Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.80.2025.1.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-17
Teza: Kupujący będzie miał prawo do obniżenia kwoty podatku
należnego o kwotę podatku naliczonego z faktury otrzymanej
w związku z zakupem Nieruchomości. Wynika to z faktu,
że w analizowanym przypadku będą spełnione; wskazane w
art. 86 ust. 1 ustawy; przesłanki warunkujące prawo do
odliczenia podatku naliczonego. Nabyta przez Kupującego
Nieruchomość będzie służyła czynnościom opodatkowanym.
Kupującemu będzie przysługiwało również prawo do
otrzymania zwrotu nadwyżki podatku VAT naliczonego nad
podatkiem VAT należnym zgodnie z art. 87 ustawy.
Słowa kluczowe: grunty-grunt niezabudowany
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
odliczenia-prawo do odliczenia
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    21 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    Zainteresowany będący stroną postępowania:
        A. Sp. z o.o.
    Zainteresowani niebędący stroną postępowania:
        B.B.
        C.C.

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka A. Sp. z o.o. (dalej jako: „Wnioskodawca”, „Kupujący”, lub „Spółka”) z siedzibą w (...),
    przy (...), (...), REGON: (...), NIP: (...), wpisanej do rejestru przedsiębiorców Krajowego
    Rejestru Sądowego pod numerem KRS (...), jest polskim rezydentem dla potrzeb podatku
    dochodowego od osób prawnych. Spółka jest również czynnym podatnikiem podatku VAT.
    Przedmiotem działalności Kupującego jest zgodnie z KRS m.in.:
    1) 43, 22, Z, wykonywanie instalacji wodno-kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych i
      klimatyzacyjnych,
    2) 42, 11, Z, roboty związane z budową dróg i autostrad,
    3) 41, 20, Z, roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i
      niemieszkalnych,
    4) 41, 10, Z, realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków,
    5) 68, 10, Z, kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek.
    Ponadto, Kupujący to jedno z najdynamiczniej rozwijających się przedsiębiorstw
    inżynieryjno-budowlanych na terenie województwa (...).

    Spółka planuje nabyć od Sprzedającego niezabudowaną nieruchomość o powierzchni
    0,4662 ha oznaczoną numerem 1/2, położoną w (...), gminie (...), która ma zostać
    wyodrębniona z nieruchomości objętych księgą wieczystą nr (...) prowadzonej przez Sąd
    Rejonowy w (...), Wydział Ksiąg Wieczystych (dalej jako: „Nieruchomość” lub
    „Nieruchomość Przyszła”), by zbudować na niej lokale użytkowe na sprzedaż lub na
    wynajem.
    Małżeństwo B.B. i C.C. (dalej jako „Sprzedający”), są polskimi rezydentami podatkowymi.
    Sprzedający nie prowadzą działalności gospodarczej, ani nie są wspólnikami w spółkach
    cywilnych ani osobowych, nie są również czynnymi podatnikami VAT. Sprzedający
    pozostają we wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej.
    Ponadto na sąsiednich działkach D. Sp. z o.o. zamierza wybudować budynek magazynowo-
    biurowy, a nabycie Nieruchomości jest niezbędne do zrealizowania budynku o wymaganej
    powierzchni.
    Okoliczności nabycia nieruchomości przez Sprzedających
    W dniu 24 września 1984 r. Sprzedający, na prawach wspólności ustawowej, nabyli na
    podstawie umowy przekazania gospodarstwa rolnego (Rep. A nr (...)), własność
    gospodarstwa rolnego, składającego się na dzień przekazania z:
    a) działek gruntu o nr: 1, 2, 3, 4, 5, 6 o łącznej powierzchni 3 ha 33 ary, położonych we Wsi
      (...),
    b) działki nr 7 przy ul. (...) obręb (...) położonej na terenie miasta (...) w dzielnicy (...), nr
      jednostki rejestrowej (...), o powierzchni 8086 m kwadratowych,
    c) działek 8 i 9 o łącznej powierzchni 2 ha 66 arów położonych we Wsi (...) gminy (...)
      (Obecnie działki te ujawnione są w dziale I-O księgi wieczystej nr (...) prowadzonej
      przez Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w (...). Działka 9 odpowiada
      obecnym działkom ewidencyjnym o numerach: 1/1 o powierzchni 0,4798 ha, 1/2 o
      powierzchni 0,4662 ha oraz 1/3 o powierzchni 0,1355 ha).
    Przekazanie gospodarstwa rolnego nastąpiło w związku z przejściem rodziców C.C. - E.E. i
    jego żony F.F., na emeryturę i zaprzestaniem prowadzenia przez nich działalności rolniczej.
    Przeznaczenie i sposób korzystania z nieruchomości
    Wszystkie nabyte przez Sprzedających, ww. działki były działkami rolnymi (grunty orne).
    Przedmiotową działkę (wraz z pozostałymi, wchodzącymi w skład przekazanego
    gospodarstwa rolnego) Sprzedający otrzymali w celu kontynuowania prowadzenia
    działalności rolniczej po rodzicach C.C.
    Przez ostatnie lata Nieruchomość była wykorzystywana do prowadzenia działalności
    rolniczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.
    21 listopada 2017 roku Sprzedający, zawarli umowę dzierżawy na rzecz swojej córki G.G. w
    celu zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej w myśl ustawy o ubezpieczeniu
    społecznym rolników. Dzierżawa ma nieodpłatny charakter.
    Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego
    Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy (...),
    zatwierdzonym uchwałą nr (...) Rady Gminy (...) z dnia 26 maja 2022 roku w sprawie
    uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (...) dla części
    obrębu (...) i (...) - etap I ((...)), Nieruchomość położona jest na terenie o przeznaczeniu
    podstawowym: symbol planu 1 U - tereny zabudowy usługowej; położona jest przy drodze
    zbiorczej o symbolu w planie 1 KDZ; położona jest przy drodze dojazdowej o symbolu w
    planie (...).

