Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.35.2025.1.ASK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-18
Teza: Moment powstania przychodu podatkowego z tytułu
obciążenia Odbiorców karami umownymi.
Słowa kluczowe: kara-kara umowna
przychód-moment powstania przychodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Data powstania przychodu-Ogólna
zasada
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3e

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 23 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie momentu powstania przychodu podatkowego z tytułu
    obciążenia Odbiorców karami umownymi.
    Treść wniosku jest następująca.
    Opis stanu faktycznego

    A. S.A. z siedzibą w (...) (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) to spółka prawa handlowego
    podlegająca nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, będąca
    podatnikiem VAT czynnym, której głównym przedmiotem działalności jest handel energią
    elektryczną (PKD 35.14.Z).
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka sprzedaje energię elektryczną,
    której główną grupą odbiorców są podmioty prowadzące działalność gospodarczą (dalej:
    „Odbiorcy B2B” lub „Odbiorcy”). W ramach zawieranych przez Spółkę umów z Odbiorcami
    B2B (dalej: „Umowy”), Spółka zobowiązuje się do sprzedaży energii elektrycznej, a
    Odbiorca zobowiązuje się do jej kupna i obioru na cele związane z prowadzoną
    działalnością gospodarczą lub zawodową. Umowa zawierana jest na czas określony
    wskazany w Umowie. Umowa zawiera postanowienia dotyczące kar umownych,
    nakładanych na Odbiorcę B2B jako sankcje za naruszenie postanowień Umowy.
    Zgodnie z Umową, za naruszenie jej postanowień skutkujące nałożeniem Kary Umownej
    uznaje się:
        wypowiedzenie Umowy przez Odbiorcę,
        zawarcie przez Odbiorcę kolejnej umowy sprzedaży lub umowy kompleksowej,
        która zostanie zgłoszona do realizacji u operatora systemu dystrybucyjnego przez
        Odbiorcę lub innego sprzedawcę energii elektrycznej w okresie obowiązywania
        Umowy,
        a także w przypadku wypowiedzenia Umowy przez Spółkę z przyczyn leżących po
        stronie Odbiorcy.
    Wystąpienie wyżej wskazanych okoliczności uprawnia Spółkę do obciążenia Odbiorcy karą
    umowną o wartości wynikającej z Umowy (dalej: „Kara Umowna”). Z tytułu Kary Umownej,
    Odbiorca zobowiązany jest do zapłaty kary dla każdego miejsca dostarczania energii
    objętego Umową, w wysokości równej iloczynowi 50% ceny sprzedaży energii elektrycznej
    określonej w Umowie i 1/12 zadeklarowanej ilości energii elektrycznej do odbioru której
    zobowiązał się Odbiorca w Umowie, pomnożonego przez liczbę miesięcy pozostałych do
    zakończenia okresu obowiązywania Umowy, nie więcej jednak niż 50% wynagrodzenia
    Spółki z tytułu sprzedaży energii elektrycznej w okresie obowiązywania Umowy
    obliczonego jako iloczyn ceny sprzedaży energii i 1/12 ilości energii elektrycznej, do
    odbioru której Odbiorca się zobowiązał, pomnożonemu przez liczbę miesięcy
    obowiązywania Umowy. W przypadku, gdy sprzedaż energii elektrycznej w ramach
    Umowy nie została rozpoczęta, na wniosek Odbiorcy i w uzasadnionych przypadkach
    konkretnego stany faktycznego, Spółka ma prawo zmniejszyć wysokość kary umownej lub
    odstąpić od jej dochodzenia. Nota obciążeniowa obejmująca Karę Umowną będzie
    wystawiana Odbiorcy bezzwłocznie po wystąpieniu zdarzenia stanowiącego podstawę do
    naliczenia Kary Umownej.
    Należności wynikające z noty obciążeniowej płatne są w terminie 14 dni od daty jej
    otrzymania.

