Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/443-46/14-2/NS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2014-04-07
Teza: Podatek od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży udziału w nieruchomości.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu; dostawa; działki; grunty; grunty-sprzedaż gruntów; majątek-majątek osobisty; majątek-majątek prywatny; nieruchomości; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; opodatkowanie; podatnik; udział; udział-sprzedaż udziałów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 15 stycznia 2014 r. (data wpływu 20 stycznia 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży udziału w nieruchomości – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 20 stycznia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży udziału w nieruchomości.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym.

Dnia 23 grudnia 2013 r. Zainteresowany sprzedał na rzecz spółki akcyjnej, która prowadzi sieć sklepów spożywczych (dalej: Nabywca) wynoszący 5/6 udział we współwłasności nieruchomości gruntowej położonej w P. (dalej: udział w Nieruchomości).

Wnioskodawca nabył udział w Nieruchomości na własne potrzeby w dniu 25 listopada 2006 r. W sporządzonym w formie aktu notarialnego oświadczeniu z dnia 30 grudnia 2006 r. Zainteresowany wskazał, że nabycie Nieruchomości nie nastąpiło w wykonaniu prowadzonej przez Niego działalności gospodarczej pod firmą „A”. Z tytułu prowadzenia tej działalności Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT. Przedmiotowa Nieruchomość nie była nigdy wykorzystywana w prowadzonej przez Zainteresowanego działalności gospodarczej (w szczególności nie była ujęta w ewidencji środków trwałych). Działalność gospodarcza Wnioskodawcy nie jest związana z obrotem nieruchomościami, tylko polega na konfekcjonowaniu i dystrybucji opakowań z tworzyw sztucznych.

Zainteresowany nie wynajmował nigdy nieruchomości na cele zarobkowe. W roku 2013 Nieruchomość została wynajęta za symboliczną jednorazową opłatą (na Wnioskodawcę przypadło 108,25 zł) podmiotowi upoważnionemu przez Nabywcę, w celu uzyskania przez niego tytułu prawnego do nieruchomości potrzebnego do wystąpienia z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę.

Na podstawie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju, część Nieruchomości została wywłaszczona. W wyniku tej operacji Nieruchomość została podzielona, a granice Nieruchomości zostały ustalone w taki sposób, że wykorzystanie Nieruchomości na własne cele Zainteresowanego stało się niemożliwe. W związku z wywłaszczeniem oraz przebudową skrzyżowania ul. „a” i „b” wszystkie budynki posadowione na Nieruchomości zostały zburzone. W momencie sprzedaży nieruchomość była więc niezabudowana.

Transakcja sprzedaży udziału w Nieruchomości odbyła się z inicjatywy Nabywcy. Wnioskodawca nie podejmował zorganizowanej działalności marketingowej, nie zlecał analiz rynku nieruchomości. Zainteresowany nie inicjował również żadnych czynności związanych z geodezyjnym podziałem Nieruchomości (z wyjątkiem podziału na potrzeby przebudowy skrzyżowania zgodnie z uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego – III rama komunikacyjna odcinek południowo zachodni). Wnioskodawca nie inicjował również żadnych czynności związanych z uzbrojeniem Nieruchomości, zapewnieniem przyłączy energetycznych, gazowych czy wodociągowych, czy też wytyczeniem dróg wewnętrznych lub ustanowieniem służebności. Zainteresowany nie występował również o objęcie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ani nie występował o wydanie w stosunku do nieruchomości decyzji o warunkach zabudowy.

Od momentu zakupu udziału w Nieruchomości, Wnioskodawca dokonał dwóch transakcji na rynku nieruchomości związanych z realizacją własnych potrzeb mieszkaniowych. Najpierw w roku 2008 Zainteresowany sprzedał inną nieruchomość gruntową i uzyskane ze sprzedaży środki przeznaczył na nabycie w roku 2009 lokalu mieszkalnego w L.

W związku z przeprowadzką z powrotem do P. w roku 2010, Zainteresowany kupił od swoich rodziców lokal mieszkalny w P. oraz sprzedał lokal mieszkalny w L. Transakcja ta nie przyniosła Wnioskodawcy zysku.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy prawidłowe jest przyjęcie, że dokonując sprzedaży udziału w Nieruchomości, w ramach zdarzenia opisanego we wniosku, Zainteresowany nie działał jako podatnik VAT i w konsekwencji sprzedaż udziału w Nieruchomości nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, dokonując sprzedaży udziału w Nieruchomości, Zainteresowany nie działał w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT. W konsekwencji sprzedaż udziału w Nieruchomości nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Warunkiem opodatkowania transakcji podatkiem od towarów i usług jest to, aby podmiot dokonujący sprzedaży działał w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Natomiast w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Opodatkowanie sprzedaży nieruchomości podatkiem od towarów i usług jest możliwe tylko wtedy, gdy sprzedawca w odniesieniu do danej transakcji spełnia ogólne kryteria uznania za podatnika VAT.

