Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.105.2025.1.AND
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-11
Teza: Należności wypłacane przez Spółkę z tytułu nabywania
oprogramowania (oprogramowania end user oraz usług SaaS)
dla celów własnego użytku, które nie obejmują przeniesienia
na Spółkę autorskich praw majątkowych, nie mieszczą się w
zakresie przedmiotowym przychodów, o których mowa w art.
21 ust. 1 ustawy o CIT
Słowa kluczowe: należność-należności licencyjne
obowiązek-obowiązek płatnika
prawa-prawa autorskie
płatnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-
Rozdział 5. Zapłata, pobór i zwrot podatku-Zapłata
podatku. Obowiązki podatników i płatników. Deklaracje-
Obowiązki płatników
Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-
Rozdział 6. Właściwość organów podatkowych-
Właściwość miejscowa - transakcje dotyczące rzeczy i
praw za granicą
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 2a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 3
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 4
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 22-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 1
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Wniosek dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    I. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest
    polskim rezydentem podatkowym, podlegającym opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób prawnych w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na
    miejsce ich osiągania. W ramach swojej działalności, Spółka m.in. ponosi koszty związane z
    nabywaniem oprogramowania, które można podzielić na 2 kategorie:
    1. Oprogramowanie end user, tj. oprogramowanie użytkownika końcowego (z ang. end
      user). Wraz z nabyciem oprogramowania end user, użytkownik tego oprogramowania
      nie nabywa autorskich praw majątkowych związanych z tym oprogramowaniem (jest
      tzw. użytkownikiem końcowym). Jego uprawnienia ograniczone są do instalacji,
      uruchamiania, przechowywania i korzystania z oprogramowania oraz jego konfiguracji
      w ramach infrastruktury techniczno-systemowej na określonej liczbie urządzeń. W
      szczególności, nie dysponuje on prawem do rozpowszechniania, w tym użyczania lub
      najmu oprogramowania ani jego kopii, ani prawem do wprowadzania jakichkolwiek
      zmian w kodzie programu.
      Oprogramowanie end user będące przedmiotem Wniosku stanowi standardowe
      oprogramowanie, które nie zostało stworzone dla indywidualnych potrzeb klienta
      (użytkownika końcowego).
    2. Usługi typu Software as a Service (dalej: „SaaS”). SaaS (z ang. oprogramowanie jako
      usługa) polega na umożliwieniu dostępu do funkcjonalności oprogramowania
      zainstalowanego w środowisku sprzętowo-systemowym dostawcy usługi lub jego
      podwykonawcy. Model ten zwany jest również modelem subskrypcyjnym.

    SaaS to kompletne rozwiązanie programowe, w ramach którego cała podstawowa
    infrastruktura, oprogramowanie i dane aplikacji znajdują się w centrum danych dostawcy
    lub jego podwykonawcy, dzięki czemu użytkownik może korzystać z funkcjonalności
    oprogramowania za pośrednictwem Internetu, bez konieczności angażowania własnej
    infrastruktury i urządzeń.
    Użytkownik w zamian za opłatę subskrypcyjną uzyskuje wyłącznie prawo do wykorzystania
    oprogramowania dla własnych potrzeb w ściśle określonym zakresie (przykładowo,
    umowa subskrypcyjna może przewidywać ściśle określoną liczbę urządzeń, z których
    można równocześnie korzystać z usługi). Umowa ta nie przenosi autorskich praw
    majątkowych do oprogramowania, ani praw do infrastruktury dostawcy. Użytkownik nie
    może modyfikować ani wyodrębniać udostępnionego mu oprogramowania, ani
    udostępniać go podmiotom trzecim w całości ani w części.
    Umowy w ramach modelu subskrypcyjnego z zasady mają charakter terminowy, w którym
    użytkownik nabywa prawo do korzystania z usługi przez określony czas. Niemniej jednak,
    mogą występować również umowy, w ramach których wynagrodzenie jest uzależnione od
    faktycznego wykorzystania oprogramowania oraz umowy zawierane bezterminowo.