    Wnioskodawca ani Sprzedający nie brali jakiegokolwiek udziału w opracowaniu
    powołanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w
    szczególności nie składali żadnych wniosków o zmianę przeznaczenia działki gruntu, której
    dotyczy zdarzenie przyszłe.
    Zawarcie umowy przedwstępnej
    Na dzień złożenia niniejszego wniosku, Kupujący oraz Sprzedający nie zawarli jeszcze
    przedwstępnej umowy sprzedaży ani ostatecznej umowy sprzedaży, natomiast taka
    przedwstępna umowa w dniu 28 sierpnia 2023 r. została zawarta przez D. ze
    Sprzedającymi (Akt notarialny Rep. A nr (...); dalej jako „Umowa Przedwstępna”). Na mocy
    ww. umowy Sprzedający zobowiązali się do sprzedaży na rzecz D. części niezabudowanej
    nieruchomości położonej w (...), gminie (...), powiecie (...), województwie (...), objętej księgą
    wieczystą (...), tj. Nieruchomości, w terminie do 30 sierpnia 2024 r.
    Mając na uwadze powyższe, Spółka podkreśliła, że ww. przedwstępna umowa sprzedaży
    nie jest jeszcze umową sprzedaży, tj. umową przenoszącą własność i tym samym ciągle
    ostatecznym nabywcą Nieruchomości może być inny podmiot, np. Spółka.
    Umowa przyrzeczona, zgodnie z ww. Umową Przedwstępną, zostanie podpisana z D. o ile
    ziszczą się warunki opisane w umowie przedwstępnej, to jest m.in.:
    1) uzyskanie przez D. ostatecznej i prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę na
    Nieruchomości Przyszłej planowanej inwestycji,
    2) uzyskanie przez D:
    a) warunków przyłączenia Nieruchomości Przyszłej zgodnie z miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego, do sieci infrastruktury technicznej (to jest sieci:
    wodociągowej, kanalizacyjnej, gazowej, energetycznej oraz teletechnicznej) niezbędnych
    do ich normalnego funkcjonowania oraz pozwalających na zrealizowanie inwestycji, bez
    konieczności ponoszenia przez D. znaczących nakładów;
    b) zgody na poszerzenie zjazdu z drogi publicznej na Nieruchomość Przyszłą oraz zgody na
    zjazd na Nieruchomość Przyszłą, bez konieczności ponoszenia przez D. znaczących
    nakładów,
    3) Sprzedający do 15 sierpnia 2024 r. dokonają podziału geodezyjnego nieruchomości, w
    wyniku którego powstanie działka o numerze 1/2 o obszarze 0,4662 ha, tj. w wyniku której
    powstanie Nieruchomość,
    4) zawarcie przez D. przedwstępnej umowy sprzedaży, której przedmiotem będzie część
    niezabudowanej nieruchomości położonej w (...), gminie (...), powiecie (...), województwie
    (...), w obrębie ewidencyjnym (...), stanowiącej działki ewidencyjne numer 10 oraz 11.
    Warunki opisane w umowie przedwstępnej zostały zastrzeżone na korzyść D., co oznacza,
    że Wnioskodawca ma prawo żądać zawarcia umowy przyrzeczonej, pomimo nieziszczenia
    się któregokolwiek, albo żadnego z ww. warunków.
    Ponadto Sprzedający zobowiązali się przedłożyć przy zawarciu umowy przyrzeczonej:
    1) wypis z rejestru gruntów dotyczący wszystkich działek powstałych z podziału
    nieruchomości, wraz z wyrysem z mapy ewidencyjnej,
    2) ostateczną decyzję zatwierdzającą podział nieruchomości,
    3) zaświadczenie o przeznaczeniu Nieruchomości Przyszłej w miejscowym planie
    zagospodarowania przestrzennego lub zaświadczenie o braku takiego planu dla terenu,
    na którym położona jest nieruchomość,
    4) zaświadczenie stwierdzające, czy Nieruchomość Przyszła położona jest na obszarze
    przewidzianym uchwałą rady gminy podjętą na podstawie art. 8 ustawy o rewitalizacji z

    dnia 9 października 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1777) jako obszar rewitalizacji, dla
    którego ustanowione zostało prawo pierwokupu nieruchomości położonych na tym
    obszarze,
    5) zaświadczenie czy Nieruchomość Przyszła objęta jest uproszczonym planem urządzenia
    lasu lub decyzją właściwego starosty wydaną na podstawie inwentaryzacji stanu lasów.
    D. natomiast zobowiązało się zapłacić Sprzedającym, zadatek w terminie do 31 sierpnia
    2023 r. Cenę sprzedaży pomniejszoną o zadatek D. zobowiązało się zapłacić Sprzedającym
    w dniu zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży.
    Ponadto, w umowie przedwstępnej zastrzeżono, że od dnia zawarcia Umowy
    Przedwstępnej do dnia zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży D. przysługuje prawo do
    dysponowania Nieruchomością na cele budowlane oraz do składania wniosków oraz
    uzyskiwania pozwoleń, uzgodnień, sprawdzeń, opinii, warunków technicznych i
    przyłączeniowych oraz decyzji, a także do wejścia na teren nieruchomości w celu
    prowadzenia badań i odwiertów w zakresie niezbędnym do potwierdzenia, iż
    Nieruchomość Przyszła wolna jest od zanieczyszczeń, a warunki glebowe umożliwiają
    realizację na niej Inwestycji.
    Sprzedający zobowiązali się do udzielenia na żądanie D. pełnomocnictw koniecznych do
    uzyskania wyżej wymienionych uzgodnień, sprawdzeń, opinii, warunków technicznych i
    przyłączeniowych oraz decyzji.
    Strony ww. umowy przedwstępnej uzgodniły, że D. od dnia zawarcia Umowy
    Przedwstępnej nie ma prawa dokonywania jakichkolwiek zmian na terenie
    Nieruchomości, podejmowania czynności prowadzących do pogorszenia jej stanu, jak
    również do rozpoczęcia i prowadzenia jakichkolwiek prac budowlanych oraz wstępu na
    Nieruchomość Przyszłą w innym celu niż w zakresie niezbędnych do przeprowadzenia
    oględzin bądź pomiarów, potrzebnych dla uzyskania zezwoleń lub uzgodnień niezbędnych
    dla planowanej inwestycji.
    Pełnomocnictwo
    W związku z zawarciem Umowy Przedwstępnej, Sprzedający udzielili przedstawicielom D.
    pełnomocnictwa (pełnomocnictwo udzielono w Umowie Przedwstępnej), które
    obejmowało swym zakresem:
    Pełnomocnictwo z 28 sierpnia 2023 r.:
    a) umocowanie do występowania o wydanie, uzyskiwanie i odbiór zaświadczeń,
    informacji, wypisów oraz wyrysów od wszelkich podmiotów, w tym organów administracji
    publicznej, dotyczących Nieruchomości, w tym w szczególności, ale nie wyłącznie:
    b) wypisów z rejestru gruntów, wypisów z rejestru i kartoteki budynków i lokali wraz z
    wyrysem z odpowiednich map ewidencyjnych;
    c) wszelkich urzędowych dokumentów, stanowiących podstawę dokonania zmian
    oznaczenia poszczególnych części Nieruchomości;
    d) wszelkich dokumentów dotyczących miejscowego planu zagospodarowania
    przestrzennego oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania
    przestrzennego dla Nieruchomości;
    e) reprezentowanie Sprzedających w toku wszelkich postępowań zmierzających do
    uzyskania prawomocnej i ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę na Nieruchomości,
    przed wszelkimi organami administracji publicznej, instytucjami, podmiotami, dostawcami
    mediów, w tym do
    składania w imieniu Sprzedającej i jej małżonka wszelkich oświadczeń, wniosków,
    odwołań, zażaleń, skarg, cofania i modyfikowania złożonych wniosków,
    - pełnomocnictwo to upoważnia do udzielania dalszych pełnomocnictw w ramach tego
    umocowania. Każdy z pełnomocników może działać samodzielnie. D. powiadomi

