Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPTPB3/423-318/11-4/PM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
Data wydania: 2012-03-12
Teza: Czy wydatki związane z zakupem artykułów spożywczych dla kontrahentów (kawa, herbata, napoje, słodycze, cukier) będą stanowić dla Spółki koszt uzyskania przychodów?
Słowa kluczowe: firma; kontrahent; koszt-koszty uzyskania przychodów; poczęstunki; pracownik; siedziba
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, przedstawione we wniosku z dnia 8 grudnia 2011 r. (data wpływu 12 grudnia 2011 r.), uzupełnionym pismem z dnia 1 marca 2012 r. (data wpływu 5 marca 2012 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na nabycie artykułów spożywczych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 12 grudnia 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych.

Z uwagi na braki formalne wniosku, pismem z dnia 20 lutego 2012 r., nr IPTPP2/443-858/11-2/JN, IPTPB3/423-318/11-2/PM, IPTPB1/415-9/12-2/ASZ, Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działając w imieniu Ministra Finansów na podstawie art. 169 § 1 i § 2 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), wystąpił do Wnioskodawcy o jego uzupełnienie.

W odpowiedzi na wezwanie, w dniu 5 marca 2012 r. wpłynęło do tut. Organu uzupełnienie wniosku z dnia 1 marca 2012 r. (nadane w polskiej placówce pocztowej 1 marca 2012 r.).

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Podstawowym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest produkcja i sprzedaż okien do poddaszy wraz z akcesoriami i wyłazów dachowych. W związku z tym prowadzonych jest szereg rozmów biznesowych w siedzibie firmy. Podczas takich rozmów serwowany jest zwyczajowy, drobny poczęstunek, tzn. kawa, herbata ciastka, napoje. Z tego poczęstunku korzystają kontrahenci i pracownicy firmy oddelegowani do rozmów. W przypadku kontrahentów zagranicznych, w trakcie przedłużających się rozmów handlowych zamawiana jest usługa cateringowa polegająca na dostarczeniu przygotowanego posiłku.

Spółka jest organizatorem dorocznej imprezy integracyjnej dla pracowników. Podczas tego spotkania omawiane są wyniki sprzedaży bieżącego roku i plan na przyszły rok. Wybrany jest pracownik roku. W trakcie tych spotkań zapewnia się oprawę muzyczną oraz posiłek. Wnioskodawca wskazał, że nie posiada wydzielonego funduszu socjalnego i spotkanie organizowane jest ze środków obrotowych firmy. Nie można określić z jakiej części poczęstunku korzystał każdy z pracowników firmy.

W uzupełnieniu wniosku z dnia 1 marca 2012 r. (data wpływu dnia 5 marca 2012 r.), Wnioskodawca wskazał, że jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług oraz nabywane przez Niego usługi cateringowe mają związek z czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów i odliczyć podatek VAT od zakupu kawy, herbaty, napojów, słodyczy i cukru przekazanych w ramach poczęstunku kontrahentom i pracownikom oddelegowanym do negocjacji?
2.  Czy można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów i odliczyć podatek VAT od usług cateringowych ponoszonych w siedzibie firmy na rzecz kontrahentów i pracowników, wydatkowanych w związku z negocjacjami w sprawie sprzedaży naszych produktów?
3.  Czy są kosztem uzyskania przychodów wydatki poniesione na organizację takiej imprezy integracyjnej dla pracowników (wynajem sali, zakup słodyczy, usługa gastronomiczna). Czy udział pracownika w takiej imprezie rodzi u niego przychód, który należy opodatkować i w jakiej części?

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca przeformułował również pytania i sformułował je następująco:

