Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.259.2025.1.RM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-10
Teza: Rozpoznanie eksportu towarów w ramach transakcji
łańcuchowej i możliwość zastosowania stawki VAT 0% na
podstawie posiadanego dokumentu.
Słowa kluczowe: eksport-eksport towarów
stawka-stawka zerowa
transakcja-transakcja łańcuchowa (szeregowa)
transport-transport bezpośredni
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka
podatku 0% - eksport towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 8-lit. b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 4

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 kwietnia 2025 r., za pośrednictwem ePUAP, wpłynął Państwa wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy rozpoznania eksportu towarów w ramach
    transakcji łańcuchowej i możliwości zastosowania stawki VAT 0% na podstawie
    posiadanego dokumentu. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    (...) Sarl (dalej: Spółka, Wnioskodawca) jest podmiotem z siedzibą w Szwajcarii,
    prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie (...).
    Spółka jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny m.in. w Polsce.
    W ramach prowadzonej działalności Spółka dokonała dostawy (...) dla (...) (...) (dalej: Armia
    lub Kupujący).
    (...) będące przedmiotem transakcji zostały wyprodukowane w Polsce, a ich właścicielem w
    momencie dokonania dostawy był Wnioskodawca.
    Kupujący już w trakcie składania zamówienia poinformował Spółkę, że nabywa towary z
    zamiarem ich dalszego przekazania na rzecz armii ukraińskiej, w związku z trwającą
    agresją Federacji Rosyjskiej. Innymi słowy, Spółka już przed dokonaniem przedmiotowej
    dostawy wiedziała, że docelowym miejscem przeznaczenia pojazdów jest terytorium
    Ukrainy, tj. towary mają zostać wywiezione poza terytorium Unii Europejskiej.
    Zgodnie z postanowieniami kontraktowymi, Spółka była odpowiedzialna za dostarczenie
    sprzedanych towarów do wskazanego przez Kupującego miejsca. W praktyce oznaczało to,
    że Spółka była odpowiedzialna za dokonanie szeregu czynności związanych z organizacją
    transportu towarów, takich jak dokonanie wyboru przewoźnika odpowiedzialnego za
    transport towarów z jej magazynu, uzgodnienie z nim terminu odbioru, rozmiarów oraz
    wagi dostarczanych towarów, ustalenie sposobu załadunku towarów oraz wymogów, jakie
    muszą spełniać środki transportu. Wnioskodawca był również odpowiedzialny za
    załadunek towarów oraz przygotowanie dokumentów transportowych.
    Ze względu na specyfikę omawianej sprzedaży, rodzaj towaru będącego jej przedmiotem,
    a także obecnie panującą sytuację na terytorium Ukrainy, logistyczną organizację dostaw
    tego typu sprzętu i związane z nią ograniczenia, transport został zorganizowany w
    następujący sposób:
    1) Najpierw Spółka (za pośrednictwem przewoźnika działającego na jej rzecz) dostarczyła
      towary do wskazanej przez Kupującego lokalizacji niedaleko granicy polsko-ukraińskiej,
    2) Ze względu na obecnie panujące procesy logistyczne związane z przewożeniem tego
      rodzaju towarów przez granicę polsko-ukraińską, (...) przez okres kilku (7-10) dni były
      składowane w wyznaczonym miejscu, w oczekiwaniu na możliwość ich dalszego
      transportu,
    3) Następnie, po opisanym wyżej postoju logistycznym, gdy było to już możliwe, towary
      zostały przetransportowane z terytorium Polski na terytorium Ukrainy - ze względu na
      specyfikę tego rodzaju dostaw, czynności związane z przewiezieniem towaru przez
      granicę polsko-ukraińską zostały wykonane przez armię ukraińską.
    Podkreślenia w tym miejscu wymaga fakt, iż towary będące przedmiotem omawianej
    transakcji zostały przetransportowane w wyżej opisany sposób wyłącznie ze względów
    logistycznych związanych z obecną sytuacją w Ukrainie, przez co nie było możliwości
    przetransportowania ich w inny sposób. Jednocześnie, miejsce finalnego przeznaczenia
    towarów znane było stronom transakcji już w momencie rozpoczęcia transportu (tj. w
    momencie gdy towary rozpoczynały transport z magazynu Spółki).

    Krótki okres postoju logistycznego opisanego powyżej nie miał na celu ich długotrwałego
    przechowywania w tym miejscu. Ponadto, towary będące przedmiotem transakcji nie
    podlegały w omawianej lokalizacji jakimkolwiek czynnościom/modyfikacjom, które
    powodowałyby jakąkolwiek zmianę ich charakteru.
    Spółka otrzymała również od Kupującego dokument celny potwierdzający
    przetransportowanie towarów z terytorium Polski na terytorium Ukrainy, w postaci
    formularzy UE (...) 302, tj. deklaracji celnej dla towarów, które są własnością lub są
    przeznaczone do zostania własnością Sił Zbrojnych (...) (nazwa angielska: Import/Export
    Customs Declaration (for Goods which are the property of/or destined to be the property
    of the (...) forces).
    Pytania
    1) Czy dostawę towarów zrealizowaną przez Spółkę na rzecz Kupującego należy
      zaklasyfikować jako eksport towarów z terytorium Polski, w rozumieniu przepisów
      ustawy o VAT?