    Jednocześnie, aby uniknąć wątpliwości, Spółka pragnie wyjaśnić, że nabywane przez nią
    usługi SaaS obejmują również usługi SaaS, których kluczowym elementem jest
    dostarczenie oprogramowania zwiększającego funkcjonalność strony internetowej lub
    aplikacji (np. przez zintegrowanie ich z komunikatorem internetowym). W przypadku tego
    typu usług, w ramach umowy subskrypcyjnej użytkownik nabywa dostęp do pakietu
    narzędzi dla programistów (z ang. software development kit, SDK), który pozwala na
    zintegrowanie dostępu do nabywanej usługi ze stroną internetową lub aplikacją mobilną.
    Powyższa integracja nie obejmuje jednak prawa do dokonywania zmian w
    oprogramowaniu dostarczanym przez dostawcę usługi, ani do jego wyodrębniania.
    Analogicznie jak w przypadku typowych usług SaaS, oprogramowanie to, wraz z całą
    infrastrukturą niezbędną do jego funkcjonowania oraz danymi aplikacji, znajduje się po
    stronie dostawcy. Co za tym idzie, w przypadku wygaśnięcia umowy subskrypcyjnej,
    użytkownik traci dostęp do wykorzystania tego oprogramowania.
    Nabywane przez Spółkę oprogramowanie może stanowić zarówno narzędzia pozwalające
    użytkownikowi na samodzielne wykonanie określonych zadań, jak również
    oprogramowanie zawierające algorytmy sztucznej inteligencji, umożliwiające
    zautomatyzowane wykonanie określonych zadań w oparciu o dane wskazane przez
    użytkownika.
    Jednocześnie, Spółka podkreśla, że w stanie faktycznym będącym przedmiotem
    niniejszego Wniosku nie dochodzi do udzielenia licencji wyłącznej w rozumieniu art. 67
    ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz.U. z
    2022 r. poz. 2509 ze zm.; winno być: t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.): „Jeżeli umowa nie
    zastrzega wyłączności korzystania z utworu w określony sposób (licencja wyłączna),
    udzielenie licencji nie ogranicza udzielenia przez twórcę upoważnienia innym osobom do
    korzystania z utworu na tym samym polu eksploatacji (licencja niewyłączna)”.
    We wszystkich przypadkach opisanych w niniejszym wniosku, oprogramowanie może być
    nabywane przez Spółkę od podatników podatku dochodowego od osób prawnych
    niebędących polskimi rezydentami podatkowymi (będących rezydentami podatkowymi m.
    in. (...)). Jednocześnie, podmioty, od których Spółka nabywa oprogramowanie mogą, ale

    nie muszą być producentami tego oprogramowania. Może się zdarzyć, że podmiot, od
    którego Spółka nabywa oprogramowanie jest pośrednikiem.
    Jednocześnie, Wnioskodawca nie wyklucza, że w przyszłości może zawierać transakcje
    analogiczne do opisanych w stanie faktycznym oraz opisie zdarzenia przyszłego wniosku
    również z innymi podmiotami nie posiadającymi siedziby na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej.
    Na chwilę obecną, zgodnie z wiedzą Spółki, żaden z podmiotów, na rzecz których Spółka
    wypłaca/będzie wypłacać należności opisane w niniejszym wniosku nie prowadzi w Polsce
    działalności poprzez zakład w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o
    podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm.).
    Niemniej jednak, Spółka nie może wykluczyć, iż w przyszłości któryś z podmiotów
    zagranicznych, na rzecz których będzie wypłacać należności, rozpocznie prowadzenie w
    Polsce działalności poprzez taki zakład.

## Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że należności wypłacane przez Spółkę z
    tytułu nabywania oprogramowania (oprogramowania end user oraz usług SaaS) dla celów
    własnego użytku, które nie obejmują przeniesienia na Spółkę autorskich praw
    majątkowych, nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym przychodów, o których mowa
    w art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a w konsekwencji, na
    Spółce nie ciążą obowiązki płatnika wskazane w art. 26 ust. 1 i następnych ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, należności wypłacane przez Spółkę z tytułu nabywania
    oprogramowania (oprogramowania end user oraz usług SaaS) dla celów własnego użytku,
    które nie obejmują przeniesienia na Spółkę autorskich praw majątkowych, nie mieszczą
    się w zakresie przedmiotowym przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia
    15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278,
    dalej: „ustawa o CIT”), a w konsekwencji, na Spółce nie ciążą obowiązki płatnika wskazane
    w art. 26 ust. 1 i następnych ustawy o CIT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Oprogramowanie nabywane dla celów własnego użytku
    Stosownie do art. 3 ust. 2 ustawy o CIT, podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu
    tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, osoby prawne, które dokonują wypłat należności m.
    in. z tytułu przychodów wymienionych w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT są zobowiązane do
    obliczania, pobierania i wpłacania pobranego podatku do właściwych organów
    skarbowych.
