Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.399.2025.1.MS2
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-17
Teza: Wydatki na nabycie lub objęcie prawa do udziału w spółce
niebędącej osobą prawną należy uznać faktycznie poniesione
przez podatnika wydatki (fizycznie wydatkowane środki) w
związku z objęciem tego prawa. W przypadku, gdy prawo do
udziału w spółce nabywane jest w zamian za środki pieniężne,
wydatkiem na nabycie tego prawa jest kwota faktycznie
zapłacona za ten udział.
Słowa kluczowe: przychód-powstanie przychodu
renta
spółki-spółka jawna
udział-zbycie udziałów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychód z praw majątkowych.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 18
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 27-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 kwietnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    A.A. (dalej: „Wnioskodawczyni”) jest polskim rezydentem podatkowym, tj. zgodnie z art. 3
    ust. 1 ustawy o PIT podlega w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.
    Do 12 sierpnia 2024 r. Wnioskodawczyni była wspólnikiem w spółce Y. spółka jawna (KRS:
    (...), NIP: (...); dalej: „Spółka”), prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie m.in.
    produkcji sprzętu elektrycznego (przedmiotem przeważającej działalności Spółki jest
    produkcja pozostałego sprzętu elektrycznego - PKD 27.90.Z).
    Spółka została utworzona na podstawie umowy spółki jawnej zawartej w dniu 9 maja 2008
    r. pomiędzy:
        B.B. (małżonkiem Wnioskodawczyni),
        C.C. (synem Wnioskodawczyni),
        D.D. (zięciem Wnioskodawczyni) oraz
        E.E. (córką Wnioskodawczyni).
    Wspólnicy zobowiązali się do wniesienia do Spółki wkładów pieniężnych, a B.B. - także do
    wniesienia wkładu niepieniężnego w postaci przedsiębiorstwa pod nazwą Z. (dalej:
    „Przedsiębiorstwo”), stanowiącego przedmiot wspólności majątkowej małżeńskiej.
    W dniu 2 października 2008 r. B.B., A.A. (Wnioskodawczyni), C.C., E.E. i D.D. zawarli w
    formie aktu notarialnego umowę, na mocy której małżonek Wnioskodawczyni - B.B.
    przeniósł na rzecz Spółki własność całego Przedsiębiorstwa, stanowiącego dotąd
    przedmiot wspólności majątkowej małżeńskiej B.B. i A.A., na co Wnioskodawczyni wyraziła
    zgodę i na skutek czego wartość wkładu B.B. w Spółce wzrosła do kwoty odpowiadającej
    wartości Przedsiębiorstwa. W związku z dokonaniem tej czynności doszło zatem do
    przesunięcia składnika majątkowego w postaci Przedsiębiorstwa z majątku wspólnego
    małżonków do majątku osobistego małżonka Wnioskodawczyni - B.B., będącego wówczas
    wspólnikiem Spółki.
    W dniu 29 czerwca 2014 r. zmarł B.B., a spadek po nim nabyli w częściach równych
    małżonka (Wnioskodawczyni) oraz dzieci - E.E. i C.C. Oświadczenia o prostym przyjęciu
    spadku wszystkie te osoby złożyły w dniu 25 lipca 2014 r.
    Umowa Spółki obejmowała postanowienie, zgodnie z którym w przypadku śmierci
    wspólnika Spółka nie ulega rozwiązaniu, zaś na miejsce zmarłego wspólnika wchodzą jego
    spadkobiercy.
    W dniu 25 lipca 2014 r. została podjęta uchwała zmieniająca umowę Spółki, w której
    pozostali w Spółce wspólnicy postanowili, że Wnioskodawczyni stała się z dniem 30
    czerwca 2014 r. nowym wspólnikiem w miejsce zmarłego małżonka.
    Środki na pokrycie wkładu pieniężnego wniesionego do Spółki przez małżonka
    Wnioskodawczyni pochodziły z majątku objętego małżeńską wspólnością ustawową.
    Przedsiębiorstwo będące wkładem do Spółki było objęte małżeńską wspólnością
    ustawową, przy czym w wyniku jego wniesienia do Spółki doszło do przesunięcia tego
    składnika majątku z majątku wspólnego małżonków do majątku osobistego małżonka
    Wnioskodawczyni - B.B.

    Okoliczności opisane powyżej zostały potwierdzone prawomocnym postanowieniem Sądu
    Okręgowego (...) w (...) z dnia 30 czerwca 2023 r. wydanym w sprawie o podział majątku
    wspólnego i dział spadku po B.B. o sygn. akt (...).
    Z uwagi na zaawansowany wiek oraz stan zdrowia Wnioskodawczyni i wynikającą stąd
    potrzebę zapewnienia Wnioskodawczyni środków finansowych niezbędnych w celu
    pokrycia kosztów utrzymania, w dniu 12 sierpnia 2024 r. Wnioskodawczyni zawarła ze
    swoją córką, E.E. („Nabywczyni”), umowę renty („Umowa Renty”), zgodnie z którą
    Wnioskodawczyni zobowiązała się przenieść na Nabywczynię ogół praw i obowiązków
    wspólnika w Spółce, w zamian za co (pod warunkiem przeniesienia przez
    Wnioskodawczynię na rzecz Nabywczyni ogółu praw i obowiązków wspólnika w Spółce)
    Nabywczyni zobowiązała się do uiszczania na rzecz Wnioskodawczyni dożywotniej renty
    („Renta"), która będzie płatna na rachunek bankowy Wnioskodawczyni z dołu do 10 dnia
    każdego miesiąca, przy czym jako termin płatności pierwszej raty Renty (za sierpień 2024
    r.) uzgodniono 20 sierpnia 2024 r.
    Tego samego dnia (tj. 12 sierpnia 2024 r.), w wykonaniu zobowiązania wynikającego z
    Umowy Renty, na mocy umowy zbycia ogółu praw i obowiązków wspólnika spółki jawnej,
    Wnioskodawczyni przeniosła na Nabywczynię ogół praw i obowiązków wspólnika Spółki.
    Wspólnikami Spółki są wyłącznie osoby fizyczne.
    Zgodnie z postanowieniami Umowy Renty, wysokość Renty będzie podlegać podwyższeniu
    1 stycznia każdego roku w celu odzwierciedlenia wzrostu kosztów utrzymania
    Wnioskodawczyni.
    Pytania
    1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym, z tytułu przeniesienia ogółu praw i
      obowiązków w Spółce w zamian za Rentę, po stronie Wnioskodawczyni powstał
      przychód podlegający opodatkowaniu?