    2) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, tj. uznania, że dostawę towarów
      zrealizowaną przez Spółkę na rzecz Kupującego należy zaklasyfikować jako eksport
      towarów z terytorium Polski, czy Spółka ma prawo do zastosowania stawki 0% VAT do
      tej dostawy na podstawie posiadanych dokumentów, tj. formularzy UE (...) 302?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy:
    1) Dostawę towarów zrealizowaną przez Spółkę na rzecz Kupującego należy
      zaklasyfikować jako eksport towarów z terytorium Polski, w rozumieniu przepisów
      ustawy o VAT.
    2) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, tj. uznania, że dostawę towarów
      zrealizowaną przez Spółkę na rzecz Kupującego należy zaklasyfikować jako eksport
      towarów z terytorium Polski, Spółka ma prawo do zastosowania stawki 0% VAT do tej
      dostawy na podstawie posiadanych dokumentów, tj. formularzy UE (...) 302.
    Ad 1
    Uznanie dostawy za eksport - uwagi ogólne
    Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z
    2024 r., poz. 361 ze zm.) (dalej: ustawa o VAT), przez eksport towarów rozumie się
    dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium
    Unii Europejskiej przez:
    a) dostawcę lub na jego rzecz, lub
    b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z wyłączeniem
      towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia lub zaopatrzenia
      statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub innych środków
      transportu służących do celów prywatnych
    - jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez
    właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
    Stosownie do treści art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel.
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 6 ustawy, towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie
    postacie energii.
    Oznacza to, że aby uznać daną czynność za eksport towarów muszą zostać spełnione
    łącznie następujące przesłanki:

    1) wywóz towarów poza granicę Unii Europejskiej realizowany musi być w ramach
      dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT;
    2) w konsekwencji tej czynności musi nastąpić wywóz towarów z terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej poza terytorium UE przez dostawcę lub na jego rzecz (tzw.
      eksport bezpośredni), lub przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub
      na jego rzecz (tzw. eksport pośredni);
    3) wywóz towaru musi być potwierdzony przez urząd celny określony w przepisach
      celnych.
    W ocenie Spółki w ramach omawianej transakcji niewątpliwie (i) Spółka dokonała dostawy
    towarów (przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel) na rzecz
    Kupującego oraz (ii) doszło do wywozu (transportu) towarów z Polski poza terytorium UE
    (do Ukrainy).
    Jednocześnie należy zauważyć, że w transakcji wzięły udział trzy podmioty i w jej ramach
    doszło do dwóch dostaw towarów (pomiędzy Spółką a Kupującym oraz Kupującym a
    armią ukraińską). W tych okolicznościach dla Wnioskodawcy istotne jest potwierdzenie,
    czy dostawa dokonana przez Spółkę na rzecz Kupującego może zostać zaklasyfikowana na
    gruncie VAT jako eksport towarów.
    Charakter transportu
    W tym miejscu należy zwrócić uwagę na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25
    czerwca 2012 r., sygn. akt I FPS 3/12, w której NSA orzekł, że: „(...) Dla zastosowania przez
    podatnika stawki 0% w Polsce z tytułu eksportu towaru konieczne jest, aby miejscem
    dostawy tej czynności była Polska, co wymaga wykazania, że wywóz tego towaru poza
    obszar Unii Europejskiej następuje w ramach transportu, który rozpoczął się na
    terytorium Polski, w wykonaniu czynności określonej w art. 7 ustawy. (...) w sytuacji gdy
    eksport towarów (...) stanowi wywóz towarów poza terytorium Wspólnoty, które w
    momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu poza terytorium Wspólnoty znajdują się na
    terytorium kraju, oznacza to, że wywóz tych towarów z kraju poza obszar Unii Europejskiej
    powinien nastąpić w ramach transportu (wysyłki) zasadniczo o nieprzerwanym
    charakterze.”
    Biorąc natomiast pod uwagę zarówno stanowisko prezentowane w ramach wydawanych
    interpretacjach indywidulanych przez organy podatkowe, jak i w wyrokach sądów
    administracyjnych, aby w przypadku realizowanych dostaw łańcuchowych można było
    mówić o nieprzerwanym charakterze transportu towarów spełnione muszą być
    następujące warunki:
        przedmiotem transportu od pierwszego do ostatniego uczestnika łańcucha dostaw
        musi być ten sam towar (tzn. w ramach dokonywanej dostawy nie może dojść do
        zmiany jego właściwości np. fizycznych, chemicznych itd.),
        miejsce jego ostatecznego przeznaczenia znane musi być stronom transakcji od
        samego początku (tj. przed rozpoczęciem transportu).
    Jednocześnie, organy podatkowe w wydawanych interpretacjach podatkowych wskazują
    również, że w nieprzerwanym charakterze transportu „nie chodzi o aspekt fizyczny tego
    transportu, czyli o to aby transportu dokonywał np. tylko jeden podmiot (np. spedytor) czy
    też towar nie mógł być przeładowany czy chwilowo składowany. Istotne jest, aby
    przeznaczeniem nadanego towaru było tylko jego wywiezienie z terytorium Wspólnoty”.
    Przytoczone stwierdzenie zostało przedstawione m.in. w wydanych przez Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS) interpretacjach indywidualnych z dnia 21
    marca 2024 r. nr 0112-KDIL1-3.4012.55.2024.1.MR czy też z dnia 14 czerwca 2024 r., nr
    0114-KDIP1-2.4012.296.2024.2.RM.

    Dodatkowo, w ramach wydawanych interpretacji organy podatkowe wskazują również, iż
    fakt zaistnienia w ramach transportu towarów przerw o charakterze czysto logistycznym,
    tj. związanych z organizacją samego przepływu towarów pomiędzy zainteresowanymi
    stronami, podczas której towary będą podlegały magazynowaniu, przepakowywaniu na
    inny środek transportu itd. bez poddania żadnym czynnościom takim jak np. ich
    modyfikacja itp. nie powoduje przerwania łańcucha dostawy (przerwania transportu).