## Pytanie

W którym momencie Spółka powinna rozpoznać przychód podatkowy z tytułu obciążenia
    Odbiorców Karami Umownymi w sytuacjach określonych w stanie faktycznym?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, przychód z tytułu nałożenia na kontrahentów Kar Umownych
    należy rozpoznać w momencie ich faktycznego otrzymania przez Spółkę, tj. w dniu
    zaksięgowania wpłaty na rachunku bankowym Spółki.
    Uzasadnienie

    Przychodami na gruncie ustawy o CIT są m.in. otrzymane pieniądze (art. 12 ust. 1 pkt 1
    ustawy o CIT), jak również przychody należne, choćby nie zostały jeszcze faktycznie
    otrzymane (art. 12 ust. 3 ustawy o CIT).
    Zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, za przychody związane z działalnością gospodarczą i
    z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za
    przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa
    w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze
    faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat
    i skont.
    Z uwagi na powyższe, Kara Umowna będzie stanowić dla Spółki przychód w rozumieniu
    ustawy o CIT. Moment powstania przychodu z działalności gospodarczej określają
    przepisy art. 12 ust. 3a-3e ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy o CIT, za datę powstania przychodu, o którym mowa w
    ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j- 3m, dzień wydania rzeczy, zbycia
    prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później
    niż dzień:
    1) wystawienia faktury albo
    2) uregulowania należności.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3c jeżeli strony ustalą, iż usługa jest rozliczana w okresach
    rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu
    rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w
    roku. Zgodnie z art. 12 ust. 3d, przepis ust. 3c stosuje się odpowiednio do dostawy energii
    elektrycznej, cieplnej oraz gazu przewodowego.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3e, w przypadku otrzymania przychodu, o którym mowa w ust. 3, do
    którego nie stosuje się ust. 3a, 3c, 3d i 3f, za datę powstania przychodu uznaje się dzień
    otrzymania zapłaty.
    Podsumowując przytoczone przepisy, co do zasady przychód powstaje w jednym z
    wcześniejszych z momentów: wykonania usługi, wystawienia faktury lub uregulowania
    należności (art. 12 ust. 3a ustawy o CIT) bądź też, jeśli te zasady nie znajdują zastosowania,
    w dacie otrzymania zapłaty (art. 12 ust. 3e ustawy o CIT).
    Biorąc pod uwagę brzmienie przepisów, zdaniem Wnioskodawcy, uzyskane od Odbiorców
    Kary Umowne nie stanowią przychodu bezpośrednio związanego z wykonywaną przez
    Spółkę działalnością gospodarczą, o którym mowa w art. 12 ust. 3 ww. ustawy. Pojęcie
    „przychodu związanego z działalnością gospodarczą” należy rozumieć wąsko i zaliczać do
    niego przychody z tytułu zbywanych rzeczy lub świadczonych usług – w tym wypadku ze
    sprzedaży energii elektrycznej. Uzyskiwane przez Spółkę od Odbiorców Kary Umowne są
    efektem zdarzeń, na których wystąpienie Spółka nie ma wpływu – ze względu na sankcyjny
    charakter Kary Umownej, nie stanowi ona wynagrodzenia za dokonaną dostawę towarów
    czy wyświadczone usługi. Opłata nie ma charakteru.
    W opinii Wnioskodawcy nie można uznać, że przychód z Kar Umownych jest to przychód
    ściśle związany z prowadzoną przez Spółkę działalnością. W konsekwencji, właściwym
    będzie zastosowanie do niego normy wskazanej w przepisie art. 12 ust. 3e ustawy o CIT. Z
    utrwalonej praktyki interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „KIS”)
    wynika, że przepis art. 12 ust. 3e obejmuje takie sytuacje, w których uzyskaniu przychodu
    nie towarzyszy wykonanie usługi lub dostarczenie towaru, tj. m.in. w przypadku
    otrzymania kary umownej czy odszkodowania.
    Powyższe znajduje potwierdzenie między innymi w poniższych interpretacjach:
        Dyrektor KIS w interpretacji z 7 sierpnia 2019 r., nr 0111-KDIB1-2.4010.212.2019.2.
        MM wskazał, że: „Niewątpliwie otrzymanie kary umownej ma związek z