    2. W razie uznania stanowiska Wnioskodawczyni w zakresie Pytania nr 1 za
      nieprawidłowe i przyjęcia, że z tytułu przeniesienia ogółu praw i obowiązków w Spółce
      w zamian za Rentę powstał po stronie Wnioskodawczyni przychód podlegający
      opodatkowaniu, w jaki sposób Wnioskodawczyni powinna opodatkować dochód z
      tego tytułu?
    Pani stanowisko w sprawie
    Stanowisko w zakresie pytania nr 1:
    W ocenie Wnioskodawczyni, w przedstawionym stanie faktycznym po stronie
    Wnioskodawczyni nie doszło do powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu z
    tytułu przeniesienia ogółu praw i obowiązków w Spółce w zamian za Rentę.
    Stanowisko w zakresie pytania nr 2:
    W razie uznania stanowiska Wnioskodawczyni w zakresie Pytania nr 1 za nieprawidłowe i
    przyjęcia, że z tytułu przeniesienia ogółu praw i obowiązków w Spółce w zamian za Rentę
    powstał po stronie Wnioskodawczyni przychód podlegający opodatkowaniu, zdaniem
    Wnioskodawczyni podstawą opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    powinien być w każdym momencie otrzymania Renty dochód obliczony w ten sposób, że
    kwota Renty będzie stanowiła przychód, który powinien być zrównoważony kosztem aż do
    momentu, w którym osiągnięta zostanie górna granica kosztów uzyskania przychodów,
    przy czym kosztem uzyskania przychodów powinna być wartość całego wkładu
    pieniężnego wniesionego do Spółki oraz wszelkie koszty poniesione na nabycie
    Przedsiębiorstwa, które było przedmiotem wkładu niepieniężnego do Spółki (niezależnie
    od tego, czy wkład ten wchodził do majątku objętego małżeńską wspólnością ustawową,
    czy też do masy spadkowej).
    UZASADNIENIE STANOWISKA WNIOSKODAWCZYNI W ZAKRESIE PYTANIA NR 1

    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c
    oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku.
    W świetle art. 9 ust. 2 ustawy o PIT, dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art.
    23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią
    inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania
    osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów,
    różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają zatem zasadniczo wszelkie dochody
    rozumiane jako nadwyżka przychodów nad kosztami ich uzyskania.
    Jednocześnie, w myśl art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14- 15,
    art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych
    instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Z kolei art. 10 ust. 1 ustawy o PIT wymienia następujące źródła przychodów:
    1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w
    rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną,
    praca nakładcza, emerytura lub renta;
    2) działalność wykonywana osobiście;
    3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
    4) działy specjalne produkcji rolnej;
    5) (uchylony),
    6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
    charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej
    oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie
    działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z
    działalnością gospodarczą;
    7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych
    niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;
    8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
    a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
    b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz
    prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej.
    c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
    d) innych rzeczy,
    - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało
    dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych
    określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku,
    licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te
    odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;
    8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
    8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;

    9) inne źródła.
    W tym miejscu należy odwołać się do treści mającej kluczowe znaczenie w niniejszej
    sprawie uchwały Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17
    listopada 2014 r. (II FPS 4/14), w której przesądzono, że art. 10 ustawy o PIT przede
    wszystkim wymienia rodzaje źródeł przychodów, a wraz z określeniem pojęcia przychodu
    z art. 11 i 11a tej ustawy ma charakter ogólny. Wymienione w nim źródła przychodów,
    obok kosztów ich uzyskania kształtują zakres przedmiotu opodatkowania w podatku
    dochodowym w ramach zjawisk faktycznych i prawnych poddanych temu opodatkowaniu.
    Jak wyjaśniono w treści ww. uchwały, w kolejnych jednostkach redakcyjnych zawarte
    zostały normy, które szczegółowo określają poszczególne źródła przychodów (art. 12 do
    art. 20 ustawy o PIT). W cytowanej uchwale NSA podkreśla, że wymienienie w art. 10
    ustawy o PIT rodzajów źródeł przychodów zakreśla jedynie w sposób bardzo ogólny
    zakres przedmiotu opodatkowania i jest mało przydatne w procesie interpretacji prawa,
    jeżeli ich wykładnia językowa nie zostanie połączona z wykładnią systemową przepisów
    Rozdziału 2 tej ustawy, określających poszczególne przychody zaliczane do danego źródła
    ich uzyskania. Dokonując wykładni art. 10 ustawy o PIT należy zatem odwołać się do
    przepisów określających poszczególne źródła przychodów (w niniejszej sprawie - do art.
    18, a także art. 19 ustawy o PIT, do którego odsyła również wprost wspomniany już art. 11
    ust. 1 ustawy o PIT).
    Zgodnie z art. 18 ustawy o PIT za przychód z praw majątkowych uważa się w szczególności
    przychody z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów,
    praw do projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych, znaków
    towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw.
    Jak stanowi art. 19 ust. 1 ustawy o PIT, przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości
    lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich
    wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego
    zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości
    rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości
    wartości rynkowej.
    Należy pamiętać, że opisany w art. 19 ustawy o PIT mechanizm obliczania przychodu
    stosuje się odpowiednio do praw majątkowych, wynikających z art. 18 ustawy o PIT (W.
    Modzelewski, M. Słomka (red ), Komentarz do ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych [art. 18], wyd. 22, Warszawa 2024), co jest w pełni uzasadnione zwłaszcza w
    przypadku umów mających za przedmiot odpłatne zbycie praw majątkowych, o którym
    mowa w art. 18 in fine ustawy o PIT, w którym to przypadku świadczenie strony
    nabywającej prawo majątkowe odpowiada swoim charakterem cenie sprzedaży.
    W tym miejscu należy odwołać się do istoty umowy renty, którą kształtuje art. 903 ustawy
    z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U.2024.1061 t.j.; dalej; „k.c.”). Przepis ten
    stanowi, że przez umowę renty jedna ze stron zobowiązuje się względem drugiej do
    określonych świadczeń okresowych w pieniądzu lub w rzeczach oznaczonych tylko co do
    gatunku. Jak stanowi zaś art. 906 powołanego aktu, do renty ustanowionej za
    wynagrodzeniem stosuje się odpowiednio przepisy o sprzedaży (§ 1). Z kolei do renty
    ustanowionej bez wynagrodzenia stosuje się przepisy o darowiźnie (§ 2). W swojej istocie
    renta jest umową, która wykazuje liczne podobieństwa do umowy dożywocia, w której
    występuje z jednej strony zbycie, a z drugiej świadczenia alimentacyjne różnego rodzaju o
    nieokreślonej z góry wartości. Na podobieństwo tych instytucji wskazywać może również
    fakt, że ustawodawca obie te instytucje skodyfikował łącznie, w ramach tego samego
    tytułu, tj. Tytułu XXXIV: Renta i dożywocie.