    Stanowisko takie zaprezentowane zostało m.in. w interpretacji indywidualnej wydanej
    przez DKIS w dniu 22 marca 2022 r. o sygnaturze 0112-KDIL1-3.4012.672.2021.2.MR oraz
    w dniu 16 lipca 2018 r. o sygnaturze 0112-KDIL1-3.4012.284.2018.3.PR a także w dniu 15
    stycznia 2024 r. o sygnaturze 0112-KDIL1-3.4012.533.2023.2.JŚ.
    Biorąc pod uwagę konkluzje płynące z przytoczonych powyżej interpretacji
    indywidualnych, w opinii Spółki, transport towarów zrealizowany w ramach omawianej
    transakcji miał charakter nieprzerwany, a o zachowaniu jego ciągłości świadczą w
    szczególności następujące okoliczności:
        miejsce ostatecznego przeznaczenia towarów (poza terytorium Unii Europejskiej)
        znane było stronom transakcji już przed rozpoczęciem ich transportu,
        krótkotrwałe (przez okres 7-10 dni) składowanie towarów w wyznaczonym miejscu
        w pobliżu granicy polsko-ukraińskiej podyktowane było wyłącznie logistyką
        transportu (było konieczne ze względu na trwającą agresję Federacji Rosyjskiej i
        obecnie panujące procesy logistyczne związane z przewożeniem tego rodzaju
        towarów przez granicę polsko-ukraińską),
        towary będące przedmiotem transakcji były składowane wyłącznie w oczekiwaniu
        na możliwość ich dalszego transportu, w tym czasie w szczególności nie podlegały
        w omawianej lokalizacji jakimkolwiek czynnościom/modyfikacjom, które
        powodowałyby jakąkolwiek zmianę ich charakteru.
    Biorąc pod uwagę powyższe oraz uwzględniając wnioski płynące z wydawanych przez
    organy podatkowe interpretacji indywidualnych, w opinii Spółki transport towarów w
    ramach przedstawionej transakcji miał charakter nieprzerwany.
    Dostawy łańcuchowe
    Jednocześnie, w ocenie Spółki przedmiotowa transakcja stanowiła tzw. transakcję
    łańcuchową, tj. taką, w której towary są przedmiotem kolejnych dostaw z udziałem trzech
    lub więcej podmiotów, przy czym towar wysyłany jest bezpośrednio od pierwszego
    dostawcy do ostatniego odbiorcy. Poprawna klasyfikacja VAT poszczególnych dostaw
    składających się na tę transakcję wymaga odniesienia się do szczegółowych przepisów
    Ustawy o VAT.
    Jak stanowi art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, miejscem dostawy towarów jest w przypadku
    towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę
    lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia
    wysyłki lub transportu do nabywcy. Zgodnie z treścią art. 22 ust. 2 ustawy o VAT, w
    przypadku, gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru w ten sposób, że
    pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy, przy
    czym towar ten jest wysyłany lub transportowany, to wysyłka lub transport tego towaru są
    przyporządkowane tylko jednej dostawie.
    Jednocześnie w myśl art. 22 ust. 2e ustawy, w przypadku towarów, o których mowa w ust.
    2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa
    trzeciego przez pierwszego dostawcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego
    dostawie. Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 2a w przypadku towarów, o których mowa w
    ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa

    trzeciego przez nabywcę, który dokonuje również ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka
    lub transport są przyporządkowane dostawie dokonanej do tego nabywcy, chyba że z
    warunków dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować
    jego dostawie.
    Jednocześnie, jak stanowi art. 22 ust. 3 ustawy o VAT, w przypadku, o którym mowa w ust.
    2 tego artykułu, dostawę towarów, która:
        poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
        rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;
        następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
        zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
    Wskazane powyżej przepisy zawierają regulacje, zgodnie z którymi w przypadku tzw.
    transakcji łańcuchowych, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz
    faktycznie jest przemieszczany bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatecznego
    nabywcy, to wówczas przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport), a w
    konsekwencji tylko w odniesieniu do jednej z transakcji (jednej dostawy) można ustalić
    miejsce świadczenia w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT (dostawa ruchoma). W
    odniesieniu do pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki (transportu),
    miejsce świadczenia ustala się jak dla towarów niewysyłanych, a więc według miejsca, w
    którym towary znajdowały się w momencie dostawy (dostawa nieruchoma).
    Wskazanie dostawy ruchomej w ramach realizowanego łańcuchowego schematu dostaw
    (transakcji łańcuchowej) opiera się na każdorazowym analizowaniu okoliczności i
    warunków danej transakcji, celem właściwego ustalenia dostawy, której przypisane winno
    być przemieszczenie towarów.
    Biorąc pod uwagę powyższe, podstawową kwestią z punktu widzenia określenia
    właściwego sposobu opodatkowania poszczególnych dostaw w ramach realizowanej
    transakcji łańcuchowej jest zatem ustalenie, który z podmiotów biorących udział w
    przedstawionym we wniosku łańcuchu dostaw, jest w rzeczywistości podmiotem
    organizującym transport towarów.
    Organizacja transportu
    Podkreślenia wymaga fakt, iż obowiązujące regulacje ustawy o VAT nie zawierają w swej
    treści definicji podmiotu organizującego transport ani też nie determinują katalogu
    czynności, których wykonanie w ramach realizowanej transakcji przekładałoby się wprost
    na możliwość ich łącznego określenia jako organizacji transportu.
