Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.320.2025.2.MS2
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-28
Teza: Dotyczy obowiązków płatnika w związku z dofinansowaniem
wycieczki ze środków ZFŚS.
Słowa kluczowe: członkowie-członkowie rodzin
dofinansowanie
emeryt
fundusz-Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych
udział
wycieczka
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.
1
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30-ust. 1-pkt 4
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 41-ust. 4

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 25 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 30 kwietnia 2025 r. (wpływ 30 kwietnia
    2025 r.) - w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka zamierza zorganizować zagraniczną wycieczkę turystyczno - krajoznawczą dla
    pracowników, emerytów (byłych pracowników Spółki) oraz uprawnionych członków ich
    rodzin, współfinansowaną ze środków ZFŚS. Udział w wycieczce jest dobrowolny i
    dostępny dla wszystkich uprawnionych (pracowników, emerytów oraz członków ich
    rodzin). Organizację wycieczki Spółka zleciła biuru turystycznemu, a koszt wycieczki
    określony został na jednego uczestnika i obejmuje noclegi, wyżywienie, bilety wstępu,
    ubezpieczenie uczestników, koszty transportu. Spółka otrzymała od biura fakturę na
    całkowity koszt wyjazdu wyliczony jako iloczyn liczby uczestników i kosztu na jedną osobę.
    Koszt wycieczki będzie finansowany częściowo ze środków ZFŚS, przy czym część
    wydatków jest współfinansowana przez uczestników wycieczki w formie dopłaty własnej.
    Przy ustalaniu wysokości dopłaty przez uczestnika, Spółka stosuje kryterium dochodowe
    zgodnie z przepisami o ZFŚS. Kwota dofinansowania z ZFŚS dla uczestnika wycieczki
    przekroczy 1.000 zł.
    Uzupełnienie zdarzenia przyszłego
    Dofinansowanie wycieczki dla pracowników oraz emerytów (byłych pracowników Spółki)
    dokonywane będzie ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych na
    podstawie przepisów ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń
    socjalnych.
    Planowana wycieczka będzie stanowić dla biorących w niej udział osób wyjazd
    integracyjny, a zorganizowanie ww. wycieczki leży w interesie pracodawcy, tj. będzie miało
    na celu poprawę efektywności pracy oraz wzajemnych relacji służbowych.
    Dofinansowanie wycieczki spełnione będzie za zgodą pracownika oraz emeryta (byłego
    pracownika Spółki) i w jego interesie.

## Pytanie

Czy dofinansowanie wycieczki ze środków ZFŚS będzie dla pracowników oraz emerytów
    (byłych pracowników Spółki) przychodem podlegającym opodatkowaniu, o którym mowa
    w art. 11 ust. 1 i ust. 2b, art. 12 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, a Spółka jako płatnik będzie zobowiązana do naliczenia, pobrania i
    odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. sygn.
    akt K 7/13 (Dz. U z 2014 r. poz. 947), dofinansowanie do wycieczki nie będzie stanowiło
    przychodu dla pracownika oraz emeryta (byłego pracownika Spółki), o którym mowa w
    art. 11 ust. 1 i ust. 2b, art. 12 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, a Spółka jako płatnik nie będzie zobowiązana do naliczenia, pobrania i

    odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, gdyż nie zostały
    spełnione wszystkie przesłanki ww. wyroku TK.
    Udział pracowników oraz emerytów (byłych pracowników Spółki) w wycieczce, której
    celem jest integracja zespołu, zwiększenie motywacji do pracy, obniżenie napięć w zespole
    oraz wzmocnienie więzi koleżeńskich realizowany jest w interesie pracodawcy, a nie
    pracownika. Pracownik oraz emeryt (były pracownik Spółki) nie uzyskuje również korzyści
    w postaci np. zaoszczędzenia wydatku, ponieważ nie wyjechałby na wycieczkę, gdyby nie
    wyjazd organizowany przez pracodawcę (byłego pracodawcę).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Na podstawie art. 11 ust. 2 przywołanej ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Stosownie do art. 11 ust. 2a cytowanej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
        1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
          gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec
          innych odbiorców;
        2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
        3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
          równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
          lokalu lub budynku;
        4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
          świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
          gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz
          czasu i miejsca udostępnienia.
    Ponadto z treści art. 11 ust. 2b wskazanej ustawy wynika, że:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Ogólna definicja przychodów, zawarta w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych stanowi, że przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione
    do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz

    wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Z uwagi na
    uznawanie za przychody każdej formy przysporzenia majątkowego, zarówno formy
    pieniężnej jak i niepieniężnej (w tym nieodpłatnych świadczeń otrzymanych przez
    podatnika), stwierdzenia wymaga, że dla celów podatkowych pod pojęciem nieodpłatnego
    świadczenia, ukształtowanym w orzecznictwie sądowym, rozumie się te wszystkie
    zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest przysporzenie w majątku
    podatnika mające konkretny wymiar finansowy, niezwiązane z kosztami lub inną formą
    ekwiwalentu. Zatem do przychodu należy zaliczyć każdy rodzaj świadczenia, które dana
    osoba (podatnik) otrzymuje kosztem majątku innej osoby.
    Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Z przepisów
    tej ustawy wynika, że odrębnymi źródłami przychodów są określone w art. 10 ust. 1:
      pkt 1 - stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
      członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się
      produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
      pkt 9 - inne źródła.
    Według art. 12 ust. 1 omawianej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Art. 12 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie
      odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych
      odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres
      działalności pracodawcy.
    Na mocy art. 12 ust. 3 przytoczonej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    Przy czym, w świetle art. 12 ust. 4 cytowanej ustawy:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w
    szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty.
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego,
    mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku
    pokrewnym.
    Zgodnie zaś z art. 20 ust. 1 komentowanej ustawy
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty

      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Zastosowanie w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma
    charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne
    niż wymienione wprost w tym przepisie. W związku z tym, świadczenie mające realną
    korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do
    jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b powołanej ustawy, jest dla
    świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Z art. 32 ust. 1 przywołanej ustawy wynika, że:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Stosownie natomiast do art. 38 ust. 1 omawianej ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy:
      Od dochodów (przychodów) pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy z tytułu
      świadczeń otrzymanych przez emerytów, rencistów lub osoby pobierające
      nauczycielskie świadczenie kompensacyjne, w związku z łączącym ich uprzednio z
      zakładem pracy stosunkiem służbowym, stosunkiem pracy, pracy nakładczej lub
      spółdzielczym stosunkiem pracy, w tym od związków zawodowych, z zastrzeżeniem
      art. 21 ust. 1 pkt 26 i 38 - w wysokości 10% należności.
    Na gruncie art. 41 ust. 4 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek
      dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji
      podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30
      ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-17 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-11 oraz 11b-13, z zastrzeżeniem ust.
      4d, 5, 10, 12 i 21.
    Art. 42 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi zaś, że:
      Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek
      oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego
      po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego,
      przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą

      fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie
      posiada siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art.
      30a ust. 2a, płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego
      podatku na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje
      swoje zadania.
    Mając na uwadze powyższe wyjaśnić należy, że dokonując oceny czy udział w wycieczce
    turystyczno-krajoznawczej będzie prowadził do powstania przychodu z tytułu
    nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, należy kierować się wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r.
    sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r. poz. 947), w którym stwierdzono, że za przychód
    pracownika mogą być uznane świadczenia, które:
        po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
        dobrowolnie),
        po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i
        przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku,
        który musiałby ponieść,
        po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi
        (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Wobec powyższego, przyjęcie oceny uznającej konkretne świadczenie ze strony
    pracodawcy za przychód pracownika ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych, winno opierać się na przesłankach
    wynikających z ww. przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które
    Trybunał Konstytucyjny w powołanym powyżej wyroku uznał za zgodne z Konstytucją i
    przedstawił ich interpretację.
    Podkreślenia także wymaga, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być
    zawsze interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego, z
    pominięciem okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń
    prawnych. Wskazać należy, że nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika ze
    stosunku pracy - gdy świadczenie to, powoduje wystąpienie po stronie pracownika
    przysporzenia: w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej lub w postaci również
    wymiernego zaoszczędzenia wydatku. Nieodpłatne świadczenie jest przychodem
    pracownika, gdy zostało spełnione za zgodą pracownika, tj. gdy pracownik skorzystał z
    niego w pełni dobrowolnie. Zatem, pracodawca spełnił określone świadczenie na rzecz
    pracownika, gdy dysponował uprzednią zgodą pracownika na jego przyjęcie.
    Przychód pracownika będzie obejmował nieodpłatne świadczenie, gdy świadczenie to
    zostanie spełnione w interesie pracownika (a nie w interesie pracodawcy) i przyniesie
    pracownikowi korzyść w postaci powiększenia jego aktywów lub uniknięcia wydatku, który
    musiałby ponieść. W zakresie tego kryterium należy wskazać, że chodzi o realny charakter
    przysporzenia, jako warunku objęcia nieodpłatnego świadczenia podatkiem dochodowym.
    Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy korzyść jest wymierna i
    przypisana indywidualnemu pracownikowi, tj. nie jest dostępna w sposób ogólny dla
    wszystkich podmiotów.
    Co prawda w powyższym wyroku Trybunał Konstytucyjny odnosił się wprost do świadczeń
    oferowanych przez pracodawcę na rzecz osób pozostających w stosunku pracy
    (pracowników), niemniej jednak zarówno teza tego wyroku, jak i jego uzasadnienie mają
    zastosowanie również do osób fizycznych, które uzyskują przychody z innego tytułu.

    Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że udział
    pracowników, emerytów (byłych pracowników) w wycieczce dofinansowanej ze środków
    zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, w której każda z uprawnionych osób może
    wziąć dobrowolnie udział i której głównym celem jest integracja pracowników, poprawa
    efektywności pracy oraz wzajemnych relacji służbowych, nie będzie stanowić dla osób
    uprawnionych przysporzenia majątkowego. Tym samym nie będzie też ono stanowić
    nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Jak wyjaśnili Państwo we wniosku, planowana wycieczka turystyczno-krajoznawcza będzie
    stanowić dla biorących w niej udział osób wyjazd integracyjny. Zorganizowanie wycieczki
    leży w Państwa interesie jako pracodawcy, tj. będzie miało na celu poprawę efektywności
    pracy oraz wzajemnych relacji służbowych.
    W konsekwencji, dofinansowanie przez Państwa z zakładowego funduszu świadczeń
    socjalnych kosztów ww. wycieczki turystyczno-krajoznawczej nie spowoduje powstania po
    stronie pracowników przychodu ze stosunku pracy zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, a po stronie emerytów (byłych pracowników) -
    przychodu z innych źródeł na podstawie art. 20 ust. 1 cytowanej ustawy. Na Państwu
    natomiast nie będą ciążyć obowiązki płatnika, o których mowa w art. 32 ust. 1 i art. 41 ust.
    4 ww. ustawy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje

    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.