    Podobnie jak umowa dożywocia, renta została ukształtowana w k.c. jako typowa umowa o
    funkcji alimentacyjnej. Na jej treść składa się bowiem zobowiązanie jednej ze stron do
    dostarczania drugiej środków pieniężnych bądź rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku,
    w ramach okresowych, powtarzających się świadczeń. Zgodnie z rozwiązaniem

    kodeksowym renta stanowi wyodrębnioną instytucję prawną, będąc przy tym obligacyjną
    umową nazwaną. Jest też umową losową. Element istotny umowy renty stanowi przede
    wszystkim zobowiązanie jednej ze stron do świadczeń okresowych w pieniądzu lub
    rzeczach oznaczonych co do gatunku na rzecz drugiej strony (tak: G. Sikorski (w:) Kodeks
    cywilny. Komentarz aktualizowany, red. J. Ciszewski, P. Nazaruk, LEX/el. 2023, art. 903).
    Również w orzecznictwie wskazuje się, że okresowość należy do essentialia negotii renty.
    Świadczenie jest okresowe, gdy w ramach jednego i tego samego stosunku obligacyjnego
    dłużnik ma spełnić szereg świadczeń jednorazowych, których przedmiotem są najczęściej
    pieniądze lub rzeczy oznaczone rodzajowo, ale które nie mogą składać się na całość z góry
    określoną. Istotne jest powtarzanie się kolejnych świadczeń w regularnych odstępach
    czasu. Świadczenia okresowe zbliżają się z jednej strony do świadczeń jednorazowych
    spełnianych częściami (w ratach), to tu jednak brak uznania ich za jedną całość: z drugiej
    strony zbliżają się one do świadczeń ciągłych, gdyż ich spełnienie rozkłada się zawsze w
    czasie (tak: wyrok NSA z 13 marca 2007 r., II FSK 380/06).
    Kierując się brzmieniem art. 903 k.c. przyjmuje się, że pojęcia określonych świadczeń
    okresowych w pieniądzu lub w rzeczach oznaczonych tylko co do gatunku nie można
    utożsamiać z pojęciem ceny, która jest elementem przedmiotowo istotnym umów:
    sprzedaży (art. 535, 536, 537 k.c.), sprzedaży na raty (art. 583 k.c.), sprzedaży na próbę,
    jeżeli dojdzie do definitywnego przeniesienia własności rzeczy (589 k.c.), sprzedaży z
    prawa pierwokupu (art. 605 k.c.) czy leasingu (art. 7091 k.c.). Aprobata odmiennego
    zapatrywania byłaby nie do pogodzenia z zasadą racjonalności prawodawcy. Zasada ta
    zakłada, że ustawodawca nie używa różnych określeń na określenie tych samych
    instytucji. Dostrzec przy tym należy, że cena będąca przedmiotowo istotnym elementem
    wskazanych umów nie ma charakteru okresowego, tak jak obowiązek, o którym mowa w
    art. 903 k.c. Cena jest w ujęciu k.c. specyficznym dla umowy sprzedaży określeniem
    świadczenia pieniężnego (tak: M. Gutowski (red.), Kodeks cywilny. Tom II. Komentarz. Art.
    353-626. Wyd. 3, W. 2022, komentarz do art. 535, nb. 24 czy też Wojewódzki Sąd
    Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 9 maja 2024 r. sygn. I SA/Po 20/24).
    Wracając do konkluzji uchwały NSA z 17 listopada 2014 r. (II FPS 4/14) należy przypomnieć,
    że art. 19 ustawy o PIT konstruuje przedmiot opodatkowania i wyznacza (zakreśla)
    podstawę opodatkowania w przypadku odpłatnego zbycia m.in. nieruchomości czy praw
    majątkowych. Jak podkreślił NSA, cena określona w umowie odpłatnego zbycia jest
    pierwszym i podstawowym kryterium określenia wysokości przychodu. Pojęcie ceny w
    obrębie art. 19 ust. 1-4 ustawy o PIT zostało użyte w znaczeniu używanym w prawie
    cywilnym. Wartość przychodu, czyli jego wielkość, zgodnie z tym przepisem musi być
    zatem wyrażona w cenie określonej w umowie.
    Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy uznać, że pojęcia ceny,
    którym operuje art. 19 ust. 1 ustawy o PIT (który stanowi, że przychodem z odpłatnego
    zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o
    koszty odpłatnego zbycia), nie można wprost odnieść do przedmiotu świadczenia osoby
    uprawnionej do renty, polegającego na przeniesieniu własności praw majątkowych.
    Podejście to nie budzi najmniejszych wątpliwości w przypadku umowy dożywocia, która
    wykazuje liczne podobieństwa do umowy renty, na co wskazuje wspomniana już uchwała
    NSA z 17 listopada 2014 r. (II FPS 4/14). W związku z powyższym, tak jak w przypadku
    umowy dożywocia wartość nieruchomości, której wartość jest przenoszona przez
    dożywotnika, nie jest ceną nieruchomości określoną w umowie (czego wymaga rzeczony
    art. 19 ust. 1 ustawy o PIT), tak i w przypadku umowy renty wartość określonego składnika
    majątku (w tym przypadku - praw majątkowych w postaci ogółu praw i obowiązków w
    Spółce) z całą pewnością nie stanowi ceny. Za powyższym przemawia również
    uregulowanie przedmiotu opodatkowania z art. 19 ust. 1 i 3 ustawy o PIT. W myśl bowiem
    treści art. 19 ust. 3 ww. ustawy - wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy lub praw
    majątkowych określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami
    lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i

    stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia. Regulacja z art. 19 ust. 3 ustawy o
    PIT będzie mieć zatem zastosowanie jedynie w sytuacji, kiedy wartość praw i obowiązków
    w spółce wyrażona w cenie określonej w umowie nie odpowiada wartości rynkowej. W
    konsekwencji niniejsze unormowanie nie powinno w żadnym razie stanowić podstawy do
    określania ceny praw i obowiązków w spółce, której zresztą nie przewiduje umowa renty.
    Tym samym art. 19 ust. 1. ustawy o PIT nie może stanowić w niniejszej sprawie podstawy
    do określenia ceny (pojęcia ceny za zbycie praw i obowiązków w spółce z art. 19 ust. 1
    ustawy o PIT nie można zatem przypisać do przedmiotu świadczenia z umowy renty),
    której w ogóle - tak umowa dożywocia, jak i umowa renty - nie przewidują (nie jest to
    element przedmiotowo istotny, tj. essentialia negot/żadnej z tych umów). Cena określona
    w umowie odpłatnego zbycia prawa majątkowego przesądza bowiem o wysokości
    przychodu, a w przypadku umowy renty cena odpłatnego zbycia praw i obowiązków w
    Spółce jest niemożliwa do określenia z uwagi na wspomniany już fakt, że czas trwania
    Umowy Renty jest bezpośrednio zależny od długości życia zbywcy.
