Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.569.2025.2.KF
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-09
Teza: Opodatkowanie podatkiem VAT sprzedaży działek.
Słowa kluczowe: grunty-podział gruntu
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
sprzedaż-sprzedaż działek
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 lipca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 7 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży działek. Uzupełnił go
    Pan pismem z 13 sierpnia 2025 r. (wpływ 13 sierpnia 2025 r.) - w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

12 września 2007 r. na podstawie aktu notarialnego Rep. A (...) wraz z Pana żoną w ramach
    małżeńskiej wspólności ustawowej nabył Pan udział we współwłasności działki nr 1,
    położonej w miejscowości (...).
    W późniejszym okresie działka ta została podzielona na drogę (działka nr 1/6) oraz działki
    o numerach: 1/12, 1/13, 1/14, 1/21, 1/22, 1/23, 1/24, 1/25, 1/26, 1/27, 1/28, 1/29, 1/30, 1
    /31, 1/32. Obecnie planuje Pan sprzedaż poszczególnych lub wszystkich działek, wraz z
    przysługującym Panu udziałem w działce drogowej nr 1/6.
    Sprzedaż działek nie jest i nie będzie dokonywana w ramach prowadzonej przez Pana
    działalności gospodarczej. Podkreśla Pan, że sprzedaż działek ma charakter jednorazowy i
    wynika z chęci spieniężenia majątku prywatnego, a nie z prowadzenia zorganizowanej i
    ciągłej działalności handlowej.
    Nie podejmował i nie zamierza Pan podejmować aktywnych działań marketingowych ani
    inwestycyjnych w celu zwiększenia atrakcyjności działek.
    Działania związane z podziałem działki wynikały z konieczności dostosowania jej do
    możliwości sprzedaży. Nie prowadzi Pan działalności gospodarczej w zakresie obrotu
    nieruchomościami.
    Doprecyzowanie i uzupełnienie zdarzenia przyszłego
    Prowadzona przez Pana działalność gospodarcza nie jest w żaden sposób związana z
    obrotem nieruchomościami. W związku z tym, że prowadzi Pan działalność gospodarczą
    jest Pan zarejestrowany jako czynny podatnik podatku VAT. W ramach prowadzonej
    działalności świadczy Pan usługi dla podmiotów będących płatnikami podatku VAT, które
    oczekują od Pana faktur VAT.
    Działkę (umowa zakupu z 12 września 2007 r.) nabył Pan wyłącznie w celu zaspokojenia
    osobistych potrzeb mieszkaniowych i rekreacyjnych Pana i Pana rodziny. Nieruchomość ta
    nie była nabywana z zamiarem prowadzenia działalności gospodarczej ani inwestycyjnej.
    Z wnioskiem o podział nieruchomości wystąpili zgodnie współwłaściciele działki nr 1. Przy
    czym podział ww. działki był wykonywany w celu zniesienia współwłasności, do którego (z
    powodu braku porozumienia współudziałowców) finalnie nie doszło.
    Nie wykorzystywał Pan ani działki nr 1, ani działek powstałych z jej podziału do działalności
    gospodarczej. Pomimo, iż w aktach notarialnych zawarte jest oświadczenie, że
    nieruchomość (działka z podziału, której dotyczy dana umowa sprzedaży) była
    wykorzystywana przez Pana do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, na co Pana małżonka
    wyraziła zgodę.
    Powyższy zapis służył wyłącznie zabezpieczeniu notariuszy na wypadek ewentualnych
    roszczeń organów podatkowych w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych i nie
    odzwierciedlał faktycznego sposobu wykorzystania nieruchomości. W przypadku braku
    złożenia takiego oświadczenia, notariusze odmawiali przeprowadzenia transakcji.
    Chciałby Pan również zaznaczyć, że nieruchomość ta nigdy nie została przez Pana
    wprowadzona do ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej, jak również nie
    była amortyzowana.
    Ani ww. działka, ani działki z niej wydzielone nie były, nie są i nie będą do momentu
    sprzedaży wykorzystywane przez Pana, ani żadnego ze współwłaścicieli do działalności