    Powyższe pojęcie kształtowane jest w ramach praktyki organów podatkowych
    prezentowanej zarówno w wydawanych interpretacjach indywidualnych, jak również w
    wyrokach sądów administracyjnych.
    Biorąc pod uwagę aktualne podejście prezentowane przez organy podatkowe w ramach
    wydawanych interpretacji indywidulanych należy dojść do wniosku, iż o tym, do której z
    dostaw dokonywanych w ramach realizowanej transakcji łańcuchowej należy przypisać
    transport decyduje to, który z uczestniczących w niej podmiotów jest odpowiedzialny za
    czynności składające się na faktyczną organizację transportu.
    Stanowisko takie wskazane zostało w interpretacjach indywidualnych wydanych przez:
        Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z dnia 30 kwietnia 2019 r.
        (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.129.2019.2.RM), w której uznał, że „w celu ustalenia
        dostawy, której przyporządkowany jest transport towarów należy poddać analizie
        okoliczności związane z organizacją transportu, tzn. jakie czynności faktyczne

        związane z transportem podjął każdy z uczestników transakcji łańcuchowej. Przy
        czym, dla ustalenia, który z podmiotów jest odpowiedzialny za wysyłkę lub
        transport towarów kluczową okolicznością jest to, który podmiot rzeczywiście jest
        odpowiedzialny za techniczne i organizacyjne aspekty związane z organizacją oraz
        wysyłką towarów. Bez wpływu na powyższe pozostaje fakt kto jest obciążony
        kosztami transportu”.
        Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z dnia 23 kwietnia 2018 r.
        (sygn. 0112-KDIL1-3.4012.97.2018.2.JN), w której uznał, że: „Niewątpliwe ustalenie z
        przewoźnikiem terminu i miejsca odbioru towarów i ich dostawy, rozmiary i ilość
        dostarczanych towarów, potwierdzenie dostępności towarów i ich gotowości do
        odbioru, uzgodnienie sposobu załadunku towarów i wymogów, jakie muszą
        spełniać środki transportu oraz odpowiedzialność za przygotowanie i załadunek
        towarów stanowią zasadnicze elementy procesu przygotowania i organizacji
        transportu towarów, wypełniające przywołaną powyżej definicję
        „przyporządkowania”. Jednocześnie przez „organizację” należy rozumieć „sposób
        zorganizowania czegoś lub organizowanie czegoś”. Dlatego też przez organizację
        transportu towarów należy rozumieć planowanie, jak i koordynowanie
        poszczególnych etapów wywozu towarów. Bez znaczenia dla organizacji
        /przyporządkowania transportu pozostaje natomiast kwestia ponoszenia jego
        kosztów. Dla oceny podatkowej dokonywanej dostawy nie jest istotne, który z
        podmiotów ostatecznie ponosi koszty transportu. Kryterium przy ocenie tego, do
        której dostawy powinien zostać przyporządkowany transport jest to kto organizuje
        /zleca przedmiotowy transport, nie zaś kto ostatecznie i w jaki sposób jest
        obciążany jego kosztami”.
        Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z dnia 20 lutego 2018 r.
        (sygn. 0112-KDIL1-3.4012.649.2017.2.PR), w której organ podatkowy w całości
        zgodził się ze stanowiskiem wnioskodawcy, iż to pierwszy podmiot w łańcuchu jest
        podmiotem organizującym transport, jeśli realizuje takie czynności, jak:
        „podejmowanie (inicjowanie) kontaktu z przewoźnikiem odpowiedzialnym za
        transport towarów (względnie przejmie kontakt od Dealera po zainicjowaniu
        kontaktu z przewoźnikiem); - uzgadnianie z przewoźnikiem daty odbioru
        produktów oraz termin realizacji dostawy do Dealera; - informowanie przewoźnika
        o szczegółach dotyczących transportu - takich jak waga i rozmiar łodzi, nr HIN łodzi,
        miejsce odbioru towarów oraz datę ich załadunku; - uzgadnianie z przewoźnikiem
        sposobu załadunku towarów i wymogów, jakie muszą spełniać środki transportu”.
        Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji z dnia 15 marca 2016 r.
        (sygn. IBPP4/4512-15/16/PK), w której organ uznał: „Spółka zajmuje się operacyjną
        organizacją transportu, tzn. podejmuje następujące czynności: (i) podejmuje
        (inicjuje) kontakt z przewoźnikiem /spedytorem odpowiedzialnym za transport
        towarów; (ii) uzgadnia z tym podmiotem termin odbioru, rozmiary oraz wagę
        dostarczanych towarów; (iii) generuje awizo transportowe lub inny podobny
        dokument (Informację) oraz przesyła przedsiębiorstwu transportowemu numer

        zamówienia upoważniający do odbioru towaru w wyznaczonym miejscu i o
        wyznaczonym terminie; (iv) wspólnie z przewoźnikiem ustala ilość i rozmiar
        opakowań (np. kontenerów) transportowych oraz sporządza potwierdzający to
        dokument („Load Order”); (v) uzgadnia z przewoźnikiem sposób załadunku
        towarów i wymogi, jakie muszą spełniać środki transportu (w tym celu Spółka
        przesyła przewoźnikowi instrukcję dotyczącą załadunków i rozładunków
        obowiązującą na terenie zakładów Spółki, przedstawia inne wymogi dotyczące m.in.
        wielkości podstawianego środka transportu, sposobu umieszczenia przewożonego
        towaru, itd.). Przenosząc powyższe na grunt przytoczonych przepisów należy
        stwierdzić, że zakres czynności, które wykonuje Spółka w związku z
        organizowaniem transportu - nawet jeżeli to nie ona wskazuje firmę transportową -
        przesądza o tym, że to Spółka jest organizatorem transportu”.
        Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 19 października 2016 r. sygn. ITPP3
        /4512-455/16/MD, w której organ uznał za prawidłowe następujące stanowisko
        wnioskodawcy: „W ocenie Spółki, dla ustalenia, który z podmiotów jest
        odpowiedzialny za wysyłkę lub transport kluczową okolicznością nie jest to, kto
        formalnie płaci za transport, i na rzecz którego podmiotu wystawiana jest faktura
        dokumentująca transport, lecz to, który podmiot rzeczywiście jest odpowiedzialny
        za techniczne i organizacyjne aspekty związane z organizacją oraz wysyłką
        towarów. W tym zakresie istotnym jest, który z podmiotów w szczególności: (i)
        kontaktuje się z przedsiębiorstwem transportowym w celu potwierdzenia
        dostępności towaru do odbioru; (ii) uzgadnia z przedsiębiorstwem transportowym
        termin odbioru, rozmiary oraz wagę towarów; (iii) uzgadnia sposób załadunku
        towarów i wymogi jakie muszą spełniać środki transportu; (iv) generuje numer
        zamówienia oraz przesyła przedsiębiorstwu transportowemu numer zamówienia
        upoważniający do odbioru towaru w wyznaczonym miejscu i o wyznaczonym
        terminie; (v) kontaktuje się z pierwszym w łańcuchu dostaw sprzedawcą w celu
        potwierdzenia daty oraz innych szczegółów wysyłki; (vi) udziela przedsiębiorcy
        transportowemu wskazówek dotyczących bezpiecznego załadunku, transportu oraz
        rozładunku towarów”.
    Mając na uwadze powyższe oraz biorąc pod uwagę zakres czynności wskazanych w
    przedstawionym opisie stanu faktycznego związanych z transportem towaru, w ocenie
    Wnioskodawcy, to Spółka powinna zostać uznana za podmiot organizujący transport w
    ramach przedmiotowej transakcji.
    Należy bowiem zauważyć, że to Wnioskodawca miał w opisywanym modelu transakcji
    zasadniczy wpływ na organizację transportu towarów, a także jego przebieg, gdyż to po
    stronie Spółki leżały takie obowiązki jak:
        dokonanie wyboru przewoźnika odpowiedzialnego za transport towarów z jej
        magazynu,
        uzgodnienie z przewoźnikiem terminu odbioru, rozmiarów oraz wagi
        dostarczanych towarów,

        ustalenie sposobu załadunku towarów oraz wymogów, jakie muszą spełniać środki
        transportu,
        załadunek towarów oraz przygotowanie dokumentów transportowych.
    Wyłącznie ze względu na szczególną sytuację, wynikającą z agresji Federacji Rosyjskiej na
    Ukrainę, na co strony nie miały najmniejszego wpływu, tylko na końcowym odcinku
    czynności związane z transportem towarów zostały faktycznie wykonane przez inny
    podmiot niż przewoźnik działający na rzecz Spółki. Należy jednak jeszcze raz podkreślić, iż
    w zastanych, zupełnie wyjątkowych okolicznościach, nie było innej możliwości
    przewiezienia towaru przez granicę polsko-ukraińską. Co więcej, gdyby nie te wyjątkowe
    okoliczności (a przedmiotowa dostawa odbywałaby się w „standardowej” sytuacji) to
    przewoźnik działający na rzecz Spółki dostarczyłby towary bezpośrednio do miejsca
    docelowego (tj. na terytorium Ukrainy).
    Wnioskodawca chce jeszcze raz podkreślić, że transport został przeprowadzony w taki, a
    nie inny sposób w tym konkretnym przypadku jedynie ze względów czysto logistycznych.
    Jednocześnie już w momencie rozpoczęcia transportu z siedziby Spółki znane było miejsce
    przeznaczenia towarów (tj. terytorium Ukrainy), a ponadto towary w wyniku opisywanego
    krótkotrwałego postoju nie zmieniły w żaden sposób swojego charakteru.
    W ocenie Wnioskodawcy, opisywane tu okoliczności nie mogą zmieniać oceny, iż (i)
    przedmiotowy transport miał nieprzerwany charakter oraz (ii) organizatorem transportu
    była Spółka.
    Jednocześnie należy zaznaczyć, że Spółka pełniła w omawianej transakcji rolę pierwszego
    dostawcy. Dlatego też, w jej ocenie, w myśl zasady wyrażonej w art. 22 ust. 2e ustawy o
    VAT, transport należy przyporządkować dostawie dokonanej przez Spółkę.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, dostawę towarów zrealizowaną przez Spółkę na
    rzecz Kupującego należy zaklasyfikować jako eksport towarów z terytorium Polski w
    rozumieniu przepisów ustawy o VAT.
    Ad 2
    Zgodnie z art. 41 ust. 4 ustawy o VAT, w eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8
    lit. a, stawka podatku wynosi 0%.
    Jednocześnie, w myśl art. 41 ust. 6 ustawy o VAT, stawka VAT 0% znajduje zastosowanie
    pod warunkiem, że podatnik przez upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za
    dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru poza
    terytorium UE.
