Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/415-631/11-2/AG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2011-07-19
Teza: Ponieważ trzy urzędy, do których spółka zwracała się o wykładnię w tej sprawie udzielają sprzecznych informacji, a tablice amortyzowane są już od prawie 3 lat jako grupa 1 KŚT, Wnioskodawczyni zwraca się z pytaniem czy może wewnętrznie zmienić klasyfikację opierając się na piśmie z Urzędu Statystycznego i dalej je amortyzować już jako grupę 8?
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne; klasyfikacja-Klasyfikacja Środków Trwałych (KŚT); reklama; tablica
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 23

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani, przedstawione we wniosku z dnia 11 kwietnia 2011 r. (data wpływu do Biura KIP w Bielsku-Białej: 19 kwietnia 2011 r., data wpływu do Biura KIP w Lesznie: 26 kwietnia 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zmiany stawki amortyzacyjnej przyjętej w 2008 roku do amortyzacji środka trwałego, zakwalifikowanego do niewłaściwej grupy Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 19 kwietnia 2011 r. Pani zz złożyła do Izby Skarbowej w Katowicach, Biura Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zmiany stawki amortyzacyjnej przyjętej w 2008 roku do amortyzacji środka trwałego, zakwalifikowanego do niewłaściwej grupy Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT). Pismem z dnia 22 kwietnia 2011 r. nr IBPBI/1/415-410/11/WRz Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach – działając na podstawie art. 170 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) – przekazał wniosek Pani do rozpatrzenia Dyrektorowi Izby Skarbowej w Poznaniu zgodnie z właściwością.

Wyjaśnić bowiem należy, że zgodnie ze znowelizowanym art. 14a ustawy Ordynacja podatkowa, z dniem 1 lipca 2007 r. organem właściwym do dokonywania interpretacji przepisów prawa podatkowego został Minister Finansów.

Natomiast, stosownie do art. 14b § 6 Ordynacji podatkowej Minister Finansów upoważnił –w drodze ww. rozporządzenia – dyrektorów pięciu izb skarbowych do wydawania interpretacji indywidualnych w jego imieniu i w ustalonym zakresie, określając jednocześnie właściwość rzeczową i miejscową upoważnionych organów.

W analizowanym przypadku, właściwym miejscowo organem podatkowym do wydania pisemnej interpretacji od dnia 1 lipca 2007 r. jest – w związku z § 6 ww. rozporządzenia – Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni wraz ze wspólniczką prowadzi działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej w zakresie reklamy. Ewidencja księgowa prowadzona jest w formie podatkowej księgi przychodów i rozchodów. W 2008 roku spółka wyprodukowała i zainstalowała na gruntach nie należących do niej a jedynie dzierżawionych od właścicieli (na podstawie umów dzierżawy podpisanych na okres 5 lat) wielkogabarytowe tablice reklamowe o wymiarach 12,0 x 3,0 m, nie związane trwale z gruntem, według projektu budowlanego zgłoszonego jako zgłoszenie budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę do Starostwa Powiatowego, Wydziału Budownictwa (spółka posiada całą dokumentację budowlaną opracowaną przez Pracownię Architektoniczną).

Biuro księgowe, które obsługuje firmę, zakwalifikowało te obiekty do grupy 1 Klasyfikacji Środków Trwałych, gdyż taką informację uzyskano w Urzędzie Skarbowym. Ponieważ spółka nie miała pewności co do poprawności tej kwalifikacji zwrócono się do innego Urzędu Skarbowego, właściwego ze względu na siedzibę firmy o interpretację przepisu.

Ponieważ w Urzędzie nie wiedziano jak to ma być zakwalifikowane, spółka zwróciła się do Urzędu Statystycznego o wykładnię, co zostało doradzone przez drugi Urząd Skarbowy.

Spółka zwróciła się zatem z pisemnym wnioskiem o wydanie decyzji, w której grupie powinny te środki zostać umiejscowione. W odpowiedzi spółka otrzymała informację, że powinny się one znaleźć w grupie 8 w rodzaju 806 „kioski, budki, baraki, domki campingowe itp.”.

Z tym pismem ponownie udano się do pierwszego Urzędu Skarbowego, lecz Urząd ustosunkował się do tej decyzji negatywnie, nie uzasadniając jednak swojego stanowiska.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Ponieważ trzy urzędy, do których spółka zwracała się o wykładnię w tej sprawie udzielają sprzecznych informacji, a tablice amortyzowane są już od prawie 3 lat jako grupa 1 KŚT, Wnioskodawczyni zwraca się z pytaniem czy może wewnętrznie zmienić klasyfikację opierając się na piśmie z Urzędu Statystycznego i dalej je amortyzować już jako grupę 8?

Zdaniem Wnioskodawczyni, pierwszy Urząd Skarbowy dokonał błędnej interpretacji, na skutek której środki trwałe zostały niewłaściwie zaklasyfikowane i są niewłaściwie amortyzowane.