    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, ani do działalności rolniczej art. 2 pkt 15
    ustawy.
    Od momentu nabycia działka oraz działki z niej wydzielone były wykorzystywane wyłącznie
    na cele prywatne, w szczególności jako teren rekreacyjny i miejsce wypoczynku dla Pana
    rodziny.
    Przedmiotowa działka ani poszczególne wydzielone z niej działki od momentu nabycia do
    momentu zbycia nie były i nie będą przedmiotem: działalności gospodarczej,
    udostępnienia osobom trzecim, najmu, dzierżawy ani innych odpłatnych umów.
    Nie podejmował i nie zamierza Pan podejmować żadnych czynności wymagających
    zaangażowania własnych środków finansowych, zmierzających do podniesienia wartości
    tych działek, takich jak uzbrojenie terenu, ogrodzenie czy wystąpienie o pozwolenie na
    budowę. Działki pozostają w stanie niezmienionym od momentu podziału.
    Nie występował Pan ani nie zamierza występować z wnioskiem o uzyskanie decyzji o
    pozwoleniu na budowę dla żadnej działki powstałej z podziału działki 1 (w tym działek
    zawartych w powyższym pytaniu). Dla wszystkich działek wystąpiono o warunki zabudowy.
    Chciałby Pan w tym miejscu nadmienić, że wniosek o interpretację dotyczy zdarzenia
    przyszłego. Dlatego też trudno łączyć fakt uzyskania warunków zabudowy w dalekiej
    przeszłości z planowaną dzisiaj sprzedażą. Wyjaśniając, warunki zabudowy były konieczne
    z dwóch powodów: 1) podział działki 1 na mniejsze działki, 2) nabywcy nie byli
    zainteresowani nabyciem działek bez wydanej decyzji o warunkach zabudowy (mieli
    obawy o możliwość zagospodarowania działki w przyszłości) - tak więc uzyskanie przez
    sprzedających decyzji o warunkach zabudowy było warunkiem dla ostatecznej umowy
    sprzedaży. Proces wydawania warunków zabudowy jest długotrwały i co do zasady
    powtarzalny (zmienia się tylko numer działki i zakres mapy), dlatego w pewnym momencie
    (nie wiedząc, którą z działek może być zainteresowany potencjalny nabywca) zdecydowali
    Państwo o wystąpienie o warunki zabudowy dla wszystkich działek (oszczędność czasu).
    Nabyciem ww. działek oraz udziału w działce 1/6 są obecnie zainteresowani znajomi osób
    fizycznych, którym działki zostały sprzedane w przeszłości. Nie prowadził i nie zamierza
    Pan prowadzić zorganizowanych działań marketingowych, reklamowych czy innych
    czynności typowych dla przedsiębiorców. Jak Pan nadmienił powyżej, w przypadku
    planowanej sprzedaży, nabywca zostanie pozyskany w sposób incydentalny, bez
    podejmowania aktywności o charakterze zorganizowanym lub powtarzalnym.
    Nie zamierza Pan udzielać pełnomocnictwa żadnym podmiotom zewnętrznym, w żadnym
    zakresie ani korzystać z jakichkolwiek usług osób trzecich w zakresie zwiększenia wartości
    działek, przygotowania do sprzedaży czy samej sprzedaży ww. działek.
    Nie zawarł i do momentu uzyskania interpretacji nie zamierza Pan zawierać żadnych
    umów przedwstępnych ani ostatecznej sprzedaży.
    Wniosek o interpretację dotyczy wyłącznie zdarzenia przyszłego, nie zdarzeń przeszłych
    lub mogących mieć miejsce w trakcie udzielania interpretacji.
    Wcześniej sprzedawał Pan nieruchomości powstałe z podziału działki nr 1. Umowy
    sprzedaży (w liczbie 13) miały miejsce w latach 2021-2024. Od wszystkich tych transakcji
    odprowadził Pan podatek VAT. Posiadał Pan zgłoszenie rejestracyjne VAT-R.
    Zgodnie z informacją uzyskaną we właściwym Urzędzie Skarbowym (bez pisemnej
    interpretacji) był Pan zobowiązany do sprzedaży nieruchomości jako osoba prowadzącą
    działalność gospodarczą i w ramach tej działalności (nawet jeżeli ta sprzedaż nie była
    związana z profilem zarejestrowanej działalności). Przy czym wiele kancelarii notarialnych
    było odmiennego zdania. Rozpisanie w treści umowy sprzedaży faktu prowadzenia przez
    Pana działalności gospodarczej, w tym wpisanie oświadczenia o wykorzystywaniu
    sprzedawanych działek w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej było
    warunkiem niezbędnym wskazywanym przez notariuszy do przeprowadzenia transakcji.

    Jak wyjaśniali, było to ich zabezpieczenie przed ewentualnymi roszczeniami organów
    podatkowych w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych.
    W tym miejscu chciałby Pan podkreślić, że ani działka nr 1, ani żadna z działek powstałych
    z jej podziału nigdy nie została przez Pana wprowadzona do ewidencji środków trwałych
    działalności gospodarczej, jak również nie była amortyzowana.
    Jednocześnie wskazuje Pan, że wniosek o interpretację dotyczy zdarzenia przyszłego, w
    ramach którego sprzedaż nieruchomości ma nie być dokonywana w ramach prowadzonej
    przez Pana działalności gospodarczej. Tym bardziej, że w najbliższym czasie planuje Pan ją
    zamknąć.

## Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym, planowana sprzedaż działek nr 1/12, 1/13, 1/14, 1/21, 1
    /22, 1/23, 1/24, 1/25, 1/26, 1/27, 1/28, 1/29, 1/30, 1/31, 1/32 oraz udziału w działce
    drogowej nr 1/6, dokonywana przez Pana jako współwłaściciela, podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług (VAT), a w szczególności, czy w świetle przedstawionych
    okoliczności faktycznych, sprzedaż ta może być uznana za element zarządu majątkiem
    prywatnym, a nie za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym, planowana sprzedaż działek nr 1
    /12, 1/13, 1/14, 1/21, 1/22, 1/23, 1/24, 1/25, 1/26, 1/27, 1/28, 1/29, 1/30, 1/31, 1/32 oraz
    udziału w działce drogowej nr 1/6, dokonywana przez niego jako współwłaściciela, nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT). W świetle przedstawionych
    okoliczności faktycznych, sprzedaż ta może syć uznana za element zarządu majątkiem
    prywatnym, a nie za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT.
    Uzasadnienie stanowiska wnioskodawcy
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, za podatnika VAT uważa się osoby fizyczne, które
    wykonują samodzielnie działalność gospodarczą. Działalność gospodarcza obejmuje
    wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym
    wykorzystywanie towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    W Pana ocenie, planowana sprzedaż działek nie spełnia kryteriów uznania jej za
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    Pana działania związane ze sprzedażą działek mieszczą się w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym. Nie podejmuje Pan aktywnych działań marketingowych, inwestycyjnych ani
    organizacyjnych, które wykraczałyby poza zwykłe czynności związane ze sprzedażą
    posiadanego majątku.
    Potwierdza to orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w
    sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 (Słaby i Kuć), zgodnie z którym samo
    wykonywanie prawa własności przez jego posiadacza nie może być uznawane za
    działalność gospodarczą.
    Działka została nabyta w 2007 r. Upływ tak długiego czasu od nabycia do planowanej
    sprzedaży świadczy o braku pierwotnego zamiaru handlowego. Nabycie nieruchomości
    miało na celu zaspokojenie potrzeb osobistych, a nie prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Planowana sprzedaż działek ma charakter jednorazowy. Nie prowadzi Pan w sposób
    zorganizowany i ciągły działalności w zakresie obrotu nieruchomościami.
    Wyrok NSA z 24 czerwca 2021 r., sygn. akt II FSK 3631/18, wskazuje, że jednokrotne
    nabycie nieruchomości gruntowej i brak powtarzalności transakcji po stronie zakupu
    powodują, że działalności nie można przypisać charakteru działalności ciągłej o
    charakterze handlowym.

    Nie podejmował Pan działań marketingowych, reklamowych, nie angażował Pan
    znacznych środków finansowych w celu przygotowania działek do sprzedaży.
    Wystąpienie o warunki zabudowy oraz podział nieruchomości na mniejsze działki (w tym
    częściowo na własne potrzeby) nie jest działalnością, która charakteryzuje wyłącznie
    podmioty zajmujące się profesjonalnym obrotem nieruchomościami (por. wyrok NSA z 11
    stycznia 2022 r., sygn. akt I FSK 645/21).
    Podkreślić należy, że sama chęć uzyskania jak najkorzystniejszej ceny sprzedaży nie jest
    wystarczająca do uznania transakcji za działalność gospodarczą. Jak wskazał NSA w
    wyroku z 24 czerwca 2021 r., sygn. akt II FSK 462/20, zarząd majątkiem swym zakresem
    obejmuje także rozporządzanie składnikami majątku polegające na zbywaniu tych
    składników z zyskiem, które stanowi element wykonywania prawa własności.
    Podsumowując uważa Pan, że planowana przez Pana sprzedaż działek powinna być
    traktowana jako czynność związana z zarządem majątkiem prywatnym, a nie jako
    działalność gospodarcza w rozumieniu ustawy o VAT. Tym samym, sprzedaż ta nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanej dalej „podatkiem”, podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
        1) określone udziały w nieruchomości,
        2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
        3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
          prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej
          części.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych (działki, jak również udziału w działce), traktowane jest jako
    czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    W tym miejscu należy także zauważyć, że kwestie dotyczące stosunków majątkowych
    pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks Rodzinny i
    Opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem rodzinnym i
    opiekuńczym.
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału
      majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do
      rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Jak stanowi art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
    W myśl natomiast art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w art. 15 ust. 1
    ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą
    szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania
    małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma
    przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności
    istniała ustawowa wspólność majątkowa.
    Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w
    rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być
    wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od
    towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.