    Sprzedających i przekaże kopie wszelkich dokumentów, które uzyskał, dotyczących tej
    Nieruchomości.
    Udzielone Pełnomocnictwo nie upoważniało pełnomocnika do zaciągania zobowiązań
    finansowych w imieniu i na rzecz Sprzedających.
    Czynności podjęte przez Sprzedających w trakcie trwania Umowy Przedwstępnej
    W trakcie trwania Umowy Przedwstępnej, na wniosek i zgodnie z postanowieniami
    umowy, Sprzedający uzyskali Decyzję Wójta Gminy (...) Nr (...) z 6 grudnia 2023 r. Decyzja
    ta zatwierdziła projekt podziału nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w (...), Wydział
    Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą (...), oznaczonej w ewidencji gruntów i
    budynków jako działka nr 1/1, położonej w obrębie (...), gmina (...) na działki: 1/2 o
    powierzchni 0,4662 ha oraz 142/4 o powierzchni 0,1355 ha. Ponadto w wyżej wskazanej
    decyzji potwierdzone zostało, iż podział ten jest zgodny z miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego gminy (...) zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy (...) Nr
    (...) z 26 maja 2022 r. ((...)). Wszelkie czynności podjęte w trakcie trwania Umowy
    Przedwstępnej, a zmierzające do podziału geodezyjnego działki nr 1/1 na działki 1/2 i 1/3,
    jak również zmierzające do uzyskania warunków przyłączenia do mediów, a także
    uzyskania pozwolenia na budowę były podejmowane z inicjatywy i na koszt D. To
    przedstawiciele D. podejmowali wszelkie niezbędne czynności urzędowe. D. angażowało
    własne środki finansowe w celu osiągnięcia rezultatu jakim ma być wybudowanie budynku
    magazynowo-biurowego. Sprzedający nie podejmowali z własnej inicjatywy, żadnych
    czynności zmierzających do zwiększenia wartości Nieruchomości.
    W celu dokonania sprzedaży gruntów Sprzedający nie angażowali żadnych środków oraz
    nie wykazywali żadnej aktywności w przedmiocie zbycia nieruchomości. Aktywność
    Sprzedających ograniczała się do podpisywania stosownych wniosków (np. o podział
    nieruchomości) - zawsze na żądanie D. i odbioru korespondencji w tym przedmiocie.
    Pozostałe transakcje, których stroną byli Sprzedający
    Około 20 lat temu Sprzedający sprzedali Wójtowi Gminy (...) działkę na cele budowy przez
    gminę przedszkola wraz z boiskiem.
    Przedwstępna umowa sprzedaży nieruchomości stanowiącej działkę oznaczoną nr 12 -
    Rep. A nr (...) z dnia 22 listopada 2006 roku. Umowa sprzedaży udziału w nieruchomości
    na rzecz H Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) - Rep. A (...) z dnia 28
    września 2007 roku. Deweloper planował wybudowanie osiedla mieszkalnego.
    Odszkodowanie za prawo własności nieruchomości położonej w powiecie (...)
    (wywłaszczenie pod budowę trasy ekspresowej (...)), gminie (...), obrębie (...) oznaczonej
    jako działka ewidencyjna nr 1/1 na mocy Decyzji Wojewody (...) Nr (...) z dnia 6 sierpnia
    2020 roku.
    Przedwstępna umowa sprzedaży nieruchomości stanowiącej działkę oznaczoną nr 13 -
    Rep. A nr (...) z 13 kwietnia 2021 roku. W ramach tej umowy Sprzedający udzielili stronie
    kupującej pełnomocnictwa m.in. do dysponowania przedmiotową Nieruchomością dla
    celów koniecznych do uzyskania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, uzyskania
    pozwolenia na budowę Inwestycji, składania i cofania wniosków, uzyskiwania pozwoleń,
    uzgodnień, sprawdzeń, opinii, warunków technicznych i przyłączy. Do powyższej umowy
    sporządzono:
    1) aneks nr 1 - Rep. A nr (...) z 13 grudnia 2022 roku, mocą którego zmieniono treść
    przedwstępnej umowy sprzedaży uzupełniając ją o informację, iż zgodnie z uzyskaną
    interpretacją Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (0114-KDIP1-1.4012.444.2021.1.
    RR). Sprzedający są podatnikami podatku od towarów i usług w zakresie związanym ze
    sprzedażą działki 13, zmieniona została również cena przedmiotu umowy przedwstępnej.
    2) aneks nr 2 do przedwstępnej umowy sprzedaży - Rep. A nr (...) z 31 maja 2023 roku.
    Ustanowiono nowy termin końcowy zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży

    przedłużając go do 31 grudnia 2023 r. Dodano zapis o waloryzacji ceny wedle stawki 8% w
    przypadku zawarcia umowy przyrzeczonej po terminie 30 czerwca 2023 r.
    W wyniku realizacji powyższej umowy przedwstępnej zawarta została umowa sprzedaży
    wierzytelności z przejęciem długu i umowa sprzedaży na rzecz I spółka z ograniczoną
    odpowiedzialnością z siedzibą w (...) - Rep. A nr (...) z 21 grudnia 2023 r. Mocą wskazanego
    aktu notarialnego nastąpiła cesja wierzytelności oraz sprzedaż działki gruntu o numerze
    ewidencyjnym 13. Sprzedający zarejestrowali się do VAT na potrzeby sprzedaży działki
    gruntu nr 13 w 2023 r., jednakże nastąpiło to wyłącznie z powodu otrzymania interpretacji
    indywidualnej, w której organ uznał ich za podatników na potrzeby ww. transakcji.