        prowadzoną działalnością gospodarczą i nie zostało wyłączone przez ustawodawcę
        z kategorii przychodów z działalności gospodarczej. Nie jest to jednak należność
        będąca konsekwencją dokonania dostawy towarów, wykonania usługi bądź zbycia
        prawa majątkowego. Dlatego datę powstania przychodu z tego tytułu należy ustalić
        na podstawie art. 12 ust. 3e ustawy o CIT. Stosownie do tego przepisu, jak wyżej
        wskazano, w przypadku otrzymania przychodu, do którego nie stosuje się
        przepisów odnoszących się do sprzedaży towarów, usług oraz zbycia prawa
        majątkowego za datę powstania przychodu uważa się dzień otrzymania zapłaty.
        Zatem na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych dopiero otrzymanie
        kary umownej skutkuje powstaniem przychodu podatkowego.”
        W interpretacji z 5 sierpnia 2021 r., nr 0111-KDIB1-1.4010.212.2021.1.M, Dyrektor
        KIS potwierdził następujące: „Stosownie bowiem do art. 12 ust. 3e ustawy o
        podatku dochodowym od osób prawnych, w przypadku uzyskania przychodu w
        związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, jeśli nie stosuje się zapisów art.
        12 ust. 3a, 3c i 3d ww. ustawy, to za datę powstania przychodu uznaje się dzień
        otrzymania zapłaty. Przychód z tytułu otrzymanej kary umownej niewątpliwie
        spełnia przesłanki powyższego przepisu. Powstaje on zatem z chwilą zapłaty czyli jej
        faktycznego otrzymania”.
    Podobnie wypowiedział się Dyrektor KIS w następujących interpretacjach:
        w interpretacji z 5 sierpnia 2021 r. (nr 0111-KDIB1-1.4010.212.2021.1.MF) Dyrektor
        KIS przyznał podatnikowi rację co do tego, że kara umowna za odstąpienie od
        umowy skutkuje powstaniem przychodu w dacie zapłaty;
        w interpretacji z 7 sierpnia 2019 r. (nr 0111-KDIB1-2.4010.212.2019.2.MM), w której
        Dyrektor KIS uznał, że przychód powstaje w dacie otrzymania kary umownej w
        związku z niewywiązaniem się kontrahenta z umowy;
        w interpretacji z 9 stycznia 2024 r. (nr. 0114-KDIP2- 1.4010.712.2023.1.PK) Dyrektor
        KIS potwierdził, że opłaty dodatkowe nakładane za naruszenie regulaminu
        świadczenia usług powinny być na potrzeby podatku dochodowego od osób
        prawnych rozpoznane jako przychód w momencie ich faktycznego otrzymania tj. w
        momencie zaksięgowania wpłaty na rachunku bankowym Wnioskodawcy.
    Stanowisko Wnioskodawcy potwierdzają także orzeczenia sądów administracyjnych.
    W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2022 r., II FSK 3151/19,
    sąd potwierdził stanowisko podatnika brzmiące: „Przychód z tytułu kary umownej
    powstałby u kontrahenta dopiero w dacie jego faktycznego otrzymania. Jest to przychód z
    działalności gospodarczej, lecz na mocy art. 12 ust. 3e u.p.d.o.p., jako niewymieniony w
    ust. 3a, 3c i 3d, za datę jego powstania kontrahent przyjąłby datę faktycznego otrzymania
    tego przychodu”. Wyżej przywołane orzeczenie potwierdza więc stanowisko
    Wnioskodawcy w zakresie momentu rozpoznania przychodu z tytułu kar umownych tj.
    momentu faktycznego ich otrzymania.
    Z uwagi na powyższe, przychód uzyskany przez Spółkę z tytułu nałożenia kary umownej
    powinien być rozpoznany w momencie faktycznego jej otrzymania przez Spółkę, zgodnie z
    art. 12 ust. 1 pkt 1 oraz art. 12 ust 3e ustawy o CIT.