1.  Czy w świetle stanu faktycznego Spółka ma prawo odliczenia VAT od zakupu usług cateringowych ponoszonych w siedzibie firmy na rzecz kontrahentów i pracowników wydatkowanych w związku z negocjacjami sprzedaży produktów?
2.  Czy świetle przedstawionego stanu faktycznego Spółka ma prawo odliczenia VAT od zakupu kawy, herbaty, napojów, słodyczy i cukru przekazanych w ramach poczęstunku kontrahentom i pracownikom oddelegowanym do przeprowadzania negocjacji z kontrahentami?
3.  Czy wydatki związane z zakupem artykułów spożywczych dla kontrahentów (kawa, herbata, napoje, słodycze, cukier) będą stanowić dla Spółki koszt uzyskania przychodów?
4.  Czy wydatki związane z zakupem usług cateringowych ponoszonych w siedzibie firmy na rzecz kontrahentów i pracowników wydatkowanych w związku z negocjacjami dotyczącymi sprzedaży produktów będą stanowić dla Spółki koszt uzyskania przychodów?
5.  Czy wydatki (wynajem sali, zakup słodyczy, usługa gastronomiczna) ponoszone przez Wnioskodawcę na organizację imprezy integracyjnej mającej na celu poprawę komunikacji wewnętrznej i motywacji do pracy poprzez zintegrowanie pracowników z firmą stanowiącą dla Spółki koszt uzyskania przychodów?
6.  Czy udział pracownika w imprezie integracyjnej rodzi u niego przychód ze stosunku pracy do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej jest odpowiedź na pytanie nr 3 dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych. W pozostałym zakresie zostaną wydane odrębne rozstrzygnięcia.

Zdaniem Wnioskodawcy, zaproponowanie kontrahentowi kawy, herbaty lub wody oraz poczęstowanie słodyczami jest działaniem standardowym oraz nie ma cech okazałości czy wytworności. Jest działaniem typowym podejmowanym w związku z ustaleniem warunków sprzedaży produktów. Ma charakter kosztu pośredniego związanego z czynnościami opodatkowanymi. Zużycie tych towarów nie następuje na cele osobiste pracowników, ponieważ ma miejsce w trakcie pełnienia obowiązków służbowych.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca stwierdził, iż w myśl zasady zapisanej w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), do podatkowych kosztów uzyskania przychodu zaliczane są jedynie te wydatki, które zostały poniesione w celu uzyskania przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, a które nie zostały wyłączone w art. 16 ust. 1 ww. ustawy.

Jedno z wyłączeń, ustanowione w art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, dotyczy kosztów reprezentacji.

Pojęcie „reprezentacja” nie zostało zdefiniowane w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych oraz w przepisach innych ustaw. A zatem należy odwołać się do znaczenia tego słowa w języku potocznym.

Tak, więc zdaniem Wnioskodawcy, zakup podstawowych artykułów spożywczych (woda, kawa, herbata, cukier, mleko do kawy, soki, słodycze), przeznaczonych do zużycia przez klientów i kontrahentów należy do powszechnie obowiązujących kanonów kultury i nie posiada charakteru okazałości. Ponadto wydatki te będą gospodarczo i racjonalnie uzasadnione.

Podkreślenia wymaga fakt, że nie są to posiłki wystawne, okazałe, wyszukane i nie służą tylko konsumpcji, lecz towarzyszą rozmowom handlowym, co jednocześnie służy realizacji zwiększenia przychodów, a ponadto zaspokaja podstawowe ludzkie potrzeby. Spółka jest zdania, że powyższe wydatki nie mają charakteru reprezentacyjnego i powinny stanowić koszty uzyskania przychodu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy art. 15 i 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 ze zm.).

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, do kosztów uzyskania przychodów zalicza się wydatki poniesione w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Na podstawie powyższego przepisu możliwe jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatku, który - racjonalnie oceniając - mógłby przyczynić się do powstania przychodu czy jego zwiększenia, nawet jeżeli przychód faktycznie nie wystąpi.

Decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów jest zatem poniesienie go w celu osiągnięcia przychodu, bądź zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, przy czym każdy wydatek, poza wyraźnie wskazanym w ustawie - wymaga indywidualnej oceny pod kątem adekwatnego związku z przychodami i racjonalności działania podmiotu.

Nie każdy koszt poniesiony w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów. Takimi kosztami, bowiem nie mogą być wydatki enumeratywnie wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

*   został poniesiony przez podatnika, t.j. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

*   jest definitywny (rzeczywisty), t.j. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

*   pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

*   poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

*   został właściwie udokumentowany,

*   nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Powyższe oznacza, iż wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo -skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów. W szczególności, zaś wydatki poniesione w celu uzyskania przychodów (zachowania, zabezpieczenia źródła przychodów), względnie w celu uniknięcia ryzyka wystąpienia strat, bądź znacznego zmniejszenia uzyskiwanych dotąd dochodów.