    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku
    od towarów i usług wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy podmiot dokonujący transakcji
    sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że
    prowadzi on działalność gospodarczą.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem,
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
      handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
      wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność
      gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku
      rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.

    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy
    o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest
    odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter
    Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze
    wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w
    ramach majątku osobistego.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie - zdaniem
    Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Całość
    powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9

    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE. Przykładowo podane zostały działania
    polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie
    należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem, w kwestii opodatkowania sprzedaży Pana działek, istotne jest, czy w celu
    dokonania ich dostawy podjął Pan aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to
    koniecznością uznania Pana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie
    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady
    bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że wraz z żoną w ramach małżeńskiej wspólności nabył Pan udział
    we współwłasności działki nr 1. W późniejszym okresie działka ta została podzielona na
    drogę (działka nr 1/6) oraz działki o numerach: 1/12, 1/13, 1/14, 1/21, 1/22, 1/23, 1/24, 1
    /25, 1/26, 1/27, 1/28, 1/29, 1/30, 1/31, 1/32. Obecnie planuje Pan sprzedaż poszczególnych
    lub wszystkich działek, wraz z przysługującym Panu udziałem w działce drogowej nr 1/6.
    Sprzedaż działek nie jest i nie będzie dokonywana w ramach prowadzonej przez Pana
    działalności gospodarczej. Nie podejmował i nie zamierza Pan podejmować aktywnych
    działań marketingowych ani inwestycyjnych w celu zwiększenia atrakcyjności działek. Z
    wnioskiem o podział nieruchomości wystąpili zgodnie współwłaściciele działki nr 1. Przy
    czym podział ww. działki był wykonywany w celu zniesienia współwłasności, do którego (z
    powodu braku porozumienia współudziałowców) finalnie nie doszło. Od momentu
    nabycia działka oraz działki z niej wydzielone były wykorzystywane wyłącznie na cele
    prywatne, w szczególności jako teren rekreacyjny i miejsce wypoczynku dla Pana rodziny.
    Przedmiotowa działka ani poszczególne wydzielone z niej działki od momentu nabycia do
    momentu zbycia nie były i nie będą przedmiotem: działalności gospodarczej,
    udostępnienia osobom trzecim, najmu, dzierżawy ani innych odpłatnych umów. Nie

    podejmował i nie zamierza Pan podejmować żadnych czynności wymagających
    zaangażowania własnych środków finansowych, zmierzających do podniesienia wartości
    tych działek. Nie występował Pan ani nie zamierza występować z wnioskiem o uzyskanie
    decyzji o pozwoleniu na budowę dla żadnej działki powstałej z podziału działki 1 (w tym
    działek zawartych w powyższym pytaniu). Dla wszystkich działek wystąpiono o warunki
    zabudowy. Nie zamierza Pan udzielać pełnomocnictwa żadnym podmiotom zewnętrznym,
    w żadnym zakresie ani korzystać z jakichkolwiek usług osób trzecich w zakresie
    zwiększenia wartości działek, przygotowania do sprzedaży czy samej sprzedaży ww.
    działek. Nie zawarł i do momentu uzyskania interpretacji nie zamierza Pan zawierać
    żadnych umów przedwstępnych ani ostatecznej sprzedaży.
    W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzić należy, że w odniesieniu do sprzedaży
    przez Pana działek nie wystąpił ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że ta
    sprzedaż wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjął Pan aktywnych działań
    w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w
    sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Całokształt powyższych
    okoliczności wskazuje, że Pana aktywność w pełni mieści się w granicach zarządu
    majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem
    TSUE C-180/10, C-181/10.
    Dokonując sprzedaży działek będzie Pan, jako współwłaściciel, korzystać z przysługującego
    Panu prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, która to czynność oznacza działanie
    w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku od
    towarów i usług i nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy. Tym samym, nie będzie Pan podatnikiem podatku VAT, o którym mowa w art. 15
    ust. 1 ustawy, w odniesieniu do powyższej transakcji, a dostawa ta nie będzie podlegała
    opodatkowaniu VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W konsekwencji, sprzedaż przez Pana, jako współwłaściciela działek nr 1/12, 1/13, 1/14, 1
    /21, 1/22, 1/23, 1/24, 1/25, 1/26, 1/27, 1/28, 1/29, 1/30, 1/31, 1/32 oraz udziału w działce
    drogowej nr 1/6, nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. W związku z powyższym, nie znajduje uzasadnienia rozstrzygnięcie
    kwestii korzystania ze zwolnienia dla ww. czynności.
    Tym samym, Pana stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.