## Dodatkowe informacje

Działka nr 1/2 była wykorzystywana przez Sprzedających w ramach działalności rolniczej.
    Sprzedający, jako rolnicy ryczałtowi byli zwolnieni z podatku VAT i na potrzeby
    prowadzonego gospodarstwa rolnego nie rejestrowali się w urzędzie skarbowym jako
    czynni podatnicy VAT. Produkty rolne były wykorzystywane częściowo na własne potrzeby
    (konsumpcja), a częściowo przeznaczone na sprzedaż. Sprzedaż produktów rolnych nie
    była opodatkowana podatkiem VAT. Sprzedający sprzedawali płody rolne na giełdzie (...), a
    wcześniej przed powstaniem giełdy w spółdzielni ogrodniczej w (...) (lata 80).
    Na obecną chwilę działka nr 1/2 jest przedmiotem umowy dzierżawy z córką G.G. Umowa
    zostanie rozwiązana przed zawarciem umowy sprzedaży z Kupującym.
    Po dokonaniu transakcji zakupu Nieruchomości przez Wnioskodawcę będzie ona
    wykorzystywana do wykonywania czynności opodatkowanych w ramach przedsiębiorstwa
    Spółki.
    W związku ze sprzedażą nieruchomości w grudniu 2023 r. Sprzedający uzyskali
    interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 30 sierpnia
    2021 r. Znak: 0114-KDIP1-1.4012.444.2021.1.RR, w której organ wskazał, że transakcja
    sprzedaży nieruchomości podlega podatkowi VAT, a także interpretację indywidualną
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 września 2024 roku, nr 0114-KDIP1-
    1.4012.452.2024.2.EW dla B.B. oraz z dnia 12 września 2024 r., nr 0114-KDIP1-
    1.4012.454.2024.2.EW dla C.C. W obu wydanych interpretacjach indywidualnych
    odnoszących się do opisywanego zdarzenia przyszłego Dyrektor Krajowej Informacji
    Skarbowej uznał, że sprzedaż udziałów w Nieruchomości przez B.B. oraz C.C. będzie
    stanowić czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z
    art. 5 ust. 1 pkt 1 w powiązaniu z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, która nie będzie korzystała ze
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 i pkt 2 ustawy, a zatem będzie
    opodatkowana podatkiem od towarów i usług według właściwej dla przedmiotu dostawy
    stawki VAT.
    W celu uniknięcia wątpliwości, Sprzedający podkreślili, że pomimo iż na chwilę obecną nie
    łączy ich ze Spółką przedwstępna umowa sprzedaży Nieruchomości, to jednak
    jednocześnie nie przesądzają, że ostatecznym nabywcą będzie na pewno D. (z którym taka
    umowa została zawarta) i w konsekwencji nabywcą takim może być również Spółka.
    Pytania
    1) Czy mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe, dostawa Nieruchomości w
      ramach opisanej transakcji będzie podlegała opodatkowaniu VAT oraz nie będzie
      zwolniona z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT?
    2) Czy Kupujący będzie miał prawo do obniżenia VAT należnego o VAT naliczony
      wynikający z faktury dokumentującej sprzedaż Nieruchomości w ramach transakcji?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W zakresie pytania nr 1

    Dostawa Nieruchomości w ramach Transakcji będzie podlegała opodatkowaniu VAT oraz
    nie będzie zwolniona z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.
    W zakresie pytania nr 2
    Kupującemu będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku należnego z tytułu
    dokonanej transakcji.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawców
    W zakresie pytania nr 1
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) zwanej dalej ustawą opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju.
    Natomiast stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy ilekroć w dalszych przepisach jest mowa
    o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 2 pkt 22 ustawy ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży -
    rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Natomiast zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel (...). Jak wskazuje art. 41 ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 146aa ustawy o VAT,
    stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23
    proc. W związku z tym, co do zasady, dostawa gruntu podlega opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług według stawki podstawowej, tj. 23 proc. Dostawa gruntów nie zawsze
    jednak wiąże się z opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług, jako że w niektórych
    przypadkach zastosowanie może mieć zwolnienie przedmiotowe.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły do
    celów zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny.
    Obejmuje pojęciem „podatnik” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną
    działalność i występują w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalnością
    gospodarczą jest wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych, które
    powtarza się lub trwa przez długi okres. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku
    wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.
    Z grona podatników należy wykluczyć osoby fizyczne, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie przepisów ustawy, lecz wynika z
    wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia

    TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht). Dotyczyło ono kwestii
    opodatkowania sprzedaży przez osobę - podatnika podatku od wartości dodanej - części
    majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do
    celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej,
    która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych.
    Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03
    Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie
    wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Zagadnienie, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą majątku osobistego, czy też
    stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność
    gospodarczą, była przedmiotem orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z
    15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi
    Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby
    Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Z ww. orzeczenia wynika między innymi, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma
    charakteru decydującego. Nie może to stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że
    dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.
    Podobnie, podział gruntu na działki, aby w momencie sprzedaży osiągnąć wyższą cenę
    łączną - nie jest decydujący. Nie ma również znaczenia długość okresu, w jakim te
    transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Wszystkie ww.
    elementy mogą bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego.
    Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (to jest jako handlowiec) wymaga
    ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Może to być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki,
    wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy
    terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla
    sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług
    deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego
    rodzaju aktywność „handlową” musi wskazywać ciąg powyżej przytoczonych okoliczności,
    a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    W kwestii opodatkowania sprzedaży działki nr 1/2 istotne jest zatem, czy Sprzedający
    podjęli lub podejmą aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując
    środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców
    w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. W przypadku gdyby Sprzedający podejmowali
    ww. działania to skutkowałoby to koniecznością uznania ich za podmioty prowadzące
    działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatników podatku od