    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, nakładane na kontrahentów Kary Umowne,
    stanowią przychód, który dla celów podatku dochodowego od osób prawnych należy
    rozpoznać w momencie ich faktycznego otrzymania, tj. w dniu zaksięgowania wpłaty na
    rachunku bankowym Spółki.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. 2025 r.
    poz. 278 ze zm., dalej: „updop”), nie zawiera legalnej definicji przychodu podatkowego.
    Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 przykładowych
    przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 updop:
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
      pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Na podstawie art. 12 ust. 1 updop można stwierdzić, że – co do zasady – przychodem jest
    każda wartość wchodząca do majątku podatnika, mająca definitywny charakter,
    powiększająca jego aktywa, którą może on rozporządzać jak własną. Przychód powstaje
    zatem z momentem jego faktycznego uzyskania przez podatnika. Tym samym, o zaliczeniu
    danego przysporzenia majątkowego do przychodów decyduje jego definitywny charakter
    w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika.
    Otrzymane świadczenie może być uznane za przychód, jeżeli ma ono charakter
    definitywny, ostateczny oraz pewny w tym znaczeniu, że podatnik uzyskuje swobodę
    dysponowania określonym świadczeniem lub środkami pieniężnymi.
    Ustawa przewiduje przy tym wyjątki od powyższej reguły. Dotyczą one m.in. przychodów z
    działalności gospodarczej i z działów specjalnych produkcji rolnej (art. 12 ust. 3 updop).
    Stosownie do art. 12 ust. 3 updop:
      Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi
      produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z
      zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1
      pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie
      otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i
      skont.
    Przepis ten nakazuje ujmować dla celów podatkowych przychody, które są należne
    podatnikowi, tj. stanowią przedmiot wymagalnych świadczeń, nawet jeśli nie zostały przez
    niego jeszcze otrzymane. Swoim zakresem zastosowania obejmuje przy tym wyłącznie
    przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej.
    Przychody należne to wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje
    podatnikowi uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego
    stosunku prawnego. „Należność” wynika z treści stosunku prawnego, a odnosi się
    zarówno do możliwości dochodzenia konkretnego świadczenia oraz do powinności jego
    spełnienia. Oznacza to, że powstanie przychodów należnych związane jest z powstaniem
    wierzytelności. Ponieważ wierzytelność to termin wywodzący się z prawa cywilnego, to
    przychodami należnymi są przychody wymagalne w rozumieniu prawa cywilnego, tj.
    możliwe do prawnie skutecznego ich dochodzenia.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3a updop:
      Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem
      ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub
      wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:
      1) wystawienia faktury albo