    Na podstawie przepisów ustawy podatkowej można zatem wprawdzie, zgodnie z art. 217
    Konstytucji, zrekonstruować podmiot potencjalnie zobowiązany do zapłaty podatku
    dochodowego - w osobie uprawnionego do renty, który otrzymuje świadczenie pieniężne
    o charakterze alimentacyjnym, oraz źródło przychodu, z którym wiąże się powstanie
    obowiązku podatkowego - tj. prawa majątkowe (art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o PIT). Brak jest
    jednak w tej sprawie możliwości wskazania podstawy opodatkowania, decydującej o
    konkretyzacji przedmiotu podatku jako elementu wyznaczającego zobowiązanie
    podatkowe, rozumiane jako wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie
    podatnika do zapłacenia podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w
    przepisach prawa podatkowego (art. 5 Ordynacji podatkowej). Jedynie bowiem przy
    przyjęciu reguł wykładni rozszerzającej można byłoby uznać za przychód osoby
    uprawnionej do renty określany wartością wyrażoną w cenie ustalonej w umowie,
    stosownie do art. 19 ust. 1 ustawy o PIT, odnosząc go do wartości rynkowej zbywanych
    praw majątkowych, o której stanowi art. 19 ust. 3 tej ustawy. Tak jednak jest
    charakteryzowane w umowie renty świadczenie, do którego wykonania jest zobowiązana
    osoba uprawniona z renty, a nie to, które otrzymuje ona jako świadczenie wzajemne z
    tytułu zbycia praw majątkowych. Otrzymywane przez tę osobę świadczenia, jak wskazano
    wyżej, nie tylko nie stanowią ceny, ale ze swej istoty są na chwilę przeniesienia ogółu praw
    i obowiązków w Spółce niepoliczalne.
    Tymczasem kwestią o zasadniczym znaczeniu jest fakt, że opodatkowaniu powinien
    podlegać przychód faktycznie otrzymany i taki, który można precyzyjnie wskazać. Zgodnie
    z zasadami konstytucyjnymi za niepożądane należy uznać opodatkowanie przychodów,
    które nie są definitywne lub których wysokość nie jest znana ani nie jest możliwa do
    ustalenia, ponieważ mogłoby to prowadzić do podwójnego lub zawyżonego
    opodatkowania.
    Reasumując, w ocenie Wnioskodawczyni:
    a) jeśli w niniejszej sprawie mamy do czynienia z przychodem z odpłatnego zbycia ogółu
    praw i obowiązków w Spółce, to przychodem może co do zasady być zapłata
    (wynagrodzenie) uzyskane w zamian za to odpłatne zbycie - w niniejszej sprawie tę funkcję
    pełni Renta wypłacana w określonej kwocie pieniężnej, w okresach miesięcznych i mająca
    charakter dożywotni;
    b) w związku z tym, że Renta będzie miała charakter dożywotni, to nie jest możliwe
    określenie łącznej wartości świadczeń z tytułu tej renty otrzymanych przez
    Wnioskodawczynię - wartość ta będzie bowiem zależała od długości życia
    Wnioskodawczyni, która, co oczywiste, nie jest znana;

    c) tym samym, na moment odpłatnego zbycia ogółu praw i obowiązków w Spółce nie
    można określić konkretnej, kwotowej wartości zapłaty uzyskanej w zamian za to odpłatne
    zbycie, a w konsekwencji nie można określić wysokości przychodu, o którym mowa w art.
    11 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy o PIT.
    Takie podejście zostało zaaprobowane we wspomnianym wyżej wyroku Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w Poznaniu (sygn. I SA/Po 20/24) czy też w szeregu wydawanych
    przez Dyrektora KIS interpretacji indywidualnych, np. interpretacji indywidualnej z dnia 26
    maja 2023 r. (sygn. 0115-KDIT3.4011.248.2023.2.AWO), interpretacji indywidualnej z dnia 4
    kwietnia 2023 r. (sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.995.2022.5.ACZ) czy też interpretacji
    indywidualnej z dnia 15 czerwca 2020 r. (sygn. 0115-KDIT2.4011.270.2020.2.KC).
    Co istotne, powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w tezach wyroku
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2024 r. (sygn. II FSK 939/24), z
    którego wynika, że pojęcia ceny nie sposób odnieść do świadczeń okresowych w
    pieniądzu lub w rzeczach oznaczonych tylko co do gatunku, o których mowa w art. 903 k.c.
    W konsekwencji, w przypadku umowy renty, tak samo jak w przypadku umowy o
    dożywocie, nie jest możliwe określenie przychodu osoby uprawnionej z tego tytułu.
    UZASADNIENIE STANOWISKA WNIOSKODAWCZYNI W ZAKRESIE PYTANIA NR 2
    Poniższe stanowisko zostaje przedstawione wyłącznie w celu zaprezentowania
    ewentualnego sposobu opodatkowania zbycia ogółu praw i obowiązków w Spółce za
    dożywotnią rentę, tj. wyłącznie na wypadek uznania stanowiska Wnioskodawczyni w
    zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe.
    Przepisy ustawy o PIT nie przewidują szczególnych zasad opodatkowania przychodu w
    przypadku dokonania zbycia rzeczy lub praw w zamian za rentę, a więc w sytuacji, gdy
    pomimo dokonania jednorazowej transakcji jej rozliczenie będzie następowało przez
    dłuższy czas.
    Pomimo pewnego podobieństwa transakcji zbycia ogółu praw i obowiązków w Spółce za
    dożywotnią rentę do sprzedaży na raty, należy już na wstępie zaznaczyć, że porównanie
    takie nie jest możliwe. Przy sprzedaży na raty występuje bowiem cena, która jest płatna w
    określony z góry sposób, podczas gdy w przypadku zbycia za dożywotnią rentę brak jest
    możliwości wskazania ceny (wartości transakcji), gdyż cena w takiej transakcji nie
    występuje, jak zostało to uargumentowane w uzasadnieniu stanowiska w zakresie pytania
    nr 1 powyżej.
    Zdaniem Wnioskodawczyni, w razie uznania za nieprawidłowe przedstawionego powyżej
    stanowiska w zakresie Pytania nr 1 i przyjęcia, że z tytułu przeniesienia ogółu praw i
    obowiązków w Spółce w zamian za Rentę po stronie Wnioskodawczyni powstaje przychód
    podlegający opodatkowaniu, przychód ten należało będzie uznać za przychód z praw
    majątkowych, o którym mowa w art. 18 ustawy o PIT.