    Należy przy tym zauważyć, że ustawa o CIT w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 wskazuje
    zamknięty katalog przychodów, podlegających opodatkowaniu podatkiem u źródła.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2,
    przychodów:
    1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
      wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze
      sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu
      produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia

      przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub
      naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie
      przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
    2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub
      sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą,
      organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących
      działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
    2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
      reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
      pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
      podobnym charakterze
        - ustala się w wysokości 20% przychodów;
    3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu w
      portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z
      wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych, uzyskanych na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z
      wyłączeniem przychodów uzyskanych z lotniczego rozkładowego przewozu
      pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga posiadania biletu lotniczego przez
      pasażera (winno być: 3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów
      przyjętych do przewozu w portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa
      morskiej żeglugi handlowej, z wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych);
    4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne
      przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z
      lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga
      posiadania biletu lotniczego przez pasażera
        - ustala się w wysokości 10% tych przychodów.
    W ocenie Wnioskodawcy, przedmiotowe transakcje nabycia przez Spółkę
    oprogramowania end user i usług SaaS w sposób oczywisty nie mieszczą się w kategoriach
    przychodów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2-4. Tym samym, analiza powinna skupić
    się na możliwości ewentualnego zakwalifikowania nabywanych usług do kategorii
    wymienionej w pkt 1 powyższego artykułu, a konkretnie jako „przychody z praw
    autorskich lub praw pokrewnych, a także z ich sprzedaży”.
    Ustawa o CIT ani żadne inne ustawy podatkowe nie zawierają definicji praw autorskich. Z
    uwagi na fakt, iż prawa autorskie nie są podatkowo zdefiniowane, należy w tym zakresie
    odnieść się do ustawy, która zawiera ich definicję. Taką ustawą jest ustawa z dnia 4 lutego
    1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2509 z późn.
    zm.; winno być: t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 24 z zm.; dalej jako: „UPAiPP”).
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 UPAiPP, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw
    działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci,
    niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). Natomiast stosownie
    do art. 1 ust. 2 pkt 1 UPAiPP, w szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory:
    wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie,
    publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe).
    Zgodnie z art. 74 ust. 4 UPAiPP, autorskie prawa majątkowe do programu
    komputerowego, z zastrzeżeniem przepisów art. 75 ust. 2 i 3, obejmują prawo do:
    1) trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości lub w
      części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w którym dla

      wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania programu
      komputerowego niezbędne jest jego zwielokrotnienie, czynności te wymagają zgody
      uprawnionego;
    2) tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w
      programie komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian dokonała;
    3) rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub jego
      kopii.
    Jednocześnie, w art. 75 ust. 2 UPAiPP wprost wskazano, że nie wymaga zgody
    uprawnionego:
    1) sporządzenie kopii zapasowej, jeżeli jest to niezbędne do korzystania z programu
      komputerowego. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, kopia ta nie może być używana
      równocześnie z programem komputerowym;
    2) obserwowanie, badanie i testowanie funkcjonowania programu komputerowego w
      celu poznania jego idei i zasad przez osobę posiadającą prawo korzystania z
      egzemplarza programu komputerowego, jeżeli, będąc do tych czynności
      upoważniona, dokonuje ona tego w trakcie wprowadzania, wyświetlania, stosowania,
      przekazywania lub przechowywania programu komputerowego;
    3) zwielokrotnianie kodu lub tłumaczenie jego formy w rozumieniu art. 74 ust. 4 pkt 1 i 2,
      jeżeli jest to niezbędne do uzyskania informacji koniecznych do osiągnięcia
      współdziałania niezależnie stworzonego programu komputerowego z innymi
      programami komputerowymi, o ile zostaną spełnione następujące warunki:
        a) czynności te dokonywane są przez licencjobiorcę lub inną osobę uprawnioną do
        korzystania z egzemplarza programu komputerowego bądź przez inną osobę
        działającą na ich rzecz,
        b) informacje niezbędne do osiągnięcia współdziałania nie były uprzednio łatwo
        dostępne dla osób, o których mowa pod lit. a,
        c) czynności te odnoszą się do tych części oryginalnego programu komputerowego,
        które są niezbędne do osiągnięcia współdziałania.