Definicja działalności gospodarczej na gruncie podatku od towarów i usług została wyjaśniona w wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie C-180/10 (Słaby), C-181/10 (Kuć). W orzeczeniu tym wskazano, że jeśli sprzedawca nieruchomości w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112 zmienionej dyrektywą 2006/138, należy uznać ją za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej.

W świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE, należy stwierdzić, że Wnioskodawca w ramach transakcji sprzedaży udziału w Nieruchomości nie działał w charakterze podatnika VAT, ponieważ nie podejmował aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami w odniesieniu do Nieruchomości i nie angażował środków podobnych do wykorzystywanych przez profesjonalistów. Zainteresowany nabył udział w Nieruchomości na własne potrzeby, ale w wyniku wywłaszczenia granice Nieruchomości zostały ustalone w taki sposób, że wykorzystanie Nieruchomości na własne cele Wnioskodawcy stało się niemożliwe. Transakcja sprzedaży udziału w Nieruchomości nastąpiła z inicjatywy Nabywcy.

Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego, Zainteresowany nie podejmował zorganizowanej działalności marketingowej, nie zlecał analiz rynku nieruchomości, Wnioskodawca nie inicjował również żadnych czynności związanych z uzbrojeniem Nieruchomości czy zapewnieniem przyłączy energetycznych, gazowych czy wodociągowych czy też wytyczeniem dróg wewnętrznych lub ustanowieniem służebności. Zainteresowany nie występował również o objęcie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ani nie występował o wydanie w stosunku do nieruchomości decyzji o warunkach zabudowy.

Potwierdzeniem, że dokonując sprzedaży udziału w Nieruchomości, Wnioskodawca nie działał w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT może być orzecznictwo sądów administracyjnych oraz interpretacje podatkowe:

*   wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I SA/Po 379/13;
*   wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1032/12;
*   interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 2 września 2013 r., sygn. IPTPP4/443-364/13-4/OS;
*   interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. ITPP3/443-241/13/MD;
*   interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 12 lipca 2013 r., sygn. IPPP1/443-615/13-2/IGo.

Zainteresowany jest zarejestrowanym podatnikiem VAT w zakresie działalności prowadzonej pod firmą „A”. Ale jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego, przedmiotowa Nieruchomość nie została nabyta w wykonaniu prowadzonej działalności gospodarczej tylko na własne potrzeby prywatne.

Nieruchomość nie była też nigdy wykorzystywana w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej (w szczególności nie była ujęta w ewidencji środków trwałych). Ponadto działalność gospodarcza Zainteresowanego nie jest związana z obrotem nieruchomościami, tylko polega na konfekcjonowaniu i dystrybucji opakowań z tworzyw sztucznych. W związku z tym nabycie oraz sprzedaż udziału w Nieruchomości nie było w żaden sposób związane z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą. Formalna rejestracja jako podatnik podatku od towarów i usług nie przesądza więc automatycznie o nabyciu statusu podatnika w odniesieniu do sprzedaży udziału w Nieruchomości stanowiącej prywatny majątek Zainteresowanego. Potwierdzeniem jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2009 r., sygn. akt III SA/WA 1009/09, zgodnie z którym: „Możliwa jest bowiem taka sytuacja, gdy dany podmiot jest zarejestrowanym podatnikiem VAT, dokonuje wielu czynności podlegających opodatkowaniu i w związku z tym korzysta z systemu odliczeń podatku naliczonego, ale w odniesieniu do konkretnej czynności status podatnika mu nie przysługuje. Taka sytuacja ma miejsce wówczas, gdy dana transakcja dokonywana jest poza systemem VAT, np. gdy podatnik zbywa swój majątek prywatny, nie służący prowadzeniu działalności gospodarczej”.

Podsumowując, dokonując sprzedaży udziału w Nieruchomości, Wnioskodawca nie działał w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, ponieważ nie podejmował aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami w odniesieniu do Nieruchomości i nie angażował środków podobnych do wykorzystywanych przez profesjonalistów. Sprzedaż udziału w Nieruchomości przez Zainteresowanego stanowiła zwykłe czynności w zakresie zarządzania prywatnym majątkiem.