    Zgodnie z art. 18 ustawy o PIT, za przychód z praw majątkowych uważa się w
    szczególności przychody z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych
    przepisów, praw do projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych,
    znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw.
    Z uwagi na fakt, że w omawianym przepisie ustawodawca używa zwrotu „w szczególności”,
    przyjąć należy, że katalog praw majątkowych jest otwarty, a zatem można do niego
    zaliczyć również inne prawa majątkowe, niewymienione w powyższym przepisie. Na tej
    podstawie do przychodów z praw majątkowych należy zaliczyć przychody ze zbycia przez
    wspólnika spółki osobowej praw i obowiązków z tytułu uczestnictwa w spółce.
    Należy przy tym zauważyć, że w stosunku do przychodów ze zbycia ogółu praw i
    obowiązków w spółce osobowej ustawodawca nie określił żadnych szczególnych
    rozwiązań. Oznacza to, że w tym przypadku zastosowanie będą miały ogólne reguły

    dotyczące ustalania przychodów i kosztów ich uzyskania. Zatem przychód ze zbycia ogółu
    praw i obowiązków w spółce osobowej, w myśl postanowień art. 11 ust. 1 ustawy o PIT,
    powstanie w momencie otrzymania pieniędzy lub postawienia ich do dyspozycji.
    Zgodnie z art. 11 ustawy o PIT, przychodem są otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Artykuł 18 ustawy o PIT, traktujący o przychodach z praw majątkowych, nie przewiduje w
    tym zakresie żadnych odstępstw. Oznacza to, że przychód z tytułu praw majątkowych
    powstaje w momencie otrzymania płatności, tzw. metoda kasowa.
    Jednocześnie do przychodu z tego tytułu należy przyporządkować odpowiednio koszt jego
    uzyskania. W omawianym przypadku kosztem uzyskania przychodów powinna być
    wartość wkładu wniesionego do Spółki.
    Zgodnie z ogólną zasadą określoną w art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, kosztami uzyskania
    przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. W
    świetle tego przepisu należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów ze zbycia ogółu
    praw i obowiązków w spółce jawnej będą udokumentowane wydatki poniesione
    uprzednio przez podatnika na nabycie (objęcie) tych udziałów.
    W niniejszej sprawie środki na pokrycie wkładów pieniężnych pochodziły z majątku
    objętego małżeńską wspólnością ustawową. Przedsiębiorstwo będące wkładem do Spółki
    było objęte małżeńską wspólnością ustawową.
    Podkreślenia wymaga, że wspólność majątkowa małżeńska stanowi szczególny rodzaj tzw.
    współwłasności łącznej (tzw. „wspólność do niepodzielnej ręki”) - to oznacza, że jest ona
    bezudziałowa. W czasie jej trwania małżonkowie nie mogą rozporządzać swoimi prawami
    do majątku wspólnego jako całości, nie mogą też rozporządzać swoimi udziałami w nim
    ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem. Udziałem, który w razie ustania
    wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach
    należących do tego majątku. Podczas trwania wspólności majątkowej ustawowej nie mogą
    oni również żądać podziału majątku wspólnego.
    Ponadto zgodnie z art. 97 § 1 Ordynacji podatkowej spadkobiercy podatnika przejmują
    przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki
    spadkodawcy. Termin „majątkowe prawa i obowiązki” powinien być rozumiany jak
    najszerzej. Obejmuje on bowiem wszelkie korzystne dla podatnika sytuacje prawne, w tym
    nawet ekspektatywę nabycia praw majątkowych.
    Do praw majątkowych zalicza się prawo do nadpłaty, do zwrotu podatku lub różnicy
    podatku naliczonego, prawo do rozliczenia straty w następnych okresach rozliczeniowych,
    prawo do ulg i premii inwestycyjnych, niewykorzystane prawa do rozłożenia zapłaty
    podatku na raty, odroczenia zapłaty podatku (zob. S. Babiarz, glosa do wyroku NSA z dnia
    7 czerwca 2000 r., sygn. akt III SA 1216/99, Glosa 2002, nr 2, s. 22 i n.; tenże (w:) Ordynacja
    podatkowa. Komentarz, op. cit, s. 442, por. także A. Mariański, Następstwo prawne w
    prawie podatkowym, Glosa nr 5 z 2002 r., s. 24 i 25). Z kolei w glosie do wyroku NSA z dnia
    24 października 2007 r. autorstwa Stefana Babiarza (Jurysdykcja Podatkowa 2008/4/77-84)
    jej autor stwierdził m.in., iż "z art. 97 § 1 o.p. wyraźnie wynika, że prawo majątkowe ma
    wynikać z przepisów prawa podatkowego, a nie to, że przepisy tego prawa mają mu ten
    majątkowy (niemajątkowy) charakter nadawać. Taki charakter mają więc niewątpliwie:
    prawo do nadpłaty, do zwrotu podatku, prawo do korekty deklaracji podatkowej, prawo
    do ulgi inwestycyjnej, prawo do zwolnienia podatkowego, czy też inne prawa do obniżenia
    podstawy opodatkowania, wysokości podatku, stawki podatkowej (por. wyrok WSA w
    Gdańsku z dnia 31 stycznia 2018 r., sygn. akt l SA/Gd 1612/17).
    Mając powyższe na uwadze, w omawianym przypadku należy uznać, że kosztami
    uzyskania przychodów powinna być wartość całego wkładu pieniężnego do Spółki

    (niezależnie od tego, czy wkład ten wchodził do majątku objętego małżeńską wspólnością
    ustawową, czy też do masy spadkowej), oraz wszelkie koszty poniesione na nabycie
    Przedsiębiorstwa, które było przedmiotem wkładu do Spółki (niezależnie od tego, czy
    wkład ten wchodził do majątku objętego małżeńską wspólnością ustawową pozostałym po
    śmierci męża, czy też do masy spadkowej). Nie powinno bowiem budzić wątpliwości, że
    spadkobierca nie może znaleźć się w sytuacji prawnej gorszej niż jego poprzednik prawny.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie, w tym np. w wyroku NSA z dnia 3
    lutego 2021 r. (II FSK 2892/18):
    Skoro zatem spadkodawca, w przypadku wniesienia aportem do spółki przysługującej mu
    wierzytelności z tytułu pożyczki udzielonej tej spółce, mógłby rozpoznać koszty uzyskania
    przychodu w wysokości kwot wydatkowanych na udzielenie tej pożyczki, to takie samo
    prawo powinno przysługiwać spadkobiercy, który uzyskał tę wierzytelność w drodze
    spadkobrania.