Na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje terminu „reprezentacja”, dlatego też należy posłużyć się wykładnią językową.

Przez reprezentację rozumie się „okazałość, wystawność w czyimś sposobie życia, związaną ze stanowiskiem, pozycją społeczną” - Uniwersalny Słownik Języka Polskiego pod redakcją prof. Stanisława Dubisza (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2007).

Przenosząc tę definicję na grunt ustawy podatkowej, należy uznać, że reprezentacja to przede wszystkim każde działanie skierowane do istniejących lub potencjalnych kontrahentów podatnika lub osoby trzeciej w celu stworzenia oczekiwanego wizerunku podatnika w celu ułatwienia zawarcia umowy lub stworzenia korzystnych warunków jej zawarcia. Wydatki na reprezentację to koszty, jakie ponosi podatnik w celu wykreowania swojego pozytywnego wizerunku, uwypuklenia swojej zasobności, profesjonalizmu. Wydatki te jednocześnie w sposób pośredni promują firmę. Pojęcie reprezentacji dotyczy kontaktów podatnika w stosunkach z innymi podmiotami i pozostaje w związku z zakresem prowadzonej przez podatnika działalności.

Zgodnie z opisanym we wniosku stanem faktycznym podstawowym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest produkcja i sprzedaż okien do poddaszy wraz z akcesoriami i wyłazów dachowych. W związku z tym prowadzonych jest szereg rozmów biznesowych w siedzibie firmy. Podczas takich rozmów serwowany jest zwyczajowy, drobny poczęstunek, tzn. kawa, herbata ciastka, napoje. Z tego poczęstunku korzystają kontrahenci i pracownicy firmy oddelegowani do rozmów. W przypadku kontrahentów zagranicznych, w trakcie przedłużających się rozmów handlowych zamawiana jest usługa cateringowa polegająca na dostarczeniu przygotowanego posiłku.

Spółka zaznacza, iż spożywane podczas spotkań posiłki nie mają charakteru wytwornego, okazałego, czy wyszukanego i nie służą tylko konsumpcji, lecz towarzyszą rozmowom handlowym, co jednocześnie służy realizacji zwiększenia przychodów, a ponadto zaspokaja podstawowe ludzkie potrzeby.

W kontekście zdefiniowanego powyżej pojęcia „reprezentacja” oraz analizy przytoczonego art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy, jednoznacznie wynika, iż ponoszone przez Wnioskodawcę wydatki w trakcie spotkań z kontrahentami w siedzibie Spółki w związku z ustaleniem warunków sprzedaży produktów, służą realizacji celów biznesowych Spółki.

Odnosząc przywołane przepisy prawa do przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego należy stwierdzić, że wydatki ponoszone w związku ze spotkaniami z kontrahentami i pracownikami w siedzibie Spółki na zakup artykułów spożywczych dla kontrahentów i pracowników, jeśli nie noszą znamion wystawności, są zwyczajowo przyjęte, to jako wydatki niewymienione w art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych mogą stanowić, zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy koszty uzyskania przychodów.

Należy jednocześnie zaznaczyć, iż prawidłowe zaliczenie wydatku do kosztów uzyskania przychodów uwarunkowane jest wykazaniem jego celowości i związku z przychodem, jak i prawidłowym udokumentowaniem. Należy zwrócić przy tym uwagę, że to na podatniku ciąży obowiązek wykazania związku poniesionych wydatków z przychodami, bo to on wywodzi skutki prawne w postaci zmniejszenia zobowiązania podatkowego.

Końcowo zauważyć należy, iż w przedmiotowej sprawie, mając na uwadze treść art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, tutejszy Organ wydając interpretację prawa podatkowego nie jest uprawniony do przeprowadzania postępowania dowodowego, które wskazywałoby, że poniesiony wydatek spełnia znamiona kosztu podatkowego. Do postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego nie mają bowiem zastosowania przepisy o postępowaniu podatkowym, a postępowanie dowodowe jest częścią postępowania podatkowego.

Niniejszą interpretację wydano w oparciu o treść wniosku. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania Organ uzna, że stan faktyczny różni się od stanu faktycznego występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcę w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, ul. Kośnego 70, 45-372 Opole po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.