    Ponadto, stosownie do art. 52 UPAiPP:
      1. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przeniesienie własności egzemplarza utworu nie
      powoduje przejścia autorskich praw majątkowych do utworu.
      2. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przejście autorskich praw majątkowych nie
      powoduje przeniesienia na nabywcę własności egzemplarza utworu.
      3. Nabywca oryginału utworu jest obowiązany udostępnić go twórcy w takim zakresie,
      w jakim jest to niezbędne do wykonywania prawa autorskiego. Nabywca oryginału
      może jednak domagać się od twórcy odpowiedniego zabezpieczenia oraz
      wynagrodzenia za korzystanie.
    Oprogramowanie end user
    Odnosząc powyższe do przedmiotowego stanu faktycznego należy zauważyć, że w ramach
    nabywania oprogramowania end user na własne potrzeby, Spółka nabywa prawa, które są
    ograniczone do instalacji, uruchamiania, przechowywania i korzystania z oprogramowania
    oraz jego konfiguracji w ramach infrastruktury techniczno-systemowej na określonej
    liczbie urządzeń. W szczególności, Spółka nie nabywa praw do rozpowszechniania, w tym
    użyczania lub najmu oprogramowania ani jego kopii, ani praw do wprowadzania
    jakichkolwiek zmian w kodzie programu.

    Konsekwentnie, prawa nabywane przez Spółkę wraz z oprogramowaniem end user nie
    mieszczą się w zakresie praw autorskich wymienionych w art. 74 ust. 4 UPAiPP. Tym
    samym, w wyniku nabycia tego oprogramowania nie dochodzi do przeniesienia autorskich
    praw majątkowych, ani do uprawnienia do korzystania z tego oprogramowania na
    którymkolwiek z pól eksploatacji określonych w UPAiPP. Zatem, przychody z tytułu nabycia
    przedmiotowego oprogramowania nie stanowią przychodów z praw autorskich, a w
    konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ust.
    1 ustawy o CIT.
    Wnioskodawca pragnie również zauważyć, że stanowisko, iż przychody z tytułu sprzedaży
    oprogramowania end user nie podlegają obowiązkowi poboru podatku u źródła, było
    również wielokrotnie potwierdzane przez organy podatkowe w interpretacjach
    indywidualnych prawa podatkowego, np.:
    - Interpretacja indywidualna DKIS z 28 maja 2020 roku Znak: 0114-KDIP2-
      1.4010.97.2020.1.SP, w której organ uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy,
      stosownie do którego: „(...) w ocenie Spółki, nie dochodzi do przeniesienia praw
      autorskich do Oprogramowania. W szczególności Wnioskodawca nie nabywa prawa
      do zwielokrotnienia, modyfikacji czy rozpowszechniania programów komputerowych.
      Spółka nie nabywa również usług przetwarzania danych. Wnioskodawca nabywa
      jedynie egzemplarze/dostęp do Oprogramowania (na potrzeby własne lub w celu
      dalszej odsprzedaży). Biorąc pod uwagę powyższe, po stronie zagranicznych
      producentów lub podmiotów pośredniczących w dystrybucji nie dochodzi do
      powstania przychodu z praw autorskich, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 Ustawy
      o CIT, ani przychodu z tytułu świadczenia usług przetwarzania danych. Zatem,
      Wnioskodawca nie będzie zobowiązany jako płatnik podatku do potrącenia od takiej
      płatności zryczałtowanego podatku dochodowego zgodnie z art. 26 ust. 1 i ust. 2e
      Ustawy o CIT”.
    - Interpretacja indywidualna DKIS z 2 grudnia 2019 roku Znak: 0111-KDIB1-
      2.4010.416.2019. 1.AK, w której organ uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy,
      stosownie do którego: „(...) wypłata przez Wnioskodawcę na rzecz danego
      Nierezydenta wynagrodzenia za przedmiotowe Licencje „end-user” nie jest objęta
      obowiązkiem poboru podatku u źródła. Niniejsze nie jest w szczególności uzależnione
      od dysponowania przez Wnioskodawcę certyfikatem rezydencji podatkowej danego
      Nierezydenta, na rzecz którego wypłacane jest wynagrodzenie z tytułu niniejszych
      licencji”.