    W art. 41 ust. 6a ustawy o VAT ustawodawca doprecyzował, że dokumentem
    potwierdzającym wywóz towaru poza terytorium UE jest w szczególności:
    1) dokument w formie elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego
      służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy organ
      celny wydruk tego dokumentu;
    2) dokument w formie elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego
      służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych otrzymany, poza tym systemem, jeżeli
      zapewniona jest jego autentyczność;
    3) zgłoszenie wywozowe na piśmie utrwalonym w postaci papierowej złożone poza
      systemem teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo jego
      kopia potwierdzona przez właściwy organ celny.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 41 ust. 11 ustawy o VAT, przepisy art. 41 ust. 4 stosuje się
    odpowiednio w eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. b, jeżeli podatnik

    przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w
    którym dokonał dostawy towarów, otrzymał dokument, o którym mowa w ust. 6, z
    którego wynika tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy i wywozu.
    Jak wynika z powyższych regulacji, warunkiem pozwalającym zastosować stawkę 0% VAT
    do eksportu towarów jest spełnienie wymogów dokumentacyjnych (tj. posiadanie
    dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium UE), przy czym, użycie przez
    ustawodawcę sformułowania „w szczególności” oznacza, że powyższy katalog nie jest
    zamknięty.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, ze względu na specyfikę przedmiotowego
    transportu, Wnioskodawca dysponuje dokumentami celnymi w postaci formularzy UE (...)
    302, tj. deklaracji celnej dla towarów, które są własnością lub są przeznaczone do zostania
    własnością Sił Zbrojnych (...) (nazwa angielska: Import/Export Customs Declaration (for
    Goods which are the property of/or destined to be the property of the (...) forces), które
    potwierdzają wywóz towaru na terytorium Ukrainy.
    Zgodnie z definicją wskazaną w art. 1 pkt 51 Rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE)
    2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu
    Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących
    niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego, „formularz UE 302” oznacza dokument
    przeznaczony do celów celnych określony w załączniku 52-01 i wydawany przez właściwe
    krajowe organy wojskowe państwa członkowskiego lub w ich imieniu w odniesieniu do
    towarów, które mają być przemieszczane lub wykorzystywane w kontekście działań
    wojskowych.
    Natomiast w rozdziale 5 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 września 2016 r. w
    sprawie zgłoszeń celnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 1841 ze zm.) zatytułowanym
    „Dokumenty, które mogą być wykorzystywane w charakterze zgłoszenia celnego”
    wskazane zostały dokumenty które mogę pełnić rolę zgłoszenia celnego. Zgodnie z § 11
    niniejszego rozporządzenia:
    1. Wyposażenie oraz uzasadnione ilości żywności, zaopatrzenia i innych towarów
      wprowadzane na obszar celny Unii lub wyprowadzane poza ten obszar na wyłączny
      użytek:
    1) obcych sił zbrojnych Państw-Stron Traktatu Północnoatlantyckiego i innych państw
      uczestniczących w Partnerstwie dla Pokoju,
    2) sił zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej
    - w związku z działaniami podejmowanymi w ramach Traktatu Północnoatlantyckiego lub
    Partnerstwa dla Pokoju, można zgłosić na formularzu 302, którego wzór stanowi załącznik
    nr 6 do rozporządzenia.
    Jak również wynika z uzasadnienia zmian w Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie
    zgłoszeń celnych „Uproszczenie przepływu towarów przemieszczanych lub
    wykorzystywanych w kontekście działań wojskowych, zgodnie z powyższą zmianą oznacza,
    że przedstawienie organom celnym formularza NATO 302 lub formularza UE 302 należy
    uznawać za zgłoszenie celne do dopuszczenia do obrotu ze zwolnieniem z należności
    celnych przywozowych jako towarów powracających, do odprawy czasowej, do wywozu
    lub powrotnego wywozu lub do tranzytu. W przypadku braku elektronicznego systemu do
    celów przedkładania organom celnym formularza NATO 302 lub formularza UE 302 należy
    również zezwolić na przedkładanie tych formularzy za pomocą środków innych niż
    techniki elektronicznego przetwarzania danych.”
    Fakt uznania formularza 302 za rodzaj zgłoszenia celnego był też w praktyce potwierdzany
    w interpretacjach DKIS, przykładowo w interpretacji z dnia 15 grudnia 2022 r. nr 0114-
    KDIP1-2.4012.506.2022.1.RD wskazano: „Jak z powyższego rozporządzenia wynika,
    formularz 302 jest zgłoszeniem celnym, którego prawidłowość wypełnienia podlega
    kontroli organów celno- skarbowych. Tylko prawidłowe złożenie deklaracji 302 oraz

    ewentualne dołączenie innych niezbędnych a wymaganych w tej procedurze dokumentów
    może skutkować zwolnieniem z podatku VAT z tytułu importu towarów”.
    Wobec powyższego, w ocenie Wnioskodawcy, przedmiotowy formularz UE (...) 302, którym
    dysponuje Spółka należy uznać za właściwy dokument odpowiednio potwierdzający
    wywóz towarów poza terytorium UE, który może służyć Spółce jako dowód dla
    zastosowania stawki 0% VAT w eksporcie.
    Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy:
    1) dostawę towarów zrealizowaną przez Spółkę na rzecz Kupującego należy
      zaklasyfikować jako eksport towarów z terytorium Polski,
    2) Spółka ma prawo do zastosowania stawki 0% VAT do tej dostawy na podstawie
      posiadanych dokumentów, tj. formularzy UE (...) 302.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 1 i 5 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
      1) terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a,
      5) terytorium państwa trzeciego - rozumie się przez to terytorium państwa
      niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Według art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 2 pkt 8 ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o eksporcie towarów - rozumie się przez to
      dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza
      terytorium Unii Europejskiej przez:
      a) dostawcę lub na jego rzecz, lub
      b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z
      wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia
      lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub
      innych środków transportu służących do celów prywatnych
      - jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez
      właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 i 3 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku:
      1) towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich
      nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w
      momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy;
      3) towarów niewysyłanych ani nietransportowanych - miejsce, w którym towary
      znajdują się w momencie dostawy.
