Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB1/415-559/09-4/EC
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2009-11-02
Teza: Tylko w sytuacji, gdy zakup dokonany został by z części ZFRON stanowiącej środki pochodzące „z zewnątrz” odpisy amortyzacyjne od tej części środków trwałych, która sfinansowana została z tych środków, nie będą dla zakładu pracy chronionej kosztem uzyskania przychodów. Reasumując, w związku z tym, że środki trwałe zostały zakupione ze środków ZFRON pochodzących ze zwolnień podatkowych, Wnioskodawca ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów nie zamortyzowaną część tych środków trwałych.
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne; fundusz-fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych; fundusz-fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych-Zakładowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych; koszt-koszty uzyskania przychodów; zakład-zakład pracy-zakład pracy chronionej; środek-środek trwały
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 28.07.2009 r. (data wpływu 31.07.2009 r.) uzupełnionym pismem z dnia 23.10.2009 r. (data nadania 24.10.2009 r., data wpływu 26.10.2009 r.) złożonym na wezwanie Nr IPPB1/415-559/09-2/EC z dnia 13.10.2009 r. (data doręczenia 21.10.2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej nie zamortyzowanych środków trwałych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 31.07.2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej nie zamortyzowanych środków trwałych.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca zwrócił się z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie nie zamortyzowanych w 100% środków trwałych zakupionych z wydzielonego funduszu ZFRON dla pracowników. Ze środków korzystali pracownicy niepełnosprawni, a także pełnosprawni. Odpisy na wydzielony fundusz i amortyzacja tych środków nie stanowiły kosztów uzyskania przychodów.

Wnioskodawca wskazał, iż do dnia 30.06.2009 r. spełniał wszystkie warunki Zakładu Pracy Chronionej (art. 28 ust 1 pkt 2), status utracił w miesiącu lipcu 2009 roku w związku z brakiem utrzymania wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w zakładzie pracy.

Działalność gospodarcza jest nadal prowadzona. Środki trwałe są na stanie przedsiębiorstwa i służą pracownikom zatrudnionym w przedsiębiorstwie.

Wnioskodawca pismem z dnia 23.10.2009 r. (data wpływu 26.10.2009 r.) doprecyzował opis stanu faktycznego przedstawiony we wniosku ORD-IN, pytanie oraz własne stanowisko.

Wnioskodawca wskazał, iż zakupione środki trwałe zostały sfinansowane z własnych środków, tj. ze zwolnień podatkowych (podatek od nieruchomości, podatek od wynagrodzeń osób fizycznych) do jakich miał prawo posiadając status Zakładu Pracy Chronionej. Nadmienił, że nie korzystał ze środków ZFRON pochodzących z zewnątrz, tj. PFRON i dotacji, od początku prowadzenia Zakładu Pracy chronionej, tj. od 21.03.2000 r. do 30.06.2009 r.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy nie zamortyzowaną część środków trwałych zakupionych z własnych funduszy – odpisów podatkowych można dalej amortyzować i czy amortyzacja będzie stanowiła koszty uzyskania przychodów?

Zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli środki trwałe zostały zakupione z własnych środków, tj. odpisów podatkowych, a nie ze środków z zewnątrz, to nie zamortyzowana część tych środków winna być dalej amortyzowana, a amortyzacja powinna stanowić koszty uzyskania przychodów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92), prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej w stosunku do tego zakładu jest zwolniony z:

1.  podatków, z zastrzeżeniem ust. 2, z tym że: a. z podatków od nieruchomości, rolnego i leśnego - na zasadach określonych w przepisach odrębnych, b. z podatku od czynności cywilnoprawnych - jeżeli czynność przez niego dokonana pozostaje w bezpośrednim związku z prowadzeniem zakładu;
2.  opłat, z wyjątkiem opłaty skarbowej i opłat o charakterze sankcyjnym.

Natomiast w myśl art. 31 ust. 3 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2009r. prowadzący zakład pracy chronionej przekazuje środki uzyskane:

\- z tytułu zwolnień, o których mowa w ust. 1, na:

1.  Fundusz - w wysokości 10%,
2.  zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych - w wysokości 90%.

Zakłady Pracy Chronionej są obowiązane tworzyć Zakładowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (ZFRON) i są jego dysponentami. Ogólne zasady tworzenia i przeznaczania środków Funduszu określa art. 33 ww. ustawy.

W świetle art. 33 ust. 2 tej ustawy fundusz rehabilitacji tworzy się w szczególności:

1.  ze środków, o których mowa w art. 31 ust. 3 pkt 1 lit. b,
2.  z części zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, zgodnie z odrębnymi przepisami,
3.  z wpływów z zapisów i darowizn,
4.  z odsetek od środków zgromadzonych na rachunku funduszu rehabilitacji,
5.  ze środków pochodzących ze zbycia środków trwałych zakupionych ze środków funduszu, w części niezamortyzowanej.

Z powyższych przepisów wynika zatem, iż Zakładowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych tworzony jest zarówno ze zwolnień podatkowych, np. z podatku od nieruchomości, zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, podatku od czynności cywilnoprawnych, opłat – stanowiących środki własne podmiotu, jak również z innych środków otrzymywanych z zewnątrz.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. Nr 14 poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23 i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednakże ciężar wskazania owego związku spoczywa na wnioskodawcy, który wywodzi z tego określone skutki prawne.

Kosztami uzyskania przychodu są zatem wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny związku z prowadzoną działalnością winno wynikać, iż poniesiony wydatek obiektywnie może się przyczynić do osiągnięcia przychodów z danego źródła lub, iż jest to wydatek obowiązkowy, do którego poniesienia podmiot jest zobowiązany w związku z profilem prowadzonej działalności gospodarczej. Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl powołanego przepisu spełniać łącznie następujące warunki:

*   pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,

*   nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

*   być właściwie udokumentowany.

Jednocześnie, w myśl art. 22 ust. 8 ww. ustawy kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

W myśl art. 22a ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

\- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad określonych w art. 22a-22o, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca zakupił środki trwałe, które zostały sfinansowane ze środków ZFRON pochodzących ze zwolnień podatkowych, tj. podatku od nieruchomości i podatku od wynagrodzeń osób fizycznych (środków własnych).

Mając na względzie, iż wnioskodawca przekazywał na ZFRON środki pochodzące z ww. zwolnień oraz zaliczek, to środki te stanowią jego środki własne w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i sfinansowanie nimi zakupu środka trwałego nie jest uważane za zwrot wydatków.

Konsekwencją powyższego jest to, iż sfinansowane nimi wydatki nie będące wydatkami inwestycyjnymi, mogą zostać zaliczone w ciężar kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej po spełnieniu warunków określonych w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Natomiast odpisy amortyzacyjne dokonane od środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, których zakup lub wytworzenie został sfinansowany z ZFRON, ze środków pochodzących z ulg podatkowych, stanowić będą koszt uzyskania przychodu po spełnieniu warunku zawartego w art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i nie będzie miał tu zastosowania art. 23 ust 1 pkt 45 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Tylko w sytuacji, gdy zakup dokonany został by z części ZFRON stanowiącej środki pochodzące „z zewnątrz” odpisy amortyzacyjne od tej części środków trwałych, która sfinansowana została z tych środków, nie będą dla zakładu pracy chronionej kosztem uzyskania przychodów.

Reasumując, w związku z tym, że środki trwałe zostały zakupione ze środków ZFRON pochodzących ze zwolnień podatkowych, Wnioskodawca ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów nie zamortyzowaną część tych środków trwałych.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.