    - Interpretacja indywidualna DKIS z 27 sierpnia 2019 roku Znak: 0111-KDIB1-
      1.4010.249.2019. 4.BS, w której organ uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy,
      stosownie do którego: „(...) za należności licencyjne nie mogą być uznawane te
      należności, które ponoszone są za licencję, w związku z którą jej nabywca:
      - nie nabywa praw autorskich bądź praw do dysponowania nimi w stosunku do
        przedmiotu licencji;
      - nie będzie dokonywał dalszej odsprzedaży bądź nie będzie udzielał sublicencji;
      - może wykorzystywać przedmiot licencji jedynie do własnych potrzeb.
    W przypadku wypłaty przez Wnioskodawcę należności nierezydentom, które nie mieszczą
    się w katalogu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, Wnioskodawca nie będzie miał obowiązku
    posiadania certyfikatu rezydencji warunkującego niepobranie podatku „u źródła”.”

    - Interpretacja indywidualna DKIS z 1 lipca 2019 roku Znak: 0111-KDIB1-1.4010.193.
      2019.1.BS, w której organ uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, stosownie
      do którego: „(...) obowiązek pobrania przez płatnika zryczałtowanego podatku
      dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p., dotyczy tylko
      wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p. W
      przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym nie będzie obejmował on
      Spółki, gdyż wypłacane przez nią na mocy Umowy End-User należności z tytułu
      nabycia od zagranicznych osób prawnych licencji na użytkowanie programu
      komputerowego na własny użytek nie stanowią należności wymienionych w art. 21
      ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p.”.
    - Interpretacja indywidualna DKIS z dnia 24 kwietnia 2019 roku Znak: 0111-KDIB2-
      1.4010.164. 2019.1.MJ, w której organ uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy,
      stosownie do którego: „(...) Wnioskodawca nie będzie miał obowiązku pobierania
      podatku u źródła w związku z dokonywaniem płatności tytułem udzielania licencji
      końcowego użytkowania programu komputerowego na rzecz rezydenta Norwegii, bez
      względu na to, czy będzie w posiadaniu certyfikatu rezydencji, czy też nie będzie go
      posiadać”.
    - Interpretacja indywidualna DKIS z dnia 31 stycznia 2018 roku Znak: 0114-KDIP2-
      1.4010.364. 2017.1.PW, w której organ uznał za prawidłowe stanowisko
      wnioskodawcy, stosownie do którego: „Podsumowując, jako że Spółka nabywając
      licencję użytkownika końcowego do korzystania z danych oraz oprogramowania
      udostępnianego przez Licencjodawcę:
        - nie jest jej wyłącznym użytkownikiem,
        - ma prawo wykorzystywać oprogramowanie i udostępnione dane wyłącznie do
        celów prowadzonej działalności gospodarczej i tylko w Polsce,
        - nie ma prawa sprzedawać ani udostępniać lub przekazywać w innej formie
        osobom trzecim danych ich oprogramowania
    wynagrodzenie uiszczane przez Wnioskodawcę na rzecz Licencjodawcy nie stanowi
    należności wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Nie podlega zatem
    opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym w Polsce. Wnioskodawca nie
    jest więc w tym przypadku zobowiązany do poboru zryczałtowanego podatku i
    odprowadzenia go na rachunek organu podatkowego”.
    Do kwestii, iż obrót oprogramowaniem komputerowym nie zawsze wiąże się z
    przeniesieniem praw autorskich, odniósł się także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku
    (podjętym w składzie 7 sędziów) z dnia 24 listopada 2003 roku o sygn. akt FSA 2/03,
    stosownie do którego: „W praktyce gospodarczej nie każdemu obrotowi
    oprogramowaniem komputerowym towarzyszyć musi umowa przeniesienia praw
    autorskich lub licencja. Występuje to wówczas, gdy oprogramowanie nie stanowi utworu
    w rozumieniu prawa autorskiego oraz gdy w świetle umowy przenoszącej własność
    egzemplarza oprogramowania nie jest jej przedmiotem przejście autorskich praw
    majątkowych do utworu (art. 52 ust. 1 ustawy o prawie autorskim), a także gdy nabywca
    egzemplarza oprogramowania na podstawie umowy licencyjnej dokonuje jego dalszej
    odsprzedaży, do czego jest uprawniony ze względu na wyczerpanie się prawa autorskiego
    do rozpowszechniania tego egzemplarza (art. 74 ust. 4 pkt 3 ustawy o prawie autorskim)”.