    towarów i usług. Gdyby jednak ustalono, że sprzedaż ta nastąpi w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym, to Sprzedający nie powinni zostać uznania za podatników VAT.
    W umowie przedwstępnej zastrzeżono, że od dnia zawarcia Umowy Przedwstępnej do
    dnia zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży D. przysługuje prawo do dysponowania
    Nieruchomością na cele budowlane oraz do składania wniosków oraz uzyskiwania
    pozwoleń, uzgodnień, sprawdzeń, opinii, warunków technicznych i przyłączeniowych oraz
    decyzji, a także do wejścia na teren nieruchomości w celu prowadzenia badań i odwiertów
    w zakresie niezbędnym do potwierdzenia, iż Nieruchomość Przyszła wolna jest od
    zanieczyszczeń, a warunki glebowe umożliwiają realizację na niej inwestycji.
    Ponadto, tak jak już Wnioskodawcy wskazywali w opisie zdarzenia przyszłego, w związku z
    zawarciem Umowy Przedwstępnej, Sprzedający udzielili przedstawicielom D.
    pełnomocnictwa (pełnomocnictwo udzielono w Umowie Przedwstępnej), które
    obejmowało swym zakresem:
    Pełnomocnictwo z 28 sierpnia 2023 r.:
    a) umocowanie do występowania o wydanie, uzyskiwanie i odbiór zaświadczeń,
    informacji, wypisów wszelkich podmiotów, w tym organów administracji publicznej,
    dotyczących Nieruchomości, w tym w szczególności, ale nie wyłącznie:
    b) wypisów z rejestru gruntów, wypisów z rejestru i kartoteki budynków i lokali wraz z
    wyrysem z odpowiednich map ewidencyjnych;
    c) wszelkich urzędowych dokumentów, stanowiących podstawę dokonania zmian
    oznaczenia poszczególnych części Nieruchomości;
    d) wszelkich dokumentów dotyczących miejscowego planu zagospodarowania
    przestrzennego oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania
    przestrzennego dla Nieruchomości;
    e) reprezentowanie Sprzedających w toku wszelkich postępowań zmierzających do
    uzyskania prawomocnej i ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę na Nieruchomości,
    przed wszelkimi organami administracji publicznej, instytucjami, podmiotami, dostawcami
    mediów, w tym do składania w imieniu Sprzedającej i jej małżonka wszelkich oświadczeń,
    wniosków, odwołań, zażaleń, skarg, cofania i modyfikowania złożonych wniosków,
    - pełnomocnictwo to upoważnia do udzielania dalszych pełnomocnictw w ramach tego
    umocowania. Każdy z pełnomocników może działać samodzielnie. D. powiadomi
    Sprzedających i przekaże kopie wszelkich dokumentów, które uzyskał, dotyczących tej
    Nieruchomości.
    W świetle powyższego uznać należy, że D. będzie dokonywać szeregu określonych
    czynności w związku z potencjalną sprzedażą na jego rzecz przez Sprzedających
    Nieruchomości (przy czym ostatecznym nabywcą może być Spółka). Pomimo, że ww.
    czynności wykonywane będą przez D., to faktyczny właściciel nieruchomości musi
    wystąpić z wnioskiem lub udzielić stosownych pełnomocnictw D., tak aby mógł on działać
    w jego imieniu. Sprzedający udzielili D. - potencjalnemu nabywcy stosownych
    pełnomocnictw.
    Zatem fakt, że ww. działania nie będą podejmowane bezpośrednio przez Sprzedających,
    ale przez D. nie oznacza, że pozostają bez wpływu na sytuację prawną Sprzedających. Po
    udzieleniu pełnomocnictwa, czynności wykonane przez osoby trzecie wywołają skutki
    bezpośrednio w sferze prawnej Sprzedających (mocodawców). Z kolei osoby trzecie
    dokonując ww. działań, uatrakcyjnią przedmiotową działkę, stanowiącą nadal własność
    Sprzedających. Działania te wykonywane za Sprzedających pełną zgodą, wpłyną
    generalnie na podniesienie atrakcyjności nieruchomości jako towaru i wzrost jej wartości.
    Podobnie również uznał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z dnia 11
    sierpnia 2023 r., sygn. 0114-KDIP4-2.4012.279.2023.3.WH: „W konsekwencji, mimo że w
    analizowanej sprawie działania dotyczące mającej być przedmiotem sprzedaży

    Nieruchomości podejmuje Kupujący, to jednak efekty tych działań wywierają bezpośredni
    skutek dla Pani, tj. zmierzają do sprzedaży Nieruchomości i osiągnięcia pożytku z tego
    tytułu. Fakt, że Kupujący, działając na podstawie udzielonego pełnomocnictwa jest
    upoważniony w Pani imieniu do wszelkich czynności, które okazałyby się niezbędne do
    przygotowania przedmiotowego gruntu pod sprzedaż - świadczy o przygotowaniu
    nieruchomości do inwestycji, czyli o wykorzystaniu nieruchomości do celów zarobkowych”.
    Co więcej, w związku z opisaną we wniosku transakcją Sprzedający uzyskali interpretację
    indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej: z dnia 12 września 2024 roku, nr
    0114-KDIP1-1.4012.452.2024.2.EW dla B.B. oraz z dnia 12 września 2024 r., nr 0114-KDIP1-
    1.4012.454.2024.2.EW.
    W obu wydanych interpretacjach indywidualnych odnoszących się do opisywanego
    zdarzenia przyszłego Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że sprzedaż udziałów
    w Nieruchomości przez B.B. oraz C.C. będzie stanowić czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w powiązaniu z
    art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, która nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 i pkt 2 ustawy o VAT, a zatem będzie opodatkowana
    podatkiem od towarów i usług według właściwej dla przedmiotu dostawy stawki VAT.
    W konsekwencji, skoro w przedmiotowej sprawie występują przesłanki stanowiące
    podstawę uznania Sprzedających za podatników w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT,
    prowadzących działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, to sprzedaż
    udziałów w niezabudowanej działce gruntu oznaczonej numerem ewidencyjnym 1/2,
    będzie podlegała po stronie Sprzedających opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna
    dostawa towarów, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.
    Natomiast, jak wynika z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę
    terenów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane.
    Zgodnie z art. 2 pkt 33 ustawy o VAT przez tereny budowlane rozumie się grunty
    przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach
    zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym.
    Jak przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w prawomocnym wyroku z 19
    kwietnia 2018 r. (sygn. akt I SA/Łd 195/18), opodatkowaniu podlegają te dostawy, których
    przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w
    przypadku gruntów niezabudowanych, tylko te, które stanowią tereny budowlane. Z kolei
    dostawy gruntów niezabudowanych, będących na przykład gruntami rolnymi czy leśnymi,
    które nie są przeznaczone pod zabudowę, są zwolnione od podatku od towarów i usług.
    Jak wskazano wyżej, przedmiotem sprzedaży będzie niezabudowana działka gruntu nr 1/2,
    która zgodnie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - przyjętym
    uchwałą Rady Gminy (...) nr (...) z 26 maja 2022 r. która została przeznaczona pod
    zabudowę - tj. pod tereny zabudowy usługowej gospodarczej (oznaczonej symbolem 1 U).
    Wobec powyższego, Nieruchomość nie stanowi nieruchomości rolnej w rozumieniu
    ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 roku o kształtowaniu ustroju rolnego oraz art. 461
    Kodeksu cywilnego. W związku z tym, że działka gruntu nr 1/2 jest niezabudowana, a
    zgodnie z MPZP przeznaczona jest pod zabudowę, jej dostawa nie skorzysta ze zwolnienia
    z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, bowiem stanowi teren budowlany.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów - zarówno nieruchomości, jak i ruchomości - przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych - niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni,
    miesięcy czy lat) - wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.

    W celu zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy,
    dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym
    przepisie, tj.:
    a) towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
      działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
      przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania;
    b) przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu
      ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia
    dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 lutego 2013 r„ sygn. akt I FSK 627
    /12:
    „zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również
    wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy, gdy podatnik nie ma
    prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami
    dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por.
    art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w
    poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała
    opodatkowaniu (por. wyrok ETS z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse
    A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia
    tego nie skorzystał”.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów,
    w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle
    określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy
    2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru podatek
    VAT w ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do
    odliczenia VAT.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy nie może
    mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży, w
    wyniku której nabył on wcześniej ten towar, nie była opodatkowana podatkiem od
    towarów i usług.
    Sprzedający nabyli w dniu 24 września 1984 r., na prawach wspólności ustawowej na
    podstawie umowy przekazania gospodarstwo rolne w tym działkę będącą przedmiotem
    sprzedaży. Tym samym transakcja pozostawała poza podatkiem VAT. Nie można zatem
    uznać, że nie przysługiwało Sprzedającym prawo do odliczenia podatku VAT, skoro
    dostawa nie była objęta tym podatkiem (nie jest zatem spełniony drugi z warunków
    określony w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy niezbędnych do zastosowania przedmiotowego
    zwolnienia).
    Zatem w przedmiotowej sprawie dla dostawy udziału w działce gruntu nr 1/2 nie znajdzie
    zastosowania również zwolnienie od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy o VAT.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że sprzedaż przez Sprzedających gruntu nr 1/2, będzie
    stanowić czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z
    art. 5 ust. 1 pkt 1 w powiązaniu z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, która nie będzie korzystała ze
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 i pkt 2 ustawy o VAT, a zatem
    będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług według właściwej dla przedmiotu
    dostawy stawki VAT.
    W zakresie pytania nr 2