    Podobnie czytamy w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 1 października 2019 r., sygn. akt I SA
    /GI 795/19: „Za prawo majątkowe (o którym mowa w art. 97 ust. 1 ordynacji podatkowej -
    dopisek Wnioskodawczyni) uznać należy również prawo do pomniejszenia przychodu o
    koszty poniesione przez spadkodawcę na nabycie nieruchomości, która w dalszej
    kolejności w drodze dziedziczenia przeszła na spadkobiercę’’.
    „Z uzasadnienia wskazanej uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 17 listopada 2014
    r. o sygn. II FPS 3/14 wywieść zatem można, że także w przypadku zbycia innych
    składników odziedziczonego majątku, przysługuje prawo do pomniejszenia przychodu o
    poniesione przez spadkodawcę koszty (...) Zatem w ocenie Sądu niezasadne jest
    twierdzenie organu, że w sytuacji opisanej we wniosku z uwagi, że nabycie nieruchomości
    w drodze spadku nie miało charakteru odpłatnego, nie można mówić o „poniesieniu
    kosztu". Ograniczając się do czysto językowej analizy zwrotu "poniesione koszty", z
    pominięciem dyrektyw wykładni funkcjonalnej i systemowej nie jest właściwe. Dopiero
    odwołanie się do tych dwóch ostatnich, ukazuje sens i logikę konstrukcji prawa
    podatkowego. Taki punkt widzenia nie może jednak być - w świetle zaprezentowanych
    wcześniej twierdzeń - zaakceptowany. Jego zaaprobowanie powodowałoby, że
    opodatkowaniu podlegałby przychód, czego konsekwencją byłoby z kolei dyskryminacyjne
    traktowanie spadkobierców. Dla bytu prawa majątkowego nie jest konieczna jego
    konkretyzacja pojmowana jako zaistnienie jeszcze za życia spadkodawcy zdarzenia
    skutkującego możliwością skorzystania z owego prawa (wyrok NSA z dnia 11 października
    2013 r., sygn. akt IIFSK 941/12)."
    Taki sposób działania pozwoli jednocześnie ustalić górną granicę kosztów uzyskania
    przychodów z tytułu zbycia przez Wnioskodawczynię ogółu praw i obowiązków w Spółce.
    Biorąc pod uwagę, że w zamian za zbywany ogół praw i obowiązków w Spółce
    Wnioskodawczyni będzie uzyskiwać Rentę, przychód z tego tytułu, jeżeli będzie on
    podlegał opodatkowaniu, powinien być rozpoznawany przez Wnioskodawczynię
    konsekwentnie w każdym miesiącu, w którym Wnioskodawczyni otrzyma Rentę.
    Kierując się przy tym zasadą proporcjonalności kosztów, należy w każdym tym miesiącu
    do osiągniętego przychodu przypisać odpowiednią wartość kosztów.
    Zdaniem Wnioskodawczyni, koszty uzyskania przychodów należy rozliczać w ten sposób,
    że dopóki nie zostanie osiągnięta górna granica kosztów, jaką ma ona prawo rozliczyć z
    tytułu zbycia ogółu praw i obowiązków w Spółce, powinna ona równoważyć osiągnięty
    przychód kosztem uzyskania przychodów. Dopiero po wyczerpaniu górnej granicy
    kosztów uzyskania przychodów, Wnioskodawczyni powinna wykazywać dochód do
    opodatkowania. Jednocześnie prawo do rozpoznawania kosztów nie powinno być
    limitowane czasowo i powinno trwać aż do wyczerpania górnej granicy kosztów.
    Ponadto, ewentualne przychody z praw majątkowych, o których mowa powyżej, powinny
    być rozliczane przez Wnioskodawczynię na zasadach ogólnych według skali podatkowej.

    Wnioskodawczyni nie będzie miała obowiązku wpłacać zaliczek z tytułu uzyskiwanych
    przychodów - dochód rozliczyć powinna dopiero w zeznaniu rocznym.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 1 § 2 ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 18 ze zm.):
      Spółkami handlowymi są: spółka jawna, spółka partnerska, spółka komandytowa,
      spółka komandytowo-akcyjna, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, prosta
      spółka akcyjna i spółka akcyjna.
    Stosownie do art. 4 § 1 pkt 1 Kodeksu spółek handlowych:
      Użyte w ustawie określenie spółka osobowa oznacza spółkę jawną, spółkę
      partnerską, spółkę komandytową i spółkę komandytowo-akcyjną.
    Art. 22 § 1 ww. ustawy wskazuje, że:
      Spółką jawną jest spółka osobowa, która prowadzi przedsiębiorstwo pod własną
      firmą, a nie jest inną spółką handlową.
    W myśl art. 903 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061 ze zm.):
      Przez umowę renty jedna ze stron zobowiązuje się względem drugiej do określonych
      świadczeń okresowych w pieniądzu lub w rzeczach oznaczonych tylko co do gatunku.
    Jak wskazuje się w doktrynie, umowę o rentę zalicza się do kategorii umów nazwanych,
    stanowiących samoistne źródło zobowiązania (tytuł prawny do spełniania świadczeń).
    Ponadto, umowa renty jest umową konsensualną, o charakterze losowym (korzyści stron
    nie są równe ani pewne), która może być ukształtowana jako umowa terminowa lub
    bezterminowa, odpłatna lub pod tytułem darmym.
    Zgodnie z art. 906 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Do renty ustanowionej za wynagrodzeniem stosuje się odpowiednio przepisy o
      sprzedaży.
      § 2. Do renty ustanowionej bez wynagrodzenia stosuje się przepisy o darowiźnie.
    Odpowiednie stosowanie przepisów o sprzedaży lub darowiźnie nie oznacza, że renta jest
    tego rodzaju umową. Zachowuje ona swoją pełną odrębność prawną. Reguły stosowania
    renty są ustalane jedynie przy odpowiednim zastosowaniu przepisów dotyczących
    sprzedaży lub darowizny.
    Cechą umów odpłatnych jest to, że świadczenie jednej strony umowy znajduje swój
    odpowiednik w świadczeniu drugiej strony. Jest to sytuacja, gdy każda ze stron umowy
    uzyskuje ekwiwalent (równoważnik) dla świadczenia własnego. Nie dochodzi więc w takim
    przypadku do sytuacji, gdy tylko jedna ze stron odnosi korzyść z dokonanego świadczenia,
    a świadczenie zbywcy nie odbywa się kosztem uszczuplenia własnego majątku, każda ze
    stron uzyskuje jakąś korzyść majątkową (niekoniecznie w postaci pieniężnej).
    W przypadku renty za wynagrodzeniem wartość świadczenia tytułem wynagrodzenia za
    ustanowienie renty nie musi odpowiadać wartości świadczeń z renty (brak elementu
    ekwiwalentności renty).