    Usługi SaaS
    W odniesieniu do nabywania usług SaaS należy zauważyć, że istotą tych usług jest
    umożliwienie ich nabywcy dostępu do funkcjonalności oprogramowania zainstalowanego
    w środowisku sprzętowo-systemowym dostawcy usługi lub jego podwykonawcy. Nabywca

    (użytkownik) usługi korzysta z funkcjonalności oprogramowania za pośrednictwem
    Internetu dla własnych potrzeb, w ściśle określonym zakresie. Nie może modyfikować ani
    wyodrębniać udostępnionego mu oprogramowania. Nie ma też prawa do dystrybucji czy
    kopiowania nabytych usług. Co więcej, użytkownik usług SaaS nie korzysta z konkretnego
    egzemplarza programu komputerowego, którego identyfikacja byłaby możliwa.
    Wobec powyższego, należy zauważyć, że w związku z nabyciem usług SaaS nie zostaną
    przeniesione autorskie prawa majątkowe ani nie zostanie udzielone prawo do korzystania
    z oprogramowania na którymkolwiek z pól eksploatacji wymienionych w art. 74 ust. 4
    UPAiPP. W konsekwencji, przychody z tytułu świadczenia tych usług nie są opodatkowane
    podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych prawa podatkowego
    wydawanych przez organy podatkowe, tak np.:
  - Interpretacja indywidualna DKIS z 22 listopada 2019 roku Znak: 0114-KDIP2-1.4010. 409.
    2019.1.JS, stosownie do której: „Biorąc pod uwagę przedstawiony przez Wnioskodawcę
    we wniosku stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe, obowiązek pobrania przez płatnika
    zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, w myśl cytowanych
    powyżej przepisów, nie będzie obejmował Wnioskodawcy, gdyż wypłacane przez niego
    należności z tytułu (...) korzystania z usług SaaS oraz pośrednictwa w sprzedaży usługi
    SaaS, polegające na umożliwieniu dostępu do funkcji realizowanych przez
    oprogramowanie umieszczone na serwerach w chmurze bez potrzeby instalacji,
    obejmujące w szczególności dostęp do aplikacji w trybie „online” nie stanowią
    należności licencyjnych, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1-4 u.p.d.o.p. i w konsekwencji
    Spółka jako płatnik nie jest zobowiązana do pobrania podatku u źródła na zasadach
    przewidzianych w art. 26 u.p.d.o.p.”.
  - Interpretacja indywidualna DKIS z 21 czerwca 2018 roku Znak: 0114-KDIP2-
    1.4010.111.2018. 2.PW, w której organ uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy,
    stosownie do którego „Spółka dokonując zapłaty za dostęp do internetowych baz
    danych/serwisów informacyjnych, gdy celem korzystania jest wyłącznie poszerzenie
    wiedzy subskrybenta korzystającego z informacji, do których dostęp został wykupiony,
    nie ma obowiązku odprowadzania jako płatnik zryczałtowanego podatku dochodowego
    od wynagrodzenia należnego kontrahentowi”.
    Podsumowując, zdaniem Spółki, wyżej przedstawione okoliczności pozwalają uznać, że
    należności wypłacane przez Spółkę z tytułu nabywania oprogramowania
    (oprogramowania end user oraz usług SaaS) dla celów własnego użytku, które nie
    obejmują przeniesienia na Spółkę autorskich praw majątkowych, nie mieszczą się w
    zakresie przedmiotowym przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, a w
    konsekwencji, na Spółce nie ciążą obowiązki płatnika wskazane w art. 26 ust. 1 i
    następnych ustawy o CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych należy stwierdzić,
    iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach podmiotów, które o ich wydanie
    wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.
    Końcowo powołać należy pełne brzmienie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o
    podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278), zgodnie z którym:
      Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
      pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
      przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
      właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
      zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby
      podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.
      Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21
      ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających
      z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik
      jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania
      należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez
      płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
    Powyższe pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej, zgodnie z którym:
      Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku
      stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy
      wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia
      prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.