    Według art. 22 ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są
      wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego
      w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej
      dostawie.
    Stosownie do art. 22 ust. 2a ustawy:
      W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub
      transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego przez nabywcę,
      który dokonuje również ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są
      przyporządkowane dostawie dokonanej do tego nabywcy, chyba że z warunków
      dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować jego
      dostawie.
    Zgodnie z art. 22 ust. 2e ustawy:
      W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub
      transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z
      terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa
      członkowskiego przez:
      1) pierwszego dostawcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie;
      2) ostatniego nabywcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie
      dokonanej do tego nabywcy.
    W myśl art. 22 ust. 3 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c i 2e, dostawę towarów, która:
      1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;
      2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
    Zatem, w myśl art. 22 ust. 3 ustawy, wszystkie transakcje realizowane przed dostawą
    ruchomą (do której przypisano wysyłkę lub transport towaru) będą opodatkowane w
    państwie, z którego towar jest wysyłany lub transportowany. Natomiast wszystkie dostawy

    mające miejsce po transakcji ruchomej będą opodatkowane w państwie przeznaczenia
    towaru. Transakcja ruchoma będzie stanowić eksport lub wewnątrzwspólnotową dostawę
    towaru po stronie dostawcy, natomiast po stronie nabywcy import lub
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru.
    Przy czym, w sytuacji gdy za transport towarów odpowiedzialny jest pierwszy dostawca,
    transport towarów należy przyporządkować dostawie towarów dokonywanej przez tego
    dostawcę (pierwszej dostawie w ramach łańcucha dostaw). Natomiast w przypadku gdy za
    transport odpowiedzialny jest ostatni nabywca, transport towarów należy
    przyporządkować dostawie dokonanej na rzecz tego nabywcy (ostatniej dostawie w
    łańcuchu) (art. 22 ust. 2e ustawy).
    W myśl art. 41 ust. 4 ustawy:
      W eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a, stawka podatku wynosi 0%.
    Zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy:
      Stawkę podatku 0% stosuje się w eksporcie towarów, o którym mowa w ust. 4 i 5,
      pod warunkiem że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji
      podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz
      towaru poza terytorium Unii Europejskiej.
    Z wniosku wynika, że Spółka posiada siedzibę w Szwajcarii. Spółka jest zarejestrowana
    jako podatnik VAT czynny m.in. w Polsce. Przedmiotem wniosku jest transakcja, w ramach
    której Spółka dokonała dostawy wyprodukowanych w Polsce pojazdów (...) na rzecz (...)
    (Kupujący). Przed dokonaniem ww. dostawy, Kupujący poinformował Spółkę, że
    docelowym miejscem przeznaczenia pojazdów jest Ukraina. Transport został
    zorganizowany w taki sposób, że w pierwszej kolejności Spółka, za pośrednictwem
    przewoźnika działającego na jej rzecz, dostarczyła towary do miejsca wskazanego przez
    Kupującego, tj. niedaleko granicy polsko-ukraińskiej. Tu (...) były składowane przez kilka
    dni (7-10) w oczekiwaniu na możliwość ich dalszego transportu, a gdy było to już możliwe -
    zostały przetransportowane z Polski na terytorium Ukrainy. Ze względu na specyfikę tego
    rodzaju dostaw, czynności związane z przewiezieniem towaru przez granicę polsko-
    ukraińską zostały wykonane przez armię ukraińską. Na potwierdzenie
    przetransportowania towarów z Polski na terytorium Ukrainy Spółka otrzymała od
    Kupującego dokument celny, tj. formularz UE (...) 302.
    Ad 1 i 2
    Wątpliwości Spółki dotyczą ustalenia, czy dostawa towarów na rzecz Kupującego stanowi
    eksport towarów opodatkowany stawką VAT w wysokości 0%.
    Spółka uważa, że transakcja opisana we wniosku stanowi transakcję łańcuchową, w której
    Spółka pełniła rolę pierwszego dostawcy i była podmiotem organizującym transport
    towarów. Jednocześnie Spółka wskazuje, że transport towarów miał nieprzerwany
    charakter. W związku z tym, w ocenie Spółki, transport należy przyporządkować dostawie
    dokonanej przez Spółkę na rzecz Kupującego, a w konsekwencji dostawę towarów
    dokonaną na rzecz Kupującego należy uznać za eksport towarów z terytorium Polski
    opodatkowany stawką VAT 0%.
    Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że transakcja łańcuchowa
    cechuje się tym, że towar będący przedmiotem więcej niż jednej transakcji, jest fizycznie
    wydawany tylko raz bezpośrednio przez pierwszy podmiot ostatniemu nabywcy. Każda z
    dostaw w transakcji łańcuchowej traktowana jest odrębnie, co oznacza, że dla każdej z
    nich odrębnie ustalane jest też miejsce dokonania dostawy. Zatem, dla zaistnienia
    dostawy łańcuchowej konieczne jest łączne wystąpienie następujących okoliczności:
        w transakcji musi uczestniczyć kilka podmiotów,
        transakcja musi dotyczyć tego samego towaru,

        towar jest przedmiotem tylko jednej wysyłki od pierwszego dostawcy do ostatniego
        w kolejności nabywcy (art. 22 ust. 2 ustawy).
