stanie faktycznym; dalej: „ustawa o VAT”
    [7] t. j. z 2024 r., poz. 1061 ze zm.; dalej: kodeks cywilny
    [8] Dalej: TSUE, Trybunał
    [9] Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. nr 347/1)
    [10] t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1988 ze zm.; dalej: rozporządzenie
    [11] Dz. U. poz. 2193.
    [12] Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.