W konsekwencji sprzedaż udziału w Nieruchomości nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Przez towary – na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie zatem z ww. przepisami grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Wskazać należy, że towarem jest również udział w prawie własności lub użytkowaniu wieczystym nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE L Nr 347, str. 1 ze zm.) państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:

1.  określone udziały w nieruchomości,
2.  prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
3.  udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.

Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 121), dalej k.c. Ze współwłasnością mamy do czynienia wtedy, gdy własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom (art. 195 k.c.).

Jak stanowi art. 196 § 1 k.c., współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu (§ 2 ww. przepisu).

W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości.

Podkreślić należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli (art. 198 k.c.). Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.

Należy wyjaśnić, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług zarówno sprzedaż udziału we współwłasności gruntu na podstawie art. 198 k.c., jak i sprzedaż wspólnego gruntu za zgodą wszystkich współwłaścicieli na podstawie art. 199 k.c., stanowi odpłatną dostawę towarów.

Należy zauważyć, że dostawa towarów rozumiana jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel obejmuje każdą czynność polegającą na przeniesieniu dobra materialnego przez stronę, która przyznaje drugiej stronie prawo do faktycznego dysponowania nim, jakby była właścicielem tego dobra.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem, aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – według ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Wskazać należy, że definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie jest znacznie szersza niż definicja działalności gospodarczej uregulowana w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.), czy też w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.). W konsekwencji ocena określonych stanów na gruncie powołanych aktów prawnych może być odmienna.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do przyszłego wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym wykorzystywanie majątku prywatnego przez osobę fizyczną stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości gruntowej, jest ustalenie, czy majątek został nabyty na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności handlowej.

Określony w cytowanej ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

W podobny sposób kwestię tą rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w orzeczeniu z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.

Zatem w kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego we wniosku opisu sprawy Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży gruntu podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Zainteresowanego za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Z informacji zawartych we wniosku wynika, że dnia 23 grudnia 2013 r. Zainteresowany sprzedał na rzecz spółki akcyjnej (Nabywcy) wynoszący 5/6 udział we współwłasności nieruchomości gruntowej. Wnioskodawca nabył udział w Nieruchomości na własne potrzeby w dniu 25 listopada 2006 r. W sporządzonym w formie aktu notarialnego oświadczeniu z dnia 30 grudnia 2006 r. Zainteresowany wskazał, że nabycie Nieruchomości nie nastąpiło w wykonaniu prowadzonej przez Niego działalności gospodarczej pod firmą „A”. Z tytułu prowadzenia tej działalności Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT. Przedmiotowa Nieruchomość nie była nigdy wykorzystywana w prowadzonej przez Zainteresowanego działalności gospodarczej (w szczególności nie była ujęta w ewidencji środków trwałych). Działalność gospodarcza Wnioskodawcy nie jest związana z obrotem nieruchomościami, tylko polega na konfekcjonowaniu i dystrybucji opakowań z tworzyw sztucznych. Ponadto Zainteresowany nie wynajmował nigdy nieruchomości na cele zarobkowe. W roku 2013 Nieruchomość została wynajęta za symboliczną jednorazową opłatą (na Wnioskodawcę przypadło 108,25 zł) podmiotowi upoważnionemu przez Nabywcę, w celu uzyskania przez niego tytułu prawnego do nieruchomości potrzebnego do wystąpienia z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę.

Na podstawie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju, część Nieruchomości została wywłaszczona. W wyniku tej operacji Nieruchomość została podzielona, a granice Nieruchomości zostały ustalone w taki sposób, że wykorzystanie Nieruchomości na własne cele Zainteresowanego stało się niemożliwe. W związku z wywłaszczeniem oraz przebudową skrzyżowania ul. „a” i „b” wszystkie budynki posadowione na Nieruchomości zostały zburzone. W momencie sprzedaży nieruchomość była więc niezabudowana. Transakcja sprzedaży udziału w Nieruchomości odbyła się z inicjatywy Nabywcy. Wnioskodawca nie podejmował zorganizowanej działalności marketingowej, nie zlecał analiz rynku nieruchomości. Zainteresowany nie inicjował również żadnych czynności związanych z geodezyjnym podziałem Nieruchomości (z wyjątkiem podziału na potrzeby przebudowy skrzyżowania zgodnie z uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego – III rama komunikacyjna odcinek południowo zachodni). Wnioskodawca nie inicjował również żadnych czynności związanych z uzbrojeniem Nieruchomości, zapewnieniem przyłączy energetycznych, gazowych czy wodociągowych, czy też wytyczeniem dróg wewnętrznych lub ustanowieniem służebności. Zainteresowany nie występował również o objęcie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ani nie występował o wydanie w stosunku do nieruchomości decyzji o warunkach zabudowy. Od momentu zakupu udziału w Nieruchomości, Wnioskodawca dokonał dwóch transakcji na rynku nieruchomości związanych z realizacją własnych potrzeb mieszkaniowych. Najpierw w roku 2008 Zainteresowany sprzedał inną nieruchomość gruntową i uzyskane ze sprzedaży środki przeznaczył na nabycie w roku 2009 lokalu mieszkalnego w Lesznie. W związku z przeprowadzką z powrotem do Poznania w roku 2010, Zainteresowany kupił od swoich rodziców lokal mieszkalny w Poznaniu oraz sprzedał lokal mieszkalny w Lesznie. Transakcja ta nie przyniosła Wnioskodawcy zysku.

