Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-651/09-4/ISN
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2009-07-29
Teza: Obowiązek podatkowy powstaje u Sprzedawcy (osoby, która wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT).
Słowa kluczowe: najem; obowiązek-obowiązek podatkowy; podatnik; usługi
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 15 maja 2009 r. (data wpływu 21 maja 2009 r.) uzupełnionym pismem z dnia 15 maja 2009 r. (data wpływu 25 maja 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie powstania obowiązku podatkowego – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 21 maja 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie powstania obowiązku podatkowego. Przedmiotowy wniosek uzupełniono pismem z dnia 15 maja 2009 r. (data wpływu 25 maja 2009 r.) o dowód zapłaty.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie: dziewiarstwo maszynowe i wynajmowanie pomieszczeń w zakupionym obiekcie w X. W związku z trudnościami w prowadzeniu dziewiarstwa, powstały długi, które Zainteresowany spłacał. Mimo tego, komornik Sądu Rejonowego przeprowadził licytację. W dniu 27 kwietnia 2007 r. przetarg wygrał pan X – obywatel belgijski, obecnie konsul honorowy Królestwa Belgii w X. Sąd Rejonowy w dniu 2 grudnia 2008 r. postanowił udzielić przybicia w tej sprawie, a dnia 31 grudnia 2008 r. ustanowił zarząd obiektu w osobie pana X. Obie decyzje zostały zaskarżone przez Zainteresowanego do Sądu Okręgowego, w związku z tym oba postanowienia są nieprawomocne. Wnioskodawca jest nadal właścicielem nieruchomości. Podstawą działania zarządcy nieruchomości jest art. 933 i 935 KPC. Zarządca nieruchomości działa wobec osób trzecich i nie jest stroną umów najmu. Art. 933 pozwala pełnić funkcję zarządcy mimo zaskarżenia postanowień o przybiciu oraz postanowienia w przedmiocie zarządu. Umowy najmu zawarte są przez firmę P.P.H.U. (…) i nadal trwają. W chwili obecnej faktury za wynajem wystawia pan X:

*   sprzedawca na fakturze: P.P.H.U. (…),
*   wystawca – podpis na fakturze: pan X,
*   płatność określona w fakturze: przelewem na konto pana X.

Wnioskodawca obecnie zatrudnia 3 osoby.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

U kogo powstaje obowiązek podatkowy: u Wnioskodawcy, czy u pana X?

Zdaniem Wnioskodawcy, obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług dotyczy pana X, a nie Zainteresowanego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W myśl postanowień art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Zgodnie natomiast z art. 2 pkt 22 ustawy, pod pojęciem sprzedaży rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Art. 15 ust. 1 ustawy stanowi, iż podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – mocą art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wynajmującego jak i najemcę – określone przepisami obowiązki. Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) oddanie rzeczy innej osobie do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony na podstawie umowy najmu związane jest z wzajemnym świadczeniem najemcy polegającym na zapłacie umówionego czynszu. Najem jest więc umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.

Najem jako usługa wymieniona w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy, definicję działalności gospodarczej, wobec czego stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Stwierdzenie, że dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem VAT oraz że jest ona wykonywana przez podatnika tego podatku, powoduje powstanie u danego podmiotu obowiązku podatkowego.

Z analizy powyższych przepisów wynika zatem, że obowiązek podatkowy powstaje u podatnika, jakim niewątpliwie jest Wnioskodawca, który świadczy usługi najmu.

Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, iż właścicielem wynajmowanych nieruchomości jest sam Zainteresowany i jest też stroną w zawartych umowach najmu.

Zatem, sam Wnioskodawca wykonuje czynności, które podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT i rodzą one u niego powstanie obowiązku podatkowego z tego tytułu.

Wobec powyższego należy stwierdzić, iż obowiązek podatkowy powstaje u sprzedawcy (osoby, która wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT), czyli u Zainteresowanego.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Informuje się, że w niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej powstania obowiązku podatkowego. Natomiast pozostała część wniosku dotycząca wystawiania faktur została rozstrzygnięta w odrębnej interpretacji indywidualnej z dnia 29 lipca 2009 r. nr ILPP2/443-651/09-3/ISN.

Ponadto w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.