W grupie 1 KŚT nie figurują tablice reklamowe nie związane z gruntem. Według Ustawy Prawo Budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) w art. 30 pkt 6 „Właściwy organ wnosi sprzeciw jeżeli: 1. Zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę” - takiego sprzeciwu na zgłoszenie spółki nie było. Nie można 20 lat amortyzować obiektu, który stoi na gruncie wydzierżawianym na 5 lat. W ocenie Wnioskodawczyni można wewnętrznie zmienić klasyfikacje opierając się na piśmie z Urzędu Statystycznego i zacząć amortyzować tablice jako grupę 8.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23 i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednakże ciężar wskazania owego związku spoczywa na Wnioskodawczyni, która wywodzi z tego określone skutki prawne.

Stosownie do postanowień art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 powołanej ustawy.

Treści art. 22f ust. 1 ww. ustawy stanowi, że podatnicy dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1 - 3 oraz w art. 22b.

Stosownie do postanowień art. 22a ust. 1 cyt. ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

\- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Przepisy art. 22h ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stanowią natomiast, iż odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Jak wynika z treści złożonego wniosku, w 2008 roku spółka wyprodukowała i zainstalowała na gruntach nie należących do niej, a jedynie dzierżawionych od właścicieli (na podstawie umów dzierżawy podpisanych na okres 5 lat) wielkogabarytowe tablice reklamowe. Tablice te zostały błędnie zakwalifikowane do 1 grupy wg Klasyfikacji Środków Trwałych, bowiem Wnioskodawczyni uzyskała z Głównego Urzędu Statystycznego informację, iż winny one zostać zakwalifikowane do grupy 8 wg tej klasyfikacji.

W związku z powyższym zachodzi pytanie, czy Zainteresowana może zmienić błędnie przyjęte grupowanie i rozpocząć prawidłowe naliczanie odpisów amortyzacyjnych.

Korekta grupy klasyfikacji danego środka trwałego skutkuje zmianą wysokości dokonanych odpisów amortyzacyjnych, co ma wpływ na wysokość należnego podatku.

Zauważyć ponadto należy, iż podatnik ma obowiązek prawidłowo ustalić dochód i wysokość podatku dochodowego – zatem Zainteresowana powinna zmienić błędnie przyjęte grupowanie środków trwałych. W przypadku ustalenia błędnej wartości podstawy (grupy środków trwałych wg KŚT) do obliczenia odpisów amortyzacyjnych, niż wynika to z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, następuje zaniżenie bądź zawyżenie odpisów i tym samym wykazanie błędnej wysokości kosztów uzyskania przychodów.

W związku z powyższym w przypadku zaniżenia bądź zawyżenia wartości dokonanych odpisów amortyzacyjnych – a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie - Wnioskodawczyni powinna dokonać podwyższenia bądź pomniejszenia podstawy dokonywania odpisów amortyzacyjnych od dnia przyjęcia środka trwałego do używania (zakładając, że już w tym momencie nastąpiło zaniżenie/zawyżenie wartości początkowej) i zwiększyć lub zmniejszyć odpowiednio wartość dokonanych już odpisów amortyzacyjnych za ten okres – zależnie od przyjętej stawki amortyzacyjnej.

Zgodnie z art. 81 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację. Stosownie natomiast do § 2 ww. artykułu skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji wraz z dołączonym pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty.

Mając na względzie powołane wyżej przepisy oraz przedstawiony stan faktyczny stwierdzić należy, iż Wnioskodawczyni winna zmienić klasyfikację środków trwałych na właściwą - opierając się na piśmie z Urzędu Statystycznego i dokonać zmiany błędnie ustalonej grupy z 1 na 8. Zainteresowana powinna ustalić właściwą stawkę dokonywania odpisów amortyzacyjnych od dnia przyjęcia środka trwałego do używania (zakładając, że już w tym momencie nastąpiło złe określenie wartości odpisów amortyzacyjnych) i skorygować odpowiednio wartość dokonanych już od 2008 roku odpisów amortyzacyjnych.

Zatem nieprawidłowym jest stanowisko Wnioskodawczyni stwierdzające, iż można wewnętrznie zmienić klasyfikacje opierając się na piśmie z Urzędu Statystycznego i dalej amortyzować tablice jako grupę 8.

Końcowo należy zauważyć, iż tut. organ podatkowy nie jest uprawniony do klasyfikowania środków trwałych wg Klasyfikacji Środków Trwałych. Obowiązek prawidłowego zaklasyfikowania środków trwałych do właściwej grupy spoczywa na podatniku. Przy interpretacji opisanego stanu faktycznego tut. organ opierał się na wskazaniu Wnioskodawczyni, iż wymienione środki trwałe zostały zakwalifikowane przez Główny Urząd Statystyczny do grupy 8.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.