    Aby więc można było mówić o transakcji łańcuchowej musi istnieć ciągłość transportu, tj.
    towary muszą być transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego
    w kolejności nabywcy. W sytuacji, gdy za transport towarów na pewnym odcinku
    odpowiada jeden podatnik, a za transport na pozostałym odcinku odpowiada inny
    podatnik (tj. transport realizowany jest przez dwa różne podmioty), nie można uznać, że
    towary są wysyłane/transportowane bezpośrednio od pierwszego do ostatniego
    podmiotu w łańcuchu. W takim przypadku nie istnieje jeden transport, lecz dwa różne. W
    związku z tym nie można stosować zasad dotyczących transakcji łańcuchowych dla całego
    łańcucha dostaw.
    Odnosząc powyższe do Państwa sytuacji należy zauważyć, że przewoźnik działający na
    rzecz Spółki przetransportował towar tylko do granicy polsko-ukraińskiej, skąd po kilku
    dniach odebrała go armia ukraińska. Zatem, warunek bezpośredniego transportu od
    pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy nie został spełniony. Towar był
    bowiem transportowany z Polski na Ukrainę przez dwa różne podmioty, tj. Spółka
    transportowała towar na pierwszym odcinku, tj. ze swojego magazynu w okolice granicy
    polsko-ukraińskiej. Natomiast drugi odcinek transportu zrealizowała armia ukraińska.
    Powyższe wskazuje więc, że w analizowanym przypadku towar nie został
    przetransportowany bezpośrednio od pierwszego do ostatniego uczestnika transakcji.
    Zatem, pomimo, że w ww. transakcji przeznaczenie towarów (...) było znane od początku
    transakcji (już na etapie zamówienia Kupujący zakładał ich przekazanie armii ukraińskiej),
    w transakcji uczestniczą trzy podmioty (Spółka, Kupujący oraz ostateczny nabywca spoza
    UE), a przedmiotem dostaw jest ten sam towar - to na gruncie ustawy o podatku od
    towarów i usług istotne jest to, że przedmiot dostawy (...) w pierwszej kolejności
    transportowany przez przewoźnika działającego na rzecz Spółki trafił do miejsca
    wskazanego przez Kupującego na terenie kraju (okolice granicy polsko-ukraińskiej), a w
    następnej kolejności został stamtąd przetransportowany przez armię ukraińską na
    terytorium Ukrainy. Zatem, jak wskazałem, pierwszy etap transportu został zorganizowany
    przez Spółkę, natomiast drugi etap transportu zorganizował inny podmiot, tj. armia
    ukraińska. W tych okolicznościach nie można mówić o dostawach dokonanych w ramach
    transakcji łańcuchowej i stosować regulacji zawartych w art. 22 ust. 2b-2d ustawy.
    Okoliczność, że docelowo (...) były przeznaczone do wywozu poza UE (na Ukrainę), nie
    pozwala na rozpoznanie, że do ich eksportu dojdzie po stronie Spółki. Skoro towary nie
    zostały przetransportowane bezpośrednio od Spółki do ostatecznego nabywcy poza UE -
    opisany transport, wbrew opinii Spółki, nie ma charakteru nieprzerwanego. Zatem,
    opisana transakcja nie stanowi transakcji łańcuchowej, w rozumieniu art. 22 ust. 2 ustawy.
    W związku z tym, w sytuacji gdy towar transportowany jest przez Spółkę do miejsca
    wskazanego przez Kupującego znajdującego się na terytorium Polski i dopiero stąd
    transportowany jest przez armię ukraińską poza UE (Ukraina), Spółka powinna rozliczyć
    podatek VAT w Polsce z tytułu dostawy krajowej, na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 w zw. z
    art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Bez wpływu na powyższe rozstrzygnięcie pozostaje podnoszona przez Spółkę kwestia
    specyfiki opisanej sprzedaży i rodzaju sprzedawanego towaru, sytuacji na terytorium
    Ukrainy i związanych z tym ograniczeń oraz logistyczny charakter postoju towarów. Z
    powołanych przepisów prawa wynika bowiem jednoznacznie, że dla rozpoznania
    transakcji łańcuchowej konieczne jest, aby towar był przedmiotem tylko jednej wysyłki od
    pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, co nie ma miejsca w
    analizowanym przypadku. Skutkuje to tym, że w odniesieniu do opisanego zdarzenia nie
    można zastosować przepisów dotyczących transakcji łańcuchowych, a w konsekwencji

    opisana transakcja, nie spełniając definicji eksportu (brak wysyłki lub transportu towarów
    z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej), stanowi dla Spółki dostawę towarów
    na terytorium kraju.
    Tym samym, stanowisko, zgodnie z którym dostawę towarów zrealizowaną przez Spółkę
    na rzecz Kupującego należy zaklasyfikować jako eksport towarów z terytorium Polski
    opodatkowany stawką VAT 0% jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Zatem, przedmiotowa interpretacja rozstrzyga w zakresie zastosowania przepisów
    regulujących podatek od towarów i usług względem Wnioskodawcy, natomiast nie
    wywiera skutku prawnego dla Kupującego.
    Odnosząc się do powołanych interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że
    interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i
    niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących
    przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie mają
    mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować
    indywidualnie.
    Przy tym, na podstawie art. 14e § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu zmienić wydaną interpretację
      indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności
      orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii
      Europejskiej.
    Ponadto podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111
        ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.