    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT - kwotę podatku naliczonego stanowi
    suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia
    towarów i usług.
    Ponadto, na gruncie art. 87 ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku, gdy kwota podatku
    naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od
    kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku
    należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.
    Natomiast zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT, nie stanowią podstawy do
    obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku
    naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana
    fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Powyższe oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w
    odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany
    na fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od
    podatku.
    Kupujący prowadzi działalność opodatkowaną VAT na terytorium Polski i jest
    zarejestrowany jako podatnik VAT czynny w Polsce.
    Kupujący zamierza, po wcześniej ustalonej cenie nabyć drogą kupna Nieruchomość od
    Sprzedających, którą następnie planuje wykorzystać we własnej, opodatkowanej
    działalności gospodarczej. Tym samym nabywane składniki majątkowe będą
    wykorzystywane do czynności podlegających opodatkowaniu VAT.
    Jak już wskazano, sprzedaż nieruchomości nr 1/2, będzie stanowić czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w powiązaniu z
    art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, która nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 i pkt 2 ustawy o VAT, a zatem będzie opodatkowana
    podatkiem od towarów i usług według właściwej dla przedmiotu dostawy stawki VAT.
    Spełnione zatem zostanie podstawowe kryterium prawa do odliczenia podatku VAT
    naliczonego. Przedmiotowa transakcja będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT
    na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.
    W konsekwencji powyższego, biorąc pod uwagę, że Wnioskodawca jest zarejestrowanym,
    czynnym podatnikiem podatku VAT, to Wnioskodawcy przysługuje prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a w przypadku wystąpienia
    nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, możliwe będzie również dokonanie zwrotu
    tej nadwyżki na rachunek bankowy Spółki.
    Wnioskodawca uprzejmie prosi o potwierdzenie stanowiska przedstawionego przez
    Wnioskodawców.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Art. 2 pkt 6 i 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
      6) towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
      energii.

      22) sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową
      dostawę towarów.
    Art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 s. 1 ze zm.), zwanej
    dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      1) określone udziały w nieruchomości,
      2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne
        lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, również zbycie udziału w
    towarze (np. współwłasności nieruchomości gruntowej) stanowi odpłatną dostawę
    towarów. Potwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z 24
    października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej
    Kodeksem cywilnym.
    Art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się - jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji - przepisy odnoszące się do własności.
    Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną
    postacią prawną własności.
    Art. 196 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
      § 2. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona
      wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego
      działu.
    Art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich

      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości (gruntów), jak
    również udziału we współwłasności nieruchomości traktowane jest jako czynność
    odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego
    1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność
      majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie
      jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny).
      Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku
      osobistego każdego z małżonków.
    Zatem istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    Art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
    W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do
    rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku
    wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Art. 36 § 1 i 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      § 1. Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym,
      w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek
      wspólny.
      § 2. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Ustawa o podatku od towarów i usług nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii
    podatników. Stwarza to dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną
    sytuację prawną. Żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia

    działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby
    pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność
    majątkowa.
    W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który
    dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Jeżeli zatem przedmiotem dostawy jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem
    podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten
    małżonek, który dokonuje dostawy we własnym imieniu (który jest stroną czynności
    prawnej) - jako podatnik VAT.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, bądź
    świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem,
    musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem
    tego podatku.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza” zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Art. 15 ust. 1 i 2 ustawy:
    1. Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
      oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
      w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    2. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.
    Dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a
    dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotne
    dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem
    podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu
    przepisów ustawy.
    Art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Art. 12 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności dostawy terenu budowlanego.
    Art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE:

      Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub
      uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
    Art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE:
      Opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa
      członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwe zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje
    jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle
    regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności
    gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych
    czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie
    pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy,
    jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadne jest odwołanie się do
    treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które
    dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od
    wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności
    gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część
    majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana
    dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika
    zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać
    zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem
    takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla
    zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w
    wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE,
    który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb
    własnych.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego
    w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław
    Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Z ww. orzeczenia wynika m.in., że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na
    gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym
    wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w
    grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości

    dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą
    2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.
    Ponadto Trybunał orzekł, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru
    decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.
    Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie, nie jest decydująca. Nie ma
    takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani
    wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem
    odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie więc, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, może być np.:
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    W kwestii opodatkowania sprzedaży działki nr 1/2 istotne jest zatem, czy Sprzedający
    podjęli lub podejmną aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując
    środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców
    w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania Sprzedających
    za podmioty prowadzące działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatników podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż ta nastąpi w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów, dostawa towarów (w tym nieruchomości
    gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji,
    gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona
    prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego
    statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce
    również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za
    wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma znaczenia częstotliwość jej
    wykonywania, lecz zamiar z jakim została zrealizowana i okoliczności w jakich ją wykonano.
    Oznacza to, że należy przeanalizować całokształt działań, jakie podjęli Sprzedajacy w
    odniesieniu do sprzedaży nieruchomości.
    Z opisu sprawy wynika, że Sprzedający 24 września 1984 r. nabyli na prawach wspólności
    ustawowej, na podstawie umowy przekazania gospodarstwa rolnego, własność
    gospodarstwa rolnego, składającego się na dzień przekazania małżonkom działki nr 9,