    Zgodnie z art. 487 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Umowa jest wzajemna, gdy obie strony zobowiązują się w taki sposób, że
      świadczenie jednej z nich ma być odpowiednikiem świadczenia drugiej.

    Umowę wzajemną cechuje ekwiwalentność świadczeń stron, natomiast w umowie renty
    nie każde wynagrodzenie będzie jej nadawało cechy umowy wzajemnej; umowa renty
    może być umową odpłatną, lecz nie wzajemną. Każda ze stron odpłatnej umowy renty
    musi liczyć się z tym, że ogólna wartość świadczeń drugiej strony nie będzie obiektywnie
    odpowiadała wartości jej świadczenia. Nawet w razie uzgodnienia, że renta będzie
    zobowiązaniem w zamian za ustanowienie albo przeniesienie innego prawa, umowa renty
    nie może być traktowana jako wzajemna. Sam termin „wynagrodzenie” nie przesądza o
    ekwiwalentności świadczeń stron, stąd też jeżeli umowa renty ma charakter odpłatny, bez
    względu na to, czy świadczenia stron są ekwiwalentne, należy do niej odpowiednio
    stosować przepisy o sprzedaży. Przepisy o sprzedaży należy stosować do renty
    odpowiednio, co oznacza, że konieczne jest przede wszystkim uwzględnienie
    szczególnego charakteru tej ostatniej.
    Przechodząc na grunt przepisów ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.) należy zauważyć, że stosownie do art. 9
    ust. 1 tej ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    Z kolei art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego powyżej przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem
    są:
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika - tj. takie
        pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
        zainkasował, objął w posiadanie”;
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika -
        tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
        odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć
        do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i
        wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby
        stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Ponadto, za przychód należy uznać również wartość otrzymanych świadczeń w naturze i
    innych nieodpłatnych świadczeń.

    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    I tak, źródła przychodów są wymienione w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych. Przypisanie uzyskanego przychodu do określonego, jednego źródła
    przychodów następuje w oparciu o okoliczności faktyczne sprawy i treść przepisów ustawy.
    Źródłami przychodów są m.in. wskazane w art. 10 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy:
      Kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
      innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c.
    Źródło to nie jest jednorodne, obejmuje:
        przychody z kapitałów pieniężnych - wymienione w art. 17 ust. 1 ww. ustawy;
        przychody z praw majątkowych, w tym ich odpłatnego zbycia - uregulowane w art.
        18 komentowanej ustawy.
    Przy czym, zgodnie z art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychód z praw majątkowych uważa się w szczególności przychody z praw
      autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, praw do
      projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych, znaków towarowych
      i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw.
    Według art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie
      określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena,
      bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub
      praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej.
    W rozumieniu powołanego powyżej przepisu przychodem z praw majątkowych będzie
    każdy przychód, którego bezpośrednim źródłem jest prawo majątkowe, nawet jeśli prawo
    to nie zostało w sposób wyraźny wskazane w ustawie.
    Zawarte w art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyliczenie praw
    majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy jako odrębne źródło przychodów
    ma charakter otwarty, o czym świadczy użyte przez ustawodawcę sformułowanie „w
    szczególności”. Jednocześnie treść tego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych podlegają zarówno przychody z wykonania
    (wykorzystania) tych praw jak również z ich zbycia.
    Przez prawa majątkowe, o których mowa w art. 18 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, należy rozumieć prawa podmiotowe, które mogą występować w trzech
    postaciach: roszczeń, uprawnień kształtujących i zarzutów.
    Jednym z podziałów praw podmiotowych, jaki jest dokonywany w doktrynie, jest podział
    na prawa majątkowe i prawa niemajątkowe. Podstawą dokonania tego podziału jest

    interes, jaki one realizują. Prawa majątkowe związane są z interesem ekonomicznym
    danego podmiotu. W doktrynie prawa podatkowego (por. np. A. Gomułowicz, J. Małecki,
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, Komentarz, Warszawa 2002 s. 93,
    153-154) przy definiowaniu praw majątkowych sięga się do wykładni systemowej i
    powszechnie stosowanego tego terminu na gruncie prawa cywilnego.
    Prawa majątkowe to, najogólniej rzecz ujmując, prawa podmiotowe pozostające w ścisłym
    związku z ekonomicznym interesem uprawnionego, związane z jego majątkiem
    charakteryzujące się dwoma podstawowymi cechami, tj.:
    1. zbywalnością (mogą być przedmiotem obrotu),
    2. posiadaniem określonej wartości majątkowej.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mimo że posługują się
    terminem „prawa majątkowe”, nie definiują tego pojęcia, a zawarty w art. 18 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych katalog tych praw jest jedynie przykładowy, na
    co wskazuje użyte przez ustawodawcę sformułowanie „w szczególności”. Należy zatem
    przyjąć, że do katalogu praw majątkowych, objętych zakresem regulacji art. 18 ww.
    ustawy, można zaliczyć także inne prawa niewymienione w tym przepisie. Zauważyć w tym
    miejscu należy, że przez prawa majątkowe, o których mowa w art. 18 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, należy rozumieć prawa podmiotowe, które mogą
    występować w trzech postaciach: roszczeń, uprawnień kształtujących i zarzutów. Jednym z
    podziałów praw podmiotowych, jaki jest dokonywany w doktrynie, jest podział na prawa
    majątkowe i prawa niemajątkowe. Podstawą dokonania tego podziału jest interes, jaki one
    realizują. Prawa majątkowe związane są z interesem ekonomicznym danego podmiotu. W
    doktrynie prawa podatkowego (por. np. A. Gomułowicz, J. Małecki, Ustawa o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, Komentarz, Warszawa 2002 s. 93, 153-154) przy
    definiowaniu praw majątkowych sięga się do wykładni systemowej i powszechnie
    stosowanego tego terminu na gruncie prawa cywilnego.
    Przepis art. 10 § 1 ustawy Kodeks spółek handlowych stanowi, że:
      Ogół praw i obowiązków wspólnika spółki osobowej może być przeniesiony na inną
      osobę tylko wówczas, gdy umowa spółki tak stanowi.
    W myśl art. 10 § 3 ww. ustawy:
      W przypadku przeniesienia ogółu praw i obowiązków wspólnika na inną osobę, za
      zobowiązania występującego wspólnika związane z uczestnictwem w spółce
      osobowej i zobowiązania tej spółki osobowej odpowiadają solidarnie występujący
      wspólnik oraz wspólnik przystępujący do spółki.