      2) uregulowania należności.
    Powyższy przepis nakazuje ujmować do celów podatkowych przychody, które jeszcze nie
    zostały otrzymane przez podatnika, ale są mu należne, tj. stanowią przedmiot
    wymagalnych świadczeń. Świadczenie należne podatnikowi musi być przy tym
    skonkretyzowane i wynikać z treści zobowiązania, którego jest on stroną. O jego
    wymagalności można natomiast mówić od momentu, gdy podatnik jako wierzyciel ma
    prawo do dochodzenia spełnienia tego świadczenia, a dłużnik obowiązek jego realizacji.
    Regulacja opisana w art. 12 ust. 3 updop, dotyczy wyłącznie przychodów związanych z
    działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika i z działami specjalnymi produkcji
    rolnej.
    Jednocześnie, w art. 12 ust. 3c-3g updop, ustawodawca przewidział wyjątki od powyższej
    zasady ogólnej. Na podstawie art. 12 ust. 3c updop:
      Jeżeli strony ustalą, iż usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę
      powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w
      umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku.
    Przepis ten ma zastosowanie w przypadku usług o charakterze ciągłym, gdy strony
    uzgodnią, że regulowanie ich wzajemnych należności i zobowiązań będzie obejmować
    kolejne wyodrębnione umownie okresy świadczenia tych usług w czasie trwania umowy.
    Zatem, w odniesieniu do usług rozliczanych okresowo (w okresach rozliczeniowych), co
    powinno wynikać z ustaleń między stronami, za datę powstania przychodu uznaje się
    ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze.
    Natomiast w myśl art. 12 ust. 3e updop:
      W przypadku otrzymania przychodu, o którym mowa w ust. 3, do którego nie stosuje
      się ust. 3a, 3c, 3d i 3f za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania
      zapłaty.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej Spółka sprzedaje energię elektryczną, której główną grupą odbiorców są
    podmioty prowadzące działalność gospodarczą (dalej: „Odbiorcy B2B” lub „Odbiorcy”). W
    ramach zawieranych przez Spółkę umów z Odbiorcami B2B, Spółka zobowiązuje się do
    sprzedaży energii elektrycznej, a Odbiorca zobowiązuje się do jej kupna i obioru na cele
    związane z prowadzoną działalnością gospodarczą lub zawodową. Umowa zawierana jest
    na czas określony wskazany w Umowie. Umowa zawiera postanowienia dotyczące kar
    umownych, nakładanych na Odbiorcę B2B jako sankcje za naruszenie postanowień
    Umowy.
    Zgodnie z Umową, za naruszenie jej postanowień skutkujące nałożeniem Kary Umownej
    uznaje się:
        wypowiedzenie Umowy przez Odbiorcę,
        zawarcie przez Odbiorcę kolejnej umowy sprzedaży lub umowy kompleksowej,
        która zostanie zgłoszona do realizacji u operatora systemu dystrybucyjnego przez
        Odbiorcę lub innego sprzedawcę energii elektrycznej w okresie obowiązywania
        Umowy,
        a także w przypadku wypowiedzenia Umowy przez Spółkę z przyczyn leżących po
        stronie Odbiorcy.
    Wystąpienie wyżej wskazanych okoliczności uprawnia Spółkę do obciążenia Odbiorcy karą
    umowną o wartości wynikającej z Umowy. Nota obciążeniowa obejmująca Karę Umowną

    będzie wystawiana Odbiorcy bezzwłocznie po wystąpieniu zdarzenia stanowiącego
    podstawę do naliczenia Kary Umownej. Należności wynikające z noty obciążeniowej płatne
    są w terminie 14 dni od daty jej otrzymania.
    Państwa wątpliwości dotyczą rozpoznania momentu powstania przychodu z tytułu
    obciążenia Odbiorców karami umownymi.
    Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy
    prawa podatkowego stwierdzić należy, że otrzymanie kary umownej należnej Spółce od
    Odbiorców za niewywiązanie się przez niego z postanowień umowy stanowi dla Spółki
    przychód w rozumieniu ustawy o CIT.
    Odnosząc się natomiast do ustalenia momentu powstania przychodu podatkowego,
    wskazać należy, że ww. kara umowna ma związek z prowadzoną przez Spółkę
    działalnością gospodarczą. Nie jest to jednak należność będąca konsekwencją wydania
    rzeczy, zbycia praw majątkowych ani wykonania usługi. Dlatego datę powstania przychodu
    z tego tytułu należy ustalić na podstawie art. 12 ust. 3e ustawy o CIT. Stosownie do tego
    przepisu, jak wyżej wskazano, w przypadku otrzymania przychodu, do którego nie stosuje
    się przepisów odnoszących się do sprzedaży towarów, usług oraz zbycia prawa
    majątkowego za datę powstania przychodu uważa się dzień otrzymania zapłaty. Zatem na
    gruncie podatku dochodowego od osób prawnych dopiero otrzymanie kary umownej
    skutkuje powstaniem przychodu podatkowego.
    W konsekwencji, w przedstawionym stanie faktycznym kara umowna – stanowiąca
    przychód związany z działalnością gospodarczą – którą Spółka obciążyła Odbiorców za
    niewywiązanie się z postanowień umowy, stanowi przychód w momencie jej faktycznego
    otrzymania (zapłaty), stosownie do regulacji art. 12 ust. 3e ustawy o CIT.
    Tym samym Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków
    należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których
    zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje
    się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości
    zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi
        element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;

        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.