    która odpowiada obecnym działkom ewidencyjnym o numerach: 1/1 o powierzchni 0,4798
    ha, 1/2 o powierzchni 0,4662 ha oraz 1/3 o powierzchni 0,1355 ha).
    Do 15 sierpnia 2024 r. Sprzedający dokonają podziału geodezyjnego Nieruchomości, w
    wyniku którego powstanie działka o numerze 1/2 o obszarze 0,4662 ha. Od 21 listopada
    2017 roku działka gruntu nr 1/2 jest przedmiotem umowy nieodpłatnej dzierżawy na rzecz
    córki Sprzedających. Umowa zostanie rozwiązana przed zawarciem umowy sprzedaży z
    Kupującym.
    W rozpatrywanej sprawie istotne znaczenie ma kwestia udzielenia pełnomocnictwa, która
    uregulowana jest w Tytule IV Działu VI Przedstawicielstwo, Rozdział I Przepisy ogólne,
    Rozdział II Pełnomocnictwo Kodeksu cywilnego.
    Art. 95 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z
      właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez
      przedstawiciela.
      § 2. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania
      pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.
    Art. 96 Kodeksu cywilnego:
      Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie
      (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego
      (pełnomocnictwo).
    Art. 98 Kodeksu cywilnego:
      Pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do
      czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo
      określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej
      czynności.
    Art. 99 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma,
      pełnomocnictwo do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej
      formie.
      § 2. Pełnomocnictwo ogólne powinno być pod rygorem nieważności udzielone na
      piśmie.
    Art. 108 Kodeksu cywilnego:
      Pełnomocnik nie może być drugą stroną czynności prawnej, której dokonuje w imieniu
      mocodawcy, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa albo że ze względu
      na treść czynności prawnej wyłączona jest możliwość naruszenia interesów
      mocodawcy. Przepis ten stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy pełnomocnik
      reprezentuje obie strony.
    Art. 109 Kodeksu cywilnego:
      Przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy oświadczenie woli
      ma być złożone przedstawicielowi.
    Jak wynika z przepisów art. 95 do art. 109 Kodeksu cywilnego, pełnomocnictwo to
    jednostronne oświadczenie osoby (mocodawcy), na mocy którego inna osoba
    (pełnomocnik) staje się upoważniona do działania w imieniu mocodawcy. Zatem każda
    czynność wykonana przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy i w zakresie udzielonego
    pełnomocnictwa wywoła skutki bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy.

    Kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między podmiotami, w tym kwestie
    dotyczące przeniesienia własności nieruchomości, reguluje art. 535 Kodeksu cywilnego,
    zgodnie z którym:
      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić
      sprzedawcy cenę.
    Moment przeniesienia własności nieruchomości został określony w art. 155 § 1 Kodeksu
    cywilnego, w myśl którego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Z kolei umowa przedwstępna została uregulowana w art. 389-396 Kodeksu cywilnego.
    Art. 389 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia
      oznaczonej umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia
      umowy przyrzeczonej.
      § 2. Jeżeli termin, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona, nie został
      oznaczony, powinna ona być zawarta w odpowiednim terminie wyznaczonym przez
      stronę uprawnioną do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej. Jeżeli obie strony są
      uprawnione do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej i każda z nich wyznaczyła inny
      termin, strony wiąże termin wyznaczony przez stronę, która wcześniej złożyła
      stosowne oświadczenie. Jeżeli w ciągu roku od dnia zawarcia umowy przedwstępnej
      nie został wyznaczony termin do zawarcia umowy przyrzeczonej, nie można żądać jej
      zawarcia.
    Umowa przedwstępna jest więc jedynie zobowiązaniem do przeniesienia własności, lecz
    własności nie przenosi. Kupujący nie otrzymuje na mocy tej umowy żadnych uprawnień
    właścicielskich. Właścicielem zostaje dopiero dzięki zawarciu umowy przyrzeczonej.
    28 sierpnia 2023 r. Sprzedający zawarli ze Spółką D. Umowę Przedwstępną. Umowa
    przyrzeczona zostanie podpisana o ile ziszczą się warunki opisane w umowie
    przedwstępnej.
    Sprzedający zobowiązali się do udzielenia na żądanie Spółki D. pełnomocnictw
    koniecznych do uzyskania uzgodnień, sprawdzeń, opinii, warunków technicznych i
    przyłączeniowych oraz decyzji.
    Ponadto, w umowie przedwstępnej zastrzeżono, że od dnia zawarcia Umowy
    Przedwstępnej do dnia zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży przysługuje Spółce D.
    prawo do dysponowania Nieruchomością na cele budowlane oraz do składania wniosków
    oraz uzyskiwania pozwoleń, uzgodnień, sprawdzeń, opinii, warunków technicznych i
    przyłączeniowych oraz decyzji, a także do wejścia na teren nieruchomości w celu
    prowadzenia badań i odwiertów w zakresie niezbędnym do potwierdzenia, iż
    Nieruchomość Przyszła wolna jest od zanieczyszczeń, a warunki glebowe umożliwiają
    realizację na niej Inwestycji.
    W świetle powyższego uznać należy, że Spółka D. będzie dokonywała szeregu określonych
    czynności w związku ze sprzedażą przez Sprzedających działki nr 1/2. Pomimo, że ww.
    czynności wykonywane będą przez przyszłego właściciela, to faktyczny właściciel
    nieruchomości musi wystąpić z wnioskiem lub udzielić stosownych pełnomocnictw
    potencjalnemu przyszłemu właścicielowi, tak aby mógł on działać w jego imieniu. Jak
    wynika z opisu sprawy Sprzedający udzielili Spółce D. stosownych pełnomocnictw.

    Zatem fakt, że ww. działania nie będą podejmowane bezpośrednio przez Sprzedających,
    ale przez osoby trzecie nie oznacza, że pozostają bez wpływu na sytuację prawną
    Sprzedających. Po udzieleniu pełnomocnictwa, czynności wykonane przez osoby trzecie
    wywołają skutki bezpośrednio w sferze prawnej Sprzedających (mocodawców). Z kolei
    osoby trzecie dokonując ww. działań, uatrakcyjnią przedmiotową działkę, stanowiącą
    nadal własność Sprzedających. Działania te wykonywane za pełną zgodą Sprzedających,
    wpłyną generalnie na podniesienie atrakcyjności nieruchomości jako towaru i wzrost jej
    wartości. W opisanej sytuacji udostępniając Nieruchomość Spółce D., Sprzedający
    wychodzą naprzeciw jej oczekiwaniom i jednocześnie przyspieszą proces realizacji
    inwestycji zamierzonej przez Spółkę D. Sprzedający dokonają do 15 sierpnia 2024 r.
    podziału geodezyjnego Nieruchomości, w wyniku którego powstanie działka o numerze 1
    /2 o obszarze 0,4662 ha.
    Wobec tego, sprzedając działkę nr 1/2, Sprzedający nie będą korzystali z przysługującego
    Sprzedającym prawa do rozporządzania własnym majątkiem prywatnym, nie jest to
    bowiem typowe (zwykłe) rozporządzanie prawem własności.
    Do czasu zawarcia umowy przyrzeczonej, grunt, którego Sprzedający są
    współwłaścicielem, będzie podlegał wielu czynnościom. Wszystkie te czynności z punktu
    widzenia podatku VAT zostaną „wykonane” w sferze prawnopodatkowej Sprzedających.
    W tym kontekście bez znaczenia pozostaje okoliczność wykonywania ww. czynności przez
    potencjalnego nabywcę. W efekcie wykonywanych czynności, dostawie podlega grunt o
    zupełnie innym charakterze, jak w chwili zawarcia umowy przedwstępnej.
    Zatem, podejmując ww. czynności, Sprzedający zaangażowali środki podobne do tych,
    jakie wykorzystują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami, o
    których mowa we wskazanych orzeczeniach w sprawach C-180/10 i C-181/10, tj.
    Sprzedający wykazali aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do
    działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.
    Stwierdzić zatem należy, że podejmowane przez Sprzedających działania oraz dokonane
    czynności wykluczają sprzedaż ww. nieruchomości w ramach zarządu swoim majątkiem
    prywatnym. Wobec tego sprzedaż przez Sprzedających działki nr 1/2, będzie dostawą
    dokonaną w ramach prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy, a Sprzedający będą działali jako podatnicy VAT, o których mowa w art. 15 ust. 1
    ustawy. Z uwagi na powyższe, w tej konkretnej sytuacji nie można uznać, że przedmiotem
    dostawy będzie składnik majątku osobistego Sprzedających, a sprzedaż działki nr 1/2
    będzie stanowiła realizację prawa do rozporządzania majątkiem osobistym.
    W konsekwencji, skoro w przedmiotowej sprawie występują przesłanki stanowiące
    podstawę uznania Sprzedających za podatników w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy,
    prowadzących działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to sprzedaż działki nr
    1/2, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej
    ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienie od podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Kwestię zwolnienia dostawy niezabudowanych gruntów reguluje art. 43 ust. 1 pkt 9
    ustawy, zgodnie z którym:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Art. 2 pkt 33 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się przez
      to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem

      zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z
      decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w
      przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130):
      Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym
      uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód
      wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów
      zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister właściwy do spraw transportu,
      należy do zadań własnych gminy.
    Art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego, miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego - jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku decyzja o warunkach zabudowy - jako akt indywidualny prawa administracyjnego.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen - „teren
    budowlany” oznacza „każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa
    członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę”.
    W konsekwencji generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których
    przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w
    przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny
    budowlane, czyli tereny przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z
    decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach
    o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe natomiast dostawy gruntów
    niezabudowanych, dla których nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego
    oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy - są zwolnione od podatku VAT. Ustawa o
    podatku od towarów i usług, w kontekście zastosowania właściwej stawki podatku VAT
    przy sprzedaży gruntu nakazuje oceniać przeznaczenie tego gruntu wyłącznie na
    podstawie istniejącego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wydanych decyzji o
    warunkach zabudowy.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że zgodnie z miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego Gminy (...) Nieruchomość położona jest na terenie o
    przeznaczeniu podstawowym: symbol planu 1 U - tereny zabudowy usługowej.
    W konsekwencji, dostawa udziału działki nr 1/2 nie będzie objęta zwolnieniem od podatku
    VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, ponieważ nieruchomość stanowi teren
    budowlany zdefiniowany w art. 2 pkt 33 ustawy.
    W tym miejscu należy wskazać, że jeżeli przy zbyciu nieruchomości wystąpią przesłanki
    uniemożliwiające zastosowanie zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust.
    1 pkt 9 ustawy, to należy przeanalizować możliwość zwolnienia dostawy w oparciu o
    przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów - zarówno nieruchomości, jak i ruchomości - przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych - niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni,
    miesięcy czy lat) - wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    W celu zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy,
    dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym
    przepisie, tj.:
        towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
        działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
        przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania;
        przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało
        dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę
        podatku naliczonego.
    Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia
    dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627
    /12:
      „zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również
      wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy, gdy podatnik nie ma
      prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych
      przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od
      podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia
      podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie
      podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04
      Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego,
      z uprawnienia tego nie skorzystał”.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów,
    w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle
    określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy
    2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru podatek
    VAT w ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do
    odliczenia VAT.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy nie może
    mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży, w
    wyniku której nabył on wcześniej ten towar, nie była opodatkowana podatkiem od
    towarów i usług.
    Jak wskazali Sprzedający, 24 września 1984 r. nabyli na prawach wspólności ustawowej na
    podstawie umowy przekazania gospodarstwo rolne w tym działkę będącą przedmiotem
    sprzedaży. Tym samym transakcja pozostawała poza podatkiem VAT. Nie można zatem
    uznać, że Sprzedającym nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT, skoro
    dostawa nie była objęta tym podatkiem (nie jest zatem spełniony drugi z warunków
    określony w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy niezbędnych do zastosowania przedmiotowego
    zwolnienia).
    Zatem w przedmiotowej sprawie dla dostawy działki nr 1/2 nie znajdzie zastosowania
    również zwolnienie od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

    W konsekwencji należy stwierdzić, że sprzedaż przez Sprzedających działki nr 1/2, będzie
    stanowić czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, która nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 i pkt 2 ustawy, a zatem będzie opodatkowana podatkiem od
    towarów i usług według właściwej dla przedmiotu dostawy stawki VAT.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Państwa watpliwości dotyczą także prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego
    wynikającego z faktury dokomuntującej nabycie Nieruchomości wramach transakcji.
    Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Art. 87 ust. 1 ustawy:
      W przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w
      okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do
      obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu
      różnicy na rachunek bankowy.
    Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje
    gdy:
        podatek odlicza podatnik podatku od towarów i usług,
        towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
    Warunkiem, który daje podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego jest związek
    zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Podatnik nie ma prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego od nabywanych towarów i usług, których nie będzie wykorzystywał do
    wykonywania czynności opodatkowanych (czyli czynności zwolnionych od podatku oraz
    niepodlegających temu podatkowi).
    Art. 88 ustawy zawiera listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Z opisu sprawy wynika, że po dokonaniu zakupu Nieruchomości będzie ona
    wykorzystywana przez Kupującego do wykonywania czynności opodatkowanych.
    Natomiast jak wskazano powyżej transakcja sprzedaży nieruchomości będzie
    opodatkowana podatkiem VAT według właściwej stawki podatku.
    Zatem Kupujący będzie miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego z faktury otrzymanej w związku z zakupem Nieruchomości. Wynika
    to z faktu, że w analizowanym przypadku będą spełnione - wskazane w art. 86 ust. 1
    ustawy - przesłanki warunkujące prawo do odliczenia podatku naliczonego. Nabyta przez

    Kupującego Nieruchomość będzie służyła czynnościom opodatkowanym. Kupującemu
    będzie przysługiwało również prawo do otrzymania zwrotu nadwyżki podatku VAT
    naliczonego nad podatkiem VAT należnym zgodnie z art. 87 ustawy.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.
    Dodatkowe informacje
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku (pytań). Inne
    kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniami nie mogą być
    rozpatrzone.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze zdarzeniem przyszłym podanym w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy. Jeśli w toku postępowania podatkowego,
    kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z
        funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    A. Spółka z o.o. (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.