    Powyższe zbycie ogółu praw i obowiązków w spółce skutkuje wystąpieniem wspólnika ze
    spółki, a w konsekwencji ustają jakiekolwiek prawa wspólnika w tej spółce. Ewentualne
    niezrealizowane korzyści płynące z bycia wspólnikiem (np. niewypłacone zyski) - w
    przypadku zbycia ogółu praw i obowiązków - przechodzą na nabywcę tych praw i
    obowiązków,
    W świetle powyższego, ogół praw i obowiązków w spółce osobowej (a więc także w spółce
    jawnej), stanowi prawo majątkowe w ww. rozumieniu, a zatem przychód uzyskany przez
    osobę fizyczną z tytułu jego zbycia będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych jako przychód z praw majątkowych, o którym mowa w
    cytowanym powyżej art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Powyższe oznacza dla Wnioskodawczyni, że w momencie zbycia przez Nią ww. praw i
    obowiązków w spółce jawnej, otrzyma przychód z praw majątkowych, o którym mowa w
    art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Podkreślić przy tym należy, że sposób rozliczenia przedmiotowej transakcji zbywającego z
    osobą nabywającą, tzn. zapłata w formie dożywotniej renty, nie ma wpływu na kwalifikację
    tego rodzaju przychodu.

    Zatem, przychód ze sprzedaży ogółu praw i obowiązków wspólnika w spółce jawnej,
    powstanie w momencie otrzymania lub postawienia do dyspozycji osobie fizycznej
    pieniędzy lub wartości pieniężnych i będzie przychodem z praw majątkowych, a więc
    źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Dochód uzyskany z praw majątkowych - w przedmiotowej sprawie ze zbycia ogółu praw i
    obowiązków w spółce jawnej - zgodnie z art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, podlega zsumowaniu z dochodami ze wszystkich źródeł przychodów, z
    zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30f oraz art. 44 ust. 7e i 7f,
    opodatkowanymi na tzw. zasadach ogólnych, czyli według skali określonej w art. 27 ust. 1
    ww. ustawy, uzyskanymi w ciągu roku podatkowego.
    Stosownie do art. 45 ust. 1 ww. ustawy:
      Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego
      wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym,
      w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku
      podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w
      dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.
    W tym samym terminie, z zastrzeżeniem ust. 7 podatnicy obowiązani są wpłacić różnicę
    między podatkiem należnym wynikającym z zeznania, o którym mowa w ust. 1, a sumą
    należnych za dany rok zaliczek, w tym również suma zaliczek pobranych przez płatników
    (art. 45 ust. 4 pkt 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Wobec powyższego należy stwierdzić, że otrzymany przez Wnioskodawczynię przychód z
    tytułu zbycia ogółu praw i obowiązków w spółce jawnej zakwalifikować należy jako
    przychód z praw majątkowych, o których mowa w art. 18 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych. Dochód z tego źródła podlega zsumowaniu z dochodami z innych
    źródeł, opodatkowanymi na tzw. zasadach ogólnych czyli według skali określonej w art. 27
    ust. 1 ww. ustawy, uzyskanymi w ciągu roku podatkowego i należy go wykazać w zeznaniu
    rocznym, składanym w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego
    po roku, w którym przychód został otrzymany.
    W tej części Pani stanowisko jest nieprawidłowe.
    Nie można również zgodzić się z Pani stanowiskiem dotyczącym pytania nr 2, zgodnie z
    którym „(...) kosztami uzyskania przychodów powinna być wartość całego wkładu
    pieniężnego do Spółki (niezależnie od tego, czy wkład ten wchodził do majątku objętego
    małżeńską wspólnością ustawową, czy też do masy spadkowej), oraz wszelkie koszty
    poniesione na nabycie Przedsiębiorstwa, które było przedmiotem wkładu do Spółki
    (niezależnie od tego, czy wkład ten wchodził do majątku objętego małżeńską wspólnością
    ustawową pozostałym po śmierci męża, czy też do masy spadkowej)”.
    Z wniosku wynika, w dniu 2 października 2008 r. B.B., A.A. (Wnioskodawczyni), C.C., E.E. i D.
    D. zawarli w formie aktu notarialnego umowę, na mocy której małżonek Wnioskodawczyni
    - B.B. przeniósł na rzecz Spółki własność całego Przedsiębiorstwa, stanowiącego dotąd
    przedmiot wspólności majątkowej małżeńskiej B.B. i A.A., na co Wnioskodawczyni wyraziła
    zgodę i na skutek czego wartość wkładu B.B. w Spółce wzrosła do kwoty odpowiadającej
    wartości Przedsiębiorstwa. W związku z dokonaniem tej czynności doszło zatem do
    przesunięcia składnika majątkowego w postaci Przedsiębiorstwa z majątku wspólnego
    małżonków do majątku osobistego małżonka Wnioskodawczyni - B.B., będącego wówczas
    wspólnikiem Spółki.
    W dniu 25 lipca 2014 r. została podjęta uchwała zmieniająca umowę Spółki, w której
    pozostali w Spółce wspólnicy postanowili, że z dniem 30 czerwca 2014 r. stała się Pani
    nowym wspólnikiem w miejsce zmarłego małżonka.
    Stosownie do art. 22 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Przez „wydatek” należy rozumieć „sumę, która ma być wydana albo sumę wydaną na coś”
    (zob. Słownik Współczesnego Języka Polskiego pod red. Bogusława Dunaja, Warszawa
    1996, s. 1200). Definicja pojęcia „wydatek” wskazuje, że oznacza on faktycznie wydaną
    sumą pieniędzy, uszczuplenie majątku w celu pozyskania określonego dobra (rzeczy,
    prawa). „Wydatek” może również dotyczyć sytuacji, gdy uszczuplenie majątku następuje w
    innej postaci niż środki finansowe, np. rzeczy.
    Wobec tego za wydatki na nabycie lub objęcie prawa do udziału w spółce niebędącej
    osobą prawną należy uznać faktycznie poniesione przez podatnika wydatki (fizycznie
    wydatkowane środki) w związku z objęciem tego prawa. W przypadku, gdy prawo do
    udziału w spółce nabywane jest w zamian za środki pieniężne, wydatkiem na nabycie tego
    prawa jest kwota faktycznie zapłacona za ten udział.
    Skoro stała się Pani nowym wspólnikiem w miejsce zmarłego małżonka (jako
    spadkobierczyni), to nie poniosła Pani żadnych wydatków związanych z przystąpieniem do
    tej Spółki i objęciem ogółu praw i obowiązków. W związku z powyższym, nie ma Pani
    możliwości zaliczenia w poczet kosztów uzyskania przychodów wartości całego wkładu
    pieniężnego wniesionego do Spółki, ani wszelkich kosztów poniesionych na nabycie
    Przedsiębiorstwa.
    W tej części Pani stanowisko również jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Pani
    przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych przez Panią wyroków informuję, że rozstrzygnięcia w nich
    zawarte dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego
    czy też zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.