Przy tak przedstawionym opisie sprawy wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży udziału w Nieruchomości.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że przez umowę najmu – zgodnie z art. 659 § 1 k.c. – wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. W myśl natomiast § 2 powołanego przepisu, czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju – art. 659 § 1 k.c.

Jak stanowi art. 675 § 1 k.c., po zakończeniu najmu najemca obowiązany jest zwrócić rzecz w stanie niepogorszonym; jednakże nie ponosi odpowiedzialności za zużycie rzeczy będące następstwem prawidłowego używania.

Stosownie do treści powyższego przepisu, najem jest umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, i polega na oddaniu rzeczy do używania przez wynajmującego, zaś świadczenie najemcy, polega na płaceniu umówionego czynszu. Tak więc, oddanie w ramach umowy najmu osobie trzeciej nieruchomości skutkuje uzyskiwaniem korzyści majątkowej po stronie wynajmującego.

W konsekwencji najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym wypełnia on określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, bez względu na to, czy najem jest prowadzony w ramach działalności gospodarczej. Sam charakter stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa najmu, wskazuje, że ma ona długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe.

W kontekście niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę na treść zdania drugiego definicji pojęcia „działalność gospodarcza” – art. 15 ust. 2 ustawy, w której mówi się o wykorzystywaniu m.in. towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem, dzierżawa, leasing itp.). Istota umowy najmu wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego świadczenia usług przez właściciela na rzecz najemcy. Najemca za oddaną mu w najem rzecz płaci umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między świadczoną usługą a przekazanym za nią wynagrodzeniem.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że Wnioskodawca sprzedając udział w Nieruchomości dokonał zbycia majątku osobistego. Brak jest bowiem podstaw do uznania za działalność gospodarczą wynajmu Nieruchomości w roku 2013 za symboliczną jednorazową opłatą (na Zainteresowanego przypadło 108,25 zł) podmiotowi upoważnionemu przez Nabywcę, w celu uzyskania przez niego tytułu prawnego do nieruchomości potrzebnego do wystąpienia z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Ponadto z wniosku wynika również, że Wnioskodawca nie wykazał jakiejkolwiek aktywności w celu przygotowania ww. nieruchomości do sprzedaży – nie wykonywał czynności charakterystycznych dla wykonywania działalności gospodarczej. Ponadto wskazany udział w Nieruchomości nigdy nie był wykorzystywany na potrzeby prowadzonej przez Zainteresowanego działalności gospodarczej i nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych. Wnioskodawca nie zakupił powyższej nieruchomości w celu jej dalszej odsprzedaży. Tak więc pomimo, że grunt spełnia definicję towaru, o którym mowa w art. 2 pkt 6 ustawy, to nie można uznać, że Zainteresowany dokonując sprzedaży udziału w Nieruchomości nabytej na własne potrzeby działa w charakterze handlowca. W konsekwencji dokonując dostawy udziału w Nieruchomości Wnioskodawca korzysta z przysługującego Jemu prawa do rozporządzania własnym majątkiem. Zatem ww. czynność sprzedaży oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania.

W konsekwencji dokonując sprzedaży udziału w opisanej Nieruchomości Zainteresowany korzysta z przysługującego Jemu prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia natomiast Wnioskodawcę cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy w zakresie sprzedaży ww. udziału w Nieruchomości, a dostawę tego udziału cech czynności opodatkowanej, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Podsumowując, sprzedaż przez Zainteresowanego udziału w Nieruchomości nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W związku z dostawą udziału w Nieruchomości Wnioskodawca korzysta z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że nie wypełni przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy i nie wystąpi w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Jednocześnie należy wskazać, że stosownie do art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, minister właściwy do spraw finansów publicznych na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem w niniejszej sprawie powyższa interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla pozostałych współwłaścicieli Nieruchomości.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.